natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συναφώς, ορισμένες περιστάσεις μπορούν να συνιστούν ενδείξεις για την ύπαρξη δράσεως, προθέσεως ή υποχρεώσεως απορρίψεως μιας ουσίας ή ενός αντικειμένου, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 75/442.
In this respect, certain circumstances may constitute evidence that a substance or object has been discarded or of an intention or requirement to discard it within the meaning of Article 1(a) of Directive 75/442.
Τούτο ισχύει ιδίως στην περίπτωση κατά την οποία η χρησιμοποιούμενη ουσία αποτελεί υπόλειμμα
That will be the case in particular where the substance used is a production residue, that is to say, a product not sought as
Υπό την έννοια αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι τα θραύσματα εξορύξεως ενός λατομείου γρανίτη που δεν συνιστούν την παραγωγή την οποία επιδιώκει κυρίως ο εκμεταλλευόμενος αποτελούν κατ’ αρχήν στερεά απόβλητα (προπαρατεθείσα απόφαση Palin Granit, σκέψεις 32 και 33).
The Court has thus said that leftover stone from extraction processes of a granite quarry which is not the product primarily sought by the operator in principle constitutes waste (Palin Granit, paragraphs 32 and 33).
Πάντως, ένα αγαθό, ένα υλικό ή μια πρώτη ύλη ως προϊόν διαδικασίας παραγωγής ή εξαγωγής, χωρίς να αποτελεί το κυρίως αντικείμενο της παραγωγικής διαδικασίας, μπορεί να συνιστά όχι υπόλειμμα, αλλ’ υποπροϊόν, το οποίο η επιχείρηση δεν επιθυμεί να απορρίψει, αλλά προτίθεται να εκμεταλλευθεί ή να εμπορευθεί υπό ευνοϊκές από οικονομική άποψη συνθήκες, χωρίς να προβεί προηγουμένως σε κάποια εργασία μεταποιήσεως (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Palin Granit, σκέψη 34, καθώς και διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 2004, C-235/02, Saetti και Frediani, Συλλογή 2004, σ. I-1005, σκέψη 35).
However, goods, materials or raw materials resulting from a manufacturing or extraction process which is not primarily intended to produce that item may constitute not a residue but a by-product which the undertaking does not wish to discard but intends to exploit or market on economically advantageous terms in a subsequent process without prior processing (see Palin Granit, paragraph 34, and order in Case C-235/02 Saetti and Frediani [2004] ECR I-1005, paragraph 35).
Πράγματι, κανένα στοιχείο δεν δικαιολογεί την υπαγωγή αγαθών, υλικών ή πρώτων υλών που έχουν από οικονομικής απόψεως την αξία προϊόντων, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε μεταποίησή τους, και που υπόκεινται από μόνα τους στην εφαρμοστέα για τα ως άνω προϊόντα νομοθεσία, στις διατάξεις της οδηγίας 75/442 (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Palin Granit, σκέψη 35, καθώς και προπαρατεθείσα διάταξη Saetti και Frediani, σκέψη 35).
There is no reason to apply the provisions of Directive 75/442 to goods, materials or raw materials which have an economic value as products regardless of any form of processing and which, as such, are subject to the legislation applicable to those products (see Palin Granit, paragraph 35, and order in Saetti and Frediani, paragraph 35).
Εντούτοις, λαμβανομένης υπόψη της υποχρεώσεως ευρείας ερμηνείας της εννοίας των αποβλήτων, με σκοπό τον περιορισμό των εγγενών προς τη φύση τους δυσμενών ή βλαβερών συνεπειών, η εφαρμογή της εν λόγω επιχειρηματολογίας περί υποπροϊόντων πρέπει να περιορίζεται στις καταστάσεις εκείνες στις οποίες η επαναχρησιμοποίηση ενός αγαθού, ενός υλικού ή μιας πρώτης ύλης δεν είναι απλώς ενδεχόμενη αλλά βέβαιη, χωρίς προηγούμενη μεταποίηση και στο πλαίσιο της συνεχείας της διαδικασίας παραγωγής (προπαρατεθείσα απόφαση Palin Granit, σκέψη 36, καθώς και προπαρατεθείσα διάταξη Saetti και Frediani, σκέψη 36).
However, having regard to the obligation to interpret the concept of waste widely in order to limit its inherent nuisance and harmful effects, the reasoning concerning by-products should be confined to situations in which the reuse of goods, materials or raw materials is not a mere possibility but a certainty, without prior processing and as an integral part of the production process (Palin Granit, paragraph 36, and order in Saetti and Frediani, paragraph 36).
Επομένως, παράλληλα με το κριτήριο που στηρίζεται στη διευκρίνιση του αν μια ουσία αποτελεί ή όχι υπόλειμμα παραγωγής, ο βαθμός της πιθανότητας επαναχρησιμοποιήσεως της ουσίας αυτής, χωρίς προηγούμενη μεταποίηση, αποτελεί ένα δεύτερο σημαντικό κριτήριο προκειμένου να εκτιμηθεί αν αυτή αποτελεί ή όχι απόβλητο κατά την έννοια της οδηγίας 75/442.
In addition to the criterion of whether a substance constitutes a production residue, a second relevant criterion for determining whether or not the substance is waste within the meaning of Directive 75/442 is thus the degree of likelihood that the substance will be reused without prior processing.
Εφόσον υφίσταται για τον κάτοχο της ουσίας, επιπλέον της απλής δυνατότητας επαναχρησιμοποιήσεώς της, και
If, in addition to the mere possibility of reusing the substance, there is also an economic advantage to the holder in so
Στην περίπτωση αυτή, η οικεία ουσία δεν μπορεί πλέον να θεωρείται ως βάρος που ο κάτοχός του επιθυμεί να «απορρίψει» αλλ’ ως γνήσιο προϊόν (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Palin Granit, σκέψη 37).
In that case, the substance in question can no longer be considered a substance which its holder seeks to ’discard’ and must be regarded as a genuine product (see Palin Granit, paragraph 37).
Στο πλαίσιο της κύριας δίκης, η επίδικη ουσία λαμβάνεται προφανώς κατόπιν της διαδικασίας διυλίσεως του πετρελαίου.
In the case at issue in the main proceedings, it appears that the substance in question is obtained as a result of the process of refining oil.
Πάντως, η ως άνω ουσία υπό μορφή υπολείμματος μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εμπορικής εκμεταλλεύσεως υπό συμφέροντες από οικονομική άποψη όρους, όπως επιβεβαιώνει το γεγονός ότι αποτέλεσε αντικείμενο εμπορικής συναλλαγής και ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές του αγοραστή, όπως υπογραμμίζει το αιτούν δικαστήριο.
However, this residual substance is capable of being exploited commercially on economically advantageous terms, as is confirmed by the fact that it was the subject of a commercial transaction and meets the buyer’s specifications, as the referring court points out.
Επομένως, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι ουσία όπως η επίδικη της κύριας δίκης, ήτοι το πωληθέν ως καύσιμο βαρύ μαζούτ, δεν συνιστά απόβλητο κατά την έννοια της οδηγίας 75/442, εφόσον αποτελεί αντικείμενο εκμεταλλεύσεως ή εμπορίας υπό οικονομικώς συμφέροντες όρους και δύναται να χρησιμοποιηθεί στην πράξη ως καύσιμο, χωρίς να απαιτεί προηγούμενη πράξη μεταποιήσεως.
The answer to the first question must therefore be that a substance such as that at issue in the main proceedings, namely heavy fuel oil sold as a combustible fuel, does not constitute waste within the meaning of Directive 75/442, where it is exploited or marketed on economically advantageous terms and is capable of actually being used as a fuel without requiring prior processing.
Επί του δεύτερου ερωτήματος
The second question
Με το δεύτερο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν το βαρύ μαζούτ το οποίο απορρίφθηκε τυχαίως στη θάλασσα κατόπιν ναυαγίου πρέπει, υπό παρόμοιες περιστάσεις, να χαρακτηριστεί ως απόβλητο κατά την έννοια της κατηγορίας Q4 του παραρτήματος I της οδηγίας 75/442.
By its second question the referring court seeks essentially to know whether heavy fuel oil that is accidentally spilled into the sea following a shipwreck must in such circumstances be classified as waste within the meaning of category Q4 in Annex I to Directive 75/442.
Ο Δήμος Mesquer, με τον οποίο εντάχθηκαν κατ’ ουσίαν η Γαλλική και η Ιταλική Κυβέρνηση καθώς και η Επιτροπή, φρονεί ότι οι υδρογονάνθρακες αυτοί πρέπει να χαρακτηρίζονται ως απόβλητα κατά την έννοια της οδηγίας 75/442 αφ’ ης στιγμής απορρίπτονται στη θάλασσα και κατά μείζονα λόγο εφόσον αναμειγνύονται με ύδωρ και ιζήματα.
The Commune de Mesquer, with which the French and Italian Governments and the Commission substantially agree, takes the view that where such hydrocarbons are discharged into the sea, and all the more so if they are mixed with water and sediment, they must be classified as waste within the meaning of Directive 75/442.
Οι εταιρίες Total θεωρούν ότι το αποτελούμενο από υδρογονάνθρακες, νερό και ιζήματα της ακτής μείγμα είναι απόβλητο μόνον εφόσον υφίσταται υποχρέωση διαθέσεως ή αξιοποιήσεως των υδρογονανθράκων που απορρίφθηκαν τυχαίως ως υδρογονάνθρακες και εφόσον είναι αναμεμειγμένοι αναποσπάστως με ύδωρ και ιζήματα.
The Total companies submit that the mixture consisting of hydrocarbons, water and sediment from the coast constitutes waste only if there is an obligation to dispose of or recover accidentally spilled hydrocarbons as such and they are indissolubly mixed with the water and sediment.
Η Βελγική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι τα ούτως απορριπτόμενα στη θάλασσα προϊόντα θα έπρεπε να χαρακτηριστούν όχι ως απόβλητα κατά την έννοια της οδηγίας 75/442, αλλ’ ως βαρείς υδρογονάνθρακες κατά την έννοια των συμβάσεων περί αστικής ευθύνης και FIPOL.
The Belgian Government submits that the products thus spilled at sea should be classified not as waste within the meaning of Directive 75/442 but as heavy hydrocarbons within the meaning of the Liability Convention and the Fund Convention.
Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, αποδεχόμενη μεν ότι οι υδρογονάνθρακες αυτοί μπορούν να χαρακτηριστούν ως απόβλητα κατά την έννοια της οδηγίας, θεωρεί ότι θα ήταν προτιμότερο η τυχαία απόρριψη υδρογονανθράκων στη θάλασσα να διέπεται αποκλειστικά από τις συμβάσεις περί αστικής ευθύνης και FIPOL, με αποτέλεσμα να μην έχει εφαρμογή σε παρόμοιες περιστάσεις η οδηγία 75/442.
The United Kingdom Government, while accepting that such hydrocarbons may be classified as waste within the meaning of that directive, considers it preferable for the accidental spillage of hydrocarbons at sea to be covered exclusively by the Liability Convention and the Fund Convention, so that Directive 75/442 does not apply in such circumstances.
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι το παράρτημα Ι της οδηγίας 75/442 παραθέτει καταλόγους ουσιών και αντικειμένων δυναμένων να χαρακτηριστούν ως απόβλητα.
It should be noted, to begin with, that Annex I to Directive 75/442 provides lists of substances and objects that may be classified as waste.
Πάντως, ο κατάλογος αυτός έχει ενδεικτικό μόνο χαρακτήρα, καθόσον ο χαρακτηρισμός μιας ουσίας ή ενός αντικειμένου ως αποβλήτου προκύπτει κυρίως από τη συμπεριφορά του κατόχου τους και από τη σημασία του όρου «απορρίπτω» (βλ. απόφαση της 7ης Σεπτεμβρίου 2004, C-1/03, Van de Walle κ.λπ., Συλλογή 2004, σ. I-7613, σκέψη 42).
However, the lists are only intended as guidance, and the classification of waste is to be inferred primarily from the holder’s actions and the meaning of the term ’discard’ (see Case C-1/03 Van de Walle and Others [2004] ECR I-7613, paragraph 42).
Το γεγονός ότι το παράρτημα I της οδηγίας 75/442, υπό τον τίτλο «Κατηγορίες αποβλήτων», αναφέρει, στο σημείο Q4, τις «ύλες οι οποίες έχουν εκχυθεί κατά τύχη, απολεσθεί ή για τις οποίες έχει σημειωθεί κάποιο περιστατικό, συμπεριλαμβανομένου κάθε είδους εξοπλισμού κ.λπ., ο οποίος έχει μολυνθεί εξαιτίας αυτού του περιστατικού», συνιστά, κατά συνέπεια, απλή ένδειξη του ότι αυτού του είδους οι ύλες εμπίπτουν στην έννοια του αποβλήτου.
The fact that Annex I to Directive 75/442, entitled ‘Categories of waste’, refers in point Q4 to ‘Materials spilled, lost or having undergone other mishap, including any materials, equipment, etc., contaminated as a result of the mishap’ thus merely indicates that such materials may fall within the scope of waste.
Επομένως, δεν προσφέρεται αφεαυτού για τον χαρακτηρισμό ως αποβλήτων υδρογονανθράκων που απορρίφθηκαν τυχαίως στη θάλασσα και οι οποίοι προκάλεσαν ρύπανση της αιγιαλίτιδας ζώνης και ακολούθως των ακτών κράτους μέλους (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Van de Walle κ.λπ., σκέψη 43).
It cannot therefore suffice to classify as waste hydrocarbons which are accidentally spilled at sea and cause pollution of the territorial waters and then the coastline of a Member State (see, to that effect, Van de Walle, paragraph 43).
Υπό τις περιστάσεις αυτές, πρέπει να εξεταστεί αν παρόμοια τυχαία απόρριψη υδρογονανθράκων συνιστά πράξη με την οποία ο κάτοχος τους τα «απορρίπτει» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 75/442 (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Van de Walle κ.λπ., σκέψη 44).
In those circumstances, it must be examined whether such an accidental spillage of hydrocarbons is an act by which the holder discards them within the meaning of Article 1(a) of Directive 75/442 (see, to that effect, Van de Walle, paragraph 44).
Συναφώς, οσάκις η επίδικη ουσία ή το αντικείμενο είναι υπόλειμμα παραγωγής, δηλαδή προϊόν το οποίο δεν επιδιώχθηκε να αποτελέσει αντικείμενο μεταγενέστερης χρησιμοποιήσεώς του, ο δε κάτοχος αδυνατεί να το επαναχρησιμοποιήσει χωρίς προηγούμενη μεταποίηση υπό οικονομικώς συμφέροντες όρους, η ουσία ή το αντικείμενο πρέπει να ερμηνευθούν ως φορτίο το οποίο «απορρίπτει» ο κάτοχός του (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Palin Granit, σκέψεις 32 έως 37, και Van de Walle κ.λπ., σκέψη 46).
Where the substance or object in question is a production residue, that is to say, a product which is not itself wanted for subsequent use and which the holder cannot reuse on economically advantageous terms without prior processing, it must be regarded as a burden which the holder ‘discards’ (see Palin Granit, paragraphs 32 to 37, and Van de Walle, paragraph 46).
Όσον αφορά τους τυχαίως διαρρεύσαντες υδρογονάνθρακες οι οποίοι προκάλεσαν ρύπανση των εδαφών και των υπογείων υδάτων, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν αποτελούν προϊόν δυνάμενο να χρησιμοποιηθεί χωρίς προηγούμενη μεταποίηση (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Van de Walle κ.λπ., σκέψη 47).
In the case of hydrocarbons which are accidentally spilled and cause soil and groundwater contamination, the Court has held that they do not constitute a product which can be reused without prior processing (see Van der Walle, paragraph 47).
Η ίδια διαπίστωση ισχύει και όσον αφορά τυχαίως διαρρεύσαντες στη θάλασσα υδρογονάνθρακες οι οποίοι προκάλεσαν ρύπανση της αιγιαλίτιδας ζώνης και ακολούθως των ακτών κράτους μέλους.
The same conclusion must be reached in the case of hydrocarbons which are accidentally spilled at sea and cause pollution of the territorial waters and then the coastline of a Member State.
Πράγματι, δεν αμφισβητείται ότι η εκμετάλλευση ή η εμπορία τέτοιων υδρογονανθράκων, διαχυθέντων ή αναμειχθέντων με ύδωρ ή ακόμη συσσωματωθέντων με ιζήματα, είναι πολύ αβέβαιη αν όχι υποθετική.
It is common ground that the exploiting or marketing of such hydrocarbons, spread or forming an emulsion in the water or agglomerated with sediment, is very uncertain or even hypothetical.
Δεν αμφισβητείται περαιτέρω ότι, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι από τεχνική άποψη είναι εφικτή, παρόμοια εκμετάλλευση ή εμπορία προϋποθέτει εν πάση περιπτώσει ότι προηγούνται πράξεις μεταποιήσεως, οι οποίες, πόρρω απέχοντας του να είναι οικονομικώς συμφέρουσες για τον κάτοχο της ουσίας, συνιστούν στην πραγματικότητα σημαντική οικονομική επιβάρυνση.
It is also agreed that, even assuming that it is technically possible, such exploiting or marketing would in any event imply prior processing operations which, far from being economically advantageous for the holder of the substance, would in fact be a significant financial burden.
Εξ αυτού έπεται ότι παρόμοιοι υδρογονάνθρακες, οι οποίοι διέρρευσαν στη θάλασσα τυχαίως, πρέπει να θεωρούνται ως ουσίες τις οποίες ο κάτοχός τους δεν είχε την πρόθεση να παραγάγει και τις οποίες «απορρίπτει», αν και ακουσίως, επ’ ευκαιρία της μεταφοράς τους, μολονότι πρέπει να χαρακτηριστούν ως απόβλητα κατά την έννοια της οδηγίας 75/442 (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Van de Walle κ.λπ., σκέψεις 47 και 50).
It follows that such hydrocarbons accidentally spilled at sea are to be regarded as substances which the holder did not intend to produce and which he ‘discards’, albeit involuntarily, while they are being transported, so that they must be classified as waste within the meaning of Directive 75/442 (see, to that effect, Van der Walle, paragraphs 47 and 50).
Εξάλλου, το γεγονός ότι η τυχαία απόρριψη υδρογονανθράκων έλαβε χώρα όχι στο έδαφος κράτους μέλους αλλ’ εντός της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης του δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τη δυνατότητα εφαρμογής της οδηγίας.
Moreover, the applicability of that directive is not called into question by the fact that the accidental spillage of hydrocarbons took place not on the land territory of a Member State but in its exclusive economic zone.
Πράγματι, ενώ παρέλκει η απόφανση ως προς τη δυνατότητα εφαρμογής της οδηγίας στον τόπο του ναυαγίου, αρκεί να τονιστεί ότι οι ούτως απορριφθέντες τυχαίως υδρογονάνθρακες παρασύρθηκαν κατά μήκος των ακτών στις οποίες και κατέληξαν, οπότε κατέστησαν υπό την έννοια αυτή απορριφθέντες στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους.
Without there being any need to rule on the applicability of the directive at the place where the ship sank, it suffices to observe that the hydrocarbons thus accidentally spilled drifted along the coast until they were washed up on it, so being discharged on the Member State’s land territory.
Εξ αυτού προκύπτει ότι, υπό τις περιστάσεις του ναυαγίου του δεξαμενοπλοίου όπως οι συγκεκριμένες της κύριας δίκης, η οδηγία 75/442 έχει εφαρμογή ratione loci.
It follows that, in the circumstances of the sinking of an oil tanker such as those at issue in the main proceedings, Directive 75/442 applies ratione loci.
Επομένως, στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι υδρογονάνθρακες απορριφθέντες στη θάλασσα τυχαίως κατόπιν ναυαγίου, αναμεμειγμένοι με ύδωρ και ιζήματα και παρασυρθέντες κατά μήκος των ακτών κράτους μέλους στις οποίες και κατέληξαν, αποτελούν απόβλητα κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 75/442, αφ’ ης στιγμής είναι πλέον αδύνατη η εκμετάλλευση ή η εμπορία τους, χωρίς να έχει προηγηθεί πράξη μεταποιήσεως.
Consequently, the answer to the second question must be that hydrocarbons accidentally spilled at sea following a shipwreck, mixed with water and sediment and drifting along the coast of a Member State until being washed up on that coast, constitute waste within the meaning of Article 1(a) of Directive 75/442, where they are no longer capable of being exploited or marketed without prior processing.
Με το τρίτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν, σε περίπτωση ναυαγίου ενός δεξαμενοπλοίου, ο παραγωγός του απορριφθέντος στη θάλασσα βαρέος μαζούτ και/ή ο πωλητής αυτού και ναυλωτής του πλοίου που μετέφερε την επίμαχη ουσία οφείλουν ενδεχομένως να φέρουν το συνδεόμενο με τη διάθεση των ούτω προκληθέντων αποβλήτων κόστος, τη στιγμή μάλιστα κατά την οποία η απορριφθείσα στη θάλασσα ουσία μεταφέρθηκε από τρίτο, εν προκειμένω τον διά θαλάσσης μεταφορέα.
By its third question the referring court seeks to know whether, in the event of the sinking of an oil tanker, the producer of the heavy fuel oil spilled at sea and/or the seller of the fuel and charterer of the ship carrying the fuel may be required to bear the cost of disposing of the waste thus generated, even though the substance spilled at sea was transported by a third party, in this case a carrier by sea.
Ο Δήμος Mesquer θεωρεί ότι στην υπόθεση της κύριας δίκης, για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 15 της οδηγίας 75/442, ο παραγωγός του βαρέος μαζούτ καθώς και ο πωλητής του και ναυλωτής του πλοίου που μετέφερε την ως άνω ουσία πρέπει να λογίζονται, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχεία β΄ και γ΄, της οδηγίας, ως παραγωγοί και κάτοχοι των αποβλήτων που προήλθαν από την απόρριψη της εν λόγω ουσίας στη θάλασσα.
The Commune de Mesquer submits that in the main proceedings, for the purposes of the application of Article 15 of Directive 75/442, the producer of the heavy fuel oil and the seller of that fuel oil and charterer of the ship carrying it must be regarded as producers and holders, within the meaning of Article 1(b) and (c) of that directive, of the waste resulting from the spillage into the sea of that substance.
Κατά τις εταιρίες Total, υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης, το άρθρο 15 της οδηγίας 75/442 δεν έχει εφαρμογή επί του παραγωγού του βαρέος μαζούτ ούτε επί του πωλητή του και ναυλωτή του πλοίου που μετέφερε την ως άνω ουσία, εφόσον, κατά τον χρόνο του ατυχήματος κατόπιν του οποίου η επίμαχη ουσία μετατράπηκε σε απόβλητα, είχε μεταφερθεί από τρίτο.
According to the Total companies, in circumstances such as those at issue in the main proceedings, Article 15 of Directive 75/442 does not apply to the producer of the heavy fuel oil or to the seller of the oil and charterer of the ship carrying that substance, in that, at the time of the accident which converted the substance into waste, it was being carried by a third party.
Εξάλλου, η ανωτέρω διάταξη δεν έχει εφαρμογή ούτε στην περίπτωση του παραγωγού του βαρέος μαζούτ για τον λόγο απλώς και μόνον ότι ήταν ο παραγωγός του προϊόντος που προκάλεσε τα απόβλητα.
Furthermore, that provision also does not apply to the producer of the heavy fuel oil simply because he produced the product from which the waste came.
Η Γαλλική Κυβέρνηση, με την οποία συντάσσονται εν μέρει η Ιταλική Κυβέρνηση και η Επιτροπή, είναι της γνώμης ότι ο παραγωγός του βαρέος μαζούτ και/ή ο πωλητής του και ναυλωτής του πλοίου που μετέφερε την επίμαχη ουσία δεν μπορούν να
The French Government, with which the Italian Government and the Commission agree in part, takes the view that the producer of the heavy fuel oil and/or the
Πάντως, η Επιτροπή προσθέτει ότι ο παραγωγός προϊόντος όπως το βαρύ μαζούτ δεν μπορεί, αποκλειστικά και μόνο λόγω της συγκεκριμένης δραστηριότητας, να θεωρηθεί ως «παραγωγός» και/ή «κάτοχος» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχεία β΄ και γ΄, της οδηγίας 75/442 των αποβλήτων που προκλήθηκαν από το ως άνω προϊόν επ’ αφορμή ατυχήματος κατά τη μεταφορά του.
The Commission adds, however, that the producer of a product such as heavy fuel oil may not, merely because of that activity, be regarded as a ‘producer’ and/or ‘holder’ within the meaning of Article 1(b) and (c) of Directive 75/442 of the waste generated by that product on the occasion of an accident during transport.
Εντούτοις, εξακολουθεί να ευθύνεται, δυνάμει του άρθρου 15, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας, με το κόστος διαθέσεως των αποβλήτων υπό την ιδιότητά του ως «παραγωγού του γενεσιουργού αποβλήτων προϊόντος».
He is none the less obliged under the second indent of Article 15 of that directive to bear the cost of disposing of the waste, in his capacity as ‘producer of the product from which the waste came’.
Κατά τη Βελγική Κυβέρνηση, η εφαρμογή της οδηγίας 75/442 αποκλείεται λόγω του ότι η σύμβαση περί αστικής ευθύνης έχει εν προκειμένω εφαρμογή.
According to the Belgian Government, the application of Directive 75/442 is excluded because the Liability Convention applies.
Ομοίως, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου θεωρεί ότι το Δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει επί του ερωτήματος αυτού καθόσον η υπόθεση της κύριας δίκης αφορά ζητήματα ευθύνης λόγω απορρίψεως βαρέος μαζούτ στη θάλασσα.
Similarly, the United Kingdom Government considers that the Court should not answer this question, in that the case at issue in the main proceedings relates to issues of liability for the spillage of heavy fuel oil at sea.
Υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης, λαμβάνοντας υπόψη τον στόχο της οδηγίας 75/442, όπως αυτός υπενθυμίζεται στην τρίτη αιτιολογική σκέψη της, το άρθρο 15, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας προβλέπει ότι, σύμφωνα με την αρχή ο ρυπαίνων πληρώνει, το κόστος της διαθέσεως των αποβλήτων πρέπει να φέρουν οι προγενέστεροι κάτοχοι ή ο παραγωγός του γενεσιουργού των αποβλήτων προϊόντος.
In circumstances such as those of the main proceedings, having regard to the aim of Directive 75/442 as stated in the third recital in the preamble to the directive, the second indent of Article 15 of the directive provides that, in accordance with the ’polluter pays’ principle, the cost of disposing of the waste is to be borne by the previous holders or the producer of the product from which the waste came.