natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πάντως, οι ως άνω ασάφειες που χαρακτηρίζουν το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 ενδέχεται να αποτρέψουν τις επιχειρήσεις, οι οποίες επιθυμούν να προβούν σε απόσπαση εργαζομένων στο Λουξεμβούργο, να ασκήσουν την ελευθερία τους για την παροχή υπηρεσιών.
The ambiguities which characterise Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 are likely to dissuade undertakings wishing to post workers to Luxembourg from exercising their freedom to provide services.
Συγκεκριμένα, αφενός, η έκταση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των επιχειρήσεων αυτών δεν προκύπτει επακριβώς από τη διάταξη αυτή.
On the one hand, the extent of the rights and obligations of those undertakings is not clearly apparent from that provision.
Αφετέρου, οι επιχειρήσεις που δεν τήρησαν τις προβλεπόμενες από την εν λόγω διάταξη υποχρεώσεις διατρέχουν τον κίνδυνο να τους επιβληθούν μη αμελητέες κυρώσεις.
On the other hand, undertakings which have failed to comply with the obligations laid down in that provision incur not inconsiderable penalties.
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 είναι, λόγω της ασάφειάς του και λόγω των αμφισημιών που περιλαμβάνει, ασυμβίβαστο με το άρθρο 49 ΕΚ, η τρίτη αιτίαση που προέβαλε η Επιτροπή είναι βάσιμη.
Accordingly, since Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 is incompatible with Article 49 EC on account of its lack of clarity and the ambiguities that it contains, the Commission’s third complaint is well founded.
Επί της τέταρτης αιτιάσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 49 ΕΚ λόγω της υποχρεώσεως που υπέχουν οι οικείες επιχειρήσεις να υποδείξουν ad hoc εντολοδόχο, κάτοικο Λουξεμβούργου, προς τον σκοπό της διατηρήσεως των εγγράφων που είναι αναγκαία για τους ελέγχους που ασκούν οι αρμόδιες εθνικές αρχές
The fourth complaint: infringement of Article 49 EC by reason of the requirement that the undertakings designate an ad hoc agent residing in Luxembourg to retain the documents necessary for monitoring by the competent national authorities
Με την τέταρτη αιτίασή της, η Επιτροπή θεωρεί ότι το άρθρο 8 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 συνιστά περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, καθόσον υποχρεώνει τις επιχειρήσεις των οποίων η έδρα βρίσκεται εκτός της λουξεμβουργιανής επικράτειας και οι οποίες προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στην εν λόγω επικράτεια να καταθέτουν, πριν από την έναρξη της αποσπάσεως, σε ad hoc εντολοδόχο, κάτοικο Λουξεμβούργου, τα έγγραφα που είναι αναγκαία για τον έλεγχο των υποχρεώσεων που αυτές υπέχουν κατ’ εφαρμογήν του ως άνω νόμου και να διατηρούν εκεί τα εν λόγω έγγραφα για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα έπειτα από τη λήξη της παροχής.
By its fourth complaint, the Commission takes the view that, by requiring undertakings whose registered office is outside Luxembourg territory and which post workers there to deposit, before the start of the posting, with an ad hoc agent residing in Luxembourg, the documents necessary for monitoring compliance with their obligations under the Law of 20 December 2002 and to leave them there for an indeterminate period after the provision of services has ceased, Article 8 of that Law constitutes a restriction on freedom to provide services.
Συγκεκριμένα, το προβλεπόμενο στο άρθρο 4 της οδηγίας 96/71 σύστημα συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών καθιστά περιττή την υποχρέωση αυτή.
The system of cooperation and exchange of information provided for in Article 4 of Directive 96/71 makes such an obligation superfluous.
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου αναφέρει, ευθύς εξ αρχής, ότι ο μηχανισμός συνεργασίας στον οποίο αναφέρεται η Επιτροπή δεν παρέχει τη δυνατότητα στις αρμόδιες διοικητικές αρχές να διενεργούν τακτικούς ελέγχους με την απαιτούμενη αποτελεσματικότητα.
The Grand Duchy of Luxembourg states, first of all, that the cooperation mechanism to which the Commission refers does not enable the competent administrative authorities to carry out ordinary checks with the necessary effectiveness.
Εν συνεχεία, διευκρινίζει ότι η βαλλόμενη εθνική διάταξη δεν απαιτεί την τήρηση ειδικού νομικού τύπου ως προς τα καθήκοντα του εντολοδόχου.
Next, it contends that the contested national provision does not require any specific legal form with respect to the role of agent.
Τέλος, εκτός από την κατάθεση των αναγκαίων για τον έλεγχο εγγράφων σε εντολοδόχο για περίοδο ύστερη της αποσπάσεως, η κατάθεση των εν λόγω εγγράφων καθίσταται αναγκαία μόνον την ημέρα, αυτή καθ’ εαυτή, ενάρξεως της εκτελέσεως της σχετικής παροχής.
Lastly, apart from the deposit of the documents necessary for monitoring with the agent for a period following the posting, the documents do not have to be lodged until the day on when the provision of services concerned begins.
Δεν αμφισβητείται ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 8 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 υποχρέωση συνεπάγεται πρόσθετες διοικητικές και χρηματοδοτικές επιβαρύνσεις για τις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, οπότε οι εν λόγω επιχειρήσεις δεν τυγχάνουν ίσης μεταχειρίσεως, από την άποψη του ανταγωνισμού, σε σχέση με τους εργοδότες που είναι εγκατεστημένοι στο κράτος μέλος υποδοχής και είναι δυνατό να αποθαρρυνθούν να παράσχουν υπηρεσίες στο τελευταίο κράτος μέλος.
It is not disputed that the obligation provided for in Article 8 of the Law of 20 December 2002 involves an additional administrative and financial burden for undertakings established in another Member State, so that the latter are not on an equal footing, from the point of view of competition, with employers established in the host Member State and they may be dissuaded from providing services in the latter Member State.
Συγκεκριμένα, αφενός, η βαλλόμενη διάταξη επιβάλλει να είναι κάτοικος Λουξεμβούργου ο εντολοδόχος στον οποίο κατατίθενται τα απαιτούμενα έγγραφα.
First, the contested provision requires that the agent with whom the documents are lodged reside in Luxembourg.
Αφετέρου, η εν λόγω διάταξη θεσπίζει υποχρέωση διατηρήσεως των εγγράφων που αφορούν, μεταξύ άλλων, τα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο 7 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, χωρίς, ωστόσο, να καθορίζει την περίοδο κατά την οποία πρέπει να διατηρούνται τα έγγραφα αυτά και χωρίς να διευκρινίζει αν η υποχρέωση αυτή αφορά μόνον την περίοδο που έπεται της εκτελέσεως της παροχής ή, επίσης, περίοδο προγενέστερη της ενάρξεως εκτελέσεως της παροχής.
Second, that provision lays down an obligation to retain the documents relating inter alia to the information referred to in Article 7 of the Law of 20 December 2002, without, however, defining the period over which those documents must be retained or specifying whether that obligation concerns only the period after the service is provided or whether it also concerns a period prior to its commencement.
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου επικαλείται, προκειμένου να δικαιολογήσει αυτόν τον περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, την ανάγκη να καταστεί δυνατός ο αποτελεσματικός έλεγχος, εκ μέρους της Επιθεωρήσεως Εργασίας και Ορυχείων, της τηρήσεως της εργατικής νομοθεσίας.
In order to justify such a restriction on freedom to provide services, the Grand Duchy of Luxembourg cites the need to ensure effective monitoring by the Labour and Mines Inspectorate of compliance with employment legislation.
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι η αποτελεσματική προστασία των εργαζομένων μπορεί να απαιτεί να βρίσκονται ορισμένα έγγραφα στον τόπο εκτελέσεως της παροχής ή, τουλάχιστον, σε προσιτό και σαφώς προσδιορισμένο μέρος επί του εδάφους του κράτους μέλους υποδοχής, στη διάθεση των αρχών του κράτους αυτού που είναι επιφορτισμένες με τους ελέγχους (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Arblade κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 61).
In that connection, the Court has held that the effective protection of workers may require that certain documents are kept at the place where the service is provided, or at least in an accessible and clearly identified place in the territory of the host Member State, so that they are available to the authorities of that State responsible for carrying out checks (see, to that effect, Arblade and Others, paragraph 61).
Ωστόσο, το Δικαστήριο προσέθεσε, στη σκέψη 76 της προαναφερθείσας αποφάσεως Arblade κ.λπ., προκειμένου για την υποχρέωση διατηρήσεως στη διάθεση των αρχών και φυλάξεως ορισμένων εγγράφων στην κατοικία φυσικού προσώπου έχοντος την κατοικία του εντός του κράτους μέλους υποδοχής και τηρούντος τα εν λόγω έγγραφα υπό την ιδιότητα του εντολοδόχου ή προστηθέντος του εργοδότη που τον όρισε, ακόμη και αφού ο εργοδότης παύσει να απασχολεί εργαζομένους στο κράτος αυτό, ότι δεν αρκεί, προς δικαιολόγηση ενός τέτοιου περιορισμού της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, να μπορεί η ύπαρξη των εγγράφων αυτών εντός του κράτους μέλους υποδοχής να διευκολύνει γενικώς την εκπλήρωση της αποστολής ελέγχου εκ μέρους των αρχών του κράτους αυτού.
However, the Court added, in paragraph 76 of Arblade and Others, that where there is an obligation to keep available and retain certain documents at the address of a natural person residing in the host Member State who holds them as the agent or representative of the employer by whom he has been designated, even after the employer has ceased to employ workers in that State, it is not sufficient, for the purposes of justifying such a restriction on the freedom to provide services, that the presence of such documents within the territory of the host Member State may make it generally easier for the authorities of that State to perform their supervisory task.
Πρέπει επίσης οι αρχές αυτές να μην είναι σε θέση να εκτελέσουν την αποστολή ελέγχου κατά τρόπο αποτελεσματικό αν η επιχείρηση αυτή δεν διαθέτει, εντός του κράτους μέλους αυτού, εντολοδόχο ή προστηθέντα ο οποίος να φυλάσσει τα εν λόγω έγγραφα.
It must also be shown that those authorities cannot carry out their supervisory task effectively unless the undertaking has, in that Member State, an agent or representative designated to retain the documents in question.
Συναφώς, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η υποχρέωση φυλάξεως των εγγράφων από φυσικό πρόσωπο, που έχει την κατοικία του εντός του κράτους μέλους υποδοχής, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί (βλ. απόφαση Arblade κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 77).
In that connection, the Court has held that a requirement that a natural person domiciled in the territory of a host Member State should retain documents cannot be justified (see, Arblade and Others, paragraph 77).
Εν προκειμένω, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν επικαλέσθηκε κανένα συγκεκριμένο στοιχείο προς υποστήριξη του ισχυρισμού ότι μόνον η διατήρηση των εν λόγω εγγράφων από εντολοδόχο έχοντα την κατοικία του στο Λουξεμβούργο θα παρείχε στις εν λόγω αρχές τη δυνατότητα να διενεργούν τους ελέγχους που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά τους.
In this case, the Grand Duchy of Luxembourg does not submit any specific evidence in support of the argument that only the retention of the documents concerned by an agent residing in Luxembourg enables the authorities to carry out the checks for which they are responsible.
Εν πάση περιπτώσει, ο διορισμός ενός εργαζομένου, που είναι παρών στον τόπο παροχής υπηρεσιών, προκειμένου να θέτει στη διάθεση των αρμοδίων εθνικών αρχών τα αναγκαία για τον έλεγχο έγγραφα θα συνιστούσε λιγότερο περιοριστικό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών μέτρο και εξίσου αποτελεσματικό με τη βαλλόμενη υποχρέωση.
In any event, a worker present in the place where the services were provided could be designated to ensure that documents necessary for monitoring purposes were made available to the competent national authorities, which would be a measure less restrictive of freedom to provide services and just as effective as the contested obligation.
Κατά τα λοιπά, πρέπει να υπομνηστεί ότι το Δικαστήριο υπογράμμισε, στη σκέψη 79 της προαναφερθείσας αποφάσεως Arblade κ.λπ., ότι το οργανωμένο σύστημα συνεργασίας ή ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ κρατών μελών που προβλέπει το άρθρο 4 της οδηγίας 96/71 καθιστά περιττή τη διατήρηση των εγγράφων αυτών εντός του κράτους μέλους υποδοχής αφότου ο εργοδότης παύει να απασχολεί εργαζομένους εντός του κράτους αυτού.
For the rest, the Court noted, in paragraph 79 of Arblade and Others, that the organised system for cooperation and exchanges of information between Member States provided for in Article 4 of Directive 96/71 renders superfluous the retention of the documents in the host Member State after the employer has ceased to employ workers there.
Κατά συνέπεια, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν μπορεί να απαιτεί από τις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων να πράττουν τα δέοντα για τη διατήρηση των εν λόγω εγγράφων στο έδαφος του Λουξεμβούργου μετά τη λήξη της εκτελέσεως της παροχής υπηρεσιών.
Consequently, the Grand Duchy of Luxembourg cannot require undertakings which post workers to do what is necessary to retain such documents on Luxembourg territory when the provision of services comes to an end.
Επομένως, δεν μπορεί να απαιτείται ούτε το να διατηρούνται τα ίδια έγγραφα από εντολοδόχο έχοντα την κατοικία του στο Λουξεμβούργο, κατά το μέτρο που, δεδομένου ότι η οικεία επιχείρηση δραστηριοποιείται εντός της λουξεμβουργιανής επικράτειας κατά τη διάρκεια της εκτελέσεως της παροχής υπηρεσιών, τα εν λόγω έγγραφα μπορούν να διατηρούνται εις χείρας ενός αποσπασμένου εργαζομένου.
Nor can such documents be required to be retained by an agent residing in Luxembourg in so far as, since the undertaking concerned is physically present on Luxembourg territory when the services are provided, the documents in question may be held by a posted worker.
Τέλος, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, καίτοι το άρθρο 8, παράγραφος 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν προβλέπει ρητώς υποχρέωση διατηρήσεως των αναγκαίων για τον έλεγχο εγγράφων, εντός του Λουξεμβούργου, πριν από την έναρξη των εργασιών, η εν λόγω διάταξη διευκρινίζει ότι η ταυτότητα του εντολοδόχου πρέπει να γνωστοποιείται στις αρμόδιες αρχές το αργότερο πριν από την άσκηση της σχεδιαζόμενης μισθωτής δραστηριότητας.
Lastly, it must be pointed out that, although Article 8(2) of the Law of 20 December 2002 does not expressly provide that documents necessary for monitoring purposes must be retained in Luxembourg before the commencement of work, that provision states that the identity of the agent must be communicated to the competent authorities prior to the employment activities envisaged at the latest.
Κατά συνέπεια, η ερμηνεία που προέκρινε το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, σύμφωνα με την οποία τα έγγραφα αυτά πρέπει να είναι διαθέσιμα μόλις κατά την ημέρα ενάρξεως των εργασιών, δεν βρίσκει έρεισμα στην επίδικη διάταξη.
Therefore, the interpretation put forward by the Grand Duchy of Luxembourg, according to which the documents do not have to be available until the date on which the work commences, has no basis in the provision in question.
Εν πάση περιπτώσει, μια τέτοια υποχρέωση διατηρήσεως των εν λόγω εγγράφων πριν από την έναρξη των εργασιών θα συνιστούσε εμπόδιο στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, που θα εναπέκειτο στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου να δικαιολογήσει με επιχειρήματα διαφορετικά από απλές αμφιβολίες ως προς την αποτελεσματικότητα του προβλεπομένου στο άρθρο 4 της οδηγίας 96/71 οργανωμένου συστήματος συνεργασίας ή ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ κρατών μελών.
In any event, such an obligation to retain such documents prior to the commencement of work would constitute an obstacle to freedom to provide services which the Grand Duchy of Luxembourg would have to justify by arguments other than mere doubts as to the effectiveness of the organised system of cooperation or exchanges of information between the Member States provided for in Article 4 of Directive 96/71.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι, δεδομένου ότι το άρθρο 8 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 είναι ασυμβίβαστο με το άρθρο 49 ΕΚ, η προσφυγή πρέπει να γίνει δεκτή στο σύνολό της.
It is clear from the foregoing that, since Article 8 of the Law of 20 December 2002 is incompatible with Article 49 EC, the action must be upheld in its entirety.
— ορίζοντας ότι οι διατάξεις του άρθρου 1, παράγραφος 1, σημεία 1, 2, 8 και 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 συνιστούν αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις εμπίπτουσες στην εθνική δημόσια τάξη·
— by declaring the provisions of points (1), (2), (8) and (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 to be mandatory provisions falling under national public policy;
— έχοντας μεταφέρει ανεπαρκώς στο εσωτερικό δίκαιο τις διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, της οδηγίας 96/71·
— by failing fully to transpose Article 3(1)(a) of Directive 96/71;
— προβλέποντας, με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, τις αφορώσες την πρόσβαση στα ουσιώδη στοιχεία που είναι απαραίτητα για τη διενέργεια ελέγχου εκ μέρους των αρμοδίων εθνικών αρχών προϋποθέσεις κατά τρόπο στερούμενο της αναγκαίας σαφήνειας για τη διασφάλιση της ασφαλείας δικαίου των επιχειρήσεων που επιθυμούν να προβούν σε απόσπαση εργαζομένων στο Λουξεμβούργο, και
— by setting out, in Article 7(1) of that Law of 20 December 2002, conditions relating to access to the basic information necessary for monitoring purposes by the competent national authorities with insufficient clarity to ensure legal certainty for undertakings wishing to post workers to Luxembourg; and
— επιβάλλοντας, με το άρθρο 8 του νόμου αυτού, τη διατήρηση στο Λουξεμβούργο, εις χείρας ad hoc εντολοδόχου έχοντος την κατοικία του στο κράτος αυτό, των αναγκαίων για τον έλεγχο εγγράφων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/71, σε συνδυασμό με την παράγραφο 10 του άρθρου αυτού, καθώς και από τα άρθρα 49 ΕΚ και 50 ΕΚ.
— by requiring, in Article 8 of that Law, that documents necessary for monitoring purposes be retained in Luxembourg by an ad hoc agent resident there, the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations under Article 3(1) of Directive 96/71, read in conjunction with Article 10 thereof, and Articles 49 EC and 50 EC.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been asked that for in the successful party’s pleadings.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα και ότι το τελευταίο ηττήθηκε, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.
Since the Commission has asked that the Grand Duchy of Luxembourg be ordered to pay the costs and the latter has been unsuccessful, the Grand Duchy of Luxembourg must be ordered to pay the costs.
— ορίζοντας ότι οι διατάξεις του άρθρου 1, παράγραφος 1, σημεία 1, 2, 8 και 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών, και για τη ρύθμιση του ελέγχου της εφαρμογής του εργατικού δικαίου συνιστούν αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις εμπίπτουσες στην εθνική δημόσια τάξη·
— by declaring the provisions of points (1), (2), (8) and (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 transposing Directive 96/71/EC of the European Parliament and of the Council of 16 December 1996 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services and the monitoring of the implementation of labour law to be mandatory provisions falling under national public policy;
— έχοντας μεταφέρει ανεπαρκώς στο εσωτερικό δίκαιο τις διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, της οδηγίας 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών·
— by failing fully to transpose Article 3(1)(a) of Directive 96/71/EC of the European Parliament and of the Council of 16 December 1996 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services;
— προβλέποντας, με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του ως άνω νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, τις αφορώσες την πρόσβαση στα ουσιώδη στοιχεία που είναι απαραίτητα για τη διενέργεια ελέγχου εκ μέρους των αρμοδίων εθνικών αρχών προϋποθέσεις κατά τρόπο στερούμενο της αναγκαίας σαφήνειας για τη διασφάλιση της ασφαλείας δικαίου των επιχειρήσεων που επιθυμούν να προβούν σε απόσπαση εργαζομένων στο Λουξεμβούργο, και
— by setting out, in Article 7(1) of that Law of 20 December 2002, conditions relating to access to the basic information necessary for monitoring purposes by the competent national authorities with insufficient clarity to ensure legal certainty for undertakings wishing to post workers to Luxembourg; and
— επιβάλλοντας, με το άρθρο 8 του εν λόγω νόμου, τη διατήρηση στο Λουξεμβούργο, εις χείρας ad hoc εντολοδόχου έχοντος την κατοικία του στο κράτος αυτό, των αναγκαίων για τον έλεγχο εγγράφων,
— by requiring, in Article 8 of that Law, that documents necessary for monitoring purposes be retained in Luxembourg by an ad hoc agent resident there,
(αίτηση του Bundesvergabeamt για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Bundesvergabeamt)
«Δημόσιες συμβάσεις — Οδηγία 92/50/ΕΟΚ — Διαδικασίες συνάψεως δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών — Έννοια του όρου “σύναψη συμβάσεως”»
(Public procurement — Directive 92/50/EEC — Procedures for the award of public service contracts — Concept of ‘award of a contract’)
Kokott της 13ης Μαρτίου 2008 . . . . .
Opinion of Advocate General Kokott delivered on 13 March 2008 . . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 19ης Ιουνίου 2008 . . . . . . .
Judgment of the Court (Third Chamber), 19 June 2008 . . . . . . . . . .
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Διαδικασίες συνάψεως δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών — Οδηγία 92/50 — Σύναψη συμβάσεως — Έννοια — Τροποποιήσεις διατάξεων δημοσίας συμβάσεως κατά τη διάρκεια της ισχύος της
Approximation of laws — Procedures for the award of public service contracts — Directive 92/50 — Award of a contract — Meaning — Amendments to the provisions of a public contract during the currency of the contract
(Οδηγία 92/50 του Συμβουλίου, άρθρα 3 § 1, 8 και 9)
(Council Directive 92/50, Arts 3(1), 8 and 9)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-454/06
SUMMARY — CASE C-454/06
Ο χρησιμοποιούμενος στα άρθρα 3, παράγραφος 1, 8 και 9 της οδηγίας 92/50 για τον συντονισμό των διαδικασιών συνάψεως δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών όρος «σύναψη» έχει την έννοια ότι δεν καταλαμβάνει κατάσταση, όπως αυτή της κύριας δίκης, στην οποία οι προς την αναθέτουσα αρχή υπηρεσίες του αρχικού παρέχοντος μεταφέρονται σε άλλον παρέχοντα υπηρεσίες έχοντα τη μορφή κεφαλαιουχικής εταιρίας, μοναδικός μέτοχος της οποίας είναι ο αρχικός παρέχων τις υπηρεσίες, ο οποίος ελέγχει τον νέο παρέχοντα και τον κατευθύνει με τις οδηγίες του, εφόσον ο αρχικός παρέχων τις υπηρεσίες εξακολουθεί να φέρει την ευθύνη της τηρήσεως των συμβατικών υποχρεώσεων.
The terms ‘awarding’ and ‘awarded’, used in Articles 3(1), 8 and 9 of Directive 92/50 relating to the coordination of procedures for the award of public service contracts must be interpreted as not covering a situation where services supplied to the contracting authority by the initial service provider are transferred to another service provider established as a limited liability company, the sole shareholder of which is the initial service provider, controlling the new service provider and giving it instructions, provided that the initial service provider continues to assume responsibility for compliance with the contractual obligations.