natgillin/translations-raw huggingface dataset:
87 — Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, προπαρατεθείσες στην υποσημείωση 83 αποφάσεις S. W. κατά Ηνωμένου Βασιλείου (§ 36) και C.
87 — Judgments of the European Court of Human Rights in S.W., cited in footnote 83, § 36, and C.R., cited in footnote 83, § 34, Streletz, Keßler and Krenz v Germany, 22 March 2001, Reports 2001-II, § 50, and Radio France and Others v France, 30 March 2004, Reports 2004-II, § 20.
88 — Βλ. ανωτέρω σημείο 91.
88 — See point 91 above.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ KOKOTT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-308/06 οδηγία 2005/35 προκειμένου να διωχθούν οι ναυτικοί επισείοντας ποινές που αυτοί θεωρούν ως υπερβολικές.
Abuse can never be ruled out with complete certainty. In particular, the more recent examples from France and Spain cited as evidence demonstrate that it does not take Directive 2005/35 to subject seamen to prosecution which they consider to be excessive.
Εφόσον διατηρούν και άλλες επιφυλάξεις, τα δικαστήρια των κρατών μελών δύνανται να απευθύνονται στο Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 234 ΕΚ.
Under Article 234 EC, the courts of the Member States may also bring a matter before the Court where they are uncertain in other respects.
Η νομολογιακή κατοχύρωση ομοιόμορφης μεταφοράς και εφαρμογής της οδηγίας 2005/35 συμπληρώνεται με την αποστολή της Επιτροπής, η οποία συνίσταται, δυνάμει του άρθρου 211 ΕΚ, στο να μεριμνά για την τήρηση του παράγωγου δικαίου και, ενδεχομένως, δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, στη δυνατότητα ασκήσεως προσφυγής λόγω παραβάσεως.
This judicial safeguarding of the uniform implementation and application of Directive 2005/35 is complemented by the Commission’s duty under Article 211 EC to ensure compliance with secondary law and, where necessary, to bring Treaty-infringe-ment proceedings under Article 226 EC.
Όσον αφορά το αρυόμενο από την ανεπαρκή αιτιολόγηση επιχείρημα το οποίο προέβαλαν οι αιτούσες της κύριας δίκης, παρέλκει η εξέτασή του, δοθέντος ότι το αιτούν δικαστήριο απέρριψε ήδη τις συναφείς αμφιβολίες 90.
In so far as the claimants allege a de -fective statement of reasons, no examination is necessary since these doubts have already been rejected by the referring court.
Δεδομένου ότι, όσον αφορά την οδηγία 2005/35, πρόκειται για πράξη γενικής ισχύος, η αιτιολόγηση δύναται ως εκ τούτου να περιορίζεται στην περιγραφή, αφενός, της συνολικής καταστάσεως που οδήγησε στην έκδοσή της και, αφετέρου, στον γενικό σκοπό που επιδιώκει 91, προφανώς δεν μπορεί να γίνεται λόγος εν προκειμένω για ανεπαρκή αιτιολόγηση.
90 Since Directive 2005/35 is a measure having general application and the preamble may therefore be limited to indicating the general situation which led to its adoption, on the one hand, and the general objectives which it is intended to achieve, 91on the other, a defective statement of reasons would also appear to be rather unlikely in this case.
Επομένως, από την εξέταση του τέταρτου προδικαστικού ερωτήματος δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να θέσει υπό αμφισβήτηση το κύρος των διατάξεων της οδηγίας 2005/35.
Therefore, examination of the fourth question referred to the Court has also disclosed no factor of such a kind as to bring into question the validity of provisions of Directive 2005/35.
Τέλος, το επιχείρημα που προέβαλαν οι αιτούσες της κύριας δίκης και η Ελλάδα ότι η ευθύνη λόγω βαρείας αμελείας σε περιπτώσεις σοβαρών ατυχημάτων θα μπορούσε να δώσει λαβή για καταχρηστική εφαρμογή δεν επιβεβαιώνει την προσβολή της αρχής της ασφαλείας δικαίου ή της νομιμότητας του ποινικού δικαίου. Οι καταχρήσεις ουδέποτε είναι εφικτό να αποκλείονται ολοσχερώς.
Finally, the argument put forward by the claimants and Greece that liability for serious negligence in the case of grave accidents could be open to abuse does not demonstrate that the principle of legal certainty or of the legality of criminal law has been
90 — Απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 1997, C-408/95, Eurotunnel κ.λπ.
90 — Case C-408/95 Eurotunnel and Others [1997] ECR I-6315, paragraphs 33 and 34.
89 — Βλ. απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, C-495/03, Intermodal Transports (Συλλογή 2005, σ.
89 — Case C-495/03 Intermodal Transports [2005] ECR I-8151, paragraphs 38 and 39, with further references.
91 — Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 13 απόφαση IATA και ELFAA (σκέψη 67).
91 — IATA and ELFAA, cited in footnote 13, paragraph 67.
Κατόπιν αυτού, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει την ακόλουθη απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα:
I accordingly propose that the Court give the following answer to the questions referred to it for a preliminary ruling:
«Από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να θίξει το κύρος της οδηγίας 2005/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Σεπτεμβρίου 2005, σχετικά με τη ρύπανση από τα πλοία και τη θέσπιση κυρώσεων για παραβάσεις.»
‘Examination of the questions referred has disclosed no factor of such a kind as to bring into question the validity of Directive 2005/35/EC of the European Parliament and of the Council of 7 September 2005 on shipsource pollution and on the introduction of penalties for infringements.’
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 3ης Ιουνίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (Grand Chamber)
Στην υπόθεση C-308/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, την οποία υπέβαλε το High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Ηνωμένο Βασίλειο), με απόφαση της 4ης Ιουλίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Ιουλίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης The Queen, κατόπιν αιτήματος των:
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the High Court of Justice of England and Wales, Queen’s Bench Division (Administrative Court), made by decision of 4 July 2006, received at the Court on 14 July 2006, in the proceedings
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τμήμα μείζονος συνθέσεως), συγκείμενο από τους Β.
THE COURT (Grand Chamber), composed of V. Skouris, President, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, K. Lenaerts, L. Bay Larsen, Presidents of Chambers, K. Schiemann, J. Makarczyk, P. Kūris, J. Malenovský (Rapporteur), A. Ó Caoimh, P. Lindh and J.-C. Bonichot, Judges,
Hewlett, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, και C. Strömholm, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 25ης Σεπτεμβρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: J. Kokott, Registrars: L. Hewlett, Principal Administrator, and C. Strömholm, Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 25 September 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από την C.
— the United Kingdom Government, by C. Gibbs, acting as Agent, assisted by C. Lewis and S. Wordsworth, barristers,
— η Δανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους J. Bering Liisberg και B. Weis Fogh,
— the Danish Government, by J. Bering Liisberg and B. Weis Fogh, acting as Agents,
— η Εσθονική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον L. Uibo,
— the Estonian Government, by L. Uibo, acting as Agent,
— η Ελληνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις Κατερίνα Σαμώνη-Ράντου και Σοφία Χαλά, καθώς και από τον Γεώργιο Καριψιάδη,
— the Greek Government, by A. Samoni-Rantou, S. Khala and G. Karipsiadis, acting as Agents,
— η Ισπανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον M. Sampol Pucurull,
— the Spanish Government, by M. Sampol Pucurull, acting as Agent,
— η Γαλλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους G. de Bergues και L.
— the French Government, by G. de Bergues, L. Butel and C. Jurgensen, acting as Agents,
— η Ιταλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον I. M.
— the Italian Government, by I.M. Braguglia, acting as Agent, assisted by P. Gentili, avvocato dello Stato,
— η Κυπριακή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους Δ.
— the Cypriot Government, by D. Lisandrou and N. Kharalampidou, acting as Agents,
— η Μαλτέζικη Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον S. Camilleri,
— the Maltese Government, by S. Camilleri, acting as Agent,
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά το κύρος των άρθρων 4 και 5 της οδηγίας 2005/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Σεπτεμβρίου 2005, σχετικά με τη ρύπανση από τα πλοία και τη θέσπιση κυρώσεων για παραβάσεις (ΕΕ L 255, σ.
This reference for a preliminary ruling concerns the validity of Articles 4 and 5 of Directive 2005/35/EC of the European Parliament and of the Council of 7 September 2005 on shipsource pollution and on the introduction of penalties for infringements (OJ 2005 L 255, p.
11, και διορθωτικά ΕΕ 2006, L 33, σ.
11; corrigenda at OJ 2006 L 33, p.
87, και ΕΕ 2006, L 105, σ. 65).
87, and OJ 2006 L 105, p. 65).
Η αίτηση υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ των International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), Greek Shipping Co-operation Committee, Lloyd’s Register και International Salvage Union, αφενός, και του Secretary of State for Transport (Υπουργού Μεταφορών), αφετέρου, σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 2005/35.
The reference was made in the course of proceedings brought by the International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), the International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), the Greek Shipping Cooperation Committee, Lloyd’s Register and the International Salvage Union against the Secretary of State for Transport concerning implementation of Directive 2005/35.
Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, η οποία υπογράφηκε στο Montego Bay (Ιαμαϊκή) στις 10 Δεκεμβρίου 1982 (στο εξής: Σύμβαση του Montego Bay), τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994 και εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με την απόφαση 98/392/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 1998 (ΕΕ L 179, σ. 1).
The United Nations Convention on the Law of the Sea, signed in Montego Bay on 10 December 1982 (‘UNCLOS’), entered into force on 16 November 1994. It was approved on behalf of the European Community by Council Decision 98/392/EC of 23 March 1998 (OJ 1998 L 179, p. 1).
Το άρθρο 2 της Συμβάσεως του Montego Bay αναφέρεται στο νομικό καθεστώς της αιγιαλίτιδας ζώνης προβλέποντας τα ακόλουθα:
Article 2 of UNCLOS refers to the legal status of the territorial sea in the following terms:
Η επί της αιγιαλίτιδας ζώνης κυριαρχία ασκείται υπό τους όρους που προβλέπουν οι διατάξεις της Συμβάσεως [του Montego Bay] και οι λοιποί κανόνες του διεθνούς δικαίου.»
The sovereignty over the territorial sea is exercised subject to this Convention and to other rules of international law.’
Κατά το άρθρο 17 της Συμβάσεως:
Article 17 of UNCLOS provides:
«Υπό την επιφύλαξη των διατάξεων της Συμβάσεως [του Montego Bay], τα πλοία όλων των κρατών, παράκτιων ή άνευ ακτών, απολαύουν του δικαιώματος της αβλαβούς διελεύσεως [εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης].»
‘Subject to this Convention, ships of all States, whether coastal or land-locked, enjoy the right of innocent passage through the territorial sea.’
Το άρθρο 34 της Συμβάσεως ορίζει το νομικό καθεστώς των υδάτων των στενών διεθνούς ναυσιπλοΐας ως εξής:
Article 34 of UNCLOS specifies as follows the legal status of waters forming straits used for international navigation:
Το καθεστώς διελεύσεως από τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας, το οποίο καθιερούται στο παρόν μέρος, δεν επηρεάζει κατά τα λοιπά το νομικό καθεστώς των υδάτων των στενών αυτών, ούτε την εκ μέρους των παράκτιων των στενών αυτών κρατών άσκηση της κυριαρχίας ή δικαιοδοσίας τους επί των εν λόγω υδάτων, επί του αντίστοιχου θαλάσσιου βυθού και του υπεδάφους του, καθώς και επί του υπερκείμενου εναέριου χώρου.
The regime of passage through straits used for international navigation established in this Part shall not in other respects affect the legal status of the waters forming such straits or the exercise by the States bordering the straits of their sovereignty or jurisdiction over such waters and their airspace, bed and subsoil.
Τα παράκτια των στενών κράτη ασκούν την κυριαρχία ή δικαιοδοσία τους υπό τους όρους που προβλέπουν οι διατάξεις του παρόντος μέρους και οι λοιποί κανόνες του διεθνούς δικαίου.»
The sovereignty or jurisdiction of the States bordering the straits is exercised subject to this Part and to other rules of international law.’
Το άρθρο 42 της Συμβάσεως του Montego Bay προβλέπει:
Article 42 of UNCLOS provides:
Υπό την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος τμήματος, τα παράκτια στενών κράτη μπορούν να θεσπίζουν νόμους και κανονισμούς σχετικούς με τη διέλευση εν πορεία από τα στενά [και αφορώντες]:
Subject to the provisions of this section, States bordering straits may adopt laws and regulations relating to transit passage through straits, in respect of all or any of the following:
β) την πρόληψη, τη μείωση και τον έλεγχο της ρυπάνσεως, εφαρμόζοντας τους διεθνείς κανονισμούς σχετικά με την απόρριψη υδρογονανθράκων, καταλοίπων υδρογονανθράκων και άλλων επιβλαβών ουσιών·
(b) the prevention, reduction and control of pollution, by giving effect to applicable international regulations regarding the discharge of oil, oily wastes and other noxious substances in the strait;
Το μέρος V της Συμβάσεως προβλέπει ειδικό νομικό καθεστώς στο οποίο υπόκειται η αποκλειστική οικονομική ζώνη.
Part V of UNCLOS lays down a specific legal regime governing the exclusive economic zone.
Το άρθρο 56, παράγραφος 1, του μέρους αυτού της Συμβάσεως προβλέπει:
In this Part, Article 56(1) provides:
Στην αποκλειστική οικονομική ζώνη το παράκτιο κράτος έχει: α) κυριαρχικά δικαιώματα προς τον σκοπό της εξερευνήσεως, εκμεταλλεύσεως, διατηρήσεως και διαχειρίσεως των φυσικών πόρων, εμβίων ή μη, των υπερκειμένων του βυθού της θάλασσας υδάτων, του βυθού της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού, καθώς επίσης και αναφορικά με άλλες δραστηριότητες, προς τον σκοπό εξερευνήσεως και οικονομικής εκμεταλλεύσεως της ζώνης, όπως η παραγωγή ενεργείας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους·
(a) sovereign rights for the purpose of exploring and exploiting, conserving and managing the natural resources, whether living or non-living, of the waters superjacent to the sea-bed and of the sea-bed and its subsoil, and with regard to other activities for the economic exploitation and exploration of the zone, such as the production of energy from the water, currents and winds;
Το άρθρο 58, παράγραφος 1, του Συμβάσεως προβλέπει:
Article 58(1) provides:
«Στην αποκλειστική οικονομική ζώνη, όλα τα κράτη, παράκτια ή άνευ ακτών, απολαύουν, σύμφωνα με τους όρους που προβλέπουν οι συναφείς διατάξεις της Συμβάσεως [του Montego Bay], των ελευθεριών της ναυσιπλοΐας και υπερπτήσεως, καθώς και της ελευθερίας τοποθετήσεως υποβρύχιων καλωδίων και αγωγών, όπως προβλέπει το άρθρο 87, καθώς και της ελευθερίας χρήσεως των θαλασσών για άλλους διεθνώς νόμιμους σκοπούς που συνδέονται με την άσκηση των ελευθεριών αυτών και συνάδουν με τις λοιπές διατάξεις της Συμβάσεως [του Montego Bay], ειδικότερα στα πλαίσια της εκμεταλλεύσεως των πλοίων, των αεροσκαφών και των υποβρύχιων καλωδίων και αγωγών.»
‘In the exclusive economic zone, all States, whether coastal or land-locked, enjoy, subject to the relevant provisions of this Convention, the freedoms referred to in Article 87 of navigation and overflight and of the laying of submarine cables and pipelines, and other internationally lawful uses of the sea related to these freedoms, such as those associated with the operation of ships, aircraft and submarine cables and pipelines, and compatible with the other provisions of this Convention.’
Κατά το άρθρο 79, παράγραφος 1, της Συμβάσεως του Montego Bay:
Article 79(1) of UNCLOS states:
«Όλα τα κράτη έχουν το δικαίωμα να τοποθετούν υποβρύχια καλώδια και αγωγούς στην υφαλοκρηπίδα, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.»
‘All States are entitled to lay submarine cables and pipelines on the continental shelf, in accordance with the provisions of this Article.’
Κατά το άρθρο 89 της Συμβάσεως:
Article 89 of UNCLOS provides:
«[Κανένα κράτος δεν νομιμοποιείται να θέσει υπό την κυριαρχία του οποιοδήποτε τμήμα της ανοικτής θάλασσας.]»
‘No State may validly purport to subject any part of the high seas to its sovereignty.’
Το άρθρο 90 της Συμβάσεως ορίζει:
Article 90 provides:
«Κάθε κράτος, παράκτιο ή άνευ ακτών, [έχει το δικαίωμα της ναυσιπλοΐας στην ανοικτή θάλασσα, υπέρ των πλοίων που φέρουν τη σημαία του.]»
‘Every State, whether coastal or land-locked, has the right to sail ships flying its flag on the high seas.’
Το άρθρο 116 της Συμβάσεως του Montego Bay ορίζει :
Article 116 provides:
«Όλα τα κράτη έχουν το δικαίωμα [της αλιείας στην ανοικτή θάλασσα υπέρ των υπηκόων τους] […]».
‘All States have the right for their nationals to engage in fishing on the high seas …’
Το μέρος XII της Συμβάσεως αφορά την προστασία και τη διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
Part XII of UNCLOS is devoted to protection and preservation of the marine environment.
Στο εν λόγω μέρος XII, το άρθρο 211 της Συμβάσεως προβλέπει:
In Part XII, Article 211 provides:
Τα κράτη, ενεργώντας μέσω του αρμόδιου διεθνούς οργανισμού ή γενικής διπλωματικής διασκέψεως, θεσπίζουν διεθνείς κανόνες και πρότυπα για την πρόληψη, τη μείωση και τον έλεγχο της ρυπάνσεως του θαλάσσιου περιβάλλοντος από πλοία και προωθούν την υιοθέτηση, κατά τον ίδιο τρόπο, όπου χρειάζεται, θαλάσσιων συστημάτων κυκλοφορίας προορισμένων να ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο ατυχημάτων που μπορεί να προκαλέσουν ρύπανση στο θαλάσσιο περιβάλλον, περιλαμβανομένων των ακτών, καθώς επίσης και βλάβη από ρύπανση στα συμφέροντα παράκτιων κρατών.
States, acting through the competent international organisation or general diplo -matic conference, shall establish international rules and standards to prevent, reduce and control pollution of the marine environment from vessels and promote the adoption, in the same manner, wherever appropriate, of routeing systems designed to minimise the threat of accidents which might cause pollution of the marine environment, including the coastline, and pollution damage to the related interests of coastal States.
Οι κανόνες και τα πρότυπα αυτά επανεξετάζονται κατά τον ίδιο τρόπο [περιοδικώς], όποτε κρίνεται αναγκαίο.
Such rules and standards shall, in the same manner, be re-examined from time to time as necessary.
Τα κράτη εκδίδουν νόμους και κανονισμούς για την πρόληψη, τη μείωση και τον έλεγχο της ρυπάνσεως του θαλάσσιου περιβάλλοντος από πλοία που φέρουν τη σημαία τους ή που είναι εγγεγραμμένα στο νηολόγιό τους.
States shall adopt laws and regulations for the prevention, reduction and control of pollution of the marine environment from vessels flying their flag or of their registry.
Αυτοί οι νόμοι και οι κανονισμοί δεν πρέπει να είναι λιγότερο αποτελεσματικοί από τους γενικώς αποδεκτούς διεθνείς κανόνες και τα πρότυπα που έχουν θεσπιστεί μέσω του αρμόδιου διεθνούς οργανισμού ή μέσω γενικής διπλωματικής διασκέψεως.
Such laws and regulations shall at least have the same effect as that of generally accepted international rules and standards established through the competent international organisation or general diplomatic conference.
Τα παράκτια κράτη μπορούν, κατά την άσκηση της κυριαρχίας τους [εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης], να εκδίδουν νόμους και κανονισμούς για την πρόληψη, τη μείωση και τον έλεγχο της θαλάσσιας ρυπάνσεως από ξένα πλοία, περιλαμβανομένων των πλοίων που ασκούν το δικαίωμα της αβλαβούς διελεύσεως.
Coastal States may, in the exercise of their sovereignty within their territorial sea, adopt laws and regulations for the prevention, reduction and control of marine pollution from foreign vessels, including vessels exercising the right of innocent passage.
Οι νόμοι και οι κανονισμοί αυτοί, σύμφωνα με το μέρος II, τμήμα 3, δεν πρέπει να παρακωλύουν την αβλαβή διέλευση των ξένων πλοίων.
Such laws and regulations shall, in accordance with Part II, section 3, not hamper innocent passage of foreign vessels.
Για τους σκοπούς της εφαρμογής των διατάξεων του τμήματος 6, τα παράκτια κράτη μπορούν να εκδίδουν νόμους και κανονισμούς για την αποκλειστική οικονομική ζώνη τους με σκοπό την πρόληψη, τη μείωση και τον έλεγχο της ρυπάνσεως από πλοία, [πράξεις] οι οποίες πρέπει να συνάδουν και να υλοποιούν τους γενικώς αποδεκτούς διεθνείς κανόνες και τα πρότυπα που έχουν θεσπιστεί μέσω του αρμόδιου διεθνούς οργανισμού ή μέσω γενικής διπλωματικής διασκέψεως.
Coastal States, for the purpose of enforcement as provided for in section 6, may in respect of their exclusive economic zones adopt laws and regulations for the prevention, reduction and control of pollution from vessels conforming to and giving effect to generally accepted international rules and standards established through the competent international organisation or general diplomatic conference.
Η διεθνής σύμβαση για την πρόληψη της ρυπάνσεως από πλοία, η οποία υπογράφηκε στο Λονδίνο στις 2 Νοεμβρίου 1973, όπως συμπληρώθηκε με το πρωτόκολλο της 17ης Φεβρουαρίου 1978 (στο εξής: Σύμβαση Marpol 73/78), θεσπίζει κανόνες καταπολεμήσεως της ρυπάνσεως του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
The International Convention for the Prevention of Pollution from Ships, signed in London on 2 November 1973, as supplemented by the Protocol of 17 February 1978 (‘Marpol 73/78’), establishes rules to combat pollution of the marine environment.
Οι αφορώντες την πρόληψη της ρυπάνσεως από υδρογονάνθρακες κανόνες παρατίθενται στο παράρτημα I της Συμβάσεως Marpol 73/78.
The regulations for the prevention of pollution by oil are set out in Annex I to Marpol 73/78.
Κατά τον κανονισμό 9 του ανωτέρω παραρτήματος, υπό την επιφύλαξη των διατάξεων των κανονισμών 10 και 11 του ιδίου παραρτήματος και της παραγράφου 2 του κανονισμού 9, απαγορεύεται σε οποιοδήποτε πλοίο επί του οποίου εφαρμόζεται το ως άνω παράρτημα να απορρίπτει στη θάλασσα υδρογονάνθρακες ή μείγματα υδρογονανθράκων και υδάτων, εκτός αν πληρούνται ορισμένες περιοριστικώς απαριθμούμενες προϋποθέσεις.
Regulation 9 of Annex I states that, subject to the provisions of Regulations 9(2), 10 and 11, any discharge into the sea of oil or oily mixtures from ships to which that annex applies is to be prohibited except when certain exhaustively listed conditions are satisfied.
Ο κανονισμός 10 του παραρτήματος I προβλέπει μεθόδους για την πρόληψη της ρυπάνσεως από τους υδρογονάνθρακες που προέρχεται από πλέοντα στις ειδικές ζώνες πλοία.
Regulation 10 of Annex I lays down methods for the prevention of oil pollution from ships while operating in special areas.
Κατά τον κανονισμό 11 του παραρτήματος, ο οποίος τιτλοφορείται «Εξαιρέσεις»:
Regulation 11 of that annex, headed ‘Exceptions’, states:
Η απόρριψη αυτού του είδους τελεί υπό την αίρεση της εγκρίσεως της κυβερνήσεως, στα όρια της δικαιοδοσίας της οποίας [πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα] να πραγματοποιηθεί η απόρριψη.»
(c) the discharge into the sea of substances containing oil, approved by the Administration [of the flag State], when being used for the purpose of combating specific pollution incidents in order to minimise the damage from pollution. Any
Οι αφορώντες την πρόληψη της ρυπάνσεως από επιβλαβείς υγρές ουσίες κανονισμοί παρατίθενται στο παράρτημα II της Συμβάσεως Marpol 73/78.
The regulations for the control of pollution by noxious liquid substances are set out in Annex II to Marpol 73/78.
Ο κανονισμός 5 του παραρτήματος αυτού απαγορεύει την απόρριψη στη θάλασσα των αναφερόμενων στο εν λόγω παράρτημα ουσιών, εκτός και αν πληρούνται ορισμένες περιοριστικώς απαριθμούμενες προϋποθέσεις.
Regulation 5 of Annex II prohibits discharge into the sea of the substances covered by that annex, except when certain exhaustively listed conditions are satisfied.
Ο κανονισμός 6, στοιχεία α΄ έως γ΄, του ιδίου παραρτήματος επαναλαμβάνει, υπό ανάλογη διατύπωση, τις προβλεπόμενες με τον κανονισμό 11, στοιχεία α΄ έως γ΄, του παραρτήματος I της Συμβάσεως Marpol 73/78 εξαιρέσεις.
Regulation 6(a) to (c) of that annex sets out, in analogous terms, the exceptions provided for in Regulation 11(a) to (c) of Annex I.
Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2005/35:
Article 3(1) of Directive 2005/35 provides: