natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Έτσι, το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να διευκρινίσει ότι, ναι μεν τα κράτη μέλη παραμένουν, κατ’ ουσίαν, ελεύθερα να καθορίζουν, σύμφωνα με τις εθνικές ανάγκες τους, τις απαιτήσεις της δημοσίας τάξεως, πλην όμως, στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου και, ιδίως, ως λόγος δικαιολογήσεως παρεκκλίσεως από τη θεμελιώδη αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, η έννοια αυτή πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικώς, ώστε το περιεχόμενό της να μη μπορεί να καθορίζεται μονομερώς από κάθε κράτος μέλος, χωρίς τον έλεγχο των οργάνων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 14ης Οκτωβρίου 2004, C-36/02, Omega, Συλλογή 2004, σ. I-9609, σκέψη 30).
Thus the Court has already had occasion to observe that, while the Member States are still, in principle, free to determine the requirements of public policy in the light of their national needs, the notion of public policy in the Community context, particularly when it is cited as justification for a derogation from the fundamental principle of the freedom to provide services, must be interpreted strictly, so that its scope cannot be determined unilaterally by each Member State without any control by the European Community institutions (see, to that effect, Case C-36/02 Omega [2004] ECR I-9609, paragraph 30).
Κατά συνέπεια, η δημόσια τάξη μπορεί να προβληθεί μόνο σε περίπτωση πραγματικής και αρκούντως σοβαρής απειλής, θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας (βλ. απόφαση της 14ης Μαρτίου 2000, C-54/99, Église de scientologie, Συλλογή 2000, σ. I-1335, σκέψη 17).
It follows that public policy may be relied on only if there is a genuine and sufficiently serious threat to a fundamental interest of society (see Case C-54/99 Église de scientologie [2000] ECR I-1335, paragraph 17).
Πρέπει να υπομνηστεί ότι οι λόγοι που μπορούν να προβληθούν από κράτος μέλος προς δικαιολόγηση παρεκκλίσεως από την αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών πρέπει να συνοδεύονται από ανάλυση της σκοπιμότητας και της αναλογικότητας του περιοριστικού μέτρου που έλαβε το κράτος αυτό, καθώς και από συγκεκριμένα στοιχεία στηρίζοντα τα επιχειρήματά του (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 7ης Ιουνίου 2007, C-254/05, Επιτροπή κατά Βελγίου, Συλλογή 2007, σ. I-4269, σκέψη 36 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
It has to be remembered that the reasons which may be invoked by a Member State in order to justify a derogation from the principle of freedom to provide services must be accompanied by appropriate evidence or by an analysis of the expediency and proportionality of the restrictive measure adopted by that State, and precise evidence enabling its arguments to be substantiated (see, to that effect, Case C-254/05 Commission v Belgium [2007] ECR I-4269, paragraph 36, and the caselaw cited).
Κατά συνέπεια, προκειμένου να παρασχεθεί στο Δικαστήριο η δυνατότητα να εκτιμήσει αν τα επίμαχα μέτρα είναι αναγκαία και ανάλογα σε σχέση με τον στόχο της διαφυλάξεως της δημοσίας τάξεως, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου όφειλε να προσκομίσει στοιχεία παρέχοντα τη δυνατότητα να αποδειχθεί αν και σε ποιον βαθμό η εφαρμογή, επί των αποσπασμένων στο Λουξεμβούργο εργαζομένων, της απαιτήσεως αυτόματης προσαρμογής των μισθών στην εξέλιξη του κόστους ζωής μπορεί να συμβάλει στην επίτευξη του στόχου αυτού.
Therefore, in order to enable the Court to determine whether the measures at issue are necessary and proportionate to the objective of safeguarding public policy, the Grand Duchy of Luxembourg should have submitted evidence to establish whether and to what extent the application to workers posted to Luxembourg of the rule concerning automatic adjustment of rates of pay to the cost of living is capable of contributing to the achievement of that objective.
Ωστόσο, εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου περιορίσθηκε να επικαλεσθεί, γενικώς, τους στόχους της προστασίας της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και της κοινωνικής ειρήνης, χωρίς να προβάλει κανένα στοιχείο που να παρέχει τη δυνατότητα να εκτιμηθεί η αναγκαιότητα και η αναλογικότητα των ληφθέντων μέτρων.
However, in this case the Grand Duchy of Luxembourg merely cited in a general manner the objectives of protecting the purchasing power of workers and good labour relations, without adducing any evidence to enable the necessity for and proportionality of the measures adopted to be evaluated.
Κατά συνέπεια, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμον ότι το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 εμπίπτει στις διατάξεις δημοσίας τάξεως, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/91.
Accordingly, the Grand Duchy of Luxembourg has not shown to the required legal standard that point 2 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 falls under public policy provisions within the meaning of the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71.
Επομένως, το ως άνω κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεσθεί την προβλεπόμενη στο άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71 εξαίρεση δημοσίας τάξεως προκειμένου να επιβάλει στις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφός του την απαίτηση αυτόματης προσαρμογής των μισθών, πλην των κατωτάτων μισθών, στην εξέλιξη του κόστους ζωής.
Therefore, that Member State cannot rely on the public policy exception referred to in the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71 in order to apply to undertakings posting staff on its territory the requirement relating to the automatic adjustment of wages other than minimum wages to reflect changes in the cost of living.
— Επί της απαιτήσεως της τηρήσεως της κανονιστικής ρυθμίσεως της μερικής απασχολήσεως και των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, την οποία προβλέπει το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 8, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002
— The requirement relating to the rules on parttime and fixedterm work laid down in point 8 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου υποστηρίζει ότι η διάταξη αυτή αποσκοπεί στη διασφάλιση της προστασίας των εργαζομένων καθόσον κατοχυρώνει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως και της ισότητας των αποδοχών μεταξύ των εργαζομένων κατά πλήρη απασχόληση και εκείνων που εργάζονται κατά μερική απασχόληση, όπως αυτή διατυπώνεται στις οδηγίες 97/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 1997, σχετικά με τη συμφωνίαπλαίσιο για την εργασία μερικής απασχόλησης που συνήφθη από την UNICE, το CEEP και τη CES (EE L 14, σ.
The Grand Duchy of Luxembourg submits that such a provision seeks to ensure the protection of workers by guaranteeing the principle of equal treatment and pay as between full and parttime workers, laid down in Council Directive 97/81/EC of 15 December 1997 concerning the Framework Agreement on parttime work concluded by UNICE, CEEP and the ETUC (OJ 1998 L 14, p.
9), και 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνίαπλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES, την UNICE και το CEEP (EE L 175, σ. 43).
9) and Council Directive 1999/70/EC of 28 June 1999 concerning the framework agreement on fixedterm work concluded by ETUC, UNICE and CEEP (OJ 1999 L 175, p. 43).
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η προαναφερθείσα απαίτηση αφορά θέμα το οποίο δεν μνημονεύεται στον κατάλογο που εμφαίνεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 96/71.
The requirement referred to above concerns a matter which is not mentioned in the list in the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71.
Δεν αμφισβητείται ότι οι υποχρεώσεις που επισύρει το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 8, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 μπορούν, λαμβανομένων υπόψη των περιορισμών που τις συνοδεύουν, να εμποδίσουν την άσκηση, εκ μέρους των επιχειρήσεων που επιθυμούν να προβούν σε απόσπαση εργαζομένων στο Λουξεμβούργο, της ελευθερίας τους για την παροχή υπηρεσιών.
It is not disputed that the obligations arising from point 8 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002, having regard to the accompanying constraints, are likely to hinder the exercise of freedom to provide services by undertakings wishing to post workers to Luxembourg.
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 1, των οδηγιών 97/81 και 1999/70, εναπέκειτο στα κράτη μέλη να θέσουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν προς τις οδηγίες αυτές.
In that connection it is clear that, pursuant to Articles 2(1) of Directives 97/81 and 1999/70, the Member States were to implement the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with those directives.
Επομένως, εφόσον η τήρηση της προβλεπομένης από την επίδικη εθνική διάταξη απαιτήσεως αποτελεί αντικείμενο ελέγχου εντός του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένη η επιχείρηση που επιθυμεί να προβεί σε απόσπαση εργαζομένων στο Λουξεμβούργο, για τους ίδιους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 41 έως 43
Therefore, as compliance with the requirement laid down by the contested national provision is monitored in the Member State in which the undertaking wishing to post workers to Luxembourg is established, the Grand Duchy of Luxembourg cannot rely on the public policy exception in the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71 in
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 8, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν είναι σύμφωνο προς το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71.
It follows that point 8 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 does not comply with the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71.
— Επί της απαιτήσεως της τηρήσεως των αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεων του εθνικού δικαίου στον τομέα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας που αναφέρονται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002
— The requirement relating to imperative provisions of national law in respect of collective agreements in point 11 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 96/71 ορίζει τα μέσα με τα οποία καθορίζονται οι όροι εργασίας και απασχόλησης του κράτους μέλους υποδοχής όσον αφορά τα θέματα που αναφέρονται στην ίδια παράγραφο, στοιχεία α΄ έως ζ΄, οι οποίοι διασφαλίζονται υπέρ των αποσπασμένων εργαζομένων.
The first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71 defines the instruments by which the terms and conditions of employment of the host Member State are laid down covering the matters referred to in points (a) to (g) thereof and which are guaranteed to posted workers.
Η δεύτερη περίπτωση της διατάξεως αυτής αφορά, ιδίως, τις συλλογικές συμβάσεις που έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής.
The second indent of that provision refers in particular to collective agreements which have been declared universally applicable.
Όπως και η ως άνω διάταξη, το άρθρο 1, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 ορίζει ότι συνιστούν αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις, που εμπίπτουν στην εθνική δημόσια τάξη, οι διατάξεις που απορρέουν, ιδίως, από συλλογικές συμβάσεις οι οποίες έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής και οι οποίες αφορούν τα θέματα που αναφέρονται στα σημεία 1 έως 14 της διατάξεως αυτής του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002.
Likewise, Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 states that measures resulting, in particular, from collective agreements which have been declared universally applicable concerning the matters referred to in points 1 to 14 thereof constitute mandatory provisions falling under national public policy.
Στο σημείο 11 της εν λόγω διατάξεως, μνημονεύονται οι διατάξεις που αφορούν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Point 11 mentions provisions concerning collective agreements.
Ωστόσο, μια τέτοια διάταξη δεν μπορεί να συνιστά εξαίρεση δημοσίας τάξεως κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71.
Such a provision cannot, however, constitute a public policy exception within the meaning of the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71.
Πρώτον, τίποτε δεν δικαιολογεί το ότι οι διατάξεις που αφορούν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ήτοι αυτές που πλαισιώνουν την κατάρτιση και την εφαρμογή των εν λόγω συλλογικών συμβάσεων εργασίας, δύνανται, αφ’ εαυτών και χωρίς άλλη διευκρίνιση, να εμπίπτουν στην έννοια της δημοσίας τάξεως.
First, there is no reason why provisions concerning collective agreements, namely provisions which encompass their drawing up and implementation, should per se and without more fall under the definition of public policy.
Τρίτον, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν μπορεί να υποστηρίζει τον ισχυρισμό ότι το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 συγκεκριμενοποιεί, σε τελική ανάλυση, την άδεια που παρέχεται στα κράτη μέλη δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 10, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας 96/71.
Third, the Grand Duchy of Luxembourg cannot argue that point 11 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 ultimately reflects the discretion granted to Member States under the second indent of Article 3(10) of Directive 96/71.
Συγκεκριμένα, η διάταξη αυτή αναφέρεται αποκλειστικώς στους όρους εργασίας και απασχόλησης που καθορίζονται από συλλογικές συμβάσεις οι οποίες έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής.
Article 3(10) relates exclusively to the terms and conditions of employment laid down in collective agreements which have been declared universally applicable.
Πάντως, τούτο δεν ισχύει στην περίπτωση του εν λόγω άρθρου 1, παράγραφος 1, σημείο 11, που αφορά ρητώς, και αντιθέτως προς την εισαγωγική φράση του ιδίου άρθρου 1, τις απλές συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
That is not the case with respect to point 11 of Article 1(1) which expressly refers, in contrast with the introduction to of Article 1, to mere collective labour agreements.
Επομένως, το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν είναι σύμφωνο προς το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71.
Accordingly, point 11 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 is not in compliance with the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71.
Κατά συνέπεια, από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η πρώτη αιτίαση που προέβαλε η Επιτροπή είναι βάσιμη.
Consequently, it follows from the foregoing that the Commission’s first complaint is well founded.
Επί της δεύτερης αιτιάσεως, η οποία αντλείται από ανεπαρκή μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 96/71, που αφορά την τήρηση των μέγιστων περιόδων εργασίας και των ελάχιστων περιόδων ανάπαυσης
The second complaint: incomplete transposition of Article 3(1)(a) of Directive 96/71 relating to compliance with maximum work periods and minimum rest periods
Με τη δεύτερη αιτίασή της, η Επιτροπή προσάπτει στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ανεπαρκή μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, της οδηγίας 96/71, που αφορά την τήρηση των μέγιστων περιόδων εργασίας και των ελάχιστων περιόδων ανάπαυσης.
By its second complaint, the Commission criticises the Grand Duchy of Luxembourg for incomplete transposition of point (a) of the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71 relating to compliance with maximum work periods and minimum rest periods.
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου αναγνώρισε το βάσιμο της αιτιάσεως αυτής και ανέφερε ότι θέσπισε τη διάταξη του άρθρου 4 του νόμου της 19ης Μαΐου 2006, περί τροποποιήσεως του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 (Mémorial A 2006, σ.
The Grand Duchy of Luxembourg has acknowledged that this complaint is well founded and has stated that it has adopted Article 4 of the Law of 19 May 2006 amending the Law of 20 December 2002 (Mémorial A 2006, p.
1806), προκειμένου να καταστήσει την εθνική νομοθεσία σύμφωνη προς τις σχετικές κοινοτικές διατάξεις.
1806) in order to bring its national legislation into line with the relevant Community provisions.
Πάντως, εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι, κατά τη λήξη της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν είχε λάβει τα αναγκαία μέτρα προς διασφάλιση της πλήρους μεταφοράς του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, της οδηγίας 96/71 στην εθνική έννομη τάξη του.
In this case it is not disputed that when the period prescribed in the reasoned opinion expired the Grand Duchy of Luxembourg had not adopted the measures necessary to ensure that point (a) of the first subparagraph of Article 3(1) had been fully transposed in its national law.
Κατά συνέπεια, η δεύτερη αιτίαση που προέβαλε η Επιτροπή είναι βάσιμη.
Therefore, the Commission’s second complaint is well founded.
Επί της τρίτης αιτιάσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 49 ΕΚ λόγω ασάφειας των προβλεπομένων στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 λεπτομερειών του ελέγχου
The third complaint: infringement of Article 49 EC on account of the lack of clarity of the monitoring arrangements laid down in Article 7(1) of the Law of 20 December 2002
Με την τρίτη αιτίασή της, η Επιτροπή προβάλλει ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 μπορεί να προκαλέσει, λόγω της ασάφειάς του, νομική αβεβαιότητα για τις επιχειρήσεις που επιθυμούν να προβούν σε απόσπαση εργαζομένων στο Λουξεμβούργο.
By its third complaint, the Commission claims that, on account of its lack of clarity, Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 is likely to give rise to legal uncertainty for undertakings wishing to post workers to Luxembourg.
Έτσι, η υποχρέωση κάθε επιχειρήσεως να παρέχει στην Επιθεώρηση Εργασίας και Ορυχείων πριν από την έναρξη των εργασιών, κατόπιν απλής αιτήσεως και το συντομότερο δυνατόν, πρόσβαση στα ουσιώδη στοιχεία που είναι απαραίτητα για τη διενέργεια ελέγχου εμπίπτει, σε περίπτωση απόσπασης, σε διαδικασία προηγούμενης δηλώσεως που είναι ασυμβίβαστη προς το άρθρο 49 ΕΚ.
Thus, the obligation for all undertakings to make available to the Labour and Mines Inspectorate on demand and within as short a period as possible the basic information necessary for monitoring purposes amounts, in the case of a posting, to a prior notification procedure incompatible with Article 49 EC.
Πάντως, έστω και αν τούτο δεν ισχύει, θα έπρεπε, εντούτοις, να τροποποιηθεί το κείμενο της επίδικης διατάξεως προκειμένου να αρθεί κάθε αμφισημία σε νομικό επίπεδο.
However, if that should not be the case, the text of the contested provision should nevertheless be amended in order to remove any legal ambiguity.
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου θεωρεί ότι το κείμενο του άρθρου 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 είναι αρκούντως σαφές και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν επιβάλλει καμία υποχρέωση προηγούμενης δηλώσεως.
The Grand Duchy of Luxembourg takes the view that the text of Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 is sufficiently clear and that, in any event, it does not impose any prior notification requirement. In that connection, it takes the view that
Συναφώς, φρονεί ότι η διάθεση των απαραίτητων για τον έλεγχο στοιχείων «πριν από την έναρξη των εργασιών» σημαίνει ότι οι εν λόγω πληροφορίες μπορούν να γνωστοποιηθούν κατά την ημέρα ενάρξεως των εργασιών αυτών.
2008 — CASE C-319/06 the need to make available the information necessary for monitoring purposes ‘prior to the commencement of the work’ means that that information may be communicated on the day on which the work commences.
Πρώτον, διαπιστώνεται ότι, δεδομένου ότι ο νόμος της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν προβλέπει καμία άλλη γνωστοποίηση πληροφοριών μεταξύ της επιχειρήσεως που προβαίνει σε απόσπαση εργαζομένων και της Επιθεωρήσεως Εργασίας και Ορυχείων, δύσκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό με ποιον τρόπο η τελευταία θα μπορούσε να απαιτήσει την προσκόμιση στοιχείων εκ μέρους της επιχειρήσεως αυτής πριν από την έναρξη των εργασιών, κατά το μέτρο που η εν λόγω επιθεώρηση δεν δύναται να είναι εν γνώσει της παρουσίας της εν λόγω επιχειρήσεως στη λουξεμβουργιανή επικράτεια, αν η επιχείρηση αυτή δεν έχει αναγγείλει προηγουμένως με οποιονδήποτε τρόπο την έλευσή της.
First it must be noted that, since the Law of 20 December 2002 does not provide for any other communication of information between an undertaking which posts workers and the Labour and Mines Inspectorate, it is difficult to understand how the latter can request information from that undertaking before the commencement of the work, in so far as it cannot be aware of the presence of that undertaking in Luxembourg unless the latter has previously announced its arrival in some way.
Κατά συνέπεια, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 76 των προτάσεών της, τίθεται το ζήτημα του ρόλου που ανατίθεται στην επιχείρηση που επιθυμεί να προβεί σε απόσπαση εργαζομένων, ρόλου κατ’ ανάγκην προγενεστέρου κάθε αιτήσεως για τη λήψη πληροφοριών προερχομένης από την Επιθεώρηση Εργασίας και Ορυχείων και ο οποίος, εν πάση περιπτώσει, δεν ορίζεται στον νόμο της 20ής Δεκεμβρίου 2002.
Therefore, as the Advocate General notes in point 76 of her Opinion, the question arises as to the role accorded to an undertaking wishing to post workers, necessarily prior to any request for information from the Labour and Mines Inspectorate, and which, in any event, is not defined by the Law of 20 December 2002.
Επ’ αυτού, η ερμηνεία της εκφράσεως «πριν από την έναρξη των εργασιών» που εμφαίνεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του εν λόγω νόμου, την οποία προέκρινε το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, είναι αλυσιτελής.
On that basis, the interpretation of the expression ‘prior to the commencement of the work’ in Article 7(1) of that law, adopted by the Grand Duchy of Luxembourg, cannot be relevant.
Συγκεκριμένα, είναι προφανές ότι η έκφραση αυτή δεν σημαίνει μόνον ότι οι πληροφορίες πρέπει να παρέχονται την ημέρα, αυτή καθ’ εαυτή, ενάρξεως των εργασιών, αλλά και ότι παρέχει τη δυνατότητα να ληφθεί υπόψη μια κατά το μάλλον ή ήττον μακρά περίοδος που προηγείται της ημέρας αυτής.
It is clear that such an expression means not only that the information must be provided on the actual day on which the work commences, but that it would also cover a somewhat longer period preceding that date.
Δεύτερον, και όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 74 των προτάσεών της, από τις διατάξεις του νόμου της 4ης Απριλίου 1974 για την αναδιοργάνωση της
Second, as the Advocate General noted, in point 74 of her Opinion, it follows from the provisions of the Law of 4 April 1974 on the Reorganisation of the Labour
Επιθεωρήσεως Εργασίας και Ορυχείων (Mémorial A 1974, σ.
COMMISSION v LUXEMBOURG and Mines Inspectorate (Mémorial A 1974, p.
486), στον οποίο παραπέμπει το άρθρο 9, παράγραφος 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 για τον καθορισμό της εξουσίας ελέγχου της εν λόγω διοικητικής αρχής, και ιδίως από τα άρθρα 13 έως 17 του ως άνω νόμου της 4ης Απριλίου 1974, προκύπτει ότι η Επιθεώρηση Εργασίας και Ορυχείων μπορεί να διατάξει την άμεση παύση των δραστηριοτήτων του αποσπασμένου εργαζομένου, αν ο εργοδότης του τελευταίου δεν συμμορφωθεί προς την απευθυνόμενη σ’ αυτόν διαταγή να παράσχει πληροφορίες.
486), to which reference is made in Article 9(2) of the Law of 20 December 2002 in respect of the definition of the monitoring powers of that authority, and, in particular from Articles 13 to 17 of the Law of 4 April 1974, that the Labour and Mines Inspectorate may order the immediate cessation of the posted worker’s activities if his employer does not comply with an order addressed to the employer to provide information.
Εξάλλου, το άρθρο 28 του εν λόγω νόμου προβλέπει ότι η μη τήρηση της υποχρεώσεως αυτής τιμωρείται με κυρώσεις του ποινικού δικαίου επιβαλλόμενες στην οικεία επιχείρηση.
Furthermore, Article 28 of that law provides that failure to comply with that obligation may give rise to criminal proceedings against the undertaking concerned.
Λαμβανομένων υπόψη των ως άνω στοιχείων, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η διαδικασία προηγούμενης δηλώσεως, την οποία οφείλει να ακολουθήσει μια επιχείρηση που επιθυμεί να προβεί σε απόσπαση εργαζομένων εντός της λουξεμβουργιανής επικράτειας, δεν στερείται ασαφειών.
Having regard to those factors, it must be acknowledged that the prior notification procedure to be followed by an undertaking wishing to post workers to Luxembourg territory is not without ambiguities.