natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά το άρθρο 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ, η προσφυγή ακυρώσεως πρέπει να ασκείται εντός δύο μηνών, υπολογιζομένων, κατά περίπτωση, από τη δημοσίευση της πράξεως, την κοινοποίησή της στον προσφεύγοντα ή, ελλείψει δημοσιεύσεως ή κοινοποιήσεως, από την ημέρα κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξεως.
Under the fifth paragraph of Article 230 EC, an action for annulment must be brought within two months of the publication or notification of the contested measure or, in the absence thereof, of the date on which it came to the applicant’s knowledge, as the case may be.
Από το γράμμα της εν λόγω διατάξεως προκύπτει ότι το κριτήριο της ημερομηνίας κατά την οποία λαμβάνεται γνώση της πράξεως, ως σημείου αφετηρίας της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, έχει επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τα κριτήρια της δημοσιεύσεως ή της κοινοποιήσεως της πράξεως (βλ. διάταξη του Πρωτοδικείου της 21ης Νοεμβρίου 2005, T-426/04, Tramarin κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II-4765, σκέψη 48 και την παρατιθέμενη νομολογία).
It is clear from the wording of this provision that the criterion of the date on which the applicant became aware of the measure as the start of the period for bringing an action is subsidiary to the criteria of publication or notification of the measure (see the Order of the Court of First Instance T-426/04 Tramarin v Commission ECR II-4765, paragraph 48 and caselaw cited).
Όσον αφορά πράξεις οι οποίες, κατά πάγια πρακτική του οικείου οργάνου, δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, μολονότι η εν λόγω δημοσίευση δεν αποτελεί προϋπόθεση της εφαρμογής τους, το Δικαστήριο και το Πρωτοδικείο έχουν δεχθεί ότι το κριτήριο της ημερομηνίας κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος λαμβάνει γνώση δεν ισχύει και ότι η προθεσμία ασκήσεως της προσφυγής αρχίζει να τρέχει από την ημερομηνία δημοσιεύσεως.
In addition, with regard to measures which, in accordance with the established practice of the institution concerned, are published in the Official Journal of the European Union, although such publication is not a condition of their applicability, the Court of Justice and the Court of First Instance have recognised that the criterion of the day on which a measure came to the knowledge of an applicant was not applicable and that it was the date of publication which marked the starting point of the period prescribed for instituting proceedings.
Πράγματι, υπό τις συνθήκες αυτές, ο ενδιαφερόμενος τρίτος μπορεί θεμιτώς να εικάζει ότι η επίμαχη πράξη θα δημοσιευθεί (βλ. διάταξη Tramarin κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα στη σκέψη 19, σκέψη 49 και την παρατιθέμενη νομολογία).
In those circumstances, the third parties involved can legitimately expect the decision in question to be published (see Order of the Court of First Instance Tramarin v Commission, paragraph 19 above, paragraph 49, and the cited case-law).
Εν προκειμένω, η Επιτροπή, σύμφωνα με την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 26, παράγραφος 3, του κανονισμού [ΕΚ] 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου [88 ΕΚ] (ΕΕ L 83, σ.
In the present case, in implementation of the obligation imposed on it under Article 26(3) of Council Regulation (EC) No 659/1999 of 22 March 1999 laying down detailed rules for the application of Article [88] of the EC Treaty (OJ 1999 L 83, p.
1), δημοσίευσε, στις 8 Δεκεμβρίου 2004, την προσβαλλομένη απόφαση στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
1), the Commission published the contested decision in the Official Journal of the European Union on 8 December 2004.
Συνεπώς, σύμφωνα με το άρθρο 102, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής άρχισε να τρέχει «από το τέλος της δεκάτης τετάρτης ημέρας από της δημοσιεύσεως της πράξεως στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως», ήτοι από τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου 2004 και όχι, όπως κακώς θεωρούν τόσο η προσφεύγουσα όσο και η Επιτροπή, από την ημερομηνία κοινοποιήσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως στην προσφεύγουσα.
It is, therefore, in accordance with the provisions of Article 102(1) of the Rules of Procedure, ‘from the end of the 14th day after publication thereof in the Official Journal of the European Union,’ that is to say from midnight on 22 December 2004, and not, as both the applicant and the Commission wrongly consider, from the date the contested decision was communicated to the applicant, that the time limit for bringing the action began to run.
Επομένως, κατ’ εφαρμογήν των συνδυασμένων διατάξεων του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ, του άρθρου 101 και του άρθρου 102, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής έληξε τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, 4 Μαρτίου 2005.
That being the case, and in accordance with the combined provisions of the fifth paragraph of Article 230 EC, and Articles 101 and 102(2) of the Rules of Procedure, the time limit for bringing the action expired on Friday 4 March 2005 at midnight.
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή στις 13 Απριλίου 2004, ήτοι πολλούς μήνες πριν ακόμη από την ημερομηνία ενάρξεως της προθεσμίας ασκήσεως της προσφυγής.
In the present case, the applicant initiated the action on 13 April 2004, that is to say, several months before even the date from which the time limit for bringing the action began to run.
Η υπό κρίση προσφυγή είναι συνεπώς παραδεκτή, διότι ασκήθηκε εμπροθέσμως.
The present action is, therefore, admissible insofar as it was initiated within the requisite time limit
Επί του παραδεκτού της προσφυγής υπό το πρίσμα του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας και επί του προδήλως αβάσιμου χαρακτήρα της
Admissibility of the application with respect to Article 44(1) of the Rules of Procedure and its clearly unfounded nature
Χωρίς να προβάλει ένσταση απαραδέκτου βάσει του άρθρου 114 του Κανονισμού Διαδικασίας, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από τη Γαλλική Δημοκρατία, ισχυρίζεται ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη στο σύνολό της, διότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Without raising an objection of inadmissibility under Article 114 of the Rules of Procedure, the Commission, supported by the French Republic, contends that the action is inadmissible in its entirety as being in breach of the conditions in Article 44(1) of the Rules of Procedure.
Επικουρικώς, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι αιτιάσεις της προσφεύγουσας στις οποίες επιχειρεί να απαντήσει είναι προδήλως αβάσιμες.
In the alternative, the Commission contends that those of the applicant’s claims which it seeks to respond to on their merits are clearly without foundation.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσφυγή της είναι παραδεκτή.
The applicant submits that its action is admissible.
Όπως και η υποχρέωση αιτιολογήσεως των πράξεων των οργάνων, η υποχρέωση σαφήνειας του δικογράφου της προσφυγής μετριάζεται οσάκις η πράξη εντάσσεται εντός γνωστού νομικού πλαισίου.
As with the requirement that reasons for acts of the institutions be stated, the requirement to provide details of an action is eased where the act is within a known legal context.
Η προσφυγή δεν αποτελεί παρά την προβλέψιμη συνέπεια μιας διαφοράς απόψεων μεταξύ της προσφεύγουσας και της Επιτροπής, εκφρασθείσας κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.
As it is, the application is only the foreseeable consequence of a difference of opinion between the applicant and the Commission during the administrative procedure.
Συνεπώς, το δικόγραφο της προσφυγής θα μπορούσε να καταρτισθεί συνοπτικώς, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να αγνοεί τους ισχυρισμούς που περιέχει, έστω και εμμέσως, και δεδομένου ότι, άλλωστε, προέβαλε αμυντικούς ισχυρισμούς επί της ουσίας.
The application could, thus, be drafted summarily, since the Commission could not fail to be aware of the pleas contained therein, even impliedly, and since it has, in any event, submitted a defence on the merits of the case.
Από τη δήθεν αδυναμία της να κατανοήσει τους προβληθέντες ισχυρισμούς, η Επιτροπή συνάγει έλλειψη ισχυρισμών.
The Applicant argues that the Commission is inferring a lack of pleas from its alleged misunderstanding of the pleas relied on.
Κατά τον τρόπο αυτόν, ερμηνεύει υπερβολικά ευρέως το περιεχόμενο της εξετάσεως του παραδεκτού μιας προσφυγής.
By so doing, it construes the scope of the test of admissibility of an action too extensively.
Το Πρωτοδικείο επισημαίνει, κατ’ αρχάς, ότι το προβαλλόμενο εν προκειμένω απαράδεκτο δεν αφορά μια ασάφεια της προσφυγής ως προς τον προσδιορισμό της προσβαλλομένης αποφάσεως ή ως προς τη διατύπωση των αιτημάτων αυτής.
The Court points out at the outset that the inadmissibility claimed in the present case does not relate to an inaccuracy in the action with regard to the identification of the contested decision, or to the expression of the forms of order sought by the action.
Αντιθέτως, είναι αναμφισβήτητο ότι η προσβαλλομένη απόφαση προσδιορίζεται σαφώς με το δικόγραφο της προσφυγής και ότι το αιτητικό της σκοπεί ρητώς στην ακύρωση της αποφάσεως αυτής και στην καταδίκη της Επιτροπής στα δικαστικά έξοδα.
On the contrary, it is not disputed that the contested decision is clearly identified in the application and that the latter expressly seeks to have this decision annulled and that the Commission be ordered to pay the costs.
Το απαράδεκτο προβάλλεται κατά της προσφυγής για καθεμία από της αιτιάσεις της, λόγω του ότι καμία από τις αιτιάσεις που απορρέουν ή φαίνονται να απορρέουν από το δικόγραφο της προσφυγής δεν ανταποκρίνεται στις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, περί σαφήνειας και ακρίβειας.
Inadmissibility is claimed against each of the heads of claim in the action, since none of the heads of claim contained or seemingly contained in the application satisfy the requirements of clarity and precision contained in Article 44(1) of the Rules of Procedure.
Συνεπώς, το ζήτημα του παραδεκτού πρέπει να εξετασθεί σε σχέση με καθεμία από τις αιτιάσεις, ενδεχομένως κατατασσόμενες σε κατηγορίες με βάση τους λόγους ακυρώσεως.
It is, therefore, with respect to each of the heads of claim, where necessary in consolidated pleas, that the question of admissibility needs to be considered.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση.
In this respect, it should be remembered that, under Article 44(1)(c) of the Rules of Procedure, an application must indicate the subjectmatter of the proceedings and include a brief statement of the grounds relied on.
Κατά πάγια νομολογία, τα στοιχεία αυτά πρέπει να είναι αρκούντως σαφή και ακριβή, ώστε να μπορεί ο καθού διάδικος να προετοιμάσει την άμυνά του και το Πρωτοδικείο να αποφανθεί επί της προσφυγής, χωρίς να χρειάζεται ενδεχομένως άλλα στοιχεία.
According to consistent case law, this indication must be sufficiently clear and precise so as to allow the defendant to prepare its defence and the Court to decide the case, if necessary, without other supporting information.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι, κατά την εξέταση του αν το δικόγραφο της προσφυγής συμβιβάζεται προς τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το περιεχόμενο του υπομνήματος αντικρούσεως, κατ’ αρχήν, στερείται επιρροής.
It is apparent from the above observations that, in reviewing the compliance of the application with the requirements of Article 44(1) of the Rules of Procedure, the contents of the reply are, by definition, not relevant.
Ειδικότερα, δεν μπορεί να γίνει επίκληση του παραδεκτού, το οποίο δέχεται η νομολογία (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 27ης Φεβρουαρίου 1997, T-106/95, FFSA κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II-229, σκέψη 125, και της 28ης Ιανουαρίου 1999, T-14/96, BAI κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999 σ.
In particular, the admissibility, permitted by case law (see, in particular, the judgments of the Court of First Instance in Cases T-106/95 FFSA and Others v Commission [1997] ECR II-229, paragraph 125 and T-14/96 BAI v Commission [1999] ECR II-139, paragraph 66) of pleas and arguments put forward in the reply as amplifications of pleas in the application cannot be raised with the aim of compensating for a failure, arising during the initiation of the action, to comply with the requirements of Article 44(1) of the Rules of Procedure, without rendering the latter provision devoid of purpose.
Εξάλλου, όσον αφορά την εκ μέρους της προσφεύγουσας αναφορά στην υποχρέωση αιτιολογήσεως των κοινοτικών πράξεων, επισημαίνεται ότι, μολονότι, στην περίπτωση πράξεως εκδοθείσας από κοινοτικό όργανο, η υποχρέωση διατυπώσεως αιτιολογίας
Furthermore, with respect to the applicant’s reference to the requirement for a statement of reasons for Community measures, it should be pointed out that whilst, in the case of a measure adopted by an institution, the requirement to state reasons
Οι προβαλλόμενοι με το δικόγραφο της προσφυγής λόγοι ακυρώσεως πρέπει να εξετασθούν υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων.
It is in the light of the above considerations that the pleas in the application should be examined.
Το δικόγραφο της προσφυγής περιέχει, τυπικώς, δύο λόγους ακυρώσεως.
The application formally includes two pleas for annulment.
Ο πρώτος λόγος αντλείται από εσφαλμένη αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως και από παραβίαση του κοινοτικού δικαίου και, ειδικότερα, από παράβαση του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ και των διατάξεων περί κρατικών ενισχύσεων.
The first plea is based on the incorrect statement of reasons in the contested decision and on a breach of Community law; in particular, of Article 86(2) EC and the provisions on state aids.
Ο δεύτερος λόγος αντλείται από παράβαση της οδηγίας 80/723/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 25ης Ιουνίου 1980, περί της διαφάνειας των οικονομικών σχέσεων μεταξύ των κρατών μελών και των δημοσίων επιχειρήσεων (ΕΕ ειδ. έκδ. 08/001, σ.
The second plea is based on a breach of the provisions of Commission Directive 80/723/EEC of 25 June 1980 on the transparency of financial relations between Member States and public undertakings (OJ 1980 L 195, p.
205), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 93/84/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 30ής Σεπτεμβρίου 1993 (ΕΕ L 254, σ.
35), as amended by Commission Directive 93/84/EEC of 30 September 1993 (OJ 1993 L 254, p.
16), και του πρωτοκόλλου για το σύστημα δημόσιας ραδιοτηλεόρασης στα κράτη μέλη (ΕΕ 1997, C 340, σ.
16), and of the Protocol on the system of public broadcasting in the Member States (OJ 1997 C 340, p.
109, στο εξής: πρωτόκολλο του Άμστερνταμ), προσαρτημένου στη Συνθήκη ΕΚ με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ.
109, ‘Amsterdam Protocol’), annexed to the EC Treaty by the Treaty of Amsterdam.
Ο λόγος αυτός αποτελεί το αντικείμενο των σημείων 32 έως 41 του δικογράφου της προσφυγής.
This plea concerns paragraphs 32 to 41 of the application.
Τα σημεία 32 έως 37 του δικογράφου της προσφυγής είναι, ωστόσο, μόνον περιγραφικά της αναλύσεως της Επιτροπής, κατόπιν της οποίας το εν λόγω
Paragraphs 32 to 37 of the application, in any event, merely describe the Commission’s analysis, in which the Commission was of the opinion that the roles entrusted to France 2 and France
ΔΙΑΤΑΞΗ της 19.5.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ T-144/04 κοινοτικό όργανο έκρινε ότι οι αποστολές που έχουν ανατεθεί στη France 2 και στη France 3 συνιστούν υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος (στο εξής: ΥΓΟΣ), υπό την έννοια του άρθρου 86, παράγραφος 2, ΕΚ.
3 constituted services of general economic interest (‘SGEI’) within the meaning of Article 86(2) EC.
Η παράθεση της πρώτης αιτιάσεως που προβάλλεται στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως αρχίζει στο σημείο 38 του δικογράφου της προσφυγής.
The description of the first head of claim put forward within the context of the present plea begins at paragraph 38 of the application.
Στο πρώτο εδάφιο του σημείου αυτού, η προσφεύγουσα «θεωρεί […] ότι η ανάλυση της Επιτροπής δεν λαμβάνει υπόψη πλείονα καθοριστικά στοιχεία που έπρεπε να οδηγήσουν στο αντίθετο συμπέρασμα».
In the first line of this paragraph, the applicant ‘contends…that the Commission’s analysis fails to take several essential factors into consideration, which should have led to a completely different conclusion.
Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι, παρά την αρχική αυτή σκέψη, η οποία φέρεται ως αναγγέλλουσα την εκ μέρους της προσφεύγουσας αμφισβήτηση του ότι οι αποστολές της France 2 και της France 3 αποτελούν, αφ’ εαυτών, ΥΓΟΣ, η συνέχεια του σημείου 38 του δικογράφου της προσφυγής δεν περιέχει κανένα συναφές στοιχείο.
The Court observes that, in spite of this initial opinion, which seems to indicate that the applicant disputes that the roles of France 2 and France 3 could, in themselves, constitute SGEI, there is nothing after paragraph 38 of the application to that effect.
Έτσι, η προσφεύγουσα ουδόλως αναπτύσσει αυτή την πιθανή αμφισβήτηση και ουδόλως αναφέρεται στις εμπεριστατωμένες, παρά ταύτα, σκέψεις τις οποίες διατυπώνει η Επιτροπή, όσον αφορά τις αποστολές της France 2 και της France 3, με τις αιτιολογικές σκέψεις 69 έως 75 της προσβαλλομένης αποφάσεως.
The applicant in no way substantiates that possible argument, and completely fails to refer to the opinions expressed by the Commission with respect to the roles of France 2 and France 3 in recitals 69 to 75 of the contested decision.
Στη συνέχεια του σημείου 38 του δικογράφου της προσφυγής, φαίνεται ότι αυτό το οποίο η προσφεύγουσα προσάπτει, στην πραγματικότητα, στην Επιτροπή είναι ότι δεν έλαβε υπόψη της την, κατ’ αυτήν, ταυτότητα «κατά το κύριο μέρος», αφενός, των αποστολών που έχουν ανατεθεί με τις συγγραφές υποχρεώσεων στη France 2 και στη France 3 και, αφετέρου, των υποχρεώσεων που επιβάλλονται στην προσφεύγουσα με τη δική της συγγραφή υποχρεώσεων.
After paragraph 38 of the application, it seems that the applicant’s complaint against the Commission is really that it did not take into consideration an alleged similarity ‘in all material respects’, between: (1) the roles entrusted to France 2 and France 3 in their contract documents; and (2) the obligations imposed on the applicant in its own contract documents.
Προφανώς, κατά την προσφεύγουσα, αυτή η προβαλλόμενη ταυτότητα «κατά το κύριο μέρος» όφειλε να ωθήσει την Επιτροπή να μην καταλήξει ότι οι αποστολές της France 2 και της France 3 συνιστούσαν ΥΓΟΣ.
The applicant appears to be arguing that this alleged similarity ‘in all material respects’ should have led the Commission to conclude that the roles of France 2 and France 3 did not constitute SGEI.
Ωστόσο, η προσφεύγουσα διατυπώνει την αιτίαση αυτή χωρίς να αναφέρει, έστω και αορίστως, τις αποστολές και τις υποχρεώσεις που περιέχονται στη συγγραφή υποχρεώσεων την οποία επικαλείται.
Nevertheless, the applicant puts forward this head of claim without even any vague mention of the roles and obligations contained in the contract documents it relies on.
Ειδικότερα, ουδόλως διευκρινίζει αν η φερόμενη ταυτότητα την οποία καταγγέλλει αφορά κατηγορίες εκπομπών, ενδεχόμενες ποιοτικές επιταγές που ισχύουν για τον προγραμματισμό στο σύνολό του ή ακόμη άλλα είδη υποχρεώσεων.
In particular, it in no way specifies whether the alleged nature that it complains of concerns types of programmes broadcast, possible qualitative requirements concerning programming in a general sense or other types of obligation.
Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο κρίνει ότι αυτή η αιτίαση της προσφεύγουσας, όπως παρουσιάζεται με το δικόγραφο της προσφυγής, στερείται της ελάχιστης σαφήνειας
The Court, consequently, considers that the applicant’s head of claim, as submitted in the application, lacks the basic clarity and precision required by Article 44(1) of the
TF1 κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ που απαιτεί το άρθρο 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας για τη διαφύλαξη της ασφαλείας δικαίου και τη διασφάλιση της ορθής απονομής της δικαιοσύνης.
Rules of Procedure in order to ensure legal certainty and the sound administration of justice.
Το Πρωτοδικείο επισημαίνει, εν πάση περιπτώσει, ότι, ακόμη και αν η αιτίαση αυτή μπορούσε να θεωρηθεί παραδεκτή υπό το πρίσμα του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη, δεδομένου ότι δεν έχει προσκομισθεί κανένα αποδεικτικό στοιχείο προς στήριξή της.
The Court observes, in any event, that, although this head of claim could be regarded as admissible under Article 44(1) of the Rules of Procedure, it should be dismissed as clearly unfounded, as no evidence has been produced in support of it.
Πράγματι, η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε, ως παράρτημα του δικογράφου της προσφυγής, τις συγγραφές υποχρεώσεων της France 2 και της France 3, αλλά ούτε και τη δική της συγγραφή υποχρεώσεων.
In the annex to the application, the applicant submitted neither the contract documents of France 2 and France 3, nor even its own contract documents.
Όσον αφορά την προσκόμιση, στο στάδιο του υπομνήματος απαντήσεως, συγκριτικής αναλύσεως αυτών των συγγραφών υποχρεώσεων την οποία πραγματοποίησε η προσφεύγουσα, επισημαίνεται ότι, δεδομένου ότι η ανάλυση αυτή προσκομίστηκε καθυστερημένα χωρίς να προβληθεί καμία ικανοποιητική δικαιολογία, είναι απαράδεκτη κατ’ άρθρο 48, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
As for the submission, at the reply stage, of a comparative analysis of these contract documents carried out by the applicant, it should be observed that such a submission, the lateness of which has in no way been validly justified, is inadmissible under Article 48(1) of the Rules of Procedure.
Εξάλλου και ως εκ περισσού, προκύπτει εκ προοιμίου ότι αυτή η συγκριτική ανάλυση στερείται επιρροής, δεδομένου ότι αφορά χρόνο μετά τον Ιούλιο του 1996, ενώ το χρονικό διάστημα έρευνας που αφορά η προσβαλλομένη απόφαση διήρκεσε από το 1988 μέχρι το 1994.
Moreover, and for the sake of completeness, this comparative analysis proved, from the outset, to be irrelevant, since it relates to a period after the month of July 1996, whereas the period of inquiry covered by the contested decision is from 1988 to 1994.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η πρώτη αιτίαση της προσφεύγουσας, η οποία αφορά τον χαρακτηρισμό των αποστολών που έχουν ανατεθεί στη France 2 και στη France 3 ως ΥΓΟΣ, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, δυνάμει του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, και, εν πάση περιπτώσει, ως προδήλως αβάσιμη.
It is apparent from the above considerations that the applicant’s first head of claim, concerning the classification as SGEI of the roles entrusted to France 2 and France 3, should be dismissed as inadmissible under Article 44(1) of the Rules of Procedure and, in any event, as being clearly without foundation.
Στο σημείο 39, πρώτο εδάφιο, του δικογράφου της προσφυγής, η προσφεύγουσα δηλώνει, με ισχυρισμό ο οποίος παρουσιάζεται ως δεύτερη αιτίαση, ότι αμφισβητεί την ανάλυση και τα συμπεράσματα της Επιτροπής όσον αφορά την εκτίμηση, υπό το πρίσμα της αρχής της αναλογικότητας, της χρηματοδοτικής αντισταθμίσεως που χορήγησε η Γαλλική Δημοκρατία στους δημόσιους τηλεοπτικούς σταθμούς της.
In the first subparagraph of paragraph 39, the applicant declares, in what is presented as a second head of claim, that it disputes the analysis and the claims of the Commission with respect to the assessment, in accordance with the principle of proportionality, of the financial compensation granted by the French Republic to its public channels.
Ωστόσο, από κανένα στοιχείο των εδαφίων που ακολουθούν το σημείο αυτό 39, δεν μπορεί να γίνει κατανοητό ως προς τι ακριβώς η προσφεύγουσα αμφισβητεί την ανάλυση και τα συμπεράσματα της Επιτροπής.
However, nothing in the following subparagraphs of that paragraph 39 makes it clear precisely what the applicant disputes in the analysis and the Commission’s claims.
Συγκεκριμένα, το δεύτερο, έκτο και έβδομο εδάφιο του σημείου αυτού είναι περιγραφικά των εφαρμοστέων κανόνων και της ερμηνείας της Επιτροπής και, ως εκ τούτου, δεν περιέχουν καμία συγκεκριμένη επιχειρηματολογία.
The second, sixth and seventh subparagraphs of that paragraph describe the applicable rules or the Commission’s approach, and do not, as a result, contain any precise reasoning.