natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι το δεύτερο και το τρίτο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο αφορούν το σύνολο των προσώπων, ανεξαρτήτως του αν τα πρόσωπα αυτά έκαναν χρήση μιας από τις θεμελιώδεις ελευθερίες που κατοχυρώνει η Συνθήκη, τα οποία ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα στην ολλανδόφωνη περιφέρεια ή στη δίγλωσση μητροπολιτική περιφέρεια των Βρυξελλών, πλην όμως τα οποία, λόγω του ότι κατοικούν σε τμήμα της εθνικής επικράτειας το οποίο ευρίσκεται εκτός των δύο αυτών περιφερειών, δεν δικαιούνται να υπαχθούν στο επίμαχο στην κύρια δίκη σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως.
In the circumstances of this case, it is established that the second and third questions referred by the national court concern all persons, whether they have made use of one of the fundamental freedoms guaranteed by the Treaty or not, working in the Dutchspeaking region or the bilingual region of Brussels-Capital, who are not, however, eligible for the care insurance scheme at issue in the main proceedings because they live in part of the national territory situated outside those two regions.
Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι αναγκαίο να γίνει διάκριση, υπό το πρίσμα των αρχών που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 32 και 33 της παρούσας αποφάσεως, μεταξύ καταστάσεων δύο ειδών.
In those circumstances, two kinds of situations must be distinguished in the light of the principles recalled in paragraphs 32 and 33 above.
Αφενός, η εφαρμογή της επίμαχης στην κύρια δίκη ρυθμίσεως συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, τον αποκλεισμό από το σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως των Βέλγων υπηκόων οι οποίοι ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα εντός της γεωγραφικής περιοχής της ολλανδόφωνης περιφέρειας ή της δίγλωσσης μητροπολιτικής περιφέρειας των Βρυξελλών, αλλά κατοικούν στη γαλλόφωνη ή τη γερμανόφωνη περιφέρεια και ουδέποτε έκαναν χρήση της ελευθερίας κυκλοφορίας, την οποία διαθέτουν, στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
First, application of the legislation at issue in the main proceedings leads, inter alia, to the exclusion from the care insurance scheme of Belgian nationals working in the territory of the Dutchspeaking region or in that of the bilingual region of Brussels-Capital but who live in the French- or Germanspeaking region and have never exercised their freedom to move within the European Community.
Πάντως, διαπιστώνεται ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής σε τέτοιες αμιγώς εσωτερικές καταστάσεις.
Community law clearly cannot be applied to such purely internal situations.
Στο ως άνω συμπέρασμα δεν είναι δυνατό να αντιταχθεί, αντίθετα προς ό,τι υποστηρίζει η Κυβέρνηση της Γαλλικής Κοινότητας, η αρχή της ιθαγενείας της Ενώσεως του άρθρου 17 ΕΚ, στην οποία συμπεριλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, κατά το άρθρο 18 ΕΚ, το δικαίωμα κάθε πολίτη της Ενώσεως να κυκλοφορεί και να διαμένει ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών.
It is not possible, as the Government of the French Community suggests, to raise against that conclusion the principle of citizenship of the Union set out in Article 17 EC, which includes, in particular, according to Article 18 EC, the right of every citizen of the Union to move and reside freely within the territory of the Member States.
Αφετέρου, η επίμαχη στην κύρια δίκη νομοθεσία μπορεί, επίσης, να αποκλείσει από το σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως μισθωτούς ή μη μισθωτούς που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου, ήτοι τόσο υπηκόους άλλων κρατών μελών, πλην του Βασιλείου του Βελγίου, οι οποίοι ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα εντός της ολλανδόφωνης περιφέρειας ή εντός της δίγλωσσης μητροπολιτικής περιφέρειας των Βρυξελλών, αλλά κατοικούν σε άλλο τμήμα της εθνικής επικράτειας, όσο και Βέλγους υπηκόους οι οποίοι ευρίσκονται στην ίδια κατάσταση και έκαναν χρήση του δικαιώματός τους της ελεύθερης κυκλοφορίας.
Second, the legislation at issue in the main proceedings may also exclude from the care insurance scheme employed or selfemployed workers falling within the ambit of Community law, that is to say, both nationals of Member States other than the Kingdom of Belgium working in the Dutchspeaking region or in the bilingual region of Brussels-Capital but who live in another part of the national territory, and Belgian nationals in the same situation who have made use of their right to freedom of movement.
Επομένως, όσον αφορά τη δεύτερη αυτή κατηγορία εργαζομένων, πρέπει να εξετασθεί αν οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου των οποίων την ερμηνεία ζητεί το αιτούν δικαστήριο απαγορεύουν ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη κατά το μέτρο που η εν λόγω ρύθμιση εφαρμόζεται επί υπηκόων άλλων κρατών μελών, πλην του Βασιλείου του Βελγίου, ή επί Βέλγων υπηκόων που έκαναν χρήση του δικαιώματός τους της ελεύθερης κυκλοφορίας στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
So far as that second category of worker is concerned, it falls therefore to be considered whether the provisions of Community law, interpretation of which is sought by the national court, preclude legislation such as that at issue in the main proceedings, inasmuch as it applies to nationals of Member States other than the Kingdom of Belgium or to Belgian nationals who have exercised their right of free movement within the European Community.
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, μολονότι τα κράτη μέλη διατηρούν την αρμοδιότητα οργανώσεως των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως, οφείλουν εντούτοις να ασκούν την αρμοδιότητα αυτή τηρώντας την κοινοτική νομοθεσία και, ιδίως, τις διατάξεις της Συνθήκης περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων και περί
In this respect it is important to bear in mind that, although Member States retain the power to organise their social security schemes, they must none the less, when exercising that power, observe Community law and, in particular, the provisions of
GOUVERNEMENT DE LA COMMUNAUTÉ FRANÇAISE και GOUVERNEMENT WALLON του δικαιώματος εγκαταστάσεως (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Terhoeve, προπαρατεθείσα, σκέψεις 34 και 35, καθώς και απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 2000, C-135/99, Elsen, Συλλογή 2000, σ. I-10409, σκέψη 33).
GOVERNMENT OF THE FRENCH COMMUNITY AND WALLOON GOVERNMENT the EC Treaty on freedom of movement for workers (Case C-135/99 Elsen [2000] ECR I-10409, paragraph 33).
3897, σκέψη 13· Terhoeve, προπαρατεθείσα, σκέψη 37, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2007, C-318/05, Επιτροπή κατά Γερμανίας, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 114).
It is also settled caselaw that all the provisions of the Treaty on freedom of movement for persons are intended to facilitate the pursuit by Community nationals of occupational activities of all kinds throughout the Community, and preclude measures which might place Community nationals at a disadvantage when they wish to pursue an economic activity in the territory of another Member State (Joined Cases 154/87 and 155/87 Wolf and Others [1988] ECR 3897, paragraph 13; Terhoeve, paragraph 37, and Case C-318/05 Commission v Germany [2007] ECR I-6957, paragraph 114).
Στο πλαίσιο αυτό, οι υπήκοοι των κρατών μελών έχουν, ιδίως, το δικαίωμα, το οποίο αρύονται απευθείας από τη Συνθήκη, να εγκαταλείπουν τη χώρα καταγωγής τους και να μεταβαίνουν στο έδαφος άλλου κράτους μέλους προκειμένου να διαμείνουν σ’ αυτό και να ασκήσουν εκεί οικονομική δραστηριότητα (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Bosman, σκέψη 95, και Terhoeve, σκέψη 38).
In that context, nationals of the Member States have in particular the right, which they derive directly from the Treaty, to leave their State of origin to enter the territory of another Member State and reside there in order there to pursue an economic activity (see, inter alia, Bosman, paragraph 95, and Terhoeve, paragraph 38).
Πάντως, μια ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη δύναται να παραγάγει τέτοια περιοριστικά αποτελέσματα, κατά το μέτρο που εξαρτά την υπαγωγή στο σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως από την προϋπόθεση να κατοικεί ο ενδιαφερόμενος είτε εντός ενός περιορισμένου τμήματος της εθνικής επικράτειας, ήτοι στην ολλανδόφωνη περιφέρεια και στη δίγλωσση μητροπολιτική περιφέρεια των Βρυξελλών, είτε εντός άλλου κράτους μέλους.
Legislation such as that as issue in the main proceedings is such as to produce those restrictive effects, inasmuch as it makes affiliation to the care insurance scheme dependent on the condition of residence in either a limited part of national territory, viz., the Dutchspeaking region and the bilingual region of Brussels-Capital, or in another Member State.
Συγκεκριμένα, διακινούμενοι εργαζόμενοι, οι οποίοι ασκούν ή προτίθενται να ασκήσουν δραστηριότητα μισθωτού ή μη μισθωτού σε μια από τις δύο αυτές περιφέρειες, θα μπορούσαν να αποθαρρυνθούν, αφενός, να κάνουν χρήση της ελευθερίας κυκλοφορίας που διαθέτουν και, αφετέρου, να εγκαταλείψουν το κράτος μέλος καταγωγής τους προκειμένου να διαμείνουν στο Βέλγιο, λόγω του ότι η εγκατάστασή τους σε ορισμένα τμήματα της βελγικής επικράτειας θα είχε ως συνέπεια να απολέσουν τη δυνατότητα λήψεως παροχών τις οποίες, άλλως, θα μπορούσαν να αξιώσουν.
Migrant workers, pursuing or contemplating the pursuit of employment or selfemployment in one of those two regions, might be dissuaded from making use of their freedom of movement and from leaving their Member State of origin to stay in Belgium, by reason of the fact that moving to certain parts of Belgium would cause them to lose the opportunity of eligibility for the benefits which they might otherwise have claimed.
Με άλλα λόγια, το γεγονός ότι οι ενδιαφερόμενοι μισθωτοί ή μη μισθωτοί ευρίσκονται σε μια κατάσταση στο πλαίσιο της οποίας υφίστανται είτε απώλεια του ευεργετήματος της ασφαλίσεως περιθάλψεως είτε περιορισμό της δυνατότητας επιλογής του τόπου μεταφοράς της κατοικίας τους είναι, τουλάχιστον, ικανό να εμποδίσει την άσκηση των δικαιωμάτων που απονέμουν τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ.
In other words, the fact that employed or selfemployed workers find themselves in a situation in which they suffer either the loss of eligibility care insurance or a limitation of the place to which they transfer their residence is, at the very least, capable of impeding the exercise of the rights conferred by Articles 39 EC and 43 EC.
Συναφώς, έχει ελάχιστη σημασία, αντίθετα προς ό,τι υποστηρίζει κατ’ ουσίαν η Φλαμανδική Κυβέρνηση, το ότι η επίμαχη διαφοροποίηση στηρίζεται αποκλειστικώς στον τόπο κατοικίας εντός της εθνικής επικράτειας και όχι σε οποιαδήποτε προϋπόθεση σχετική με την ιθαγένεια, οπότε θίγει καθ’ όμοιο τρόπο το σύνολο των μισθωτών ή μη μισθωτών που κατοικούν στο Βέλγιο.
It is of little importance in this regard, contrary to what the Flemish Government in substance maintains, that the differentiation at issue is based solely on the place of residence on national territory and not on any condition of nationality, with the result that it affects in the same way all workers, employed or self-employed, resident in Belgium.
Συγκεκριμένα, για να μπορεί ένα μέτρο να χαρακτηρισθεί ως μέτρο που περιορίζει την ελεύθερη κυκλοφορία, δεν χρειάζεται το μέτρο αυτό να στηρίζεται στην ιθαγένεια των ενδιαφερομένων ούτε καν να έχει ως αποτέλεσμα το να ευνοεί το σύνολο των ημεδαπών εργαζομένων ή να περιάγει σε δυσμενή θέση αποκλειστικά και μόνο τους υπηκόους των άλλων κρατών μελών χωρίς να θίγει τους ημεδαπούς εργαζομένους (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις της 6ης Ιουνίου 2000, C-281/98, Angonese, Συλλογή 2000, σ.
For a measure to restrict freedom of movement, it is not necessary for it to be based on the nationality of the persons concerned or even for it to have the effect of bestowing an advantage on all national workers or of operating to the detriment solely of nationals of other Member States, but not of nationals of the State in question (see, to that effect, Case C-281/98 Angonese [2000] ECR I-4139, paragraph 41, and Case C-388/01 Commission v Italy [2003] ECR I-721, paragraph 14).
I-4139, σκέψη 41, και της 16ης Ιανουαρίου 2003, C-388/01, Επιτροπή κατά
It is enough that the measure should benefit, as in the case of the care insurance scheme at issue
Επιπλέον, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στα σημεία 64 έως 67 των προτάσεών της, τα περιοριστικά αποτελέσματα που επέφερε η επίμαχη στην κύρια δίκη ρύθμιση δεν μπορούν να θεωρηθούν υπερβολικά αβέβαια ή έμμεσα ώστε η εν λόγω ρύθμιση να μην είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι συνιστά εμπόδιο αντίθετο προς τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ.
In addition, as Advocate General Sharpston has pointed out in paragraphs 64 to 67 of her Opinion, the restrictive effects of the legislation in question in the main proceedings are not to be considered too indirect and uncertain for it to be impossible to regard that legislation as constituting an obstacle contrary to Articles 39 EC and 43 EC.
Ειδικότερα, αντιθέτως προς την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 27ης Ιανουαρίου 2000, C-190/98, Graf (Συλλογή 2000, σ.
In particular, unlike the case giving rise to the judgment in Case C-190/98 Graf [2000] ECR I-493, referred to by the Flemish Government at the hearing, possible entitlement to the insurance care benefits at issue depends, not on a future and hypothetical event for the employed or selfemployed worker concerned, but on a circumstance linked, ex hypothesi, to the exercise of the right to freedom of movement, namely, the choice of transfer of residence.
Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι δυνατό να αποκλεισθεί, λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, των φαινομένων όπως η γήρανση του πληθυσμού, το ότι η προοπτική της
In any event, it is not inconceivable, given such factors as the ageing of the population, that the prospect of being able or unable to receive dependency benefits such as
Συνεπώς, εθνική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη συνεπάγεται τη δημιουργία εμποδίου στην ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων και στην ελευθερία εγκαταστάσεως, το οποίο απαγορεύεται, κατ’ αρχήν, από τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ.
It follows that domestic legislation such as that at issue in the main proceedings entails an obstacle to freedom of movement for workers and to freedom of establishment, prohibited in principle by Articles 39 EC and 43 EC.
Ωστόσο, ούτε η δικογραφία που διαβίβασε το αιτούν δικαστήριο στο Δικαστήριο ούτε οι παρατηρήσεις της Φλαμανδικής Κυβερνήσεως περιέχουν στοιχεία ικανά να δικαιολογήσουν την εφαρμογή, επί των προσώπων τα οποία ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα εντός της ολλανδόφωνης περιφέρειας ή εντός της δίγλωσσης μητροπολιτικής περιφέρειας των Βρυξελλών, της προϋποθέσεως να κατοικούν τα πρόσωπα αυτά είτε σε μια από τις δύο αυτές περιφέρειες είτε σε άλλο κράτος μέλος προκειμένου να τύχουν του ευεργετήματος της υπαγωγής στο επίμαχο στην κύρια δίκη σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως.
There is, however, nothing in either the file sent to the Court by the referring court or the observations of the Flemish Government capable of justifying the application, to persons working in the Dutchspeaking region or the bilingual region of Brus-sels-Capital, of a requirement of residence either in one of those two regions or in another Member State, for the purpose of eligibility for the care insurance scheme at issue in the main proceedings.
Συναφώς, η Φλαμανδική Κυβέρνηση αναφέρεται αποκλειστικώς στις σύμφυτες με την κατανομή των εξουσιών στο πλαίσιο της βελγικής ομοσπονδιακής δομής απαιτήσεις και, ειδικότερα, στο γεγονός ότι η Φλαμανδική Κοινότητα δεν μπορούσε να ασκήσει καμία αρμοδιότητα στον τομέα της ασφαλίσεως περιθάλψεως έναντι προσώπων τα οποία κατοικούν εντός της γεωγραφικής περιοχής άλλων γλωσσικών κοινοτήτων του Βασιλείου του Βελγίου.
Here the Flemish Government refers exclusively to the requirements inherent in the division of powers within the Belgian federal structure and, particularly, to the fact that the Flemish Community could exercise no competence in relation to care insurance in respect of persons residing in the territory of other linguistic communities of the Kingdom of Belgium.
Πάντως, η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
That line of argument cannot be accepted.
Συγκεκριμένα, όπως επισήμαναν, αφενός, η γενική εισαγγελέας στα σημεία 101 έως 103 των προτάσεών της και, αφετέρου, η Επιτροπή, από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι μια αρχή κράτους μέλους δεν μπορεί να επικαλείται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής έννομης τάξεως του εν λόγω κράτους μέλους, συμπεριλαμβανομένων αυτών που απορρέουν από τη συνταγματική του οργάνωση, για να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 10ης Ιουνίου 2004, C-87/02, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 2004, σ. I-5975, σκέψη 38, και της 26ης Οκτωβρίου 2006, C-102/06, Επιτροπή κατά Αυστρίας, σκέψη 9).
As the Advocate General, in paragraphs 101 to 103 of her Opinion, and the Commission have noted, the Court has consistently held that a Member State cannot plead provisions, practices or situations prevailing in its domestic legal order, including those resulting from the constitutional organisation of that State, to justify the failure to observe obligations arising under Community law (see, inter alia, Case C-87/02 Commission v Italy [2004] ECR I-5975, paragraph 38, judgment of 26 October 2006 in Case C-102/06 Commission v Austria, paragraph 9).
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ απαγορεύουν τη θέσπιση προϋποθέσεως κατοικίας σε συγκεκριμένη περιφέρεια όπως η προβλεπόμενη από το τροποποιημένο διάταγμα της 30ής Μαρτίου 1999 προϋπόθεση.
It is therefore to be declared that a condition of residence such as that laid down in the Decree of 30 March 1999, as amended, is contrary to Articles 39 EC and 43 EC.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν είναι αναγκαίο να διερωτηθεί το Δικαστήριο σχετικά με τυχόν παράβαση του κανονισμού 1408/71, και ιδίως του άρθρου 3, παράγραφος 1, αυτού (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση Terhoeve, προπαρατεθείσα, σκέψη 41) ούτε συντρέχει λόγος να αποφανθεί το Δικαστήριο επί της υπάρξεως περιορισμού δυναμένου να απαγορευθεί από το άρθρο 18 ΕΚ, του οποίου ειδική έκφραση αποτελούν τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων και την ελευθερία εγκαταστάσεως.
That being so, there is no need to raise the question of an infringement of Regulation No 1408/71, in particular of Article 3(1) thereof (see, by analogy, Terhoeve, paragraph 41). Nor is there any need to give a ruling on the existence of a restriction liable to be prohibited by Article 18 EC, of which Articles 39 EC and 43 EC constitute the specific expression so far as concerns freedom of movement for workers and freedom of establishment.
Κατόπιν όλων των προεκτεθέντων, στο δεύτερο και στο τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν ρύθμιση μιας ομόσπονδης οντότητας κράτους μέλους, όπως αυτή που διέπει την ασφάλιση περιθάλψεως την οποία θέσπισε η Φλαμανδική Κοινότητα με το τροποποιημένο διάταγμα της 30ής Μαρτίου 1999, ρύθμιση η οποία περιορίζει την υπαγωγή σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως και το ευεργέτημα των προβλεπομένων από το σύστημα αυτό παροχών στα πρόσωπα τα οποία είτε κατοικούν στη γεωγραφική περιοχή που υπάγεται στην αρμοδιότητα της εν λόγω ομόσπονδης οντότητας είτε ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα στην ίδια γεωγραφική περιοχή ενώ κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος, κατά το μέτρο που ένας τέτοιος περιορισμός θίγει υπηκόους άλλων κρατών μελών ή ημεδαπούς που έκαναν χρήση του δικαιώματός τους της ελεύθερης κυκλοφορίας στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Having regard to all the foregoing, the reply to be given to the second and third questions is that, on a proper construction of Articles 39 EC and 43 EC, legislation of a federated entity of a Member State, such as that governing the care insurance scheme established by the Flemish Community by the Decree of 30 March 1999, as amended, limiting affiliation to a social security scheme and entitlement to the benefits provided by that scheme to persons either residing in the territory coming within that entity’s competence or pursuing an activity in that territory but residing in another Member State, is contrary to Articles 39 EC and 43 EC, in so far as such limitation affects nationals of other Member States or nationals of the Member State concerned who have made use of their right to freedom of movement within the European Community.
Επί του τετάρτου ερωτήματος
Concerning the fourth question
Το τέταρτο ερώτημα αφορά τις συνέπειες που θα απέρρεαν από την εκ μέρους του εθνικού δικαστηρίου διαπίστωση της ασυμβατότητας της επίμαχης στην κύρια δίκη ρυθμίσεως προς το κοινοτικό δίκαιο, πράγμα το οποίο θα είχε ως αποτέλεσμα, κατά το εν λόγω δικαστήριο, την επάνοδο στο σύστημα που ίσχυε πριν από την έκδοση του διατάγματος της 30ής Απριλίου 2004.
The fourth question deals with the consequences following from a finding by the national court of the incompatibility of the legislation in question in the main proceedings with Community law, the effect of which would be, according to that court, to re-establish the scheme in force before the Decree of 30 April 2004 was adopted.
Ακριβέστερα, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν τα άρθρα 18 ΕΚ, 39 ΕΚ και 43 ΕΚ απαγορεύουν ένα σύστημα το οποίο περιορίζει τη λήψη του ευεργετήματος της ασφαλίσεως περιθάλψεως αποκλειστικά και μόνο στα πρόσωπα τα οποία κατοικούν στην ολλανδόφωνη περιφέρεια και στη δίγλωσση μητροπολιτική περιφέρεια των Βρυξελλών.
More specifically, it seeks to ascertain whether a scheme limiting eligibility for care insurance only to persons living in the Dutchspeaking region and the bilingual region of Brussels-Capital is contrary to Articles 18 EC, 39 EC and 43 EC.
Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι τα όσα αναπτύχθηκαν στις σκέψεις 47 έως 59 της παρούσας αποφάσεως προς απάντηση στο δεύτερο και στο τρίτο ερώτημα ισχύουν, κατά μείζονα λόγο, για μια ρύθμιση που επάγεται πρόσθετο περιορισμό σε σχέση με το εφαρμοστέο κατόπιν της εκδόσεως του διατάγματος της 30ής Απριλίου 2004 σύστημα, δεδομένου ότι η εν λόγω ρύθμιση απέκλειε από το πεδίο εφαρμογής της το σύνολο των προσώπων που ασκούσαν επαγγελματική δραστηριότητα εντός της ολλανδόφωνης περιφέρειας ή εντός της δίγλωσσης μητροπολιτικής περιφέρειας των Βρυξελλών, αλλά είχαν την κατοικία τους εκτός των δύο αυτών περιφερειών, συμπεριλαμβανομένων, ως εκ τούτου, των προσώπων που κατοικούσαν σε άλλο κράτος μέλος.
On this point, it suffices to state that the considerations set out in paragraphs 47 to 59 above in response to the second and third questions hold good, with all the greater reason, with regard to legislation entailing an additional restriction compared with the scheme applicable following the adoption of the Decree of 30 April 2004, given that that legislation excluded from its ambit all persons working in the Dutchspeaking region or the bilingual region of Brussels-Capital but having their residence in another Member State, including therefore persons resident in another Member State.
Επομένως, στο τέταρτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν ρύθμιση μιας ομόσπονδης οντότητας κράτους μέλους περιορίζουσα την υπαγωγή σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως και το ευεργέτημα των προβλεπομένων από το σύστημα αυτό παροχών αποκλειστικά και μόνο στα πρόσωπα τα οποία κατοικούν στη γεωγραφική περιοχή της εν λόγω ομόσπονδης οντότητας, κατά το μέτρο που ένας τέτοιος περιορισμός θίγει υπηκόους άλλων κρατών μελών που ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα στη γεωγραφική περιοχή της εν λόγω ομόσπονδης οντότητας ή ημεδαπούς που έκαναν χρήση του δικαιώματός τους της ελεύθερης κυκλοφορίας στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
The reply to be given to the fourth question is therefore that on a proper construction of Articles 39 EC and 43 EC, legislation of a federated entity of a Member State limiting affiliation to a social security scheme and entitlement to the benefits provided by that scheme to persons residing in that entity’s territory is contrary to those articles, in so far as such limitation affects nationals of other Member States working in that entity’s territory or nationals of the Member State concerned who have made use of their right to freedom of movement within the European Community.