natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στις 30 Μαρτίου 2000, κατόπιν της εκθέσεως ελέγχου, ο εθνικός διατάκτης απέστειλε στο προσφεύγον έγγραφο οχλήσεως, με το οποίο του ζήτησε όχι μόνο να αντιμετωπίσει τις διαπιστωθείσες ανωμαλίες στα διάφορα προγράμματα όσον αφορά τη λογιστική διαχείριση και τη διαχείριση προσωπικού, αλλά και να επιστρέψει το ποσό των 261 181 309 φράγκων Γουινέας ως υπολοίπων ταμείου για όλα τα προγράμματα που χρηματοδοτούνταν από τα ανταλλαγματικά κεφάλαια, επιπλέον των άλλων ποσών τα οποία δικαιολογούνταν ανεπαρκώς, μνημονευόμενα στην έκθεση ελέγχου, τα οποία όμως δεν υπολογίζονταν επακριβώς στο έγγραφο οχλήσεως, τούτο δε σύμφωνα με κλιμάκωση που θα συμφωνηθεί.
On 30 March 2000, following the audit report, the national authorising officer sent a letter of formal notice to the applicant in which he called upon it not merely to put right the defects which had been established in the various projects concerning the management of the accounts and the staff but also to repay an amount of GNF 261 181 309 by way of cash balances in all the projects financed out of counterpart funds, in addition to other amounts which were insufficiently justified and which are mentioned in the audit report, although not expressed in precise figures amount in the letter of formal notice, with repayment to be made by way of instalments to be agreed on.
Στις 14 Απριλίου 2000, το προσφεύγον απάντησε σ’ αυτό το έγγραφο οχλήσεως, παρέχοντας διευκρινίσεις, οι οποίες οδήγησαν τον εθνικό διατάκτη να ζητήσει από την ίδια ελεγκτική εταιρία συμπληρωματικό έλεγχο που να λαμβάνει υπόψη τις απαντήσεις που έδωσε το προσφεύγον στο εν λόγω έγγραφο οχλήσεως.
On 14 April 2000, the applicant answered the letter of formal notice by providing explanations, which led the national authorising officer to ask the same firm of auditors to carry out a supplementary audit in order to take account of the answers provided by the applicant in its reply to the letter of formal notice.
Στις 13 Αυγούστου 2000, με αίτηση του εθνικού διατάκτη, η εν λόγω ελεγκτική εταιρία συνέταξε σχέδιο συμπληρωματικής εκθέσεως ελέγχου, στην οποία κατέληγε υπέρ της μειώσεως του χρέους του προσφεύγοντος, το οποίο μειωνόταν από 1 510 307 148 σε 1 085 836 676 φράγκα Γουινέας όσον αφορά το συνολικό ποσό των δαπανών οι οποίες δεν δικαιολογούνταν από αποδεικτικά έγγραφα και των επιλέξιμων δαπανών.
On 13 August 2000, the abovementioned firm of auditors, at the request of the national authorising officer, prepared a draft report on the supplementary audit in which it concluded that the applicant’s debt should be reduced from GNF 1 510 307 148 to GNF 1 085 836 676 in respect of the total amount of the expenditure not supported by documentary evidence and the non-eligible expenditure.
Κατά την Επιτροπή, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο εθνικός διατάκτης δεν χρησιμοποίησε την τραπεζική εγγύηση που είχε στη διάθεσή του και η οποία έληγε στις 15 Σεπτεμβρίου 2000.
In the Commission’s view, that is why the national authorising officer did not use the bank guarantee at his disposal, which expired on 15 September 2000.
Στις 21 Μαρτίου 2001, κατόπιν διαδοχικών ελέγχων, περατώθηκε η συμπληρωματική έκθεση ελέγχου, από την ίδια ελεγκτική εταιρία, στην οποία το ποσό του χρέους του προσφεύγοντος μειώθηκε περαιτέρω στο ποσό του 1 006 740 345 φράγκων Γουινέας, αφού έγιναν δεκτές δικαιολογημένες δαπάνες ποσού 79 096 331 φράγκων Γουινέας.
On 21 March 2001, after successive verifications, a supplementary audit report was submitted by the same firm of auditors in which the amount of the debt was further reduced to GNF 1 006 740 345, due to the acceptance of justified expenditure of GNF 79 096 331.
Με έγγραφο της 31ης Ιουλίου 2001, κατόπιν νέας οχλήσεως που απέστειλε ο εθνικός διατάκτης, το προσφεύγον, το οποίο φρονούσε ότι το ποσό του χρέους του περιοριζόταν σε 44 278 586 φράγκα Γουινέας, εξακολούθησε να αμφισβητεί τα πορίσματα της εκθέσεως αυτής, παρά το ότι είχε λάβει ήδη υπόψη τις παρατηρήσεις που είχε υποβάλει το προσφεύγον, καθιστώντας έτσι αδύνατη μια φιλική διευθέτηση της διαφοράς.
By letter of 31 July 2001, following upon a further letter of formal notice from the national authorising officer, the applicant, which considered that the amount of its debt was limited to GNF 44 278 586, continued to challenge the conclusions of that report, even though it already took account of the applicant’s observations, thereby making an amicable settlement of the dispute impossible.
Από του θέρους του 2001, οι επαφές μεταξύ του προσφεύγοντος, των αρχών της Γουινέας και της Επιτροπής μειώθηκαν.
From the summer of 2001, there was reduced contact between the applicant, the Guinean authorities and the Commission.
Το προσφεύγον παραπονέθηκε ότι δεν είχε πρόσβαση στη νέα έκθεση ελέγχου που καταρτίστηκε το 2002 από την ίδια εταιρία.
The applicant complained that it did not have access to a new audit report drawn up in 2002 by the same firm.
Με έγγραφο της 24ης Ιουλίου 2003 που απηύθυνε στο προσφεύγον, η Επιτροπή εξέφρασε τη λύπη της διότι δεν πέτυχε να πείσει τον εθνικό διατάκτη να λάβει επίσημα θέση ως προς τη συνέχεια που πρέπει να δοθεί στη διαφορά, ο δε τελευταίος φρονούσε ότι η επιλογή της δικαστικής οδού δεν έπρεπε να επιλεγεί παρά μόνον ως τελευταία λύση.
By letter of 24 July 2003 addressed to the applicant, the Commission expressed its regret that it had not succeeded in persuading the national authorising officer to adopt an official position as to the further steps to be taken in regard to the dispute, as the latter took the view that the option of legal action should be envisaged only as a last resort.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2003, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ του προσφεύγοντος και της Επιτροπής στις Βρυξέλλες για τη ρύθμιση της διαφοράς, αλλά δεν βρέθηκε καμιά λύση.
On 24 September 2003, a meeting took place in Brussels between the applicant and the Commission for the purpose of resolving the dispute, but no solution was found.
Με έγγραφο της 24ης Μαρτίου 2004, το οποίο ελήφθη από το προσφεύγον μόλις στις 26 Απριλίου 2004, ο προϊστάμενος της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στη Γουινέα πληροφόρησε το προσφεύγον για την προσεχή έκδοση εντολής εισπράξεως.
By letter of 24 March 2004, received by the applicant only on 26 April 2004, the head of the Commission’s delegation in Guinea informed the applicant that a recovery order would shortly be issued.
Στις 21 Απριλίου 2004, με συστημένη επιστολή μετ’ αποδεικτικού παραλαβής, στον φάκελο της οποίας υπήρχε επίσης το έγγραφο της 24ης Μαρτίου 2004 το οποίο, επομένως, ελήφθη επίσης από το προσφεύγον στις 26 Απριλίου 2004, ο προϊστάμενος της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στη Γουινέα απέστειλε στο προσφεύγον χρεωστικό σημείωμα ποσού 959 543 835 φράγκων Γουινέας (397 126,02 ευρώ) (στο εξής: προσβαλλόμενη πράξη), ορίζοντας την 25η Μαΐου 2004 ως καταληκτική ημερομηνία εισπράξεως.
On 21 April 2004, by registered letter with acknowledgement of receipt, in an envelope also containing the letter of 24 March 2004, which was thus also received by the applicant on 26 April 2004, the head of the Commission’s delegation in Guinea sent the applicant a debit note in the amount of GNF 959 543 835 (EUR 397 126.02) (the ‘contested measure’), fixing 25 May 2004 as the final date for payment.
Επειδή το προσφεύγον ζήτησε διευκρινίσεις ως προς το περιεχόμενο της προσβαλλομένης πράξεως, ο προϊστάμενος της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στη Γουινέα του απάντησε με έγγραφο της 18ης Μαΐου 2004, επισυνάπτοντας στην απάντησή του την τελευταία συμπληρωματική έκθεση ελέγχου της 27ης Μαρτίου 2002 και αναφέροντας ότι η τελευταία αυτή έκθεση δεν μετέβαλε την ουσία των πορισμάτων που προέκυψαν με την πρώτη έκθεση ελέγχου, εκτός από τη μείωση του ύψους των δαπανών οι οποίες είχαν κριθεί μη επιλέξιμες, το ποσό δε αυτό μειώθηκε σε 988 314 134 φράγκα Γουινέας.
Since the applicant asked for clarifications concerning the contents of the contested measure, the head of the Commission’s delegation in Guinea replied by letter of 18 May 2004, enclosing with his reply the latest supplementary audit report, dated 27 March 2002, and stating that that report did not change the substantive findings brought out in the first audit report, with the exception of the reduction in the amount of the expenditure which has been declared ineligible, which was reduced to GNF 988 314 134.
Ενώπιον της σιωπής του προσφεύγοντος, ο υπόλογος του ΕΤΑ του απέστειλε υπόμνηση με έγγραφο της 2ας Ιουλίου 2004, με το οποίο το προσφεύγον κλήθηκε να καταβάλει το ποσό των 959 543 835 φράγκων Γουινέας μέχρι τις 23 Ιουλίου 2004 το αργότερο.
In the absence of a reply from the applicant, the EDF accounting officer sent a reminder by letter of 2 July 2004, which called upon the applicant to pay the sum of GNF 959 543 835 by 23 July 2004 at the latest.
Στις 4 Αυγούστου 2004, ενώ το προσφεύγον είχε ήδη ασκήσει την παρούσα προσφυγή, η Επιτροπή του διαβίβασε δεύτερη υπόμνηση καλώντας το εκ νέου να καταβάλει το ποσό που αποτελεί το αντικείμενο της προσβαλλομένης πράξεως, μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου 2004 το αργότερο.
On 4 August 2004, at a time when the applicant had already lodged the present action, the Commission sent it a second reminder once again calling on it to pay the amount mentioned in the contested measure by 6 September 2004 at the latest.
Στις 9 Ιουνίου 2005, επειδή το προσφεύγον δεν κατέβαλε το ποσό που αποτελεί το αντικείμενο της προσβαλλομένης πράξεως, η Επιτροπή του απηύθυνε έγγραφο οχλήσεως.
On 9 June 2005, since the applicant had not paid the amount mentioned in the contested measure, the Commission sent it a letter of formal notice.
Στις 20 Ιουνίου 2005, το προσφεύγον απάντησε στο έγγραφο οχλήσεως θεωρώντας ότι έπρεπε να αναμένουν την έκβαση της υπό κρίση προσφυγής.
On 20 June 2005, the applicant replied to the letter of formal notice to the effect that, in its view, it was best to await the outcome of the present action.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 23 Ιουνίου 2004, το προσφεύγον άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
By application lodged at the Registry of the Court of First Instance on 23 June 2004, the applicant brought the present action.
Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 30 Σεπτεμβρίου 2004, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 114 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
By a separate document lodged at the Court Registry on 30 September 2004, the Commission raised an objection of inadmissibility under Article 114 of the Court’s Rules of Procedure.
Το προσφεύγον κατέθεσε τις παρατηρήσεις του επί της ενστάσεως αυτής στις 25 Οκτωβρίου 2004.
The applicant filed its observations on that objection on 25 October 2004.
Με διάταξη της 22ας Σεπτεμβρίου 2005, το Πρωτοδικείο αποφάσισε να συνεκδικάσει την ένσταση με την ουσία της υποθέσεως και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.
By order of the Court of 22 September 2005, the objection was joined to the substance and costs were reserved.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα) αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία.
On hearing the report of the Judge-Rapporteur, the Court (Fourth Chamber) decided to open the oral procedure.
Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 6ης Ιουνίου 2007.
The parties presented oral argument and answered the questions put by the Court at the hearing on 6 June 2007.
Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
The applicant claims that the Court should:
— να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου,
— dismiss the objection of inadmissibility;
— να ακυρώσει την προσβαλλόμενη πράξη,
— annul the contested measure;
— να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
— order the Commission to pay the costs, even if the action is dismissed as being inadmissible.
— να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη ή, επικουρικώς, ως αβάσιμη·
— dismiss the action as inadmissible or, in the alternative, as being without foundation;
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η υπό κρίση προσφυγή είναι απαράδεκτη, διότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως προσβλητή πράξη κατά την έννοια του άρθρου 230 ΕΚ.
The Commission contends that the present application is inadmissible inasmuch as the contested measure cannot be regarded as an act amenable to challenge under Article 230 EC.
Συγκεκριμένα, η προσβαλλόμενη συνιστά προπαρασκευαστική πράξη, στην προοπτική μιας ενδεχόμενης ένδικης διαδικασίας ή της εκδόσεως μιας αποφάσεως στηριζόμενης στο άρθρο 256 ΕΚ.
The contested measure is a preparatory measure with a view to possible contentious proceedings or the adoption of a decision under Article 256 EC.
Κατά την Επιτροπή, η προσβαλλόμενη είναι πράξη που προηγείται της ενδεχόμενης εκδόσεως μιας αποφάσεως περί κινήσεως ένδικης διαδικασίας και, επομένως, δεν συνιστά πράξη η οποία παράγει έννομα αποτελέσματα ικανά να θίξουν τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας κατά τρόπο σαφή τη νομική κατάστασή του.
In the Commission’s view, the contested measure is an act preceding the possible adoption of a decision to initiate contentious proceedings and is therefore not a measure which produces legal effects capable of affecting the interests of the applicant by bringing about a distinct change in its legal position.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ένα χρεωστικό σημείωμα είναι «η τελευταία προειδοποίηση πριν περάσει στο επόμενο στάδιο».
The Commission states that a debit note is ‘a final warning before proceeding to the next step’.
Συνιστά πληροφορία η οποία παρέχεται στον οφειλέτη, όπως τούτο διευκρινίζεται στο άρθρο 78, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2342/2002 της Επιτροπής, της 23ης Δεκεμβρίου 2002, για τη θέσπιση των κανόνων εφαρμογής του κανονισμού (EK, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου, για τη θέσπιση του Δημοσιονομικού Κανονισμού που εφαρμόζεται στον γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (EE L 357, σ. 1).
It constitutes information given to the debtor as provided for in Article 78(3) of Commission Regulation (EC, Euratom) No 2342/2002 of 23 December 2002 laying down detailed rules for the implementation of Council Regulation (EC, Euratom) No 1605/2002 on the Financial Regulation applicable to the general budget of the European Communities (OJ 2002 L 357, p. 1).
Η Επιτροπή προβάλλει, συναφώς, ότι στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε ακόμη να αποστείλει μια τελευταία αίτηση στον εθνικό διατάκτη, προκειμένου αυτός να αποφασίσει για τη συνέχεια που πρέπει να δοθεί στη διαφορά με το προσφεύγον.
The Commission points out in that regard that, in the present case, it could still send a final request to the national authorising officer to decide what is to be done next in the dispute with the applicant.
Όμως, στην παρούσα κατάσταση του φακέλου, η Επιτροπή δεν είχε ακόμη λάβει την απόφαση ως προς τη συνέχεια που θα της επιφύλασσε υπό την ιδιότητά της ως εγγυητή των οικονομικών συμφερόντων του ΕΤΑ.
However, as things stand at the moment, the Commission has not decided what step to take next in the dispute in its capacity as guarantor of the financial interests of the EDF.
Επίσης, η Επιτροπή εξηγεί ότι η οριστική απόφαση μπορούσε ενδεχομένως να συνίσταται σε απόφαση στηριζόμενη στο άρθρο 256 ΕΚ, σε απόφαση συμψηφισμού ή σε απόφαση προσφυγής στα αρμόδια δικαστήρια κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 46, παράγραφος 2, του κανονισμού ένατου ΕΤΑ.
Thus, the Commission explains that its definitive decision could possibly be a decision adopted under Article 256 EC, a compensatory decision or a decision under Article 46(2) of the Ninth EDF Regulation to bring an action before the courts having jurisdiction in the matter.
Στην τελευταία αυτή περίπτωση, θα επρόκειτο για τα αρμόδια ιταλικά δικαστήρια διότι, αφού η Επιτροπή δεν είναι συμβαλλόμενη στις επίμαχες συμβάσεις, δεν θα μπορούσε να προσφύγει στη διαδικασία διαιτησίας που προβλέπουν οι εν λόγω συμβάσεις, η οποία μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνον από τις αρχές της Γουινέας.
In the latter case, the Italian courts would have jurisdiction because, as the Commission is not a party to the contracts at issue, it cannot have recourse to the arbitration procedure provided for in those contracts, of which the Guinean authorities alone may avail themselves.
Η Επιτροπή προβάλλει ότι, αν το Πρωτοδικείο θεωρούσε ότι η προσβαλλόμενη πράξη συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής βάσει του άρθρου 230 ΕΚ, θα προκαταλάμβανε την οριστική απόφαση της Επιτροπής, η οποία θα μπορούσε να μην εκδοθεί ποτέ αν ο εθνικός διατάκτης ενεργούσε προτού αυτή ενεργήσει.
The Commission argues that if the Court should take the view that the contested measure is an act which may be the subject of an action under Article 230 EC, it would anticipate the Commission’s definitive decision, which may never be adopted if the national authorising officer were to act before the Commission does so.
Η Επιτροπή αμφισβητεί τις παρατηρήσεις του προσφεύγοντος κατά τις οποίες η προσβαλλόμενη πράξη είναι πραγματική απόφαση, για τον λόγο ότι, πρώτον, πρόκειται για εφαρμογή του άρθρου 44, παράγραφος 2, του κανονισμού ένατου ΕΤΑ, δεύτερον, η φύση του εκτελεστού τίτλου αυτής της «αποφάσεως» επιβεβαιώνεται με τη διατύπωσή της, και, τρίτον, το δεύτερο έγγραφο υπομνήσεως επιβεβαιώνει την ανάλυση αυτή και, κατά συνέπεια, τα έγγραφα αυτά αναπτύσσουν έννομα αποτελέσματα έναντι αυτού ικανά να βλάψουν τα συμφέροντά του και να μεταβάλουν τη νομική του κατάσταση κατά την έννοια της νομολογίας του Δικαστηρίου.
The Commission disagrees with the applicant’s observations that the contested measure is a genuine decision on the grounds, first, that it constitutes an application of Article 44(2) of the Ninth EDF Regulation, second, that the enforceability of that ‘decision’ is confirmed by the terms thereof and, third, that the second reminder confirms that analysis and that, consequently, those letters produce legal effects in regard to the applicant capable of adversely affecting its interests and of bringing about a change in its legal position within the meaning of the caselaw of the Court of Justice.
Η Επιτροπή προβάλλει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 44, παράγραφος 2, του κανονισμού ένατου ΕΤΑ, «[αυτή] μπορεί να επισημοποιήσει τη βεβαίωση μιας απαίτησης έναντι και προσώπων, πέραν των ως άνω κρατών, με απόφαση η οποία αποτελεί εκτελεστό τίτλο με βάση τις ίδιες προϋποθέσεις όπως αυτές που καθορίζονται στο άρθρο 256 [ΕΚ]».
The Commission contends that, in accordance with Article 44(2) of the Ninth EDF Regulation, ‘[it] may formally establish an amount as being receivable from persons other than States by means of a decision which shall be enforceable under the same conditions as laid down in Article 256 [EC]’.
Επομένως, ούτε η προσβαλλόμενη πράξη ούτε κανένα άλλο έγγραφο που απευθύνθηκε στο προσφεύγον συνιστούν εκτελεστό τίτλο κατά την έννοια του άρθρου 256 ΕΚ.
It follows that neither the contested measure nor any other letter sent to the applicant at a later date constitutes an enforceable measure for the purposes of Article 256 EC.
Εξάλλου, κατά την Επιτροπή, τα εν λόγω έγγραφα ουδόλως σχετίζονται με την άσκηση των προνομιών της ως δημοσίας εξουσίας, οπότε δεν μπορούν να είναι εκτελεστά.
In addition, according to the Commission, those letters do not in any way constitute an exercise of its public-law powers, with the result that they cannot be enforceable.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η διατύπωση που χρησιμοποίησε στη δεύτερη υπόμνηση που απηύθυνε στο προσφεύγον στις 4 Αυγούστου 2004, δηλαδή η διατύπωση «Χωρίς πληροφόρηση εκ μέρους σας, η Επιτροπή θα συνεχίσει, με κάθε νόμιμο μέσο, τη διαδικασία αναγκαστικής εκτελέσεως εναντίον σας τόσον ως προς το κεφάλαιο όσο και τους τόκους», έχει ως μοναδικό σκοπό να παραπέμψει στη φάση της εκτελέσεως.
The Commission considers that the only purpose of the form of words which it used in its second reminder, dated 4 August 2004, namely, the words ‘[i]f the Commission does not hear from you, it will continue the enforcement procedure against you by any means offered by the law in regard both to principal and interest’, is to refer to the enforcement phase.
Έτσι, κατά την Επιτροπή, η χρήση του μέλλοντος «θα συνεχίσει» σε μια τέτοια διατύπωση σημαίνει ότι δεν υφίσταται ακόμη απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 249 ΕΚ.
Thus, in the Commission’s view, the use of the future ‘will continue’ in such a form of words means that a decision within the terms of Article 249 EC has not yet been adopted.
Από τα προαναφερόμενα έγγραφα προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να εκδώσει απόφαση στηριζόμενη στο άρθρο 256 ΕΚ παρά μόνο σε μεταγενέστερο στάδιο.
It is clear from the abovementioned letters that the Commission could adopt a decision under Article 256 EC only at a later stage.
Η Επιτροπή προβάλλει ότι, σε κάθε περίπτωση, στο πλαίσιο του νομικού καθεστώτος του ΕΤΑ, κανονικά ο εθνικός διατάκτης, χωριστό υποκείμενο και διαθέτων τη δική του εξουσία, είναι εκείνος που προβαίνει στην είσπραξη.
The Commission contends that, in any event, within the legal framework of the EDF, it is normally the national authorising officer, who is a distinct person and has his own authority, who carries out recoveries.
Στην προκειμένη περίπτωση, η Επιτροπή έχει πάντοτε εμπιστοσύνη ως προς το ζήτημα αυτό, εφόσον, στο πλαίσιο της στενής συνεργασίας που θεσπίζει το σύστημα της Συμβάσεως του Λομέ IV, ο εθνικός διατάκτης θα εκπλήρωνε και πάλι τα καθήκοντά του στον τομέα αυτό.
In this case, the Commission is still confident that, within the framework of the close cooperation instituted by the Lomé IV Convention, the national authorising officer will once again perform his duties in this matter.
Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι το γεγονός ότι απηύθυνε στο προσφεύγον δύο υπομνήσεις και ένα έγγραφο οχλήσεως, αφού του είχε ήδη απευθύνει την προσβαλλόμενη πράξη, επιβεβαιώνει ότι η τελευταία δεν μπορούσε να ερμηνευθεί ως οριστική απόφαση δεκτική προσφυγής.
The Commission points out that the fact that it sent to the applicant two reminders and a letter of formal notice after sending it the contested measure confirms that the latter could not be interpreted as being a final decision amenable to review.
Η Επιτροπή υπενθυμίζει, εξάλλου, ότι, κατά τον χρόνο των περιστατικών, οι αποφάσεις που στηρίζονταν στο άρθρο 256 ΕΚ εκδίδονταν από την Επιτροπή ως συλλογικό όργανο, σύμφωνα με ειδική διαδικασία και εμφανίζονταν διαφορετικά απ’ ό,τι τα έγγραφα που απευθύνθηκαν στο προσφεύγον στο πλαίσιο της προπαρασκευαστικής φάσεως της εισπράξεως.
Furthermore, the Commission points out that, at the time at which the facts occurred, decisions based on Article 256 EC were adopted by the Commission as a collegiate authority, in accordance with a special procedure, and differed in their presentation from the letters sent to the applicant in the framework of the preparatory phase of recovery.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η προσβαλλόμενη πράξη, όπως και οι δύο υπομνήσεις και το έγγραφο οχλήσεως, συνιστούν στην προκειμένη περίπτωση πράξεις που εντάσσονται στην προπαρασκευαστική φάση εισπράξεως, οι οποίες δεν σχετίζονται με την άσκηση των προνομιών δημοσίας εξουσίας της Επιτροπής και, κατά συνέπεια, δεν μπορούν να προσβληθούν κατά την έννοια του άρθρου 230 ΕΚ.
The Commission takes the view that the contested measure, like the two reminders and the letter of formal notice, constitute, in this case, measures which form part of the preparatory phase of recovery, which do not constitute an exercise of the Commission’s public-law powers and which are not, therefore, actionable decisions for the purposes of Article 230 EC.
Έτσι, ελλείψει οριστικής θέσεως, η Επιτροπή δεν είχε ακόμη προχωρήσει στη φάση εκτελέσεως της εισπράξεως.
Thus, in the absence of the adoption of a definitive position, the enforcement phase of the recovery process has not been reached.
Το προσφεύγον προβάλλει ότι η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή πρέπει να απορριφθεί, διότι η προσβαλλόμενη πράξη συνιστά οριστική πράξη, πραγματική επίσημη απόφαση η οποία αναπτύσσει εκτελεστά αποτελέσματα σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 256 ΕΚ.
The applicant claims that the objection of inadmissibility raised by the Commission should be rejected since the contested measure amounts to a definitive act, a genuine formal decision which is enforceable in accordance with the provisions of Article 256 EC.