natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην υπόθεση C-414/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, την οποία υπέβαλε το Bundesfinanzhof (Γερμανία) με απόφαση της 28ης Ιουνίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 11 Οκτωβρίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC by the Bundesfinanzhof (Germany), made by decision of 28 June 2006, received at the Court on 11 October 2006, in the proceedings
Silva de Lapuerta (εισηγήτρια), E. Juhász και T. von Danwitz, δικαστές,
THE COURT (Fourth Chamber), composed of K. Lenaerts, President of the Chamber, G. Arestis, R. Silva de Lapuerta (Rapporteur), E. Juhász and T. von Danwitz, Judges,
Sharpston γραμματέας: B. Fülöp, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 29ης Νοεμβρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: E. Sharpston, Registrar: B. Fülöp, Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 29 November 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Ελληνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον Κ.
— the Greek Government, by M. Papida, I. Pouli and K. Georgiadis, acting as Agents,
— η Γαλλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους G. De Bergues και J.-C. Gracia,
— the French Government, by G. de Bergues and J.-C. Gracia, acting as Agents,
— η Φινλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον J.
— the Finnish Government, by J. Heliskoski and J. Himmanen, acting as Agents,
— η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τη Z.
— the United Kingdom Government, by Z. Bryanston-Cross, acting as Agent, and S. Lee, Barrister,
Η αίτηση έκδοσης προδικαστικής απόφασης αφορά την ερμηνεία των άρθρων 43 ΕΚ και 56 ΕΚ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Articles 43 EC and 56 EC.
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο της εκδίκασης διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Lidl Belgium GmbH & Co. KG (στο εξής: Lidl Belgium) και του Finanzamt Heilbronn (στο εξής: Finanzamt), αντικείμενο της οποίας είναι η φορολογική μεταχείριση από τις αρμόδιες γερμανικές αρχές των ζημιών μιας μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασης της εταιρίας αυτής στο Λουξεμβούργο. Το νομικό πλαίσιο
The reference was made in proceedings between Lidl Belgium GmbH & Co. KG (‘Lidl Belgium’) and the Finanzamt Heilbronn (‘the Finanzamt’) relating to the tax treatment by the German competent authorities of losses incurred by a permanent establishment of Lidl Belgium situated in Luxembourg. Legal context
Σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, σημείο 2, της Σύμβασης της 23ης Αυγούστου 1958 μεταξύ του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας για την αποφυγή των περιπτώσεων διπλής φορολογίας και τη θέσπιση κανόνων αμοιβαίας διοικητικής συνδρομής στον τομέα των φόρων εισοδήματος και περιουσίας και στον τομέα του δημοτικού εμπορικού φόρου και του φόρου ακίνητης περιουσίας [BGBl.
The second subparagraph of the first paragraph of Article 2 of the Convention between the Grand Duchy of Luxembourg and the Federal Republic of Germany for the avoidance of double taxation and relating to mutual administrative and legal assistance in the fields of taxation of income and capital and of business and land taxation of 23 August 1958 (BGBl. II 1959, p.
1270], όπως τροποποιήθηκε με το συμπληρωματικό πρωτόκολλο της 15ης Ιουνίου 1973 (στο εξής: Σύμβαση), ως «μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση» νοείται η «σταθερή επιχειρησιακή εγκατάσταση στην οποία η επιχείρηση ασκεί το σύνολο ή μέρος των δραστηριοτήτων της».
1270), as amended by the additional protocol of 15 June 1973 (‘the Convention’), provides that the expression ‘permanent establishment’ is to mean ‘a fixed place of business at which the undertaking carries on all or part of its activities’.
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, σημείο 2, στοιχείο a, της Σύμβασης απαριθμεί ορισμένες εγκαταστάσεις που θεωρούνται μόνιμες επιχειρηματικές εγκαταστάσεις κατά την έννοια της Σύμβασης.
The second subparagraph, point (a), of the first paragraph of Article 2 of the Convention lists a number of types of premises which are to be treated as being a permanent establishment for the purposes of the Convention.
Το άρθρο 5 της Σύμβασης προβλέπει τα εξής:
Article 5 of the Convention provides:
Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της Σύμβασης είναι διατυπωμένο ως εξής:
Article 6(1) of the Convention states:
«Όταν μια επιχείρηση του ενός από τα συμβαλλόμενα κράτη, λόγω της συμμετοχής της στη διαχείριση ή στην οικονομική διάρθρωση μιας επιχείρησης του
‘Where an undertaking of one of the Contracting States, by reason of its participation in the management or financial structure of an undertaking of the other State, agrees economic or financial conditions with that undertaking which differ from
Το άρθρο 20 της εν λόγω Σύμβασης ορίζει τα εξής:
Article 20 of the Convention states:
Η Lidl Belgium ανήκει στον όμιλο Lidl & Schwarz και ασκεί εμπορικές δραστηριότητες στον τομέα της διανομής εμπορευμάτων. Αρχικά η Lidl Belgium ασκούσε τις I - 3622
Lidl Belgium is a member of the Lidl and Schwarz group and carries on business as a distributor of goods. Lidl Belgium, which had initially developed its business on the
LIDL BELGIUM δραστηριότητές της στη βελγική αγορά και στη συνέχεια της ανατέθηκε να εισδύσει από το 1999 και στην αγορά του Λουξεμβούργου.
Belgian market, was given the further task of establishing itself in Luxembourg from 1999.
Προς τον σκοπό αυτό η Lidl Belgium δημιούργησε στο Λουξεμβούργο μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση.
To that end, Lidl Belgium created a permanent establishment there.
Η Lidl Belgium είναι ετερόρρυθμη εταιρία με έδρα τη Γερμανία, μεταξύ των εταίρων της οποίας καταλέγονται η Lidl Belgium Beteiligungs-GmbH ως ετερόρρυθμος εταίρος και η Lidl Stiftung & Co. KG ως ομόρρυθμος εταίρος. 10
Lidl Belgium is a limited partnership with its registered office in Germany, the partners of which include Lidl Belgium Beteiligungs-GmbH, as a limited partner, and Lidl Stiftung & Co. KG, as a general partner. 10
Κατά το οικονομικό έτος 1999, το επίμαχο στην κύρια δίκη έτος, η μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση της Lidl Belgium στο Λουξεμβούργο υπέστη ζημία.
During the 1999 accounting period, which is the period at issue in the main proceedings, Lidl Belgium’s permanent establishment in Luxembourg incurred a loss.
Κατά τη διαδικασία της βεβαίωσης του φόρου η Lidl Belgium επιδίωξε την έκπτωση της ζημίας αυτής από τη βάση επιβολής του φόρου που θα της επιβαλλόταν.
When calculating its revenue for tax purposes, Lidl Belgium sought to deduct that loss from the amount of its tax base.
Το Finanzamt δεν δέχτηκε την έκπτωση αυτή, στηριζόμενο κυρίως στο ότι, δυνάμει των διατάξεων της Σύμβασης, τα εισοδήματα της μόνιμης αυτής επιχειρηματικής εγκατάστασης απαλλάσσονται από τον φόρο.
The Finanzamt disallowed the deduction of that loss on the basis, inter alia, of the exemption of income relating to that permanent establishment by virtue of the provisions of the Convention.
Στις 30 Ιουνίου 2004 το Finanzgericht Baden-Würtemberg, στο οποίο είχε προσφύγει η Lidl Belgium, απέρριψε την προσφυγή που είχε ασκήσει η εταιρία αυτή κατά της απόφασης του Finanzamt.
On 30 June 2004, the Finanzgericht Baden-Würtemberg (Finance Court, Baden-Würtemberg), before which Lidl Belgium had brought proceedings, dismissed the latter’s action against the decision of the Finanzamt.
Κατόπιν της άσκησης αναίρεσης από τη Lidl Belgium, το Bundesfinanzhof ανέστειλε την ενώπιόν του διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
An appeal having been brought before it by Lidl Belgium, the Bundesfinanzhof (Federal Finance Court) decided to stay the proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«Συμβιβάζεται με τα άρθρα 43 ΕΚ και 56 ΕΚ το γεγονός ότι μια γερμανική επιχείρηση που πραγματοποιεί εισοδήματα από εμπορικές ή βιομηχανικές δραστηριότητες
‘Is it compatible with Articles 43 EC and 56 EC for a German company with income from industrial or commercial activities to be precluded, when calculating its income,
Το αιτούν δικαστήριο θέτει κατ’ ουσία, με το ερώτημά του, το ζήτημα αν αντιβαίνει στα άρθρα 43 ΕΚ και 56 ΕΚ η εθνική φορολογική ρύθμιση που αποκλείει τη δυνατότητα των εγχώριων εταιριών να εκπίπτουν, κατά τη βεβαίωση των κερδών τους και τον υπολογισμό του φορολογητέου εισοδήματός τους, τις ζημίες μιας μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασής τους σε άλλο κράτος μέλος, μολονότι η ίδια αυτή φορολογική ρύθμιση προβλέπει αυτή τη δυνατότητα σε σχέση με τις ζημίες των εγχώριων μόνιμων επιχειρηματικών εγκαταστάσεων.
By its question, the national court essentially asks whether Articles 43 EC and 56 EC preclude a national tax regime which does not allow a resident company, for the purposes of determining its profits and calculating its taxable income, to deduct losses incurred in another Member State by a permanent establishment belonging to it, when that tax regime does allow losses incurred by a resident permanent establishment to deduct those losses.
Επί του πεδίου εφαρμογής των άρθρων 43 ΕΚ και 56 ΕΚ
The scope of application of Articles 43 EC and 56 EC
Επειδή το αιτούν δικαστήριο αναφέρει, στο προδικαστικό ερώτημα, αμφότερες τις παραπάνω διατάξεις, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι η ίδρυση από φυσικό ή νομικό πρόσωπο που κατοικεί ή εδρεύει σε ένα κράτος μέλος μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασης σε άλλο κράτος μέλος, η οποία δεν έχει αυτοτελή νομική προσωπικότητα, και η άσκηση πλήρους ελέγχου από το εν λόγω πρόσωπο επί της εγκατάστασης αυτής εμπίπτουν στο καθ’ ύλη πεδίο εφαρμογής του άρθρου 43 ΕΚ.
As the national court has referred to each of the provisions mentioned above in the question referred, it should be noted that the creation and the outright ownership by a natural or legal person established in a Member State of a permanent establishment not having a separate legal personality situated in another Member State falls within the scope of application ratione materiae of Article 43 EC.
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη φορολογική ρύθμιση έχει περιοριστικά αποτελέσματα για την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, τα αποτελέσματα αυτά θα ήσαν η αναπόφευκτη συνέπεια ενδεχομένου εμποδίου στην άσκηση
Even if it were to be accepted that the tax regime at issue in the main proceedings has restrictive effects on the free movement of capital, such effects would have to be seen as an unavoidable consequence of any restriction on freedom of establishment and
Κατά συνέπεια, η επίμαχη στην κύρια δίκη φορολογική ρύθμιση πρέπει να εξεταστεί από την άποψη του άρθρου 43 ΕΚ.
Accordingly, the tax regime at issue in the main proceedings must be assessed in the light of Article 43 EC.
Επί της ύπαρξης περιορισμού στην ελευθερία εγκατάστασης
Whether a restriction on the freedom of establishment exists
Οι παραπάνω σκέψεις ισχύουν και στην περίπτωση κατά την οποία μια εταιρία εγκατεστημένη σε ένα κράτος μέλος αναπτύσσει τις δραστηριότητές της σε άλλο κράτος μέλος μέσω μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασης.
Those considerations also apply where a company established in a Member State carries on business in another Member State through a permanent establishment.
Πράγματι, όπως άλλωστε αποδεικνύεται από τις διατάξεις της Σύμβασης, οι μόνιμες επιχειρηματικές εγκαταστάσεις αποτελούν, από την άποψη του διεθνούς συμβατικού φορολογικού δικαίου, αυτοτελείς μονάδες.
Indeed, and as is shown by the provisions of the Convention, a permanent establishment constitutes, under tax convention law, an autonomous entity.
Επομένως, στα πρόσωπα που έχει εφαρμογή η Σύμβαση καταλέγονται, σύμφωνα με το άρθρο της 2, όχι μόνο τα φυσικά και νομικά πρόσωπα, αλλά και όλα τα είδη μόνιμων επιχειρηματικών εγκαταστάσεων που απαριθμούνται στην παράγραφο 1, σημείο 2, στοιχείο a, του άρθρου αυτού, σε αντίθεση με τις άλλες κατηγορίες ενιαίων οικονομικών μονάδων που απαριθμούνται στην παράγραφο 1, σημείο 2, στοιχείο b, του εν λόγω άρθρου και δεν καλύπτονται από τον ορισμό που δίδει η σύμβαση στην έννοια «μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση».
Thus, those to whom the Convention applies comprise, in accordance with Article 2 of the Convention, not only natural and legal persons, but also all those types of permanent establishment which are listed in the second subparagraph, point (a), of the first paragraph of Article 2, in a manner which distinguishes them from other categories of entity listed in the second subparagraph, point (b), of that article, which are excluded from the definition of permanent establishment under the Convention.
Η αντίληψη αυτή ότι η μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση συνιστά αυτοτελή φορολογικά μονάδα είναι σύμφωνη με τη διεθνή νομική πρακτική, όπως αποτυπώνεται στο υπόδειγμα φορολογικής σύμβασης το οποίο έχει καταρτίσει ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ), και συγκεκριμένα στα άρθρα 5 και 7 του υποδείγματος αυτού.
That definition of a permanent establishment as an autonomous fiscal entity is consonant with international legal practice as reflected in the model tax convention drawn up by the Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD), in particular Articles 5 and 7 thereof.
Όσον αφορά την επίμαχη στην κύρια δίκη φορολογική ρύθμιση, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι η διάταξη που επιτρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ζημίες μιας μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασης κατά τον προσδιορισμό των αποτελεσμάτων χρήσης και τον υπολογισμό του φορολογητέου εισοδήματος της κύριας εταιρίας αποτελεί φορολογικό πλεονέκτημα.
As regards the tax regime at issue in the main proceedings, it must be pointed out that a provision which allows losses incurred by a permanent establishment to be taken into account in calculating the profits and taxable income of the principal company constitutes a tax advantage.
Το φορολογικό πλεονέκτημα αυτό δεν παρέχεται όμως, σύμφωνα με τις διατάξεις της εν λόγω φορολογικής ρύθμισης, όταν οι ζημίες προέρχονται από μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση που βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος και όχι στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένη η κύρια εταιρία.
However, the provisions of that tax regime do not grant such a tax advantage where the losses are incurred by a permanent establishment situated in a Member State other than that in which the principal company is established.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η φορολογική θέση μιας εταιρίας που έχει την καταστατική της έδρα στη Γερμανία και διαθέτει μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση σε άλλο κράτος μέλος είναι λιγότερο ευνοϊκή από τη θέση στην οποία θα βρισκόταν η εν λόγω εταιρία αν η μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση βρισκόταν στη Γερμανία.
In those circumstances, the tax situation of a company which has its registered office in Germany and has a permanent establishment in another Member State is less favourable than it would be if the latter were to be established in Germany.
Λόγω της διαφορετικής αυτής φορολογικής μεταχείρισης, μια γερμανική εταιρία θα μπορούσε να αποθαρρυνθεί από την άσκηση των δραστηριοτήτων της μέσω μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασης σε άλλο κράτος μέλος.
By reason of that difference in tax treatment, a German company could be discouraged from carrying on its business through a permanent establishment situated in another Member State.
Επομένως, το συμπέρασμα είναι κατ’ ανάγκη ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη φορολογική ρύθμιση συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκατάστασης.
It must be held that the tax regime at issue in the main proceedings involves a restriction on the freedom of establishment.
Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο περιορισμός της ελευθερίας εγκατάστασης μπορεί να γίνει δεκτός μόνον αν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος.
It is clear from the Court’s caselaw that a restriction on the freedom of establishment is permissible only if it is justified by overriding reasons in the public interest.
Επιπλέον, θα πρέπει, στην περίπτωση αυτή, ο περιορισμός να είναι κατάλληλος για τη διασφάλιση της επίτευξης του οικείου σκοπού και να μην υπερβαίνει το αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού αυτού μέτρο (βλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2005, C-446/03, Marks & Spencer, Συλλογή 2005, σ. I-10837, σκέψη 35, και προπαρατεθείσες αποφάσεις Cadbury Schweppes και Cadbury Schweppes Overseas, σκέψη 47, καθώς και Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, σκέψη 64). 28
It is further necessary, in such a case, that its application be appropriate to ensuring the attainment of the objective in question and not go beyond what is necessary to attain it (see Case C-446/03 Marks & Spencer [2005] ECR I-10837, paragraph 35; Cadbury Schweppes and Cadbury Schweppes Overseas, paragraph 47; and Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 64). 28
Συναφώς το αιτούν δικαστήριο τονίζει, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις της Σύμβασης, τα εισοδήματα της μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασης που βρίσκεται στο Λουξεμβούργο δεν φορολογούνται στο κράτος μέλος της έδρας της εταιρίας στην οποία ανήκει η εγκατάσταση αυτή.
In that connection, the national court points out in particular that, in accordance with the provisions of the Convention, the income generated by the permanent establishment in Luxembourg is not taxed in the Member State of residence of the company to which it belongs.
Η Γερμανική, η Ελληνική, η Γαλλική, η Ολλανδική, η Φινλανδική, η Σουηδική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζουν κατ’ ουσία, με τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν στο Δικαστήριο, ότι η φορολογική ρύθμιση που περιορίζει τη δυνατότητα της εταιρίας που εδρεύει στην ημεδαπή να εκπίπτει, κατά τον προσδιορισμό της βάσης επιβολής του φόρου που της αναλογεί, τις ζημίες που έχει υποστεί μια μόνιμη επιχειρηματική εγκατάστασή της που βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος μπορεί καταρχήν να είναι δικαιολογημένη.
In their observations to the Court, the German, Greek, French, Netherlands, Finnish, Swedish and United Kingdom Governments essentially submit that tax rules which, for the purposes of determining the tax base of a resident company, restrict the possibility for that company to deduct losses incurred by a permanent establishment belonging to it which is situated in another Member State can, as a rule, be justified.
Οι εν λόγω κυβερνήσεις φρονούν ότι ο δικαιολογητικός λόγος για τις ρυθμίσεις αυτές μπορεί να έγκειται, από την άποψη του κοινοτικού δικαίου, πρώτον, στην ανάγκη διαφύλαξης της ισόρροπης κατανομής των εξουσιών φορολόγησης μεταξύ των κρατών μελών και, δεύτερον, στην ανάγκη αποφυγής του κινδύνου διττής έκπτωσης των ζημιών.
Those Governments take the view that the justification for such rules in the light of Community law may be based, first, on the need to preserve the allocation of the power to impose taxes between the Member States concerned and, secondly, on the need to prevent the danger that losses may be taken into account twice.
Όσον αφορά το πρώτο δικαιολογητικό στοιχείο του οποίου γίνεται επίκληση, υπενθυμίζεται ότι η διαφύλαξη της ισόρροπης κατανομής των εξουσιών φορολόγησης μεταξύ των κρατών μελών ενδέχεται να καθιστά αναγκαία την εφαρμογή, στις οικονομικές δραστηριότητες των εγκατεστημένων εντός ενός από τα κράτη αυτά εταιριών, μόνον των φορολογικών κανόνων του κράτους αυτού, τόσο ως προς τα κέρδη όσο και ως προς τις ζημίες (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Marks & Spencer, σκέψη 45, και απόφαση της 18ης Ιουλίου 2007, C-231/05, Oy AA, Συλλογή 2007, σ. I-6373, σκέψη 54). 32
As regards the first of these justifications, it should be noted that the preservation of the allocation of the power to impose taxes between Member States may make it necessary to apply to the economic activities of companies established in one of those States only the tax rules of that State in respect of both profits and losses (see Marks & Spencer, paragraph 45, and Case C-231/05 Oy AA [2007] ECR I-6373, paragraph 54). 32
Συγκεκριμένα, αν παρεχόταν στις εταιρίες η δυνατότητα να επιλέγουν αν ο συνυπολογισμός των ζημιών τους θα γίνει εντός του κράτους μέλους της εγκατάστασής τους ή εντός άλλου κράτους μέλους, θα ετίθετο σε σοβαρό κίνδυνο η ισόρροπη κατανομή των εξουσιών φορολόγησης μεταξύ των κρατών μελών, δεδομένου ότι η βάση επιβολής του φόρου θα αυξανόταν εντός του πρώτου κράτους και θα μειωνόταν εντός του δεύτερου κράτους, ανάλογα με το ύψος των μεταφερομένων ζημιών (βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Marks & Spencer, σκέψη 46, και Oy AA, σκέψη 55). 33
To give companies the right to elect to have their losses taken into account in the Member State in which they are established or in another Member State would seriously undermine a balanced allocation of the power to impose taxes between the Member States, since the tax base would be increased in the first State, and reduced in the second, by the amount of the losses surrendered (see Marks & Spencer, paragraph 46, and Oy AA, paragraph 55). 33
Όσον αφορά τη λυσιτέλεια του πρώτου δικαιολογητικού στοιχείου σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης της κύριας δίκης, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, αν δεν υπάρχει σύμβαση για την αποφυγή της διπλής φορολογίας, η εξουσία
With respect to the relevance of the first of these justifications in the light of the facts in the main proceedings, it should be pointed out that the Member State in which the registered office of the company to which the permanent establishment belongs is
LIDL BELGIUM φορολόγησης των κερδών μιας μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασης ανήκει στο κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται η έδρα της εταιρίας στην οποία ανήκει η μόνιμη επιχειρηματική εγκατάσταση αυτή.
LIDL BELGIUM situated would, in the absence of a double taxation convention, have the right to tax the profits generated by such an entity.
Κατά συνέπεια, ο σκοπός της διατήρησης της ισόρροπης κατανομής των φορολογικών εξουσιών μεταξύ των δύο ενδιαφερόμενων κρατών μελών, ο οποίος αποτυπώνεται στις διατάξεις της Σύμβασης, μπορεί να αποτελεί δικαιολογητικό λόγο για την επίμαχη στην κύρια δίκη φορολογική ρύθμιση, δεδομένου ότι διαφυλάσσει τη συμμετρία μεταξύ του δικαιώματος φορολόγησης των κερδών και της ευχέρειας έκπτωσης των ζημιών.
Consequently, the objective of preserving the allocation of the power to impose taxes between the two Member States concerned, which is reflected in the provisions of the Convention, is capable of justifying the tax regime at issue in the main proceedings, since it safeguards symmetry between the right to tax profits and the right to deduct losses.
Υπό περιστάσεις όπως αυτές της υπόθεσης της κύριας δίκης, αν γινόταν δεκτό ότι οι ζημίες μιας μόνιμης επιχειρηματικής εγκατάστασης που δεν βρίσκεται στην ημεδαπή μπορούν να εκπίπτουν από το εισόδημα της κύριας εταιρίας, η συνέπεια θα ήταν να δίδεται στην τελευταία αυτή εταιρία η δυνατότητα να επιλέγει ελεύθερα το κράτος μέλος στο οποίο θα εκπίπτει τις ζημίες αυτές (βλ. την προπαρατεθείσα απόφαση Oy AA, σκέψη 56).
In circumstances such as those of the main proceedings, to accept that the losses of a nonresident permanent establishment might be deducted from the taxable income of the principal company would result in allowing that company to choose freely the Member State in which those losses could be deducted (see, to that effect, Oy AA, paragraph 56).
Όσον αφορά το δεύτερο δικαιολογητικό στοιχείο που προβάλλεται με τις παρατηρήσεις που διατυπώθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και που αφορά τον κίνδυνο να λαμβάνονται υπόψη δύο φορές οι ζημίες, το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να αποτρέπουν τον κίνδυνο αυτό (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Marks & Spencer, σκέψη 47, και απόφαση της 29ης Μαρτίου 2007, C-347/04, Rewe Zentralfinanz, Συλλογή 2007, σ. I-2647, σκέψη 47). 36
As regards the second justification put forward in the observations submitted to the Court, which is based on the danger that losses might be taken into account twice, the Court has accepted that the Member States must be able to prevent such a danger (see Marks & Spencer, paragraph 47, and Case C-347/04 Rewe Zentralfinanz [2007] ECR I-2647, paragraph 47). 36