natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επιπροσθέτως, το άρθρο 136, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, το οποίο ορίζει τους σκοπούς προς επίτευξη των οποίων το Συμβούλιο δύναται, στους τομείς που προβλέπει το άρθρο 137 ΕΚ, να εφαρμόζει, σύμφωνα με το άρθρο 139, παράγραφος 2, ΕΚ, συμφωνίες συναπτόμενες μεταξύ κοινωνικών εταίρων σε κοινοτικό επίπεδο, παραπέμπει στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη που υπογράφηκε στο Τορίνο στις 18 Οκτωβρίου 1961, ο οποίος προβλέπει, στο μέρος I, σημείο 4, ότι το δικαίωμα όλων των εργαζομένων για «δίκαιη αμοιβή που να διασφαλίζει στους ίδιους και στις οικογένειές τους ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης» περιλαμβάνεται μεταξύ των σκοπών που τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύονται να επιδιώξουν κατά το άρθρο 20 του μέρους III του εν λόγω Χάρτη.
Moreover, the first paragraph of Article 136 EC, which defines the objectives with a view to which the Council may, in respect of the matters covered by Article 137 EC, implement in accordance with Article 139(2) EC agreements concluded between social partners at Community level, refers to the European Social Charter signed at Turin on 18 October 1961, which includes at point 4 of Part I the right for all workers to a ‘fair remuneration sufficient for a decent standard of living for themselves and their families’ among the objectives which the contracting parties have undertaken to achieve, in accordance with Article 20 in Part III of the Charter.
Λαμβανομένων υπόψη αυτών των σκοπών, η ρήτρα 4 της συμφωνίαςπλαισίου πρέπει να νοηθεί ως έκφραση μιας αρχής του κοινοτικού δικαίου η οποία δεν μπορεί να ερμηνεύεται συσταλτικώς (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Del Cerro Alonso, σκέψη 38).
In the light of those objectives, Clause 4 of the framework agreement must be interpreted as articulating a principle of Community social law which cannot be interpreted restrictively (see Del Cerro Alonso, paragraph 38).
Όπως υποστηρίζουν τόσον η Impact όσο και η Επιτροπή, ερμηνεία της ρήτρας 4 της συμφωνίαςπλαισίου αποκλείουσα κατηγορηματικώς από την έννοια των «όρων απασχολήσεως» οικονομικές παραμέτρους όπως αυτές που αφορούν τις αμοιβές και τις συντάξεις θα περιόριζε, κατ’ αντίθεση προς τον σκοπό που επιδιώκεται με τη ρήτρα αυτή, το πεδίο προστασίας των συγκεκριμένων εργαζομένων κατά δυσμενών διακρίσεων προβαίνοντας σε διαχωρισμό αναλόγως της φύσεως των όρων απασχολήσεως, ουδόλως συμβατό με το γράμμα της ρήτρας αυτής.
As submitted by both Impact and the Commission, to interpret Clause 4 of the framework agreement as categorically excluding from the term ‘employment conditions’ for the purposes of that clause financial conditions such as those relating to remuneration and pensions, effectively reduces — contrary to the objective attributed to that clause — the scope of the protection against discrimination for the workers concerned by introducing a distinction based on the nature of the employment conditions, which the wording of that clause does not in any way suggest.
Εξάλλου, όπως υπογράμμισε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 161 των προτάσεών της, μια τέτοια ερμηνεία θα καθιστούσε άνευ αντικειμένου την παραπομπή που γίνεται με τη ρήτρα 4, σημείο 2, της συμφωνίαςπλαισίου, στην αρχή pro rata temporis, η οποία εξ ορισμού δεν είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί παρά μόνον επί διαιρετών παροχών όπως αυτές που απορρέουν από τους οικονομικής φύσεως όρους απασχολήσεως που αφορούν, π.χ. τις αμοιβές και τη σύνταξη.
Moreover, as the Advocate General noted at point 161 of her Opinion, such an interpretation would render the reference in Clause 4(2) of the framework agreement to the principle of pro rata temporis meaningless, that principle being intended by definition only to apply to divisible performance, such as that deriving from financial employment conditions linked, for example, to remuneration and pensions.
Πράγματι, η νομολογία αυτή διαμορφώθηκε λόγω της παράλληλης ισχύος του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΚ (τα άρθρα 117 έως 120 της Συνθήκης ΕΚ αντικαταστάθηκαν με τα άρθρα 136 ΕΚ έως 143 ΕΚ) και μιας ειδικής οδηγίας για την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών στον τομέα των αμοιβών, της οδηγίας 75/117/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Φεβρουαρίου 1975, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν την εφαρμογή της αρχής της ισότητας των αμοιβών μεταξύ εργαζομένων ανδρών και γυναικών (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/002, σ. 42).
That caselaw is accounted for by the existence also of Article 119 of the EC Treaty (Articles 117 to 120 of the EC Treaty were replaced by Articles 136 EC to 143 EC) and of a directive dedicated to the equal treatment of men and women in relation to pay, namely Council Directive 75/117/EEC of 10 February 1975 on the approximation of the laws of the Member States relating to the application of the principle of equal pay for men and women (OJ 1975 L 45, p. 19).
Εφόσον δεν υφίσταται μια τέτοια διττή ρύθμιση όσον αφορά την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων εις βάρος εργαζομένων ορισμένου χρόνου, δεν μπορεί να συναχθεί κανένα συμπέρασμα από τη νομολογία αυτή ως προς την ερμηνεία της έννοιας «όροι απασχολήσεως» όπως αυτή χρησιμοποιείται στη ρήτρα 4 της συμφωνίαςπλαισίου.
Since there is no such duality of legislation in respect of the principle of nondiscrimination of fixedterm workers, it is not possible to draw any lessons from that caselaw as regards the interpretation of ‘employment conditions’ within the meaning of Clause 4 of the framework agreement.
Όσον αφορά την αντίρρηση που προβάλλουν η Ιρλανδία και η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στηριζόμενες στο άρθρο 137, παράγραφος 5, ΕΚ, όπως ερμηνεύθηκε με την απόφαση της 1ης Δεκεμβρίου 2005, C-14/04, Dellas κ.λπ. (Συλλογή 2005, σ.
As regards the objection by Ireland and the United Kingdom Government based on Article 137(5) EC, as interpreted by the judgment in Case C-14/04 Dellas and Others [2005] ECR I-10253, paragraphs 38 and 39, it must be borne in mind that Directive 1999/70 was adopted on the basis of Article 139(2) EC, which refers to Article 137 EC for the list of matters within the competence of the Council for the purposes, inter alia, of implementing agreements concluded between social partners at Community level.
Κατά το άρθρο 137, παράγραφος 5, ΕΚ, οι διατάξεις του άρθρου αυτού «δεν εφαρμόζονται στις αμοιβές, στο δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, στο δικαίωμα για απεργία ή στο δικαίωμα για ανταπεργία (λοκ-άουτ)».
According to Article 137(5) EC, the provisions of Article 137 EC ‘shall not apply to pay, the right of association, the right to strike or the right to impose lock-outs’.
Όπως έχει αποφανθεί το Δικαστήριο, εφόσον η παράγραφος 5 του άρθρου 137 ΕΚ αποτελεί εξαιρετική διάταξη έναντι των παραγράφων 1 έως 4 του ίδιου άρθρου, τα ζητήματα που αφορά η παράγραφος αυτή πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικά ώστε να μη θίγεται ανεπίτρεπτα το περιεχόμενο των εν λόγω παραγράφων 1 έως 4 και οι επιδιωκόμενοι από το άρθρο 136 ΕΚ σκοποί (προαναφερθείσα απόφαση Del Cerro Alonso, σκέψη 39).
As the Court has already held, as Article 137(5) EC derogates from paragraphs 1 to 4 of that article, the matters reserved by that paragraph must be interpreted strictly so as not to unduly affect the scope of paragraphs 1 to 4, nor to call into question the aims pursued by Article 136 EC (Del Cerro Alonso, paragraph 39).
Όσον αφορά ειδικότερα την εξαίρεση τη σχετική με τις «αμοιβές» που προβλέπει το άρθρο 137, παράγραφος 5, ΕΚ, αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι ο καθορισμός του ύψους των μισθών εμπίπτει στη συμβατική αυτονομία των κοινωνικών εταίρων σε εθνικό επίπεδο και στην αντίστοιχη αρμοδιότητα των κρατών μελών.
More particularly, the exception relating to ‘pay’ set out in Article 137(5) EC is explained by the fact that fixing the level of pay falls within the contractual freedom of the social partners at a national level and within the relevant competence of Member States.
Υπό τις συνθήκες αυτές, κρίθηκε σκόπιμο, στο παρόν στάδιο εξελίξεως του κοινοτικού δικαίου, να αποκλεισθεί ο καθορισμός του ύψους των μισθών από την εναρμόνιση βάσει των άρθρων 136 ΕΚ επ. (προαναφερθείσα απόφαση Del Cerro Alonso, σκέψεις 40 και 46).
In those circumstances, in the present state of Community law, it was considered appropriate to exclude determination of the level of wages from harmonisation under Article 136 EC et seq. (Del Cerro Alonso, paragraphs 40 and 46).
Επομένως, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, η εξαίρεση αυτή πρέπει να νοηθεί ως αφορώσα τα μέτρα εκείνα τα οποία, όπως η εξομοίωση όλων ή ορισμένων από τα στοιχεία που συνιστούν τους μισθούς και/ή το επίπεδο τους στα κράτη μέλη ή ακόμα η καθιέρωση ελάχιστου κοινοτικού μισθού, θα συνιστούσαν άμεση επέμβαση του κοινοτικού δικαίου στον καθορισμό των μισθών εντός της Κοινότητας.
As the Commission contended, that exception must therefore be interpreted as covering measures — such as the equivalence of all or some of the constituent parts of pay and/or the level of pay in the Member States, or the setting of a minimum guaranteed Community wage — which amount to direct interference by Community law in the determination of pay within the Community.
I-5755), αναφορικά με την αρμοδιότητα του Συμβουλίου να εκδώσει, βάσει του άρθρου 118 A της Συνθήκης ΕΚ (τα άρθρα 117 έως 120 της Συνθήκης ΕΚ αντικαταστάθηκαν με τα άρθρα 136 ΕΚ έως 143 ΕΚ), την οδηγία 93/104/ΕΚ, της 23ης Νοεμβρίου 1993, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (EE L 307, σ.
It cannot, however, be extended to any question involving any sort of link with pay; otherwise some of the areas referred to in Article 137(1) EC would be deprived of much of their substance (see, to that effect, Del Cerro Alonso, paragraph 41; see also, to the same effect, Case C-84/94 United Kingdom v Council [1996] ECR I-5755, concerning the Council’s competence to adopt, on the basis of Article 118a of the EC Treaty (Articles 117 to 120 of the EC Treaty were replaced by Articles 136 EC to 143 EC), Council Directive 93/104/EC of 23 November 1993 concerning certain aspects of the organisation of working time (OJ 1993 L 307, p.
18), ιδίως δε το άρθρο 7 της οδηγίας αυτής, περί χορηγήσεως ετήσιας άδειας μετ’ αποδοχών διάρκειας τεσσάρων εβδομάδων].
18), in particular Article 7 of that directive, relating to the grant of four weeks’ paid annual leave).
Επομένως, η επιφύλαξη που περιλαμβάνει το άρθρο 137, παράγραφος 5, ΕΚ δεν εμποδίζει την ερμηνεία της ρήτρας 4 της συμφωνίαςπλαισίου υπό την έννοια ότι επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να διασφαλίσουν υπέρ των εργαζομένων ορισμένου χρόνου την εφαρμογή της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων και στον τομέα των αμοιβών.
It follows that the derogation in Article 137(5) EC does not preclude the interpretation of Clause 4 of the framework agreement as imposing on the Member States the obligation to ensure that fixedterm workers are also guaranteed the application of the principle of nondiscrimination in relation to pay.
Επομένως, η επιφύλαξη αυτή δεν κωλύει εργαζομένους όπως οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης να αντιταχθούν, επικαλούμενοι το άμεσο αποτέλεσμα της εν λόγω ρήτρας 4, σημείο 1, στην εφαρμογή, στον τομέα των αμοιβών, μεταχειρίσεως η οποία, πέραν κάθε αντικειμενικής δικαιολογήσεως, είναι λιγότερο ευνοϊκή από εκείνη της οποίας τυγχάνουν οι αντίστοιχοι εργαζόμενοι αορίστου χρόνου (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, προαναφερθείσα απόφαση Del Cerro Alonso, σκέψεις 42 και 47).
That derogation cannot therefore prevent workers such as the complainants in the main proceedings from pleading the direct effect of Clause 4(1) in contesting the application, in relation to pay, of less favourable treatment than that which is given to comparable permanent workers and for which there is no objective justification (see, to that effect, Del Cerro Alonso, paragraphs 42 and 47).
Για τους λόγους που παρατίθενται στις σκέψεις 43 έως 45 της προαναφερθείσας αποφάσεως Del Cerro Alonso, η ως άνω ερμηνεία δεν είναι καθόλου ασυμβίβαστη με τις σκέψεις 38 και 39 της προαναφερθείσας αποφάσεως Dellas κ.λπ.
For the reasons set out in paragraphs 43 to 45 of the judgment in Del Cerro Alonso, the foregoing interpretation is in no way incompatible with the arguments in paragraphs 38 and 39 of the judgment in Dellas and Others.
Κατά την επ’ ακροατηρίου διαδικασία, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου υποστήριξε ότι από την προαναφερθείσα απόφαση Del Cerro Alonso, μπορεί να συναχθεί ότι η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων που θέτει η συμφωνίαπλαίσιο αφορά μόνον τα συστατικά στοιχεία της αμοιβής, αποκλειομένου του ύψους αυτής, το οποίο οι αρμόδιες εθνικές αρχές μπορούν να καθορίζουν ελεύθερα κατά τρόπο διαφορετικό για τους εργαζομένους αορίστου χρόνου και για τους εργαζομένους ορισμένου χρόνου.
At the hearing, the United Kingdom Government submitted that it may be inferred from the judgment in Del Cerro Alonso that the principle of nondiscrimination laid down by the framework agreement concerns only the constituent parts of pay, excluding the level of pay, which the national competent authorities remain free to set differently for permanent and for fixedterm workers.
Επομένως, κατά τον καθορισμό τόσο των συστατικών στοιχείων της αμοιβής όσο και του επιπέδου αυτών των στοιχείων, οι αρμόδιες εθνικές αρχές οφείλουν να εφαρμόζουν επί των εργαζομένων ορισμένου χρόνου την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων που καθιερώνει η ρήτρα 4 της συμφωνίαςπλαισίου.
It follows that, in establishing both the constituent parts of pay and the level of those constituent parts, the national competent bodies must apply to fixedterm workers the principle of nondiscrimination as laid down in Clause 4 of the framework agreement.
Όσον αφορά τις συντάξεις, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με πάγια νομολογία του Δικαστηρίου στο πλαίσιο του άρθρου 119 της Συνθήκης, ακολούθως δε, από 1ης Μαΐου 1999, στο πλαίσιο του άρθρου 141 ΕΚ, άρθρα τα οποία αφορούν την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών στον τομέα των αμοιβών, εμπίπτουν στην έννοια της «αμοιβής», όπως αυτή χρησιμοποιείται στο άρθρο 141, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, οι συντάξεις οι καταβαλλόμενες δυνάμει της σχέσεως εργασίας μεταξύ του εργαζομένου και του εργοδότη, αποκλειομένων εκείνων οι οποίες καταβάλλονται
With regard to pensions, it must be noted that, according to the settled caselaw of the Court in relation to Article 119 of the Treaty, or, with effect from 1 May 1999, in relation to Article 141 EC, which concern the principle of equal treatment of men and women in relation to pay, the term ‘pay’ within the meaning of the second subparagraph of Article 141(2) EC covers pensions which depend on the employment relationship between worker and employer, excluding those deriving from a
Βάσει αυτής της νομολογίας, πρέπει να θεωρηθεί ότι εμπίπτουν στην έννοια των «όρων απασχολήσεως» όπως αυτή χρησιμοποιείται στη ρήτρα 4, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου οι συντάξεις οι καταβαλλόμενες βάσει της σχέσεως εργασίας μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη, αποκλειομένων των συντάξεων που προβλέπει ένα υποχρεωτικό σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως, οι οποίες δεν καταβάλλονται στο πλαίσιο μιας τέτοιας σχέσεως, αλλά μάλλον προς εξυπηρέτηση επιδιώξεων κοινωνικής πολιτικής.
Taking that caselaw into account, it must be held that the term ‘employment conditions’ within the meaning of Clause 4(1) of the framework agreement covers pensions which depend on an employment relationship between worker and employer, excluding statutory social-security pensions, which are determined less by that relationship than by considerations of social policy.
Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από το πέμπτο εδάφιο του προοιμίου της συμφωνίαςπλαισίου, κατά το οποίο τα συμβαλλόμενα μέρη «αναγνωρίζουν ότι θέματα που αφορούν την υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση υπάγονται στην αρμοδιότητα των κρατών μελών» καλώντας τα να καταστήσουν πράξη τη δήλωσή τους για την απασχόληση στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δουβλίνου το 1996, στην οποία τονιζόταν, μεταξύ άλλων, η ανάγκη προσαρμογής στα νέα πρότυπα εργασίας προκειμένου να παρασχεθεί κατάλληλη κοινωνική προστασία στα άτομα που απασχολούνται με αυτές τις μορφές εργασίας.
That interpretation is supported by the information in the fifth paragraph of the preamble to the framework agreement, according to which the parties to the agreement ‘recognis[e] that matters relating to statutory social security are for decision by the Member States’ and call on the Member States to give effect to the Employment Declaration of the Dublin European Council in 1996 which emphasised, inter alia, the need to adapt social-security systems to new patterns of work in order to provide appropriate social protection to those engaged in such work.
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων, στο πέμπτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η ρήτρα 4 της συμφωνίαςπλαισίου έχει την έννοια ότι οι όροι απασχολήσεως, κατά την έννοια της ρήτρας αυτής περιλαμβάνουν τους όρους τους σχετικούς με τις αμοιβές και τις συντάξεις τις καταβαλλόμενες βάσει της σχέσεως εργασίας, αποκλειομένων των όρων που αφορούν τις συντάξεις τις καταβαλλόμενες στο πλαίσιο υποχρεωτικού συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως.
In the light of the foregoing, the answer to the fifth question must be that Clause 4 of the framework agreement must be interpreted as meaning that employment conditions within the meaning of that clause encompass conditions relating to pay and to pensions which depend on the employment relationship, to the exclusion of conditions relating to pensions arising under a statutory social-security scheme.
Υπόθεση C-390/06
Case C-390/06
(αίτηση του Tribunale ordinario di Roma για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Tribunale ordinario di Roma)
«Κρατικές ενισχύσεις — Καθεστώς ενισχύσεων το οποίο εγκρίθηκε για ορισμένο χρόνο — Κοινοποίηση του τροποποιημένου καθεστώτος ενισχύσεων προκειμένου αυτό να ισχύσει για νέα περίοδο — Μέτρα μεταβατικής ισχύος μεταξύ των δύο διαδοχικών καθεστώτων — Απόφαση της Επιτροπής να μη διατυπώσει αντιρρήσεις επ’ αυτού — Πληροφοριακά στοιχεία που είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή — Κύρος της αποφάσεως της Επιτροπής — Ίση μεταχείριση — Αιτιολογία»
(State aid — Aid scheme authorised for a specific period — Notification of the amended aid scheme for a new period — Transitional measures between the two schemes — Decision of the Commission not to raise objections — Information available to the Commission — Validity of the Commission’s decision — Equal treatment — Statement of reasons)
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα J.
Opinion of Advocate General Mazák delivered on 27 November 2007 . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 15ης Απριλίου 2008 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Judgment of the Court (Grand Chamber), 15 April 2008 . . . . . . . . . . .
Προδικαστικά ερωτήματα — Εκτίμηση του κύρους — Ερώτημα σχετικά με το κύρος αποφά­σεως της Επιτροπής, την οποία το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ως το ζημιογόνο γεγονός — Παραδεκτό
Preliminary rulings — Assessment of validity — Question relating to the validity of a decision of the Commission considered by the national court to be the event occasioning loss — Admissibility
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-390/06
SUMMARY — CASE C-390/06
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη — Εξέτασή τους από την Επιτροπή — Συμβατό­τητα ενισχύσεως προς την κοινή αγορά — Ασυμβατότητα ενισχύσεως παραβιάζουσας τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, όπως είναι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως
State aid — Examination by the Commission — Compatibility of the aid with the common market — Incompatibility of aid which infringes the general principles of Community law such as the principle of equal treatment
(Άρθρο 88 ΕΚ)
(Art. 88 EC)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη — Σχέδια ενισχύσεων — Εξέτασή τους από την Επιτροπή — Εκτίμηση του κύρους αποφάσεως της Επιτροπής, η οποία ελήφθη κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου εξετάσεως βάσει των πληροφοριακών στοιχείων που ήσαν διαθέσιμα κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως
State aid — Planned aid — Examination by the Commission — Assessment of the validity of a Commission decision taken at the end of the preliminary investigation stage by reference to the information available at the time the decision was adopted
(Άρθρο 88 §§ 2 και 3 ΕΚ· κανονισμός 659/1999 του Συμβουλίου, άρθρα 4 και 5)
(Arts 88(2) and (3) EC; Council Regulation No 659/1999, Arts 4 and 5)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη — Συμβατότητα ενισχύσεως προς την κοινή αγορά — Ενίσχυση που συνεπάγεται βελτίωση της οικονομικής καταστάσεως της ωφελούμενης επιχειρήσεως χωρίς να είναι αναγκαία για την επίτευξη των προβλεπομένων από το άρθρο 87, παράγραφος 3, ΕΚ σκοπών — Δεν υφίσταται
State aid — Compatibility of the aid with the common market — Aid improving the financial situation of the recipient undertaking without being necessary for the attainment of the objectives laid down by Article 87(3) EC — Not compatible
(Άρθρο 87 § 3 ΕΚ)
(Art. 87(3) EC)
Πράξεις των οργάνων — Αιτιολογία — Υποχρέωση αιτιολογήσεως — Έκταση (Άρθρο 253 ΕΚ)
(Art. 253 EC)
κρατική ενίσχυση η οποία, λόγω ορισμένων λεπτομερειών χορηγήσεώς της, παραβιάζει τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, όπως είναι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
State aid, certain of the conditions of which contravene the general principles of Community law, such as the principle of equal treatment, cannot be declared by the Commission to be compatible with the common market.
Είναι παραδεκτή η υποβολή προδικαστικού ερωτήματος το οποίο αφορά απόφαση της Επιτροπής, εφόσον το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι η απόφαση αυτή συνιστά το ζημιογόνο γεγονός και παρεμβάλλεται μεταξύ της υλικής συμπεριφοράς που προσάπτεται σε εθνική διοικητική αρχή από μια επιχείρηση και της επελεύσεως της ζημίας την οποία επικαλείται η εν λόγω επιχείρηση.
A question referred for a preliminary ruling which relates to a decision of the Commission is admissible where the national court takes the view that that decision is the event occasioning the loss suffered by an undertaking and is interposed between the substantive conduct objected to by that undertaking as against the national authorities and the occurrence of the damage which it claims to have suffered.
(βλ. σκέψη 51)
(see para. 51)
Η Επιτροπή δεν μπορεί να κρίνει ότι συμβιβάζεται με την κοινή αγορά
The preliminary stage of the proce d- ure for reviewing aids under Article 88(3) EC, which is governed by Articles 4 and 5 of Regulation No 659/1999,
NUOVA AGRICAST την ενδιαφερόμενη επιχείρηση προτού η αίτηση για τη λήψη ενισχύσεως διαβιβασθεί στις αρμόδιες αρχές, πράγμα που αποκλείει το ενδεχόμενο να διαδραματίσει η οικεία ενίσχυση παρακινητικό ρόλο.
NUOVA AGRICAST application for aid being submitted to the competent authorities. In such a case, the aid concerned cannot operate as an incentive.
του κανονισμού 659/1999, έχει ως μοναδικό σκοπό να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να σχηματίσει μια πρώτη γνώμη επί της συμβατότητας, εν όλω ή εν μέρει, μιας ενισχύσεως ή ενός καθεστώτος ενισχύσεων.
is intended merely to allow the Commission to form a prima facie opinion on the partial or complete conformity of an aid measure or an aid scheme.
Το κύρος αποφάσεως της Επιτροπής περί μη διατυπώσεως αντιρρήσεων έναντι ενισχύσεως ή καθεστώτος ενισχύσεων δεν μπορεί να εκτιμάται βάσει στοιχείων που δεν είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου.
The validity of a Commission decision not to raise objections against an aid measure or an aid scheme cannot fall to be determined by reference to information which could not have been available to it on the conclusion of the preliminary investigation.
Άλλως, τούτο θα προέτρεπε την τελευταία να κινεί κατά σύστημα τη διαδικασία εξετάσεως του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ και να απευθύνει όχληση στους ενδιαφερομένους προκειμένου αυτοί να διατυπώσουν τις παρατηρήσεις τους, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να ακυρωθεί η απόφασή της περί εγκρίσεως της εν λόγω ενισχύσεως ή του εν λόγω καθεστώτος ενισχύσεων εξαιτίας στοιχείων που αυτή δεν είχε στη διάθεσή της.
Were the position to be otherwise, the Commission would be encouraged systematically to initiate the investigation procedure under Article 88(2) EC and to give the parties concerned notice to submit their comments, in order to prevent information which could not be available to it leading to the annulment of its decision to authorise the aid measure or the aid scheme in question.
(βλ. σκέψεις 57, 60)
(see paras 57, 60)