natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εν πάση περιπτώσει, η απάντηση είναι ευχερής, δεδομένου ότι, βάσει της ανωτέρω νομολογίας, οι χρηματικές επιβαρύνσεις οι οποίες επιβάλλονται δυνάμει του εν λόγω άρθρου 11 στις επιχειρήσεις που κατέχουν ατομικές άδειες παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών σκοπούν στην κάλυψη των διοικητικών εξόδων που συνεπάγεται η έκδοση και η εκτέλεσή τους, εκτός αν αφορούν πόρους εν ανεπαρκεία, περίπτωση κατά την οποία μπορεί να επιβληθεί φόρος για τη διασφάλιση της βέλτιστης χρησιμοποιήσεώς τους.
In any event, it is easy to predict the outcome since, pursuant to the caselaw cited, pecuniary charges which, in accordance with Article 11 of the directive, are imposed on undertakings holding individual telecommunications licences are intended to cover the administrative costs incurred in the issue and enforcement of those licences, unless they concern scarce resources, in which case a fee may be charged to ensure the optimal use of such resources.
Κατά την εκτίμηση αυτή, το τέλος που υπολογίζεται σε συνάρτηση με τις προβλεπόμενες συνήθεις διοικητικές δαπάνες του οργανισμού που χορηγεί τις άδειες για περίοδο 30 ετών (απόφαση i-21 Germany και Arcor), τα τέλη τα οποία υπολογίζονται σε συνάρτηση με τον κύκλο εργασιών των δικαιούχων (απόφαση Albacom και Infostrada) και η απαίτηση καταβολής πρόσθετης εισφοράς για την ιδιωτική χρήση του δημόσιου δικτύου τηλεπικοινωνιών που τους χορηγήθηκε, υπολογιζόμενης βάσει κριτηρίων που δεν προβλέπει το ως άνω άρθρο 11 (απόφαση Nuova società di telecomunicazioni), αντιβαίνουν στο σύστημα αυτό.
In line with that approach, the following do not comply with that scheme: a fee calculated by taking into account the forecast of the general costs, over a period of 30 years, of the body which issues the licences (i-21 Germany and Arcor); charges which are based on the turnover of the licence holders (Albacom and Infostrada); and an additional charge levied in respect of the private use of the public telecommunications network allocated to the licence holder, fixed in accordance with criteria other than those laid down in Article 11 (Nuova Società di Telecomunicazioni).
Δεν αμφισβητείται (τουλάχιστον από το αιτούν δικαστήριο και από τους μετέχοντες στην παρούσα διαδικασία για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) ότι την ίδια τύχη πρέπει να έχει το τέλος που καλείται να καταβάλει η Telecom Italia για την άδειά της για το οικονομικό έτος 1998, της οποίας το ύψος υπολογίζεται σε συνάρτηση με τα ακαθάριστα έσοδα της δραστηριότητάς της.
It is certain (at least in the minds of the referring court and the parties to these preliminary-ruling proceedings) that the same outcome is warranted by the charge levied on Telecom Italia for its licence in 1998, the amount of which was proportional to the gross revenue from its activity.
των παλαιών παραχωρήσεων που εξακολουθούσαν να ισχύουν υπό το εναρμονισμένο καθεστώς, προκειμένου να διαφυλαχθούν οι αξίες που είναι συμφυείς με κάθε κοινότητα δικαίου, ήτοι η σταθερότητα και η συνέχεια των έννομων σχέσεων.
first indication that its aim is to protect former concessions which were still in existence under the harmonised system, in order to safeguard certain values inherent in any community governed by the rule of law, namely, the stability and continuity of legal relationships.
Εντούτοις, πέραν της ανωτέρω διαπιστώσεως, τίθεται το ερώτημα αν, μολονότι το τέλος αυτό αντιβαίνει στην οδηγία 97/13, θα έπρεπε να παραταθεί η ισχύς του για ένα έτος, δυνάμει του άρθρου 22, του οποίου το περιεχόμενο εξαγγέλλουν η εικοστή έκτη και η εικοστή έβδομη αιτιολογική σκέψη της ίδιας της οδηγίας.
However, once that finding has been made, the question arises whether, notwithstanding that the fee is contrary to Directive 97/13, it was appropriate to extend that fee for one year pursuant to Article 22, the wording of which is anticipated in recitals 26 and 27 in the preamble to the directive.
Β — Ο σκοπός του άρθρου 22 της οδηγίας 97/13
B — The aim of Article 22 of Directive 97/13 requiring national legislatures to bring such authorisations into line with the provisions of the Directive before 1 January 1999, a timelimit which is repeated in the first subparagraph of Article 22(3), pursuant to which any obligations in such authorisations which have not been brought into line by that date are rendered inoperative. However, Article 22 refers also to substantive restric-
23 — Το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 97/13 ορίζει την άδεια ως «κάθε άδεια διαλαμβάνουσα δικαιώματα και υποχρεώσεις που άπτονται των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, βάσει της οποίας οι επιχειρήσεις επιτρέπεται να παρέχουν τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες και, ενδεχομένως, να εγκαθιστούν και/ή να εκμεταλλεύονται τηλεπικοινωνιακά δίκτυα παροχής τέτοιων υπηρεσιών, και η οποία έχει τη μορφή είτε “γενικής” είτε “ειδικής” άδειας […]».
23 — Article 2(1)(a) of Directive 97/13 defines authorisations as ‘any permission setting out rights and obligations specific to the telecommunications sector and allowing undertakings to provide telecommunications services and, where applicable, to establish and/or operate telecommunications networks for the provision of such services, in the form of a “general authorisation” or “individual licence” …’.
Από τον τίτλο που φέρει το άρθρο αυτό («Άδειες υφιστάμενες κατά την περίοδο έναρξης ισχύος της οδηγίας»), σε συνδυασμό με την αρχή της εικοστής έκτης αιτιολογικής σκέψης 22, διαφαίνεται μία πρώτη ένδειξη ως προς το ότι σκοπός του είναι η προστασία
The heading of that article (‘Authorisations existing at the date of entry into force of this Directive’), read in conjunction with the beginning of Recital 26, 22provides the
25 — Η οποία δύναται να παραταθεί δυνάμει του άρθρου 22, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο.
22 — ‘… this Directive applies to both existing and future authorisations; … certain licences have been granted for periods which go beyond 1 January 1999 …’
TELECOM ITALIA σημείο αυτό, δεδομένου ότι δεν επιτρέπει να παρατείνεται η ισχύς όρων που παρέχουν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα καθώς και όρων των οποίων η παράταση της ισχύος θίγει τρίτους.
TELECOM ITALIA tions and paragraph 2 is particularly informative in that regard in that it precludes the extension of terms which confer special or exclusive rights and those which would affect third parties.
31 Δεκεμβρίου 1997, πλην όμως, η ισχύς των ήδη υφισταμένων αδειών μπορούσε να παραταθεί για ένα έτος, ακόμη και αν ήσαν αντίθετες προς την ανωτέρω οδηγία, εφόσον δεν παρείχαν αποκλειστικά δικαιώματα ούτε έθιγαν το νομικό καθεστώς τρίτων, οπότε στην περίπτωση αυτή η 31η Δεκεμβρίου 1998 αποτελούσε αυστηρά την καταληκτική ημερομηνία.
although it was possible to extend for one year existing authorisations which were contrary to the directive, provided that those authorisations did not grant exclusive rights or prejudice the legal rights of third parties, in which case 31 December 1998 was the absolute time-limit.
Η εικοστή έκτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 97/13 επιβεβαιώνει την ανωτέρω άποψη στον βαθμό που ορίζει ότι παύουν να ισχύουν οι άδειες «οι οποίες αντιβαίνουν προς την κοινοτική νομοθεσία, ιδίως δε οι παρέχουσες στους κατόχους των αδειών ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα, καθίστανται ανενεργές […] από την ημερομηνία που αναφέρεται στα σχετικά κοινοτικά μέτρα […] όσον αφορά άλλα δικαιώματα, τα οποία δεν θίγουν τα συμφέροντα άλλων επιχειρήσεων […], τα κράτη μέλη μπορούν να παρατείνουν τη διάρκεια ισχύος τους ώστε να αποφεύγονται αξιώσεις αποζημίωσης».
That view is confirmed by Recital 26 in the preamble to the directive, which states that ‘clauses in such authorisations contrary to Community law, in particular those conferring on the licensees special or exclusive rights, are … inoperative from the date indicated in the relevant Community measures; … regarding other rights which do not affect the interests of other undertakings …, Member States could extend their validity in order to avoid claims for compensation’.
Πράγματι, το άρθρο 22, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13 κάνει λόγο για τους «όρους» ήδη υφιστάμενων αδειών των οποίων την ισχύ μπορούν να παρατείνουν τα κράτη μέλη εκτός και αν οι όροι αυτοί παρέχουν «ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα», υπό την προϋπόθεση ότι η ισχύς τους έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1997.
Article 22(2) refers to the ‘terms’ of authorisations already in existence, which could be extended unless they gave ‘special or exclusive rights’, in which case they had to be terminated on 31 December 1997.
Η παράγραφος 2 του άρθρου αυτού αναφέρεται στις «υποχρεώσεις» που απορρέουν από τις άδειες αυτές που θα μπορούσαν να εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
Article 22(3) refers to ‘obligations’ in such authorisations, which could remain in force until 31 December 1998.
Οι «υποχρεώσεις» αυτές αποτελούν υποκατηγορία των εν λόγω «όρων», έννοια η οποία μπορεί να περιλάβει δικαιώματα και επιβαρύνσεις.
Those ‘obligations’ are a subgroup of the ‘terms’, a concept which is capable of including rights and obligations.
Στον βαθμό που η ως άνω παράγραφος 3 αρχίζει με τη φράση «[μ]ε την επιφύλαξη της παραγράφου 2», πρέπει να μη παρατείνεται η ισχύς των «υποχρεώσεων» που συνδέονται με «ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα» έως τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
Since Article 22(3) begins with the phrase ‘[w]ithout prejudice to the provisions of paragraph 2’, it is not appropriate to extend until 31 December 1998 ‘obligations’ linked to ‘special or exclusive rights’.
Αυτή η συστηματική ερμηνεία της διατυπώσεως του άρθρου 22 αναιρεί την άποψη που διατύπωσε ο εκπρόσωπος της Ιταλικής Κυβερνήσεως κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση που αφορούσε το υπό κρίση προδικαστικό ερώτημα, με την οποία πρότεινε τη μεμονωμένη ερμηνεία των δύο διατάξεων, ως εάν επρόκειτο για στεγανά διαμερίσματα.
That systematic approach to the wording of Article 22 undermines the argument put forward at the hearing in these preliminary ruling proceedings by the representative of the Italian Government, who proposed that the two provisions be interpreted independently of one another, as though they were watertight compartments.
Ως εκ τούτου, εναπέκειτο στα κράτη μέλη να προσαρμόσουν τις νομοθεσίες τους προς την οδηγία 97/13 πριν τις
Accordingly, the Member States were obliged to bring their rules into line with Directive 97/13 before 31 December 1997,
Γ — Επί της τιμής της παλαιάς παραχωρήσεως ειδικά δικαιώματα, η δε απαγόρευση αυτή επηρεάζει κατ’ ανάγκην τις αντιπαροχές που καταβάλλονται υπό τις ιδιαίτερες αυτές περιστάσεις.
C — The cost of the former concession the new legislation abolishes. In other words, Article 22 prohibits the extension, after 31 December 1997, of the provision of telecommunications services by a single undertaking or by a number of undertakings with special rights, and that prohibition automatically affects the fees paid in those circumstances.
Η εξέταση του τέλους που κατέβαλε η Telecom Italia, του οποίου την επιστροφή ζητεί στο πλαίσιο της κύριας δίκης, απαιτεί την εφαρμογή της συλλογιστικής που ακολουθεί, δεδομένου ότι, αν γινόταν δεκτό ότι δημιουργεί ειδικά και αποκλειστικά δικαιώματα ή ότι η διατήρησή της θίγει τα συμφέροντα τρίτων, δεν θα μπορούσε να εξακολουθήσει να ισχύει το 1998.
An examination of the fee paid by Telecom Italia, of which it claims reimbursement in the main proceedings, is the next step in the analysis since, if it were concluded that it created special or exclusive rights or that its continuation prejudiced the interests of third parties, the fee should not have continued to be imposed during 1998.
Ως εκ τούτου, ορθώς η Telecom Italia υποστηρίζει ότι, δεδομένου ότι έπαυσε από 1ης Ιανουαρίου 1998 να είναι ο μοναδικός φορέας παροχής υπηρεσιών στον τομέα των τηλεπικοινωνιών στην Ιταλία, έπαυσε από της ημερομηνίας αυτής να έχει την υποχρέωση καταβολής στα δημόσια ταμεία του ποσού που οφείλεται εκ της παραχωρήσεως, αφού τίποτα δεν δικαιολογεί την περαιτέρω παράταση της υποχρεώσεως αυτής.
Therefore, Telecom Italia is right to assert that, since it ceased to be the sole provider of telecommunications services in Italy on 1 January 1998, its obligation to pay the licence fee to the Italian Treasury ended on that date, and there are no grounds de lege lata or delege ferenda which would justify the extension of that fee.
Τυχόν αντίθετη άποψη δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στο γράμμα ούτε στο πνεύμα της οδηγίας.
Neither the wording nor the spirit of the provision support any exemptions.
Ευθύς εξαρχής, πρέπει να αποκλείσω τη δεύτερη δυνατότητα αφού η προσωρινή παράταση της υποχρεώσεως καταβολής για το μονοπώλιο που έληξε, μακράν του να θίγει «τα συμφέροντα άλλων επιχειρήσεων», διευκολύνει τα πράγματα, αφού ο παλαιός εκ παραχωρήσεως δικαιούχος πρέπει να φέρει μία πρόσθετη επιβάρυνση.
First of all, the second possibility should be discounted because, far from ‘affecting the rights of other undertakings’, the temporary extension of the payment by the former monopoly assists the activities of such undertakings because it imposes an additional charge on the former concession holder.
Η οδηγία 97/13 εντάσσεται στις προσπάθειες της Κοινότητας να ελευθερώσει την αγορά των ηλεκτρονικών επικοινωνιών ευνοώντας τον ανταγωνισμό μέσω της απαγορεύσεως επιβολής επί των επιχειρήσεων περισσότερων περιορισμών ή επιβαρύνσεων από αυτούς που είναι αναγκαίοι 26, του περιορισμού της φορολογικής εξουσίας των κρατών μελών, τα οποία υποχρεούνται να μην επιβάλλουν επιβαρύνσεις πέραν αυτών
Directive 97/13 forms part of the Community’s efforts to liberalise the market for electronic communications, through the promotion of competition by means of not imposing on operators more restrictions or charges than are necessary, 26thereby limiting the power of the Member States to impose financial charges and prohibiting
26 — Προτάσεις Nuova società di telecomunicazioni (σημείο 11), ISIS Multimedia και Firma 02 (σημείο 9), και i-21 Germany και Arcor (σημείο 10).
26 — Opinions in Nuova Società di Telecomunicazioni (point 11), ISIS Multimedia and Firma 02 (point 9), and i-21 Germany and Arcor (point 10).
Η πρώτη δυνατότητα θα κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα, δεδομένου ότι το επίμαχο μέτρο δεν παρέχει «ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα» και περιορίζεται στο να διασφαλίσει την καταβολή τους·εντούτοις, θα ήταν παράλογο να σταματήσει η ανάλυση στο σημείο αυτό, δεδομένου ότι η είσπραξη είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με αυτήν την προνομιακή κατάσταση την οποία καταλύει η νέα ρύθμιση.
It might be argued that the first possibility should also be discounted because the contested measure does not give ‘special or exclusive rights’ but merely provides for payment in respect of such rights. However, it would be absurd to conclude the analysis at that point since the payment is closely linked to that situation of privilege which
TELECOM ITALIA που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία 27.
TELECOM ITALIA them from levying fees other than the ones provided for by the Community legislature. 27
Με σκοπό να εμπεδώσει την ισότητα, χάρη στις αρχές της διαφάνειας, της απαγορεύσεως των διακρίσεων και της αναλογικότητας, μεταξύ όλων των ανταγωνιστών κατά το πιο κρίσιμο στάδιο, ήτοι αυτό της εισόδου στον τομέα, και με αυτόν τον τρόπο να ανατρέψει το status quo που κληροδότησε το παρελθόν 28, δεν θα μπορούσε να απαιτηθεί από την Telecom Italia να προβεί το 1998 στην καταβολή του τέλους που βάρυνε τον παλαιό εκ παραχωρήσεως δικαιούχο παρά μόνον εάν η επιχείρηση αυτή απήλαυε ενός πλεονεκτήματος το οποίο θα έπρεπε να εξισορροπηθεί καθώς και αν η καταβολή αυτή ήταν το μοναδικό μέσο που θα μπορούσε να αντισταθμίσει το εν λόγω πλεονέκτημα.
For the purposes of ensuring, in accordance with the principles of transparency, nondiscrimination and proportionality, that all competitors were treated equally in the most sensitive stage, that is, at the time they entered the sector, and with a view to overturning the status quo inherited from the past, 28it would have been possible to impose on Telecom Italia in 1998 the fee corresponding to the former concession only if it enjoyed an advantage which needed to be counteracted and that payment was the only method capable of offsetting it.
έννομη τάξη απαγορεύει 29, αλλά αντιθέτως να στηριχθεί σε άλλα μέσα που προβλέπει η εν λόγω έννομη τάξη προκειμένου να επιτύχει την ισορροπία, επιβάλλοντας ειδικές υποχρεώσεις («ασύμμετρες» κατά την έκφραση που χρησιμοποίησε ο εκπρόσωπος της Italia Telecom κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση για το υπό κρίση προδικαστικό ερώτημα) επί των επιχειρήσεων που κατέχουν δεσπόζουσα θέση.
elements (the payment of a fee) of an institution (the exclusive concession) which the Community legislation abolishes 29 but rather to rely on other methods created by that legislation to achieve equality, by imposing specific (‘asymmetrical’ to quote the representative of Italia Telecom at the hearing in the present proceedings) obligations on dominant undertakings.
Ένα καλό παράδειγμα συναφώς αποτελεί το άρθρο 4Α της οδηγίας 90/338, που τροποποίησε η οδηγία 96/19, στον βαθμό που αναθέτει στα κράτη μέλη να μεριμνούν προκειμένου οι επιχειρήσεις που κατέχουν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα να παρέχουν τη σύνδεση με το δημόσιο δίκτυό τους και τις υπηρεσίες τους φωνητικής τηλεφωνίας σε οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση έχει λάβει άδεια να παρέχει τέτοιου είδους υπηρεσίες ή δίκτυα 30.
One useful example is Article 4a of Directive 90/388, inserted by Directive 96/19, which requires the Member States to ensure that undertakings which hold special or exclusive rights provide interconnection to their public network and their voice telephony services to other undertakings authorised to provide such networks or services. 30
29 — Για τον λόγο αυτόν, είναι αλυσιτελείς οι επιφυλάξεις της Επιτροπής η οποία φρονεί ότι δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ο εθνικός δικαστής διαπιστώνει τη δεσπόζουσα θέση της επιχειρήσεως η οποία, πριν την οδηγία 97/13, είχε αποκλειστικά ή ειδικά δικαιώματα.
29 — For that reason, the Commission’s concerns are unnecessary, since it argues in favour of disregarding cases where the national court finds that an undertaking which enjoyed special or exclusive rights before Directive 97/13 now has a dominant position.
Η απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 1985, C-544/03 και C-545/03, Mobistar και Belgacom Mobile (Συλλογή 1985, σ. I-7723), είναι άνευ σημασίας ως προς το σημείο αυτό, διότι αφορά δημοτικό τέλος επί των υποδομών τηλεπικοινωνίας (κεραίες, ιστοί και πυλώνες μεταδόσεως της κινητής τηλεφωνίας), που είναι νόμιμο, κατ’ αρχήν, βάσει του κοινοτικού δικαίου, αλλά το οποίο δύναται, υπό ορισμένες περιστάσεις, να νοθεύει τον ανταγωνισμό και, ως εκ τούτου, να παραβιάζει το άρθρο 3Γ της οδηγίας 96/2/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Ιανουαρίου 1996 (ΕΕ L 20, σ.
The judgment in Joined Cases C-544/03 and C-545/03 Mobistar and Belgacom Mobile [2005] ECR I-7723 is irrelevant in that connection, since it concerned a communal tax on telecommunications infrastructure (pylons, masts and transmission antennae for mobile telephones) which was lawful in principle but liable, in certain circumstances, to affect competition and, therefore, to infringe Article 3c of Directive 90/388, inserted by Commission Directive 96/2/EC of 16 January 1996 (OJ 1996 L 20, p.
59), ενώ στην υπό κρίση υπόθεση ο δικαστής έχει ενώπιόν του ένα τέλος το οποίο προδήλως αντιβαίνει στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
59), whereas, in the present case, the Court must give a ruling on a fee which is manifestly contrary to the law of the European Union.
Πάντως, μολονότι πρόκειται για ζήτημα το οποίο πρέπει να διευκρινίσει το αιτούν δικαστήριο, δεν αποδείχθηκε ότι κατά τη συγκεκριμένη ημερομηνία (ήτοι την 1η Ιανουαρίου 1998) η επιχείρηση που ήταν δικαιούχος του παλαιού ιταλικού μονοπωλίου κατείχε ανώτερη θέση σε σχέση με τις ανταγωνίστριές της.
Although it is a point which the referring court must clarify, it has not been proved that, at the relevant time (1 January 1998), the undertaking which held the former Italian monopoly enjoyed a position of superiority vis-à-vis its competitors.
27 — Σκέψη 38 της αποφάσεως Albacom και Infostrada και σημείο 52 των προτάσεών μου επί της υποθέσεως αυτής.
27 — Paragraph 38 of the judgment in Albacom and Infostrada and point 52 of my Opinion in that case.
28 — Σημεία 25 και 26 των προτάσεων επί της υποθέσεως ISIS Multimedia και Firma 02.
28 — Points 25 and 26 of the Opinion in ISIS Multimedia and Firma 02.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio ως εξής:
In the light of the foregoing considerations, I propose that the Court of Justice replies to the Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio as follows:
«Η οδηγία 97/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου 1997, σχετικά με κοινό πλαίσιο γενικών και ειδικών αδειών στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, και, ειδικότερα, τα άρθρα της 11, 22 και 25, απαγορεύουν στα κράτη μέλη να υποχρεώνουν από τον παλαιό εξ αποκλειστικής παραχωρήσεως δικαιούχο ή τον κάτοχο ειδικών δικαιωμάτων τα οποία έχουν καταστεί ανίσχυρα, ο οποίος κατέχει επί του παρόντος ατομική άδεια, στην καταβολή, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998, τελών και επιβαρύνσεων πέραν αυτών που προβλέπει το προαναφερθέν άρθρο 11.»
Directive 97/13/EC of the European Parliament and of the Council of 10 April 1997 on a common framework for general authorisations and individual licences in the field of telecommunications services, and specifically Articles 11, 22 and 25 thereof, preclude Member States from requiring a former holder of an exclusive concession or a holder of special rights which have been terminated, which currently has an individual licence, to pay, until 31 December 1998, fees and charges other than those provided for in Article 11.
Στην υπόθεση C-296/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, την οποία υπέβαλε το Tribunale amministrativo regionale del Lazio (Ιταλία) με απόφαση της 10ης Μαΐου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 3 Ιουλίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Tribunale amministrativo regionale del Lazio (Italy), made by decision of 10 May 2006, received at the Court on 3 July 2006, in the proceedings
Ruiz-Jarabo Colomer γραμματέας: L. Hewlett, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 4ης Οκτωβρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: D. Ruiz-Jarabo Colomer, Registrar: L. Hewlett, Principal Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 4 October 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
Braguglia, επικουρούμενο από τον P. Gentili, avvocato dello Stato,
— the Italian Government, by I.M. Braguglia, acting as Agent, assisted by P. Gentili, Avvocato dello Stato,
TELECOM ITALIA εκδίδει την ακόλουθη
TELECOM ITALIA gives the following
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία των άρθρων 11, 22 και 25 της οδηγίας 97/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου 1997, σχετικά με κοινό πλαίσιο γενικών και ειδικών αδειών στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών (ΕΕ L 117, σ. 15).
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Articles 11, 22 and 25 of Directive 97/13/EC of the European Parliament and of the Council of 10 April 1997 on a common framework for general authorisations and individual licences in the field of telecommunications services (OJ 1997 L 117, p. 15).
Η αίτηση υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Telecom Italia SpA (στο εξής: Telecom Italia) και των Ministero dell’Economia e delle Finanze (Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών) και Ministero delle Comunicazioni (Υπουργείου Επικοινωνιών) με αντικείμενο την υποχρέωση της Telecom Italia να καταβάλλει εισφορά βάσει του κύκλου εργασιών της επί ένα έτος, αρχής γενομένης από την προβλεπόμενη για τη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο της οδηγίας 97/13 καταληκτική ημερομηνία.
The reference was made in proceedings between Telecom Italia SpA (‘Telecom Italia’) on the one hand and the Ministero dell’Economia e delle Finanze (Ministry of the Economy and Finance) and the Ministero delle Comunicazioni (Ministry of Communications) on the other concerning the obligation imposed on Telecom Italia to pay a fee based on a year’s turnover from the final date laid down for transposition into national law of Directive 97/13.