natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συναφώς, από τον συνδυασμό των άρθρων 10, παράγραφος 1, και 3, παράγραφος 2, της οδηγίαςπλαισίου προκύπτει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να αναθέτουν σε μία ή διάφορες κανονιστικές αρχές την αρμοδιότητα της παραχωρήσεως όλων των εθνικών πόρων αριθμοδοτήσεως καθώς και τη διαχείριση των εθνικών σχεδίων αριθμοδοτήσεως·οι κανονιστικές αυτές αρχές είναι νομικά διακριτές και λειτουργικά ανεξάρτητες από όλους τους οργανισμούς παροχής δικτύων, εξοπλισμού ή υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, και τα κράτη μέλη, τα οποία διατηρούν την κυριότητα ή τον έλεγχο επιχειρήσεων παροχής δικτύων ή/και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, εξασφαλίζουν τον αποτελεσματικό διαρθρωτικό διαχωρισμό των δραστηριοτήτων που έχουν σχέση με την κυριότητα ή τον έλεγχο των επιχειρήσεων αυτών, αφενός, και των κανονιστικών αρμοδιοτήτων, περιλαμβανομένης της παραχωρήσεως εθνικών πόρων αριθμοδοτήσεως και της διαχειρίσεως των εθνικών σχεδίων αριθμοδοτήσεως, αφετέρου.
In that regard, it is clear from Article 10(1) of the Framework Directive, read in conjunction with Article 3(2) thereof, that (i) Member States must allocate to one or more regulatory authorities control of the assignment of all national numbering resources, as well as the management of the national numbering plans; (ii) those regulatory authorities must be legally distinct from and functionally independent of all organisations providing electronic communications networks, equipment or services; and (iii) Member States which retain ownership or control of undertakings providing electronic communications networks and/or services must ensure effective structural separation of activities associated with ownership or control of those undertakings, on the one hand, and regulatory functions (including the assignment of national numbering resources and the management of the national numbering plans), on the other.
Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται από την ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίαςπλαισίου, που υποχρεώνει τα κράτη μέλη να εξασφαλίζουν την ανεξαρτησία τής ή των κανονιστικών αρχών, και από το άρθρο 3, παράγραφος 4, της ίδιας οδηγίας, που ορίζει ότι τα κράτη μέλη δημοσιοποιούν τα καθήκοντα που ανατίθενται στις κανονιστικές αυτές αρχές, ιδίως στην περίπτωση που τα καθήκοντα αυτά ανατίθενται σε δύο ή περισσότερους φορείς.
That finding is substantiated both by Recital (11) of the Framework Directive, in accordance with which Member States should guarantee the independence of the national regulatory authority or authorities, and by Article 3(4) of that directive, which provides that Member States must publish the tasks to be undertaken by those regulatory authorities, in particular where those tasks are assigned to more than one body.
Επιπλέον, το γεγονός ότι οι κανονιστικές αρχές είναι ενδεχομένως διάφορες προκύπτει από τον ορισμό της εθνικής κανονιστικής αρχής του άρθρου 2, στοιχείο ζ΄, της οδηγίας αυτής.
Moreover, the potentially pluralist nature of regulatory authorities is clear from the very definition of ‘national regulatory authority’ set out in Article 2(g) of the Framework Directive.
Αντιθέτως, διαπιστώνεται ότι καμία διάταξη της οδηγίαςπλαισίου δεν επιβάλλει ότι η κανονιστική αρχή, στην οποία ανατίθενται οι αρμοδιότητες παραχωρήσεως εθνικών πόρων αριθμοδοτήσεως και διαχειρίσεως των εθνικών σχεδίων αριθμοδοτήσεως, πρέπει να είναι διαφορετική ή ανεξάρτητη των λοιπών κανονιστικών αρχών και, συγκεκριμένα, από την αρχή στην οποία εναπόκειται η θέσπιση του εθνικού σχεδίου αριθμοδοτήσεως ή των διαδικασιών ελέγχου και διαχειρίσεως του σχεδίου αυτού.
In contrast, it must be noted that there is no provision in the Framework Directive, under which the regulatory authority to which the tasks of assigning national numbering resources and management of national numbering plans have been assigned is required to be distinct from or independent of the other regulatory authorities and, in particular, from the authority with responsibility for adopting the national numbering plan or the control and management procedures of that plan.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 3, παράγραφοι 2 και 4, και 10, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, σε συνδυασμό με την ενδέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας αυτής, έχουν την έννοια ότι οι αρμοδιότητες παραχωρήσεως εθνικών πόρων αριθμοδοτήσεως και διαχειρίσεως των εθνικών σχεδίων αριθμοδοτήσεως πρέπει να θεωρούνται κανονιστικές αρμοδιότητες.
In the light of all of the foregoing, the reply to the first question must be that Articles 3(2), 3(4) and 10(1) of the Framework Directive, read in conjunction with Recital (11) thereof, must be interpreted as meaning that the assignment of the national numbering resources and the management of the national numbering plans must be regarded as regulatory functions.
Με το δεύτερο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να μάθει αν ένα κράτος μέλος μπορεί να αναθέσει τις κανονιστικές αρμοδιότητες του άρθρου 10, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου σε διάφορες κανονιστικές αρχές.
By its second question, the referring court wishes to know whether a Member State may allocate the regulatory functions referred to in Article 10(1) of the Framework Directive to a number of regulatory authorities.
Από τη διατύπωση των άρθρων 2, στοιχείο ζ΄, και 10, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου προκύπτει σαφώς ότι διάφορες κανονιστικές αρχές δύνανται να έχουν την αρμοδιότητα της παραχωρήσεως εθνικών πόρων αριθμοδοτήσεως καθώς και της διαχειρίσεως των εθνικών σχεδίων αριθμοδοτήσεως.
It is clear from the wording of Articles 2(g) and 10(1) of the Framework Directive that it is possible for more than one regulatory authority to have control over the assignment of national numbering resources and the management of national numbering plans.
Μολονότι τα κράτη μέλη διαθέτουν συναφώς θεσμική αυτονομία στην οργάνωση και διάρθρωση των κανονιστικών αρχών τους υπό την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο ζ΄, της οδηγίαςπλαισίου, η αυτονομία πάντως αυτή υλοποιείται μόνον εφόσον τηρούνται πλήρως οι σκοποί και υποχρεώσεις που θέτει η οδηγία αυτή.
Although the Member States enjoy institutional autonomy as regards the organisation and the structuring of their regulatory authorities within the meaning of Article 2(g) of the Framework Directive, that autonomy may be exercised only in accordance with the objectives and obligations laid down in that directive.
Επομένως, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφοι 2, 4 και 6, της οδηγίας αυτής, τα κράτη μέλη δεν πρέπει μόνο να εξασφαλίζουν τη λειτουργική ανεξαρτησία των κανονιστικών αρχών σε σχέση με τους οργανισμούς παροχής δικτύων, εξοπλισμών ή υπηρεσιών τηλεφωνικών επικοινωνιών, αλλά και να δημοσιεύουν, κατά τρόπον ώστε να είναι εύκολα προσιτά, τα καθήκοντα των εν λόγω κανονιστικών αρχών και να κοινοποιούν στην Επιτροπή το όνομα των κανονιστικών αρχών στις οποίες ανατίθενται τα καθήκοντα αυτά, καθώς και τις αντίστοιχες αρμοδιότητές τους.
Thus, in accordance with Article 3(2), (4) and (6) of the Framework Directive, the Member States must not only guarantee the functional independence of regulatory authorities in relation to the organisations providing electronic communications networks, equipment or services, but must also publish, in an easily accessible form, the tasks to be undertaken by the national regulatory authorities, and notify to the Commission the names of the regulatory authorities entrusted with carrying out those tasks, and their respective responsibilities.
Κατά συνέπεια, όταν η ανάθεση των αρμοδιοτήτων αυτών εμπίπτει, έστω και εν μέρει, σε υπουργικές αρχές, εναπόκειται σε κάθε κράτος μέλος να μεριμνά ώστε οι υπουργικές αρχές να μην εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα σε «εκτελεστικές αρμοδιότητες», υπό την έννοια της οδηγίαςπλαισίου.
As a consequence, where those functions are to be discharged, even partially, by ministerial authorities, each Member State must ensure that those authorities are neither directly nor indirectly involved in ‘operational functions’ within the meaning of the Framework Directive.
Από όλα τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 10, παράγραφος 1, καθώς και 3, παράγραφοι 2, 4 και 6, της οδηγίαςπλαισίου έχουν την έννοια ότι δεν απαγορεύουν τον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων παραχωρήσεως εθνικών πόρων αριθμοδοτήσεως και διαχειρίσεως των εθνικών σχεδίων αριθμοδοτήσεως μεταξύ διαφόρων ανεξαρτήτων κανονιστικών αρχών, υπό την επιφύλαξη ότι ο καταμερισμός των καθηκόντων δημοσιοποιείται, κατά τρόπον ώστε να είναι εύκολα προσιτά, και κοινοποιείται στην Επιτροπή.
It follows from all of the foregoing that the reply to the second question referred must be that Article 10(1) and Article 3(2), (4) and (6) of the Framework Directive must be interpreted as not precluding the functions of assigning national numbering resources or of managing national numbering plans from being shared by a number of independent regulatory authorities, provided that the allocation of the tasks is made public and easily accessible, and notified to the Commission.
Τα κράτη μέλη δεν υποχρεούνται να αναθέτουν τις διαφορετικές αυτές αρμοδιότητες σε διαφορετικές εθνικές κανονιστικές αρχές.
Member States are not required to allocate those different functions to separate regulatory authorities.
Υπόθεση C-98/07
Case C-98/07
(αίτηση του Højesteret για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Højesteret)
«Έκτη οδηγία ΦΠΑ — Άρθρο 19, παράγραφος 2 — Υπολογισμός της αναλογίας εκπτώσεως — Αποκλεισμός του ποσού του κύκλου εργασιών που αφορά τις παραδόσεις αγαθών επενδύσεως, τα οποία ο υποκείμενος στον φόρο χρησιμοποιεί στην επιχείρησή του — Έννοια της φράσεως “αγαθ[ά] επενδύσεως, χρησιμοποιούμεν[α] από τον υποκείμενο στον φόρο στην επιχείρησή του” — Οχήματα που αγοράσθηκαν από εταιρία χρηματοδοτικής μισθώσεως με σκοπό να εκμισθωθούν και, ακολούθως, να πωληθούν κατά τη λήξη της συμβάσεως χρηματοδοτικής μισθώσεως»
(Sixth VAT Directive — Article 19(2) — Calculation of the deductible proportion — Exclusion of amounts of turnover attributable to the supplies of capital goods used by the taxable person for the purposes of his business — Notion of ‘capital goods used by the taxable person for the purposes of his business’ — Vehicles purchased by a leasing company to be leased and subsequently sold on termination of the respective leasing contracts)
Φορολογικές διατάξεις — Εναρμόνιση των νομοθεσιών — Φόροι κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας — Έκπτωση του φόρου που καταβλήθηκε επί των εισροών
Tax provisions — Harmonisation of laws — Turnover taxes — Common system of value added tax — Deduction of input tax
(Οδηγία 77/388 του Συμβουλίου, άρθρο 19 § 2)
(Council Directive 77/388, Art. 19(2))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-98/07
SUMMARY — CASE C-98/07
Το άρθρο 19, παράγραφος 2, της έκτη οδηγίας 77/388/ΕΟΚ, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η φράση «αγαθ[ά] επενδύσεως, χρησιμοποιούμεν[α] από τον υποκείμενο στον φόρο στην επιχείρησή του» δεν αφορά τα οχήματα τα οποία μια επιχείρηση χρηματοδοτικής μισθώσεως αγοράζει με σκοπό να τα εκμισθώσει και, ακολούθως, να τα πωλήσει κατά τη λήξη των οικείων συμβάσεων χρηματοδοτικής μισθώσεως, καθόσον η πώληση αυτών των οχημάτων κατά τη λήξη των οικείων συμβάσεων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνήθους οικονομικής δραστηριότητας της επιχειρήσεως αυτής.
Article 19(2) of Sixth Directive 77/388 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes is to be interpreted as meaning that the notion of ‘capital goods used by the taxable person for the purposes of his business’ does not include vehicles which a leasing undertaking purchases with a view to leasing them and subsequently selling them upon termination of the respective leasing contracts, as the sale of such vehicles at the end of those contracts is an integral part of the usual business activities of that undertaking.
κύκλος εργασιών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τον υπολογισμό της αναλογίας εκπτώσεως προκειμένου ο υπολογισμός αυτός να αντικατοπτρίζει, όσο το δυνατό πιστότερα, το ποσοστό κατά το οποίο τα αγαθά και οι υπηρεσίες που προορίζονται για μικτή χρήση χρησιμοποιούνται πράγματι για τις δραστηριότητες αυτές, διότι άλλως θα θιγόταν ο σκοπός της ουδετερότητας του κοινού συστήματος ΦΠΑ.
for that proportion to reflect as accurately as possible the division of use, in respect of those activities, of the goods and services put to mixed use, since otherwise there would be a failure to have regard to the objective of the neutrality of the common system of value added tax.
Επομένως, αν η πώληση των οχημάτων κατά τη λήξη των οικείων συμβάσεων χρηματοδοτικής μισθώσεως αποτελεί για τον ενδιαφερόμενο υποκείμενο στον φόρο συνήθη δραστηριότητα που ασκείται κατά τρόπο επαγγελματικό και συστηματικό, θα αντέβαινε στον σκοπό της ουδετερότητας η μη απαλλαγή του, στην πράξη, από το μέρος του ΦΠΑ που βαρύνει τα γενικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε προκειμένου να πετύχει αυτή την πώληση και, συνεπώς, να ασκήσει τη συνήθη και φορολογούμενη οικονομική του δραστηριότητα.
Therefore, if the sale, on termination of the leasing contracts, of the vehicles covered by those contracts is in the nature of a normal activity for the taxable person concerned, who carries out that activity by way of business and as a matter of course, it would be contrary to that objective of neutrality if that taxable person were not actually relieved of the portion of value added tax imposed on the overall costs incurred to effect that sale and thus to carry on its usual taxable business activity.
Πράγματι, για τον ενδιαφερόμενο, η αγορά και, ακολούθως, η πώληση τέτοιων αγαθών συνεπάγονται την καθημερινή χρησιμοποίηση αγαθών και υπηρεσιών μικτής χρήσεως.
For the party concerned, the purchase and subsequent sale of such goods means that it has to use goods and services for mixed use on an everyday basis.
Οσάκις η πώληση αυτή εμπίπτει στις συνήθεις και φορολογούμενες δραστηριότητες του υποκειμένου στον φόρο, ο οικείος
Since that sale is part of the normal taxable activities of the taxable person, the turnover attributable to it must be taken into account in the calculation of the deductible proportion in order
(βλ. σκέψεις 25-26, 36 και διατακτ.)
(see paras 25, 26, 36, operative part)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑYVES BOT της 13ης Δεκεμβρίου 2007 1
BOTdelivered on 13 December 2007
Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως είναι ο καθορισμός των δικαιωμάτων προς έκπτωση του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ), τα οποία έχει μια εταιρία χρηματοδοτικής μισθώσεως που ασκεί διττή δραστηριότητα, ήτοι, αφενός, την εκμίσθωση-πώληση οχημάτων και, αφετέρου, την παροχή χρηματοοικονομικών υπηρεσιών.
The purpose of this reference for a preliminary ruling is to determine the right to deduct value added tax (VAT) enjoyed by a leasing company which carries on two activities, namely leasing of cars, on the one hand, and the provision of financial services, on the other.
Το ερώτημα αυτό εγείρεται από το γεγονός ότι το άρθρο 19 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου 2, το οποίο καθορίζει τις λεπτομέρειες υπολογισμού της αναλογίας αυτής, προβλέπει, στην παράγραφό του 2, ότι δεν λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό της αναλογίας εκπτώσεως το ποσό του κύκλου εργασιών που αφορά τις παραδόσεις αγαθών επενδύσεως που χρησιμοποιεί ο υποκείμενος στον φόρο στην επιχείρησή του.
This issue arises from the fact that Article 19 of Sixth Council Directive 77/388/EEC, 2 which lays down the detailed arrangements for calculating that deductible proportion, provides, in paragraph 2, that amounts of turnover attributable to supplies of capital goods used by the taxable person for the purposes of his business are to be excluded from this calculation.
Στον βαθμό που μόνον η πρώτη από τις ανωτέρω δραστηριότητες υπόκειται στον ΦΠΑ, η εν λόγω εταιρία δεν μπορεί να εκπέσει τον φόρο που κατέβαλε κατά την κτήση αγαθών και υπηρεσιών αναγκαίων για την άσκηση των επαγγελματικών δραστηριοτήτων της παρά μόνον κατά τον λόγο του ποσού του κύκλου εργασιών των φορολογούμενων δραστηριοτήτων της προς τον συνολικό κύκλο εργασιών της.
In so far as only the first of these activities is subject to VAT, the company concerned can deduct the tax paid by it on acquisition of the goods and services necessary for carrying on its professional activities only in the proportion represented by the amount of the turnover of its taxable activities as against its total turnover.
Ως εκ τούτου, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο αν η έννοια των «αγαθών επενδύσεως» του άρθρου 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι περιλαμβάνει τα αγαθά που μια επιχείρηση χρηματοδοτικής μισθώσεως αγοράζει προκειμένου να τα εκμισθώσει και στη συνέχεια να τα μεταπωλήσει κατά τη λήξη των συμβάσεων χρηματοδοτικής μισθώσεως.
The national court is therefore asking the Court of Justice whether the notion of ‘capital goods’ referred to in Article 19(2) of the Sixth Directive is to be construed as covering goods which a leasing undertaking purchases with a view to both lease and subsequent resale upon termination of the corresponding leasing contracts.
Με τις παρούσες προτάσεις μου θα εξηγήσω για ποιο λόγο η έννοια αυτή δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως περιλαμβάνουσα τα αγαθά που μια επιχείρηση αγοράζει
In this Opinion I shall demonstrate that this notion must, in my view, be interpreted as not covering goods which a leasing under-
Αντικείμενο της υποθέσεως στην κύρια δίκη είναι αν το ποσό του κύκλου εργασιών που αντιστοιχεί στην πώληση οχημάτων κατά τη λήξη της μισθώσεώς τους πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τον υπολογισμό της αναλογίας εκπτώσεως.
In the case in the main proceedings, the question is whether the amount of the turnover corresponding to the sale of vehicles at the end of the leasing contracts is to be taken into account in the calculation of the deductible proportion.
2 — Οδηγία της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (EE ειδ. έκδ. 09/001, σ.
2 — Directive of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes — Common system of value added tax: uniform basis of assessment (OJ 1977 L 145, p.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-98/07 από τους πελάτες τους και τον οποίον οφείλουν να καταβάλουν στο κράτος μέλος τον ΦΠΑ που οι ίδιοι κατέβαλαν επί των εισροών κατά την κτήση αγαθών και υπηρεσιών αναγκαίων για την άσκηση της επαγγελματικής δραστηριότητάς τους.
OPINION OF MR BOT — CASE C-98/07 taking purchases with a view to both lease and subsequent resale, where the sale of the goods upon termination of the corresponding leasing contracts forms an integral part of the company’s usual economic activity.
προκειμένου να τα εκμισθώσει και στη συνέχεια να τα μεταπωλήσει, αφού η πώληση των αγαθών αυτών κατά το πέρας της μισθώσεως αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνήθους οικονομικής δραστηριότητας της επιχειρήσεως αυτής.
deduct from the tax recovered by them from their customers, and in respect of which they are liable towards the Member State, the input tax which they themselves paid when they purchased the goods and services necessary for carrying on their business.
Εντούτοις, το δικαίωμα εκπτώσεως προϋποθέτει ότι ο υποκείμενος στον φόρο χρησιμοποιεί αυτά τα αγαθά ή αυτές τις υπηρεσίες για δραστηριότητες οι οποίες υπόκεινται στον ΦΠΑ.
However, the right to deduct presupposes that the taxable person uses the goods or services for activities that are themselves subject to VAT.
Η έκτη οδηγία περιλαμβάνει πλειάδα διατάξεων που σκοπούν να διασφαλίσουν την εφαρμογή του συστήματος αυτού οσάκις ο υποκείμενος στον φόρο χρησιμοποιεί το ίδιο αγαθό ή την ίδια υπηρεσία τόσο για τις φορολογούμενες δραστηριότητές του όσο και για τις απαλλασσόμενες του φόρου δραστηριότητές του.
The Sixth Directive contains various provisions intended to guarantee the application of this system in the case where a taxable person uses the same goods or service for both his taxable and exempt activities.
Σκοπός των διατάξεων αυτών είναι η επίτευξη του σκοπού που καθορίζει η δωδέκατη αιτιολογική σκέψη της έκτης οδηγίας, βάσει της οποίας το καθεστώς των εκπτώσεων πρέπει να εναρμονιστεί κατά το μέτρο που έχει επίπτωση στο πραγματικό επίπεδο της εισπράξεως, ο δε υπολογισμός της αναλογίας εκπτώσεως πρέπει να γίνεται με παρόμοιο τρόπο σε όλα τα κράτη μέλη.
These provisions give effect to the objective laid down in the 12th recital in the preamble to the Sixth Directive, which states that the rules governing deductions should be harmonised to the extent that they affect the actual amounts collected and that the deductible proportion should be calculated in a similar manner in all the Member States.
Ο ΦΠΑ είναι ένας φόρος καταναλώσεως που εφαρμόζεται εν γένει στα αγαθά και τις υπηρεσίες.
VAT is a tax on consumption which is intended to apply generally to goods and services.
Το κοινοτικό σύστημα του ΦΠΑ συνίσταται στην επιβολή επί των αγαθών και των υπηρεσιών ενός φόρου απολύτως αναλογικού προς την τιμή τους, ο οποίος είναι απαιτητός σε κάθε συναλλαγή που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της διαδρομής της παραγωγής ή της διανομής και ο οποίος πρέπει να βαρύνει μόνον τον τελικό καταναλωτή.
The Community system of VAT consists in applying to goods and services a tax that is exactly proportionate to their price, payable on any transaction entered into as part of the production or distribution circuit, the burden of which falls on the end consumer only.
Έτσι, οι υποκείμενοι στον φόρο μπορούν να εκπίπτουν από τον φόρο που εισέπραξαν
In order to ensure that taxable persons responsible for recovering the VAT do not carry the burden thereof, the Sixth Directive provides for a deduction mechanism intended to ensure tax ‘neutrality’ in regard to them. Taxable persons are thus allowed to
Έτσι, το άρθρο 17, παράγραφος 5, της έκτης οδηγίας προβλέπει ότι, οσάκις ο υποκείμενος στον φόρο χρησιμοποιεί αγαθά και υπηρεσίες για φορολογούμενες πράξεις οι οποίες του παρέχουν δικαίωμα προς έκπτωση, καθώς και για πράξεις οι οποίες δεν του παρέχουν ένα τέτοιο δικαίωμα, η έκπτωση γίνεται μόνο για το μέρος του ΦΠΑ το οποίο αναλογεί στο ποσό που αντιστοιχεί στις πράξεις της πρώτης κατηγορίας.
Article 17(5) of the Sixth Directive thus provides that, where a taxable person uses goods and services for taxable transactions, in respect of which VAT is deductible, and for exempt transactions, in respect of which VAT is not deductible, the deduction is available only for such proportion of the VAT as is attributable to the former transactions.
Κατά το ίδιο άρθρο, η αναλογία αυτή καθορίζεται για το σύνολο των πράξεων που πραγματοποιεί ο υποκείμενος στον φόρο σύμφωνα με το άρθρο 19 της έκτης οδηγίας.
That article also provides that the proportion is to be determined for all the transactions carried out by the taxable person in accordance with Article 19 of the Sixth Directive.
Το άρθρο 19, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας προβλέπει:
Article 19(1) of the Sixth Directive provides as follows:
Το άρθρο 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, στο οποίο επικεντρώνεται η παρούσα διαδικασία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, προβλέπει τα εξής:
Article 19(2) of the Sixth Directive, which is at the heart of the present reference for a preliminary ruling, provides as follow:
«Η αναλογία εκπτώσεως που προβλέπεται από το άρθρο 17, παράγραφος 5, εδάφιο πρώτο, προκύπτει από το κλάσμα που περιλαμβάνει:
‘The proportion deductible under the first subparagraph of Article 17(5) shall be made up of a fraction having:
— στον αριθμητή το συνολικό ποσό του ετησίου κύκλου εργασιών, άνευ φόρου προστιθεμένης αξίας, που αναφέρεται στις πράξεις, οι οποίες δημιουργούν δικαίωμα προς έκπτωση […],
— as numerator, the total amount, exclusive of value added tax, of turnover per year attributable to transactions in respect of which value added tax is deductible …