natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας απάντησε στο εν λόγω έγγραφο οχλήσεως με το από 30 Μαΐου 2000 έγγραφο.
The Federal Republic of Germany answered that letter of formal notice by letter of 30 May 2000.
Στις 16 Δεκεμβρίου 2003, η Επιτροπή απηύθυνε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αιτιολογημένη γνώμη, με την οποία την κάλεσε να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί προς τη γνώμη αυτή εντός προθεσμίας δύο μηνών από τη λήψη της.
On 16 December 2003 the Commission sent to the Federal Republic of Germany a reasoned opinion inviting it to take the measures necessary to comply therewith within a period of two months of its receipt.
Η Επιτροπή, κρίνοντας ως μη ικανοποιητική την από 17 Φεβρουαρίου 2004 έγγραφη απάντηση των γερμανικών αρχών σε αυτήν την αιτιολογημένη γνώμη, αποφάσισε να ασκήσει την υπό κρίση προσφυγή.
Not being satisfied with the German authorities’ reply to that opinion, contained in a letter of 17 February 2004, the Commission decided to bring the present action.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ισχυρίζεται ότι η προσφυγή είναι εν μέρει απαράδεκτη για τον λόγο ότι, στο έγγραφο οχλήσεως, η Επιτροπή, χρησιμοποιώντας τον όρο «Γερμανός φορολογούμενος», αναφέρθηκε μόνο στα έχοντα τη γερμανική ιθαγένεια πρόσωπα τα οποία υπόκεινται στον φόρο εισοδήματος.
The Federal Republic of Germany argues that the action is in part inadmissible on the ground that the Commission in its letter before action, by the use of the words ‘German taxpayer’, referred only to persons of German nationality liable to income tax.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν μπορούσε να διευρύνει το αντικείμενο της προσφυγής, συμπεριλαμβάνοντας τους έχοντες άλλη ιθαγένεια εργαζομένους.
It was not, therefore, open to the Commission to widen the scope of the action to include the situation of workers of different nationality.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, μολονότι το αντικείμενο της προσφυγής που ασκείται δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ οριοθετείται κατά την προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία που προβλέπει η διάταξη αυτή και, συνεπώς, το έγγραφο οχλήσεως, η αιτιολογημένη γνώμη και η προσφυγή πρέπει να στηρίζονται σε πανομοιότυπες αιτιάσεις, η επιταγή αυτή δεν μπορεί να βαίνει μέχρις σημείου να απαιτείται οπωσδήποτε απόλυτη σύμπτωση ως προς τη διατύπωση των πράξεων αυτών, εφόσον το αντικείμενο της διαφοράς δεν διευρύνθηκε ή δεν τροποποιήθηκε (βλ., σχετικώς, απόφαση της 18ης Ιουλίου 2007, C-490/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2007, σ. I-6095, σκέψεις 36 και 37).
In this regard, it is to be borne in mind that although it is true that the subject-matter of proceedings brought under Article 226 EC is circumscribed by the pre-litigation procedure provided for in that provision and that, consequently, the formal notice, the reasoned opinion and the application must be based on the same objections, that requirement cannot go so far as to mean that in every case exactly the same wording must be used in each, where the subject-matter of the proceedings has not been extended or altered (see, to that effect, Case C-490/04 Commission v Germany [2007] ECR I-6095, paragraphs 36 and 37).
Εξάλλου, η αιτιολογημένη γνώμη πρέπει να εκθέτει με λογική πληρότητα και λεπτομερώς τους λόγους που οδήγησαν την Επιτροπή να σχηματίσει την πεποίθηση ότι το οικείο κράτος μέλος παρέβη υποχρέωση που υπέχει από τη Συνθήκη.
In addition, the reasoned opinion must contain a coherent and detailed statement of the reasons which led the Commission to conclude that the State in question has failed to fulfil one of its obligations under the EC Treaty.
Επομένως, ουδόλως απαγορεύεται η Επιτροπή να εκθέσει λεπτομερώς, με την αιτιολογημένη γνώμη, τις αιτιάσεις που προέβαλε κατά συνοπτικό τρόπο με το έγγραφο οχλήσεως (βλ. απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 1999, C-365/97, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1999, σ. I-7773, σκέψη 26).
There is therefore nothing to prevent the Commission from setting out in detail in the reasoned opinion the complaints which it has already made more generally in the letter of formal notice (Case C-365/97 Commission v Italy [1999] ECR I-7773, paragraph 26).
Εν προκειμένω, αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζεται η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, δεν προκύπτει από το έγγραφο οχλήσεως ότι η Επιτροπή είχε την πρόθεση να περιορίσει το αντικείμενο της διαφοράς στην περίπτωση των Γερμανών υπηκόων.
In this instance, contrary to the claims of the Federal Republic of Germany, it is not apparent from the letter of formal notice that the Commission intended to limit the subject-matter of the dispute to the situation of German nationals.
Συγκεκριμένα, αφενός, στο σημείο 3 του εγγράφου αυτού, η Επιτροπή αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 1, παράγραφος 3, του EStG, το οποίο αφορά, με σκοπό την υπαγωγή στον φόρο εισοδήματος, τα φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν ούτε την κατοικία ούτε τη συνήθη διαμονή τους στη Γερμανία και πραγματοποιούν εισοδήματα στο κράτος μέλος αυτό, ανεξαρτήτως της ιθαγενείας τους. Αφετέρου, στο
As a matter of fact, first, in the third paragraph of that letter the Commission makes particular reference to Paragraph 1(3) of the EStG which, for the purposes of liability to income tax, refers to natural persons having neither domicile nor habitual residence in Germany and who receive income in that State, irrespective of their nation-
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ σημείο 5 του εγγράφου αυτού, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι, κατ’ αυτήν, ο αποκλεισμός των προσώπων που διακινούνται μεταξύ των συνόρων από το ευεργέτημα της επιδοτήσεως για την απόκτηση ακινήτου αντιβαίνει, βάσει των άρθρων 18 ΕΚ, 39 ΕΚ και 43 ΕΚ, στην αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων.
COMMISSION v GERMANY ality. Second, in the fifth paragraph of that letter the Commission states that, in its view, exclusion of persons making use of crossborder mobility from eligibility for the property subsidy is, under Articles 18 EC, 39 EC and 43 EC, incompatible with the principle of freedom of movement of persons.
Δεδομένου ότι το αντικείμενο της διαφοράς δεν τροποποιήθηκε ούτε διευρύνθηκε και δεδομένου ότι με το έγγραφο οχλήσεως παρασχέθηκαν στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας τα αναγκαία στοιχεία για την προετοιμασία της άμυνάς της, πρέπει να απορριφθεί η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η καθής και να κηρυχθεί παραδεκτή η προσφυγή που άσκησε η Επιτροπή.
The subject-matter of the dispute not having been altered or extended and the letter of formal notice having enabled the Federal Republic of Germany to be informed of the factors needed for the preparation of its defence, the objection to admissibility raised by that Member State must be rejected and the action introduced by the Commission declared admissible.
Καταρχάς, πρέπει να επισημανθεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, με έγγραφο της 4ης Ιανουαρίου 2006, γνωστοποίησε στην Επιτροπή την έκδοση, στις 22 Δεκεμβρίου 2005, του νόμου με τον οποίο καταργήθηκε η επιδότηση για την αγορά ακινήτου (Gesetz zur Abschaffung der Eigenheimzulage, BGBl. 2005 I, σ. 76).
A preliminary point to be noted here is that by letter of 4 January 2006 the Federal Republic of Germany informed the Court of the adoption on 22 December 2005 of the Law abolishing the subsidy for owneroccupied dwellings (Gesetz zur Abschaffung der Eigenheimzulage, BGBl. 2005 I, p. 76).
Συναφώς, αρκεί η υπόμνηση ότι, κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα την κατάσταση του κράτους μέλους κατά τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολογημένη γνώμη, το δε Δικαστήριο δεν λαμβάνει υπόψη τις μεταβολές που έχουν επέλθει στη συνέχεια (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 19ης Ιουνίου 2003, C-161/02, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 2003, σ. I-6567, σκέψη 6, και της 18ης Ιουλίου 2007, C-26/07, Επιτροπή κατά Ελλάδας, η οποία δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 6).
In this regard it is sufficient to observe that, according to settled caselaw, the question whether a Member State has failed to fulfil its obligations must be determined by reference to the situation prevailing in the Member State at the end of the period laid down in the reasoned opinion and that the Court cannot take account of any subsequent changes (see, in particular, Case C-161/02 Commission v France [2003] ECR I-6567, paragraph 6, and judgment of 18 July 2007 in Case C-26/07 Commission v Greece, not published in the ECR, paragraph 6).
Καθόσον δεν αμφισβητείται ότι ο νόμος αυτός περί καταργήσεως της επιδοτήσεως για την απόκτηση ακινήτου εκδόθηκε μετά τη λήξη της ταχθείσας προθεσμίας, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη κατά την εξέταση της υπό κρίση προσφυγής.
Since it is established that the law abolishing the subsidy was adopted after the expiry of that period, it is not to be taken into consideration in these proceedings.
Κατά πάγια νομολογία, μολονότι η άμεση φορολογία εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, τα κράτη μέλη πρέπει πάντως να ασκούν την αρμοδιότητα αυτή τηρώντας το κοινοτικό δίκαιο (βλ. αποφάσεις της 13ης Δεκεμβρίου 2005, C-446/03, Marks & Spencer, Συλλογή 2005, σ. I-10837, σκέψη 29, της 26ης Οκτωβρίου 2006, C-345/05, Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, Συλλογή 2006, σ. I-10633, σκέψη 10, και της 18ης Ιανουαρίου 2007, C-104/06, Επιτροπή κατά Σουηδίας, Συλλογή 2007, σ. I-671, σκέψη 12). 17
It is settled caselaw that, although direct taxation falls within their competence, the Member States must none the less exercise that competence consistently with Community law (Case C-446/03 Marks & Spencer [2005] ECR I-10837, paragraph 29; Case C-345/05 Commission v Portugal [2006] ECR I-10633, paragraph 10; and Case C-104/06 Commission v Sweden [2007] ECR I-671, paragraph 12). 17
Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί αν, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ο EigZulG και, ειδικότερα, το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του νόμου αυτού ενέχουν περιορισμό της ελευθερίας κυκλοφορίας και της ελευθερίας εγκαταστάσεως που θεσπίζονται με τα άρθρα 18 ΕΚ, 39 ΕΚ και 43 ΕΚ.
It is therefore necessary to consider whether, as the Commission maintains, the EigZulG, in particular the first sentence of Paragraph 2(1) thereof, constitutes a restriction of the freedom of movement and freedom of establishment enshrined in Articles 18 EC, 39 EC and 43 EC.
Το άρθρο 18 ΕΚ, το οποίο προβλέπει, γενικώς, το δικαίωμα κάθε πολίτη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως να κυκλοφορεί και να διαμένει ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών, συγκεκριμενοποιείται στα άρθρα 39 ΕΚ, όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, και 43 ΕΚ, όσον αφορά την ελευθερία εγκαταστάσεως (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, σκέψη 13, και Επιτροπή κατά Σουηδίας, σκέψη 15, καθώς και απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2007, C-318/05, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2007, σ. I-6957, σκέψη 35).
Article 18 EC, which sets out in general terms the right of every citizen of the European Union to move and reside freely within the territory of the Member States, finds specific expression in Article 39 EC with regard to freedom of movement for workers and in Article 43 EC with regard to freedom of establishment (Commission v Portugal, paragraph 13; Commission v Sweden, paragraph 15; and Case C-318/05 Commission v Germany [2007] ECR I-6957, paragraph 35).
Κατά συνέπεια, πρέπει να εξετασθεί, πρώτον, αν τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ απαγορεύουν εθνική ρύθμιση, όπως αυτήν του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του EigZulG, η οποία εξαρτά τη χορήγηση της επιδοτήσεως για την απόκτηση ακινήτου, την οποία δικαιούνται, κατά το άρθρο 1 του νόμου αυτού, τα πρόσωπα που υπόκεινται πλήρως στον φόρο εισοδήματος στη Γερμανία, από την προϋπόθεση ότι οι κατοικίες που ανήγειραν ή αγόρασαν τα πρόσωπα αυτά με σκοπό την ιδιοκατοίκηση βρίσκονται στη Γερμανία.
The first question for consideration is therefore whether a provision of national law, such as the first sentence of Paragraph 2(1) of the EigZulG, that makes the grant of the subsidy for owneroccupied dwellings, to which persons liable to unlimited taxation of income in Germany are entitled by virtue of Paragraph 1 of that law, subject to the condition that the dwellings built or purchased by those persons for their own occupation should be situated in Germany, is contrary to Articles 39 EC and 43 EC.
I-7929, σκέψη 34, και προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, σκέψη 15, Επιτροπή κατά Σουηδίας, σκέψη 17, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 114).
What is more, the provisions of the Treaty on freedom of movement for persons are intended to facilitate the pursuit by Community nationals of occupational activities of all kinds throughout the European Community, and they preclude measures which might place those nationals at a disadvantage when they wish to pursue an economic activity in the territory of another Member State (Case C-464/02 Commission v Denmark [2005] ECR I-7929, paragraph 34; Commission v Portugal, paragraph 15; Commission v Sweden, paragraph 17; and Case C-318/05 Commission v Germany, paragraph 114).
Διατάξεις που εμποδίζουν ή αποτρέπουν υπήκοο κράτους μέλους από το να εγκαταλείψει το κράτος καταγωγής του προκειμένου να ασκήσει το δικαίωμά του ελεύθερης κυκλοφορίας συνιστούν περιορισμούς της ελευθερίας, έστω και αν εφαρμόζονται ανεξαρτήτως της ιθαγενείας των οικείων εργαζομένων (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Δανίας, σκέψη 35, Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, σκέψη 16, Επιτροπή κατά Σουηδίας, σκέψη 18, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2007, Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 115).
Provisions preventing or deterring a national of a Member State from leaving his country of origin in order to exercise his right to freedom of movement constitute an obstacle to that freedom, even if they apply without regard to the nationality of the workers concerned (Commission v Denmark, paragraph 35; Commission v Portugal, paragraph 16; Commission v Sweden, paragraph 18; and Case C-318/05 Commission v Germany, paragraph 115).
Η διάταξη αυτή δεν καθιστά δυνατό στα πρόσωπα αυτά να τύχουν της επιδοτήσεως για την απόκτηση ακινήτου, ενώ δικαιούνται την επιδότηση αυτή τα πρόσωπα τα οποία βρίσκονται
In this case, the first sentence of Paragraph 2(1) of the EigZulG places at a disadvantage persons liable in Germany to unlimited taxation of income who build or purchase a dwelling for their own occupation in the territory of another Member
ΑΠΟΦΑΣΗ της 17.1.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-152/05 στην ίδια θέση όσον αφορά τον φόρο εισοδήματος και, ενόψει της ανεγέρσεως ή της αγοράς κατοικίας, αποφασίζουν να διατηρήσουν την κατοικία τους στο γερμανικό έδαφος ή να εγκατασταθούν σ’ αυτό.
State. That provision does not allow such persons to receive the property subsidy, whereas persons are entitled to it who are in the same situation with regard to income tax and who, when building or purchasing a dwelling, decide to maintain or establish domicile in Germany.
Υπό τις συνθήκες αυτές, όπως επισημαίνει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 64 των προτάσεών του, η διάταξη αυτή έχει αποτρεπτικό αποτέλεσμα έναντι των προσώπων τα οποία υπόκεινται πλήρως στον φόρο εισοδήματος στη Γερμανία, απολαύουν του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας που απορρέει από τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ και επιθυμούν να ανεγείρουν ή να αγοράσουν κατοικία, προς ιδιόχρηση, σε άλλο κράτος μέλος.
In those circumstances, as Advocate General Bot observes in point 64 of his Opinion, that provision has a deterrent effect on persons liable to unlimited taxation on income in Germany who have the right to freedom of movement under Articles 39 EC and 43 EC and who wish to build or purchase a dwelling for their own occupation in another Member State.
Συνεπώς, παρέχοντας το ευεργέτημα της επιδοτήσεως για την απόκτηση ακινήτου στα πρόσωπα που υπόκεινται πλήρως στον φόρο εισοδήματος στη Γερμανία υπό την προϋπόθεση ότι η κατοικία που ανεγέρθηκε ή αγοράσθηκε προς ιδιόχρηση βρίσκεται στη Γερμανία, το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του EigZulG δύναται να περιορίσει την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων και την ελευθερία εγκαταστάσεως, όπως διασφαλίζονται από τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ.
It follows that, by reserving entitlement to the subsidy for owneroccupied dwellings to persons liable in Germany to unlimited taxation of income on condition that the dwelling built or purchased for their own occupation is situated in German territory, the first sentence of Paragraph 2(1) of the EigZulG is capable of impeding freedom of movement for workers and freedom of establishment, as guaranteed by Art icles 39 EC and 43 EC.
Πάντως, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι τα εθνικά μέτρα που ενδέχεται να παρακωλύσουν ή να καταστήσουν λιγότερο ελκυστική την άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών που εγγυάται η Συνθήκη μπορεί μολαταύτα να επιτρέπονται υπό την προϋπόθεση να επιδιώκουν σκοπό γενικού συμφέροντος, να είναι κατάλληλα για την επίτευξη του σκοπού αυτού και να μην υπερβαίνουν το αναγκαίο προς την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού μέτρο (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, σκέψη 24, και Επιτροπή κατά Σουηδίας, σκέψη 25).
According to well-established caselaw, however, national measures which are liable to hinder or make less attractive the exercise of fundamental freedoms guaranteed by the Treaty may nevertheless be allowed provided that they pursue an objective in the public interest, are appropriate to ensuring the attainment of that objective and do not go beyond what is necessary to attain the objective pursued (Commission v Portugal, paragraph 24, and Commission v Sweden, paragraph 25).
Εν προκειμένω, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας διατείνεται ότι η προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του EigZulG δικαιολογείται από τον σκοπό της ενθαρρύνσεως της οικοδομήσεως κατοικιών στο έδαφός
In this case, the Federal Republic of Germany contends that the condition laid down in the first sentence of Paragraph 2(1) of the EigZulG is justified by the aim of encouraging the building of dwellings in its territory in order to ensure an adequate supply
Εν πάση περιπτώσει, η προϋπόθεση αυτή υπερβαίνει το αναγκαίο προς την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού μέτρο.
However, on any view that condition goes beyond what is necessary to attain the objective pursued.
Συγκεκριμένα, ο σκοπός να ικανοποιηθεί η ζήτηση κατοικιών εκ μέρους των ενδιαφερομένων μπορεί να επιτευχθεί εξίσου εάν το πρόσωπο που υπόκειται πλήρως στον φόρο εισοδήματος στη Γερμανία επιλέξει να κατοικεί σε άλλο κράτος μέλος και όχι στη Γερμανία (βλ., σχετικώς, προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, σκέψη 35).
In point of fact, the objective of satisfying demand for housing is just as easily attained if the person liable in Germany to unlimited taxation of income chooses to establish his residence in another Member State rather than in Germany (Commission v Portugal, paragraph 35).
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του EigZulG συνιστά περιορισμό απαγορευόμενο από τα άρθρα 39 ΕΚ και 43 ΕΚ και ότι η αιτίαση της Επιτροπής που αντλείται από παράβαση των υποχρεώσεων που υπέχει το οικείο κράτος μέλος από τα άρθρα αυτά της Συνθήκης είναι βάσιμη.
It follows from the foregoing that the first sentence of Paragraph 2(1) of the EigZulG constitutes a restriction prohibited by Articles 39 EC and 43 EC and that the Commission’s claim alleging that the Member State concerned had failed to fulfil its obligations under the Treaty is well founded.
Δεύτερον, προκειμένου περί των προσώπων που υπόκεινται πλήρως στον φόρο εισοδήματος στη Γερμανία και δεν είναι οικονομικώς ενεργά, επιβάλλεται η ίδια αυτή διαπίστωση για τους ίδιους λόγους όσον αφορά την αιτίαση που στηρίζεται στο άρθρο 18 ΕΚ.
Second, with regard to persons liable in Germany to unlimited taxation of income who are not economically active, the same conclusion applies, for the same reasons, to the complaint relating to Article 18 EC.
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αποκλείοντας, με τη διάταξη του άρθρου 2, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του EigZulG, τα ακίνητα που βρίσκονται σε άλλο κράτος μέλος από την επιδότηση για την απόκτηση ακινήτου, η οποία χορηγείται στα πρόσωπα που υπόκεινται πλήρως στον φόρο εισοδήματος, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 18 ΕΚ, 39 ΕΚ και 43 ΕΚ.
It must therefore be declared that, by excluding in the first sentence of Paragraph 2(1) of the EigZulG dwellings in another Member State from eligibility for the subsidy for owneroccupied dwellings granted to persons liable to unlimited taxation on income, the Federal Republic of Germany has failed to fulfil its obligations under Articles 18 EC, 39 EC and 43 EC.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs, if they have been applied for in the successful party’s pleadings.
Δεδομένου ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Since the Commission has applied for costs and the Federal Republic of Germany has been unsuccessful, the latter must be ordered to pay the costs.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
On those grounds, the Court (Second Chamber) hereby:
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-37/06 και C-58/06
Joined Cases C-37/06 and C-58/06
(αιτήσεις του Finanzgericht Hamburg για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Finanzgericht Hamburg)
«Κανονισμός (ΕΚ) 615/98 — Οδηγία 91/628/ΕΟΚ — Επιστροφές κατά την εξαγωγή — Προστασία των βοοειδών κατά τη μεταφορά — Εξάρτηση της καταβολής των επιστροφών κατά την εξαγωγή των βοοειδών από την τήρηση των διατάξεων της οδηγίας 91/628/ΕΟΚ — Αρχή της αναλογικότητας — Απώλεια του δικαιώματος επί επιστροφής»
(Regulation (EC) No 615/98 — Directive 91/628/EEC — Export refunds — Protection of bovine animals during transport — Payment of export refunds for bovine animals subject to compliance with Directive 91/628/EEC — Principle of proportionality — Forfeiture of export refunds)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-37/06 και C-58/06
SUMMARY — JOINED CASES C-37/06 AND C-58/06
Γεωργία — Κοινή οργάνωση των αγορών — Επιστροφές κατά την εξαγωγή — Προϋποθέσεις χορηγήσεως
Agriculture — Common organisation of the markets — Export refunds — Conditions for granting
(Κανονισμός 805/68 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2634/97, άρθρο 13 § 9·κανονισμός 615/98 της Επιτροπής·οδηγία 91/628 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 95/29)
(Council Regulation No 805/68, as amended by Regulation No 2634/97, Art. 13(9); Commission Regulation No 615/98; Council Directive 91/628, as amended by Directive 95/29)
(Κανονισμός 615/98 της Επιτροπής, άρθρο 5 § 3·οδηγία 91/628 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 95/29)
(Commission Regulation No 615/98, Art 5(3); Council Directive 91/628, as amended by Directive 95/29)
της οδηγίας αυτής, υπό την επιφύλαξη της τηρήσεως των γενικών αρχών του δικαίου και ιδίως της αρχής της ασφάλειας δικαίου.
general principles of law and, in particular, the principle of legal certainty, are observed.