natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ανάλογα με την περίπτωση και την εθνική νομοθεσία, αυτά μπορούν να συνδεθούν με άλλα μέσα (π.χ., τις Εταιρείες Μεικτής Οικονομίας στη Γαλλία, τις «Società per Azioni» στην Ιταλία ή τις «Regies» στην Πορτογαλία).
Depending on the case in question and national legislation, these can be linked to other instruments (e.g. the Mixed Economy Companies in France, the "Società Per Azioni" in Italy or the "Regies" in Portugal).
Για τις συνεργασίες των αρχών που διέπονται από το δημόσιο δίκαιο και, ιδιαίτερα, των περιφερειακών αρχών, η Γαλλία είναι το μόνο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει υιοθετήσει ειδικό μέσο, τον Όμιλο Δημοσίου Ενδιαφέροντος (Groupement d'Intérêt Public, GIP), που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για έργα διασυνοριακής συνεργασίας.
With regard to cooperative actions between authorities governed by public law. and regional authorities in particular. France is the only Member State of the European Union to have adopted a specific instrument, the Public Interest Grouping (Groupement d'Intérêt Public.
Το μέσο αυτό δεν έχει ακόμη αποδείξει την αποτελεσματικότητα του.
GIP), to which crossborder cooperation projects may resort. This instrument has yet to prove its effectiveness.
Αυτή η έλλειψη κατάλληλων γενικών νομικών μέσων έχει αρνητικό αντίκτυπο και συχνά παρεμποδίζει την ομαλή συνεργασία:
In contrast to the variety of instruments available to crossborder cooperation, interterritorial and transnational cooperation are both hallmarked by an absence of a directly applicable
Ακόμη και εν η πηγή των πιο συχνών συγκρούσεων που ανακύπτουν ενδεχομένως στο πλαίσιο των αδελφοποιήσεων πόλεων δεν φαίνεται να είναι οι νομικές πτυχές216, η τρέχουσα κατάσταση δεν επιτρέπει τη μεταφορά τοπικών ή περιφερειακών καθηκόντων (όχι κυριαρχικών δικαιωμάτων) σε άλλες συμμετάσχουν σε διασυνοριακές συνεργασίες (εδαφικές διοικητικές αρχές και άλλοι φορείς που διέπονται από το δημόσιο ή το ιδιωτικό δίκαιο).
An assessment oï major agreements concluded on crossborder cooperation shows that considerable differences with regard to the scope ol'players that can practically engage crossborder cooperation exist (territorial authorities and other public or private law based players).
Ενώ η «Συνθήκη της Bayonne», η «Συμφωνία της Καρλσρούης» και η «Συμφωνία της Ρώμης» συμπεριλαμβάνουν ρητώς στο πεδίο εφαρμογής τους τις αρχές των ομόσπονδων κρατιδίων ή άλλες εδαφικές διοικητικές αρχές με νομοθετικές εξουσίες, άλλες συμφωνίες όπως η «Σύμβαση Μπενελούξ» ή η «Συμφωνία Isselburg-Anholt» (και η «Συμφωνία του Mainz») δεν το κάνουν.
• Whereas the "Trealv ol' Bayonne". the "Karlsruhe Agreement" and the "Rome Agreement" explicitly include federated authorities or other territorial authorities with legislative powers in their respective sphere of application, other agreements such as the "BENELUX Convention" or the "Isselburg-Anholt Agreement" do not (also "Main/ Agreement").
Από τις συμφωνίες αυτές, μονό η «Συνθήκη της Bayonne» και η «Συμφωνία της Καρλσρούης» αποκλείουν σαφώς τις εδαφικές διοικητικές αρχές από τη δυνατότητα να ενεργούν ως «εκπρόσωποι» του κράτους τους ή να ασκούν εκτελεστικές εξουσίες που τους έχει εκχωρήσει το κράτος στο πεδίο της διασυνοριακής συνεργασίας.
' Amongst these agreements, only tbe "Treaty oi Bayonne" and the "Karlsruhe Agreement" clearly excludes territorial authorities from acting as "agents" on behalf of their own State or executing powers delegated to them by the Slate in lhe field ol' crossborder cooperation.
Εκτός από τη «σύμβαση Μπενελούξ» και τη «συμφωνία της Ρώμης», όλες οι άλλες συμφωνίες επιτρέπουν τη συμμετοχή άλλων φορέων του δημοσίου δικαίου (εκτός από τις εδαφικές διοικητικές αρχές με τη στενή έννοια) στη διασυνοριακή συνεργασία.
• Apan from the "BENELUX Convention" and the "Rome Agreement", all other agreements allow participation of other public law based entities (not territorial authorities in a strict sense) in crossborder cooperation.
Η συμμετοχή τους, όμως, συχνά υπόκειται σε αυστηρούς περιορισμούς.
But this participation is frequenti) subject to strict limitations.
Η συμμετοχή στη διασυνοριακή συνεργασία φορέων που διέπονται από το ιδιωτικό δίκαιο εγείρει σοβαρές ανησυχίες μόνο όταν η συνεργασία βασίζεται στο δημόσιο δίκαιο.
• The participation ol' private law based entities in crossborder cooperation only gives rise to major preoccupations if cooperation is based on public law.
Μόνο η «Συμφωνία Isselburg-Anholt» και η «συμφωνία του Mainz» προβλέπουν ρητώς τη συμμετοχή τέτοιων φορέων, απαγορεύοντας τους μόνο να υπογράφουν διοικητικές συμβάσεις.
Only the "Isselburg-Anholt Agreement" and also the "Mainz Agreement" explicitly provide such participation, but only preveni these plasers from signing administrative contracts.
Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, η ύπαρξη συμφωνιών που διέπουν διασυνοριακές συνεργασίες βασισμένες στο δημόσιο δίκαιο πρέπει να θεωρείται δυνητικό εμπόδιο, που παρακωλύει την πρακτική συμμετοχή φορέων του ιδιωτικού δικαίου. -16 weber, S.: Le programme européen de jumelage des villes: les accords de coopération à prévoir, l'expérience de la Commission européenne.Commlssion européenne /GIE PACTE ARE-CCRE: La coopération décentralisée. Paris 1997.
In all other cases, the existence o\ agreements that regulate public-law based crossborder cooperation must be considered a potential obstacle that hinder effective participation ol' private law based players.
μορφές στρατηγικής συνεργασίας (π.χ., διμερείς διαπεριφερειακές εταιρικές σχέσεις, πολυμερή δίκτυα).
Even if legal aspects seem not to be at the origin of the most frequent conflicts that may arise in context of town twinnings.71" the current situation does not allow a transfer of local or regional tasks (not sovereign rights) to other forms of strategic cooperation (e.g. bilateral interregional partnerships; multilateral networks).
• Διακρατική συνεργασία: Οι φορείς που συμμετέχουν σε στρατηγικές συνεργασίες στο επίπεδο της συνολικής περιοχής της συνεργασίας αναζητούν κατάλληλα νομικά μέσα που θα τους επιτρέψουν να συστήσουν πραγματικά κοινές δομές για την επιχειρησιακή και τη δημοσιονομική διαχείριση του προγράμματος τους.
• Transnational cooperation: Players involved in strategic cooperation at the level of the entire cooperation area frequently search for adequate legal instruments permitting them to set up truly joint structures for the operational and financial management of their programme.
Η πτυχή αυτή είναι χρονοβόρα και συχνά υπεύθυνη για τις παρατεταμένες διαδικασίες υιοθέτησης των προγραμμάτων.
This aspect is time-consuming and frequently responsible for lengthy programme adoption procedures.
Ως ανακεφαλαίωση της εξέτασης αυτού του παράγοντα, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι απαιτείται περισσότερη δράση από πλευράς των κρατών και της ίδιας της Κοινότητας.
The sum up of the discussion on the first factor, one has to observe that more action on behalf of the States and the Community itself is needed.
• Τα κράτη μέλη της ΕΕ και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να υιοθετήσουν ταχέως ήδη υπάρχοντα γενικά νομικά μέσα που βελτιώνουν τη «θέση» και τη βιωσιμότητα ειδικών κατηγοριών συνεργασίας (π.χ., επικύρωση του δεύτερου πρόσθετου πρωτοκόλλου για τη διαπεριφερειακή συνεργασία που καταρτίσθηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης).
• EU-Member States and other European Countries should rapidly adopl already existing legal framework instruments that raise the "status" and the suslainability of specific categories of cooperation (e.g. ratification of the Second Additional Protocol on interterritorial cooperation drawn up by the Council of Europe).
• Τα κράτη μέλη της ΕΕ (και οι υποψήφιες για ένταξη χώρες) θα πρέπει να αναπτύξουν από κοινού με άλλα κοινοτικά όργανα (και ιδιαίτερα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) ένα κατάλληλο και άμεσα εφαρμόσιμο πανευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο για τη διευρωπαϊκή συνεργασία, προκειμένου να βελτιωθεί περαιτέρω η πρακτική συνεργασία των εδαφικών διοικητικών αρχών.
• EU-Member States (and Accession Countries) should develop jointly with other Community institutions (and especially the European Commission) an appropriate and directly applicable Europeanwide legal framework for transEuropean cooperation in order to enhance further practical cooperation between territorial authorities.
Η ανάπτυξη αυτού του πλαισίου περιλαμβάνει, πρώτον, την προσαρμογή των υφιστάμενων μέσων του κοινοτικού δικαίου (π.χ., των «Ευρωπαϊκών Ομίλων Οικονομικού Σκοπού») και, δεύτερον, τη δημιουργία ενός νέου κοινοτικού νομικού μέσου για τη μακροπρόθεσμη διευρωπαϊκή συνεργασία που προσανατολίζεται προς τη στρατηγική.
This implies both adapting existing Community law based instruments (e.g. "European Economic Interest Groupings") and creating a new legal Community instrument for longterm and strategically orientated transEuropean cooperation.
Διαθεσιμότητα χρηματοδοτικών προγραμμάτων για τη στήριξη της συνεργασίας των εδαφικών διοικητικών αρχών
Availability of funding programmes supporting cooperation between territorial authorities
Η διαθεσιμότητα χρηματοδοτικών προγραμμάτων για τη στήριξη της συνεργασίας των εδαφικών διοικητικών αρχών έχει σημαντική επίδραση στη γενική εξέλιξη της διευρωπαϊκής συνεργασίας.
The availability of funding programmes supporting cooperation between territorial authorities has significant influence on the overall development of transEuropean cooperation.
Εδώ και πάνω από μία δεκαετία, τα κοινοτικά προγράμματα στήριξης διαδραματίζουν στρατηγικό ρόλο στη διαμόρφωση και την καθιέρωση σχέσεων ευρωπαϊκής κλίμακας μεταξύ των τοπικών και περιφερειακών αρχών.
For more than a decade. Community support programmes in particular have played a strategic role in the formation and the establishment of Europeanwide relations between local and regional authorities.
Είναι εξαιρετικά απίθανο οι πρωτοβουλίες συνεργασίας τοπικών και περιφερειακών φορέων, που διασταυρώνονται σήμερα σε όλη την επικράτεια της ΕΕ, να είχαν φθάσει σε τέτοιες διαστάσεις χωρίς τη χρηματοδότηση που τους παρείχαν κατά την έναρξη τους οι ευρωπαϊκές αρχές.
It is highly unlikely that cooperation initiatives between local and regional players currently criss-crossing the territory of the EL' would have reached such proportions without lhe start-up funding provided by the European authorities.
Τα κονδύλια της ΕΕ είναι περισσότερο καταλύτης παρά αυτοσκοπός της συνεργασίας.
EU funds are a catalyst rather than a reason per se for cooperation.
Η κοινοτική παρέμβαση δίνει ώθηση σε πρωτοβουλίες που διαφορετικά θα απαιτούσαν περισσότερο χρόνο για να καθιερωθούν ή χρησιμεύει για την ενίσχυση ή την εμβάθυνση υφιστάμενων συνεργασιών.
The EL' intervention provides an impetus to initiatives, which would have taken longer to establish, or serves to reinforce or deepen existing cooperation.
Κατά την περίοδο αυτή, οι τοπικές και περιφερειακές αρχές μπόρεσαν να βελτιώσουν περαιτέρω τις διασυνοριακές ή διαπεριφερειακές συνεργασίες τους ή να ξεκινήσουν νέες μορφές συνεργασίας (π.χ., διακρατικές).
During this time, local and regional authorities were enabled to further improve crossborder or interterritorial cooperation activities orengage in new forms of cooperation (e.g. transnational cooperation).
Τα προγράμματα αυτά δημιούργησαν επίσης αρκετά πρακτικά
These programmes also gave rise to several practical problems, for which territorial authorities had to develop pragmatic solutions in order to carry out specific activities.
Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένες δυσκολίες και ασυνέπειες σε σχέση με αυτό το πρόγραμμα και οι εδαφικές διοικητικές αρχές θα απαιτηθεί να αντιμετωπίσουν σημαντικές προκλήσεις στο εγγύς μέλλον (για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. παράρτημα 1).
difficulties and inconsistencies continue to persist and territorial authorities will need to tackle considerable challenges in the near future (See more in detail: Annex 1):
• Και στα τρία Σκέλη του Interreg III (διασυνοριακή, διαπεριφερειακή και διακρατική συνεργασία), παρατηρείται σαφής ενίσχυση των υποχρεώσεων που αφορούν την υγιή και αποτελεσματική διαχείριση των δράσεων (προγραμμάτων και έργων) ή την κοινή θεσμοθέτηση και επίσημη σύναψη συμβάσεων από τους εταίρους της συνεργασίας.
• In all three Strands INTERREG III (cross-border, interregional and transnational cooperation), one can observe a clear reinforcement of the obligations with regard to sound and efficient management of actions (programmes and projects) or with regard to joint institutionalisation and formal contractualisation between cooperation partners.
Ωστόσο, η Κοινότητα δεν έχει αναλάβει συγκεκριμένη πρωτοβουλία για να παράσχει στις εδαφικές διοικητικές αρχές ένα προσανατολισμένο προς τους σκοπούς και στοχοθετημένο νομικό μέσοπλαίσιο που θα μπορούσε να τις βοηθήσει να αντεπεξέλθουν στην πληθώρα των προκλήσεων που ανακύπτουν στη συνεργασία.
However, the Community did not initiate a specific initiative in order to provide territorial authorities with a purpose orientated and targeted legal framework instrument that could assist them to cope with the multiplicity of challenges arising in cooperation.
• Το σκέλος Α του Interreg III, που αφορά τη διασυνοριακή συνεργασία, παρουσιάζει σημαντική συνέχεια με το Interreg Ι και το Interreg IIA (και θα είναι οικείο στους φορείς που συμμετέχουν ήδη στην ανάπτυξη και διαχείριση προγραμμάτων Interreg).
• INTERREG Ill-Strand A on crossborder cooperation shows considerable continuity with INTERREG I and IIA (and will be familiar to the practitioners who are already involved in the development and management of INTERREG programmes).
Ωστόσο, μερικές από τις επιταγές των «κατευθυντήριων γραμμών» εισάγουν σημαντικές αλλαγές περιεχομένου ή έμφασης, όπως οι διατάξεις για την από κοινού διαχείριση της εκτέλεσης του προγράμματος μέσω διασυνοριακών μηχανισμών ή η γενίκευση της «αρχής του επικεφαλής εταίρου» για τη διασυνοριακή συνεργασία σε επίπεδο έργων.
However, some of the "Guideline" stipulations introduce significant changes in content or emphasis, such as the provisions on joint management of the programme implementation through crossborder mechanisms or the generalisation of the "lead applicant principle" for crossborder cooperation at project level.
• Η συνέχιση της διακρατικής συνεργασίας υπό το σκέλος Β του Interreg III μπορεί να θεωρηθεί επιτυχής «ενοποίηση» της μάλλον διάσπαρτης και πειραματικής προσέγγισης που είχε ξεκινήσει κατά την προηγούμενη περίοδο προγραμματισμού (διαφορετικά συστήματα χρηματοδότησης όπως το Interreg III C ή το άρθρο 10 του ΕΤΠΑ, διαφορετικά επίπεδα χρηματοδότησης, ετερογενή πεδία δράσης, μείγμα καθαρά «εθνικών» μέτρων και δράσεων συνεργασίας κλπ.).
• The continuation of transnational cooperation under INTERREG Ill-Strand Β can be considered a successful "consolidation" of the rather scattered and experimental approach started under the previous programming period (different support schemes such as INTERREG IIC or ERDF-Art. 10; different level of funding: heterogeneous fields of action: mix between purely "national" measures and cooperative actions etc.).
Σε σύγκριση με την προηγούμενη φάση, το Interreg III Β έχει επίσης σημαντικά περισσότερους χρηματοδοτικούς πόρους στη διάθεση του.
Compared to the previous phase. INTERREG HIB has also considerably more financial resources at its disposal.
• Με το σκέλος C του Interreg III, η Επιτροπή θέλει να προωθήσει μια διαρθρωμένη, συνεκτική διεδαφική συνεργασία αντί για μια σειρά μεμονωμένων έργων (βλ. παράρτημα 1).Το Interreg III C μπορεί οπωσδήποτε να αποτελέσει κίνητρο για πολυμερείς στρατηγικές συνεργασίες, αν και βασικά μεταξύ περιφερειακών αρχών.
• With INTERREG HI-Strand C, the Commission wishes to favour structured, coherent interregional cooperation rather than a series of one-off projects (See: Annex 1 ).
Θα εμποδίσει επίσης τις διμερείς στρατηγικές συνεργασίες μεταξύ περιφερειών του πρώτου επιπέδου, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι υποστηρίζει μόνο τις πολυμερείς συνεργασίες.
INTERREG UIC can certainly be a stimulus for strategic multilateral cooperation, however mainly between regional authorities. It will also hinder bilateral strategic cooperation between first level regions, mostly due to the fact that only multilateral cooperation is supported.
• Θα πρέπει να καταβληθούν πρόσθετες προσπάθειες για να αντιμετωπιστεί η έλλειψη συντονισμού/ομοιογένειας των διάφορων κοινοτικών μέσων χρηματοδότησης για τη στήριξη της συνεργασίας των κρατών μελών της ΕΕ με τρίτες χώρες ή να αποτραπούν οι αντιφατικές ή υπερβολικά περίπλοκες διοικητικές απαιτήσεις στο επίπεδο της Κοινότητας.
• Additional efforts will have to be made in order to overcome a lack of coordination/homogeneity between different EU-funding instruments supporting cooperation between EU-Member States and Third Countries or to avoid contradictory or over-complex Community level administrative requirements.
Οι σημαντικότερες πτυχές που βελτιώνουν ή παρεμποδίζουν ιδιαίτερα τη διασυνοριακή, διαπεριφερειακή και διακρατική συνεργασία
The most important aspects that particularly enhance or hinder crossborder, interterritorial and transnational cooperation
Κατόπιν αυτής της γενικής εξέτασης, μπορούν να εντοπισθούν οι σημαντικότερες επιμέρους πτυχές που έχουν θετικό ή αρνητικό αντίκτυπο στη διασυνοριακή, διαπεριφερειακή και διακρατική συνεργασία σε επίπεδο στρατηγικής ή σε επίπεδο έργων (βλ. πίνακα 19).
On the grounds of this general discussion, one can identify the most important specific aspects that have a positive or negative impact on strategic or project-based crossborder, interterritorial and transnational cooperation (See: Table 19).
Πίνακας 19: Συνοπτική επισκόπηση των επιμέρους πτυχών που βελτιώνουν ή παρεμποδίζουν ιδιαίτερα τη διασυνοριακή, διαπεριφερειακή και διακρατική συνεργασία
Table 19: Summary overview of specific aspects that particularly enhance or hinder crossborder, interterritorial and transnational cooperation
Θετικές πτυχές που βελτιώνουν τη συνεργασία
Positive aspects enhancing cooperation Negative aspects hindering cooperation
• Υψηλός βαθμός «γεωγραφικής εγγύτητας» των εταίρων στις διασυνοριακές περιοχές
• Long tradition and extensive experience in crossborder cooperation: • Mutual trust and cooperation based on the principles of partnership and subsidiarity; • High degree of "geographical proximity" between partners in crossborder areas:
• Έλλειψη πολιτικής βούλησης, ιδίως σε εθνικό επίπεδο, για την άρση των υφιστάμενων περιορισμών, π.χ., μέσω νέας εθνικής νομοθεσίας ή διμερών συνθηκών
• Lack of involvement of a broad range of public, private and other civil society players from the border area; • Lack of political will, especially at national level, to remove existing constraints, e.g. through new national legislation or bilateral treaties; • Public law limitations on local / regional authorities imposed by national legislation; • Differences in structures and powers of different levels of agreement and administration on either side of the border:
• Ύπαρξη κοινής έννοιας ή κοινού προγράμματος για τη διασυνοριακή ανάπτυξη
• Lack of coordination / homogeneity between different EU-funding instruments supporting crossborder cooperation along the external
• Γλωσσικοί φραγμοί
EU-borders: • Language barriers;
• Διαθεσιμότητα χρηματοδοτικών προγραμμάτων για τη στήριξη διασυνοριακών δράσεων και ανεξάρτητων πηγών χρηματοδότησης
• Existence of appropriate joint structures on regional/local level for crossborder cooperation at strategic level or at programme level: • Existence of a common crossborder development concept or programme: • Existence of specific-purpose agreemenLs or framework agreements (e.g. international treaties): • Availability of funding programmes supporting crossborder actions and of independent sources of financing:
• Στέρεη και ευρεία εταιρική σχέση • Έλλειψη ισχυρής πολιτικής βούλησης
• Solid and broadly conceived • Lack of strong political support; cooperation partnership (involvement of • Temporary and selective interest public, private and other civil society coupled with the aim to realise short-
• Διαθεσιμότητα χρηματοδοτικών προγραμμάτων για τη στήριξη της συνεργασίας περιφέρειες) • Γλωσσικοί φραγμοί
Interterritorial players): • Good definition of common objectives and priorities for joint action: cooperation • Appropriate and purpose-orientated structures for managing the cooperation partnership and for implementing specific projects: • Availability of funding programmes supporting cooperation: term outputs: • Lack of tradition in cooperation; • Lack of administrative powers for cooperation: • Lack of a general legal framework instrument: • Lack of financial and personal resources (especially in less developed regions): • Language barriers;
• Σημαντικές διαφορές προσεγγίσεων στον τομέα της χωροταξίας μεταξύ των εταίρων της συνεργασίας
• Previous experience with cooperation in • Significant diversity of approaches in the field of spatial planning amongst cooperation partners;
• Πολύ περίπλοκες δομές διακρατικής λήψης αποφάσεων/συνεργασίας και έλλειψη επακριβούς κατανομής των καθηκόντων μεταξύ τους
• High complexity of transnational decision-making/cooperation structures and lack of precise distribution of tasks between them:
• Ισχυρή διακρατική εταιρική σχέση • Έλλειψη λειτουργικής ικανότητας στο επίπεδο των μεμονωμένων προγραμμάτων και έργων των κοινών γραμματειών • Ελλείψεις κατά τη διαδικασία σύνταξης του σχεδίου του προγράμματος
Transnational cooperation the field of spatial planning: • Existence of an elaborated spatial vision for the cooperation area: • Decentralised approach with strong regional/local anchorage and a broad involvement of territorial authorities: • Cooperation in truly joint structures at strategic level: • Strong transnational partnership at the level of a programme and at project level; • Well-known programme and high level of support for project promoters: • Good networking between all actors concerned by a programme: • Good linkage between strategic programme objectives and individual transnational cooperation projecLs.
• Έλλειψη συντονισμού/ομοιογένειας των διάφορων χρηματοδοτικών μέσων της ΕΕ σε περιοχές που περιλαμβάνουν σημαντικό αριθμό τρίτων χωρών
• Lack of a general legal framework instrument and formalised procedures/tools for programme management: • Lack of functional capacity of Joint Secretariats: • Deficits during the project dialling process; • Lack of coordination/homogeneity between different EU-funding instruments in areas covering a significant number of Third States; • Contradictory or over-complex administrative requirements from the EU-level.
Συστάσεις που βοηθούν να υπερνικηθούν οι πιο σημαντικές εσωτερικές αδυναμίες ή (εξωτερικά) εμπόδια στο πεδίο της διασυνοριακής, διαπεριφερειακής και διακρατικής συνεργασίας
Recommendations that help overcoming the most important internal weaknesses or (external) obstacles in the field of crossborder, interterritorial and transnational cooperation
Ακόμη και σήμερα, εξακολουθούν να υπάρχουν στην ΕΕ πολυάριθμα διασυνοριακά προβλήματα και πολυάριθμες συνηθισμένες παραδοξότητες, ιδίως σε πολλά «εξωτερικά» σύνορα της ΕΕ ή στα σύνορα μεταξύ τρίτων χωρών της Ευρώπης.
Even today, a large number of crossborder problems and numerous routine absurdities continue to exist within the EU and especially along many "external" borders or border between third countries in Europe.
Η περαιτέρω κατάργηση των συνόρων και των «οιονεί συνοριακών φραγμών» στην Ευρώπη μπορεί, συνεπώς, να δημιουργήσει γενικά νέες ευκαιρίες για όλες τις πτυχές της ανάπτυξης στις διασυνοριακές περιοχές.
A further dismantling of borders and "border-like barriers" in Europe can therefore generally stimulate new opportunities for all aspects of development in crossborder areas.
Στις διασυνοριακές περιοχές που χαρακτηρίζονται από προοδευτική μετατροπή σε «μεθοριακές ζώνες επαφής», νέες ευκαιρίες για σταθερή πρόοδο μπορούν να αναπτυχθούν μόνο εάν καταργηθεί το κοινωνικό κόστος των παλιών συνόρων217, που προηγουμένως δρούσαν ως «φραγμός» ή «φίλτρο»218.
In crossborder areas that are characterised by a progressive move towards a "frontier contact zone", new opportunities for sustainable progress can only develop if the social costs generated by the old frontiers formerly acting as a "barrier" or "filter"717are eliminated.7·'*
Ωστόσο, οποιαδήποτε πρόοδος προς αυτήν την κατεύθυνση εξαρτάται από ορισμένες επιμέρους πτυχές, που επηρεάζουν έντονα την ποιότητα της αμοιβαίας συνεργασίας.
However, any progress in this direction depends upon a number of specific aspects that strongly condition the quality of mutual cooperation.