natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η γενική εισαγγελέας C. Stix-Hackl ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση του πέμπτου τμήματος της 26ης Σεπτεμβρίου 2002.
It failed to annul Article 1 of that decision, according to which the appellant had infringed Article 65(1) of the ECSC Treaty during the period prior to 1 July 1988, even though it had found, in paragraph 524 of the judgment under appeal, that 'the Commission has failed to establish that the applicant is guilty of any infringement connected with the activities of the Poutrelles Committee prior to 1 July 1988'.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής: να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως-
The infringement period referred to in Article 1 of the contested decision does not include the period prior to 1 July 1988. It is undisputed that no fine was imposed on the appellant in respect of that period.
— να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.»
It follows that the Court of First Instance could not have annulled Article 1 of the contested decision with respect to pricing agreements prior to 1 July 1988.
Με την απόφαση εκείνη, η Επιτροπή είχε επιβάλει πρόστιμο στην προσφεύγουσα κατ' εφαρμογή του ως άνω άρθρου 65.
Advocate General C. Stix-Hackl delivered her Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 26 September 2002. *
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η ενώπιον του Πρωτοδικείου δίκη δεν υπήρξε δίκαιη.
— order the appellant to bear the costs of the proceedings.'
Όσον αφορά τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Πρωτοδικείο κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, τη φύση των οποίων δεν προσδιορίζει η αναιρεσείουσα και η σημασία των οποίων, ως εκ τούτου, είναι αδύνατον να ελεγχθεί σε σχέση με τα δικαιώματα της άμυνας, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της εν λόγω συζητήσεως, η αναιρεσείουσα δεν θα αντετίθετο στην κατάθεση τους.
By order of 23 March 2001 the Verwaltungsgerichtshof (Administrative Court) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 5 of the EC Treaty (now Article 10 EC) and of paragraph 3 of the operative part of the judgment of the Court in Case C-437/97 EKW and Wein & Co [2000] ('the EKW judgment'). Factual background
Επί του δευτέρου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο διεξήγαγε παρατύπως την ακρόαση των μαρτύρων.
Weber's Wine World Handels-GmbH is a wine dealer, whereas each of the other claimants in the main proceedings operates a restaurant.
Επιπλέον, στερήθηκε του δικαιώματος να τους υποβάλει ερωτήσεις ή εν γένει να προσβάλει τις αποδείξεις που προσκόμισαν.
In those capacities, they were subject, pursuant to the Wiener Abgabenordnung ('Vienna Tax Code'; 'the WAO'), to the duty on beverages.
Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αρύεται από παράβαση ουσιωδών τύπων κατά την έκδοση της επίδικης αποφάσεως.
The claimants in the main proceedings calculated and paid the duty on alcoholic and non-alcoholic beverages. Subsequently, however, they withdrew their tax declarations, claiming that the duty was unlawful under Community law, and claimed repayment thereof.
Προκαταρκτικώς, προέχει να υπομνηστεί ότι, όπως προκύπτει από τα άρθρα 32δ, παράγραφος 1, ΑΧ και 51 του Οργανισμού ΕΚΑΧ του Δικαστηρίου, η αναίρεση περιορίζεται στα νομικά ζητήματα.
In 1998, the claimants in the main proceedings applied to the Abgabenbehörde erster Instanz (the authority competent at first instance for collection of duties) for repayment of the duty on beverages in respect of certain periods between 1995 and 1998, on the ground that the duty was contrary to Directive 92/12 and that it had been wrongfully levied.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η αναιρεσείουσα αμφισβητεί εν προκειμένω την εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτίμηση αποδεικτικών στοιχείων.
The Abgabenbehörde erster Instanz held that the claimants in the main proceedings were liable to pay the duty on both alcoholic and non-alcoholic beverages and dismissed the claims for repayment, since in its view the sums already paid by the taxable persons corresponded to the amount payable.
Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως αρύεται από παράβαση του άρθρου 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
The claimants in the main proceedings appealed against those decisions to the tax authority, which, by decisions of 6 September 2000, amended the amount of the duty on beverages set at first instance, on the ground that only sales of non-alcoholic beverages should be taxed, in accordance with the EKW judgment.
Υποδιαιρείται σε δύο σκέλη, το πρώτο εκ των οποίων αντλείται από πεπλανημένο νομικό χαρακτηρισμό των αποδεικτικών στοιχείων και το δεύτερο από πεπλανημένη ερμηνεία της ανωτέρω διατάξεως.
However, the tax authority rejected the claims for repayment of the duties already paid, since it took the view that the inquiry had revealed that they had been definitively passed on by the taxable persons to the final consumer.
Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η αναιρεσείουσα δεν επικαλείται κανένα επιχείρημα θέτοντας υπό αμφισβήτηση την παρατιθέμενη στις σκέψεις 539 έως 576 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως εκτίμηση του Πρωτοδικείου.
The claimants in the main proceedings appealed to the Verwaltungsgerichtshof against the decisions of 6 December 2000, in so far as they dismissed the claims for repayment of the duty on alcoholic beverages for the period 1995 to 1998.
Κατά την αναιρεσείουσα, η διδομένη από το Πρωτοδικείο ερμηνεία του άρθρου 65, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚΑΧ θεμελιώνεται σε αντιφατική αιτιολογία και σε πεπλανημένη αντίληψη του πλαισίου εντός του οποίου η διάταξη αυτή πρέπει να εφαρμόζεται.
In those circumstances, the Verwaltungsgerichtshof decided to stay proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
Στη σκέψη 239 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήσαν βάσιμα τα διαπιστωθέντα πραγματικά περιστατικά που παρατίθενται στην επίδικη απόφαση, ότι είχε αποδειχθεί το υποστατό συμφωνιών και εναρμονισμένων πρακτικών καθώς και η συμμετοχή της προσφεύγουσας στις εν λόγω συμφωνίες και εναρμονισμένες πρακτικές.
'Do Article 10 EC (formerly Article 5 of the EC Treaty) and point 3 of the operative part of the [EKW] judgment..., according to which Article 3(2) of Directive 92/12/EEC may not be relied on in support of claims relating to a tax such as the duty on alcoholic beverages paid or chargeable prior to the date of that judgment, except by claimants who before that date initiated legal proceedings or raised an equivalent administrative claim, preclude the application of the provision, created by the amendment to the Wiener Abgabenordnung (Vienna Tax Code, WAO) of 2 March 2000 ..., and applicable also to tax liabilities which arose beforepromulgation ofthat amendment, in Article 185(3) of the WAO, under which there is no claim to repayment where the economic burden of the duty was borne by a person other than the taxable person?'
Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως αρύεται από πλάνες περί το δίκαιο στις οποίες υπέπεσε το Πρωτρδικείο εξετάζρντας και απορρίπτοντας, στις σκέψεις 77 έως 103 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, τα επιχειρήματα ότι η Επιτροπή είχε προσβάλει τα δικαιώματα άμυνας της προσφεύγουσας κατά τη διοικητική διαδικασία.
As regards the duty on alcoholic beverages, it should be borne in mind that the Court held at paragraph 50 of the EKW judgment that Article 3(2) of Directive 92/12 precludes the maintenance of that duty.
Εν προκειμένω, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα αναφερόμενα από την αναιρεσείουσα, στο πλαίσιο του τετάρτου λόγου αναιρέσεως, έγγραφα δεν αποτελούν έγγραφα περιλαμβανόμενα στον φάκελο που κατήρτισε η Επιτροπή για τους σκοπούς της διερευνήσεως της διαπράξεως παραβάσεως των κανόνων περί ανταγωνισμού, αλλά εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής, εκ φύσεως εμπιστευτικά.
It should also be borne in mind that Paragraph 185 of the WAO, in the version prior to the amending act, did not make claims for repayment of duties levied though not due subject to any particular condition. It is also established that the introduction, in Paragraph 185 of the WAO, of a provision which became subparagraph 3 of that paragraph, was preceded by much debate in the Parliament of the Land of Vienna, during which reference was made to the Opinion of Advocate General Saggio in EKW and also to the
Παρά την εμπιστευτικότητα των ανωτέρω εγγράφων, ορθώς το Πρωτοδικείο εξέτασε αν η άρνηση κοινοποιήσεως τους δικαιολογούνταν και έθιγε τα δικαιώματα άμυνας της προσφεύγουσας.
disastrous consequences for the finances of the Austrian municipalities which would result from a judgment of the Court declaring the duty on beverages incompatible with Community law.
Ορθώς επίσης έλεγξε αν τα επίδικα έγγραφα μπορούσαν να χρησιμσπριηθούν για την άμυνα της τελευταίας.
Furthermore, the WAO was amended one week before that judgment was delivered.
Ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως, ο οποίος υποδιαιρείται σε δύο σκέλη, αρύεται από πεπλανημένη εφαρμογή του άρθρου 15 της Συνθήκης ΕΚΑΧ από απόψεως αιτιολογήσεως του ύψους των προστίμων της επίδικης αποφάσεως.
It follows from all those circumstances that the purpose of inserting subparagraph 3 into Paragraph 185 of the WAO was to preclude the effects of the EKW judgment, should the duty on alcoholic beverages be deemed contrary to Community law and should that judgment not limit its temporal effects.
Επί του έκτον λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο δεν άσκησε προσηκόντως την αρμοδιότητα του ελέγχου και ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως, αρμοδιότητα που του απονέμει το άρθρο 33 της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
The Court held that even though indirect taxes are designed in national law to be passed on to the final consumer and in commerce are normally passed on in whole or in part, it cannot be generally assumed that the charge is actually passed on in every case.
Συγκεκριμένα, δεν ακύρωσε το άρθρο 1 της εν λόγω αποφάσεως, με το οποίο διαπιστώνεται ότι η αναιρεσείουσα διέπραξε παραβάσεις τρυ άρθρρυ 65, παράγραφος 1, της συνθήκης κατά τη διάρκεια της προγενέστερης της 1ης Ιουλίου 1988 περιόδου, ενώ έκρινε, στη σκέψη 524 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι «ουδεμία παράβαση της προσφεύγουσας διαπίστωσε η Επιτροπή σε σχέση με τις δραστηριότητες της επιτροπής δοκών για το χρονικό διάστημα πριν από την 1η Ιουλίου 1988».
The actual passing on of such taxes, either in whole or in part, depends on various factors in each commercial transaction which distinguish it from other transactions in other contexts. Consequently, the question whether an indirect tax has or has not been passed on in each case is a question of fact to be determined by the national court, which is free to assess the evidence adduced before it.
Δεν αμφισβητείται συναφώς ότι δεν επεβλήθη κανένα πρόστιμο στην αναιρεσείουσα για την ως άνω περίοδο.
However, the numerous factors which determine commercial strategy vary from one case to another so that it is virtually impossible to determine how they each affect the passing on of the charge.
Έπεται ότι το Πρωτοδικείο δεν μπορούσε να ακυρώσει το άρθρο 1 της επίδικης αποφάσεως για τις προγενέστερες της 1ης Ιουλίου 1988 συμφωνίες περί τιμών.
The Court has also held that, even where it is established that the burden of the charge levied though not due has been passed on in whole or in part to third parties, repayment to the trader of the amount thus passed on does not necessarily entail his unjust enrichment.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Even where the charge is wholly incorporated in the price, the taxable person may suffer as a result of a fall in the volume of his sales.
•1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως
Accordingly, the existence and the degree of unjust enrichment which repayment of a charge which was levied though not due from the aspect of Community law entails for a taxable person can be established only following an economic analysis in which all the relevant circumstances are taken into account.
Καταδικάζει την Corns UK Ltd στα δικαστικά έξοδα»
Consequently, Community law precludes a Member State from refusing to repay to a trader a charge levied in breach of Community law on the sole ground that the charge was included in that trader's retail selling price and thus passed on to third parties, which necessarily means that repayment of the charge would entail unjust enrichment of the trader.
Η γενική εισαγγελέας C.
— Principle of equivalence
Stix-Hackl ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση του πέμπτου τμήματος της 26ης Σεπτεμβρίου 2002.
The principle of equivalence precludes the application of national provisions which allow taxable persons to obtain repayment of a charge levied though not due only where those provisions lay down more advantageous conditions where the claim for repayment is based on a declaration of unconstitutionality by a national court than those applicable to traders who, following a judgment of the Court, seek repayment of a charge levied in breach of Community law.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής: να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως-
Although the tax authority and the Austrian Government contend that the burden of proof is wholly borne by the national authority, it is also apparent from the order for reference that the tax authority concluded that the economic burden of the duty on alcoholic beverages had not been borne by the claimants in the main proceedings simply because the price invoiced to consumers of those beverages included that duty.
— να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.»
That approach might constitute a presumption that the duty has been passed on to third parties, and also of unjust enrichment of the taxable persons, of such a kind as to render repayment of the duty levied though not due impossible or at least excessively difficult, which is contrary to Community law.
Υποθ. C-147/01 Weber's Wine World Handels-GmbH, Ernestine Rathgeber, Karl Schlosser, Beta-Leasing GmbH / Abgabenberufungskommission Wien Φορολογία
It is for the national court to determine whether, in the absence of a statutory presumption, the tax authority's practice has the effect of establishing such a presumption of unjust enrichment.
2 Οκτωβρίου 2003
The Court held:
Με διάταξη της 23 Μαρτίρυ 2001, τρ Verwaltungsgerichtshof υπέβαλε ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 5 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 10 ΕΚ) και του σημείου 3του διατακτικού της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 9ης Μαρτίου 2000, C-437/97, EKW και Wein & Co (στο εξής: απόφαση EKW). Τα πραγματικά περιστατικά
The rules of Community law on the recovery of sums levied but not due are to be interpreted as meaning that they preclude national rules which refuse — a point which falls to be determined by the national court — repayment of a charge incompatible with Community law on the sole ground that the charge was passed on to third parties, without requiring that the degree of unjust enrichment that repayment of the charge would entail for the taxable person be established.
Βάσει αυτών των ιδιοτήτων τους, όφειλαν, βάσει του Wiener Abgabenordnung (κώδικα δημοσίων εσόδων της Βιένης, στο εξής: WAO), φόρο επί των ποτών.
The principle of equivalence precludes national rules which lay down less favourable procedural rules for claims for repayment of a charge which has been levied though not due from the aspect of Community law than those applicable to similar actions based on certain provisions of domestic law.
Δεδομένου ότι αυτός ο φόρρς είναι «εκκαθαρισμένος», ο υποκείμενος στον φόρο υπολογίζει ο ίδιος και καταβάλλει, το αργότερο μέχρι τις 15 κάθε μήνα, τον οφειλόμενο φόρο βάσει του προηγηθέντος μήνα, χωρίς προηγούμενη πράξη επιβολής φόρου εκ μέρους της φορολογικής αρχής.
It is for the national court to ascertain, on the basis of a comprehensive assessment of national law, whether it is actually the case that only claimants who bring proceedings based on domestic constitutional law may rely on the "Anlaßfaüwirkung" and that the rules governing repayment of charges held to be incompatible with domestic constitutional law are more favourable than those applicable to actions relating to taxes held to be contrary to Community law.
Στη συνέχεια, ωστόσο, ανακάλεσαν τις φορολογικές τους δηλώσεις επικαλούμενοι το παράνομο αυτού του φόρου από πλευράς κοινοτικού δικαίου και ζήτησαν την επιστροφή του.
The principle of effectiveness precludes national legislation or a national administrative practice which makes the exercise of the rights conferred by the Community legal order impossible in practice or excessively difficult by establishing a presumption of unjust enrichment on the sole ground that the duty was passed on to third parties.'
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Jacobs delivered his Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 20 March 2003.
Επί τον άρθρον 10 ΕΚ
He proposed that the Court should answer as follows:
Όσον αφορά τον φόρο επί των οινοπνευματωδών ποτών, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 50 της αποφάσεως EKW, ότι το άρθρο 3, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/12 αντίκειται στη διατήρηση αυτού του φόρου.
'A provision of national law which precludes any reimbursement of a tax found incompatible with Community law to a taxable person where the economic burden of the tax has been borne by a third party is not contrary to Community law, even if it applies to situations which arose before its enactment and to parties whose right to rely on the incompatibility of the tax was not excluded by a temporal limitation of the effects of the judgment of the Court of Justice from which the incompatibility is deduced, provided that it complies with the principles of equivalence (it must not be less favourable than the rules governing reimbursement in comparable purely domestic situations) and effectiveness (it must not render in practice impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law).
Επίσης αποδεικνύεται ότι η εισαγωγή, στο άρθρο 185 του WAO, διατάξεως που στη συνέχεια κατέστη η παράγραφος 3 αυτού του άρθρου, έγινε κατόπιν πολυάριθμων συζητήσεων στο Κοινοβούλιο του ομόσπονδου κράτους της Βιένης, κατά τη διάρκεια των οποίων έγινε μνεία των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα A Saggio στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση EKW, καθώς και των καταστροφικών συνεπειών που μια απόφαση του Δικαστηρίου κρίνουσα τον φόρο επί των οινοπνευματωδών ποτών ασυμβίβαστο με το κοινοτικό δίκαιο θα είχε για τα οικονομικά των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως της Βιένης. Επιπλέον, η τροποποίηση του WAO επήλθε μία εβδομάδα πριν από την έκδοση της εν λόγω αποφάσεως.
In order to comply with the principle of effectiveness, the provision must not, in particular: render reimbursement in practice impossible or excessively difficult in respect of any part of the economic burden which has been borne by the taxable person, either because he has not passed on the full amount of the tax or because he has otherwise suffered economic loss as a result of its imposition; entail, in practice, any presumption to the effect that the economic burden has been borne by a third party or any requirement that the claimant establish the contrary; introduce any obligation to produce evidence which it is in practice impossible or excessively difficult to obtain at the time when the provision enters into force.'
Επιπλέον, οι διάδικοι της κύριας δίκης, η Αυστριακή και η Ιταλική Κυβέρνηση καθώς και η Επιτροπή προέβαλαν, συναφώς, αντικρουόμενες απόψεις.
Joined Cases C-172/01 P, C-175/01 P, C-176/01 Ρ and C-180/01 Ρ International Power pic, British Coal Corporation, PowerGen (UK) pic, Commission of the European Communities ν National Association of Licensed Opencast Operators (NALOO) ECSC
Επί τον συνδέσμον μεταξύ αδικαιολόγητου πλουτισμού
(Appeal — ECSC Treaty — Rejection of a complaint alleging discriminatory pricing and unreasonable royalties — Powers of the Commission) (Fifth Chamber)
Το Δικαστήριο τονίζει ότι, καίτοι οι έμμεσοι φόροι προορίζονται κατά την εθνική νομοθεσία να μετακυλισθούν στον τελικό καταναλωτή, καίτοι συνήθως στο εμπόριο μετακυλίονται εν όλω ή εν μέρει, δεν μπορεί να λεχθεί γενικώς ότι ο φόρος μετακυλίεται πράγματι σε όλες τις περιπτώσεις.
By applications lodged at the Registry of the Court of Justice on 20 and 23 April 2001, International Power pic (formerly National Power pic; 'IP') in Case C-172/01 P, British Coal Corporation ('BC') in Case C-175/01 P, PowerGen (UK) pic (formerly PowerGen pic; 'PG') in Case C-176/01 P, and the Commission of the European Communities in Case C-180/01 P, each brought an appeal pursuant to Article 49 of the ECSC Statute of the Court of Justice against the judgment delivered by the Court of First Instance on 7 February 2001 in Case T89/98 NALOO ν Commission [2001] ('the judgment under appeal'), by which the Court of First Instance annulled Commission Decision IV/E-3/NALOO of 27 April 1998 ('the 1998 Decision').
Συγκεκριμένα, η πραγματική μετακύλιση, μερική ή ολική, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που περιβάλλουν κάθε εμπορική συναλλαγή και τη διαφοροποιούν σε σχέση με άλλες περιπτώσεις που εντάσσονται σε διαφορετικό πλαίσιο.
By that decision, the Commission rejected a complaint lodged on 15 June 1994 by the National Association of Licensed Opencast Operators ('NALOO').
Εντούτοις, οι πολυάριθμοι παράγοντες που καθορίζουν την εμπορική στρατηγική ποικίλλουν από τη μια περίπτωση στην άλλη, οπότε είναι πρακτικά αδύνατο να προσδιοριστεί σε ποιο βαθμό επηρεάζουν τη μετακύλιση.
BC submits that the Court of First Instance erred in law in failing to hold that Article 65 of the ECSC Treaty was not applicable to the royalties for coal extraction. Articles 65 and 66(7) of that treaty have quite distinct objects, just as Articles 81 and 82 EC do.
Το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία αποδεικνύεται ότι ο αχρεωστήτως εισπραχθείς φόρος έχει μετακυλιστεί, εν όλω ή εν μέρει, σε τρίτους, η επιστροφή του κατ' αυτόν τον τρόπο μετακυλισθέντος ποσού στον επιχειρηματία δεν συνεπάγεται απαραιτήτως αδικαιολόγητο πλουτισμό του τελευταίου.
In that regard, it must be held that, although it stated that it was not necessary to settle the question of the applicability of Article 65 of the ECSC Treaty to the royalties for coal extraction, the Court of First Instance annulled the 1998 Decision in its entirety.
Ακόμη και στην περίπτωση που ο φόρος περιλαμβάνεται πλήρως στην τιμή, ο υποκείμενος στον φόρο μπορεί να υφίσταται οικονομική ζημία συνδεόμενη με τη μείωση του όγκου των πωλήσεων του.
However, in the judgment under appeal, the Court of First Instance did not give any reason for its view that the Commission's conclusion in regard to the applicability of that provision was incorrect.
Επομένως, η ύπαρξη και η έκταση του αδικαιολόγητου πλουτισμού που η επιστροφή ενός αχρεωστήτως εισπραχθέντος από πλευράς κοινοτικού δικαίου φόρου συνεπάγονται για τον υποκείμενο στον φόρο μπορούν να αποδειχθούν μόνον κατόπιν οικονομικής αναλύσεως που λαμβάνει υπόψη όλες τις κρίσιμες συνθήκες.
The appeals are thus well founded in so far as they complain that the Court of First Instance annulled the 1998 Decision in its entirety without examining the question whether Article 65 of the ECSC Treaty was applicable to the royalties for coal extraction.
Επί των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας
In accordance with the second sentence of the first paragraph of Article 61 of the Statute of the Court of Justice, if the Court sets aside the decision of the Court of First Instance, it may itself give final judgment in the matter, where the state of the proceedings so permits.
Τούτο θα μπορούσε να συνιστά τεκμήριο περί της μετακυλίσεως του εν λόγω φόρου σε τρίτους, καθώς και περί αδικαιολόγητου πλουτισμού των υποκειμένων στον φόρο, κατά τρόπον ώστε να καθιστά αδύνατη ή τουλάχιστον υπερβολικά δυσχερή την επιστροφή του αχρεωστήτως εισπραχθέντος φόρου, το οποίο αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο.
In its application, NALOO submits that the Commission was not entitled to adopt a decision rejecting the 1994 complaint on the ground that NALOO had not provided sufficient evidence.