natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το διάταγμα του 1979 οργανώνει και απλοποιεί τις λεπτομέρειες καταβολής φόρου και υποβολής δηλώσεων της μητρικής εταιρίας και των θυγατρικών της, παρέχοντας στη μητρική εταιρία τη δυνατότητα να ενεργεί, μέχρι ορισμένου βαθμού, εν ονόματι της/των θυγατρικής/κών της.
The 1979 Decree organises and facilitates the manner in which payments and declarations can be made by parent companies and subsidiaries by enabling the parent company, to a certain extent, to act on behalf of its subsidiary company or companies.
Κατά το άρθρο 2 του διατάγματος του 1979, «ως θυγατρικές νοούνται μόνον οι εταιρίες […] των οποίων οι μετοχές ή τα μερίδια ανήκουν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50 % του κεφαλαίου τους, από την αρχή του προηγούμενου ημερολογιακού έτους, στη μητρική εταιρία ή επιχείρηση ή σε άλλη εταιρία ελεγχόμενη από αυτές κατά την έννοια του παρόντος άρθρου».
Article 2 of the 1979 Decree states that ‘only … companies in which the parent company or body or other subsidiary of that company or body within the meaning of this article has held more than 50% of the share capital or stock since the beginning of the previous calendar year shall be regarded as subsidiary companies’.
Το άρθρο 3 του διατάγματος του 1979 ορίζει, συναφώς, ότι από τη δήλωση της μητρικής εταιρίας, «υπογεγραμμένη επίσης από τους εκπροσώπους της θυγατρικής, πρέπει να προκύπτει […] ο αριθμός ΦΠΑ των θυγατρικών, καθώς και το αρμόδιο για καθεμία από αυτές γραφείο [ΦΠΑ]».
Article 3 of the 1979 Decree states accordingly that the declaration of the parent company ’also to be signed by the representatives of the subsidiary company, must indicate … the VAT number of the subsidiary companies as well as the competent (VAT) office for each of them’.
Το άρθρο 5, πρώτο εδάφιο, του διατάγματος του 1979 προβλέπει τα εξής:
The first paragraph of Article 5 of the 1979 Decree provides as follows:
«Η μητρική εταιρία ή επιχείρηση που επικαλείται το παρόν διάταγμα οφείλει επίσης να προσκομίσει τις ετήσιες δηλώσεις των θυγατρικών της στο γραφείο [ΦΠΑ] της φορολογικής έδρας της.
‘A parent company or body wishing to rely on this decree must also submit the annual declarations of its subsidiaries to the [VAT] office for the place at which it is registered for tax purposes.
Οι δηλώσεις αυτές, υπογεγραμμένες επίσης από τον εκπρόσωπο της μητρικής εταιρίας ή επιχειρήσεως, πρέπει να υποβληθούν και από τις θυγατρικές, με τα παραρτήματά τους, στο αρμόδιο για καθεμία από αυτές γραφείο ΦΠΑ.
Those declarations, which are also to be signed by the representative of the parent company or body, must also be submitted, together with their annexes, by the subsidiary companies to the competent VAT office for each of them.
Από τις δηλώσεις της θυγατρικής πρέπει να προκύπτει ο σχετικός αριθμός ΦΠΑ και η μητρική εταιρία ή επιχείρηση.»
The name of the parent company or body along with the appropriate VAT number must be stated in the declarations of the subsidiary company.’
Η διαφορά της κύριας δίκης αφορά τις φορολογικές δηλώσεις που υπέβαλε, για το έτος 1990, η Ampliscientifica και, για τα έτη 1990 και 1991, η Amplifin (στο εξής:
The dispute in the main proceedings concerns the tax declarations submitted by Ampliscientifica for 1990 and by Amplifin for 1990 and 1991 (‘the contetsted
AMPLISCIENTIFICA και AMPLIFIN επίδικες δηλώσεις), λαμβανομένου υπόψη ότι η Ampliscientifica και η Amplifin είναι εταιρίες ιταλικού δικαίου ιδρυθείσες στο εσωτερικό του ομίλου Amplifon, του οποίου η δραστηριότητα συνίσταται στην έρευνα και την ανάπτυξη νέων επιστημονικών μηχανισμών.
AMPLISCIENTIFICA AND AMPLIFIN declarations’). Ampliscientfica and Amplifin are companies incorporated under Italian law which formed part of the Amplifon group, which was engaged in the research and development of new scientific instruments.
Η Ampliscientifica, ιδρυθείσα τον Φεβρουάριο του 1989, ανήκε κατά ποσοστό μεγαλύτερο του 50 % στην Amplaid SpA, την οποία ήλεγχε κατά το 99 % η Amplifin.
More than 50% of the share capital of Amplifscientifica, which was formed in February 1989, was subscribed by Amplaid SpA, 99% of which was in turn controlled by Amplifin.
Η Ampliscientifica έπαυσε τη δραστηριότητά της το 1993.
Ampliscientifica’s business ceased in February 1993.
Για το 1990, η Amplifin κατέθεσε στο γραφείο ΦΠΑ του Μιλάνου την προβλεπόμενη από το διάταγμα του 1979 δήλωση, αφού διαπίστωσε από τα λογιστικά βιβλία της χρεωστικό υπόλοιπο ΦΠΑ με το οποίο επιβαρυνόταν στο παρελθόν η Ampliscientifica.
For the 1990 tax year, Amplifin submitted to the Milan VAT office the declaration provided for under the 1979 Decree, after making an entry in its accounts transferring a VAT debt for which Ampliscientifica had previously been liable.
Για το 1991, συνέβη το ίδιο με άλλη θυγατρική της δραστηριοποιούμενη στον μεσιτικό τομέα, την Ampliare Srl, ιδρυθείσα τον Νοέμβριο του 1990, με αποτέλεσμα την προς όφελός της μεταβίβαση σημαντικού πιστωτικού υπολοίπου ΦΠΑ.
For the 1991 tax year, it did the same with another of its subsidiaries that was involved in the real estate sector, Ampliare Srl, formed in November 1990, which resulted in a significant VAT credit being transferred to it.
Το γραφείο ΦΠΑ του Μιλάνου έκρινε ότι η Amplifin δεν είχε δικαίωμα υποβολής των επίδικων δηλώσεων, καθόσον το άρθρο 2 του διατάγματος του 1979 ορίζει, όσον αφορά την ύπαρξη δεσμών που καθιστούν δυνατή τη θέσπιση του καθεστώτος απλουστευμένης εκκαθαρίσεως του ΦΠΑ, ότι η σχέση μεταξύ της μητρικής εταιρίας και των θυγατρικών πρέπει να υφίσταται «από την αρχή του ημερολογιακού έτους» που προηγήθηκε του έτους υποβολής της δηλώσεως.
The Milan VAT office took the view that Amplifin was not entitled to submit the contested declarations, since Article 2 of the 1979 Decree provides that, in order for the simplified VAT payment scheme to be applicable, the link between the parent company or body and the subsidiary company must have existed ‘from the beginning of the calendar year’ preceding the year in which the declaration was made.
Ως εκ τούτου, το εν λόγω γραφείο εξέδωσε διορθωτικές πράξεις επιβολής φόρου για τα έτη 1990 (για το χρεωστικό υπόλοιπο ΦΠΑ της Ampliscientifica) και 1991 (για το πιστωτικό υπόλοιπο ΦΠΑ της Ampliare Srl).
It therefore issued notices of additional assessment for 1990 (in respect of the VAT debt of Ampliscientifica) and 1991 (in respect of the VAT credit of Ampliare Srl).
Η Ampliscientifica και η Amplifin προσέβαλαν τις εν λόγω πράξεις ενώπιον της Commissione tributaria provinciale di Milano, η οποία δέχθηκε το αίτημά τους με χωριστές αποφάσεις της 5ης Νοεμβρίου 1996.
Ampliscientfica and Amplifin challenged those notices before the Commissione tribuatria provinciale di Milano (Provincial Tax Court, Milan), which granted their applications in separate judgments on 5 November 1996.
Το γραφείο ΦΠΑ του Μιλάνου άσκησε έφεση ενώπιον της Commissione tributaria della Lombardia, η οποία, με απόφαση της 31ης Μαΐου και της 17ης Νοεμβρίου 1999, δέχθηκε την έφεση, κρίνοντας, βάσει του διατάγματος του 1979, ότι δεν είχε τηρηθεί η σχετική με την προθεσμία κατοχής του κεφαλαίου των θυγατρικών προϋπόθεση από την Amplifin, η οποία δεν είχε ακόμη δικαίωμα υποβολής των επίδικων δηλώσεων.
The Milan VAT office appealed before the Commissione tributaria della Lombardia (Tax Court, Lombardy), which granted its appeals by judgements of 31 May and 17 November 1999, taking the view that, under the 1979 Decree, Amplifin had failed to comply with the condition stipulating the period for which share capital must be held in subsidiary companies and was not at that time entitled to submit the contested declarations.
Η Ampliscientifica και η Amplifin άσκησαν αναίρεση ενώπιον του Corte suprema di cassazione, το οποίο αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
Ampliscientifica and Amplifin lodged appeals before the Corte Suprema di Cassazione, which decided to stay the proceedings and to refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Πρέπει το άρθρο 4, παράγραφος 4, [δεύτερο εδάφιο], της έκτης οδηγίας να ερμηνευθεί ως μη επαρκώς ακριβής ρύθμιση που επιτρέπει στα κράτη μέλη να εφαρμόζουν το καθεστώς το οποίο προβλέπει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις οικονομικών, χρηματοδοτικών ή νομικών δεσμών μεταξύ διαφόρων υποκειμένων στον φόρο, ή ως επαρκώς ακριβής ρύθμιση, η οποία συνεπώς επιβάλλει στα κράτη μέλη, αφ’ ης στιγμής αποφασίσουν να εισαγάγουν το εν λόγω καθεστώς, να προβλέψουν την εφαρμογή του σε όλες τις περιπτώσεις δεσμών που περιγράφονται στη ρύθμιση;
‘(1) Must the [second subparagraph] of Article 4(4) of the Sixth Directive … be construed as a rule that is insufficiently precise, with the effect that the Member States are permitted to apply the VAT scheme set out in that rule to specific situations involving economic, financial or legal links among different persons, or as a rule that is sufficiently precise and which, therefore, once a Member State has decided to adopt that scheme, requires provision to be made for it to be applied in all cases involving the links set out in that rule?
2) Ανεξαρτήτως της απαντήσεως που θα δοθεί στο προηγούμενο ερώτημα, αποτελεί η θέσπιση χρονικών περιορισμών, υπό την έννοια ότι η ύπαρξη του δεσμού επί συγκεκριμένο χρονικό διάστημα τίθεται ως προϋπόθεση για την εφαρμογή του καθεστώτος, χωρίς να επιτρέπεται στους ενδιαφερόμενους να αποδείξουν την ύπαρξη βάσιμου οικονομικού λόγου για τη δημιουργία του δεσμού, δυσανάλογο μέσο σε σχέση με τους σκοπούς της οδηγίας και την τήρηση της αρχής της απαγορεύσεως της καταχρήσεως δικαιώματος; Περαιτέρω, πρέπει η σχετική ρύθμιση να θεωρηθεί αντίθετη προς την αρχή της ουδετερότητας του ΦΠΑ;»
(2) (i) Regardless of the reply to be given to the question (1), is the imposition of a temporal restriction — in the sense that the link must have existed for a significant period of time — as a precondition for the application of the scheme, where the persons concerned are not permitted to demonstrate that there is a valid economic reason for the link being forged, disproportionate in relation to the objectives of the directive and to the need for compliance with the principle prohibiting the abuse of rights? (ii) Is that legislation to be regarded in any event as contrary to the principle of the neutrality of VAT?’
Το πρώτο ερώτημα στηρίζεται στην αρχή ότι το διάταγμα του 1979, βάσει του οποίου εκδόθηκαν οι επίδικες στην κύρια δίκη ειδοποιήσεις για την καταβολή ΦΠΑ, ισοδυναμεί με υλοποίηση της αναγνωριζόμενης σε κάθε κράτος μέλος από το άρθρο 4, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας δυνατότητά του να μεταχειρίζεται πολλά εγκατεστημένα στο εσωτερικό της χώρας και ανεξάρτητα από νομικής απόψεως πρόσωπα ως ένα και μοναδικό υποκείμενο στον φόρο, οσάκις τα πρόσωπα αυτά συνδέονται στενά μεταξύ τους από δημοσιονομικής, οικονομικής και οργανωτικής απόψεως.
The first question is based on the premiss that the 1979 Decree, under which the reminders for VAT non-payment at issue in the main proceedings were issued, constitutes an implementation of the authority conferred on all Member States by the second subparagraph of Article 4(4) of the Sixth Directive to treat as a single taxable person for VAT purposes different persons who are established in the territory of the country but are legally independent where those persons are closely bound to one another by financial, economic and organisational links.
Με άλλα λόγια, το διάταγμα του 1979 αποτελεί, τουλάχιστον εν μέρει, μέτρο μεταφοράς του άρθρου 4, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη.
In other words, the 1979 Decree is, at least in part, a measure transposing the second subparagraph of Article 4(4) of the Sixth Directive.
Συναφώς, τονίζεται, πρώτον, ότι, όπως προκύπτει από τη διατύπωση καθαυτή της εν λόγω διατάξεως, χωρεί εφαρμογή της μόνον κατόπιν διαβουλεύσεως με τη συμβουλευτική επιτροπή για τον ΦΠΑ.
It should be noted, first of all, as the very wording of that provision makes clear, that it can be implemented only after the Advisory Committee on VAT has been consulted.
Είναι γεγονός ότι, στην περίπτωση του διατάγματος του 1979, η Ιταλική Δημοκρατία δεν πραγματοποίησε την εν λόγω διαβούλευση.
However, it is not disputed that, in the case of the 1979 Decree, the Italian Republic did not consult that committee.
Επισημαίνεται, δεύτερον, ότι η εφαρμογή του καθεστώτος του άρθρου 4, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας προϋποθέτει ότι η θεσπισθείσα βάσει της διατάξεως αυτής εθνική ρύθμιση καθιστά δυνατό για τα φυσικά πρόσωπα και ιδίως τα νομικά πρόσωπα που συνδέονται με δεσμούς από δημοσιονομικής, οικονομικής και οργανωτικής απόψεως να μην αντιμετωπίζονται ως χωριστοί υποκείμενοι στον φόρο, αλλά ως ένας και μοναδικός.
It is to be observed, secondly, that the effect of implementing the scheme established in the second subparagraph of Article 4(4) of the Sixth Directive is that national legislation adopted on the basis of that provision allows persons, in particular companies, which are bound to one another by financial, economic and organisational links no longer to be treated as separate taxable persons for the purposes of VAT but to be treated as a single taxable person.
Πράγματι, όταν ένα κράτος μέλος εφαρμόζει τη διάταξη αυτή, ο/οι υπόχρεος/οι κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως δεν πρέπει να θεωρείται/ούνται ως υποκείμενος/οι στον φόρο κατά την έννοια του
Thus, where that provision is implemented by a Member State, the closely linked person or persons within the meaning of that
I-8863, σκέψη 20). Συνεπώς, η εξομοίωση των εν λόγω υποχρέων προς ένα και μόνον υποκείμενο στον φόρο αποκλείει το ενδεχόμενο να εξακολουθούν να υποβάλλουν χωριστά δηλώσεις ΦΠΑ και να αντιμετωπίζονται, εντός και εκτός του ομίλου τους, ως υποκείμενοι στον φόρο, καθόσον μόνον ο ένας και μοναδικός υποκείμενος στον φόρο νομιμοποιείται να υποβάλλει τις εν λόγω δηλώσεις.
It follows that treatment as a single taxable person precludes persons who are thus closely linked from continuing to submit VAT declarations separately and from continuing to be identified, within and outside their group, as individual taxable persons, since the single taxable person alone is authorised to submit such declarations.
Επομένως, το άρθρο 4, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας, όταν εφαρμόζεται από κράτος μέλος, έχει ως αναγκαστική συνέπεια η εθνική ρύθμιση για τη μεταφορά του στο εσωτερικό δίκαιο να προβλέπει ένα και μοναδικό υποκείμενο στον φόρο, καθώς και ένα και μοναδικό αριθμό ΦΠΑ για ολόκληρο τον όμιλο.
The second subparagraph of Article 4(4) of the Sixth Directive therefore necessarily requires, where that provision is implemented by a Member State, the national implementing legislation to provide that the taxable person is a single taxable person and that a single VAT number be allocated to the group.
Επισημαίνεται, συναφώς, ότι το γεγονός ότι η έκτη οδηγία κάνει ρητώς λόγο για ατομικό αριθμό ΦΠΑ μόνον επ’ ευκαιρίαν της εισαγωγής σε αυτή, με την οδηγία 91/680/EΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1991 (ΕΕ L 376, σ.
The fact that express reference was made in the Sixth Directive to an individual VAT identification number only after the introduction of Article 28h of that directive, which forms the basis of the new Article 22(1)(c) to (e) of the directive, by Council Directive 91/680/EEC of 16 December 1991 (OJ 1991 L 376, p.
1), του άρθρου 28η από το οποίο προέκυψε το νέο άρθρο 22, παράγραφος 1, στοιχεία γ΄ έως ε΄, της έκτης οδηγίας, ήτοι μετά τα επίδικα στην κύρια δίκη φορολογικά έτη, αναγκαστικά δεν έχει επιπτώσεις στην ανωτέρω εκτίμηση, καθόσον η προσφυγή στον αριθμό αυτό απορρέει από την ανάγκη τόσο των επιχειρηματιών όσο και των φορολογικών υπηρεσιών των κρατών μελών να ταυτοποιούν με βεβαιότητα τα πρόσωπα που πραγματοποιούν υποκείμενες στον ΦΠΑ πράξεις.
1), namely after the tax years in question in the main proceedings, can have no bearing on the foregoing consideration, since the use of such a number is dictated by the need, both for the economic operators and the tax authorities of the Member States, to identify with a degree of certainty those effecting transactions subject to VAT.
Οι διευκρινίσεις που παρέχει το εν λόγω άρθρο 28η απλώς επιβεβαιώνουν ένα προϋφιστάμενο κανόνα ο οποίος είναι συνυφασμένος με την άρτια λειτουργία του κοινού συστήματος ΦΠΑ.
The clarifications brought about by Article 28h thus simply confirm a pre-existing rule that is integral to the proper functioning of the common system of VAT.
Συνεπώς, χωρεί διάκριση μεταξύ της μεταφοράς του άρθρου 4, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη και της εφαρμογής ενός απλουστευμένου συστήματος υποβολής δηλώσεων και καταβολής ΦΠΑ, το οποίο καθιστά δυνατό για τις εταιρίες του ίδιου ομίλου, μεταξύ άλλων, να παραμένουν χωριστοί υποκείμενοι στον φόρο, ακόμη και αν το ΦΠΑ μπορεί να ενσωματωθεί στους λογαριασμούς της μητρικής εταιρίας.
The transposition of the second subparagraph of Article 4(4) of the Sixth Directive must therefore be distinguished from the setting up of a mechanism to simplify VAT declarations and payments which enables, inter alia, companies within the same group to remain separate taxable persons, even where VAT may be consolidated in the accounts of the parent company.
Υπό το πρίσμα των εκτιμήσεων αυτών και της γνώμης που εξέφρασε η Ιταλική Κυβέρνηση, τόσο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση όσο και με το από 24 Ιουλίου 2003 έγγραφο που απηύθυνε στην Επιτροπή στο πλαίσιο της παραβάσεως αριθ.
It is in the light of those considerations and of the view expressed by the Italian Government at the hearing and in its letter of 24 July 2003 to the Commission in the context of infringement proceeding No 2002/5456 that the 1979 Decree does not constitute a measure transposing the second subparagraph of Article 4(4) of the Sixth Directive that the Corte Suprema di Cassazione must determine whether the national legislation applicable to the contested declarations satisfies the criteria referred to at paragraphs 19 and 20 above.
Συνεπώς, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 4, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας αποτελεί κανόνα του οποίου η εφαρμογή από κράτος μέλος προβλέπει την προηγούμενη διαβούλευση του εν λόγω κράτους μέλους με τη συμβουλευτική επιτροπή για τον ΦΠΑ και τη θέσπιση εθνικής ρυθμίσεως παρέχουσας στα φυσικά και ιδίως στα νομικά πρόσωπα που είναι εγκατεστημένα στο εσωτερικό της χώρας και ανεξάρτητα από νομικής απόψεως, αλλά στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους από δημοσιονομικής, οικονομικής και οργανωτικής απόψεως, τη δυνατότητα να μην αντιμετωπίζονται πλέον ως χωριστοί υποκείμενοι στον φόρο, αλλά ως ένας και μοναδικός, με ένα και μοναδικό ατομικό αριθμό ΦΠΑ και, ακολούθως, με αποκλειστική δυνατότητα υποβολής δηλώσεως ΦΠΑ.
The answer to the first question must therefore be that the second subparagraph of Article 4(4) of the Sixth Directive is a provision which, in order to be implemented by a Member State, requires prior consultation by that State of the Advisory Committee on VAT and the adoption of national legislation authorising persons, in particular companies, established in the territory of the country who, while legally independent, are closely bound to one another by financial, economic and organisational links, no longer to be treated as separate taxable persons for the purposes of VAT in order to be treated as a single taxable person to whom a single VAT identification number is allocated and, accordingly, the sole person entitled to submit VAT declarations.
Στον εθνικό δικαστή απόκειται να εξακριβώσει αν μια εθνική ρύθμιση, όπως η επίδικη στην κύρια δίκη, πληροί τα κριτήρια αυτά, λαμβανομένου υπόψη ότι, ελλείψει προηγούμενης διαβουλεύσεως με τη συμβουλευτική επιτροπή για τον ΦΠΑ, μια εθνική ρύθμιση που θα πληρούσε τα κριτήρια αυτά θα συνιστούσε μεταφορά διατάξεως στην εσωτερική έννομη τάξη κατά παράβαση της διαδικαστικής επιταγής του άρθρου 4, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας.
It is for the national court to determine whether national legislation, such as that at issue in the main proceedings, satisfies those criteria, subject to the qualification that, where there has been no prior consultation of the Advisory Committee on VAT, national legislation which meets those criteria constitutes legislation adopted in breach of the procedural requirement laid down in the second subparagraph of Article 4(4) of the Sixth Directive.
Το δεύτερο ερώτημα αφορά, κατ’ ουσίαν, το κατά πόσον η προθεσμία που προβλέπει το διάταγμα του 1979 για την υποβολή δηλώσεως και την καταβολή του ΦΠΑ από
In essence, the second question concerns whether the temporal restriction imposed by the 1979 Decree in order for a parent company or body to be able to make VAT
Για να μπορεί να επωφεληθεί από τις διατάξεις αυτές, η μητρική εταιρία ή επιχείρηση πρέπει να κατέχει το 50 % τουλάχιστον των μετοχών ή των μεριδίων των υποχρέων, όπως είναι οι θυγατρικές, το αργότερο από την αρχή του ημερολογιακού έτους που προηγείται της δηλώσεως.
In order to qualify for that provision, the parent company or body must have held more than 50% of the share capital or stock of the persons with whom it is closely linked, such as subsidiary companies, since at least the beginning of the calendar year preceding that in which the declaration is made.
Όσον αφορά, καταρχάς, την αρχή της φορολογικής ουδετερότητας, υπενθυμίζεται ότι η αρχή αυτή αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κοινού συστήματος ΦΠΑ (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2000, C-454/98, Schmeink & Cofreth και Strobel, Συλλογή 2000, σ. I-6973, σκέψη 59), η οποία απαγορεύει, αφενός, τη διαφορετική από πλευράς ΦΠΑ μεταχείριση παρόμοιων εμπορευμάτων, τα οποία βρίσκονται, κατά συνέπεια, σε ανταγωνισμό μεταξύ τους (αποφάσεις της 11ης Ιουνίου 1998, C-283/95, Fischer, Συλλογή 1998, σ. I-3369, σκέψεις 21 και 27, καθώς και της 3ης Μαΐου 2001, C-481/98, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 2001, σ. I-3369, σκέψη 22) και, αφετέρου, τη διαφορετική από πλευράς ΦΠΑ μεταχείριση παρόμοιων οικονομικών πράξεων, οι οποίες βρίσκονται, κατά συνέπεια, σε ανταγωνισμό μεταξύ τους (αποφάσεις της 23ης Οκτωβρίου 2003, C-109/02, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2003, σ. I-12691, σκέψη 20, της 16ης Σεπτεμβρίου 2004, C-382/02, Cimber Air, Συλλογή 2004, σ. I-8379, σκέψη 24, και της 18ης Οκτωβρίου 2007, C-97/06, Navicon, Συλλογή 2007, σ. I-8755, σκέψη 21). 26
As regards, first, the principle of fiscal neutrality, it is a fundamental principle of the common system of VAT (see, inter alia, Case C-454/98 Schmeink & Cofreth and Strobel [2000] ECR I-6973, paragraph 59) which precludes, on the one hand, treating similar goods, which are thus in competition with each other, differently for VAT purposes (Case C-283/95 Fischer [1998] ECR I-3369, paragraphs 21 and 27, and Case C-481/98 Commission v France [2001] ECR I-3369, paragraph 22) and, on the other, treating similar economic transactions, which are therefore in competition with each other, differently for VAT purposes (Case C-109/02 Commission v Germany [2003] ECR I-12691, paragraph 20; Case C-382/02 Cimber Air [2004] ECR I-8379, paragraph 24; and Case C-97/06 Navicon [2007] ECR I-8755. paragraph 21). 26
Η εθνική ρύθμιση που περιορίζεται στη διαφορετική μεταχείριση των υποκειμένων στον φόρο που επιθυμούν να επιλέξουν ένα απλουστευμένο σύστημα υποβολής δηλώσεων και καταβολής του ΦΠΑ, ανάλογα με το αν τα εν λόγω πρόσωπα παρουσιάζουν συγκεκριμένο κεφαλαιουχικό δεσμό του οποίου η διάρκεια είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη της αναφερομένης στη σκέψη 24 της παρούσας αποφάσεως, εφαρμόζεται σε όλους τους επιχειρηματίες κατά τον ίδιο τρόπο, ανεξαρτήτως αν βρίσκονται σε ανταγωνισμό λόγω των πράξεων ή των προϊόντων τους.
National legislation which simply treats taxable persons wishing to opt for a mechanism to simplify VAT declarations and payments differently according to whether the persons in question have had a link established by a specific holding in the capital of a subsidiary for a longer or shorter period than that referred to at paragraph 24 above applies to all economic operators equally, regardless of whether they are competing with each other in connection with their operations or their goods.