natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά τα λοιπά, η Finanzamt απέρριψε την ιεραρχική προσφυγή που άσκησε η Netto Supermarkt κρίνοντας ότι η τελευταία ήταν υπόχρεη για τον φόρο, διότι δεν ήταν σε θέση να προσκομίσει νομότυπα αποδεικτικά εξαγωγής που να δικαιολογούν την απαλλαγή από τον ΦΠΑ.
The Finanzamt rejected the remainder of Netto Supermarkt’s objection by holding that the latter owed the tax because it had not been able to produce proper proof of the export which gave rise to the VAT exemption.
Κατά τη Finanzamt, η Netto Supermarkt όφειλε να εξακριβώσει νωρίτερα το αυθεντικό των αποδεικτικών εξαγωγής και μπορούσε, επιδεικνύοντας την πρόσφορη επιμέλεια, να αποφύγει την απάτη που διαρκούσε επί πολλά έτη.
According to the Finanzamt, Netto Supermarkt should have examined the genuineness of the proofs of export earlier and, by showing proper care, could have prevented a fraud lasting for years.
Εξάλλου, έκρινε ότι το γεγονός ότι η Netto Supermarkt είχε συμβάλει στην αποκάλυψη των περιστατικών δεν είχε επίπτωση επί του ποσού του ΦΠΑ που όφειλε η εταιρία αυτή.
In addition, the Finanzamt considered that the fact that Netto Supermarkt had contributed to elucidating the facts did not affect the amount of VAT payable by that company.
Στη συνέχεια, η Netto Supermarkt άσκησε δικαστική προσφυγή κατά της εν μέρει απορριπτικής αυτής αποφάσεως της 3ης Μαΐου 2000 ενώπιον του Finanzgericht με την οποία ζητούσε την απαλλαγή από τον απαιτούμενο εκ των υστέρων ΦΠΑ για τα έτη 1995 έως 1998.
Netto Supermarkt subsequently challenged that decision to refuse in part of 3 May 2000 by application to the Finanzgericht (Finance Court), seeking an exemption from the VAT retrospectively demanded for the years 1995 to 1998.
Η προσφυγή αυτή απορρίφθηκε από το Finanzgericht.
The Finanzgericht rejected the application.
Η Netto Supermarkt υπέβαλε τότε αίτηση «Revision» ενώπιον του Bundesfinanzhof, με την οποία υποστήριξε ότι το Finanzgericht έπρεπε να κρίνει τις παραδόσεις στους Πολωνούς αγοραστές ως απαλλασσόμενες, στηριζόμενο, κατ’ αναλογία, στην εθνική διάταξη περί της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, του άρθρου 6a, παράγραφος 4, του UStG, διάταξη η οποία έχει εφαρμογή στο ενδοκοινοτικό πλαίσιο.
Netto Supermarkt brought an appeal before the Bundesfinanzhof (Federal Finance Court), in which it submitted that the Finanzgericht should have considered the supplies of goods to Polish purchasers to be exempt, by applying — by analogy — the national rule on the protection of legitimate expectations referred to in Paragraph 6a(4) of the UStG, which is a rule that applies to intra-Community supplies.
Με την αίτηση αυτή, η Netto Supermarkt επικαλείται επίσης την αρχή της επιεικείας που διαλαμβάνει το άρθρο 227 του φορολογικού κώδικα του 1977.
In its appeal, Netto Supermarkt also relies on the principle of fairness laid down in Paragraph 227 of the 1977 Tax Code.
Λαμβάνοντας υπόψη την αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, το Bundesfinanzhof θεωρεί ότι, σε κάθε περίπτωση, υπάρχει αμφιβολία επί του ζητήματος αν, δυνάμει του κοινοτικού δικαίου, παράδοση προς εξαγωγή εκτός της Κοινότητας μπορεί να τύχει απαλλαγής στην περίπτωση που ο προμηθευτής ο οποίος προέβη στην παράδοση δεν ήταν σε θέση, ακόμη και επιδεικνύοντας κάθε επιμέλεια ενός συνετού εμπόρου, να διαπιστώσει τη νόθευση του αποδεικτικού εξαγωγής που προσκόμισε ο αγοραστής, τούτο δε όταν, αντικειμενικά, οι προϋποθέσεις απαλλαγής μιας τέτοιας παραδόσεως δεν συντρέχουν λόγω, όπως εν προκειμένω, της νοθεύσεως των εγγράφων που προσκομίστηκαν για να δικαιολογήσουν την εξαγωγή.
Having regard to the principle of the protection of legitimate expectations, the Bundesfinanzhof considers that, in any event, it is in doubt whether — under Community law — export supplies from the Community can be exempt if the operator making the supply was unable — even by exercising due commercial care — to recognise that the export proofs provided by the purchaser had been falsified, even where the conditions of exemption of an export supply are objectively absent because, as in this case, the documents submitted as bearing proof of export had been forged.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Bundesfinanzhof αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
In those circumstances, the Bundesfinanzhof decided to stay the proceedings and to request a preliminary ruling from the Court of Justice on the following question:
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν το άρθρο 15, σημείο 2, της έκτης οδηγίας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμποδίζει την απαλλαγή, εκ μέρους κράτους μέλους, του ΦΠΑ του σχετικού με παράδοση αγαθών προς εξαγωγή εκτός της Κοινότητας όταν οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας απαλλαγής δεν συντρέχουν, αλλά ο υποκείμενος στον φόρο δεν μπορούσε να αντιληφθεί τούτο, ακόμη και αν επεδείκνυε την επιμέλεια ενός συνετού εμπόρου, λόγω της νοθεύσεως του αποδεικτικού εξαγωγής που προσκόμισε ο αγοραστής.
By its question the Bundesfinanzhof asks, essentially, whether Article 15(2) of the Sixth Directive must be interpreted as precluding a Member State from granting an exemption from VAT on the supply of goods for export to a destination outside the Community, where the conditions for such an exemption are not met, but the taxable person was not able to recognise — even by exercising due commercial care — that they were not met, because the export proofs provided by the purchaser had been forged.
Όπως προκύπτει από το πρώτο τμήμα της πρώτης περιόδου του άρθρου 15 της έκτης οδηγίας, εναπόκειται στα κράτη μέλη να καθορίσουν τις προϋποθέσεις εφαρμογής της απαλλαγής μιας παραδόσεως αγαθών προς εξαγωγή εκτός της Κοινότητας.
As is clear from the first part of the first sentence of Article 15 of the Sixth Directive, it is for the Member States to lay down the conditions for the application of the exemption for the supply of goods for export to a destination outside the Community.
Η διάταξη αυτή διευκρινίζει επίσης ότι τα εν λόγω κράτη θεσπίζουν αυτές τις προϋποθέσεις προκειμένου ειδικότερα «να αποτρέπεται κάθε ενδεχόμενη φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή και κατάχρηση».
That provision also provides that Member States must lay down those conditions in particular for the purpose ‘of preventing any evasion, avoidance or abuse’.
Ειδικότερα, όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, το Δικαστήριο έκρινε ότι, σύμφωνα με την αρχή αυτή, τα κράτη μέλη οφείλουν να χρησιμοποιούν μέσα τα οποία καθιστούν δυνατή την αποτελεσματική επίτευξη του σκοπού που επιδιώκει το εσωτερικό δίκαιο, πλην όμως θίγουν στον μικρότερο δυνατό βαθμό τους σκοπούς και τις αρχές που θέτει η επίμαχη κοινοτική νομοθεσία (βλ. αποφάσεις Molenheide κ.λπ., προαναφερθείσα, σκέψη 46, και της 27ης Σεπτεμβρίου 2007, C-409/04, Teleos κ.λπ., Συλλογή 2007, σ. I-7797, σκέψη 52).
In particular, as regards the principle of proportionality, the Court has already held that, in accordance with that principle, the Member States must employ means which, whilst enabling them effectively to attain the objectives pursued by their domestic laws, cause the least possible detriment to the objectives and principles laid down by the relevant Community legislation (see Molenheide and Others, paragraph 46, and Case C-409/04 Teleos and Others [2007] ECR I-7797, paragraph 52).
Έτσι, μολονότι είναι θεμιτό να επιδιώκεται με τα μέτρα που λαμβάνει κράτος μέλος η αποτελεσματικότερη δυνατή διασφάλιση των δικαιωμάτων του Δημόσιου Ταμείου, τα μέτρα αυτά δεν πρέπει να βαίνουν πέραν του αναγκαίου μέτρου για την επίτευξη του σκοπού αυτού (βλ., ιδίως, προαναφερθείσες αποφάσεις Molenheide κ.λπ., σκέψη 47, και Federation of Technological Industries κ.λπ., σκέψη 30).
Therefore, whilst it is legitimate for the measures adopted by the Member State to seek to preserve the rights of the public exchequer as effectively as possible, such measures must not go further than is necessary for that purpose (see, in particular, Molenheide and Others, paragraph 47, and Federation of Technological Industries and Others, paragraph 30).
Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, στον τομέα του ΦΠΑ, οι υποκείμενοι στον φόρο ενεργούν ως φοροεισπράκτορες για λογαριασμό του κράτους και προς το συμφέρον του Δημοσίου Ταμείου (βλ. απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 1993, C-10/92, Balocchi, Συλλογή 1993, σ. I-5105, σκέψη 25).
In this respect, it must be noted that, in the field of VAT, suppliers act as tax collectors for the State and in the interest of the public exchequer (see Case C-10/92 Balocchi [1993] ECR I-5105, paragraph 25).
Οι προμηθευτές αυτοί είναι υπόχρεοι για την καταβολή του ΦΠΑ ενώ ο φόρος αυτός, ως καταναλωτικός φόρος, βαρύνει, τελικώς, τον τελικό καταναλωτή (βλ. απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2006, C-475/03, Banca popolare di Cremona, Συλλογή 2006, σ. I-9373, σκέψεις 22 και 28).
Those suppliers are liable to payment of VAT even though VAT, as a tax on consumption, is ultimately borne by the final consumer (see Case C-475/03 Banca popolare di Cremona [2006] ECR I-9373, paragraphs 22 and 28).
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο σκοπός προλήψεως της φορολογικής απάτης που επιδιώκει το άρθρο 15 της έκτης οδηγίας δικαιολογεί ενίοτε τις αυξημένες απαιτήσεις σχετικά με τις υποχρεώσεις των προμηθευτών.
This is why the objective of preventing tax evasion referred to in Article 15 of the Sixth Directive sometimes justifies stringent requirements as regards suppliers’ obligations.
Πάντως, κάθε κατανομή του κινδύνου μεταξύ των τελευταίων και της φορολογικής αρχής, κατόπιν απάτης που διέπραξε τρίτος, πρέπει να συνάδει προς την αρχή της αναλογικότητας (προαναφερθείσα απόφαση Teleos κ.λπ., σκέψη 58).
However, any sharing of the risk between the supplier and the tax authorities, following fraud committed by a third party, must be compatible with the principle of proportionality (Teleos and Others, paragraph 58).
Τούτο δεν συμβαίνει στην περίπτωση κατά την οποία ένα φορολογικό σύστημα καθιστά πλήρως υπεύθυνο για την καταβολή του ΦΠΑ τον προμηθευτή, ανεξάρτητα από τη συμμετοχή του στη διαπραχθείσα από τον αγοραστή απάτη (βλ., συναφώς, προαναφερθείσα απόφαση Teleos κ.λπ., σκέψη 58).
That will not be the case if a tax regime imposes the entire responsibility for the payment of VAT on suppliers, regardless of whether or not they were involved in the fraud committed by the purchaser (see, to that effect, Teleos and Others, paragraph 58).
Συγκεκριμένα, όπως παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 45 των προτάσεών του, θα ήταν προδήλως δυσανάλογο να καταλογίζεται σε υποκείμενο στον φόρο η απώλεια φορολογικών εσόδων που προκύπτουν από τις δόλιες συμπεριφορές τρίτων επί των οποίων δεν έχει καμία επίδραση.
As the Advocate General has pointed out in point 45 of his Opinion, it would clearly be disproportionate to hold a taxable person liable for the shortfall in tax caused by fraudulent acts of third parties over which he has no influence whatsoever.
Αντιθέτως, όπως έκρινε το Δικαστήριο, δεν αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο να απαιτείται από τον προμηθευτή να λαμβάνει κάθε μέτρο που μπορεί ευλόγως να απαιτηθεί από αυτόν για να διασφαλίσει ότι η πράξη που πραγματοποιεί δεν οδηγεί σε συμμετοχή σε φορολογική απάτη (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Teleos κ.λπ., σκέψη 65 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
On the other hand, as the Court has already held, it is not contrary to Community law to require the supplier to take every step which could reasonably be required of him to satisfy himself that the transaction which he is effecting does not result in his participation in tax evasion (see Teleos and Others, paragraph 65, and the caselaw cited there).
Επομένως, το ότι ο προμηθευτής ενήργησε καλοπίστως, έλαβε κάθε εύλογο μέτρο που μπορούσε και αποκλείεται η συμμετοχή του σε φορολογική απάτη αποτελούν σημαντικά στοιχεία για να καθοριστεί η δυνατότητα να υποχρεωθεί ο προμηθευτής αυτός να καταβάλει εκ των υστέρων τον ΦΠΑ (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Teleos κ.λπ., σκέψη 66).
Accordingly, the fact that the supplier acted in good faith, that he took every reasonable measure in his power and that his participation in fraud is excluded are important points in deciding whether that supplier can be obliged to account for the VAT after the event (see Teleos and Others, paragraph 66).
Ομοίως, θα ήταν αντίθετο προς την αρχή της ασφάλειας δικαίου το γεγονός ότι ένα κράτος μέλος το οποίο προέβλεψε τις προϋποθέσεις για την εφαρμογή της απαλλαγής μιας παραδόσεως αγαθών προς εξαγωγή εκτός της Κοινότητας, καθορίζοντας, μεταξύ άλλων, κατάλογο των εγγράφων που πρέπει να υποβληθούν στις αρμόδιες αρχές, και δέχθηκε αρχικώς τα έγγραφα που υπέβαλε ο προμηθευτής ως δικαιολογητικά αποδεικτικά στοιχεία του δικαιώματος απαλλαγής μπορεί μεταγενέστερα να υποχρεώσει τον προμηθευτή αυτόν να καταβάλει τον σχετικό με την εν λόγω παράδοση ΦΠΑ, όταν αποδεικνύεται ότι, λόγω φοροδιαφυγής που διέπραξε ο αγοραστής, την οποία δεν γνώριζε και δεν μπορούσε να γνωρίζει ο προμηθευτής, οι προϋποθέσεις απαλλαγής όντως δεν συνέτρεχαν (βλ., συναφώς, προαναφερθείσα απόφαση Teleos κ.λπ., σκέψη 50).
Likewise, it would be contrary to the principle of legal certainty if a Member State which has laid down the conditions for the application of the exemption of supplies of goods for export to a destination outside the Community by prescribing, among other things, a list of the documents to be presented to the competent authorities, and which has accepted, initially, the documents presented by the supplier as evidence establishing entitlement to the exemption, could subsequently require that supplier to account for the VAT on that supply, where it transpires that, because of the purchaser’s fraud, of which the supplier had and could have had no knowledge, the conditions for the exemption were in fact not met (see, to that effect, Teleos and Others, paragraph 50).
Επομένως, ένας προμηθευτής πρέπει να μπορεί να στηρίζεται στη νομιμότητα της πράξεως που επιχειρεί χωρίς να κινδυνεύει να χάσει το δικαίωμά του περί απαλλαγής από τον ΦΠΑ όταν, όπως στην υπόθεση της κύριας δίκης, τελεί σε αδυναμία να αντιληφθεί, έστω και αν επιδεικνύει όλη την επιμέλεια ενός συνετού εμπόρου, ότι οι προϋποθέσεις απαλλαγής δεν συνέτρεχαν στην πραγματικότητα, λόγω της νοθεύσεως του αποδεικτικού εξαγωγής που του προσκόμισε ο αγοραστής.
It follows that a supplier must be able to rely on the lawfulness of the transaction that he carries out without risking the loss of his right to exemption from VAT, if, as in the case in the main proceedings, he is in no position to recognise — even by exercising due commercial care — that the conditions for the exemption were in fact not met, because the export proofs provided by the purchaser had been forged.
Συγκεκριμένα, όπως παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 53 των προτάσεών του, η εν λόγω νομολογία δεν μπορεί να μεταφερθεί στην ειδική κατάσταση στην
Moreover, it must be added that, contrary to what has been submitted by the German Government, the caselaw of the Court in the field of customs law — according to which an operator who cannot provide evidence that the conditions necessary for the grant of remission from export or import duties are satisfied must bear the consequences arising from that inability, despite having acted in good faith — cannot be relied on in a situation such as that in the case in the main proceedings, in order to call in question the foregoing considerations. As the Advocate General has noted
NETTO SUPERMARKT οποία βρίσκεται ο υποκείμενος στον φόρο που εμπίπτει στο κοινό σύστημα ΦΠΑ που καθιέρωσε η έκτη οδηγία, λόγω των διαφορών δομής, αντικειμένου και σκοπού που υπάρχουν μεταξύ ενός τέτοιου συστήματος και του κοινοτικού συστήματος της εισπράξεως των δασμών.
NETTO SUPERMARKT in point 53 of his Opinion, that caselaw cannot be transposed to the specific situation of a taxable person under the common system of VAT put in place by the Sixth Directive, because of the differences in structure, object and purpose between such a system and the Community regime on the levying of customs duties.
Βάσει των προεκτεθέντων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 15, σημείο 2, της έκτης οδηγίας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν εμποδίζει την απαλλαγή, εκ μέρους κράτους μέλους, από τον ΦΠΑ τον σχετικό με παράδοση αγαθών προς εξαγωγή εκτός της Κοινότητας όταν οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας απαλλαγής δεν συντρέχουν, αλλά ο υποκείμενος στον φόρο δεν μπορούσε να αντιληφθεί τούτο, έστω και επιδεικνύοντας όλη την επιμέλεια ενός συνετού εμπόρου, λόγω της νοθεύσεως του αποδεικτικού εξαγωγής που προσκόμισε ο αγοραστής.
Having regard to all of the foregoing considerations, the answer to the question referred must be that Article 15(2) of the Sixth Directive must be interpreted as not precluding a Member State from granting an exemption from VAT on the supply of goods for export to a destination outside the Community where the conditions for such an exemption are not met, but the taxable person was not able to recognise — even by exercising due commercial care — that they were not met, because the export proofs provided by the purchaser had been forged.
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Costs incurred in submitting observations to the Court, other than the costs of those parties, are not recoverable.
Το άρθρο 15, σημείο 2, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των
Article 15(2) of Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes —
ΑΠΟΦΑΣΗ της 21.2.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-271/06 σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 95/7/ΕΚ του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου 1995, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν εμποδίζει την απαλλαγή, εκ μέρους κράτους μέλους, από τον ΦΠΑ τον σχετικό με παράδοση αγαθών προς εξαγωγή εκτός της Κοινότητας όταν οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας απαλλαγής δεν συντρέχουν, αλλά ο υποκείμενος στον φόρο δεν μπορούσε να αντιληφθεί τούτο, έστω και επιδεικνύοντας όλη την επιμέλεια ενός συνετού εμπόρου, λόγω της νοθεύσεως του αποδεικτικού εξαγωγής που προσκόμισε ο αγοραστής.
Common system of value added tax: uniform basis of assessment, as amended by Council Directive 95/7/EC of 10 April 1995, must be interpreted as not precluding a Member State from granting an exemption from value added tax on the supply of goods for export to a destination outside the European Community, where the conditions for such an exemption are not met, but the taxable person was not able to recognise — even by exercising due commercial care — that they were not met, because the export proofs provided by the purchaser had been forged.
Υπόθεση C-296/06
Case C-296/06
(αίτηση του Tribunale amministrativo regionale del Lazio για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Tribunale amministrativo regionale del Lazio)
«Υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών — Οδηγία 97/13/ΕΚ — Άρθρα 6, 11, 22 και 25 — Τέλη και εισφορές που επιβαρύνουν τις γενικές και ειδικές άδειες — Υποχρέωση του παλαιού δικαιούχου αποκλειστικού δικαιώματος — Προσωρινή διατήρηση»
(Telecommunications services — Directive 97/13/EC — Articles 6, 11, 22 and 25 — Fees and charges for general authorisations and individual licences — Obligation on former holders of exclusive rights — Temporary continuation)
Ruiz-Jarabo Colomer της 25ης Οκτωβρίου 2007 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Opinion of Advocate General Ruiz-Jarabo Colomer delivered on 25 October 2007 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 21ης Φεβρουαρίου 2008
Judgment of the Court (Third Chamber), 21 February 2008 . . . . . . .
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Τομέας των τηλεπικοινωνιών — Κοινό πλαίσιο γενικών και ειδικών αδειών — Οδηγία 97/13 — Τέλη και εισφορές που επιβαρύνουν τις επιχειρήσεις ειδικών αδειών
Approximation of laws — Telecommunications sector — Common framework for general authorisations and individual licences — Directive 97/13 — Fees and charges for general authorisations and individual licences
(Οδηγία 97/13 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 6, 11, 22 και 25)
(European Parliament and Council Directive 97/13, Arts 6, 11, 22 and 25)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-296/06 αποκλειστικού δικαιώματος, επί ένα έτος από την προβλεπόμενη για τη μεταφορά της ως άνω οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο καταληκτικής ημερομηνίας, ήτοι μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
SUMMARY — CASE C-296/06 for that exclusive right, for one year from the final date laid down for transposition of that directive into national law, namely 31 December 1998.
Αντίκειται στα άρθρα 6, 11, 22 και 25 της οδηγίας 97/13, σχετικά με κοινό πλαίσιο γενικών και ειδικών αδειών στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, η εκ μέρους κράτους μέλους αξίωση από επιχειρηματία, παλαιό κάτοχο αποκλειστικού δικαιώματος επί των υπηρεσιών δημόσιων τηλεπικοινωνιών ο οποίος κατέστη κάτοχος γενικής αδείας, της καταβολής χρηματικής επιβαρύνσεως, αντιστοιχούσας στο ποσόν που απαιτούνταν προηγουμένως ως αντιπαροχή έναντι της χορηγήσεως του συγκεκριμένου
Articles 6, 11, 22 and 25 of Directive 97/13 on a common framework for general authorisations and individual licences in the field of telecommunications services preclude a Member State from requiring an operator, formerly the holder of an exclusive right to provide public telecommunications services and then the holder of a general authorisation, to pay a pecuniary charge corresponding to the amount previously demanded
(βλ. σκέψη 45 και διατακτ.)
(see para. 45, operative part)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑDÁMASO RUIZ-JARABO COLOMER της 25ης Οκτωβρίου 2007 1
OPINION OF ADVOCATE GENERALRUIZ-JARABO COLOMER delivered on 25 October 2007 1
Το παρόν προδικαστικό ερώτημα, το οποίο υπέβαλε το Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Ιταλία) δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, αφορά ζήτημα που είναι οικείο στο Δικαστήριο, μολονότι ορισμένες λεπτομέρειές του δεν υπήρχαν στις λοιπές εκδικασθείσες υποθέσεις 2.
The present reference for a preliminary ruling, submitted by the Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Regional Administrative Court of Latium, Italy) pursuant to Article 234 EC, concerns a subject with which the Court is already very familiar, although there are elements in this case which were not present in the other cases on which the Court has ruled. 2
Η πρώτη ευκαιρία για τη διαμόρφωση της νομολογίας αυτής δόθηκε με την απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2003 επί της υποθέσεως Albacom και Infostrada 4, την οποία εξέδωσε το Δικαστήριο προκειμένου να βοηθήσει το Consiglio di Stato (Συμβούλιο Επικρατείας) της Ιταλικής Δημοκρατίας να επιλύσει διαφορά που αφορούσε εισφορά υπολογιζόμενη βάσει του κύκλου εργασιών των εταιριών τηλεπικοινωνίας και της οποίας το περιεχόμενο επανέλαβε η διάταξη της 8ης Ιουνίου 2004, Telecom Italia Mobile κ.λπ. 5.
to assist the Consiglio di Stato (Council of State) of the Italian Republic in deciding a dispute concerning a charge based on the turnover of telecommunications companies, a ruling which was reproduced in the Order of the Court 8 June 2004 in Telecom Italia Mobile and Others. 5
3 — ΕΕ L 117, σ.
3 — OJ 1997 L 117, p.
15.4 — Υποθέσεις C-291/01 και C-293/01 (Συλλογή 2003, σ. I-9499).
15.4 — Joined Cases C-291/01 and C-293/01 [2003] ECR I-9499.
2 — Ασχολούμενος επί σειρά ετών με την ερμηνεία των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου στο πλαίσιο διατάξεων για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, των οποίων η προέλευση και τα πραγματικά περιστατικά διαφέρουν στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, ο γενικός εισαγγελέας ομοιάζει με τον ζωγράφο ο οποίος, αφού φιλοτέχνησε μια εικόνα στον μουσαμά, επανέρχεται για να προσθέσει ορισμένες λεπτομέρειες και χρωματικούς τόνους είτε διότι το φως είναι διαφορετικό είτε διότι άλλαξε το περιβάλλον είτε διότι η διάθεσή του δεν είναι πλέον η ίδια.
2 — An advocate general, required over the years to interpret Community provisions as a result of references for preliminary rulings with very diverse origins and factual backgrounds, is like a painter who has already given shape to an image on the canvas but then portrays it again using different outlines and shades because the light has changed, the surroundings have altered or his mood has shifted.