natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ομοίως, το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας προβλέπει, προς αποφυγή της διπλής φορολογίας, την απαλλαγή από την παρακράτηση του φόρου στην πηγή στο κράτος μέλος της θυγατρικής κατά τη διανομή των κερδών προς τη μητρική εταιρία, τουλάχιστον στην περίπτωση που η μητρική έχει ελάχιστη συμμετοχή 25 % στο κεφάλαιο της θυγατρικής εταιρίας (προπαρατεθείσες αποφάσεις Denkavit κ.λπ., σκέψη 22· Epson Europe, σκέψη 20· Αθηναϊκή Ζυθοποιία, σκέψη 25, και Océ van der Grinten, σκέψη 45).
Likewise, Article 5(1) of the directive provides, in order to avoid double taxation, for exemption in the State of the subsidiary from withholding tax upon distribution of profits to its parent company, at least where the latter holds a minimum of 25% of the capital of the subsidiary (Denkavit and Others paragraph 22; Epson Europe, paragraph 20; Athinaiki Zithopiia, paragraph 25; and Océ Van der Grinten, paragraph 45).
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η οδηγία σκοπεί να αποτρέψει τη διπλή φορολογία των κερδών που διανέμει η εγκατεστημένη σε κράτος μέλος προς την εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος μητρική εταιρία, δηλαδή να αποφύγει τον κίνδυνο να φορολογηθούν τα διανεμόμενα κέρδη μια πρώτη φορά στο πρόσωπο της θυγατρικής εταιρίας και μια δεύτερη στο πρόσωπο της μητρικής εταιρίας (βλ., κατ’ αυτή την έννοια, προπαρατεθείσα απόφαση Αθηναϊκή Ζυθοποιία, σκέψη 5).
The directive aims thus to avoid double taxation, in economic terms, of profits which a subsidiary established in one Member State distributes to its parent company established in another Member State, in other words, to avoid taxation of distributed profits, first, in the hands of the subsidiary and, then, in the hands of the parent company (see, to that effect, AthinaikiZithopiia, paragraph 5).
Ωστόσο, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 2, της οδηγίας, το κράτος μέλος διατηρεί την ευχέρεια να προβλέψει ότι τα βάρη που απορρέουν από τη συμμετοχή στη θυγατρική εταιρία δεν εκπίπτουν από τα φορολογητέα κέρδη της μητρικής εταιρίας πλην όμως, αν στην περίπτωση αυτή τα έξοδα διαχειρίσεως που ανάγονται στην εν λόγω συμμετοχή καθορίζονται κατ’ αποκοπή, το οικείο ποσό δεν μπορεί να υπερβαίνει το 5 % των κερδών που διανέμει η θυγατρική εταιρία.
However, pursuant to Article 4(2) of the directive, each Member State is to retain the option of providing that any charges relating to the holding in the subsidiary may not be deducted from the taxable profits of the parent company, subject to the qualification that where, in such a case, the management costs relating to the holding are fixed as a flat rate, the fixed amount may not exceed 5% of the profits distributed by the subsidiary.
Επιπλέον, το άρθρο 5, παράγραφοι 2 έως 4, της οδηγίας επέτρεψε σε ορισμένα κράτη μέλη, επί ορισμένη μεταβατική περίοδο, να επιβάλλουν παρακρατήσεις στην πηγή επί των κερδών που διανέμουν οι θυγατρικές εταιρίες τους προς την εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος μητρική εταιρία τους.
Moreover, pursuant to Article 5(2) to (4) of the directive, certain Member States were authorised, during a transitional period, to levy a withholding tax on profits distributed by resident subsidiaries to their parent company established in another Member State.
Κατά την εθνική νομοθεσία που έχε εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης, το κατ’ αποκοπή ποσό των εξόδων και επιβαρύνσεων που δεν εκπίπτουν, για τα οποία κάνει λόγο το άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας, καθορίζεται στο 5 % των διανεμομένων κερδών, περιλαμβανομένων και των πιστώσεων φόρου.
According to the national legislation applicable in this case, the fixed amount of nondeductible costs and expenses, with which Article 4(2) of the directive is concerned, is fixed at 5% of distributed profits, including tax credits.
Όσον αφορά την πίστωση φόρου, παρατηρείται ότι τόσο το αιτούν δικαστήριο στο σκεπτικό της απόφασής του όσο και η BFCM και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν στο Δικαστήριο αναφέρονται στην προπαρατεθείσα απόφαση Océ van der Grinten, με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι η επίδικη στην υπόθεση εκείνη πίστωση φόρου (avoir fiscal) συνιστά ένα φορολογικό μέσο που αποβλέπει στην αποφυγή της διπλής φορολογίας των κερδών που διανέμονται υπό τη μορφή μερισμάτων και δεν αποτελεί απόδοση από τίτλους (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Océ van der Grinten, σκέψη 56).
Regarding the term ‘tax credit’, it should be pointed out that both the national court, in the grounds of its decision, and BFCM and the Commission of the European Communities, in the written observations which they have submitted to the Court, rely on the judgment in Océ Van der Grinten, in which the Court held that the tax credit in question in that case, namely an ‘avoir fiscal’, constitutes a fiscal instrument designed to avoid economic double taxation of profits distributed in the form of dividends and does not constitute income from shares (see Océ Van der Grinten, paragraph 56).
Ωστόσο, όπως παρατηρεί η γενική εισαγγελέας στο σημείο 33 των προτάσεών της, η προπαρατεθείσα απόφαση Océ van der Grinten αφορούσε φορολόγηση που πραγματοποιήθηκε επί της πιστώσεως φόρου η οποία δεν εμφάνιζε τα χαρακτηριστικά της παρακράτησης στην πηγή επί των διανεμομένων κερδών (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Océ van der Grinten, σκέψη 55).
However, as the Advocate General noted at point 33 of her Opinion, the judgment in Océ Van der Grinten dealt with a tax levied on a tax credit which did not possess the characteristics of a withholding tax on distributed profits (see Océ Van der Grinten, paragraph 55).
Στην υπόθεση εκείνη αντικείμενο ήταν μια πίστωση φόρου σκοπούσα την αντιστάθμιση του φόρου που κατέβαλε η διανέμουσα εταιρία και όχι πίστωση φόρου για την αντιστάθμιση φόρου που είχε ήδη καταβάλει ο μέτοχος.
That case concerned a tax credit designed to offset the tax paid by the distributing company and not a tax credit designed to offset tax already paid by the shareholder.
Όπως προκύπτει όμως από την απόφαση περί παραπομπής καθώς και από τις παρατηρήσεις που διατύπωσαν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση του Δικαστηρίου η BFCM και η Γαλλική Κυβέρνηση, οι επίδικες στην κύρια δίκη πιστώσεις φόρου είναι πιστώσεις φόρου που χορηγούνται για να αντισταθμίσουν παρακρατήσεις στην πηγή οι οποίες πλήττουν τη μητρική εταιρία στο κράτος μέλος της θυγατρικής.
It is apparent from the order for reference and from the submissions made at the hearing before the Court by BFCM and the French Government, that the tax credits at issue in this case are tax credits made available for the purpose of offsetting the withholding taxes to which the parent company is subject in the Member State of the subsidiary.
Αυτές οι πιστώσεις φόρου σκοπούν δηλαδή να αντισταθμίσουν ένα φόρο που έχει ήδη καταβάλει ο μέτοχος, οπότε η απόφαση Océ van der Grinten, δεν παρέχει απάντηση στο υπό εξέταση προδικαστικό ερώτημα.
The aim of the tax credits is thus to offset the tax already paid by the shareholder and the judgment in Océ Van der Grinten cannot, therefore, provide an answer to the question referred.
Κατόπιν αυτής της διευκρινίσεως, πρέπει να σημειωθεί, πρώτον, ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας δεν απαγορεύει να περιλαμβάνονται οι πιστώσεις φόρου στο κατ’ αποκοπήν ποσό των εξόδων διαχειρίσεως που ανάγονται στη συμμετοχή της μητρικής εταιρίας στη θυγατρική εταιρία.
That point having been made, it should, first, be pointed out that the wording of Article 4(2) of the directive does not preclude the inclusion of tax credits in the fixed amount of the management costs relating to the holding of the parent company in the subsidiary.
Συγκεκριμένα, όπως παρατηρεί η γενική εισαγγελέας στο σημείο 34 των προτάσεών της, ο συνυπολογισμός των πιστώσεων φόρου στο κατ’ αποκοπήν ποσό των εξόδων διαχειρίσεως που απορρέουν από τη συμμετοχή, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της οδηγίας, εξασφαλίζει την εφαρμογή του συντελεστή 5 % στο συνολικό ποσό των διανεμομένων κερδών, κατά την έννοια της ίδιας διάταξης, που εισέπραξε η μητρική εταιρία.
As the Advocate General noted at point 34 of her Opinion, the inclusion of tax credits in the fixed amount of the management costs relating to the holding, within the meaning of Article 4(2) of the directive, means that it is in fact the total amount of profit distributed, within the meaning of that provision, which is received by the parent company and to which the rate of 5% will be applied.
Δεύτερον, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι πιστώσεις αυτές σκοπούν να αποτρέψουν τη διπλή φορολογία των κερδών που διανέμει η θυγατρική εταιρία στη μητρική εταιρία, στο νομικό επίπεδο, δηλαδή να αποφύγουν τη φορολόγηση των κερδών αυτών στο πρόσωπο της μητρικής εταιρίας μια πρώτη φορά μέσω παρακρατήσεων στην πηγή, στο κράτος μέλος της θυγατρικής εταιρίας, και μια δεύτερη φορά στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένη η μητρική εταιρία.
Second, it should be pointed out that those credits are intended to avoid double taxation of profits distributed by a subsidiary to its parent company, from a juridical perspective, in other words, to prevent those profits being taxed in the hands of the parent company, first, by withholding tax in the Member State of the subsidiary and, second, in the Member State where the parent company is established.
Κατά συνέπεια, ο συνυπολογισμός των πιστώσεων φόρου που χορηγούνται στη μητρική εταιρία για τον καθορισμό του τμήματος των εξόδων και επιβαρύνσεων που απορρέουν από τη συμμετοχή στη θυγατρική εταιρία δίνει τη δυνατότητα να αντικατοπτρίζεται το ποσόν των κερδών που διανέμει η τελευταία και το ισοδύναμο ποσό το οποίο περιέρχεται τελικά και πραγματικά με τον τρόπο αυτό στη μητρική εταιρία, εξουδετερώνοντας τις συνέπειες της παρακράτησης στην πηγή που πραγματοποιεί επί της μητρικής εταιρίας το κράτος μέλος της θυγατρικής.
Consequently, taking into account tax credits granted to the parent company in calculating the proportion of costs and expenses relating to the holding in the subsidiary allows the amount of profits distributed by that subsidiary and the equivalent amount which is, in the end of the day, actually at the parent company’s disposal in respect of that distribution to be reflected, by neutralising the impact of the withholding tax levied in the hands of the parent company by the Member State of the subsidiary.
Όπως ορθά παρατήρησαν η Γαλλική και η Γερμανική Κυβέρνηση με τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν στο Δικαστήριο, ο συνυπολογισμός των πιστώσεων φόρου στο κατ’ αποκοπήν ποσό των εξόδων διαχειρίσεως που απορρέουν από τη συμμετοχή, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της οδηγίας, ανταποκρίνεται στο στόχο της φορολογικής ουδετερότητας, της διασυνοριακής διανομής κερδών από τη θυγατρική εταιρία προς την εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος μητρική εταιρία.
As the French and German Governments rightly argued in their observations submitted to the Court, the inclusion of tax credits in the fixed amount of the management costs relating to the holding, within the meaning of Article 4(2) of the directive, thus complies with the objective of neutrality, from the tax point of view, as regards the crossborder distribution of profits from a subsidiary to its parent company established in another Member State.
Στο πλαίσιο αυτό, το αιτούν δικαστήριο ερωτά πάντως μήπως η φορολογική ουδετερότητα επηρεάζεται από το γεγονός ότι οι πιστώσεις φόρου δεν συμψηφίζονται πάντοτε με τον φόρο που οφείλει η μητρική εταιρία, όπως προκύπτει από τη σκέψη 17 της παρούσας απόφασης.
In that context, the national court wishes, however, to know whether fiscal neutrality is unaffected by the fact that the tax credits cannot always be set off against the tax payable by the parent company, as is mentioned in paragraph 17 of this judgment.
Συναφώς, υπενθυμίζεται, αφενός, ότι στο πλαίσιο του συστήματος που θεσπίζει η οδηγία, όταν η μητρική εταιρία έχει συμμετοχή τουλάχιστον 25 % στο κεφάλαιο της εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος θυγατρικής, οι παρακρατήσεις στην πηγή στο τελευταίο κράτος απαγορεύονται κατ’ αρχήν δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας.
In that regard, it must be pointed out, first, that, under the scheme laid down by the directive, where a parent company has a holding of at least 25% in the capital of a subsidiary established in another Member State, the imposition of a withholding tax in the latter State is generally prohibited by virtue of Article 5(1) of the directive.
Υπό τις περιστάσεις της κύριας υπόθεσης, τέτοιες παρακρατήσεις στην πηγή έγιναν από ορισμένα κράτη μέλη κατά τη μεταβατική περίοδο που τους αναγνωρίστηκε, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφοι 2 έως 4, της οδηγίας.
In circumstances such as those arising in this case, certain Member States were permitted, during the transitional periods allowed to them, to levy such a withholding tax in accordance with Article 5(2) to (4) of the directive.
Όπως παρατηρεί η γενική εισαγγελέας στο σημείο 36 των προτάσεών της, η οδηγία δεν υποχρεώνει τα κράτη μέλη να προβλέπουν συμψηφισμό των παρακρατήσεων στην πηγή στην περίπτωση που, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας, επέλεξαν ένα σύστημα απαλλαγής.
As the Advocate General noted at point 36 of her Opinion, the directive does not require a Member State to provide for the set off of such a withholding tax, where that Member State has, in accordance with Article 4(1) of the directive, opted for the exemption method.
Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να προσαφθεί στο κράτος μέλος που επέλεξε το σύστημα απαλλαγής ότι αντισταθμίζει τον παρακρατηθέντα στην πηγή φόρο στο κράτος μέλος της θυγατρικής εταιρίας με τη χορήγηση
In that respect, a Member State which has opted for the exemption method cannot be criticised for offseting the withholding tax charged in the
2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-27/07 πίστωσης φόρου ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει τον συμψηφισμό της πίστωσης φόρου, μόνο στην περίπτωση που η μητρική εταιρία αναδιανέμει τα μερίσματα που εισέπραξε, εντός διαστήματος πέντε ετών, προς τους δικούς της μετόχους.
Member State of the subsidiary by the grant of a tax credit, while at the same time limiting the right to set off the tax credit to cases where the recipient parent company redistributes the dividends received within five years to its own shareholders.
Σημειωτέον, αφετέρου, ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας επιτρέπει στα κράτη μέλη να καθορίζουν τα έξοδα διαχειρίσεως που δεν εκπίπτουν σε κατ’ αποκοπήν ποσό που δεν υπερβαίνει το 5 % των κερδών που διανέμει η θυγατρική εταιρία, χωρίς να διακρίνει αναλόγως του αν το κράτος μέλος επέλεξε το σύστημα απαλλαγής ή το σύστημα του συμψηφισμού.
Second, it should be borne in mind that Article 4(2) of the directive allows a Member State to set the management costs which are not deductible at a fixed amount which may not exceed 5% of the profits distributed by the subsidiary, without distinguishing between a situation in which that Member State has opted for the exemption method and one in which it has opted for the credit method.
Συνεπώς, όσον αφορά τα διανεμόμενα κέρδη, η διάταξη αυτή δεν διακρίνει αναλόγως του αν το συγκεκριμένο κράτος υπέχει ή δεν υπέχει την υποχρέωση να προβλέψει τον συμψηφισμό των παρακρατήσεων στην πηγή που διενεργείται στο κράτος μέλος της θυγατρικής εταιρίας.
It follows that, with respect to the concept of distributed profits, that provision makes no distinction between cases where the State is subject to the requirement to provide for the set-off of the withholding tax charged in the Member State of the subsidiary and cases where it is not subject to such a requirement.
Πράγματι, στο πλαίσιο μιας εθνικής νομοθεσίας όπως η επίδικη στην κύρια δίκη και αν η μητρική εταιρία δεν αναδιανείμει τα κέρδη που εισέπραξε στους δικούς της μετόχους εντός πέντε ετών, ο συνυπολογισμός των πιστώσεων φόρου στο κατ’ αποκοπή ποσόν των εξόδων διαχειρίσεως που συνδέονται με τη συμμετοχή, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της οδηγίας, αυξάνει βεβαίως τη φορολογική επιβάρυνση της μητρικής εταιρίας, πλην όμως το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται στις παρακρατήσεις στην πηγή που διενεργεί το κράτος μέλος της θυγατρικής σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2 έως 4, της οδηγίας και για τις οποίες το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας δεν προβλέπει, στο πλαίσιο ενός συστήματος απαλλαγής, την υποχρέωση του κράτους μέλους να τις συμψηφίζει με τον οφειλόμενο φόρο.
While it is true that, under national legislation such as the legislation at issue in this case, where there is no redistribution of the profits received by the parent company to its own shareholders within five years, the inclusion of tax credits in the fixed amount of the management costs relating to the holding, within the meaning of Article 4(2) of the directive, contributes to an increase in the tax burden on the parent company, such an effect is the result of the withholding tax imposed by the Member State of the subsidiary, in accordance with Article 5(1) and (2) to (4) of the directive: in that respect, Article 4(1) of the directive imposes, where the exemption method is applied, no obligation to ensure that the withholding tax is set off against the amount of tax payable.
Το στοιχείο που θίγει δηλαδή τη φορολογική ουδετερότητα των διασυνοριακών διανομών κερδών από τη θυγατρική προς την εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος μητρική εταιρία δεν είναι τόσο ο συνυπολογισμός των πιστώσεων φόρου στο κατ’ αποκοπή ποσόν των εξόδων διαχειρίσεως που συνδέονται με τη συμμετοχή, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της οδηγίας, όσο η δυνατότητα, την οποία αφήνει η οδηγία, να γίνονται παρακρατήσεις στην πηγή εις βάρος της μητρικής εταιρίας, στο κράτος μέλος της θυγατρικής.
Thus, it is not the inclusion of tax credits in the fixed amount of the management costs relating to the holding, within the meaning of Article 4(2) of the directive, which affects the tax neutrality of the crossborder distribution of profits from a subsidiary to its parent company established in another Member State, but rather the possibility which the directive allows for a withholding tax to be levied in the Member State of the subsidiary affecting the parent company.
Εν πάση περιπτώσει, ο συνυπολογισμός των πιστώσεων φόρου, ως μηχανισμός που σκοπεί την αποφυγή της διπλής νομικής φορολογίας, στο κατ’ αποκοπή ποσόν των εξόδων διαχειρίσεως που συνδέονται με τη συμμετοχή κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της οδηγίας δεν εμπίπτει στο πεδίο του άρθρου 7, παράγραφος 2, της οδηγίας, το οποίο δεν θίγει την εφαρμογή των εθνικών ή συμβατικών διατάξεων που σκοπούν την εξάλειψη ή την ελάφρυνση μόνον της διπλής οικονομικής φορολογίας των μερισμάτων.
In any event, the inclusion of tax credits — as a mechanism designed to avoid juridical double taxation — in the fixed amount of the management costs relating to the holding, within the meaning of Article 4(2) of the directive, cannot fall within the scope of Article 7(2) of the directive, which does not affect the application of domestic or agreement-based provisions designed to eliminate or lessen economic double taxation of dividends alone.
Κατά συνέπεια, στο προδικαστικό ερώτημα αρμόζει η απάντηση ότι ο όρος «κέρδη που διανέμει η θυγατρική εταιρία», κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, τελευταία περίοδος, της οδηγίας, έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει ρύθμιση κράτους μέλους που συνυπολογίζει στα εν λόγω κέρδη τις πιστώσεις φόρου που χορηγούνται με σκοπό να αντισταθμίσουν την παρακράτηση στην πηγή που διενεργήθηκε από το κράτος μέλος της θυγατρικής στο πρόσωπο της μητρικής εταιρίας.
Consequently, the answer to the question referred must be that the concept of ‘profits distributed by the subsidiary’, within the meaning of the last sentence of Article 4(2) of the directive, is to be interpreted as not precluding legislation of a Member State which includes in those profits tax credits which have been granted in order to offset a withholding tax levied by the Member State of the subsidiary in the hands of the parent company.
Τα έξοδα που πραγματοποιήθηκαν για την υποβολή παρατηρήσεων στο Δικαστήριο, εκτός των εξόδων των εν λόγω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Costs incurred in submitting observations to the Court, other than the costs of those parties, are not recoverable.
Ο όρος «κέρδη που διανέμει η θυγατρική εταιρία» κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, τελευταία περίοδος, της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1990, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρείες διαφορετικών κρατών μελών, έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει ρύθμιση κράτους μέλους που συνυπολογίζει στα εν λόγω κέρδη τις πιστώσεις φόρου που χορηγούνται με σκοπό να αντισταθμίσουν την παρακράτηση στην πηγή που διενεργήθηκε από το κράτος μέλος της θυγατρικής στο πρόσωπο της μητρικής εταιρίας.
The concept of ‘profits distributed by the subsidiary’, within the meaning of the last sentence of Article 4(2) of Council Directive 90/435/EEC of 23 July 1990 on the common system of taxation applicable in the case of parent companies and subsidiaries of different Member States, is to be interpreted as not precluding legislation of a Member State which includes in those profits tax credits which have been granted in order to offset a withholding tax levied by the Member State of the subsidiary in the hands of the parent company.
Υπόθεση C-124/07
Case C-124/07
«Έκτη οδηγία περί ΦΠΑ — Παροχές υπηρεσιών συναφείς με ασφαλιστικές εργασίες — Μεσίτες ασφαλειών και ασφαλιστικοί πράκτορες»
(Sixth VAT Directive — Supply of services relating to insurance transactions — Insurance brokers and insurance agents)
Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 3ης Απριλίου 2008
Judgment of the Court (First Chamber), 3 April 2008 . . . . . . . . . . . .
Φορολογικές διατάξεις — Εναρμόνιση των νομοθεσιών — Φόροι κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας — Απαλλαγές προβλεπόμενες από την έκτη οδηγία
Tax provisions — Harmonisation of laws — Turnover taxes — Common system of value added tax — Exemptions provided for in the Sixth Directive
(Οδηγία 77/388 του Συμβουλίου, άρθρο 13, B, στοιχείο α΄)
(Council Directive 77/388, Art. 13B(a))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-124/07 ένα από τα μέρη αυτά και με τον οποίο ο εν λόγω μεσίτης ασφαλειών ή ασφαλιστικός πράκτορας συνδέεται συμβατικά, δεν εμποδίζει να απαλλαγεί βάσει της διατάξεως αυτής από τον φόρο προστιθεμένης αξίας η υπηρεσία που παρέχεται από τον τελευταίο.
SUMMARY — CASE C-124/07 those parties, and to whom the insurance broker or agent is contractually bound does not prevent the service provided by the latter from being exempt from value added tax under that provision.
Το άρθρο 13, Β, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας 77/388 περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι το γεγονός ότι ένας μεσίτης ασφαλειών ή ασφαλιστικός πράκτορας δεν έχει άμεση σχέση με τα μέρη της ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής συμβάσεως στη σύναψη της οποίας συντελεί, αλλά έχει έμμεση μόνο σχέση με τα μέρη αυτά μέσω άλλου υποκειμένου στον φόρο, ο οποίος έχει ο ίδιος άμεση σχέση με
Article 13B(a) of Sixth Council Directive 77/388 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes must be interpreted as meaning that the fact that an insurance broker or agent does not have a direct relationship with the parties to the insurance or reinsurance contract in the conclusion of which he has been instrumental, but merely an indirect relationship with them through the intermediary of another taxable person who is, himself, in a direct relationship with one of
(βλ. σκέψη 29 και διατακτ.)
(see para. 29, operative part)
Στην υπόθεση C-124/07, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, υποβληθείσα από το Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) με απόφαση της 9ης Φεβρουαρίου 2007, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 2 Μαρτίου 2007, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC, by the Hoge Raad der Nederlanden (Netherlands), made by decision of 9 February 2007, received at the Court on 2 March 2007, in the proceedings
Sharpston γραμματέας: M. Ferreira, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 10ης Ιανουαρίου 2008, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: E. Sharpston, Registrar: M. Ferreira, Principal Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 10 January 2008, after considering the observations submitted on behalf of: