natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα επιχειρήματα που εκθέτει το κράτος μέλος αυτό προς στήριξη της εν λόγω αιτιάσεως ταυτίζονται με τα αναπτυχθέντα στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Συμβουλίου.
The arguments put forward by Spain in support of that submission are identical to those which it put forward in Spain v Council.
Το Βασίλειο της Ισπανίας επισημαίνει, με το σημείο 36 του δικογράφου της προσφυγής του, ότι θεωρεί ότι τα άρθρα 3, 4 και 6 του κανονισμού 1954/2003 αντιβαίνουν στην αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων και πρέπει να ακυρωθούν.
The Kingdom of Spain points out in point 36 of its application that it considers that Articles 3, 4 and 6 of Regulation
Με το υπόμνημα αντικρούσεως, το οποίο υπέβαλε μετά την έκδοση της προπαρατεθείσας αποφάσεως Ισπανία κατά Συμβουλίου, το Βασίλειο της Ισπανίας ισχυρίζεται ότι είναι αναγκαίο να προβληθεί ένσταση ελλείψεως νομιμότητας, δυνάμει του άρθρου 241 ΕΚ, κατά του κανονισμού 1954/2003.
It its reply, lodged after the delivery of judgment in Spain v Council, the Kingdom of Spain argued that a plea of illegality under Article 241 EC should be raised in regard to Regulation No 1954/2003.
Εκθέτει πλείονες λόγους οι οποίοι κατ’ αυτό δικαιολογούν τον παρεμπίπτοντα έλεγχο του αν ο κανονισμός 1954/2003 συμβιβάζεται προς το κοινοτικό δίκαιο.
It advances a number of reasons which, in its view, demonstrate the need to ascertain, incidentally, whether Regulation No 1954/2003 is in conformity with Community law.
Κατ’ αυτό, η απουσία αποφάσεως επί της ουσίας και η ύπαρξη άμεσης νομικής συνάφειας μεταξύ των δύο σχετικών με την υπό κρίση υπόθεση κανονισμών υποχρεώνουν το Δικαστήριο να αποφανθεί, στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, επί του ζητήματος του ανεφάρμοστου του κανονισμού 1954/2003.
SPAIN v COUNCIL existence of a direct legal link between the two relevant regulations requires the Court to rule in the present case on the question whether Regulation No 1954/2003 is applicable.
Σε αντίθετη περίπτωση, το Βασίλειο της Ισπανίας φρονεί ότι η απόφαση του Δικαστηρίου θα στερούνταν πρακτικής αποτελεσματικότητας.
Otherwise, according to the Kingdom of Spain, the Court’s judgment would be deprived of useful effect.
Μεταξύ των λόγων αυτών, το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ιδίως ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας συνιστά ένα μέσο εκκαθαρίσεως, ενδεχομένως, διατάξεων οι οποίες, ενώ αντιβαίνουν στο κοινοτικό δίκαιο, συνιστούν τη βάση πράξεως η οποία αποτελεί το αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως.
Among those reasons, the Kingdom of Spain argues, in particular, that the plea of illegality is a means of removing, where necessary, provisions which, albeit contrary to Community law, constitute the legal basis for a measure which is the subject of an action for annulment.
Επισημαίνει επ’ αυτού ότι υπάρχει άμεση νομική συνάφεια μεταξύ της εκτελεστικής πράξεως, δηλαδή του κανονισμού 1415/2004, και της βασικής πράξεως, δηλαδή του κανονισμού 1954/2003.
It points out that there is a direct legal link between the implementing measure (Regulation No 1415/2004) and the basic measure (Regulation No 1954/2003).
Συγκεκριμένα, τα στοιχεία που περιέχονται στα παραρτήματα του κανονισμού 1415/2004 δεν θα μπορούσαν να καθορισθούν και να υπολογισθούν παρά μόνο βάσει των μέτρων και προϋποθέσεων των άρθρων 3 και 6 του κανονισμού 1954/2003.
The levels specified in the annexes to Regulation No 1415/2004 could be fixed and calculated only on the basis of the measures and conditions defined in Articles 3 and 6 of Regulation No 1954/2003.
Επιπλέον, το Βασίλειο της Ισπανίας θεωρεί ότι η υπό κρίση περίπτωση είναι διαφορετική από αυτή στην οποία η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που προβάλλει ένα κράτος μέλος είναι απαράδεκτη λόγω παρελεύσεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως 11.
In addition, the Kingdom of Spain considers that the present case is different from the situation in which a plea of illegality raised by a Member State is inadmissible on the ground that the timelimits for bringing an action for annulment have expired.
Συγκεκριμένα, το Βασίλειο της Ισπανίας συμμορφώθηκε προς την επιταγή αυτή με την προσφυγή που άσκησε κατά του βασικού κανονισμού στο πλαίσιο της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Συμβουλίου.
11It maintains that it, the Kingdom of Spain, complied with that requirement in the action it brought against the basic regulation in Spain v Council.
Με το υπόμνημα αντικρούσεως, το Συμβούλιο επισημαίνει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας δεν ισχυρίζεται ότι ο κανονισμός 1415/2004 δεν είναι σύμφωνος με τον κανονισμό 1954/2003, αλλά ότι το κράτος μέλος αυτό θεωρεί, αντιθέτως, ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός είναι παράνομος διότι ακολούθησε τα κριτήρια των άρθρων 3 και 6 του κανονισμού 1954/2003.
In its defence, the Council points out that the Kingdom of Spain does not claim that Regulation No 1415/2004 fails to comply with the provisions of Regulation No 1954/2003 but maintains, on the contrary, that the contested regulation is illegal because it followed the criteria laid down in Articles 3 and 6 of Regulation No 1954/2003.
Το Συμβούλιο διαπιστώνει, επιπλέον, ότι, στο πλαίσιο της υποθέσεως στην οποία εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Συμβουλίου, το Βασίλειο της Ισπανίας ζήτησε από το Δικαστήριο να ακυρώσει τα άρθρα 3 και 6 του τελευταίου αυτού κανονισμού για τους ίδιους λόγους που προβάλλονται εν προκειμένω, δηλαδή λόγω παραβιάσεως της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων και λόγω καταχρήσεως εξουσίας.
The Council also notes that in Spain v Council, the Kingdom of Spain asked the Court to annul Articles 3 and 6 of the latter regulation for the same reasons as those put forward in the present case, that is to say, infringement of the principle of nondiscrimination and misuse of powers.
Στη συνέχεια, εκθέτει την άποψή του επί της ουσίας.
It then sets out its position on the substance of the case.
Τέλος, το κράτος μέλος αυτό επισημαίνει ότι με την απόφαση που εκδόθηκε επί της υποθέσεως εκείνης δεν εξετάσθηκαν
Finally, the Kingdom of Spain points out that the judgment in that case did not address the substance of its main submissions, which, in essence, apply equally to the implementing regulation and show that, in the circumstances, Regulation No 1954/2003 is inapplicable.
11 — Το Βασίλειο της Ισπανίας παραθέτει, συναφώς, την απόφαση της 29ης Ιουνίου 1995, C-135/93, Ισπανία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1995, σ. I-1651, σκέψη 17).
11 — The Kingdom of Spain refers, on that subject, to Case C-135/93 Spain v Commission [1995] ECR I-1651, para -graph 17.
Με το υπόμνημα ανταπαντήσεως, το Συμβούλιο υπογραμμίζει ότι η υπό κρίση προσφυγή, στρεφόμενη κατά του κανονισμού 1415/2004, έχει ασκηθεί στο πλαίσιο χωριστής και αυτοτελούς διαδικασίας σε σχέση
In its rejoinder, the Council points out that the present action against Regulation No 1415/2004 was brought as part of proceedings which are distinct and separate from the action in Spain v Council,
ΙΣΠΑΝΙΑ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ με την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Συμβουλίου, μολονότι οι δύο προσφυγές ήσαν προδήλως αλληλένδετες.
OPINION OF MR BOT — CASE C-442/04 although the two cases are obviously linked.
Επισημαίνει ότι η τήρηση της μέγιστης ετήσιας αλιευτικής προσπάθειας για κάθε κράτος μέλος, καθορισθείσας με τον κανονισμό 1415/2004, αποτελεί συμπληρωματική αλλά αυτοτελή υποχρέωση σε σχέση με τις υποχρεώσεις των άρθρων 3, 4 και 6 έως 8 του κανονισμού 1954/2003.
It points out that compliance with the maximum annual fishing effort for each Member State, fixed by Regulation No 1415/2004, is an obligation which is additional to, but distinct from, the obligations laid down in Articles 3, 4 and 6 to 8 of Regulation No 1954/2003.
Συγκεκριμένα, θεωρεί ότι, αν επιτρεπόταν σε κράτος μέλος να προσβάλλει μια κοινοτική πράξη μέσω της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας κάθε φορά που ένα κοινοτικό όργανο εκδίδει πράξη εκτελεστική της εν λόγω κοινοτικής πράξεως, τούτο θα καθιστούσε δυνατή την επ’ αόριστον αμφισβήτηση του κύρους των κοινοτικών πράξεων που παράγουν έννομα αποτελέσματα, πράγμα το οποίο, κατ’ αυτό, θα αντέβαινε στον σκοπό των προθεσμιών ασκήσεως προσφυγής που είναι η εγγύηση της ασφαλείας δικαίου.
It argues that if a Member State were entitled to challenge a Community measure by means of a plea of illegality every time an institution adopted a measure implementing that Community measure, it would be possible to call into question indefinitely Community measures producing legal effects and that would, in its view, be contrary to the objective which the procedural timelimits seek to achieve, namely to ensure legal certainty.
Το Συμβούλιο θεωρεί ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που προβάλλεται στο στάδιο του υπομνήματος απαντήσεως είναι εκπρόθεσμη και, συνεπώς, απαράδεκτη.
The Council considers that the plea of illegality raised in the reply is out of time and therefore inadmissible.
Συγκεκριμένα, θεωρεί ότι, υπό το πρίσμα του άρθρου 42, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου 12, η απόρριψη της προσφυγής που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας στο πλαίσιο της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Συμβουλίου δεν μπορεί να θεωρηθεί νέο πραγματικό περιστατικό.
It considers that, having regard to the provisions of the first subparagraph of Article 42(2) of the Rules of Procedure of the Court, 12 dismissal of the Kingdom of Spain’s action in Spain v Council cannot be regarded as a new fact.
Το Συμβούλιο αναφέρεται, συναφώς, στη νομολογία του Δικαστηρίου από την οποία προκύπτει ότι ο αποδέκτης αποφάσεως εκδοθείσας από τα κοινοτικά όργανα η οποία δεν προσβλήθηκε εντός της προθεσμίας του άρθρου 230, τελευταίο εδάφιο, ΕΚ δεν μπορεί να επικαλεσθεί την παρανομία της, διότι η απόφαση αυτή έχει καταστεί απρόσβλητη έναντι αυτού 13.
The Council refers to the Court’s caselaw to the effect that the addressee of a decision adopted by a Community institution which has not been challenged within the timelimits laid down in the last paragraph of Article 230 EC cannot invoke the illegality of such a decision, which has become definitive as against him. 13
Συναφώς, το Συμβούλιο επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι οι πράξεις των κοινοτικών οργάνων απολαύουν τεκμηρίου εγκυρότητας, οπότε η απόφαση του Δικαστηρίου που επιβεβαιώνει το κύρος μιας πράξεως δεν μεταβάλλει τη νομική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο προσφεύγων και δεν μπορεί, κατά συνέπεια, να αποτελέσει στοιχείο που καθιστά δυνατή την προβολή νέου ισχυρισμού.
In that regard, the Council points out, inter alia, that measures adopted by the Community institutions enjoy a presumption of validity, with the result that a judgment of the Court confirming the validity of a measure does not change the applicant’s legal position and, consequently, cannot constitute a factor permitting the introduction of a new plea in law.
I-833, σκέψη 13), και της 15ης Φεβρουαρίου 2001, C-239/99, Nachi Europe (Συλλογή 2001, σ. I-1197, σκέψη 29).
13 — The Council refers to Case 52/83 Commission v France [1983] ECR 3707, paragraph 10; Case C-188/92 TWD Textilwerke Deggendorf [1994] ECRI-833, paragraph 13; and Case C-239/99 Nachi Europe [2001] ECR I-1197, paragraph 29.
12 — Κατά τη διάταξη αυτή, «[κ]ατά τη διάρκεια της δίκης απαγορεύεται η προβολή νέων ισχυρισμών, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία».
12 — Under that provision, ‘[n]o new plea in law may be introduced in the course of the proceedings unless it is based on matters of law or of fact which come to light in the course of the procedure’.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-442/04 συνεπώς, έπρεπε να έχει προβληθεί ρητώς με το δικόγραφο της προσφυγής 15.
SPAIN v COUNCIL matter of public policy and should therefore have been expressly raised in the application.
σήμερα, αλλά η προσφυγή του απορρίφθηκε, και, αφετέρου, ως προς το ότι η βαλλόμενη στην παρούσα δίκη πράξη είναι κανονισμός.
15 secondly, the measure being challenged in the present proceedings is a regulation.
Κατά την Επιτροπή, η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που προβάλλεται με το υπόμνημα απαντήσεως πρέπει να θεωρείται εκπρόθεσμη.
In the Commission’s view, a plea of illegality raised in the reply should be regarded as being out of time.
Επιπλέον, προϋποθέτει την προβολή νέου ισχυρισμού, καθώς και την τροποποίηση της αρχικής αιτήσεως, πράγμα το οποίο δεν επιτρέπεται κατά το άρθρο 42, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
In addition, it implies the introduction of a new plea in law and an amendment of the initial application, which the first subparagraph of Article 42(2) of the Rules of Procedure of the Court does not permit.
Για τους λόγους αυτούς, η Επιτροπή θεωρεί ότι η υπό κρίση προσφυγή πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να είναι ανάγκη να εξετασθεί η ουσία της υποθέσεως.
For those reasons, the Commission contends that the present action should be dismissed without it being necessary to consider the substance of the case.
Επιπλέον, κατ’ αυτήν, η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας, προβληθείσα σιωπηρώς ή εμμέσως, δεν προβλήθηκε ορθώς, διότι, αφενός, η ένσταση αυτή εξαρτάται από την προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ, οπότε το Βασίλειο της Ισπανίας δεν μπορεί να προβάλει το παράνομο μιας πράξεως κατά της οποίας είχε τη δυνατότητα να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως 14.
Furthermore, according to the Commission, the plea of illegality — whether tacit or implicit — has not been correctly presented because, on the one hand, such a plea is subordinate to the action for annulment under Article 230 EC, with the effect that the Kingdom of Spain cannot invoke the illegality of a measure against which it was able to bring an action for annulment.
Με το υπόμνημα απαντήσεως στο υπόμνημα παρεμβάσεως της Επιτροπής, το Βασίλειο της Ισπανίας διευκρινίζει ότι, κατ’ αυτό, η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Συμβουλίου συνιστά νέο πραγματικό και νομικό στοιχείο που ανέκυψε κατά τη διαδικασία και που καθιστά δυνατή την προβολή νέου ισχυρισμού σύμφωνα με το άρθρο 42, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
In its reply to the Commission’s statement in intervention, the Kingdom of Spain points out that, in its view, the judgment in Spain v Council, is a new matter of fact and law which came to light in the course of the proceedings and which permits the introduction of a new plea in law in accordance with the first subparagraph of Article 42(2) of the Rules of Procedure of the Court.
Τέλος, η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας δεν παραβιάζει την αρχή της ασφαλείας δικαίου ούτε την αρχή του δεδικασμένου.
Finally, a plea of illegality does not contravene the principle of legal certainty or the principle of res judicata.
15 — Επ’ αυτού, η Επιτροπή αναφέρει την απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 1959, 14/59, Société des fonderies de Pont-à-Mousson κατά Ανωτάτης Αρχής (Συλλογή τόμος 19541964, σ. 351).
14 — The Commission refers to Joined Cases T-244/93 and T-486/93 TWD v Commission [1995] ECR II-2265, paragraph 103.
II-2265, σκέψη 103).
15 — The Commission mentions Case 14/59 [1959] ECR 215.
Επί της δυνατότητας ενός προνομιούχου προσφεύγοντος να προβάλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας κατά κανονισμού
The right of privileged applicants to raise a plea of illegality in regard to a regulation
Δεν συμμερίζομαι την άποψη που υποστηρίζουν το Συμβούλιο και η Επιτροπή, κατά το μέτρο που θεωρούν απαράδεκτη μια ένσταση ελλείψεως νομιμότητας όπως η προβληθείσα από το Βασίλειο της Ισπανίας στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής.
I do not agree with the position adopted by the Council and the Commission in so far as they argue that a plea of illegality such as that put forward by the Kingdom of Spain in the present action is inadmissible.
Υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι, κατά το άρθρο 241 ΕΚ, «[π]αρά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, κάθε διάδικος μπορεί, επ’ ευκαιρία διαφοράς που θέτει υπό αμφισβήτηση την ισχύ κανονισμού που έχει εκδοθεί από κοινού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο ή την ισχύ κανονισμού του Συμβουλίου, της Επιτροπής ή της [Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας], να επικαλείται το ανεφάρμοστο του κανονισμού αυτού, ενώπιον του Δικαστηρίου, για έναν από του λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 230, δεύτερο εδάφιο».
It should be pointed out, first of all, that, according to the terms of Article 241 EC, ‘[n]otwithstanding the expiry of the period laid down in the fifth paragraph of Article 230, any party may, in proceedings in which a regulation adopted jointly by the European Parliament and the Council, or a regulation of the Council, of the Commission, or of the [European Central Bank] is at issue, plead the grounds specified in the second paragraph of Article 230 in order to invoke before the Court of Justice the inapplicability of that regulation’.
Προς στήριξη της απόψεώς τους, το Συμβούλιο και η Επιτροπή προβάλλουν ισχυρισμούς σε δύο επίπεδα: αφενός, υποστηρίζουν την κατ’ αρχήν άποψη που συνίσταται κατ’ ουσία στο ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να προβάλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας κατά κοινοτικής πράξεως την οποία είχε προηγουμένως τη δυνατότητα να προσβάλει, ακόμη και αν πρόκειται περί κανονισμού.
In support of their point of view, the Council and the Commission put forward two arguments: first, they defend a position of principle, arguing, essentially, that a Member State cannot raise a plea of illegality in respect of a Community measure which it was able to challenge earlier, even if it is a regulation.
Αφετέρου, φρονούν ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας προβλήθηκε, στην κύρια υπόθεση, εκπροθέσμως.
On the other hand, they consider that the plea of illegality in the case at hand is out of time.
Το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως εξετάσει το ζήτημα του παραδεκτού ενστάσεων ελλείψεως νομιμότητας που προβάλλουν συνήθεις ή προνομιούχοι προσφεύγοντες δυνάμει του άρθρου 241 ΕΚ.
The Court has dealt on numerous occasions with the question of the admissibility of pleas of illegality raised under Article 241 EC by ordinary applicants or privileged applicants.
Εντεύθεν έχει προκύψει μια σύνθετη νομολογία, οι γενικές γραμμές της οποίας είναι οι εξής.
That has given rise to a complex line of authority, the main strands of which are as follows.
Αντιθέτως, θεωρώ ότι η διατύπωση του άρθρου 241 ΕΚ επιτρέπει, γενικότατα, στα κράτη μέλη να επικαλούνται το ανεφάρμοστο κανονισμού, περιλαμβανομένης, κατά τη γνώμη μου, της περιπτώσεως κατά την οποία έχουν ήδη ασκήσει προσφυγή περί μερικής ακυρώσεως ενός τέτοιου κανονισμού, αλλά αυτή έχει κηρυχθεί απαράδεκτη.
I take the contrary view that the terms of Article 241 EC give a Member State a great deal of leeway to invoke the inapplicability of a regulation, even, in my opinion, where that Member State has already brought an action for the partial annulment of the regulation but that action has been declared inadmissible.
Δικαστήριο επισήμανε ότι «το άρθρο [241 ΕΚ] εκφράζει γενική αρχή διασφαλίζουσα
In its judgment of 6 March 1979, Simmenthal v Commission, 16the Court decided that ‘Article [241 EC] gives expression to a general principle conferring upon
Εξάλλου, θεωρώ ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας την οποία προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας δεν μπορεί να θεωρηθεί εκπρόθεσμη, κατά το μέτρο που προβλήθηκε εμμέσως με το δικόγραφο που κατέθεσε το Βασίλειο της Ισπανίας.
I also consider that the plea of illegality raised by the Kingdom of Spain cannot be regarded as out of time inasmuch as it was impliedly contained in the application presented by the Kingdom of Spain.
16 — Συλλογή τόμος 1979/Ι, σ. 407.
16 — Case 92/78 [1979] ECR 777.
σε κάθε μέρος το δικαίωμα να αμφισβητήσει, για να επιτύχει την ακύρωση αποφάσεως που το αφορά άμεσα και ατομικά, το κύρος προγενεστέρων πράξεων κοινοτικού οργάνου, που αποτελούν τη νομική βάση της προσβαλλομένης απόφασης, αν το εν λόγω μέρος δεν διέθετε το δικαίωμα να ασκήσει, δυνάμει του άρθρου [230 ΕΚ], απ’ ευθείας προσφυγή κατά των εν λόγω πράξεων, των οποίων υφίσταται έτσι τις συνέπειες, χωρίς να του έχει παρασχεθεί η δυνατότητα να ζητήσει την ακύρωση» 17.
20 any party to proceedings the right to challenge, for the purpose of obtaining the annulment of a decision of direct and individual concern to that party, the validity of previous acts of the institutions which form the legal basis of the decision which is under challenge, if that party was not entitled under Article [230 EC] to bring a direct action challenging those acts by which it was thus affected without having been in a position to ask that they be declared void’. 17
Η απόφαση αυτή εισήγαγε, στις σχέσεις μεταξύ της προσφυγής ακυρώσεως και της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, μια λογική αντισταθμίσεως των ενδίκων βοηθημάτων 18.
That judgment introduced into the relationship between the action for annulment and the plea of illegality a rationale based on the principle that legal remedies should be mutually compensatory.
Εξαρτώντας το παραδεκτό της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας από μια προϋπόθεση σχετική με την απουσία εναλλακτικού ενδίκου βοηθήματος, το Δικαστήριο της απένειμε επικουρικό χαρακτήρα 19.
18y making the admissibility of a plea of illegality dependent upon the lack of an alternative legal remedy, the Court gave that plea a subordinate character. 19
Έτσι, όπως και οι συνήθεις προσφεύγοντες, οι προνομιούχοι προσφεύγοντες δεν μπορούν, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως κατ’ αποφάσεως, να επικαλούνται, με την υποβολή ενστάσεως, το παράνομο προγενέστερης πράξεως της ιδίας φύσεως, την ακύρωση της οποίας θα μπορούσαν να είχαν ζητήσει ευθέως.
Thus, like ordinary applicants, the privileged applicants cannot, in an action for annulment of a decision, raise a plea of illegality in respect of an earlier measure of the same kind, annulment of which they could have sought directly.
Κατά το Δικαστήριο, αν γινόταν δεκτή η αντίθετη λύση, θα τους παρεχόταν η δυνατότητα να καταστρατηγούν την προθεσμία ασκήσεως προσφυγής του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ 22.
In the Court’s view, the contrary approach would permit the timelimits for bringing proceedings laid down in the fifth paragraph of Article 230 EC to be circumvented.
Η αρχή αυτή του απρόσβλητου των αποφάσεων που δεν προσβλήθηκαν εμπροθέσμως υποχωρεί μόνο σε περίπτωση που η πράξη της οποίας το παράνομο προβάλλεται πάσχει ιδιαίτερα σοβαρές και προφανείς πλημμέλειες, σε σημείο που να μπορεί να χαρακτηριστεί ανυπόστατη 23.
22 That principle of the inviolability of decisions which have not been challenged within those timelimits is set aside only where the allegedly unlawful measure contains such serious and manifest defects that it could be deemed non-existent. 23
Έτσι, εξαρτώντας το παραδεκτό της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας από την έλλειψη άμεσης προσβάσεως στα κοινοτικά δικαστήρια, ο κοινοτικός δικαστής σκοπεί να αποφύγει τη διά αυτού του νομίμου μέσου παροχή μιας δεύτερης ευκαιρίας στον αμελή προσφεύγοντα.
By thus making the admissibility of a plea of illegality conditional upon the direct route to the Community Courts being closed, the Community judicature seeks to prevent that remedy from offering negligent applicants a second chance.
Εντεύθεν συνάγεται μια αρχή περί ενότητας της ένδικης προστασίας, δυνάμει της οποίας ο ιδιώτης πρέπει, κατά
That has given rise to a principle of the unity of judicial protection, by virtue of which a litigant should not, in prin-
17 — Σκέψη 39.
17 — Paragraph 39.
22 — Βλ., μεταξύ άλλων, Ισπανία κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα (σκέψη 17).
22 — See, in particular, Spain v Commission (paragraph 17).
18 — Σύμφωνα με την έκφραση που χρησιμοποίησε ο Coutron, L., La contestation incidente des actes de l’Union européenne, διατριβή που υποστηρίχθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2005 στο Πανεπιστήμιο Montpellier I.
18 — According to the expression used by L. Coutron, La contestation incidente des actes de l’Union européenne, a thesis defended on 10 December 2005 at the University of Montpellier I. B
7, σημείο 22.
7, point 22.
23 — Απόφαση της 30ής Ιουνίου 1988, 226/87, Επιτροπή κατά Ελλάδας (Συλλογή 1988, σ. 3611, σκέψη 16).
23 — Case 226/87 Commission v Greece [1988] ECR 3611, paragraph 16).
Βλ., επίσης, επ’ αυτού, απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 1969, 6/69 και 11/69, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 193, σκέψεις 11 έως 13).
See also, to that effect, Joined Cases 6/69 and 11/69 Commission v France 1969] ECR 523, paragraphs 11 to 13.