natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατόπιν των ανωτέρω, η αγωγή αποζημιώσεως της προσφεύγουσας στην υπόθεση T-383/06 πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως στερούμενη παντελώς νομικής βάσης.
In the light of the foregoing, the applicant’s claim for damages in Case T-383/06 must be dismissed as manifestly lacking any foundation in law.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση καταργήσεως της δίκης, το Πρωτοδικείο κανονίζει τα έξοδα κατά την κρίση του.
Under Article 87(6) of the Rules of Procedure, where a case does not proceed to judgment, the costs are to be in the discretion of the Court of First Instance. Furthermore,
Εξάλλου, δυνάμει του άρθρου 87, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Πρωτοδικείο μπορεί να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
ICUNA.COM v PARLIAMENT under the first paragraph of Article 87(3) of the Rules of Procedure, the Court of First Instance may order that the costs be shared or that the parties bear their own costs where each party succeeds on some and fails on other heads of claim, or where the circumstances are exceptional.
Η απόφαση της 1ης Δεκεμβρίου 2006, η οποία αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής στην υπόθεση T-383/06, ακυρώθηκε μετά την άσκηση της προσφυγής, με απόφαση ληφθείσα από το Κοινοβούλιο σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στον τομέα των διαγωνισμών.
The decision of 1 December 2006, which forms the subjectmatter of the action in Case T-383/06, was annulled after the action had been brought by a decision adopted by the Parliament in accordance with the procedure laid down concerning invitations to tender.
Υπό τις συνθήκες αυτές, αποφασίζεται ότι η προσφεύγουσα φέρει το ήμισυ των δικαστικών της εξόδων στις υποθέσεις T-383/06 και T-383/06 R, ενώ το Κοινοβούλιο φέρει, πέραν των δικαστικών του εξόδων, το ήμισυ των δικαστικών εξόδων της προσφεύγουσας.
However, it is conceivable, in view of the file both in these cases and in the corresponding proceedings for interim relief, that the Parliament’s conduct in connection with the procedure for the award of the contract gave rise to the commencement of the action in Case T-383/06 and the application for interim measures in Case T-383/06 R. Accordingly, the applicant must bear half of its own costs in Cases T-383/06 and T-383/06 R, while the Parliament must pay half of the applicant’s costs in addition to its own costs.
Στην υπόθεση T-71/07, επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, λαμβανομένων υπόψη των αιτημάτων του Κοινοβουλίου, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των δικαστικών εξόδων σχετικά με τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων στην υπόθεση T-71/07 R και την ένσταση απαραδέκτου.
In Case T-71/07, since the applicant has been unsuccessful, it must be ordered to pay the costs, as applied for by the Parliament, including those relating to the proceedings for interim relief in Case T-71/07 R and to the objection of inadmissibility.
Η Icuna.Com φέρει το ήμισυ των δικαστικών της εξόδων.
Icuna.Com shall bear half of its own costs.
Υπόθεση T-144/04
Case T-144/04
«Προσφυγή ακυρώσεως — Απόφαση της Επιτροπής χαρακτηρίζουσα ορισμένα μέτρα που έλαβε η Γαλλική Δημοκρατία υπέρ της France 2 και της France 3 ως κρατικές ενισχύσεις σύμφωνες με την κοινή αγορά — Προθεσμία ασκήσεως προσφυγής — Άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας — Απαράδεκτο»
(Action for annulment — Commission decision declaring certain measures taken by the French Republic in favour of France 2 and France 3 to be State aid compatible with the common market — Period allowed for commencing proceedings — Article 44(1)(c) of the Rules of Procedure — Inadmissibility)
Διάταξη του Πρωτοδικείου (πέμπτο τμήμα) της 19ης Μαΐου 2008 . . . . . . .
Order of the Court of First Instance (Fifth Chamber), 19 May 2008 . . . . . . II - 764
Προσφυγή ακυρώσεως — Προθεσμίες — Έναρξη — Ημερομηνία δημοσιεύσεως — Ημερομηνία κατά την οποία λαμβάνεται γνώση της πράξεως — Επικουρικός χαρακτήρας
Actions for annulment — Time-limits — Point from which time starts to run — Date of publication — Day on which a measure came to the knowledge of the applicant — Subsidiary matter
(Άρθρο 230, εδ. 5, ΕΚ· κανονισμός 659/1999 του Συμβουλίου, άρθρο 26 § 3)
(Art. 230, fifth para., EC; Council Regulation No 659/1999, Art. 26(3))
Διαδικασία — Εισαγωγικό δικόγραφο — Τυπικά στοιχεία (Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 44 § 1)
Procedure — Application initiating proceedings — Formal requirements (Rules of Procedure of the Court of First Instance, Art. 44(1))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ T-144/04
SUMMARY — CASE T-144/04
Δυνάμει του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση.
Under Article 44(1)(c) of the Rules of Procedure, an application must indicate the subjectmatter of the proceedings and include a brief statement of the grounds relied on.
Από το γράμμα του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ προκύπτει ότι το κριτήριο της ημερομηνίας κατά την οποία λαμβάνεται γνώση της πράξεως, ως σημείου αφετηρίας της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, έχει επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τα κριτήρια της δημοσιεύσεως ή της κοινοποιήσεως της πράξεως.
It is clear from the wording of the fifth paragraph of Article 230 EC that the criterion of the date on which the applicant became aware of the measure as the start of the period for bringing an action is subsidiary to the criteria of publication or notification of the measure.
Τα στοιχεία αυτά πρέπει να είναι αρκούντως σαφή και ακριβή, ώστε να μπορεί ο καθού διάδικος να προετοιμάσει την άμυνά του και το Πρωτοδικείο να αποφανθεί επί της προσφυγής, χωρίς να χρειάζεται ενδεχομένως άλλα στοιχεία.
That indication must be sufficiently clear and precise so as to allow the defendant to prepare its defence and the Court to decide the case, if necessary, without other supporting information.
Όσον αφορά πράξεις οι οποίες, κατά πάγια πρακτική του οικείου οργάνου, δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, μολονότι η εν λόγω δημοσίευση δεν αποτελεί προϋπόθεση της εφαρμογής τους, το κριτήριο της ημερομηνίας κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος λαμβάνει γνώση δεν ισχύει και η προθεσμία ασκήσεως της προσφυγής αρχίζει να τρέχει από την ημερομηνία δημοσιεύσεως.
With regard to measures which, in accordance with the established practice of the institution concerned, are published in the Official Journal of the European Union, although such publication is not a condition of their applicability, the Court of Justice and the Court of First Instance have recognised that the criterion of the day on which a measure came to the knowledge of an applicant was not applicable and that it was the date of publication which marked the starting point of the period prescribed for instituting proceedings.
Πράγματι, υπό τις συνθήκες αυτές, ο ενδιαφερόμενος τρίτος μπορεί θεμιτώς να εικάζει ότι η επίμαχη πράξη θα δημοσιευθεί.
In those circumstances, the third parties involved can legitimately expect the decision in question to be published.
Προς διαφύλαξη της ασφάλειας δικαίου και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλεται, για το παραδεκτό μιας προσφυγής, τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, αλλά κατά τρόπο λογικό και κατανοητό, από το καθαυτό κείμενο του δικογράφου.
In order to ensure legal certainty and sound administration of justice, it is necessary, for an action to be admissible, that the basic matters of fact and law relied on appear coherently and intelligibly in the text of the application itself.
Μολονότι το κείμενο αυτό μπορεί να θεμελιωθεί και να συμπληρωθεί, όσον αφορά συγκεκριμένα σημεία, με παραπομπές σε συγκεκριμένα αποσπάσματα συνημμένων σ’ αυτό εγγράφων, η γενική παραπομπή σε άλλα δικόγραφα, έστω και συνημμένα στο δικόγραφο της προσφυγής, δεν μπορεί να αντισταθμίσει την έλλειψη ουσιωδών στοιχείων του δικογράφου της προσφυγής.
Whilst specific points in this text can be supported and supplemented by references to specific passages in the documents attached, a general reference to other documents, even those annexed to the application, cannot compensate for the lack of essential elements in the application.
Το Πρωτοδικείο δεν έχει υποχρέωση να ερευνά και να εντοπίζει, στα συνημμένα στην προσφυγή έγγραφα, τους ισχυρισμούς που θα μπορούσε να θεωρήσει ότι αποτελούν τη βάση της προσφυγής, δεδομένου ότι τα συνημμένα αυτά έγγραφα επιτελούν απλώς λειτουργία αποδεικτικών και διευκρινιστικών στοιχείων.
It is not for the Court of First Instance to seek and identify in the annexes the pleas and arguments on which it may consider the action to be based, since the annexes have a purely evidential and instrumental function.
Για μια πράξη που πρέπει να δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα, δυνάμει του άρθρου 26, παράγραφος 3, του κανονισμού [ΕΚ] 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου [88 ΕΚ], η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής αρχίζει να τρέχει, σύμφωνα με το άρθρο 102, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, από το τέλος της δεκάτης τετάρτης ημέρας από της δημοσιεύσεως αυτής.
With regard to measures which must, under Article 26(3) of Regulation No 659/1999 laying down detailed rules for the application of Article [88 EC], be published on the Official Journal, the period for instituting proceedings starts, in accordance with the provisions of Article 102(1) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance, from the end of the 14th day after publication thereof.
Επομένως, κατά την εξέταση του αν το δικόγραφο της προσφυγής συμβιβάζεται προς τις επιταγές του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το περιεχόμενο του υπομνήματος
Therefore, in reviewing the compliance of the application with the requirements of Article 44(1) of the Rules of Procedure, the contents of the reply are, by definition, not relevant. In particular,
(βλ. σκέψεις 18-22)
(see paras 18-22)
TF1 κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ αντικρούσεως, κατ’ αρχήν, στερείται επιρροής. Ειδικότερα, δεν μπορεί να γίνει επίκληση του παραδεκτού, το οποίο δέχεται η νομολογία, των ισχυρισμών και των επιχειρημάτων που προβάλλονται με το υπόμνημα απαντήσεως, ως ανάπτυξη των ισχυρισμών που περιέχονται στο δικόγραφο της προσφυγής, προκειμένου να θεραπευθεί η παράβαση, κατά την άσκηση της προσφυγής, των επιταγών του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, διότι άλλως η τελευταία αυτή διάταξη θα στερούνταν παντελώς περιεχομένου.
TF1 v COMMISSION the admissibility, permitted by case-law, of pleas and arguments put forward in the reply as amplifications of pleas in the application cannot be raised with the aim of compensating for a failure, arising during the initiation of the action, to comply with the requirements of Article 44(1) of the Rules of Procedure, without rendering the latter provision devoid of purpose.
αιτιολογήσεως δεν μπορεί να ισχύσει κατ’ αναλογίαν για τις επιταγές περί επαρκούς σαφήνειας και ακρίβειας μιας προσφυγής ασκούμενης ενώπιον του κοινοτικού δικαστή.
requirements of sufficient clarity and precision of applications lodged with the Community judicature.
Πράγματι, οι επιταγές αυτές προβλέπονται, ιδίως, υπέρ του κοινοτικού δικαστή, ο οποίος δεν διαθέτει καμία προηγούμενη γνώση της υποθέσεως που υποβάλλεται στην κρίση του.
These requirements are necessary, in particular, for the benefit of the Community judicature, which has no prior knowledge of the case brought before it.
Επιπλέον, η ανάγκη διαφυλάξεως της ασφαλείας δικαίου κατά τον καθορισμό των όρων του δικαστικού αγώνα και η ορθή απονομή της δικαιοσύνης αποκλείουν το να λαμβάνεται υπόψη, ως λόγος που επιτρέπει τη μη τήρηση των επιταγών του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, η τεκμαιρόμενη καλή γνώση του φακέλου εκ μέρους του συντάκτη της πράξεως κοινοτικού οργάνου.
Furthermore, in the interests of ensuring legal certainty with respect to defining the terms of the legal argument, and the sound administration of justice, presumed familiarity with the file on the part of the institution which drafted the measure cannot be taken into consideration as a ground for waiving the requirements of Article 44(1) of the Rules of Procedure.
Εξάλλου, μολονότι, στην περίπτωση πράξεως εκδοθείσας από κοινοτικό όργανο, η υποχρέωση διατυπώσεως αιτιολογίας με την πράξη μπορεί πράγματι να μετριασθεί εφόσον ο αποδέκτης της γνωρίζει καλά το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η έκδοσή της, αυτή η δυνατότητα μετριασμού της υποχρεώσεως
Furthermore, whilst in the case of a measure adopted by an institution, the requirement to state reasons in the measure may indeed be eased where the addressee is familiar with the background to its adoption, that possibility of easing the requirement to state reasons may not be applied by analogy to the
(βλ. σκέψεις 28-31)
(see paras 28-31)
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (πέμπτο τμήμα) της 19ης Μαΐου 2008 *
19 May 2008*
Στην υπόθεση T-144/04,
In Case T-144/04,
Γαλλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τον G. de Bergues, παρεμβαίνουσα,
French Republic, represented by G. de Bergues, acting as Agent, intervener,
TF1 κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ με αντικείμενο προσφυγή περί ακυρώσεως της αποφάσεως 2004/838/ΕΚ της Επιτροπής, της 10ης Δεκεμβρίου 2003, σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις που εφάρμοσε η Γαλλία υπέρ της France 2 και της France 3 (ΕΕ 2004, L 361, σ. 21),
APPLICATION for annulment of Decision 2004/838/EC of the Commission of 10 December 2003 on State aid implemented by France for France 2 and France 3 (OJ 2004 L 361, p. 21),
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (πέμπτο τμήμα), συγκείμενο από τους Μ. Βηλαρά (εισηγητή), πρόεδρο, M.
THE COURT OF FIRST INSTANCE OF THE EUROPEAN COMMUNITIES (Fifth Chamber), composed of M. Vilaras (Rapporteur), President, M. Prek and V. Ciucă, Judges,
Ιστορικό της διαφοράς
Factual background to the dispute
Στις 10 Μαρτίου 1993, η προσφεύγουσα, Télévision Française 1 SA (TF1), ιδιοκτήτρια του ιδιωτικού εμπορικού τηλεοπτικού σταθμού TF1, υπέβαλε καταγγελία στην Επιτροπή σχετικά με τους τρόπους χρηματοδοτήσεως και λειτουργίας των δύο κρατικών τηλεοπτικών σταθμών France 2 και France 3.
On 10 March 1993, the applicant, Télévision Française 1 SA (‘TF1’), owner of the private television channel TF1, submitted a complaint to the Commission concerning the methods used to finance and operate France 2 and France 3, two French public television channels.
Η εν λόγω καταγγελία αφορούσε παραβάσεις του άρθρου 81 ΕΚ, του άρθρου 86, παράγραφος 1 ΕΚ και του άρθρου 87 ΕΚ.
The complaint alleged infringements of Article 81 EC, Article 86(1) EC, and Article 87 EC.
Στις 2 Φεβρουαρίου 1996, η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή κατά παραλείψεως εναντίον της Επιτροπής.
On 2 February 1996, the applicant brought an action against the Commission for failure to act.
Με την απόφαση της 3ης Ιουνίου 1999, T-17/96, TF1 κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. ΙI-1757), το Πρωτοδικείο επέκρινε την Επιτροπή, αφού διαπίστωσε την παράλειψη του εν λόγω κοινοτικού οργάνου να λάβει απόφαση επί του σχετικού με τις κρατικές ενισχύσεις μέρους της καταγγελίας της προσφεύγουσας.
In its judgment in Case T-17/96 TF1 v Commission [1999] ECR II-1757, the Court of First Instance declared that the Commission had failed to fulfil its obligations by not adopting a decision regarding the part of the complaint lodged by TF1 concerning state aid.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1999, η Επιτροπή κίνησε την επίσημη διαδικασία εξετάσεως του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ, όσον αφορά τις επιδοτήσεις επενδύσεων που έλαβαν η France 2 και η France 3, καθώς και τις εισφορές κεφαλαίου που έλαβε η France 2 μεταξύ του 1988 και του 1994.
On 27 September 1999, the Commission initiated the formal review procedure laid down in Article 88(2) of the Treaty in respect of the investment grants received by France 2 and France 3 and the capital injections received by France 2 between 1988 and 1994.
Με την απόφαση 2004/838/ΕΚ, της 10ης Δεκεμβρίου 2003, σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις που εφάρμοσε η Γαλλία υπέρ της France 2 και της France 3 (ΕΕ 2004, L 361, σ.
In Commission Decision 2004/838/EC of 10 December 2003 on State aid implemented by France for France 2 and France 3 (OJ 2004 L 361, p.
21, στο εξής: προσβαλλομένη απόφαση), η Επιτροπή αποφάσισε ότι «[ο]ι επιδοτήσεις επενδύσεων που κατέβαλε η Γαλλία στη France 2 και τη France 3 καθώς και οι εισφορές κεφαλαίου που χορήγησε η Γαλλία υπέρ της France 2 την περίοδο 1988-1994 συνιστού[σα]ν κρατικές ενισχύσεις συμβιβάσιμες με την κοινή αγορά δυνάμει του άρθρου 86, παράγραφος 2 [ΕΚ]» (άρθρο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
21, ‘the contested decision’), the Commission decided that ‘[t]he investment grants paid by France to France 2 and France 3 and the capital injections granted by France to France 2 between 1988 and 1994 constituted State aid compatible with the common market within the meaning of Article 86(2) of the Treaty’ (Article 1 of the contested decision).
Η προσβαλλομένη απόφαση δεν αφορά τα τέλη χρήσεως τηλεοπτικών δεκτών που θεσπίστηκαν με τον γαλλικό νόμο 49-1032, της 30ής Ιουλίου 1949, εφόσον δεν περιελήφθησαν στην απόφαση περί κινήσεως της επίσημης διαδικασίας εξετάσεως (αιτιολογική σκέψη 25 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
The contested decision does not deal with the television licence fee introduced by Law No 49-1032 of 30 July 1949, which was excluded from the scope of the decision to initiate the formal review procedure (recital 25 of the contested decision).
Με έγγραφο της 3ης Φεβρουαρίου 2004, η Επιτροπή κοινοποίησε αντίγραφο της προσβαλλομένης αποφάσεως στην προσφεύγουσα, η οποία την παρέλαβε στις 4 Φεβρουαρίου 2004.
By letter dated 3 February 2004, the Commission sent a copy of the contested decision to the applicant, which was received on 4 February 2004.
TF1 κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
TF1 v COMMISSION
Με δικόγραφο που περιήλθε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου με τηλεομοιοτυπία στις 13 Απριλίου 2004 και αφού το πρωτότυπο κατατέθηκε στη Γραμματεία στις 15 Απριλίου 2004, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
By application lodged at the Registry of the Court of First Instance by fax on 13 April 2004, the original received at the Registry on 15 April, the applicant brought the present action.
Με δικόγραφο της 9ης Ιουλίου 2004, η Γαλλική Δημοκρατία ζήτησε να παρέμβει στην παρούσα δίκη υπέρ της Επιτροπής.
On 9 July 2004, the French Republic sought leave to intervene in the current proceedings in support of the claims of the Commission.
Το αίτημα αυτό έγινε δεκτό με διάταξη του προέδρου του τετάρτου τμήματος του Πρωτοδικείου της 6ης Σεπτεμβρίου 2004.
That request was granted by Order of the President of the Fourth Chamber of the Court of First Instance on 6 September 2004.
Κατόπιν της τροποποιήσεως της συνθέσεως των τμημάτων του Πρωτοδικείου μετά τις 13 Σεπτεμβρίου 2004, ο εισηγητής δικαστής τοποθετήθηκε, ως πρόεδρος, στο πέμπτο τμήμα, στο οποίο και ανατέθηκε, ως εκ τούτου, η υπό κρίση υπόθεση.
Following changes made to the composition of the Chambers of the Court of First Instance with effect from 13 September 2004, the Judge-Rapporteur was assigned, as President, to the Fifth Chamber, to which this case was accordingly allocated.
— να κηρύξει την προσφυγή παραδεκτή·
— declare the action to be admissible;
— να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα και να αποφανθεί συναφώς κατά νόμο, όσον αφορά τη Γαλλική Δημοκρατία
— order the Commission to pay the costs, and make an appropriate order for costs with respect to the French Republic.
Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από τη Γαλλική Δημοκρατία όσον αφορά το παραδεκτό της προσφυγής και το ζήτημα των δικαστικών εξόδων, ζητεί από το Πρωτοδικείο:
The Commission, supported by the French Republic, with respect to the admissibility of the action and the question of costs, contends that the Court should:
— επικουρικώς, να απορρίψει την προσφυγή ως προδήλως στερούμενη κάθε νομικής βάσεως·
— in the alternative, dismiss the action as being clearly without foundation;
Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα ζήτησε από το Πρωτοδικείο να υποχρεώσει την Επιτροπή να προσκομίσει το έγγραφο το οποίο το όργανο αυτό απηύθυνε, στις 10 Δεκεμβρίου 2003, στις γαλλικές αρχές και με το οποίο τις κάλεσε να υποβάλουν παρατηρήσεις και προτάσεις για την τροποποίηση του νομικού καθεστώτος των τελών χρήσεως τηλεοπτικών δεκτών.
In its reply, the applicant requested the Court to order the Commission to produce a letter that it allegedly sent to the French authorities, and in which it requested them to provide submissions and proposals with a view to amending the legal status of the fee.
Δυνάμει του άρθρου 113 του Κανονισμού Διαδικασίας, το Πρωτοδικείο, αποφαινόμενο σύμφωνα με τις προϋποθέσεις του άρθρου 114, παράγραφοι 3 και 4, του ίδιου κανονισμού, μπορεί οποτεδήποτε, αυτεπαγγέλτως, αφού ακούσει τους διαδίκους, να αποφανθεί ως προς το απαράδεκτο για λόγους δημοσίας τάξεως, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι λόγοι απαραδέκτου που αντλούνται από μη τήρηση της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής και από παράβαση του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Under Article 113 of the Rules of Procedure of the Court of First Instance, the Court may at any time, of its own motion, after hearing the parties, in accordance with Article 114(3) and (4), decide whether there exists any absolute bar to proceeding with an action, including bars in consequence of non-compliance with the time limit for bringing the action and breach of Article 44(1) of the Rules of Procedure.
Επιπλέον, κατά το άρθρο 111 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν το Πρωτοδικείο είναι προδήλως αναρμόδιο να επιληφθεί της προσφυγής ή όταν η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως στερούμενη παντελώς νομικής βάσεως, το Πρωτοδικείο μπορεί, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη.
In addition, under Article 111 of the Rules of Procedure, where it is clear that the Court of First Instance has no jurisdiction to take cognisance of an action or where the action is manifestly inadmissible or manifestly lacking any foundation in law, the Court may, by reasoned order, without taking further steps in the proceedings, give a decision on the action.
Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο κρίνει ότι έχει αρκούντως διαφωτισθεί από τα έγγραφα της δικογραφίας και από τις εξηγήσεις που παρέσχαν οι διάδικοι, προκειμένου να αποφανθεί επί της υπό κρίση προσφυγής, χωρίς να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία ούτε να διατάξει το μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας το οποίο ζητεί η προσφεύγουσα.
In the present case, the Court considers that it has sufficient information, in the form of the documents in the case and the explanations provided by the parties, in order to rule on the present action without initiating the oral procedure or ordering the measure of organisation of procedure sought by the applicant.
Επί του παραδεκτού της προσφυγής όσον αφορά την προθεσμία ασκήσεως προσφυγής
Admissibility of the application concerning the timelimit for commencing proceedings
Η προσφεύγουσα και η Επιτροπή συμφωνούν ότι η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής άρχισε να τρέχει από την ημερομηνία της εκ μέρους του οργάνου αυτού κοινοποιήσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, στις 4 Φεβρουαρίου 2004, και ότι η προθεσμία αυτή έληξε τα μεσάνυχτα της 14ης Απριλίου 2004.
The applicant and the Commission agree that the time limit for bringing the action started to run from the moment when the Commission notified the applicant of the contested decision, on 4 February 2004, and that the time limit expired at midnight on 14 April 2004.
Ωστόσο, η Επιτροπή, διαπιστώνοντας ότι το δικόγραφο της προσφυγής κατατέθηκε με τηλεομοιοτυπία στις 13 Απριλίου 2004, στη συνέχεια δε το πρωτότυπο του δικογράφου της προσφυγής κατατέθηκε στις 15 Απριλίου 2004, επαφίεται στην κρίση του Πρωτοδικείου προκειμένου να εξακριβωθεί αν τηρήθηκαν οι επιτακτικές διατάξεις του άρθρου 43, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας.
However, the Commission, noting that the action was lodged by fax on 13 April 2004, followed by the lodging of the original of the request on 15 April 2004, asks the Court to determine whether the mandatory provisions under Article 43(6) of the Rules of Procedure have been complied with.