natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πολλάκις έχει ανακύψει το ζήτημα αν υφίσταται απόλυτο δικαίωμα σιωπής για τις επιχειρήσεις στις οποίες η Επιτροπή απευθύνει αποφάσεις του άρθρου 11, παράγραφος 5, του κανονισμού 17 16, ζητώντας τους να κοινοποιήσουν ορισμένες πληροφορίες.
The question has regularly arisen whether the undertakings to which decisions taken under Article 11(5) of Regulation No 17 16 requesting that they communicate certain information are sent have an absolute right to silence.
Κανονισμός 17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου 1962, πρώτος κανονισμός εφαρμογής των άρθρων 81 ΕΚ και 82 ΕΚ (ΕΕ ειδ. έκδ. 08/001, σ. 25).
Council Regulation No 17 of 6 February 1962, First Regulation implementing Articles 85 and 86 of the Treaty (OJ, English Special Edition 1959-62, p. 87).
Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου 17.
However, the applicants have not been deterred from invoking the judgments of the European Court of Human Rights 17 in an effort to ensure that the Community case-law develops in a way favourable to their case.
Εντούτοις, το Πρωτοδικείο δεν δέχθηκε τη σχετική επιχειρηματολογία, τονίζοντας, με την προαναφερθείσα απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, ότι η εξουσία της Επιτροπής να ζητεί πληροφορίες δεν είναι αντίθετη προς το άρθρο 6, παράγραφοι 1 και 2, της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και προς τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
The Court of First Instance has none the less refused to embark on that road and emphasised in Tokai Carbon and Others v Commission that the Commission’s power to request information does not fall foul of either Article 6(1) and (2) of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms or the case-law of the European Court of Human Rights.
Το Πρωτοδικείο υπογράμμισε ότι, εν πάση περιπτώσει, το γεγονός ότι ο αποδέκτης της αιτήσεως παροχής πληροφοριών οφείλει να απαντήσει στα ερωτήματα της Επιτροπής σχετικά με αμιγώς πραγματικά γεγονότα και να προσκομίσει τα ζητούμενα προϋπάρχοντα έγγραφα δεν μπορεί να συνιστά παραβίαση της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας ή του δικαιώματος για μια δίκαιη δίκη, που παρέχουν, στον τομέα του δικαίου του ανταγωνισμού, προστασία ισοδύναμη με αυτή που εγγυάται το άρθρο 6 της Συμβάσεως για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών.
In any event, the Court of First Instance observes, the mere fact of being obliged to answer purely factual questions put by the Commission and to comply with its requests for the production of documents already in existence cannot constitute a breach of the principle of respect for the rights of defence or impair the right to fair legal process, which offer, in the specific field of competition law, protection equivalent to that guaranteed by Article 6 of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms.
Πράγματι, ο αποδέκτης της αιτήσεως παροχής πληροφοριών έχει κάθε δυνατότητα να αποδείξει, σε μεταγενέστερο στάδιο της διοικητικής διαδικασίας ή ενώπιον του κοινοτικού δικαστή, ότι τα γεγονότα που εξέθεσε στις απαντήσεις του ή τα έγγραφα που κοινοποίησε έχουν διαφορετικό νόημα από αυτό που δέχθηκε η Επιτροπή.
There is nothing to prevent the addressee of a request for information from showing, whether later during the administrative procedure or in proceedings before the Community Courts, when exercising his rights of defence, that the facts set out in his replies or the documents produced by him have a different scope from that ascribed to them by the Commission.
256-Α, § 44α), απόφαση Saunders κατά Ηνωμένου Βασιλείου, της 17ης Δεκεμβρίου 1996 (Recueil des arrêts et décisions 1996-VI, σ.
Funke v France judgment of 25 February 1993, Series A No 256-A, § 44a; Saunders v United Kingdom judgment of 17 December 1996, Reports of judgments and decisions, 1996-VI, p.
2044), και απόφαση J. B. κατά Ελβετίας, της 3ης Μαΐου 2001 (που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στο Recueil des arrêts et décisions).
2044; and J.B. v Switzerland judgment of 3 May 2001, not yet published in the Reports of judgments and decisions.
Απόδειξη της παραβάσεως του άρθρου 81 ΕΚ
Proof of the infringement of Article 81 EC
Στην Επιτροπή εναπόκειται να αποδεικνύει τα περιστατικά που στοιχειοθετούν παράβαση του άρθρου 81 ΕΚ (απόφαση του Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 1999, C-49/92 P, Επιτροπή κατάAnic Partecipazioni, Συλλογή 1999, σ. I-4125, σκέψη 86).
It is for the Commission to demonstrate the circumstances constituting an infringement of Article 81 EC (Case C-49/92 P Commission v Anic Partecipazioni [1999] ECR I-4125, paragraph 86).
Μεταξύ άλλων, η Επιτροπή οφείλει να αποδεικνύει τη διάρκεια της παραβάσεως για την οποία επιβάλλει κυρώσεις.
The Commission must, in particular, demonstrate the duration of the infringement in respect of which it is imposing a sanction.
Στις υποθέσεις αυτές, η Επιτροπή δεν είχε αποδείξει τη συνολική διάρκεια της παραβάσεως.
In those cases, the Commission had not adduced evidence of the entire duration of the infringement.
Προκειμένου να καθορίσει τη διάρκεια της παραβάσεως, η Επιτροπή έκρινε ότι, καίτοι ο όμιλος Ευρώπης-Ιαπωνίας άρχισε να πραγματοποιεί συναντήσεις ήδη από το 1977, εντούτοις ως χρόνος ενάρξεως της παραβάσεως έπρεπε να ληφθεί υπόψη το έτος 1990, δεδομένης της υπάρξεως, από το 1977 έως το 1990, συμφωνιών αυτοπεριορισμού των εξαγωγών οι οποίες είχαν συναφθεί μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ιαπωνίας.
In order to determine the duration of the infringement, the Commission took the view that, although the Europe-Japan club had first met in 1977, 1990 should be taken as the starting date of the infringement because, between 1977 and 1990, agreements on the voluntary restraint of exports had been concluded between the European Community and Japan.
Το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι ουδείς εκ των διαδίκων αμφισβήτησε την απόφαση της Επιτροπής να μη δεχθεί ότι υπήρχε παράβαση από το 1977 λόγω της υπάρξεως των συμφωνιών αυτοπεριορισμού.
The Court noted that none of the parties had challenged the Commission’s position, consisting in not setting the starting date of the infringement as 1977 because of the existence of the voluntary restraint agreements.
Συναφώς, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε ότι, κατ’ αρχήν, ο προσφεύγων οφείλει να αποδεικνύει τους ισχυρισμούς του.
When the applicants disputed the starting date of the infringement, however, the Court observed that the alleged cessation of the voluntary restraint agreements constituted the decisive criterion for the purpose of
Δραστηριότητα της προαναφερθείσας μειώσεως κατά ένα έτος.
In that regard, the Court recalled that, in principle, it is for the applicant to adduce evidence of its claims.
Κατά το άρθρο 15 του κανονισμού 17 18, η Επιτροπή, όταν διαπιστώνει παράβαση των διατάξεων των άρθρων 81 ΕΚ ή 82 ΕΚ, δύναται, με απόφαση, όχι μόνο να υποχρεώσει τις επιχειρήσεις να τερματίσουν τη διαπιστωθείσα παράβαση, αλλά και να τους επιβάλει πρόστιμα.
The Court held that, on the basis of the evidence adduced by the Commission, the existence of the infringement had not been established, so far as the Japanese undertakings were concerned, after 1 July 1994 and that, accordingly, the duration of the infringement must be reduced by six months in addition to the reduction of one year indicated above.
Το ύψος του προστίμου, το οποίο μπορεί να ανέρχεται μέχρι ποσοστό 10 % του κύκλου εργασιών που πραγματοποιήθηκε σε παγκόσμια κλίμακα κατά την προηγούμενη της εκδόσεως της αποφάσεως διαχειριστική περίοδο από καθεμία των επιχειρήσεων που είχαν συνεργήσει στην παράβαση αυτή, καθορίζεται βάσει της βαρύτητας και της διάρκειας της εν λόγω παραβάσεως.
Consequently, the Court annulled the contested decision in so far as it established the existence of the infringement before 1 January 1991 and, so far as the Japanese undertakings were concerned, beyond 30 June 1994, and the fines imposed on the undertakings were reduced accordingly (Joined Cases T-67/00, T-68/00, T-71/00 and T-78/00 JFE Engineering and Others v Commission, not yet published in the ECR; under appeal, Cases C-403/04 P and C-405/04 P).
«FETTSCA» 21, με τις οποίες κρίθηκε ότι μπορεί να γίνει επίκληση των κατευθυντήριων γραμμών έναντι της Επιτροπής.
Under Article 15 of Regulation No 17, 18 where the Commission finds an infringement of Article 81 EC or Article 82 EC, it may, by decision, not only require the undertakings to bring the infringement to an end, but also impose fines on them.
Συνεπώς, η Επιτροπή οφείλει να τηρεί τους κανόνες που η ίδια επέβαλε με τις κατευθυντήριες γραμμές (προαναφερθείσα απόφαση της 8ης Ιουλίου 2004, Mannesmannröhren-Werke κατά Επιτροπής, σκέψεις 212 και 231), εκτός
The amount of the fine, which may be up to 10% of the worldwide turnover in the business year preceding the adoption of the decision making a finding of infringement of each of the undertakings participating in the infringement, is determined in the light of the gravity and the duration of the infringement.
Το άρθρο 23 του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης ΕΚ (ΕΕ L 1, σ.
Article 23 of Council Regulation (EC) No 1/2003 of 16 December 2002 on the implementation of the rules on competition laid down in Articles 81 and 82 of the EC Treaty (OJ 2003 L 1, p.
1), ο οποίος αντικαθιστά τον κανονισμό 17, είναι πανομοιότυπο με το άρθρο 15 του κανονισμού αυτού.
1) is identical to Article 15 of Regulation No 17.
Μεταξύ άλλων, απόφαση της 9ης Ιουλίου 2003, T-224/00, Archer Daniels Midland και Archer Daniels Midland Ingredients κατά Επιτροπής (εκκρεμεί η εκδίκαση της αναιρέσεως, υπόθεση C-397/03 P)· οι αποφάσεις που εκδόθηκαν στις υποθέσεις «Lysine» σχολιάσθηκαν στην Έκθεση Πεπραγμένων 2003.
In particular, the judgment of 9 July 2003 in Case T-224/00 Archer Daniels Midland and Archer Daniels Midland Ingredients v Commission (under appeal, Case C-397/03 P); the judgments delivered in the ‘Lysine’ cases were commented on in the Annual Report 2003.
Απόφαση της 19ης Μαρτίου 2003, T-213/00, CMA CGM κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ.
Judgment of 19 March 2003 in Case T-213/00 CMA CGM and Others v Commission [2003] ECR II-913, concerning the FETTSCA agreement; this judgment was commented on in the Annual Report 2003.
Το σημείο 1 A των κατευθυντηρίων γραμμών ορίζει ότι, «[γ]ια να αξιολογηθεί η σοβαρότητα της παράβασης, πρέπει να ληφθεί υπόψη ο χαρακτήρας της ίδιας της παράβασης, ο πραγματικός της αντίκτυπος επί της αγοράς, εφόσον αυτός είναι δυνατό να εκτιμηθεί, καθώς και η έκταση της γεωγραφικής αγοράς αναφοράς».
Point 1 A of the Guidelines states that ‘[i]n assessing the gravity of the infringement, account must be taken of its nature, its actual impact on the market, where this can be measured, and the size of the relevant geographic market’.
Από το σημείο αυτό προκύπτει επίσης ότι «είναι ενδεχομένως σκόπιμο να γίνεται στάθμιση, σε ορισμένες περιπτώσεις, των ποσών που προκύπτουν για καθεμιά από τις τρεις κατηγορίες [ως προς τη σοβαρότητα της παραβάσεως], προκειμένου να ληφθεί υπόψη το ειδικό βάρος κάθε επιχείρησης και, κατ’ επέκταση, ο πραγματικός αντίκτυπος της παράνομης συμπεριφοράς της για τον ανταγωνισμό».
It also follows from point 1 that it is possible to ‘apply weightings to the amounts determined within each of the three categories [of gravity] in order to take account of the specific weight and, therefore, the real impact of the offending conduct of each undertaking on competition’.
Δραστηριότητα δεν εφαρμόσθηκε ορθώς ως προς τις επιχειρήσεις Tokai Carbon και The Carbide/Graphite Group, οι οποίες ενέπιπταν σε μία εκ των τριών κατηγοριών.
Although that categorisation ignored the differences in size between undertakings in the same category, it could not in principle be condemned. However, the thresholds determined for each of the categories thus identified must be coherent and objectively justified.
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο, στο πλαίσιο της ασκήσεως της πλήρους δικαιοδοσίας του, αποφάσισε να καταργήσει την επίμαχη κατηγορία και να προβεί σε νέα κατηγοριοποίηση.
In the present case, the Court held that the method of differentiation used in the decision, which was based on turnover and market shares, had not been correctly applied by the Commission vis-à-vis Tokai Carbon and the Carbide/Graphite Group, which came in one of the three categories in question.
Επιπλέον, καθόρισε το αρχικό ποσό των προστίμων για τις επιχειρήσεις που εμπίπτουν στην τελευταία αυτή κατηγοριοποίηση, καθώς και για τις επιχειρήσεις της τρίτης κατηγορίας.
In the exercise of its unlimited jurisdiction, the Court therefore decided to dismantle the category in question and to make its own classification. It also fixed the starting amount of the fines for the undertakings coming within that classification and also for the undertakings in the third category.
Τέλος, ως προς τις δύο σημαντικότερες επιχειρήσεις, η Επιτροπή είχε εφαρμόσει συντελεστές βαρύτητας στο αρχικό ποσό.
Last, in regard to the two undertakings considered the most important, the Commission had applied multipliers for gravity to the starting amount.
Συναφώς, το Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι η Επιτροπή δύναται, κατ’ αρχήν, να εφαρμόζει συντελεστή βαρύτητας στα αρχικά ποσά, προκειμένου το πρόστιμο να έχει επαρκώς αποτρεπτικό αποτέλεσμα [απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Μαρτίου 2002, T-31/99, ABB Asea Brown Boveri κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-1881, σκέψεις 165 έως 167· εκκρεμεί η εκδίκαση της αναιρέσεως (υπόθεση C-213/02 P)].
The Court confirmed that it is in principle possible for the Commission to apply a multiplier for gravity to the starting amounts in order to set the fine at a sufficiently deterrent level (Case T-31/99 ABB Asea Brown Boveri v Commission [2002] ECR II-1881, paragraphs 165 to 167; under appeal, Case C-213/02 P).
Εντούτοις, ο συντελεστής (2,5) που έγινε δεκτός στη συγκεκριμένη περίπτωση για την επιχείρηση DSK κρίθηκε αντίθετος προς τις αρχές της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως και διορθώθηκε από το Πρωτοδικείο, στο πλαίσιο ασκήσεως της πλήρους δικαιοδοσίας του, σε 1,5 για την επιχείρηση αυτή.
However, the multiplier applied in the present case to SDK (2.5) was held not to comply with the principles of proportionality and equal treatment and the Court, in the exercise of its unlimited jurisdiction, reduced the multiplier applicable to that undertaking to 1.5.
Κατά τον ίδιο τρόπο που η Επιτροπή έχει την ευχέρεια να αυξάνει το ύψος του προστίμου διά της εφαρμογής ενός συντελεστή, δύναται, επίσης, αντιστρόφως, να μειώνει το αρχικό ποσό που θα προέκυπτε από την αυστηρή τήρηση των κατευθυντήριων γραμμών.
Although, by applying a multiplier, the Commission therefore remains free to increase the level of fines, it also has the option of reducing the starting amount which would result from a strict application of the Guidelines.
Με την απόφασή του στην υπόθεση «χαλυβδοσωλήνες χωρίς συγκόλληση», το Πρωτοδικείο επιβεβαίωσε ότι η Επιτροπή μπορούσε, παρά τον «πολύ σοβαρό» χαρακτήρα της παραβάσεως, να δεχθεί αρχικό ποσό (10 εκατομμύρια ευρώ) που αντιστοιχούσε σε ποσοστό 50 % του ελάχιστου προβλεπόμενου από τις κατευθυντήριες γραμμές ποσού για την κατηγορία αυτή παραβάσεων (20 εκατομμύρια ευρώ), προκειμένου να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες επιπτώσεις της παραβάσεως στην αγορά ήταν περιορισμένες.
The Court confirmed that, in the seamless steel tubes and pipes decision, the Commission was entitled, in spite of what was recognised as the ‘very serious’ nature of the infringement, to take a starting amount (EUR 10 million) corresponding to 50% of the minimum amount mentioned in the Guidelines for infringements in that category (EUR 20 million), in order to take account of the fact that the actual impact of the infringement on the market had been limited.
Αντιθέτως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε συνεκτιμήσει, για τον καθορισμό του ύψους του προστίμου, τη δεύτερη παράβαση στην οποία υπέπεσαν οι Ευρωπαίοι παραγωγοί (ήτοι τις συμφωνίες που αφορούσαν τη βρετανική αγορά).
On the other hand, the Court considered that the Commission had failed to take into consideration the second infringement by the European producers (the contracts relating to the United Kingdom market) when setting the amount of the fine.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, δεδομένου ότι αντιμετώπισε κατά μη διαφοροποιημένο τρόπο διαφορετικές καταστάσεις.
By that omission, the Commission therefore infringed the principle of equal treatment, since different situations were treated in the same way.
Προκειμένου να άρει την άνιση μεταχείριση των Ευρωπαίων και των Ιαπώνων παραγωγών, το Πρωτοδικείο μείωσε το επιβληθέν σε καθέναν από τους Ιάπωνες παραγωγούς πρόστιμο κατά 10 %.
In order to remedy that unequal treatment of the European producers and the Japanese producers, the Court reduced the fine imposed on each of the Japanese producers by 10%.
Ελλείψει σχετικού αιτήματος της Επιτροπής, το Πρωτοδικείο δεν αύξησε τα επιβληθέντα στους Ευρωπαίους παραγωγούς πρόστιμα.
As the Commission had not requested it to do so, the Court did not increase the fines imposed on the European producers.
Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που αντιμετωπίζονται οι άλλες παραβάσεις.
SGL Carbon maintained that the Guidelines were unlawful in that they envisaged the duration of an infringement in the same way, irrespective of its nature.
Με την προαναφερθείσα απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο επιβεβαίωσε ότι η Επιτροπή είχε δικαίωμα να αυξήσει τα αρχικά ποσά λόγω: πρώτον, της συνεχίσεως της παραβάσεως μετά τους ελέγχους της Επιτροπής (προαναφερθείσα απόφαση ABB Asea Brown Boveri κατά Επιτροπής, σκέψεις 211 έως 213)· δεύτερον, του ρόλου επιχειρήσεως ως επικεφαλής (προαναφερθείσα απόφαση Archer Daniels Midland και Archer Daniels Midlands Ingredients κατά Επιτροπής, σκέψη 239), και, τρίτον, λόγω της απόπειρας παρεμποδίσεως της διαδικασίας διά της ειδοποιήσεως άλλων επιχειρήσεων ως προς την επικείμενη διενέργεια επιτόπιων ελέγχων (απόφαση του Πρωτοδικείου της 14ης Μαΐου 1998, T-334/94, Sarrió κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-1439, σκέψη 320).
In Tokai Carbon and Others v Commission the Court of First Instance confirmed that the Commission could increase the basic amounts for: (i) continuing the infringement after the Commission had begun its investigations (ABB Asea Brown Boveri v Commission, paragraphs 211 to 213); (ii) acting as ringleader (Archer Daniels Midland and Archer Daniels Midlands Ingredients v Commission, paragraph 239); and (iii) attempting to impede the procedure by warning other undertakings that dawn raids were imminent (Case T-334/94 Sarrió v Commission [1998] ECR II-1439, paragraph 320).
Σε γενικές γραμμές, η εκ μέρους επιχειρήσεως συνεργασία που επιτρέπει στην Επιτροπή να διαπιστώσει ευχερέστερα την ύπαρξη παραβάσεως και, ενδεχομένως, να θέσει τέρμα σ’ αυτήν μπορεί να ανταμειφθεί με μείωση του προστίμου.
Generally, cooperation which allows the Commission to establish the existence of an infringement with less difficulty and, where appropriate, to put an end to it may be rewarded by a reduction in the fine.
Η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996 διευκρινίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί να χορηγηθεί το ευεργέτημα των διατάξεων αυτών.
The 1996 Leniency Notice defines the conditions in which the benefit of its provisions may be granted.
Μεταξύ των διαπιστώσεων του Πρωτοδικείου ως προς την εκ μέρους της Επιτροπής εφαρμογή της ανακοινώσεως αυτής, επιβάλλεται να τονισθεί το γεγονός ότι η αυτόβουλη κοινοποίηση προς την Επιτροπή, ως απάντηση σε αίτηση παροχής πληροφοριών δυνάμει του κανονισμού 17, εγγράφων και πληροφοριών που συνιστούν ομολογία συμμετοχής σε παράβαση των κοινοτικών κανόνων του ανταγωνισμού πρέπει να θεωρείται ως αυτόβουλη συνεργασία εκ μέρους της επιχειρήσεως δικαιολογούσα μείωση του προστίμου.
The findings of the Court of First Instance on the application of that notice by the Commission show that the fact of voluntarily sending the Commission, in answer to a request for information under Regulation No 17, documents and information constituting an admission of having participated in an infringement of the Community competition rules must be regarded as voluntary collaboration on the part of the undertaking of such a kind as to warrant a reduction in the fine.
Εκτιμώντας ότι σε συγκεκριμένη υπόθεση δεν συνέτρεχε τέτοια περίπτωση, η Επιτροπή δεν έλαβε δεόντως υπόψη, κατά την κρίση του Πρωτοδικείου, τη σπουδαιότητα της συνεργασίας ορισμένων επιχειρήσεων (προαναφερθείσα απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής).
In concluding that that was not the case, the Commission, according to the Court of First Instance, failed to appreciate the importance of the cooperation provided by certain applicants (Tokai Carbon and Others v Commission, cited above).
Τέλος, μολονότι η ανακοίνωση περί συνεργασίας προβλέπει, στο σημείο της Α, παράγραφος 3, μόνον τη μείωση «του προστίμου που [οι συνεργαζόμενες με την Επιτροπή επιχειρήσεις]
It should also be noted that the Court criticised the Commission for having failed to appreciate the importance of the cooperation of UCAR, which had provided information
Δραστηριότητα θα όφειλαν άλλως να καταβάλουν», εντούτοις η διάταξη αυτή δεν απαιτεί να συσχετίζεται κάθε ατομική πληροφορία με παράβαση του δικαίου του ανταγωνισμού δυνάμενη να κολασθεί χωριστά.
Last, while the notice provides, in point A.3, only for a reduction ‘in the fine which would have been imposed upon [the undertakings cooperating with the Commission]’, it does not require that each individual item of information must relate to an infringement of competition law in respect of which a separate sanction may be imposed.
Κατά συνέπεια, για να μπορέσει να εφαρμοσθεί η ανακοίνωση περί συνεργασίας σε μια επιχείρηση, αρκεί η διατεθειμένη να συνεργασθεί επιχείρηση να εκτεθεί στο ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων, με την αποκάλυψη της εμπλοκής της σε παράβαση, ενώ η συνεκτίμηση των διαφόρων πληροφοριών, με σκοπό την ενδεχόμενη μείωση του προστίμου, εξαρτάται από τη χρησιμότητά τους για την εκ μέρους της Επιτροπής εκπλήρωση του καθήκοντός της να αποδείξει την ύπαρξη της παραβάσεως και να θέσει τέρμα σε αυτή.
In order to be able to benefit from that notice, it is sufficient, therefore, that, by revealing its involvement in an infringement, the undertaking minded to cooperate exposes itself to sanctions, while whether the various items of information may be taken into consideration for the purposes of a possible reduction in the fine depends on how useful they are to the Commission in its task of establishing the existence of the infringement and putting an end to it.
Συναφώς, όταν ένας υπάλληλος της Επιτροπής που δεν τηρεί το καθήκον πίστης είναι σε θέση να υπονομεύσει το έργο του θεσμικού οργάνου στο οποίο ανήκει, υποστηρίζοντας τα μέλη ενός παράνομου καρτέλ, και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μπορεί να περιπλέξει σημαντικά την έρευνα του οργάνου, παραδείγματος χάρη καταστρέφοντας ή νοθεύοντας αποδεικτικά στοιχεία, ενημερώνοντας τα μέλη του καρτέλ για επικείμενο αιφνιδιαστικό έλεγχο και αποκαλύπτοντας όλη τη στρατηγική έρευνας της Επιτροπής, η πληροφορία περί υπάρξεως τέτοιου υπαλλήλου πρέπει, κατ’ αρχήν, να θεωρηθεί ικανή να διευκολύνει το καθήκον της Επιτροπής που συνίσταται στην απόδειξη και τον τερματισμό της παραβάσεως.
In that last regard, since a disloyal Commission official is in a position to sabotage his institution’s mission by supporting the members of an illegal cartel and may thus considerably complicate the investigation carried out by the Commission, for example by destroying or manipulating evidence, by informing the members of the cartel of a forthcoming unannounced investigation and by revealing the entire investigation strategy drawn up by the Commission, information about the existence of such an official must, in principle, be regarded as being capable of making it easier for the Commission to carry out its task of establishing an infringement and putting an end to it.