natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πράγματι, το δικαστήριο αυτό έκρινε ότι, «σε αντίθεση με τις περιπτώσεις στις οποίες η συμπεριφορά της επιχειρήσεως με δεσπόζουσα θέση προσδιορίζεται απευθείας από την εθνική νομοθεσία, η έγκριση των τιμολογίων την οποία επιβάλλει το δίκαιο των τηλεπικοινωνιών στηρίζεται στη σχετική αίτηση που υποβάλλει ο παρέχων τις οικείες υπηρεσίες» και ότι, «ακόμα και αν σκοπός της διοικητικής διαδικασίας εξετάσεως είναι να μην εγκρίνονται τιμολόγια που συνιστούν κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως, τούτο δεν αποκλείει την δυνατότητα στην πράξη να υποβάλει μια επιχείρηση προς έγκριση ένα τιμολόγιο με το οποίο καταχράται τη δεσπόζουσα θέση της και να λάβει σχετική έγκριση, επειδή η κατάχρηση δεν αποκαλύφθηκε κατά τη διαδικασία εξετάσεως».
The Bundesgerichtshof held, in fact, that, ‘[u]nlike those cases in which the conduct of the undertaking in a dominant position is directly determined by national legal provisions, the authorisation of charges that is prescribed by telecommunications law is nevertheless based on the application for authorisation made by the provider’, and that, ‘[e]ven if the administrative examination procedure is intended not to authorise tariffs which prove to constitute an abuse of a dominant position …, that does not preclude the possibility in practice of an undertaking submitting a charge by which it abuses its dominant position and obtains authorisation for it because the abuse is not revealed during the examination procedure’.
Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι, παρά την παρέμβαση της RegTP σχετικά με τον καθορισμό των τιμολογίων της προσφεύγουσας, η τελευταία διέθετε, κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001, επαρκές περιθώριο δράσεως για να μπορεί να εμπίπτει η τιμολογιακή πολιτική της στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 82 ΕΚ.
It follows from all the foregoing that, notwithstanding RegTP’s intervention in the setting of the applicant’s charges, the applicant had sufficient discretion during the period from 1 January 1998 to 31 December 2001 for its pricing policy to fall within the scope of Article 82 EC.
Τρίτον, πρέπει να εξεταστεί αν η προσφεύγουσα χρησιμοποίησε το περιθώριο δράσεως που διέθετε για να παρέμβει στις τιμές λιανικής προς αποφυγή του φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών το οποίο διαπίστωσε η προσβαλλόμενη απόφαση για το χρονικό διάστημα από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001.
In the third place, it is necessary to consider whether the applicant used the discretion which it had in relation to its retail prices in order to avoid the margin squeeze identified in the contested decision in the period from 1 January 1998 to 31 December 2001.
Εν προκειμένω, πρώτον, όσον αφορά τις τιμές λιανικής για τις αναλογικές γραμμές, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι δεν υπέβαλε καμία αίτηση στη RegTP προς έγκριση αυξήσεως του αρχικού εφάπαξ τέλους ή/και των μηνιαίων τελών.
In the present case, first of all, as regards retail prices for analogue lines, the applicant does not deny that it made no application to RegTP for authorisation for an increase in one-off charges and/or monthly charges.
Έτσι, δεν αμφισβητείται ότι «τα μηνιαία και τα εφάπαξ τέλη πρόσβασης για τις αναλογικές βασικές τηλεφωνικές συνδέσεις διατηρήθηκαν αμετάβλητα καθ’ όλη την περίοδο [ισχύος των ανωτάτων ορίων] από το 1998 έως τα τέλη του 2001» (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 38).
Thus, it is common ground that ‘the monthly and one-off access charges for standard analogue telephone connections remained unchanged throughout the entire time from 1998 to the end of 2001’ (recital 38 to the contested decision).
Εντούτοις, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι, πριν από την 1η Μαΐου 2002, δεσμευόταν, σύμφωνα με το άρθρο 97, παράγραφος 3, του TKG από τα υποχρεωτικά τιμολόγια των αναλογικών γραμμών όπως αυτά είχαν προσδιοριστεί το 1990 από τον ομοσπονδιακό υπουργό Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών.
The applicant nevertheless maintains that, before 1 May 2002, it was bound in accordance with Paragraph 97(3) of the TKG by the mandatory charges for analogue lines that had been set in 1990 by the Federal Minister for Post and Telecommunications.
Όμως, το άρθρο 97, παράγραφος 3, του TKG, που περιλαμβάνει μια μεταβατική διάταξη, προέβλεπε απλώς ότι τα τιμολόγια της προσφεύγουσας που είχαν εγκριθεί πριν από την έναρξη της ισχύος του TKG εξακολουθούσαν να ισχύουν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2002 το αργότερο.
However, Paragraph 97(3) of the TKG, containing a transitional provision, provided only that the applicant’s charges approved before the entry into force of the TKG would remain in effect until 31 December 2002 at the latest.
Επομένως, η διάταξη αυτή ουδόλως εμπόδιζε την προσφεύγουσα να παρέμβει επί των τιμών λιανικής υποβάλλοντας στη RegTP αιτήσεις τροποποιήσεως των τιμολογίων πριν από την ημερομηνία αυτή, ιδίως μάλιστα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001.
That provision in no way therefore prevented the applicant from intervening in retail prices by making applications for price changes to RegTP before that date or, in particular, during the entire period from 1 January 1998 to 31 December 2001.
Δεύτερον, όσον αφορά τις τιμές λιανικής για τις γραμμές ISDN, δεν αμφισβητείται ότι, κατόπιν αιτήσεως της προσφεύγουσας, η RegTP ενέκρινε, με απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2000, μείωση των τιμολογίων όσον αφορά τα μηνιαία τέλη (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 40).
Second, as regards retail prices for ISDN lines, it is undisputed that, following the applicant’s application, RegTP authorised a reduction in the basic monthly charges by decision of 16 February 2000 (recital 40 to the contested decision).
Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001, η προσφεύγουσα δεν υπέβαλε καμία αίτηση τροποποιήσεως των τιμών όσον αφορά το αρχικό εφάπαξ τέλος για νέες συνδέσεις ISDN.
Furthermore, throughout the period from 1 January 1998 to 31 December 2001, the applicant made no application for price adjustment in respect of its one-off charges for the provision of ISDN lines.
Επομένως, η προσφεύγουσα δεν χρησιμοποίησε το περιθώριο δράσεως που διέθετε για να ζητήσει αύξηση των τιμών της για τις υπηρεσίες λιανικής, αύξηση η οποία θα συνέβαλλε στη μείωση του φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001.
It follows that the applicant did not use the discretion available to it in order to secure an increase in its retail prices, which would have helped to reduce the margin squeeze in the period from 1 January 1998 to 31 December 2001.
Αντιθέτως, χρησιμοποίησε το περιθώριο δράσεως αυτό για να μειώσει τις δικές της τιμές λιανικής, όσον αφορά τις γραμμές ISDN, κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου.
On the contrary, it even used that discretion to lower its retail prices in respect of ISDN lines during that period.
Τέταρτον και τελευταίο, πρέπει να εξεταστεί αν η Επιτροπή απέδειξε επαρκώς, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι η προσφεύγουσα διέθετε επαρκές περιθώριο δράσεως κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001 για «την αποφυγή της συμπίεσης των τιμών» (αιτιολογική σκέψη 164).
Finally, in the fourth place, it is necessary to consider whether the Commission has established to the requisite legal standard in the contested decision that the applicant had sufficient scope in the period from 1 January 1998 to 31 December 2001 to ‘[avoid] the margin squeeze’ (recital 164).
Συναφώς, η Επιτροπή εκθέτει, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι η προσφεύγουσα «ήταν σε θέση [κατά τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου] να καταργεί πλήρως τη συμπίεση των τιμών μέσω τροποποιήσεων των τιμών σε λιανικό επίπεδο» (αιτιολογική σκέψη 199).
In that respect, the Commission states in the contested decision that the applicant ‘was in a position [during that period] to end the margin squeeze entirely by adjusting its retail charges’ (recital 199).
Πρέπει να σημειωθεί επ’ αυτού ότι η συμπίεση των τιμών όπως τη διαπίστωσε η προσβαλλόμενη απόφαση για την περίοδο αυτή ανερχόταν σε [εμπιστευτικό] ευρώ μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1998, σε [εμπιστευτικό] ευρώ μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1999, σε [εμπιστευτικό] ευρώ μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2000 και σε [εμπιστευτικό] ευρώ μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001 (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογικές σκέψεις 152 και 153, και πίνακας 10).
It must be noted in that regard that the margin squeeze identified in the contested decision for that period amounted to EUR [confidential] up to 31 December 1998, EUR [confidential] up to 31 December 1999, EUR [confidential] up to 31 December 2000 and EUR [confidential] up to 31 December 2001 (recitals 152 and 153 to the contested decision, and Table 10).
Όμως, όπως υπογραμμίζει εξάλλου η Επιτροπή με την απάντηση που έδωσε σε έγγραφη ερώτηση του Πρωτοδικείου, από τις διαπιστώσεις που εκτίθενται στην αιτιολογική σκέψη 167 της προσβαλλομένης αποφάσεως, τις οποίες δεν αμφισβήτησε
However, as the Commission contends in its reply to a written question of the Court, it follows from the findings in recital 167 to the contested decision, which have not been challenged by the applicant, that the applicant actually lowered its call charges
DEUTSCHE TELEKOM κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ η προσφεύγουσα, προκύπτει ότι η εταιρία αυτή πράγματι προέβη σε μείωση των τιμολογίων της τηλεφωνικών κλήσεων συνολικού ύψους [εμπιστευτικό] ευρώ την περίοδο 1998/1999.
DEUTSCHE TELEKOM v COMMISSION by a total of EUR [confidential] during the period 1998 and 1999.
Το ποσό αυτό όμως —κατανεμόμενο σε [εμπιστευτικό] γραμμές (προσβαλλόμενη απόφαση, πίνακας 7) και σε 24 μήνες— παρέσχε τη δυνατότητα στην προσφεύγουσα να αυξήσει τις μέσες τιμές λιανικής της μέχρι [εμπιστευτικό] το μήνα.
However, that amount — distributed over [confidential] lines (Table 7 of the contested decision) and 24 months — would have enabled the applicant to raise the average price of its retail charges to EUR [confidential] per month.
Επομένως, το περιθώριο δράσεως το οποίο δημιούργησε η μείωση των τιμών των τηλεφωνικών κλήσεων θα αρκούσε για να εξαλείψει εντελώς το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών, όπως το διαπίστωσε η προσβαλλόμενη απόφαση.
It follows that the reduction in call charges would have created sufficient scope to end entirely the margin squeeze identified in the contested decision.
Πράγματι, αν η προσφεύγουσα είχε εξαλείψει το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών ήδη από το 1998, κάνοντας χρήση του περιθωρίου δράσεως που είχε, θα αρκούσε να διατηρήσει τη σχέση μεταξύ των αφορώντων τις υπηρεσίες χονδρικής τιμολογίων της και των αφορώντων τις υπηρεσίες λιανικής για να αποφύγει, καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001, το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών που διαπίστωσε η προσβαλλόμενη απόφαση.
For if, by exercising its discretion, the applicant had ended the margin squeeze as from 1998, it would have sufficed for the applicant to maintain the balance between its charges for wholesale access and its retail charges in order to avoid the margin squeeze identified in the contested decision throughout the period from 1 January 1998 to 31 December 2001.
Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ότι, όπως σημειώνει εξάλλου η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση (αιτιολογική σκέψη 167), η προσφεύγουσα προέβη σε μια άλλη μείωση των τιμολογίων της τηλεφωνικών κλήσεων ύψους [εμπιστευτικό] ευρώ κατά την περίοδο 2000/2001, μείωση η οποία είχε ως αποτέλεσμα να διευρύνει περαιτέρω το περιθώριο δράσεώς της όσον αφορά την αύξηση των τιμών λιανικής.
In addition, as the Commission also points out in the contested decision (recital 167), it is common ground that the applicant reduced its call charges further during the 2000 and 2001 period to EUR [confidential], and that the effect of that reduction was to increase further the applicant’s scope to raise its retail prices.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα υπενθύμισε ότι, κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001, η RegTP έπρεπε να εξακριβώνει την τήρηση των ανωτάτων ορίων τιμών χωριστά για τους επαγγελματίες και για τους ιδιώτες πελάτες.
At the hearing the applicant pointed out that, during the period from 1 January 1998 to 31 December 2001, RegTP had to investigate compliance with the price ceilings separately in respect of business and private customers.
Υπογραμμίζει ότι το περιθώριο δράσεώς της προς αύξηση των τιμών λιανικής έναντι των ιδιωτών ήταν περιορισμένο και ότι δεν μπορούσε να χρησιμοποιεί το ευρύτερο περιθώριο δράσεως που διέθετε προς αύξηση των τιμών λιανικής έναντι της επαγγελματικής πελατείας της, διότι τούτο θα οδηγούσε σε αντίθετη προς το άρθρο 24, παράγραφος 2, σκέψη 3, του TKG δυσμενή διάκριση της πελατείας αυτής.
The applicant maintains that it had little scope to increase retail prices for individuals, and that it could not use its greater discretion to increase retail access prices for its business customers because that would have resulted in discrimination against those customers, contrary to point 3 of Paragraph 24(2) of the TKG.
Ωστόσο, με το δικόγραφο της προσφυγής, η προσφεύγουσα δεν αμφισβήτησε τη διαπίστωση, που περιλαμβάνεται στην αιτιολογική σκέψη 167 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι το ποσό που ελευθερώθηκε από τα τιμολόγια των τηλεφωνικών κλήσεων θα μπορούσε να μεταφερθεί στον τομέα των «γραμμών των οικιακών και επαγγελματιών πελατών» και να χρησιμοποιηθεί στο σύνολό του προς αύξηση των
However, in its application, the applicant has not disputed the finding in recital 167 to the contested decision that the amount released by the reductions in call charges could have been redirected to ‘connections for residential and business customers’ and could have been used entirely to increase retail access charges. Nor, in its application, has the applicant disputed the Commission’s statement in recital 132 to the
Επομένως, η επιχειρηματολογία που υπενθυμίζεται στη σκέψη 136, η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη, σύμφωνα με το άρθρο 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας.
The line of argument referred to in paragraph 136, which was raised for the first time at the hearing, must therefore be declared inadmissible, in accordance with Article 48(2) of the Rules of Procedure.
Τέλος, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί τη διαπίστωση που περιλαμβάνεται στην αιτιολογική σκέψη 168 της προσβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία η ίδια θα μπορούσε να προβεί κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001 «σε περαιτέρω μειώσεις των τελών διασύνδεσης […], καθιστώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο δυνατές περαιτέρω αυξήσεις των μηνιαίων και των εφάπαξ λιανικών τελών των αναλογικών συνδέσεων και των συνδέσεων ΙSDN».
Finally, it must be noted that the applicant does not dispute the finding in recital 168 to the contested decision that, during the period from 1 January 1998 to 31 December 2001, it could have ‘[undertaken] further reductions in call charges … and thereby … [obtained additional] leeway for price increases in the monthly and one-off charges for analogue and ISDN connections’.
Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή δικαίως διαπίστωσε με την προσβαλλόμενη απόφαση (αιτιολογικές σκέψεις 164 και 199) ότι η προσφεύγουσα διέθετε επαρκές περιθώριο δράσεως κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001 για να εξαλείψει εντελώς το καταγγελλόμενο με την εν λόγω απόφαση φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών.
It follows from all the foregoing that the Commission was entitled to find in the contested decision (recitals 164 and 199) that the applicant had sufficient scope during the period from 1 January 1998 to 31 December 2001 to end entirely the margin squeeze complained of in that decision.
iv) Επί της ανυπαρξίας καταχρηστικής συμπεριφοράς λόγω ανεπαρκούς περιθωρίου δράσεως της προσφεύγουσας για να μειώσει το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών αυξάνοντας τα τιμολόγιά της λιανικής ADSL από 1ης Ιανουαρίου 2002
(iv) Absence of an abuse because the applicant had insufficient scope to reduce the margin squeeze by increasing its ADSL retail access charges from 1 January 2002
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, από την 1η Ιανουαρίου 2002, υφίσταται στη Γερμανία ένα νέο σύστημα ανωτάτων τιμών που θεσπίστηκε με απόφαση της RegTP της 21ης
It must be borne in mind that a new price cap system in Germany, approved by RegTP by decision of 21 December 2001, has been in force since 1 January 2002.
Δεκεμβρίου 2001. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, «οι τηλεφωνικές γραμμές» αποτελούν το αντικείμενο ειδικού καλάθου.
Under the terms of that decision, ‘end-user lines’ are in a separate basket.
Στο πλαίσιο του καλάθου αυτού, ορίστηκε ως ανώτατο όριο για την αύξηση των τιμών λιανικής για τις αναλογικές γραμμές και τις γραμμές ISDN ποσοστό 4,1 % ετησίως.
Within that basket, the increase in retail prices for analogue and ISDN connections was capped at 4.1% per annum.
Δεν αμφισβητείται ότι η προσφεύγουσα, κατόπιν αιτήσεως που υπέβαλε στη RegTP στις 15 Ιανουαρίου 2002, έλαβε έγκριση να αυξήσει τα μηνιαία τέλη της για τις αναλογικές γραμμές και τις γραμμές ISDN κατά 0,56 ευρώ, πράγμα το οποίο αποτελούσε αύξηση του μέσου επιπέδου τιμών για τις υπηρεσίες του σχετικού καλάθου κατά 4,04 % (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 44).
It is not disputed that, following an application to RegTP on 15 January 2002, the applicant was authorised to increase its monthly charges for analogue and ISDN lines by EUR 0.56, which represented an increase in the average level of charges for all the services in the basket concerned of 4.04% (recital 44 to the contested decision).
Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ότι η RegTP απέρριψε κατά ένα μεγάλο μέρος την αίτηση αυξήσεως των τιμών λιανικής της προσφεύγουσας της 31ης Οκτωβρίου 2002, σχετικά με το μηνιαίο τέλος για την αναλογική σύνδεση T-Net και το αρχικό εφάπαξ τέλος για τις συνδέσεις T-Net και T-ISDN, διότι η αύξηση δεν ήταν πλέον σύμφωνη με τα ποσά που προβλέπονταν στο πλαίσιο του συστήματος ανωτάτων τιμών (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 45).
Nor is it disputed that the applicant’s application of 31 October 2002 for an increase in its retail prices — in relation to the monthly rental charge for a T-Net analogue telephone line and the one-off takeover charges for T-Net and T-ISDN lines — was largely rejected by RegTP, because the increase would no longer have been consistent with the current price cap index figures (recital 45 to the contested decision).
Έτσι, η Επιτροπή διαπιστώνει, με την προσβαλλόμενη απόφαση (αιτιολογική σκέψη 206), ότι, «από την 1η Ιανουαρίου 2002 και ύστερα, η νομική δυνατότητα της [η προσφεύγουσα] να άρει τουλάχιστον εν μέρει τη συμπίεση των τιμών, περιορίζεται στην αύξηση των τελών [λιανικής] των υπηρεσιών T-DSL».
Accordingly, the Commission finds in the contested decision (recital 206) that ‘since 1 January 2002, [the applicant’s] only legal means of reducing the margin squeeze has been limited to increases in the T-DSL charges’.
Κατά την Επιτροπή, από την ημερομηνία αυτή, το περιθώριο δράσεως της προσφεύγουσας δεν αφορά πλέον παρά τα τιμολόγια λιανικής υπηρεσιών ADSL (βλ., επίσης, προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογικές σκέψεις 174 και 199).
According to the Commission, from that date, the applicant’s discretion covered only ADSL retail access charges (see also recitals 174 and 199 to the contested decision).
Πρώτον, πρέπει να σημειωθεί επ’ αυτού ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι μπορούσε να αυξήσει τα τιμολόγιά της ADSL από 1ης Ιανουαρίου 2002.
In the first place, it must be noted in that regard that the applicant does not deny that it could have increased its ADSL charges from 1 January 2002.
Εντούτοις, υπογραμμίζει ότι το περιθώριο δράσεώς της δεν ήταν απεριόριστο, καθόσον, αφενός, τα τιμολόγιά της αυτά έπρεπε να καθορίζονται σε συνάρτηση με το κόστος της παροχής μιας αποτελεσματικής υπηρεσίας και ότι, αφετέρου, τα τιμολόγιά της μπορούσαν να αποτελέσουν το αντικείμενο εκ των υστέρων εξετάσεως εκ μέρους της RegTP.
It maintains, however, that it did not have unlimited leeway because its charges had to be set on the basis of the cost of efficient service provision and could be reviewed subsequently by RegTP.
Ωστόσο, καθόσον η προσφεύγουσα καθορίζει ελεύθερα τα τιμολόγιά της ADSL εντός των ορίων που προβλέπει η γερμανική νομοθεσία, η τιμολογιακή πολιτική της στον τομέα αυτό μπορεί να υπάγεται στο άρθρο 82 ΕΚ (βλ. σκέψεις 87 και 88 ανωτέρω).
However, since the applicant fixes its ADSL charges at its own discretion, within the limits imposed under German law, its pricing practices in that area are capable of being caught by Article 82 EC (see paragraphs 87 and 88 above).
Το γεγονός ότι η Επιτροπή μνημόνευσε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, μόνον τα τιμολόγια που στηρίζονται στην απόφαση της RegTP της 30ής Μαρτίου 2001 (παράρτημα A.11 του δικογράφου της προσφυγής) για να εκτιμήσει το περιθώριο δράσεως της προσφεύγουσας από την 1η Ιανουαρίου 2002 και μετά, ουδόλως μεταβάλλει την κατάσταση επί του ζητήματος αυτού.
The fact that the Commission referred in the contested decision only to charges deriving from a decision of RegTP of 30 March 2001 in order to assess the extent of the applicant’s discretion from 1 January 2002 alters nothing in that respect.
Πράγματι, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι είχε περιορισμένο περιθώριο δράσεως προς αύξηση των τιμών της για τις υπηρεσίες ADSL από 1ης Ιανουαρίου 2002.
The applicant does not deny that it had a limited discretion to increase its charges for ADSL access services from 1 January 2002.
Δεύτερον, πρέπει να εξεταστεί αν η προσφεύγουσα, όπως διαπιστώνει η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση (αιτιολογική σκέψη 199), μπορούσε «να μειώσει τη συμπίεση των τιμών» αυξάνοντας, από 1ης Ιανουαρίου 2002, τα τιμολόγιά της των υπηρεσιών ADSL.
In the second place, it is necessary to consider whether, as the Commission contends in the contested decision (recital 199), the applicant could have ‘reduced the margin squeeze’ by increasing its charges for ADSL access services from 1 January 2002.
Η προσφεύγουσα υπογραμμίζει συναφώς ότι, για τους συνδρομητές, οι αγορές των υπηρεσιών προσβάσεως στενής ζώνης και ADSL είναι διαφορετικές.
The applicant submits in that respect that, for end-users, the markets for narrowband and ADSL access services are separate markets.
Υπό τις συνθήκες αυτές, μια αύξηση των τιμολογίων λιανικής ADSL της προσφεύγουσας δεν θα είχε καμία επίπτωση επί του προβαλλόμενου φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών που διαπιστώθηκε στις αγορές των υπηρεσιών προσβάσεως στο δίκτυο για τις αναλογικές γραμμές και τις γραμμές ISDN.
In those circumstances, an increase by the applicant in ADSL retail charges would have had no effect on the alleged margin squeeze identified in the markets for analogue and ISDN access services.
Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι, αφού οι σχετικές υπηρεσίες προσβάσεως, σε επίπεδο υπηρεσιών χονδρικής, παρέχουν τη δυνατότητα παροχής στους συνδρομητές του συνόλου των υπηρεσιών αναλογικής συνδέσεως, συνδέσεως ISDN και συνδέσεως ADSL, το περιθώριο δράσεως που διαθέτει η προσφεύγουσα για να αυξήσει τα τιμολόγιά της ADSL μπορεί να μειώσει το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών μεταξύ των τιμών των υπηρεσιών χονδρικής, αφενός, και των τιμών λιανικής για το σύνολο των υπηρεσιών αναλογικής συνδέσεως, ISDN και ADSL, αφετέρου.
It must be noted in that regard that since wholesale access services can provide endusers with the whole range of analogue, ISDN and ADSL access services, the applicant’s scope to increase its ADSL charges is capable of reducing the margin squeeze between wholesale prices, on the one hand, and retail prices for the whole range of analogue, ISDN and ADSL access services, on the other.