natgillin/translations-raw huggingface dataset:
«Q4 Ύλες που έχουν εκχυθεί κατά τύχη, απολεσθεί ή για τις οποίες έχει σημειωθεί κάποιο περιστατικό, συμπεριλαμβανομένου κάθε είδους υλικού εξοπλισμού κ.λπ., ο οποίος έχει μολυνθεί εξ αιτίας του περιστατικού αυτού[…]
‘Q4 Materials spilled, lost or having undergone other mishap, including any materials, equipment, etc., contaminated as a result of the mishap
Q11 Υπολείμματα εξορύξεως και προετοιμασίας πρώτων υλών (π.χ. υπολείμματα μεταλλευτικής ή πετρελαϊκής εκμεταλλεύσεως κ.λπ.)[…]
Q11 Residues from raw materials extraction and processing (e.g. mining residues oil field slops, etc.)
Q13 Κάθε ύλη, ουσία ή προϊόν, η χρησιμοποίηση του οποίου απαγορεύεται από τον νόμο[…]
Q13 Any materials, substances or products whose use has been banned by law
Q16 Κάθε ουσία, ύλη ή προϊόν που δεν καλύπτονται από τις προαναφερόμενες κατηγορίες.»
Q16 Any materials, substances or products which are not contained in the above categories.’
Το παράρτημα II A της οδηγίας, τιτλοφορούμενο «Εργασίες διαθέσεως», σκοπεί στην ανακεφαλαίωση των εργασιών διαθέσεως αποβλήτων, όπως αυτές λαμβάνουν χώρα στην πράξη, ενώ το παράρτημα II B της οδηγίας, τιτλοφορούμενο «Εργασίες αξιοποιήσεως», σκοπεί επίσης στην ανακεφαλαίωση των πράξεων αξιοποιήσεως.
Annex II A to the directive, ’Disposal operations’, is intended to list disposal operations such as they occur in practice, while Annex II B, ’Recovery operations’, is intended to list recovery operations in the same way.
Η οδηγία 2006/12/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2006, περί των στερεών αποβλήτων (ΕΕ L 114, σ.
Directive 2006/12/EC of the European Parliament and of the Council of 5 April 2006 on waste (OJ 2006 L 114, p.
Πάντως, η οδηγία 2006/12 εκδόθηκε μετά την επέλευση των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης, οπότε δεν μπορεί να διέπει τη διαφορά της κύριας δίκης.
9), which draws up a codification of Directive 75/442 in order to clarify matters, repeats the above provisions in Articles 1 and 15 and Annexes I, II A and II B. Directive 2006/12 was not adopted until after the events that are the subject of the main proceedings, however, so that it does not affect those proceedings.
Το άρθρο 2 της οδηγίας 68/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1968, περί υποχρεώσεως διατηρήσεως ενός ελάχιστου επιπέδου αποθεμάτων αργού πετρελαίου και/ή προϊόντων πετρελαίου από τα κράτη μέλη της ΕΟΚ (ΕΕ ειδ. έκδ. 12/001, σ.
Article 2 of Council Directive 68/414/EEC of 20 December 1968 imposing an obligation on Member States of the EEC to maintain minimum stocks of crude oil and/or petroleum products (OJ, English Special Edition 1968(II), p.
14), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 98/93/ΕΚ του Συμβουλίου, της 14ης Δεκεμβρίου 1998 (ΕΕ L 358, σ.
586), as amended by Council Directive 98/93/EC of 14 December 1998 (OJ 1998 L 358, p.
100), η οποία προβλέπει παρόμοια υποχρέωση ιδίως προκειμένου να αντιμετωπιστούν τυχόν ελλείψεις ή κρίσεις ανεφοδιασμού, εξομοιώνει τα fuel-oils με κατηγορία πετρελαιοειδών.
100), which lays down such an obligation inter alia to cope with any shortages or supply crises, treats fuel oils as a category of petroleum products.
Η οδηγία 2004/35/ΕΚ
Directive 2004/35/EC
Η δέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2004/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 2004, σχετικά με την περιβαλλοντική ευθύνη όσον αφορά την πρόληψη και την αποκατάσταση περιβαλλοντικής ζημίας (ΕΕ L 143, σ.
Recital 10 in the preamble to Directive 2004/35/EC of the European Parliament and of the Council of 21 April 2004 on environmental liability with regard to the prevention and remedying of environmental damage (OJ 2004 L 143, p.
56), έχει ως εξής:
56) reads as follows:
«Θα πρέπει να ληφθούν ρητώς υπόψη η Συνθήκη Ευρατόμ και οι αντίστοιχες διεθνείς συμβάσεις καθώς και η κοινοτική νομοθεσία που ρυθμίζει πληρέστερα και αυστηρότερα τη λειτουργία οιασδήποτε εκ των δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας […].»
‘Express account should be taken of the Euratom Treaty and relevant international conventions and of Community legislation regulating more comprehensively and more stringently the operation of any of the activities falling under the scope of this Directive. …’
Το άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 2004/35 ορίζει:
Article 4(2) of Directive 2004/35 provides:
«Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται σε περιβαλλοντική ζημία ή σε τυχόν επικείμενη απειλή τέτοιας ζημίας που προκύπτει λόγω συμβάντος, η ευθύνη ή η αποζημίωση
‘This Directive shall not apply to environmental damage or to any imminent threat of such damage arising from an incident in respect of which liability or compensation
Το παράρτημα IV της οδηγίας 2004/35 έχει ως εξής:
Annex IV to Directive 2004/35 reads as follows:
«Διεθνείς συμβάσεις κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2 α) διεθνής σύμβαση της 27ης Νοεμβρίου 1992 περί αστικής ευθύνης συνεπεία ζημιών εκ ρυπάνσεως από πετρέλαιο· β) διεθνής σύμβαση της 27ης Νοεμβρίου 1992 περί συστάσεως διεθνούς ταμείου για την αποκατάσταση ζημιών εκ ρυπάνσεως από πετρέλαιο·
(b) the International Convention of 27 November 1992 on the Establishment of an International Fund for Compensation for Oil Pollution Damage;
Η απόφαση 2004/246/ΕΚ
Decision 2004/246/EC
Το Συμβούλιο εξέδωσε στις 2 Μαρτίου 2004 την απόφαση 2004/246/ΕΚ για την εξουσιοδότηση των κρατών μελών να υπογράψουν, να κυρώσουν ή να προσχωρήσουν, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, στο πρωτόκολλο του 2003 επί της διεθνούς συμβάσεως περί ιδρύσεως διεθνούς ταμείου για την αποζημίωση ζημιών
On 2 March 2004 the Council adopted Decision 2004/246/EC authorising the Member States to sign, ratify or accede to, in the interest of the European Community, the Protocol of 2003 to the International Convention on the Establishment of an
COMMUNE DE MESQUER εκ ρυπάνσεως από πετρέλαιο, του 1992, και για την εξουσιοδότηση της Αυστρίας και του Λουξεμβούργου, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, να προσχωρήσουν στις βασικές πράξεις (ΕΕ L 78, σ. 22).
International Fund for Compensation for Oil Pollution Damage, 1992, and authorising Austria and Luxembourg, in the interest of the European Community, to accede to the underlying instruments (OJ 2004 L 78, p. 22).
Η τέταρτη αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως 2004/246 ορίζει:
Recital 4 in the preamble to Decision 2004/246 reads as follows:
«Σύμφωνα με το πρωτόκολλο για το συμπληρωματικό ταμείο, μόνον κυρίαρχα κράτη δύνανται να καταστούν συμβαλλόμενα μέρη· κατά συνέπεια, δεν είναι δυνατόν η Κοινότητα να κυρώσει ή να προσχωρήσει στο πρωτόκολλο, ούτε υπάρχει προοπτική ότι αυτό θα είναι δυνατόν στο εγγύς μέλλον.»
‘Pursuant to the Supplementary Fund Protocol, only sovereign States may be party to it; it is not therefore possible for the Community to ratify or accede to the Protocol, nor is there a prospect that it will be able to do so in the near future.’
Τα άρθρα 1, παράγραφος 1, και 4 της αποφάσεως 2004/246 ορίζουν:
Articles 1(1) and 4 of Decision 2004/246 read as follows:
Τα κράτη μέλη εξουσιοδοτούνται να υπογράψουν, να κυρώσουν ή να προσχωρήσουν, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, στο πρωτόκολλο του 2003 [επί της διεθνούς συμβάσεως] περί ιδρύσεως διεθνούς ταμείου για την αποζημίωση ζημιών εκ ρυπάνσεως από πετρέλαιο, του 1992 (“πρωτόκολλο για το συμπληρωματικό ταμείο”) υπό τις προϋποθέσεις που ορίζονται στα ακόλουθα άρθρα.
The Member States are hereby authorised to sign, ratify or accede to, in the interest of the European Community, the Protocol of 2003 to the International Convention on the Establishment of an International Fund for Compensation for Oil Pollution Damage, 1992, (the Supplementary Fund Protocol) subject to the conditions set out in the following Articles.
Τα κράτη μέλη καταβάλλουν τις μέγιστες προσπάθειες προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι, σε πρώτη ευκαιρία, το πρωτόκολλο για το συμπληρωματικό ταμείο και οι βασικές πράξεις θα τροποποιηθούν κατά τρόπο ώστε η Κοινότητα να μπορέσει να καταστεί συμβαλλόμενο μέρος.»
Member States shall, at the earliest opportunity, use their best endeavours to ensure that the Supplementary Fund Protocol, and the underlying instruments, are amended in order to allow the Community to become a Contracting Party to them.’
Το άρθρο 2 του νόμου 75-633 της 15ης Ιουλίου 1975, περί της διαθέσεως των αποβλήτων και της ανακτήσεως των υλικών (JORF της 16ης Ιουλίου 1975, σ.
Article 2 of Loi no 75-633 relative à l’élimination des déchets et à la récupération des matériaux (Law No 75-633 on the disposal of waste and the recovery of materials) of 15 July 1975 (JORF, 16 July 1975, p.
7279), το οποίο αποτελεί πλέον το άρθρο L.541-2 του περιβαλλοντικού κώδικα, ορίζει:
7279), now Article L. 541-2 of the Code de l’environnement (Code of the Environment), provides:
«Οιοσδήποτε παράγει ή κατέχει απόβλητα υπό προϋποθέσεις που μπορούν να βλάψουν το έδαφος, τη χλωρίδα και την πανίδα, να υποβαθμίσουν τόπους ή τοπία, να μολύνουν τον αέρα ή τα ύδατα, να προκαλέσουν θορύβους ή οσμές και, γενικώς, να προσβάλουν την ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον οφείλει να διασφαλίσει ο ίδιος ή μέσω τρίτου τη διάθεσή τους σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου, υπό προϋποθέσεις που να εξασφαλίζουν τη μη επέλευση των εν λόγω βλαπτικών συνεπειών.
‘Any person who produces or holds waste under conditions likely to produce harmful effects on soils, flora and fauna, to damage sites or landscapes, to pollute the air or water, to cause noise and odours and, in general, to harm human health or the environment, is obliged to dispose of it or have it disposed of in accordance with the provisions of this Chapter, under the conditions required to avoid the above effects.
Η διάθεση των αποβλήτων περιλαμβάνει τη συλλογή, τη μεταφορά, την αποθήκευση, τη διαλογή και την επεξεργασία που είναι αναγκαίες για την ανάκτηση των στοιχείων και των υλικών που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν ή για την ανάκτηση της ενεργείας, καθώς και την αποθήκευση ή την απόρριψη στο φυσικό περιβάλλον όλων των άλλων προϊόντων υπό συνθήκες που να διασφαλίζουν την αποφυγή των αναφερόμενων στο προηγούμενο εδάφιο βλαπτικών συνεπειών.»
The disposal of waste includes the operations of collection, transport, storage, sorting and treatment required for the recovery of reusable elements and materials or energy, and for the deposit or discharge into the natural environment of all other products under the conditions required to avoid the harmful effects mentioned in the previous paragraph.’
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
The dispute in the main proceedings and the reference for a preliminary ruling
Το υπό σημαία Μάλτας δεξαμενόπλοιο Erika, το οποίο είχε ναυλώσει η εταιρία Total International Ltd, βυθίστηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1999 σε σημείο απέχον 35 περίπου ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά του ακρωτηρίου Penmarc’h (Finistère, Γαλλία), αφού προηγουμένως απέρριψε τμήμα του φορτίου και των δεξαμενών του στη θάλασσα προκαλώντας ρύπανση στις γαλλικές ακτές του Ατλαντικού.
On 12 December 1999 the oil tanker Erika, flying the Maltese flag and chartered by Total International Ltd, sank about 35 nautical miles south-west of the Pointe de Penmarc’h (Finistère, France), spilling part of her cargo and oil from her bunkers at sea and causing pollution of the Atlantic coast of France.
Όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής και τις υποβληθείσες ενώπιον του Δικαστηρίου παρατηρήσεις, η ιταλική εταιρία ENEL συνήψε με την Total International Ltd σύμβαση προμηθείας βαρέος μαζούτ το οποίο επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο για την παραγωγή ηλεκτρισμού.
It appears from the order for reference and the observations submitted to the Court that the Italian company ENEL concluded a contract with Total International Ltd for the delivery of heavy fuel oil intended to be used as fuel for electricity production.
Σε εκτέλεση της ανωτέρω συμβάσεως, η Total raffinage distribution, την οποία διαδέχθηκε η Total France SA, πώλησε το βαρύ μαζούτ στην Total International Ltd, η οποία ναύλωσε το δεξαμενόπλοιο Erika για τη μεταφορά από τον λιμένα της Δουνκέρκης (Γαλλία) στον λιμένα του Milazzo (Ιταλία).
In order to carry out the contract, Total raffinage distribution, now Total France SA, sold the heavy fuel oil to Total International Ltd, which chartered the vessel Erika to carry it from Dunkirk (France) to Milazzo (Italy).
Κατά των εταιριών Total ο Δήμος Mesquer άσκησε, στις 9 Ιουνίου 2000, αγωγή ενώπιον του tribunal de commerce de Saint Nazaire, με αντικείμενο, μεταξύ άλλων, να αναγνωριστεί ότι οι εν λόγω εταιρίες όφειλαν να αναλάβουν, κατ’ εφαρμογή του νόμου 75-633, τις συνέπειες των ζημιών που προκάλεσαν τα εκχυθέντα στο έδαφός της απόβλητα και να καταδικαστούν in solidum στην καταβολή ποσού ύψους 69 232,42 ευρώ ως δαπανών τις οποίες κατέβαλε ο Δήμος για καθαρισμό και απορρύπανση.
On 9 June 2000 the Commune de Mesquer brought proceedings against the Total companies in the Tribunal de commerce de Saint-Nazaire (Commercial Court, Saint-Nazaire), seeking inter alia a ruling that the companies should, pursuant to Law No 75-633, be liable for the consequences of the damage caused by the waste spread on the territory of the municipality and be ordered jointly and severally to pay the costs incurred by the municipality for cleaning and anti-pollution measures, namely EUR 69 232.42.
Κατόπιν απορρίψεως της αγωγής του, ο Δήμος Mesquer άσκησε έφεση ενώπιον του cour d’appel de Rennes, το οποίο, με απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 2002, επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, εκτιμώντας ότι στην προκειμένη περίπτωση το βαρύ μαζούτ δεν αποτελούσε απόβλητο αλλά καύσιμη ύλη ως επεξεργασμένο για συγκεκριμένη χρήση υλικό παραγωγής ενεργείας.
The action was unsuccessful, and the Commune de Mesquer appealed to the Cour d’appel de Rennes (Court of Appeal, Rennes), which by judgment of 13 February 2002 confirmed the decision at first instance, taking the view that the heavy fuel oil did not in this case constitute waste but was a combustible material for energy production manufactured for a specific use.
Το cour d’appel de Rennes αναγνώρισε μεν ότι το βαρύ μαζούτ, το οποίο απορρίφθηκε και μεταμορφώθηκε λόγω της αναμείξεώς του με ύδωρ και ιζήματα, υπήρξε γενεσιουργό αποβλήτων, πλην όμως έκρινε ότι καμία διάταξη δεν παρείχε τη δυνατότητα στοιχειοθετήσεως ευθύνης των εταιριών Total, δεδομένου ότι δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ως παραγωγοί ή κάτοχοι των εν λόγω αποβλήτων.
The Cour d’appel de Rennes accepted that the heavy fuel oil thus spilled and mixed with water and sand formed waste, but nevertheless considered that there was no provision under which the Total companies could be held liable, since they could not be regarded as producers or holders of that waste.
Κατόπιν αυτού, ο Δήμος Mesquer υπέβαλε αίτηση αναιρέσεως.
The municipality appealed on a point of law to the Cour de cassation (Court of Cassation).
Εκτιμώντας ότι η υπό κρίση διαφορά εμφανίζει σοβαρές δυσχέρειες ερμηνείας της οδηγίας 75/442, το Cour de cassation ανέστειλε τη διαδικασία και αποφάσισε να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
Since it considered that the case raised a serious problem of interpretation of Directive 75/442, the Cour de cassation decided to stay the proceedings and refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
Οι εταιρίες Total υποστηρίζουν ότι η προδικαστική παραπομπή πρέπει να κριθεί απαράδεκτη καθόσον ο Δήμος Mesquer έλαβε ήδη αποζημίωση από το FIPOL, οπότε στερείται εννόμου συμφέροντος.
The Total companies submit that the reference for a preliminary ruling must be declared inadmissible in so far as the Commune de Mesquer has already received compensation from the Fund and consequently has no legal interest in bringing proceedings.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το αίτημα περί εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως θα ενείχε υποθετικό χαρακτήρα.
In those circumstances the request for a preliminary ruling is hypothetical.
Κατά παγία νομολογία, τα σχετικά με την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου ερωτήματα που υπέβαλε το εθνικό δικαστήριο, εντός του πραγματικού και κανονιστικού πλαισίου το οποίο αυτό προσδιόρισε με δική του ευθύνη και την ακρίβεια του οποίου δεν οφείλει να ελέγξει το Δικαστήριο, απολαύουν τεκμηρίου λυσιτελείας.
It is settled caselaw that questions on the interpretation of Community law referred by a national court, in the factual and legislative context which that court is responsible for defining and the accuracy of which is not a matter for the Court to determine, enjoy a presumption of relevance.
Το Δικαστήριο μπορεί να απορρίψει αίτηση που υπέβαλε εθνικό δικαστήριο μόνον όταν προδήλως προκύπτει ότι η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου που ζητεί το εθνικό δικαστήριο δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή επίσης όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του υποβλήθηκαν (βλ., συναφώς, απόφαση της 7ης Ιουνίου 2007, C-222/05 έως C-225/05, van der Weerd κ.λπ., Συλλογή 2007, σ. I-4233, σκέψη 22 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
The Court may refuse to rule on a question referred by a national court only where it is quite obvious that the interpretation of Community law that is sought bears no relation to the actual facts of the main action or its purpose, where the problem is hypothetical, or where the Court does not have before it the factual or legal material necessary to give a useful answer to the questions submitted to it (see, to that effect, Joined Cases C-222/05 to C-225/05 Van der Weerd and Others [2007] ECR I-4233, paragraph 22 and the caselaw cited).
Εξάλλου, σύμφωνα με πάγια νομολογία, απόκειται στο εθνικό δικαστήριο που έχει επιληφθεί διαφοράς να εκτιμήσει τόσο την αναγκαιότητα μιας προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και τη λυσιτέλεια των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο (απόφαση της 15ης Ιουνίου 2006, C-393/04 και C-41/05, Air Liquide Industries Belgium, Συλλογή 2006, σ. I-5293, σκέψη 24 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Moreover, according to settled caselaw, it is for the national court hearing a dispute to determine both the need for a preliminary ruling in order to enable it to deliver judgment and the relevance of the questions which it submits to the Court (Joined Cases C-393/04 and C-41/05 Air Liquide Industries Belgium [2006] ECR I-5293, paragraph 24 and the caselaw cited).
Συναφώς, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, ο Δήμος Mesquer υπήρξε όντως αποδέκτης σημαντικών ποσών εκ του FIPOL, ποσών τα οποία του καταβλήθηκαν κατόπιν του αιτήματος περί αποζημιώσεως που είχε διατυπώσει έναντι, μεταξύ άλλων, του πλοιοκτήτη του Erika και του FIPOL.
It may be seen from the documents in the case that the Commune de Mesquer has indeed received payments from the Fund, made following the claim for compensation it brought against inter alia the owner of the Erika and the Fund.
Για την καταβολή τους προηγήθηκαν συμβιβαστικής φύσεως επαφές στο πλαίσιο των οποίων ο Δήμος παραιτήθηκε ρητώς από οποιοδήποτε διάβημα και ένδικη αξίωση επί ποινή επιστροφής των εισπραχθέντων ποσών.
Those payments were the subject of settlements by which the municipality expressly agreed not to bring any actions or proceedings, on pain of having to repay the sums paid.
Το αιτούν δικαστήριο διέθετε προφανώς τις ανωτέρω πληροφορίες, έκρινε, όμως, ότι ούτε η διαφορά της κύριας δίκης είχε καταστεί άνευ αντικειμένου ή ο Δήμος Mesquer είχε απολέσει το έννομο συμφέρον του ούτε συνέτρεχε λόγος να μην υποβάλει στο Δικαστήριο τα προδικαστικά ερωτήματά του.
It is apparent that the Cour de cassation had that information before it, but none the less did not consider that the dispute in the main proceedings had ceased or that the Commune de Mesquer had lost its legal interest in bringing proceedings, and did not decide not to refer its questions to the Court for a preliminary ruling.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, επιβάλλεται να δοθεί απάντηση στα υποβληθέντα από το Cour de cassation ερωτήματα.
In those circumstances the questions put by the Cour de cassation must be answered.
Με το πρώτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν μπορεί να χαρακτηριστεί, κατά το άρθρο 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 75/442, ως απόβλητο το πωληθέν ως καύσιμο βαρύ μαζούτ.
By its first question, the referring court seeks to know whether heavy fuel oil sold as a combustible fuel may be classified as waste within the meaning of Article 1(a) of Directive 75/442.
Οι εταιρίες Total, τα κράτη μέλη που υπέβαλαν παρατηρήσεις, καθώς και η Επιτροπή θεωρούν ότι επιβάλλεται αρνητική απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα.
The Total companies, the Member States which have submitted observations, and the Commission take the view that the question should be answered in the negative.
Μόνον ο Δήμος Mesquer υποστηρίζει ότι το βαρύ αυτό μαζούτ πρέπει να χαρακτηριστεί ως απόβλητο και ότι η επίδικη ουσία εμπίπτει περαιτέρω στην κατηγορία των επικίνδυνων και μη επιτρεπόμενων προϊόντων.
Only the Commune de Mesquer submits that such heavy fuel oil is to be classified as waste and that the substance in question falls, moreover, within the category of dangerous and illegal products.
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 75/442, ως απόβλητο πρέπει να θεωρείται οποιαδήποτε ουσία ή οποιοδήποτε αντικείμενο εμπίπτον σε μία από τις απαντώσες στο παράρτημα I της οδηγίας κατηγορίες, και την οποία ουσία ή το οποίο αντικείμενο απορρίπτει ο κάτοχός της/του ή έχει την πρόθεση ή την υποχρέωση να την/το απορρίψει.
It should be recalled that under Article 1(a) of Directive 75/442 any substance or object in the categories set out in Annex I to the directive which the holder discards or intends or is required to discard is to be regarded as waste.
Έτσι, υπό το πρίσμα της οδηγίας, το πεδίο εφαρμογής της εννοίας του αποβλήτου εξαρτάται από τη σημασία του όρου «απορρίπτω» (απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 1997, C-129/96, Inter-Environnement Wallonie, Συλλογή 1997, σ. I-7411, σκέψη 26), οπότε, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, ο όρος αυτός πρέπει να ερμηνευθεί λαμβάνοντας υπόψη τον στόχο της οδηγίας (απόφαση της 15ης Ιουνίου 2000, C-418/97 και C-419/97, ARCO Chemie Nederland κ.λπ., Συλλογή 2000, σ.
Thus, in the context of that directive, the scope of the term ‘waste’ turns on the meaning of the term ’discard’ (Case C-129/96 Inter-Environnement Wallonie [1997] ECR I-7411, paragraph 26), and consequently, in accordance with the Court’s caselaw, those terms must be interpreted in the light of the aim of the directive (Joined Cases C-418/97 and C-419/97 ARCO Chemie Nederland and Others [2000] ECR I-4475, paragraph 37), which, in the words of the third recital in the preamble to the directive, consists in the protection of human health and the environment against harmful effects caused by the collection, transport, treatment, storage and tipping of waste, having regard to Article 174(2) EC, which provides that Community policy on the environment is to aim at a high level of protection and is to be based, in particular, on the precautionary principle and the principle that preventive action should be taken (see Case C-457/02 Niselli [2004] ECR I-10853, paragraph 33).
Το Δικαστήριο έχει κρίνει επίσης ότι, ενόψει του επιδιωκόμενου με την οδηγία 75/442 σκοπού, η έννοια του αποβλήτου δεν μπορεί να ερμηνεύεται περιοριστικώς (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση ARCO Chemie Nederland κ.λπ., σκέψη 40).
The Court has also held that, in view of the aim pursued by Directive 75/442, the concept of waste cannot be interpreted restrictively (see ARCO Chemie Nederland, paragraph 40).
Στην ως άνω έννοια μπορούν να περιληφθούν όλα τα αντικείμενα και οι ουσίες που απορρίπτει ο ιδιοκτήτης τους, ακόμη και αν έχουν εμπορική αξία και συλλέγονται για εμπορική χρήση για τους σκοπούς ανακυκλώσεως, ανακτήσεως ή επαναχρησιμοποιήσεως (βλ., ιδίως, απόφαση της 18ης Απριλίου 2002, C-9/00, Palin Granit και Vehmassalon kansanterveystyön kuntayhtymän hallitus, Συλλογή 2002, σ. I-3533, στο εξής: απόφαση Palin Granit, σκέψη 29 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
That concept can cover all objects and substances discarded by their owner, even if they have a commercial value and are collected on a commercial basis for recycling, reclamation or reuse (see, in particular, Case C-9/00 Palin Granit and Vehmassalon kansanterveystyön kuntayhtymän hallitus [2002] ECR I-3533, paragraph 29 and the caselaw cited).