natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εντούτοις, εξεταζόμενα στο σύνολό τους, τα στοιχεία που εκθέτει η Επιτροπή στην ανακοίνωση αιτιάσεων και που στηρίζουν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε με την Απόφαση επί του ηγετικού ρόλου της Hoechst, δεν ήταν επαρκώς σαφή όσον αφορά την έκταση και την εκτίμησή τους.
Taken together, however, the elements mentioned by the Commission in the statement of objections, and on which the Commission based its conclusion in the Decision that Hoechst had played a role as leader, were insufficiently precise as to their scope and their characterisation.
Επιπλέον, ακόμα και αν η Επιτροπή άφησε να εννοηθεί, στο σημείο 295 της ανακοινώσεως αιτιάσεων, ότι ελάμβανε υπόψη τον ηγετικό ρόλο «ορισμένων επιχειρήσεων», η εν λόγω ένδειξη, λαμβανομένης υπόψη της ασαφείας των λοιπών στοιχείων της ανακοινώσεως αιτιάσεων, δεν ήταν επαρκής για να παράσχει στη Hoechst τη δυνατότητα να αντιληφθεί αν θα μπορούσε ή όχι ενδεχομένως να θεωρηθεί ότι η ίδια είχε ηγετικό ρόλο στη σύμπραξη.
Furthermore, even though the Commission gave the impression, at paragraph 295 of the statement of objections, that it would take account of the leading role played by ‘some companies’, that indication was not sufficient, in light of the lack of precision of the rest of the statement of objections, to allow Hoechst to determine whether or not it was concerned by any characterisation as leader.
Για το σύνολο των ανωτέρω λόγων, πρέπει να θεωρηθεί ότι, έστω και αν η ανακοίνωση αιτιάσεων εξέθετε τα πραγματικά περιστατικά που προσάπτονταν στη Hoechst, η Επιτροπή δεν προέβη σε επαρκή χαρακτηρισμό τους για να παράσχει τη δυνατότητα στην προσφεύγουσα να αμυνθεί λυσιτελώς.
For all of the foregoing reasons, it must be considered that, even though the facts in respect of which Hoechst is criticised were addressed in the statement of objections, the Commission did not characterise them sufficiently precisely to enable the applicant to defend itself properly.
Εξάλλου, πρέπει να τονιστεί συναφώς ότι, με την απάντηση στην ανακοίνωση αιτιάσεων, η Hoechst δήλωσε ειδικότερα:
It should further be observed in that regard that, in its response to the statement of objections, Hoechst stated:
«Η Hoechst/Nutrinova δεν είχε καθοριστικό ρόλο στη σύμπραξη.
‘Hoechst/Nutrinova did not play a determining role in the cartel.
Ο όρος “πρωτοστάτης” που περιλαμβάνεται στο σημείο 60 της ανακοινώσεως αιτιάσεων δεν είναι
The word “leader” used in para. 60 of the [statement of objections] is unclear in this respect. … The
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σαφής επ’ αυτού […] Η αναφορά στον “πρωτοστάτη” στο σημείο 60 της ανακοινώσεως αιτιάσεων αφορά αποκλειστικά τον ρόλο της Hoechst/Nutrinova ως “οικοδεσπότριας” και διοργανώτριας των διεξαγόμενων στην Ευρώπη κοινών συσκέψεων.»
HOECHST v COMMISSION language referring to “leader” in para. 60 of the [statement of objections] concerns exclusively Hoechst/Nutrinova’s role as host and organiser of those joint meetings held in Europe.’
Ομοίως, κατά την ακρόαση που πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου 2003, οι δικηγόροι της Hoechst και της Nutrinova δήλωσαν ότι η επιχείρηση αυτή πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις για να της χορηγηθεί ασυλία όσον αφορά την επιβολή προστίμου, εκθέτοντας τα ακόλουθα:
Likewise, at the hearing on 24 April 2003, counsel for Hoechst and Nutrinova declared that that undertaking satisfied all the conditions for obtaining immunity from a fine, stating that:
«Όσον αφορά τον ρόλο της Hoechst και της Nutrinova ως οικοδεσποτών και διοργανωτών των διεξαγόμενων στην Ευρώπη κοινών συσκέψεων, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, δεδομένου ότι οι πελάτες μας ήταν η μόνη ευρωπαϊκή επιχείρηση που μετέσχε στις ως άνω κοινές συσκέψεις, ήταν απλώς φυσικό να έχουν την ευθύνη της οργανώσεως των συσκέψεων στην Ευρώπη.
‘As regards the role played by Hoechst and Nutrinova as hosts of the joint meetings held in Europe, it must be emphasised that as my clients were the only European undertaking to have participated in those joint meetings, it was quite natural that they should be responsible for organisation of the meetings in Europe.
Ωστόσο, τούτο δεν συνεπάγεται κάποιον ηγετικό ρόλο στη σύμπραξη.»
However, that does not mean that they played any role as leader of the cartel.’
Από αυτό προκύπτει ότι η ασάφεια της ανακοινώσεως αιτιάσεων όσον αφορά τον χαρακτηρισμό της Hoechst ως «πρωτοστάτη» οδήγησε την επιχείρηση αυτή να εστιάσει την προσοχή της επί της οργανώσεως των κοινών συσκέψεων, μόνο ζήτημα με το οποίο ασχολήθηκε αρχικά η Επιτροπή στο σημείο 60 της ανακοινώσεως αιτιάσεων.
It follows that the lack of precision in the statement of objections concerning the characterisation of Hoechst as a leader led that undertaking to focus on the organisation of the joint meetings, the only topic initially addressed by the Commission at paragraph 60 of the statement of objections.
Ελλείψει περαιτέρω διευκρινίσεων και λαμβανομένης υπόψη της διασποράς των λοιπών πραγματικών στοιχείων στο πλαίσιο της ανακοινώσεως αιτιάσεων, η Hoechst δεν ήταν σε θέση να αμυνθεί λυσιτελώς επί του σημείου αυτού.
In the absence of greater precision, and as the other factual elements were scattered throughout the statement of objections, Hoechst was not placed in a position to adopt an effective defence on that point.
Εξάλλου, πρέπει να υπομνησθεί ότι η Επιτροπή είχε επίγνωση της ασαφείας του όρου «πρωτοστάτης» που χρησιμοποιείται στο σημείο 60 της ανακοινώσεως αιτιάσεων.
It must further be borne in mind that the Commission was aware of the lack of precision of the word ‘leader’ used at paragraph 60 of the statement of objections.
Τούτο προκύπτει, ειδικότερα, από το γεγονός ότι τροποποίησε την ορολογία που χρησιμοποίησε στο πλαίσιο της Αποφάσεως.
That may be seen, in particular, from the fact that the Commission altered the wording used in the Decision.
Για το σύνολο των λόγων αυτών, ο δεύτερος λόγος πρέπει να γίνει δεκτός.
For all of those reasons, the second plea must be upheld.
Επομένως, χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί ο έκτος λόγος, η Απόφαση πρέπει να μεταρρυθμιστεί, καθόσον δέχεται ως επιβαρυντική περίσταση έναντι της Hoechst τον ηγετικό ρόλο της.
Accordingly, without there being any need to analyse the sixth plea, the Decision must be varied in that it establishes the aggravating circumstance of having been a leader of the cartel as against Hoechst.
Οι συγκεκριμένες συνέπειες της εν λόγω μεταρρυθμίσεως θα καθοριστούν αργότερα.
The consequences of that variation will be determined below.
Ε — Επί του εβδόμου λόγου, που στηρίζεται στον αδικαιολόγητο χαρακτήρα της αυξήσεως του προστίμου λόγω της υποτροπής
E — The seventh plea, alleging that the increase in the fine imposed for a repeated infringement was unjustified
Η αιτιολογική σκέψη 363 της Αποφάσεως είναι διατυπωμένη ως εξής:
Recital 363 to the Decision reads as follows:
«Στην περίπτωση της Hoechst, η σοβαρότητα της παραβάσεως ενισχύεται λόγω των ακολούθων περιστάσεων: α) Η Hoechst είχε ηγετικό ρόλο στη σύμπραξη (αιτιολογικές σκέψεις 92 έως 95).
(a) Hoechst’s role as a leader of the cartel (recitals 92 to 95);
β) Στο παρελθόν είχαν εκδοθεί αποφάσεις της Επιτροπής σχετικά με τη Hoechst αφορώσες παράβαση του ίδιου είδους.»
(b) Hoechst has been subject to previous decisions finding an infringement of the same type.’
Η υποσημείωση 211 που περιλαμβάνεται στην αιτιολογική σκέψη 363 της Αποφάσεως έχει ως ακολούθως:
Footnote 211, which accompanies recital 363 to the Decision, reads as follows:
«Βλ. τις αποφάσεις της Επιτροπής 94/599/ΕΚ (PVC II) (ΕΕ L 239 της 14.9.1994, σ.
‘See Commission Decisions 94/599/EC (PVC II) (OJ L 239, 14.9.1994, p. 14), 89/191/EEC (PVC I) (OJ L 74, 17.3.1989, p. 21), 86/398/EEC (Polypropylene) (OJ L 230, 18.8.1986, p.
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ λένιο) (ΕΕ L 230 της 18.8.1986, σ.
HOECHST v COMMISSION
Με την αιτιολογική σκέψη 368 της Αποφάσεως η Επιτροπή εκθέτει τα ακόλουθα:
At recital 368 to the Decision, the Commission states:
«Το ύψος του προστίμου πρέπει να είναι τέτοιο ώστε αυτό να έχει επαρκώς αποτρεπτικό χαρακτήρα.
‘It is necessary to ensure that the level of the fine has sufficient deterrent effect.
Η Επιτροπή σημειώνει ότι, με τις προγενέστερες αποφάσεις που αφορούσαν τη Hoechst, η εταιρία αυτή είχε κληθεί να σταματήσει τις αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού ενέργειές της και να μην τις επαναλάβει (βλ. αιτιολογική σκέψη 363).
The Commission notes that previous Decisions addressed to Hoechst ordered the company to put an end to its anticompetitive conduct and to refrain from repeating it (see recital 363).
Τούτο όφειλε να την παρακινήσει να επιδεικνύει ιδιαίτερη προσοχή όσον αφορά την τήρηση του κοινοτικού δικαίου του ανταγωνισμού και να μην τελέσει εκ προθέσεως κάποια ανάλογη παράβαση.
This should have prompted it to pay special attention to compliance with Community competition law and refrain from all deliberate violations.
Το γεγονός ότι επανέλαβε τις ίδιες πράξεις αποδεικνύει ότι τα προηγούμενα πρόστιμα δεν είχαν έναντι αυτής επαρκώς αποτρεπτικό χαρακτήρα ώστε να μεταβάλει τη συμπεριφορά της.»
The fact that it repeated the same conduct shows that the previous fines were not such a deterrent as to make it change its conduct.’
Απαντώντας στα επιχειρήματα που προέβαλε η Hoechst, η Επιτροπή εκθέτει ειδικότερα με την αιτιολογική σκέψη 372 της Αποφάσεως:
In response to the arguments put forward by Hoechst, the Commission states at recital 372 to the Decision:
«Όσον αφορά την υποτροπή της Hoechst, η Επιτροπή σημειώνει ότι η τελευταία απόφαση που διέτασσε την επιχείρηση αυτή να παύσει τις αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού ενέργειές της και να μην τις επαναλάβει εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1994.
‘Concerning Hoechst’s position as recidivist, the Commission notes that the last decision ordering Hoechst to put an end to its anticompetitive conduct and to refrain from repeating it dates from July 1994.
Μετά την απόφαση αυτή, η Hoechst συνέχισε την παράβαση που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας κατά τη διάρκεια δύο και πλέον ετών.
After that decision Hoechst continued the infringement which is the subject of these proceedings for more than two years.
Τούτο αποδεικνύει σαφώς ότι η προηγούμενη απόφαση δεν την απέτρεψε να συνεχίσει να μετέχει σε ανάλογη σύμπραξη.»
This clearly shows that the previous decision did not deter Hoechst from continuing its participation in a similar cartel.’
Βάσει των στοιχείων αυτών και για να ληφθεί υπόψη η υποτροπή της Hoechst, η Επιτροπή αύξησε το βασικό ποσό του προστίμου κατά 50 % λόγω επιβαρυντικών περιστάσεων (αιτιολογική σκέψη 373 της Αποφάσεως).
In the light of those facts, and to take account of the fact that Hoechst’s conduct constituted a repeated infringement, the Commission increased the basic amount off the fine by 50% to reflect the aggravating circumstances (recital 373 to the Decision).
Η Hoechst εκθέτει ότι η Επιτροπή αύξησε κατά 50 % λόγω της υποτροπής το βασικό ποσό του προστίμου της των 110 εκατομμυρίων ευρώ.
Hoechst states that the Commission increased the basic amount of its fine, EUR 110 million, by 50% because this was a repeated infringement.
Η Hoechst θεωρεί ότι το ποσό της εν λόγω προσαυξήσεως είναι αντίθετο προς την αρχή της αναλογικότητας και ότι δεν αντιλαμβάνεται τον λόγο για την επιβολή σε βάρος της μιας προσαυξήσεως λόγω υποτροπής συνδεόμενης με παρελθούσες παραβάσεις.
Hoechst contends that that increase is disproportionate and is unable to see on what ground it could be subjected to an increase for repeated infringement connected with past infringements.
Πρώτον, η Hoechst υπογραμμίζει ότι οι προγενέστερες διαδικασίες περί των οποίων γίνεται λόγος στην αιτιολογική σκέψη 363 της Αποφάσεως [ήτοι εκείνες που οδήγησαν, αντιστοίχως, στην έκδοση της αποφάσεως 94/599/ΕΚ της Επιτροπής, της 27ης Ιουλίου 1994, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (IV/31.865 — PVC) (ΕΕ L 239, σ.
First, Hoechst contends that the old proceedings referred to at recital 363 to the Decision (namely the proceedings that led, respectively, to the adoption of Commission Decision 94/599/EC of 27 July 1994 relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the EC Treaty (IV/31.865 — PVC) (OJ 1994 L 239, p.
14), στο εξής: απόφαση PVC II, της αποφάσεως 89/191/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (IV/31.866 — PEBD) (ΕΕ 1989, L 74, σ.
14), ‘the PVC II decision’; Commission Decision 89/191/EEC of 21 December 1988 relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the EEC Treaty (IV/31.866 — LdPE) (OJ 1989 L 74, p.
21), στο εξής: απόφαση PVC I, της αποφάσεως 86/398/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 23ης Απριλίου 1986, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (IV/31.149 — Πολυπροπυλένιο) (ΕΕ L 230, σ.
21), ‘the PVC I decision’; Commission Decision 86/398/EEC of 23 April 1986 relating to a proceeding under Article 85 of the EEC Treaty (IV/31.149 — Polypropylene) (OJ 1986 L 230, p.
1), και της αποφάσεως 69/243/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 24ης Ιουλίου 1969, σχετικά με μια διαδικασία βάσει του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (IV/26.267 — Χρωστικές ουσίες) (ΕΕ L 195, σ.
1); and Commission Decision 69/243/EEC of 24 July 1969 relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the EEC Treaty (IV/26.267 — Dyestuffs) (Journal official 1969 L 195, p.
11)], δεν έχουν καμία σχέση με την υπό κρίση υπόθεση.
11) are wholly unconnected with the present case.
Ειδικότερα, όσον αφορά την απόφαση PVC II, η Hoechst θεωρεί ότι η απόφαση αυτή απλώς επαναλαμβάνει την απόφαση PVC I, την οποία το Πρωτοδικείο είχε κρίνει ως ανυπόστατη και την οποία ακύρωσε στη συνέχεια το Δικαστήριο.
More particularly, Hoechst maintains that the PVC II decision merely reiterates the PVC I decision, which was declared non-existent by the Court of First Instance and then annulled by the Court of Justice.
Εξάλλου, οι αποφάσεις PVC I και PVC II αφορούσαν τα ίδια παλαιά πραγματικά περιστατικά, καθόσον αυτά έπαυσαν το 1984.
Furthermore, the PVC I and PVC II decisions relate to old facts, since the facts ceased in 1984.
Επομένως, με την αιτιολογική σκέψη 372 της Αποφάσεως κακώς η Επιτροπή επιδιώκει να διαπιστώσει κάποια σχέση μεταξύ της αποφάσεως PVC II και της υπό κρίση υποθέσεως.
The Commission is therefore wrong to seek, at recital 372 to the Decision, to establish a connection between the PVC II decision and the present case.
Σ’ αυτό προστίθεται το γεγονός ότι η προγενέστερη δραστηριότητα της Hoechst στον τομέα των προσθέτων ουσιών διατροφής δεν είχε καμία σχέση με τις δραστηριότητες στον τομέα του PVC.
In addition, Hoechst’s former activities in the animal feedingstuffs additives sector have no bearing on its activities in the PVC sector.
Η Hoechst εκθέτει επίσης ότι η Επιτροπή έχει αρχίσει πρόσφατα να δέχεται μια συλλογική ευθύνη ομίλου, επιβάλλοντας προσαυξήσεις 10 % κατ’ έτος για το χρονικό διάστημα μεταξύ της επιβάλλουσας πρόστιμο σε μια υπόθεση αποφάσεως και της λήξεως της παραβάσεως που αποτελεί το αντικείμενο άλλης υποθέσεως.
Hoechst also submits that the Commission recently undertook to establish joint group liability by imposing increases of 10% per year for the period between the decision imposing a fine in one case and the end of the infringement forming the subjectmatter of another case.
Η Hoechst παραπέμπει, συναφώς, στην απόφαση 2005/471/ΕΚ της Επιτροπής, της 27ης Νοεμβρίου 2002, σχετικά με διαδικασία δυνάμει του άρθρου 81 της Συνθήκης ΕΚ έναντι των επιχειρήσεων BPB PLC, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge SA και Gyproc Benelux NV (υπόθεση COMP/E-1/37.152 — Γυψοσανίδες) (ΕΕ 2005, L 166, σ. 8).
Hoechst refers, in that regard, to Commission Decision 2005/471/EC of 27 November 2002 relating to proceedings under Article 81 of the EC Treaty against BPB PLC, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge SA and Gyproc Benelux NV (Case COMP/E-1/37.152 — Plasterboard) (OJ
Εντούτοις, εν προκειμένω, η χρονική σύμπτωση μεταξύ της αποφάσεως PVC II και της επίμαχης παραβάσεως στην υπό κρίση υπόθεση απορρέει από το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να εκδώσει την απόφαση PVC II παρά μόνον ένδεκα έτη μετά τη λήξη της παραβάσεως στην τελευταία αυτή υπόθεση.
In the present case, however, the fact that the PVC II decision and the infringement at issue in the present case relate to the same period results from the fact that the Commission was not in a position to adopt the PVC II decision until 11 years after the infringement at issue in that case had ceased.
Δεύτερον, οι υποθέσεις στις οποίες αναφέρεται η Επιτροπή με την αιτιολογική σκέψη 363 της Αποφάσεως αφορούν πράξεις που έπαυσαν το 1984 το αργότερο.
Second, the cases to which the Commission refers at recital 363 to the Decision concern conduct which came to an end in 1984 at the latest.
Επομένως, οι πράξεις αυτές έχουν παραγραφεί.
The facts are therefore time-barred.
Η Hoechst υπογραμμίζει ότι η απόφαση «Χρωστικές ουσίες» οριστικοποιήθηκε πριν από 30 και πλέον έτη με απόφαση του Δικαστηρίου.
Hoechst contends that the Dyestuffs decision became final more than 30 years ago, by a judgment of the Court of Justice.
Κατά συνέπεια, είναι πολύ παλαιά για να μπορεί να συναχθεί περίπτωση υποτροπής.
That decision is too old to support the ‘repeated infringement’ argument.
Η Hoechst προσθέτει ότι τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αφορά η απόφαση «Πολυπροπυλένιο» αποτέλεσαν το αντικείμενο δικαστικής κρίσεως μόλις τον Ιούλιο του 1999, ενώ εκείνα τα οποία αφορούν οι αποφάσεις PVC I και PVC II τον Οκτώβριο του 2002, Επομένως, πολύ χρόνο μετά το πέρας των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υποθέσεως.
Hoechst further submits that the facts referred to by the Polypropylene decision were definitively settled only in July 1999, and those referred to by the PVC I and PVC II decisions in October 2002, thus long after the facts of the present case had come to an end.
Τρίτον, ακόμα και αν πρέπει τελικά να γίνει δεκτό ότι διαφορετικές παραβάσεις διαπραχθείσες ανεξάρτητα η μία από την άλλη στο πλαίσιο ενός ομίλου και χωρίς αντικειμενική σχέση μεταξύ τους αποτελούν επιβαρυντική περίσταση, η επιβληθείσα προσαύξηση είναι αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας.
Third, even if it should ultimately be held that different infringements committed independently within a group and without any subjective connection between them constitute an aggravating circumstance, the increase applied is disproportionate.
Ειδικότερα, η Επιτροπή είχε λάβει υπόψη δύο φορές το γεγονός ότι η Hoechst αποτελεί μέλος ομίλου: μια πρώτη φορά καθορίζοντας το αρχικό ποσό του προστίμου σε 20 εκατομμύρια ευρώ και μια δεύτερη προσαυξάνοντας το ποσό αυτό κατά 100 % λόγω του μεγέθους του ομίλου της Hoechst.
In particular, the fact that Hoechst is part of a group has already been taken into account twice by the Commission: first when the Commission fixed the starting amount of the fine at EUR 20 million and second when it increased that amount by 100% on account of the size of the Hoechst group.
Για σύγκριση, η Hoechst επιβαρύνθηκε με βασικό ποσό ουσιαστικά δεκατέσσερις φορές υψηλότερο έναντι αυτού της Daicel, λόγω της δομής του ομίλου, ενώ ο κύκλος εργασιών της είναι μόλις τέσσερις φορές μεγαλύτερος.
By way of comparison, Hoechst had to bear a starting amount practically 14 times Daicel’s, on account of its group structure, while its turnover is only four times as high.
Η Hoechst υπογραμμίζει επίσης ότι στη διαδικασία που οδήγησε στην απόφαση «Γυψοσανίδες» είχε επιβληθεί μια προσαύξηση 10 % κατ’ έτος για το χρονικό διάστημα μεταξύ της προηγουμένης επιβάλλουσας πρόστιμο αποφάσεως και της παύσεως της αφορώσας το σχετικό προϊόν παραβάσεως.
Hoechst also emphasises that in the proceedings leading to the Plasterboard decision, an increase of 10% per year had been imposed for the period between the preceding decision imposing a fine and the end of the infringement concerning the relevant product.
Όμως, εν προκειμένω, η προσαύξηση είναι 22 % κατ’ έτος.
In this case the increase is 22% per year.
Επικουρικώς, η Hoechst υποστηρίζει ότι μια προσαύξηση λόγω υποτροπής δεν είναι δίκαιη όταν η οικεία επιχείρηση συνεργάζεται πλήρως με την Επιτροπή κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.
In the alternative, Hoechst contends that an increase for repeated infringement is unfair when the undertaking concerned cooperates fully during the administrative procedure.
Ο σκοπός της κυρώσεως δεν μπορεί να δικαιολογήσει την προσαύξηση αυτή.
The purpose of the penalty cannot justify that increase.
Παραπέμποντας στις αποφάσεις Thyssen Stahl κατά Επιτροπής, σκέψη 325 ανωτέρω (σκέψη 617), και Michelin κατά Επιτροπής, σκέψη 339 ανωτέρω (σκέψη 284), η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι η έννοια της υποτροπής, όπως την αντιλαμβάνονται ορισμένες εθνικές έννομες τάξεις, συνεπάγεται ότι κάποιος διέπραξε νέες παραβάσεις ενώ είχε τιμωρηθεί για άλλες ανάλογες παραβάσεις.
The Commission refers to Thyssen Stahl v Commission, paragraph 325 above (paragraph 617), and Michelin v Commission, paragraph 339 above (paragraph 284), and contends that the concept of repeated infringement, as understood in a number of national legal orders, implies that a person has committed new infringements after being punished for similar infringements.
Εν προκειμένω, οι διαδικασίες που οδήγησαν στις αποφάσεις PVC I, PVC II και «Χρωστικές ουσίες» περί των οποίων κάνει λόγο η Απόφαση αφορούσαν όλες συμπράξεις σχετικά με τιμές ή ποσοστώσεις.
In this case, the proceedings culminating in the PVC I, PVC II and Dyestuffs decisions referred to in the Decision all concerned cartels on prices or quotas.
Επομένως, πρόκειται για παραβάσεις ανάλογες προς αυτές που αποτελούν το αντικείμενο της υπό κρίση υποθέσεως.
The infringements in those cases were therefore similar to the one forming the subjectmatter of the present case.
Στο πλαίσιο αυτό, ελάχιστη σημασία έχει το ότι ορισμένες παραβάσεις (όπως εκείνη που οδήγησε στην απόφαση «Χρωστικές ουσίες») είναι παρωχημένες.
It is immaterial, in that context, that certain infringements (such as that giving rise to the Dyestuffs decision) are old.
Η προσαύξηση λόγω υποτροπής δεν χρησιμεύει για να καθιστά βαρύτερες a posteriori τις κυρώσεις του παρελθόντος, αλλά για την αποτελεσματική καταστολή των περιπτώσεων υποτροπής.
The increase for repeated infringement does not serve to increase ex post facto penalties imposed in the past, but to pursue cases of repeated infringement effectively.
Η Επιτροπή υπογραμμίζει ειδικότερα ότι πρέπει να μεριμνά ώστε οι ενέργειές της να έχουν αποτρεπτικό χαρακτήρα (απόφαση Irish Sugar κατά Επιτροπής, σκέψη 198 ανωτέρω, σκέψη 245) και ότι η υποτροπή περιλαμβάνεται μεταξύ των κριτηρίων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον προσδιορισμό του προστίμου (απόφαση Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 145 ανωτέρω, σκέψη 91).
The Commission emphasises in particular that it must ensure that its action has a deterrent effect (Irish Sugar v Commission, paragraph 198 above, paragraph 245) and that repeated infringement is among the relevant criteria used to determine the fine (Aalborg Portland and Others v Commission, paragraph 145 above, paragraph 91).
Η Επιτροπή προσθέτει ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία εν προκειμένω για τη συνέχεια της επιχειρήσεως την οποία αφορούν οι αποφάσεις που μνημονεύει η αιτιολογική σκέψη 363 της Αποφάσεως.
The Commission further submits that there is no doubt in this case as to the continuity of the undertaking to which the decisions mentioned at recital 363 to the Decision were addressed.
Εξάλλου, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει η Hoechst, η Επιτροπή θεωρεί ότι μπορεί να επιβάλλεται προσαύξηση λόγω υποτροπής όταν η οικεία παράβαση διαπράττεται ενώ η απόφαση σχετικά με την παράβαση για την οποία είχε επιβληθεί προηγουμένως κύρωση δεν έχει ακόμη καταστεί δεδικασμένο.
Contrary to Hoechst’s contention, moreover, the Commission maintains that an increase for repeated infringement may be imposed when the infringement at issue was committed even when the infringement in respect of which a sanction had previously been imposed had not yet become final.
Η εμπλεκόμενη επιχείρηση λαμβάνει σχετική προειδοποίηση ήδη από τη στιγμή της κοινοποιήσεως της αποφάσεως της Επιτροπής και όχι μόνον όταν η απόφαση αυτή αποκτά ισχύ δεδικασμένου.
A warning is given immediately the Commission’s decision is notified and not just when the decision becomes final.