natgillin/translations-raw huggingface dataset:
— αν το FIPOL δεν αναλαμβάνει το συνδεόμενο με τη διάθεση των αποβλήτων που προκάλεσε τυχαία απόρριψη υδρογονανθράκων στη θάλασσα κόστος ή αν τούτο καθίσταται αδύνατον λόγω του ότι το προβλεπόμενο για την ως άνω καταστροφή ανώτατο όριο εξαντλήθηκε και αν, κατ’ εφαρμογή των προβλεπόμενων περιορισμών και/ή απαλλαγών από την ευθύνη, το εθνικό δίκαιο κράτους μέλους, συμπεριλαμβανομένου του απορρέοντος από διεθνείς συμβάσεις δικαίου, δεν επιτρέπει το κόστος αυτό να φέρει ο πλοιοκτήτης και/ή ο ναυλωτής του πλοίου, μολονότι οι ανωτέρω πρέπει να λογίζονται ως «κάτοχοι» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 75/442, το συγκεκριμένο εθνικό δίκαιο θα πρέπει στην περίπτωση αυτή να παρέχει τη δυνατότητα, προκειμένου να διασφαλιστεί σύννομη μεταφορά του άρθρου 15 της οδηγίας, το εν λόγω κόστος να φέρει ο παραγωγός του γενεσιουργού των ούτως απορριφθέντων αποβλήτων προϊόντος.
— if it happens that the cost of disposing of the waste produced by an accidental spillage of hydrocarbons at sea is not borne by the Fund, or cannot be borne because the ceiling for compensation for that accident has been reached, and that, in accordance with the limitations and/or exemptions of liability laid down, the national law of a Member State, including the law derived from international agreements, prevents that cost from being borne by the shipowner and/or the charterer, even though they are to be regarded as ’holders’ within the meaning of Article 1(c) of Directive 75/442, such a national law will then, in order to ensure that Article 15 of that directive is correctly transposed, have to make provision for that cost to be borne by the producer of the product from which the waste thus spread came.
— ο εθνικός δικαστής δύναται να θεωρήσει τον πωλητή των εν λόγω υδρογονανθράκων και ναυλωτή του πλοίου που τους μεταφέρει ως παραγωγό των συγκεκριμένων αποβλήτων, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 75/442, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την απόφαση 96/350, και κατά συνέπεια ως «προγενέστερο κάτοχο» για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 15, δεύτερη περίπτωση, πρώτο μέρος, της οδηγίας, εφόσον ο ίδιος δικαστής, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που μόνον ο ίδιος είναι σε θέση να εκτιμήσει, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ανωτέρω πωλητήςναυλωτής συνέτεινε στον κίνδυνο επελεύσεως της ρυπάνσεως που προκάλεσε το συγκεκριμένο ναυάγιο, ειδικότερα αν παρέλειψε να λάβει τα σκοπούντα στην πρόληψη παρόμοιου περιστατικού μέτρα, όπως τα αφορώντα την επιλογή του πλοίου·
— the national court may regard the seller of those hydrocarbons and charterer of the ship carrying them as a producer of that waste within the meaning of Article 1(b) of Directive 75/442, as amended by Decision 96/350, and thereby as a ‘previous holder’ for the purposes of applying the first part of the second indent of Article 15 of that directive, if that court, in the light of the elements which it alone is in a position to assess, reaches the conclusion that that seller-charterer contributed to the risk that the pollution caused by the shipwreck would occur, in particular if he failed to take measures to prevent such an incident, such as measures concerning the choice of ship;
— αν το διεθνές ταμείο αποζημιώσεως ζημιών εκ ρυπάνσεως από πετρέλαιο δεν αναλαμβάνει το συνδεόμενο με τη διάθεση των αποβλήτων που προκάλεσε τυχαία απόρριψη υδρογονανθράκων στη θάλασσα κόστος ή αν τούτο καθίσταται αδύνατον λόγω του ότι το προβλεπόμενο για την ως άνω καταστροφή ανώτατο όριο εξαντλήθηκε και αν, κατ’ εφαρμογή των προβλεπόμενων περιορισμών και/ή απαλλαγών από την ευθύνη, το εθνικό δίκαιο κράτους μέλους, συμπεριλαμβανομένου του απορρέοντος από διεθνείς συμβάσεις δικαίου, δεν επιτρέπει το κόστος αυτό να φέρει ο πλοιοκτήτης και/ή ο ναυλωτής του πλοίου, μολονότι οι ανωτέρω πρέπει να λογίζονται ως «κάτοχοι», κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 75/442, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την απόφαση 96/350, το συγκεκριμένο εθνικό δίκαιο θα πρέπει στην περίπτωση αυτή να παρέχει τη δυνατότητα, προκειμένου να διασφαλιστεί σύννομη μεταφορά του άρθρου 15 της οδηγίας, το εν λόγω κόστος να φέρει ο παραγωγός του γενεσιουργού των ούτως απορριφθέντων αποβλήτων προϊόντος.
— if it happens that the cost of disposing of the waste produced by an accidental spillage of hydrocarbons at sea is not borne by the International Oil Pollution Compensation Fund, or cannot be borne because the ceiling for compensation for that accident has been reached, and that, in accordance with the limitations and/or exemptions of liability laid down, the national law of a Member State, including the law derived from inter- national agreements, prevents that cost from being borne by the shipowner and/or the charterer, even though they are to be regarded as ‘holders’ within the meaning of Article 1(c) of Directive 75/442, as amended by Decision 96/350, such a national law will then, in order to ensure that Article 15 of that directive is correctly transposed, have to make provision for that cost to be borne by the producer of the product from which the waste thus spread came.
Εντούτοις, σύμφωνα με την αρχή ο ρυπαίνων πληρώνει, ο συγκεκριμένος παραγωγός οφείλει ενδεχομένως να φέρει το κόστος αυτό μόνον εφόσον, λόγω της δραστηριότητάς του, συνέτεινε στον κίνδυνο επελεύσεως της ρυπάνσεως που προκάλεσε το ναυάγιο του πλοίου.
In accordance with the ‘polluter pays’ principle, however, such a producer cannot be liable to bear that cost unless he has contributed by his conduct to the risk that the pollution caused by the shipwreck will occur.
Υπόθεση C-284/06
Case C-284/06
«Φορολογική νομοθεσία — Ελευθερία εγκαταστάσεως — Οδηγία 90/435/ΕΟΚ — Φόρος εταιριών — Κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρίες διαφορετικών κρατών μελών — Κεφαλαιουχικές εταιρίες — Διανομή εισοδημάτων και αυξήσεων ενεργητικού — Παρακράτηση στην πηγή — Πίστωση φόρου — Μεταχείριση ημεδαπών και αλλοδαπών μετόχων»
(Tax legislation — Freedom of establishment — Directive 90/435/EEC — Corporation tax — Common system of taxation applicable in the case of parent companies and subsidiaries of different Member States — Company with a share capital — Distribution of revenue and of increases in share capital — Withholding tax — Tax credit — Treatment of resident shareholders and nonresident shareholders)
Mengozzi της 31ης Ιανουαρίου 2008 . . . Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 26ης Ιουνίου 2008 . . . . . .
Opinion of Advocate General Mengozzi delivered on 31 January 2008 . . . .Judgment of the Court (Fourth Chamber), 26 June 2008 . . . . . . . . . .
Διαδικασία — Προφορική διαδικασία — Έναρξη νέας προθεσμίας (άρθρο 234 ΕΚ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρο 61)
Procedure — Oral procedure — Reopening (Art. 234 EC; Rules of Procedure of the Court, Art. 61)
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Κοινό φορολογικό καθεστώς που ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρίες διαφορετικών κρατών μελών — Οδηγία 90/435
Approximation of laws — Common system of taxation applicable in the case of parent companies and subsidiaries of different Member States — Directive 90/435
(Οδηγία 90/435 του Συμβουλίου, άρθρο 5 § 1)
(Council Directive 90/435, Art. 5(1))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-284/06
SUMMARY — CASE C-284/06
(Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 52 (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 43 ΕΚ)· οδηγία 90/435 του Συμβουλίου, άρθρο 4)
(EC Treaty, Art. 52 (now, after amendment, Art. 43 EC); Council Directive 90/435, Art. 4)
Το Δικαστήριο μπορεί αυτεπαγγέλτως ή κατόπιν προτάσεως του γενικού εισαγγελέα ή ακόμη και αιτήσεως των διαδίκων να διατάξει την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας, σύμφωνα με το άρθρο 61 του Κανονισμού Διαδικασίας του, εφόσον κρίνει ότι δεν διαθέτει επαρκή στοιχεία ή ότι η υπόθεση πρέπει να επιλυθεί βάσει επιχειρήματος επί του οποίου δεν διεξήχθη συζήτηση μεταξύ των διαδίκων.
Similarly, only the court making the reference may define the factual context in which the questions which it asks arise or, at very least, explain the factual assumptions on which the questions are based. Consequently, when certain facts are not set out by the national court in the order for reference, a party cannot argue that certain factual premises on which the Advocate General’s analysis is based are incorrect or incomplete so as to justify the reopening of the oral procedure, having regard to the requirements laid down in Article 61 of the Rules of Procedure of the Court.
Ομοίως, στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να προσδιορίσει το πλαίσιο των πραγματικών περιστατικών εντός του οποίου εντάσσονται τα ερωτήματα που υποβάλλει ή, τουλάχιστον, να διασαφηνίσει τις πραγματικές συγκυρίες επί των οποίων βασίζονται τα εν λόγω ερωτήματα.
The Court may of its own motion, or on a proposal from the Advocate General, or at the request of the parties, order the reopening of the oral procedure in accordance with Article 61 of the Rules of Procedure if it considers that it lacks sufficient information, or that the case must be dealt with on the basis of an argument which has not been debated between the parties.
Επομένως, όταν το αιτούν δικαστήριο δεν εκθέτει στην απόφασή του περί παραπομπής ορισμένα πραγματικά περιστατικά, ο διάδικος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ορισμένα από τα πραγματικά δεδομένα στα οποία στηρίζεται η ανάλυση του γενικού εισαγγελέα είναι ανακριβή και ελλιπή, προκειμένου να δικαιολογήσει την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας βάσει των απαιτήσεων του άρθρου 61 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
However, the argument that the Advocate General did not take account in his Opinion of the provisions of certain provisions of national law not mentioned by the national court in its order for reference cannot justify the reopening of the oral procedure, having regard to the requirements laid down in that article.
(βλ. σκέψεις 37-40, 42, 44-47)
(see paras 37-40, 42, 44-47)
Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, δεν απόκειται στο Δικαστήριο να αποσαφηνίσει τις σχετικές εθνικές διατάξεις που έχουν εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης.
In proceedings brought under Article 234 EC, it is not for the Court to specify the relevant provisions of national law applicable to the main proceedings.
Η αρμοδιότητα αυτή ανήκει αποκλειστικά στο αιτούν δικαστήριο το οποίο, σκιαγραφώντας το εσωτερικό νομικό πλαίσιο, δίνει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να παράσχει όλα τα απτόμενα του κοινοτικού δικαίου ερμηνευτικά στοιχεία που μπορούν να δώσουν στο αιτούν δικαστήριο τη δυνατότητα να εκτιμήσει τη συμβατότητα της εθνικής νομοθεσίας με την κοινοτική ρύθμιση.
That is the prerogative of the court making the reference which, while drawing up the internal legal framework, leaves it open to the Court to provide all the criteria of interpretation of Community law so as to permit the court making the reference to assess the compatibility of national legislation with the Community rules.
Επιπλέον, ο Οργανισμός του Δικαστηρίου και ο Κανονισμός Διαδικασίας δεν προβλέπουν δυνατότητα των διαδίκων να καταθέσουν παρατηρήσεις σε απάντηση επί των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα.
Moreover, neither the Statute of the Court of Justice nor the Rules of Procedure make provision for the parties to submit observations in response to the Advocate General’s Opinion.
Συγκεκριμένα, συνιστά παρακράτηση φόρου στην πηγή κάθε φόρος επί των εισοδημάτων που πραγματοποιούνται στο κράτος στο οποίο διανέμονται τα μερίσματα και γενεσιουργός αιτία του οποίου είναι η καταβολή μερισμάτων ή οποιασδήποτε άλλης μορφής αποδόσεως των τίτλων, εφόσον βάση υπολογισμού του φόρου αυτού είναι η απόδοσή τους και υποκείμενος στον φόρο είναι ο κάτοχος των τίτλων αυτών.
Any tax on income received in the State in which dividends are distributed is a withholding tax on distributed profits where the chargeable event for the tax is the payment of dividends or of any other income from shares, the taxable amount is the income from those shares and the taxable person is the holder of the shares.
Επομένως, για την εφαρμογή της ως άνω διατάξεως πρέπει να πληρούνται σωρευτικώς τρεις προϋποθέσεις.
It follows that three conditions must be cumulatively fulfilled for the application of the abovementioned provision.
Δεδομένου ότι δεν πληρούται η τρίτη προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία ο υποκείμενος στον φόρο είναι ο κάτοχος των τίτλων το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435 δεν απαγορεύει μηχανισμό λογιστικής διόρθωσης όπως τον προβλεπόμενο από την προαναφερθείσα εθνική διάταξη.
Since the third condition, namely that the taxable person is the holder of the shares, is not fulfilled, Article 5(1) of Directive 90/435 does not preclude a corrective accounting mechanism such as that laid down in the abovementioned provision of national law.
(βλ. σκέψεις 52-53, 61, 63-64, διατακτ. 1)
(see paras 52-53, 61, 63-64, operative part 1)
Η εκτίμηση αυτή δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση από το γεγονός ότι, για τους αλλοδαπούς μετόχους, η φορολογία της διανέμουσας επιχείρησης καθίσταται οριστική, υπό την έννοια ότι η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης της διανέμουσας εταιρίας δεν αντισταθμίζεται από τη χορήγηση ανάλογης πίστωσης φόρου.
That assessment is not weakened by the fact that, for nonresident shareholders, the tax levied on the company making the distribution becomes definitive in the sense that the increase in the tax burden imposed on the company making the distribution is not compensated for by the allocation of a corresponding tax credit.
Ελλείψει κοινοτικών μέτρων ενοποιήσεως ή εναρμονίσεως, τα κράτη μέλη διατηρούν την αρμοδιότητα να ορίζουν, συμβατικώς ή μονομερώς, τα κριτήρια κατανομής της φορολογικής τους αρμοδιότητας, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να εξαλείψουν τη διπλή φορολογία.
In the absence of any unifying or harmonising Community measures, Member States retain the power to define, by treaty or unilaterally, the criteria for allocating their powers of taxation, particularly with a view to eliminating double taxation.
Ως εκ τούτου, η πίστωση φόρου που χορηγείται, κατ’ εφαρμογή μιας τέτοιας εθνικής νομοθεσίας, στην ημεδαπή μητρική εταιρία αποβλέπει στην αποφυγή της διπλής οικονομικής φορολογίας των διανεμόμενων από την ημεδαπή θυγατρική κερδών τα οποία έχουν φορολογηθεί μία φορά ως δικά της κέρδη.
On that basis, the tax credit granted to the resident parent company under such national legislation is intended to prevent economic double taxation of profits distributed by a resident subsidiary which have already been taxed in the latter’s hands.
Πάντως, όπως προκύπτει από το
In the case of crossborder distribution of profits, it is, in principle, not for the Member State in which the subsidiary is resident to prevent economic double taxation but
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-284/06 κράτος εγκατάστασης της θυγατρικής, η αλλοδαπή μητρική ημεδαπής θυγατρικής εταιρίας προφυλάσσεται από τον κίνδυνο της διπλής οικονομικής φορολογίας των διανεμόμενων υπό μορφή μερισμάτων κερδών, αλλά από το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένη.
SUMMARY — CASE C-284/06 the nonresident parent company of a resident subsidiary is protected against the risk of economic double taxation of profits distributed in the form of dividends, but by the Member State in which it is resident.
Η μη χορήγηση πίστωσης φόρου από το κράτος μέλος της θυγατρικής υπέρ της αλλοδαπής μητρικής εταιρίας δεν μπορεί επομένως να διαφοροποιήσει την κατάσταση της ημεδαπής θυγατρικής μιας ημεδαπής μητρικής εταιρίας από την κατάσταση της ημεδαπής θυγατρικής μιας αλλοδαπής μητρικής εταιρίας.
The fact that the Member State in which the subsidiary is resident does not grant a tax credit to a nonresident parent company does not therefore distinguish the situation of the resident subsidiary of a resident parent company from that of the resident subsidiary of a nonresident parent company.
άρθρο 4 της οδηγίας 90/435, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρίες διαφορετικών κρατών μελών, στο πλαίσιο διασυνοριακής μεταφοράς κερδών, δεν απόκειται κατ’ αρχήν στο κράτος μέλος εγκατάστασης της θυγατρικής να λάβει μέτρα για την πρόληψη της διπλής οικονομικής φορολογίας, αλλά αντιθέτως στο κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου είναι εγκατεστημένη η μητρική εταιρία.
for the Member State in whose territory the parent company is resident, as is clear from Article 4 of Directive 90/435 on the common system of taxation applicable in the case of parent companies and subsidiaries of different Member States.
Επομένως, το κράτος μέλος εγκατάστασης της μητρικής εταιρίας υποχρεούται να προβλέπει φορολογική μεταχείριση έχουσα τον ίδιο σκοπό με εκείνον της πίστωσης φόρου που χορηγείται, από το κράτος μέλος εγκατάστασης της θυγατρικής, στις μητρικές εταιρίες που είναι εγκατεστημένες στο έδαφός του, οπότε αποφεύγεται επίσης η διπλή οικονομική φορολογία των κερδών που διανέμονται υπό τη μορφή μερισμάτων.
Consequently, the Member State in which the parent company is resident is required to accord fiscal treatment which is designed to achieve the same result as the tax credit granted by the Member State in which the subsidiary is resident to parent companies established there, with the effect that economic double taxation of profits distributed in the form of dividends is also avoided.
Έτσι, όπως ακριβώς χορηγείται πίστωση φόρου στην ημεδαπή μητρική ημεδαπής θυγατρικής εταιρίας από το κράτος στο οποίο είναι εγκατεστημένη, το οποίο είναι επίσης το
Thus, just as the resident parent company of a resident subsidiary is granted a tax credit by its Member State of residence, acting also in its capacity as the Member State in which the subsidiary is resident,
(βλ. σκέψεις 82-85, 87-92, 94-96, διατακτ. 2)
(see paras 82-85, 87-92, 94-96, operative part 2)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑPAOLO MENGOZZI της 31ης Ιανουαρίου 2008 1
OPINION OF ADVOCATE GENERALMENGOZZI
Το άρθρο 2 της οδηγίας 90/435, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης, ορίζει:
Article 2 of Directive 90/435, in the version applicable to the facts of the main proceedings, provides as follows:
Με την αίτησή του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο σχετικά με την ερμηνεία της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1990, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρίες διαφορετικών κρατών μελών 2, καθώς και, ενδεχομένως, των άρθρων 52, 73 B και 73 Δ της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρων 43 ΕΚ, 56 ΕΚ και 58 ΕΚ, αντίστοιχα).
By its reference, the national court seeks a preliminary ruling from the Court on the interpretation of Council Directive 90/435/EEC of 23 July 1990 on the common system of taxation applicable in the case of parent companies and subsidiaries of different Member States, 2and, as the case may be, of Article 52 of the EC Treaty (now, after amendment, Article 43 EC) and Articles 73b and 73d of the EC Treaty (now Articles 56 EC and 58 EC respectively).
«Για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, με τον όρο “εταιρία κράτους μέλους” νοείται κάθε εταιρία: α) η οποία έχει περιβληθεί έναν από τους νομικούς τύπους τους απαριθμούμενους στο παράρτημα·
‘For the purposes of this Directive “company of a Member State” shall mean any company which:
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Burda GmbH, πρώην Burda Verlagsbeteiligungen GmbH (στο εξής: Burda), και του Finanzamt Hamburg-Am Tierpark (στο εξής: Finanzamt) όσον αφορά τη φορολογία των κερδών που διένειμε η εταιρία αυτή το 1998 για τα οικονομικά έτη 1996 και 1997 προς μία από τις μητρικές της εταιρίες, την RCS International Services BV (στο εξής: RCS), που είναι εγκατεστημένη στις Κάτω Χώρες.
That reference was made in the context of a dispute between Burda GmbH, formerly Burda Verlagsbeteiligungen GmbH (‘Burda’), and the Finanzamt Hamburg-Am Tierpark (‘Finanzamt’) concerning tax on profits which the company distributed in 1998 for the 1996 and 1997 financial years to one of its parent companies, RCS International Services BV (‘RCS’), established in the Netherlands.
2 — ΕΕ L 225, σ. 6.
2 — OJ 1990 L 225, p. 6.
Επισημαίνω ότι η οδηγία αυτή έχει εν μέρει τροποποιηθεί από την οδηγία 2003/123/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2003, για τροποποίηση της οδηγίας 90/435/ΕΟΚ σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρείες διαφόρων κρατών μελών (ΕΕ 2004 L 7, σ.
It should be noted that this directive was partly amended by Council Directive 2003/123/EC of 22 December 2003 (OJ 2004 L 7, p.
41), η οποία ωστόσο δεν έχει εφαρμογή, ratione temporis, στην υπόθεση της κύριας δίκης.
41), which however for time reasons is not applicable to the main proceedings.
β) η οποία, βάσει της φορολογικής νομοθεσίας ενός κράτους μέλους, θεωρείται ότι έχει φορολογική κατοικία στο κράτος αυτό και η οποία δεν θεωρείται ότι έχει φορολογική κατοικία εκτός Κοινότητας, δυνάμει συμβάσεως με τρίτο κράτος σχετικής με τη διπλή φορολογία·
(b) according to the lax laws of a Member State is considered to be resident in that State for tax purposes and, under the terms of a double taxation agreement concluded with a third State, is not considered to be resident for tax purposes outside the Community;
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-284/06 γ) η οποία, επιπλέον, υπόκειται σε έναν από τους παρακάτω φόρους χωρίς δυνατότητα επιλογής και χωρίς να απαλλάσσεται η ίδια:
(c) moreover, is subject to one of the following taxes, without the possibility of an option or of being exempt:
[…] corporation tax στο Ηνωμένο Βασίλειο, ή σε οποιονδήποτε άλλο φόρο που ενδεχομένως θα αντικαταστήσει έναν από τους φόρους αυτούς.»
…’ or to any other tax which may be substituted for any of the above taxes.’
Σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435, τα κέρδη τα οποία η θυγατρική εταιρία καταβάλλει κατά τη διανομή στη μητρική εταιρία δεν φορολογούνται με παρακράτηση στην πηγή, εφόσον η μητρική εταιρία συμμετέχει κατά 25 % τουλάχιστον στο κεφάλαιο της θυγατρικής.
Under Article 5(1) of Directive 90/435, the profits which a subsidiary distributes to its parent company are exempt from withholding tax, at least where the latter holds a minimum of 25% of the capital of the subsidiary.
Το άρθρο 4 της οδηγίας 90/435 ορίζει:
Article 4 of Directive 90/435 provides as follows:
Το άρθρο 5, παράγραφος 3, της ίδιας οδηγίας προβλέπει ότι, κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δικαιούται, επί όσο χρονικό διάστημα φορολογεί τα διανεμόμενα κέρδη με συντελεστή κατώτερο κατά 11 τουλάχιστον μονάδες από τον συντελεστή που ισχύει για τα μη διανεμόμενα κέρδη και το αργότερο μέχρι τα μέσα του 1996, να επιβάλλει ως αντισταθμιστικό φόρο με παρακράτηση στην πηγή ύψους 5 % επί των διανεμόμενων κερδών από τις θυγατρικές εταιρίες της.
Article 5(3) of the same directive provides that, notwithstanding paragraph 1, the Federal Republic of Germany may, for as long as it charges corporation tax on distributed profits at a rate at least 11 points lower than the rate applicable to retained profits, and at the latest until mid-1996, impose a compensatory withholding tax of 5% on profits distributed by its subsidiary companies.
Σύμφωνα με το άρθρο 2 του KStG 1996, οι κεφαλαιουχικές εταιρίες που δεν έχουν ούτε τη διοίκηση ούτε την έδρα τους στη Γερμανία υπόκεινται εν μέρει σε φόρο εταιριών για τα εισοδήματά τους που αποκτούν στη Γερμανία.
Under Paragraph 2 of the KStG 1996, capital companies which have neither their management nor their registered office in Germany are partly liable to corporation tax on their income obtained in Germany.
Δυνάμει του άρθρου 23 του KtSG 1996, ο συνήθης συντελεστής του φόρου εταιριών είναι 45 % επί του φορολογητέου εισοδήματος.
Under Paragraph 23 of the KStG 1996, the normal rate of corporation tax is 45% of the taxable income.
Η παρούσα οδηγία δεν θίγει την εφαρμογή των εθνικών ή συμβατικών διατάξεων που σκοπό έχουν να εξαλείψουν ή να ελαφρύνουν τη διπλή φορολογία των μερισμάτων, και ιδίως τις διατάξεις σχετικά με την πληρωμή τυχόν πιστώσεων φόρου στους δικαιούχους μερισμάτων.»
This Directive shall not affect the application of domestic or agreementbased provisions designed to eliminate or lessen economic double taxation of dividends, in particular provisions relating to the payment of tax credits to the recipients of dividends.’
B — Η εθνική νομοθεσία
B — National legislation
Ο νόμος περί φόρου εταιριών
The Law on Corporation Tax