natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πρέπει εξαρχής να επισημανθεί ότι η οδηγία περί των κατ’ οίκον πωλήσεων έχει ως κύριο αντικείμενο την προστασία του καταναλωτή από τον κίνδυνο που απορρέει από τις ιδιάζουσες περιστάσεις της συνάψεως συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Schulte, σκέψη 66).
It should first be pointed out that the doorstep selling directive is primarily designed to protect consumers against the risks arising from the conclusion of contracts away from business premises (see, to that effect, Schulte, paragraph 66).
Έτσι, η πέμπτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας περί των κατ’ οίκον πωλήσεων διευκρινίζει ότι ο καταναλωτής πρέπει να έχει δικαίωμα υπαναχωρήσεως επί επτά τουλάχιστον ημέρες, ώστε να μπορεί να εκτιμήσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη σύμβαση.
Thus, the fifth recital in the preamble to the doorstep selling directive states that the consumer should be given a right of cancellation over a period of at least seven days in order to enable him to assess the obligations arising under the contract.
Το γεγονός ότι η κατώτατη προθεσμία των επτά ημερών πρέπει να υπολο-
The fact that the minimum period of seven days must be calculated from receipt by the
Hamilton έλαβε από τη Volksbank εσφαλμένες πληροφορίες σχετικά με το δικαίωμά της υπαναχωρήσεως από την επίμαχη σύμβαση πιστώσεως, οπότε, σύμφωνα με τις γραπτές παρατηρήσεις της, στερήθηκε τη δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα αυτό, και, αφετέρου, ότι οι διάδικοι της κύριας δίκης εκτέλεσαν πλήρως την εν λόγω σύμβαση.
However, it should be pointed out, on the one hand, that according to the information provided by the national court, Ms Hamilton received incorrect information from Volksbank concerning her right to cancel the loan contract at issue with the result that, according to her written observations, she was deprived of the opportunity of exercising that right and, on the other, that the parties to the main proceedings have performed their obligations under the contract in full.
Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με τα σημεία 18 και 19 των προτάσεών του, η χορήγηση γραπτώς στον καταναλωτή εσφαλμένων πληροφοριών σχετικά με την άσκηση του δικαιώματος υπαναχωρήσεως πρέπει να εξομοιώνεται με έλλειψη κάθε σχετικής πληροφορίας, δεδομένου ότι στις δύο αυτές περιπτώσεις ο καταναλωτής παραπλανάται εξίσου ως προς το δικαίωμά του υπαναχωρήσεως.
As the Advocate General points out in points 18 and 19 of his Opinion, incorrect information concerning exercise of the right of cancellation is equivalent to no information, since both situations are equally misleading for the consumer as regards his right of cancellation.
Για τέτοια ενδεχόμενα, η οδηγία περί των κατ’ οίκον πωλήσεων προβλέπει στο άρθρο της 4, τρίτο εδάφιο, ότι «[τ]α κράτη μέλη μεριμνούν για την πρόβλεψη κατάλληλων μέτρων προστασίας των καταναλωτών στην εθνική τους νομοθεσία».
For such situations, the third paragraph of Article 4 of the doorstep selling directive provides that ‘Member States shall ensure that their national legislation lays down appropriate consumer protection measures’.
Συνεπώς, στην υπόθεση της κύριας δίκης, τίθεται το ερώτημα αν ένα μέτρο βάσει του οποίου το κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας δικαίωμα υπαναχωρήσεως αποσβέννυται ένα μήνα μετά την πλήρη εκπλήρωση από τους συμβαλλομένους των υποχρεώσεων που απορρέουν από σύμβαση πιστώσεως μακροχρόνιας διάρκειας, όταν ο καταναλωτής έχει λάβει εσφαλμένες πληροφορίες σχετικά με την άσκηση του εν λόγω δικαιώματος, μπορεί πάντως να θεωρηθεί, κατά την έννοια του άρθρου 4, τρίτο εδάφιο, της ίδιας οδηγίας, ως κατάλληλο μέτρο προστασίας του καταναλωτή.
The question therefore arises in the main proceedings whether a measure which provides that the right of cancellation given by Article 5(1) of that directive is to expire one month after both parties have performed in full their obligations under a long-term loan contract, when the consumer has been given defective notice concerning the exercise of that right, may none the less be regarded as an appropriate consumer protection measure within the meaning of the third indent of Article 4 of that directive.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι από την έννοια της φράσεως «κατάλληλ[-α] μέτρ[-α] προστασίας των καταναλωτών», στην οποία παραπέμπει το άρθρο 4, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας περί των κατ’ οίκον πωλήσεων, προκύπτει ότι η βούληση του κοινοτικού νομοθέτη ήταν να προσδώσει στα μέτρα αυτά ενιαίο περιεχόμενο σε κοινοτικό επίπεδο.
It should be pointed out in that regard that the concept of ‘appropriate consumer protection measures’, to which the third paragraph of Article 4 of the doorstep selling directive refers, indicates that the Community legislature wished to give those measures a uniform scope at Community level.
Επιπλέον, από τον όρο «κατάλληλ[-α]», της εν λόγω διατάξεως, προκύπτει ότι τα εν λόγω μέτρα δεν αποσκοπούν στην απόλυτη προστασία των καταναλωτών.
Moreover, the term ‘appropriate’ in the abovementioned provision indicates that such measures do not seek to provide absolute protection for consumers.
Ειδικότερα, η διακριτική ευχέρεια που διαθέτουν τα κράτη μέλη πρέπει να ασκείται σύμφωνα τόσο με τον κύριο σκοπό της οδηγίας περί των κατ’ οίκον πωλήσεων όσο και με τις λοιπές διατάξεις της.
The Member States must exercise their discretion in accordance both with the principal aim of the doorstep selling directive and with the other provisions thereof.
Αν και, όπως υπενθυμίστηκε στη σκέψη 32 της παρούσας αποφάσεως, η οδηγία περί των κατ’ οίκον πωλήσεων έχει ως κύριο σκοπό την προστασία του καταναλωτή, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τόσο από την όλη οικονομία όσο και από τη διατύπωση διαφόρων διατάξεων της οδηγίας αυτής προκύπτει ότι η εν λόγω προστασία έχει κάποια όρια.
Although it is true, as has been pointed out in paragraph 32 of the present judgment, that the principal aim of the doorstep selling directive is to protect consumers, it should be pointed out that both the general structure of the directive and the wording of several of its provisions indicate that such protection is subject to certain limits.
Έτσι, όσον αφορά ειδικότερα τον σκοπό της προθεσμίας υπαναχωρήσεως, η πέμπτη αιτιολογική σκέψη της εν λόγω οδηγίας προβλέπει, όπως υπενθυμίστηκε στη σκέψη 33 της παρούσας αποφάσεως, ότι η εν λόγω προθεσμία παρέχει στον καταναλωτή «[τη δυνατότητα] να εκτιμήσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη σύμβαση» η οποία συνήφθη στο πλαίσιο κατ’ οίκον πωλήσεως.
Thus, with regard, specifically, to the purpose of the timelimit for cancellation, the fifth recital in the preamble to the directive states — as has been pointed out in paragraph 33 of the present judgment — that that timelimit enables the consumer ‘to assess the obligations arising under the contract’ concluded at the doorstep.
Ειδικότερα, από την αναφορά, στο πλαίσιο της εν λόγω αιτιολογικής σκέψεως, στην έννοια «υποχρεώσεις που απορρέουν από τη σύμβαση» προκύπτει ότι ο καταναλωτής μπορεί να υπαναχωρήσει από μια τέτοια σύμβαση όσο αυτή διαρκεί.
The reference in that recital to the concept of ‘obligations arising under the contract’ indicates that the consumer may cancel such a contract during the time that it is in effect.
Ομοίως, η διάταξη η οποία ρυθμίζει την άσκηση του δικαιώματος υπαναχωρήσεως, ήτοι το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας περί των κατ’ οίκον πωλήσεων, προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι «[ο] καταναλωτής έχει το δικαίωμα να υπαναχωρήσει από τη μονομερή ανάληψη υποχρεώσεώς του».
Similarly, the provision which governs the exercise of the right of cancellation — namely, Article 5(1) of the doorstep selling directive — provides, inter alia, that ‘[t]he consumer shall have the right to renounce the effects of his undertaking’.
Ειδικότερα, από την ύπαρξη, στη
The use in that provision of the term ‘undertaking’ indicates, as Volksbank argued at the hearing before the Court, that the right of cancellation may be exercised as long as
Η λογική αυτή ανάγεται σε μια από τις γενικές αρχές του αστικού δικαίου, ήτοι ότι η πλήρης εκτέλεση μιας συμβάσεως επέρχεται, κατά γενικό κανόνα, με την πραγματοποίηση των αμοιβαίων παροχών των συμβαλλομένων και τη λήξη της.
That logic flows from one of the general principles of civil law, namely that full performance of a contract results, as a general rule, from discharge of the mutual obligations under the contract or from termination of that contract.
Άλλωστε, κατά το άρθρο 5, παράγραφος 2, της ίδιας οδηγίας, που ρυθμίζει τις συνέπειες της ασκήσεως του δικαιώματος υπαναχωρήσεως, η ειδοποίηση για την υπαναχώρηση έχει ως συνέπεια την απαλλαγή του καταναλωτή από «κάθε υποχρέωση που απορρέει από τη ματαιωθείσα σύμβαση».
Moreover, according to Article 5(2) of the directive, which governs the consequences of the exercise of the right of cancellation, the giving of cancellation notice has the effect of releasing the consumer from ‘any obligations under the cancelled contract’.
Από την παραπομπή από την εν λόγω διάταξη στην έννοια της «υποχρεώσεως» προκύπτει ότι η ύπαρξη των εν λόγω συνεπειών προϋποθέτει ότι ο καταναλωτής άσκησε το δικαίωμά του υπαναχωρήσεως ως προς σύμβαση που ήταν υπό εκτέλεση, ενώ μετά την πλήρη εκτέλεση της συμβάσεως παύει να υφίσταται υποχρέωση.
The reference to the concept of ‘obligation’ in that provision indicates that the existence of the abovementioned consequences presupposes that the consumer has exercised his right of cancellation in regard to a contract which was in the process of being performed, whereas after the full performance of the contract, there is no further obligation.
Επιπλέον, σε σχέση με τις έννομες συνέπειες της υπαναχωρήσεως, ιδίως όσον αφορά την απόδοση των πληρωμών για τα αγαθά ή τις υπηρεσίες και την επιστροφή των αγαθών, το άρθρο 7 της οδηγίας περί των κατ’ οίκον πωλήσεων παραπέμπει στην εθνική νομοθεσία.
Furthermore, with regard to the legal effects of cancellation, particularly in regard to the reimbursement of payment for goods or services provided and the return of goods received, Article 7 of the doorstep selling directive refers to the national laws.
Επομένως, ένα μέτρο βάσει του οποίου η πλήρης εκπλήρωση από τους συμβαλλομένους των υποχρεώσεων που απορρέουν από σύμβαση πιστώσεως μακροχρόνιας διάρκειας συνεπάγεται την απόσβεση του δικαιώματος υπαναχωρήσεως συνιστά «κατάλληλο μέτρο» κατά την έννοια του άρθρου 4, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας περί των κατ’ οίκον πωλήσεων.
It follows that an ‘appropriate measure’ within the meaning of the third paragraph of Article 4 of the doorstep selling directive is one which provides that the performance in full by the parties of their obligations under a long-term loan contract causes the right of cancellation to lapse.
Η ερμηνεία αυτή δεν αναιρείται από τις προπαρατεθείσες αποφάσεις Heininger και Schulte και την απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2005, C-229/04, Crailsheimer Volksbank (Συλλογή 2005, σ. I-9273).
That interpretation is not weakened by the judgments in Heininger and Schulte or in Case C-229/04 Crailsheimer Volksbank [2005] ECR I-9273.
Ειδικότερα, από τις σκέψεις 16 και 18 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Heininger, 26 της προπαρατεθείσας αποφάσεως
It can be seen from paragraphs 16 and 18 of Heininger, paragraph 26 of Schulte and paragraph 24 of
Schulte και 24 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Crailsheimer Volksbank προκύπτει ότι η ερμηνεία της οδηγίας περί των κατ’ οίκον πωλήσεων που πραγματοποίησε το Δικαστήριο με τις αποφάσεις αυτές αφορά τις συμβάσεις πιστώσεως που δεν έχουν πλήρως εκτελεστεί.
Crailsheimer Volksbank that the interpretation of the doorstep selling directive provided by the Court in those judgments concerns loan contracts which had not been fully performed.
Τούτο δεν συμβαίνει στην υπόθεση της κύριας δίκης.
However, that is not the position in the case before the referring court.
Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την προπαρατεθείσα απόφαση Heininger, το Δικαστήριο έκρινε, με την απόφαση αυτή, ότι η οδηγία περί των κατ’ οίκον πωλήσεων απαγορεύει στον εθνικό νομοθέτη να εφαρμόζει προθεσμία ενός έτους, από της συνάψεως της συμβάσεως, για την άσκηση του δικαιώματος υπαναχωρήσεως που θεσπίζει το άρθρο 5 της οδηγίας αυτής, οσάκις στον καταναλωτή δεν παρασχέθηκαν οι πληροφορίες που προβλέπει το άρθρο 4 της εν λόγω οδηγίας.
With regard, specifically, to Heininger, the Court held in that judgment that the doorstep selling directive precludes the national legislature from imposing a time-limit, of one year from the conclusion of the contract, within which the right of cancellation provided for in Article 5 of that directive must be exercised, where the consumer has not received the information specified in Article 4 of that directive.
Όπως προέβαλαν ορθώς η Volksbank, η Γερμανική Κυβέρνηση και η Επιτροπή, τούτο δεν συμβαίνει στην υπόθεση της κύριας δίκης.
As Volksbank, the German Government and the Commission were fully entitled to argue, that is not the position in the case before the referring court.
Ειδικότερα, στην υπόθεση αυτή ο εθνικός νομοθέτης εφαρμόζει προθεσμία ενός μήνα από την πλήρη εκπλήρωση από τους συμβαλλομένους των υποχρεώσεων που απορρέουν από μια σύμβαση.
In that case, the national legislature applies a timelimit of one month from the time at which the contracting parties have performed in full their obligations under a contract.
Σχετικά με την εν λόγω προθεσμία του ενός μήνα που προβλέπει η επίδικη στην κύρια δίκη εθνική νομοθεσία, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 8 της οδηγίας περί των κατ’ οίκον πωλήσεων, η οδηγία δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να θεσπίζουν ή να διατηρούν σε ισχύ ευνοϊκότερες διατάξεις για την προστασία των καταναλωτών στον τομέα που καλύπτει.
It should be borne in mind — with regard to the one-month timelimit provided for by the national legislation at issue in the main proceedings, which runs from the performance in full by the parties of their obligations under the contract — that, under Article 8 of the doorstep selling directive, that directive does not prevent Member States from adopting or maintaining more favourable provisions to protect consumers in the field which it covers.
Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η οδηγία περί των κατ’ οίκον πωλήσεων πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι ο εθνικός νομοθέτης δύναται να προβλέψει ότι το κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής δικαίωμα υπαναχωρήσεως μπορεί να ασκηθεί το αργότερο ένα μήνα μετά την πλήρη εκπλήρωση από τους συμβαλλομένους των υποχρεώσεων που απορρέουν από σύμβαση πιστώσεως μακροχρόνιας διάρκειας, όταν ο καταναλωτής έχει λάβει εσφαλμένες πληροφορίες για τον τρόπο άσκησης του εν λόγω δικαιώματος.
In the light of all the foregoing, the answer to the first question referred to the Court must be that the doorstep selling directive must be interpreted as meaning that the national legislature is entitled to provide that the right of cancellation laid down in Article 5(1) of the directive may be exercised no later than one month from the time at which the contracting parties have performed in full their obligations under a contract for long-term credit, where the consumer has been given defective notice concerning the exercise of that right.
Δεδομένης της απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα.
In view of the reply given to the first question, there is no need to answer the second question.
Η οδηγία 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού καταστήματος, πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι ο εθνικός νομοθέτης δύναται να προβλέψει ότι το κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής δικαίωμα υπαναχωρήσεως μπορεί να ασκηθεί το αργότερο ένα μήνα μετά την πλήρη εκπλήρωση από τους συμβαλλομένους των υποχρεώσεων που απορρέουν από σύμβαση πιστώσεως μακροχρόνιας διάρκειας, όταν ο καταναλωτής έχει λάβει εσφαλμένες πληροφορίες για τον τρόπο άσκησης του εν λόγω δικαιώματος.
Council Directive 85/577/EEC of 20 December 1985 to protect the consumer in respect of contracts negotiated away from business premises must be interpreted as meaning that the national legislature is entitled to provide that the right of cancellation laid down in Article 5(1) of the directive may be exercised no later than one month from the time at which the contracting parties have performed in full their obligations under a contract for long-term credit, where the consumer has been given defective notice concerning the exercise of that right.
Tεύχoς 2008-4 (A)
Part 2008-4 (B)
Αριθ. καταλόγου: QD-AB-08-04A-EL-C
Catalogue number: QD-AB-08-04A-EN-C
Αριθ. καταλόγου (A + B): QD-AB-08-004-EL-C
Catalogue number (A + B): QD-AB-08-004-EN-C
B) και του Πρωτοδικείου
B) before the Court of Justice and the Court of First Instance
ISSN 1022-8411Αριθ. καταλόγου: QD-AB-08-04B-EL-C Αριθ. καταλόγου (A + B): QD-AB-08-004-EL-C
ISSN 1022-842XCatalogue number: QD-AB-08-04B-EN-C Catalogue number (A + B): QD-AB-08-004-EN-C
Για τα στοιχεία επικοινωνίας τους μπορείτε να ανατρέξετε στη διαδικτυακή διεύθυνση http://ec.europa.eu ή να στείλετε φαξ στον αριθμό +352 2929-42758.
at the European Commission’s representations or delegations. You can obtain their contact details on the internet (http://ec.europa.eu) or by sending a faxto +352 2929-42758.
ΕΚΔΟΘΕΝΤΑ ΤΕYΧΗ — Μέρος Ι σ. σ. σ. σ.
Parts published — Section I p. p. p. p.
Υπόθεση C-442/06
Case C-442/06
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 1999/31/ΕΚ — Υγειονομική ταφή των αποβλήτων — Εθνική ρύθμιση περί των υφιστάμενων χώρων υγειονομικής ταφής — Πλημμελής μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη»
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Directive 1999/31/EC — Landfill of waste — National legislation concerning existing landfill sites — Incorrect transposition)
Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 10ης Απριλίου 2008 . . . . .
Judgment of the Court (Second Chamber), 10 April 2008 . . . . . . . . . . .
Προσφυγή λόγω παραβάσεως — Προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία — ΄Οχληση (Άρθρο 226 ΕΚ)
Actions for failure to fulfil obligations — Pre-litigation procedure — Formal notice (Art. 226 EC)
Προσφυγή λόγω παραβάσεως — Δικαίωμα της Επιτροπής προς άσκηση προσφυγής — Η άσκησή του δεν εξαρτάται από την ύπαρξη ειδικού εννόμου συμφέροντος
Actions for failure to fulfil obligations — Right of the Commission to bring proceedings — Exercise of that right not dependent on a specific interest in bringing an action
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-442/06
SUMMARY — CASE C-442/06
Κράτη μέλη — Υποχρεώσεις — Εκτέλεση των οδηγιών — Παράβαση — Δικαιολογητικός λόγος αντλούμενος από την εκπρόθεσμη εφαρμογή της οδηγίας — Δεν επιτρέπεται
Member States — Obligations — Implementation of directives — Failure to fulfil obligations — Late implementation of a directive as justification — Not permissible
Περιβάλλον — Απόβλητα — Υγειονομική ταφή των αποβλήτων — Οδηγία 1999/31 (Άρθρο 226 ΕΚ· οδηγία 1999/31 του Συμβουλίου, άρθρα 2 έως 13)
Environment — Waste — Landfill of waste — Directive 1999/31 (Art. 226 EC; Council Directive 1999/31, Arts 2 to 13)
Προσφυγή λόγω παραβάσεως — Προθεσμία ταχθείσα σε κράτος μέλος με την αιτιολογη­μένη γνώμη — Μεταγενέστερη παύση της παραβάσεως — ΄Εννομο συμφέρον για τη συνέ­χιση της δίκης
Actions for failure to fulfil obligations — Period set for the Member State in the reasoned opinion — Default subsequently remedied — Interest in continuing the proceedings
Περιβάλλον — Απόβλητα — Υγειονομική ταφή των αποβλήτων — Οδηγία 1999/31 (Άρθρο 226 ΕΚ· οδηγία 1999/31 του Συμβουλίου, άρθρο 14, στοιχείο δ΄, σημείο i)
Environment — Waste — Landfill of waste — Directive 1999/31 (Art. 226 EC; Council Directive 1999/31, Art. 14(d)(i))
δυνατότητα να προετοιμάσει την υπεράσπισή του πριν λάβει την αιτιολογημένη γνώμη.
defence, since that Member State has been given the opportunity to prepare its defence before receiving the reasoned opinion.
(βλ. σκέψεις 22-23)
(see paras 22, 23)
Το νομότυπο της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας που προβλέπει το άρθρο 226 ΕΚ συνιστά ουσιώδη εγγύηση την οποία παρέχει η Συνθήκη ΕΚ όχι μόνο για την προστασία των δικαιωμάτων του οικείου κράτους μέλους, αλλά και για να εξασφαλιστεί ότι η διαδικασία που θα κινηθεί ενδεχομένως ενώπιον του Δικαστηρίου θα έχει ως αντικείμενο μια σαφώς καθορισμένη διαφορά.
The proper conduct of the pre-liti -gation procedure laid down in Article 226 EC constitutes an essential guarantee required by the Treaty not only in order to protect the rights of the Member State concerned, but also so as to ensure that any contentious procedure will have a clearly defined dispute as its subjectmatter.
Εξ αυτού προκύπτει ότι το έγγραφο οχλήσεως έχει ως σκοπό, αφενός, να οριοθετήσει το αντικείμενο της διαφοράς και να παράσχει στο κράτος μέλος που καλείται να υποβάλει τις παρατηρήσεις του τα αναγκαία στοιχεία για την προετοιμασία της άμυνάς του και, αφετέρου, να του δώσει τη δυνατότητα να συμμορφωθεί πριν το Δικαστήριο επιληφθεί της υποθέσεως.
It follows from that function that the purpose of the letter of formal notice is, first, to delimit the subjectmatter of the dispute and to indicate to the Member State, which is invited to submit its observations, the factors enabling it to prepare its defence and, secondly, to enable the Member State to comply before proceedings are brought before the Court.
Επομένως, όταν η Επιτροπή αποστέλλει σε κράτος μέλος συμπληρωματικό έγγραφο οχλήσεως, τάσσοντάς του νέα προθεσμία για να υποβάλει τις παρατηρήσεις του, πριν του απευθύνει αιτιολογημένη γνώμη στηριζόμενη επί των αιτιάσεων που περιείχε το συμπληρωματικό αυτό έγγραφο, δεν προσβάλλει τα δικαιώματα άμυνας του οικείου κράτους μέλους, καθόσον του παρέχει τη
Accordingly, when the Commission sends a Member State a supplementary letter of formal notice laying down a new time-limit for that State to submit its observations, before sending it a reasoned opinion based on the same complaints as those in the supplementary letter of formal notice, it does not prejudice the rights of the
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΙΤΑΛΙΑΣ αναγκαίες για τη μεταφορά της οδηγίας για να προβάλει το απαράδεκτο της προσφυγής, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος της Επιτροπής.
COMMISSION v ITALY admissibility of the action, arguing that the Commission lacks a legal interest in bringing proceedings.
την εφαρμογή των περιεχόμενων στα άρθρα 2 έως 13 της οδηγίας αυτής διατάξεων για τους νέους ΧΥΤΑ στους ΧΥΤΑ για τους οποίους χορηγήθηκε άδεια κατά την περίοδο από την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στην εθνική έννομη τάξη και μέχρι την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος αυτής της εθνικής ρυθμίσεως.
which does not provide for the application of Articles 2 to 13 of that directive, which relate to new landfills, to landfills authorised subsequent to the date of expiry of the period for transposition of that directive and prior to the date of the entry into force of the national legislation.
(βλ. σκέψεις 30-31)
(see paras 34, 35, 51, operative part)
Η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται βάσει της καταστάσεως του κράτους μέλους, ως είχε κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας.
A Member State may not plead its late implementation of a directive as justification for failure to fulfil, or late fulfilment of, other obligations imposed by that directive.
Ακόμη δε και στην περίπτωση που η παράβαση έπαυσε να υφίσταται μετά τη λήξη της προθεσμίας αυτής, εξακολουθεί να υπάρχει συμφέρον προς συνέχιση της δίκης, το οποίο συνίσταται, ιδίως, στη θεμελίωση ενδεχόμενης ευθύνης του οικείου κράτους μέλους έναντι των προσώπων που αντλούν δικαιώματα από την παράβασή του.
When a directive lays down unequivocal obligations on the competent national authorities, Member States which have not transposed the directive cannot consider themselves relieved from compliance with those obligations after the period for transposition has expired and cannot exclude, by a transitional provision, the application of the provisions of that directive. To allow the State such a right would have the effect of allowing it to defer the time-limit for transposition by it.
Ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί την εκ μέρους του εκπρόθεσμη εφαρμογή μιας οδηγίας για να δικαιολογήσει την αθέτηση ή την εκπρόθεσμη τήρηση άλλων υποχρεώσεων που επιβάλλει η οδηγία αυτή.
Whether or not a Member State has failed to fulfil its obligations must be determined by reference to the situation prevailing in the Member State at the end of the period laid down in the reasoned opinion.