natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ειδικότερα, μια παροχή πρέπει να θεωρηθεί ως παρεπόμενη κύριας παροχής, οσάκις δεν συνιστά αφ’ εαυτής σκοπό για τους πελάτες, αλλά το μέσο για να απολαύσουν υπό τις καλύτερες συνθήκες την κύρια υπηρεσία του παρέχοντος υπηρεσίες (απόφαση CPP, προαναφερθείσα, σκέψη 30, καθώς και τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης επί της οποίας εκδόθηκε η εν λόγω απόφαση).
In particular, a service must be regarded as ancillary to a principal service if it does not constitute for customers an aim in itself, but a means of better enjoying the principal service supplied (CPP, paragraph 30 and the facts of the dispute in the main proceedings giving rise to that judgment).
Επίσης, μπορεί να θεωρηθεί ότι πρόκειται για ενιαία παροχή όταν δύο ή περισσότερα στοιχεία που ο υποκείμενος στον φόρο παρέσχε στον πελάτη συνδέονται τόσο στενά μεταξύ τους ώστε αντικειμενικά να αποτελούν μόνο μία αδιάσπαστη οικονομική παροχή, της οποίας η διαίρεση θα ήταν τεχνητή (προαναφερθείσα απόφαση Levob Verzekeringen και OV Bank, σκέψη 22).
It can also be held that there is a single supply where two or more elements or acts supplied by the taxable person to the customer are so closely linked that they form, objectively, a single, indivisible economic supply, which it would be artificial to split (Levob Verzekeringen and OV Bank, paragraph 22).
Εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εκτιμήσει αν τα στοιχεία που του υποβλήθηκαν υποδηλώνουν την ύπαρξη ενιαίας πράξεως, ανεξαρτήτως του αν απαρτίζεται από περισσότερες συμβάσεις.
It is for the national court to assess if, the contractual structure of the transaction notwithstanding, the evidence put before the court discloses the characteristics of a single transaction.
Στο πλαίσιο αυτό, το εθνικό δικαστήριο μπορεί να υποχρεωθεί να διευρύνει την ανάλυσή του εξετάζοντας στοιχεία δηλωτικά της υπάρξεως καταχρηστικής πρακτικής, στην έννοια της οποίας αναφέρεται το προδικαστικό ερώτημα.
In that context, it may find it necessary to extend its analysis by seeking evidence of indications of the existence of an abusive practice, which is the concept with which the question referred is concerned.
Το Δικαστήριο, αποφαινόμενο επί προδικαστικής παραπομπής, μπορεί, ενδεχομένως, να παράσχει διευκρινίσεις προκειμένου να καθοδηγήσει το εθνικό δικαστήριο στην ερμηνεία του (απόφαση Halifax κ.λπ., προαναφερθείσα, σκέψη 77).
The Court, when giving a preliminary ruling, may, where appropriate, provide clarification designed to give the national court guidance in its interpretation (Halifax and Others, paragraph 77).
Στην υπό κρίση υπόθεση, πρέπει να τονισθεί ότι οι επίμαχες στην κύρια δίκη πράξεις, όπως αυτές περιγράφονται από το αιτούν δικαστήριο, παρουσιάζουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
In the present case, the transactions at issue in the main proceedings, as described by the referring court, have the following characteristics:
— οι δυο εταιρίες οι οποίες συμμετέχουν στην πράξη χρηματοδοτικής μισθώσεως ανήκουν στον ίδιο όμιλο·
— the two companies taking part in the leasing transaction are part of the same group;
— αυτή καθαυτή η παροχή της εταιρίας χρηματοδοτικής μισθώσεως (IFIM) αποτελεί αντικείμενο κατατμήσεως, καθόσον η χαρακτηριστική πράξη της χρηματοδοτήσεως ανατίθεται σε άλλη εταιρία (Italservice) και αναλύεται περαιτέρω σε παροχές χρηματοδοτήσεως, ασφαλίσεως και διαμεσολαβήσεως·
— the service supplied by the leasing company (IFIM) is subject to a division, the financing element is entrusted to another company (Italservice) to be split into a credit service, an insurance service and a brokerage service;
— η αντιπαροχή αυτή, αυτοτελώς θεωρούμενη, φαίνεται έτσι να στερείται οικονομικής αποδοτικότητας, με συνέπεια η βιωσιμότητα της επιχειρήσεως να μη μπορεί να διασφαλισθεί μόνο δια των συμβάσεων που καταρτίζονται με τους μισθωτές·
— that service, considered in isolation, therefore seems to be economically unprofitable, so that the viability of the business cannot be ensured solely by means of contracts concluded with the customers;
Προκειμένου να διαπιστώσει αν οι πράξεις αυτές μπορούν να θεωρηθούν ως καταχρηστική πρακτική, το αιτούν δικαστήριο πρέπει να ελέγξει, καταρχάς, αν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα συνίσταται σε φορολογικό πλεονέκτημα του οποίου η χορήγηση θα αντέβαινε σε έναν ή περισσότερους σκοπούς της έκτης οδηγίας και, εν συνεχεία, αν το φορολογικό αυτό πλεονέκτημα αποτελεί τον κύριο σκοπό της συμβάσεως που τελικώς συνήφθη (βλ. σκέψη 42 της παρούσας αποφάσεως).
In order to assess whether those transactions can be held to constitute an abusive practice, the national court must verify, first, whether the result sought is a tax advantage, the granting of which would be contrary to one or more of the objectives of the Sixth Directive and, then, whether that constituted the principal aim of the contractual approach adopted (see paragraph 42 of this judgment).
Όσον αφορά το πρώτο κριτήριο, το αιτούν δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη το γεγονός ότι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα συνίσταται στην επίτευξη του φορολογικού πλεονεκτήματος της απαλλαγής από τον φόρο, δυνάμει του άρθρου 13, B, στοιχεία α΄ και δ΄, της έκτης οδηγίας, των υπηρεσιών που ανατίθενται στην εταιρία που έχει αναλάβει συμβατικές υποχρεώσεις από κοινού με την εταιρία χρηματοδοτικής μισθώσεως.
As regards the first criterion, that court can take into account that the anticipated result is the accrual of a tax advantage linked to the exemption, pursuant to Article 13B(a) and (d) of the Sixth Directive, of the services entrusted to the co-contracting company of the leasing company.
Συγκεκριμένα, καθόσον η εκμίσθωση αυτοκινήτων με συμβάσεις χρηματοδοτικής μισθώσεως συνιστά παροχή υπηρεσιών κατά την έννοια των άρθρων 6 και 9 της έκτης οδηγίας (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 21ης Μαρτίου 2002, C-451/99, Cura Anlagen, Συλλογή 2002, σ.
Since the leasing of vehicles under leasing contracts constitutes a supply of services within the meaning of Articles 6 and 9 of the Sixth Directive (see, inter alia, Case C-451/99 Cura Anlagen [2002] ECR I-3193, paragraph 19, and Case C-155/01 Cookies World [2003] ECR I-8785, paragraphs 44 and 45), such a transaction is normally subject to VAT, for which the taxable amount is determined in accordance with Article 11A(1) of the Sixth Directive.
Όσον αφορά το δεύτερο κριτήριο, το εθνικό δικαστήριο, κατά την εκτίμηση στην οποία οφείλει να προβεί, μπορεί να λάβει υπόψη τον αμιγώς τεχνητό χαρακτήρα των πράξεων αυτών, καθώς και τους δεσμούς νομικής, οικονομικής και/ή προσωπικής φύσεως μεταξύ των οικείων επιχειρηματιών (απόφαση Halifax κ.λπ., προαναφερθείσα, σκέψη 81), καθόσον από τα στοιχεία αυτά μπορεί να αποδειχθεί ότι η επίτευξη του φορολογικού πλεονεκτήματος συνιστά τον κύριο επιδιωκόμενο σκοπό, παρά την ενδεχόμενη ύπαρξη, εξάλλου, [και άλλων] οικονομικών σκοπών που υπαγορεύθηκαν από λόγους σχετικούς, για παράδειγμα, με το μάρκετινγκ, την οργάνωση και τις εγγυήσεις.
As regards the second criterion, the national court, in the assessment which it must carry out, may take account of the purely artificial nature of the transactions and the links of a legal, economic and/or personal nature between the operators involved (Halifax and Others, paragraph 81), those aspects being such as to demonstrate that the accrual of a tax advantage constitutes the principal aim pursued, notwithstanding the possible existence, in addition, of economic objectives arising from, for example, marketing, organisation or guarantee considerations.
Επομένως, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να κρίνει, υπό το φως των παρεχομένων με την παρούσα απόφαση στοιχείων ερμηνείας, αν, προς τον σκοπό επιβολής ΦΠΑ, πράξεις όπως οι επίδικες στην υπόθεση της κύριας δίκης μπορούν να θεωρηθούν ότι συνιστούν καταχρηστική πρακτική κατά την έκτη οδηγία.
Therefore the reply to the second question referred must be that it is for the national court to determine, in light of the ruling on the interpretation of Community law provided by the present judgment, whether, for the purposes of the application of VAT, transactions such as those at issue in the dispute in the main proceedings can be considered to constitute an abusive practice under the Sixth Directive.
Υπόθεση C-498/06
Case C-498/06
«Κοινωνική πολιτική — Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη — Οδηγία 80/987/ΕΟΚ τροποποιηθείσα με την οδηγία 2002/74/ΕΚ — Άρθρα 3, πρώτο εδάφιο, και 10, στοιχείο α΄ — Αποζημίωση λόγω παράνομης απολύσεως συμφωνηθείσα στο πλαίσιο διαδικασίας εξώδικου συμβιβασμού — Καταβολή εξασφαλιζόμενη από τον οργανισμό εγγυήσεως — Καταβολή εξαρτώμενη από την έκδοση δικαστικής αποφάσεως — Αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων»
(Social policy — Protection of workers in the event of insolvency of the employer — Directive 80/987/EEC amended by Directive 2002/74/EC — First paragraph of Article 3 and Article 10(a) — Compensation for unfair dismissal agreed under an extrajudicial conciliation procedure — Payment guaranteed by the guarantee institution — Payment conditional upon the adoption of a judicial decision — Principles of equality and non-discrimination)
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 21ης Φεβρουαρίου 2008 . . .
Judgment of the Court (Fourth Chamber), 21 February 2008 . . . . . .
Κοινωνική πολιτική — Προσέγγιση των νομοθεσιών — Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη — Οδηγία 80/987
Social policy — Approximation of laws — Protection of workers in the event of insolvency of the employer — Directive 80/987
(Οδηγία 80/987 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2002/74, άρθρα 3, εδ.
(Council Directive 80/987, as amended by Directive 2002/74, Art. 3, first para., and 10(a))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-498/06 αναγνωρίζονται με πράξη εξώδικου συμβιβασμού και όταν η εξαίρεση αυτή, αντικειμενικώς δικαιολογημένη, συνιστά αναγκαίο μέτρο για την αποτροπή καταχρήσεων υπό την έννοια του άρθρου 10, στοιχείο α΄, της ίδιας οδηγίας.
SUMMARY — CASE C-498/06 extrajudicial conciliation settlement and such exclusion, objectively justified, constitutes a measure necessary to avoid abuses within the meaning of Article 10(a) of that directive.
Το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987, σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2002/74, έχει την έννοια ότι ένα κράτος μέλος μπορεί να εξαιρέσει αποζημιώσεις χορηγούμενες λόγω παράνομης απολύσεως από την εγγύηση καταβολής τους από τον οργανισμό εγγυήσεως δυνάμει της διατάξεως αυτής όταν οι αποζημιώσεις αυτές
The first paragraph of Article 3 of Directive 80/987, relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer, as amended by Directive 2002/74, is to be interpreted as meaning that a Member State has the power to exclude compensation granted for unfair dismissal from the payment guarantee of the guarantee institutions pursuant to that provision where they have been recognised by an
(βλ. σκέψη 44 και διατακτ.)
(see para. 44, operative part)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα) της 21ης Φεβρουαρίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (Fourth Chamber)21 February 2008 *
Στην υπόθεση C-498/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Ισπανία) με απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 7 Δεκεμβρίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Spain), made by decision of 18 September 2006, received at the Court on 7 December 2006, in the proceedings
Poiares Maduro γραμματέας: M. Ferreira, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 22ας Νοεμβρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: M. Poiares Maduro, Registrar: M. Ferreira, Principal Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 22 November 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Ισπανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον J. Rodríguez Cárcamo και την B. Plaza Cruz,
— the Spanish Government, by J. Rodríguez Cárcamo and B. Plaza Cruz, acting as Agents,
— η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους J. Enegren και R.
— the Commission of the European Communities, by J. Enegren and R. Vidal Puig, acting as Agents, having decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion, gives the following
Η αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, σχετικά με την προστασία
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Council Directive 80/987/EEC of 20 October 1980 relating to the protection of employees in the
ROBLEDILLO NÚÑEZ των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη (JO L 283, σ.
ROBLEDILLO NÚÑEZ event of the insolvency of their employer (OJ 1980 L 283, p.
23), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2002/74/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002 (ΕΕ L 270, σ.
23), as amended by Directive 2002/74/EC of the European Parliament and of the Council of 23 September 2002 (OJ 2002 L 270, p.
10, στο εξής: οδηγία 80/987).
10, ‘Directive 80/987’).
Το νομοθετικό πλαίσιο
Legislative framework
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 80/987 ορίζει ότι «[η] παρούσα οδηγία ισχύει για τις απαιτήσεις μισθωτών από συμβάσεις εργασίας ή από σχέσεις εργασίας κατά εργοδοτών σε κατάσταση αφερεγγυότητος κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 1».
Article 1(1) of Directive 80/987 provides that ‘[t]his Directive shall apply to employees’ claims arising from contracts of employment or employment relationships and existing against employers who are in a state of insolvency within the meaning of Article 2(1)’.
Το άρθρο 2, παράγραφος 2, της εν λόγω οδηγίας διευκρινίζει ότι η οδηγία δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών να διατυπώνουν ορισμούς των εννοιών «μισθωτός», «εργοδότης», «αμοιβή εργασίας», «κεκτημένο δικαίωμα» και «δικαίωμα προσδοκίας».
Article 2(2) of Directive 80/987 states that the Directive is without prejudice to national law as regards the definition of the terms ‘employee’, ‘employer’, ‘pay’, ‘right conferring immediate entitlement’ and ‘right conferring prospective entitlement’.
Το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987 προβλέπει τα εξής:
The first paragraph of Article 3 of Directive 80/987 provides:
Το άρθρο 10, στοιχεία α΄ και β΄, της οδηγίας 80/987 ορίζει τα ακόλουθα:
Article 10(a) and (b) of Directive 80/987 provides:
«Η παρούσα οδηγία δεν θίγει την ευχέρεια των κρατών μελών: α) να λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα που αποσκοπούν την αποτροπή καταχρήσεων, β) να αρνούνται ή να περιορίζουν την υποχρέωση πληρωμής του άρθρου 3 ή την υποχρέωση εγγυήσεως του άρθρου 7, αν είναι φανερό ότι η εκπλήρωση της υποχρεώσεως δεν δικαιολογείται λόγω της υπάρξεως ιδιαιτέρων δεσμών μεταξύ του μισθωτού και του εργοδότη και [κοινών συμφερόντων] που πραγματώνονται με συμπαιγνία μεταξύ τους.»
(b) to refuse or reduce the liability referred to in Article 3 or the guarantee obligation referred to in Article 7 if it appears that fulfilment of the obligation is unjustifiable because of the existence of special links between the employee and the employer and of common interests resulting in collusion between them.’
Σύμφωνα με το άρθρο της 3, η οδηγία 2002/74 τέθηκε σε ισχύ στις 8 Οκτωβρίου 2002.
According to Article 3, Directive 2002/74 came into force on 8 October 2002.
Οι απαιτήσεις την πληρωμή των οποίων αναλαμβάνει το Fogasa
The claims for which Fogasa is responsible
Το άρθρο 33, παράγραφος 1, του νομοθετικού βασιλικού διατάγματος 1/1995, περί εγκρίσεως του τροποποιηθέντος κειμένου του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων (Estatuto de los Trabajadores), της 24ης Μαρτίου 1995 (BOE αριθ. 75, της 29ης Μαρτίου 1995, σ.
Article 33(1) of Legislative Royal Decree 1/1995 approving the amended text of the Workers’ Statute (Estatuto de los Trabajadores) of 24 March 1995 (BOE No 75 of 29 March 1995, p.
9654), όπως ισχύει από τις 14 Δεκεμβρίου 2002 (στο εξής: νόμος περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων), ορίζει τα εξής:
9654), in the version in force from 14 December 2002 (‘the Workers’ Statute’), provides:
«Το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία […] καταβάλλει στους εργαζομένους το ποσό των μισθών που τους οφείλονται σε περίπτωση αφερεγγυότητας, αναστολής πληρωμών, πτωχεύσεως ή δικαστικής εξυγιάνσεως των επιχειρηματιών.
‘The Wages Guarantee Fund … shall pay to workers the remuneration owed to them in the event of insolvency, suspension of payments, bankruptcy or judicial administration of their employers.
Για τους σκοπούς του προηγουμένου εδαφίου, μισθός θεωρείται το ποσό το οποίο αναγνωρίζεται ως τέτοιος στην πράξη συμβιβασμού ή στη δικαστική απόφαση, σε όλες τις περιπτώσεις που διαλαμβάνονται στο άρθρο 26, παράγραφος 1, καθώς και οι “salarios de tramitación” στις προβλεπόμενες από τον νόμο περιπτώσεις […]».
For the purposes of the preceding subparagraph, remuneration shall include the amount which a conciliation settlement or a judicial decision recognises as such on the basis of the definition laid down in Article 26(1), as well as “salarios de tramitación” [wages for the period between the dismissal and disposal of proceedings] in the cases laid down by the Law …’
Το άρθρο 33, παράγραφος 2, του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων, όπως είχε διατυπωθεί με τον νόμο 60/1997, της 19ης Δεκεμβρίου 1997 (BOE αριθ. 304, της 20ής Δεκεμβρίου 1997, σ.
Article 33(2) of the Workers’ Statute, in the version resulting from Law 60/1997 of 19 December 1997 (BOE No 304 of 20 December 1997, p.
37453), όρισε τα ακόλουθα:
37453), provided:
«Στις περιπτώσεις της προηγούμενης παραγράφου, το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία καταβάλλει τις αποζημιώσεις που έχουν αναγνωριστεί με δικαστική ή διοικητική απόφαση υπέρ των εργαζομένων λόγω απολύσεως ή λύσεως της συμβάσεως κατά τα άρθρα 50, 51 και 52, στοιχείο c, του παρόντος νόμου, επί ένα έτος κατ’ ανώτατο όριο, εξυπακουομένου ότι τo ημερoμίσθιο που λαμβάνεται ως βάση τoυ υπoλoγισμoύ δεν μπoρεί να υπερβαίνει τo διπλάσιo τoυ κατώτατου διεπαγγελματικoύ μισθoύ.
‘The Wages Guarantee Fund, in the cases referred to in the previous paragraph, shall pay the compensation fixed by a judgment or administrative decision in favour of workers on account of their dismissal or of the termination of their contracts in accordance with Articles 50, 51 and 52(c) of this Law, up to a maximum of one year’s pay, it being understood that the daily wage, taken as the basis for that computation, may not exceed twice the minimum inter-professional wage.
Το άρθρο 33, παράγραφος 2, του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων, σύμφωνα με τη διατύπωσή του που περιέχεται στον νόμο 43/2006, της 29ης Δεκεμβρίου 2006, για τη βελτίωση της αναπτύξεως και της απασχολήσεως (BOE αριθ. 312, της 30ής Δεκεμβρίου 2006, σ.
Article 33(2) of the Workers’ Statute, in the version resulting from Law 43/2006 of 29 December 2006 for improving growth and employment (BOE No 312 of 30 December 2006, p.
46586), η οποία προήλθε από το βασιλικό νομοδιάταγμα 5/2006 (Real Decreto Ley 5/2006), της 9ης Ιουνίου 2006 (BOE αριθ.
46586), resulting from Legislative Royal Decree No 5/2006 (Real Decreto Ley 5/2006) of 9 June 2006 (BOE No 141 of 14 June 2006, p.
22670), που τέθηκε σε ισχύ στις 15 Ιουνίου 2006, ορίζει τα ακόλουθα:
22670), which came into force on 15 June 2006, states:
«Στις περιπτώσεις της προηγούμενης παραγράφου, το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία καταβάλλει τις αποζημιώσεις που έχουν αναγνωριστεί με δικαστική απόφαση, διάταξη, πράξη δικαστικού συμβιβασμού ή διοικητική απόφαση υπέρ των εργαζομένων, λόγω απολύσεως ή λύσεως της συμβάσεως κατά τα άρθρα 50, 51 και 52 του παρόντος νόμου, και σύμφωνα με το άρθρο 64 του νόμου 22/2003, της 9ης Ιουλίου, περί πτωχεύσεως […]».
‘In the cases referred to in the previous paragraph, the Wages Guarantee Fund shall pay the compensation fixed by a judgment, an order, a judicial conciliation settlement or an administrative decision in favour of workers because of dismissal or termination of contracts in accordance with Articles 50, 51 and 52 of this Law, and in accordance with Article 64 of Law 22/2003 of 9 July 2003 on insolvency …’
Σύμφωνα με το άρθρο 56 του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων, η παράνομη απόλυση, που έχει αναγνωριστεί ως τοιαύτη από τον εργοδότη με πράξη εξώδικου ή δικαστικού συμβιβασμού ή έχει κηρυχθεί παράνομη με δικαστική απόφαση, συνεπάγεται για τον εργοδότη υποχρέωση καταβολής στον εργαζόμενο, αφενός, των «salarios de tramitación», ήτοι των μισθών που κατέστησαν απαιτητοί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αμφισβητήσεως της απολύσεως, και, αφετέρου, της αποζημιώσεως λόγω λύσεως της σχέσεως εργασίας.
Under Article 56 of the Workers’ Statute, an unfair dismissal, recognised as such by the employer in a judicial or extrajudicial conciliation settlement or laid down in a judicial decision, gives rise for the employer to the obligation to pay the employee concerned, first, the ‘salarios de tramitación’, namely the salaries which fell due during the proceedings challenging the dismissal, and, second, compensation for termination of the contract of employment.
Ο εξώδικος συμβιβασμός
The extrajudicial conciliation
Το νομοθετικό βασιλικό διάταγμα 2/1995, περί εγκρίσεως του τροποποιηθέντος κειμένου του νόμου περί της διαδικασίας εργατικών διαφορών (Ley de Procedimiento laboral), της 7ης Απριλίου 1995 (BOE αριθ. 86, της 11ης Απριλίου 1995, σ.
Legislative Royal Decree 2/1995 approving the amended text of the Law on Employment Procedure (Ley de Procedimiento laboral) of 7 April 1995 (BOE No 86 of 11 April 1995, p.
10695, στο εξής: LPL), προβλέπει, μεταξύ άλλων, τους κανόνες του εξώδικου ή προδικαστικού συμβιβασμού.
10695, the ‘LPL’) lays down the rules for extrajudicial and prelitigation conciliation.
Το άρθρο 67 του LPL, που προβλέπει τους κανόνες αμφισβητήσεως της συμφωνίας συμβιβασμού, ορίζει τα ακόλουθα:
Article 67 of the LPL, which lays down rules for challenging a conciliation agreement, provides:
Η συμφωνία συμβιβασμού μπορεί να αμφισβητηθεί από τα μέρη και από εκείνους στους οποίους ενδέχεται να προξενήσει ζημία, ενώπιον του δικαστηρίου που είναι αρμόδιο να επιληφθεί της υποθέσεως που αποτέλεσε αντικείμενο του συμβιβασμού, με άσκηση αγωγής περί αναγνωρίσεως της ακυρότητας για τους λόγους που καθιστούν ανίσχυρες τις συμβάσεις.
Conciliation agreements may be challenged, by the parties and by those to whom they may cause a detriment, before the court with jurisdiction to hear the case which is the subject of the conciliation by bringing an action for nullity based on grounds capable of vitiating contracts.
Αγωγή δεν μπορεί να ασκηθεί μετά την παρέλευση 30 ημερών από τη σύναψη της συμφωνίας.
The action shall become time-barred 30 days after the adoption of the agreement.
Για τους ενδεχομένως ζημιούμενους, η προθεσμία αρχίζει να τρέχει από την ημέρα κατά την οποία έλαβαν γνώση της συμφωνίας.»
For any parties adversely affected, the timelimit shall run from the day that they became aware of the agreement.’
Η λειτουργία των υπηρεσιών συμβιβασμού διέπεται από το βασιλικό διάταγμα 2756/1979, της 23ης Νοεμβρίου 1979 (BOE αριθ.
The operation of the conciliation services is governed by the Royal Decree 2756/1979 of 23 November 1979 (BOE No 291 of 5 December 1979, p.
291, της 5ης Δεκεμβρίου 1979, σ. 28015), που καθορίζει τον ρόλο του Instituto de Mediación, Arbitraje y Conciliación (Κέντρου διαμεσολαβήσεως, διαιτησίας και συμβιβασμού).
28015), which governs the role of the Instituto de Mediación, Arbitraje y Conciliación (Centre for Mediation, Arbitration and Conciliation).
Τα άρθρα 5, 8, 10 και 11 του εν λόγω βασιλικού διατάγματος ορίζουν τα ακόλουθα:
Articles 5, 8, 10 and 11 of the Royal Decree provide: