natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Άλλωστε, κατά τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 45 της παρούσας αποφάσεως, όταν το Πρωτοδικείο έχει διαπιστώσει την ύπαρξη ζημίας, μόνον αυτό είναι αρμόδιο να εκτιμήσει, εντός των ορίων του αιτήματος αποζημιώσεως, τον τρόπο και την έκταση της αποκαταστάσεως της ζημίας αυτής.
Furthermore, according to the caselaw set out in paragraph 45 of this judgment, when Court of First Instance has determined that there is damage, it alone has jurisdiction, within the confines of the claim, to assess the form and extent of reparation for the damage.
Πάντως, εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, με την υπό κρίση ανταίτηση αναιρέσεως, η M.-C. Girardot, όπως ή ίδια υπογράμμισε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση σε απάντηση σχετικής ερωτήσεως του Δικαστηρίου, σκοπό έχει όχι να προσδιοριστεί η ύπαρξη νομικών σφαλμάτων στη συλλογιστική του Πρωτοδικείου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, αλλά να τεθεί υπό αμφισβήτηση, αφενός, με την επανάληψη των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν πρωτοδίκως και, αφετέρου, με την επίκληση
In the present case, it must be held that, by this cross-appeal, Mrs Girardot, as she herself stated at the hearing in response to a question from the Court on that point, seeks not to identify errors of law allegedly vitiating the reasoning of the Court of First Instance in the judgment under appeal but rather, by (i) repeating her arguments relied on at first instance and (ii) putting forward supposed new evidence, she
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά GIRARDOT φερομένων νέων αποδείξεων, η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που έγινε από το δικαστήριο αυτό στην απόφαση εκείνη προκειμένου να καθοριστεί η έκταση της αποκαταστάσεως της ζημίας, χωρίς όμως να προβάλλεται οποιαδήποτε παραμόρφωση των περιστατικών αυτών ούτε η παραμικρή νομική επιχειρηματολογία για να αποδειχθεί ο λόγος για τον οποίο δεν ευσταθεί κατά νόμον η από το Πρωτοδικείο εκτίμηση των επιχειρημάτων αυτών.
COMMISSION v GIRARDOT seeks to challenge the assessment of facts which that Court undertook in that judgment for the purposes of determining the extent of reparation for the damage, but she does not either allege any distortion of those facts or advance the slightest legal argument capable of demonstrating why the assessment by Court of First Instance of her arguments was erroneous in law.
Επομένως, κατ’ αυτόν τον τρόπο, η M.-C. Girardot περιορίζεται να ζητήσει να επανεξεταστεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
That being the case, Mrs Girardot therefore does no more than request a re-examination of the judgment under appeal.
Κατά συνέπεια, η ανταίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Consequently, the cross-appeal must be dismissed as inadmissible.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, η αίτηση αναιρέσεως και η ανταίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν.
It follows from all of the foregoing that the main appeal and the cross-appeal must be dismissed.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Οργανισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία βάσει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, applicable to appeal proceedings pursuant to Article 118 of those Rules, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs, if they are applied for in the successful party’s pleadings.
Εφόσον η M.-C. Girardot ζήτησε την καταδίκη της Επιτροπής στα δικαστικά έξοδα και εφόσον η αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα, η Επιτροπή πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα σχετικά με την αίτηση αναιρέσεως.
Since Mrs Girardot applied for costs against the Commission and the latter has been unsuccessful in its grounds of appeal, the Commission must be ordered to pay the costs of the main appeal.
Εφόσον η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της M.-C. Girardot στα έξοδα της ανταιτήσεως αναιρέσεως και εφόσον η ανταίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα, η M.-C. Girardot πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα σχετικά με την ανταίτηση αναιρέσεως.
Since the Commission applied for the costs of the cross-appeal against Mrs Girardot and she has been unsuccessful in her grounds of appeal, she must be ordered to pay the costs of that appeal.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
On those grounds, the Court (Third Chamber) hereby:
Υπόθεση C-425/06
Case C-425/06
«Έκτη οδηγία ΦΠΑ — Άρθρα 11, A, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, και 13, B, στοιχεία α΄ και δ΄ — Χρηματοδοτική μίσθωση — Τεχνητή κατάτμηση της παροχής σε πλείονα στοιχεία — Αποτελέσματα — Μείωση της βάσεως επιβολής του φόρου — Απαλλαγές — Καταχρηστική πρακτική — Προϋποθέσεις»
(Sixth VAT Directive — Articles 11A(1)(a) and 13B(a) and (d) — Leasing — Artificial division of the supply into a number of parts — Effect — Reduction of the taxable amount — Exemptions — Abusive practice — Conditions)
Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 21ης Φεβρουαρίου 2008 . . .
Judgment of the Court (Second Chamber), 21 February 2008 . . . . . .
Φορολογικές διατάξεις — Εναρμόνιση των νομοθεσιών — Φόροι κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας — Έκτη οδηγία — Πράξεις συνιστώσες καταχρηστική πρακτική
Tax provisions — Harmonisation of laws — Turnover taxes — Common system of value added tax — Sixth Directive — Transactions constituting an abusive practice
(Οδηγία 77/388 του Συμβουλίου)
(Council Directive 77/388)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-425/06
SUMMARY — CASE C-425/06
(Οδηγία 77/388 του Συμβουλίου, άρθρα 11, A § 1, και 13, B, στοιχεία α΄ και δ΄)
(Council Directive 77/388, Arts 11A(1) and 13B(a) and (d))
— αυτή καθαυτή η παροχή της εταιρίας χρηματοδοτικής μισθώσεως αποτελεί αντικείμενο κατατμήσεως, καθόσον η χαρακτηριστική πράξη της χρηματοδοτήσεως ανατίθεται σε άλλη εταιρία και αναλύεται περαιτέρω σε παροχές χρηματοδοτήσεως, ασφαλίσεως και διαμεσολαβήσεως·
— the service supplied by the leasing company is subject to a division, the financing element is entrusted to another company to be split into a credit service, an insurance service and a brokerage service;
Η έκτη οδηγία 77/388, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών, έχει την έννοια ότι καταχρηστική πρακτική θεωρείται ότι υφίσταται οσάκις η επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος αποτελεί τον κύριο σκοπό της επίμαχης πράξεως ή πράξεων.
The Sixth Directive 77/338 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes must be interpreted as meaning that there can be a finding of an abusive practice when the accrual of a tax advantage constitutes the principal aim of the transaction or transactions at issue.
(βλ. σκέψη 45, διατακτ. 1)
(see para.
— η παροχή της εταιρίας χρηματοδοτικής μισθώσεως περιορίζεται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στην εκμίσθωση του αυτοκινήτου·
— the service of the leasing company is therefore reduced to a service for renting a vehicle;
— τα μισθώματα που καταβάλλει ο μισθωτής ανέρχονται συνολικά σε ποσό ελάχιστα ανώτερο από το κόστος του πράγματος·
— the lease payments made by the customer are of an amount which is only slightly higher than the purchase cost of the vehicle;
Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να κρίνει αν, προς τον σκοπό επιβολής του φόρου προστιθέμενης αξίας, μπορούν να θεωρηθούν ότι συνιστούν καταχρηστική πρακτική υπό την έννοια της έκτης οδηγίας 77/388, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών, πράξεις χρηματοδοτικής μισθώσεως οι οποίες παρουσιάζουν τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
It is for the national court to determine whether, for the purposes of the application of value added tax, leasing transactions having the following characteristics can be considered to be an abusive practice under the Sixth Directive 77/338 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes:
— οι δυο εταιρίες οι οποίες συμμετέχουν στην πράξη χρηματοδοτικής μισθώσεως ανήκουν στον ίδιο όμιλο·
— that service, considered in isolation, therefore seems to be economically unprofitable, so that the viability of the business cannot be ensured solely by means of contracts concluded with the customers;
— η εταιρία χρηματοδοτικής μισθώσεως εισπράττει την οφειλόμενη για την πράξη χρηματοδοτικής μισθώσεως αντιπαροχή προσθέτοντας τα μισθώματα που καταβάλλει ο μισθωτής και τα ποσά που καταβάλλει η άλλη εταιρία του ιδίου ομίλου.
— the leasing company receives the consideration of the leasing transaction only through the cumulative lease payments made by the customer and the amounts transferred from the other company of the same group.
Το αποτέλεσμα αυτό αντιβαίνει προς τον σκοπό του άρθρου 11, A, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας, ήτοι την επιβολή φόρου σε οτιδήποτε αποτελεί την αντιπαροχή, την οποία έλαβε ή πρόκειται να λάβει ο προμηθευτής ή ο παρέχων υπηρεσίες από τον λήπτη.
That result would appear to be contrary to the objective of Article 11A(1) of the Sixth Directive, namely the taxation of everything which constitutes consideration received or to be received from the customer.
Συγκεκριμένα, καθόσον η εκμίσθωση αυτοκινήτων με συμβάσεις χρηματοδοτικής μισθώσεως συνιστά παροχή υπηρεσιών κατά την έννοια των άρθρων 6 και 9 της έκτης οδηγίας, η πράξη αυτή κανονικώς υπόκειται σε φόρο προστιθέμενης αξίας, του οποίου η βάση επιβολής πρέπει να προσδιοριστεί σύμφωνα με το άρθρο 11, A, παράγραφος 1.
Since the leasing of vehicles under leasing contracts constitutes a supply of services within the meaning of Articles 6 and 9 of the Sixth Directive, such a transaction is normally subject to value added tax, for which the taxable amount is determined in accordance with Article 11A(1) of the Sixth Directive.
Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται, επίσης, να εκτιμήσει αν τα στοιχεία που του υποβλήθηκαν υποδηλώνουν την ύπαρξη ενιαίας πράξεως, ανεξαρτήτως του αν απαρτίζεται από περισσότερες συμβάσεις.
It is also for the national court to assess if, the contractual structure of the transaction notwithstanding, the evidence put before the court discloses the characteristics of a single transaction.
Στο πλαίσιο αυτό, το εθνικό δικαστήριο μπορεί να υποχρεωθεί να διευρύνει την ανάλυσή του εξετάζοντας στοιχεία δηλωτικά της υπάρξεως καταχρηστικής πρακτικής.
In that context, it may find it necessary to extend its analysis by seeking evidence of indications of the existence of an abusive practice.
Προς τούτο το αιτούν δικαστήριο πρέπει να ελέγξει, καταρχάς, αν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα συνίσταται σε φορολογικό πλεονέκτημα του οποίου η χορήγηση θα αντέβαινε σε έναν ή περισσότερους σκοπούς της έκτης οδηγίας και, εν συνεχεία, αν το φορολογικό αυτό πλεονέκτημα αποτελεί τον κύριο σκοπό της συμβάσεως που τελικώς συνήφθη.
For that purpose, the national court must verify, first, whether the result sought is a tax advantage, the granting of which would be contrary to one or more of the objectives of the Sixth Directive and, then, whether that constituted the principal aim of the contractual approach adopted.
Όσον αφορά το δεύτερο κριτήριο, το εθνικό δικαστήριο, κατά την εκτίμηση στην οποία οφείλει να προβεί, μπορεί να λάβει υπόψη τον αμιγώς τεχνητό χαρακτήρα των πράξεων αυτών, καθώς και τους δεσμούς νομικής, οικονομικής και/ή προσωπικής φύσεως μεταξύ των οικείων επιχειρηματιών, καθόσον από τα στοιχεία αυτά μπορεί να αποδειχθεί ότι η επίτευξη του φορολογικού πλεονεκτήματος συνιστά τον κύριο επιδιωκόμενο σκοπό, παρά την ενδεχόμενη ύπαρξη, εξάλλου, [και άλλων] οικονομικών σκοπών που υπαγορεύθηκαν από λόγους σχετικούς, για παράδειγμα, με το μάρκετινγκ, την οργάνωση και τις εγγυήσεις.
As regards the second criterion, the national court, in the assessment which it must carry out, may take account of the purely artificial nature of the transactions and the links of a legal, economic and/or personal nature between the operators involved, those aspects being such as to demonstrate that the accrual of a tax advantage constitutes the principal aim pursued, notwithstanding the possible existence, in addition, of economic objectives arising from, for example, marketing, organisation or guarantee considerations.
Όσον αφορά το πρώτο κριτήριο, το αιτούν δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη το γεγονός ότι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα συνίσταται στην επίτευξη του φορολογικού πλεονεκτήματος της απαλλαγής από τον φόρο, δυνάμει του άρθρου 13, B, στοιχεία α΄ και δ΄, της έκτης οδηγίας, των υπηρεσιών που ανατίθενται στην εταιρία που έχει αναλάβει συμβατικές υποχρεώσεις
As regards the first criterion, that court can take into account that the anticipated result is the accrual of a tax advantage linked to the exemption, pursuant to Article 13B(a) and (d) of the Sixth Directive, of the services entrusted to the co-contracting company of the
(βλ. σκέψεις 54-55, 57-63, διατακτ. 2)
(see paras 54, 55, 57-63, operative part 2)
Στην υπόθεση C-425/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Corte suprema di cassazione (Ιταλία) με απόφαση της 10ης Μαρτίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 16 Οκτωβρίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Corte suprema di cassazione (Italy), made by decision of 10 March 2006, received at the Court on 16 October 2006, in the proceedings
Part Service Srl, υπό εκκαθάριση εταιρία, πρώην Italservice Srl,
Part Service Srl, company in liquidation, formerly Italservice Srl,
PART SERVICE γενικός εισαγγελέας: M.
PART SERVICE
Poiares Maduro γραμματέας: L. Hewlett, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 25ης Οκτωβρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: M. Poiares Maduro, Registrar: L. Hewlett, Principal Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 25 October 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Part Service Srl, εκπροσωπούμενη από τον S. Taverna, avvocato,
— Part Service Srl, by S. Taverna, avvocato,
— η Ελληνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον M.
— the Greek Government, by M. Apessos and by M. Papida and I. Pouli, acting as Agents,
O’Hagan, επικουρούμενος από τον D. McDonald SC, και B.
— Ireland, by D. O’Hagan, Agent and by D McDonald SC, B. Conway BL and G. Clohessy BL,
— η Πορτογαλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον L. Fernandes και τη C. Lança,
— the Portuguese Government, by L. Fernandes and C. Lança, acting as Agents,
Harris, επικουρούμενη από τον R. Hill, barrister,
— the United Kingdom Government, by T. Harris, acting as Agent, and R. Hill, barrister,
— η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον A. Aresu και την M.
— the Commission of the European Communities, by A. Aresu and M. Afonso, acting as Agents, having decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion, gives the following
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of the Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes — Common System of value added tax: uniform basis of assessment (OJ 1977 L 145, p.
49, στο εξής: έκτη οδηγία).
1) (‘the Sixth Directive’).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Ministero dell’Economia e delle Finanze (ιταλικού Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών) και της Part Service Srl (στο εξής: Part Service), πρώην Italservice Srl (στο εξής: Italservice), σχετικά με διορθωτική πράξη επιβολής φόρου προστιθέμενης αξίας (στο εξής: ΦΠΑ) που κοινοποιήθηκε για το 1987, όσον αφορά πράξεις χρηματοδοτικής μισθώσεως (leasing) με αντικείμενο, στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτοκίνητα οχήματα.
The reference has been made in the course of proceedings between the Ministero dell’Economia e delle Finanze (Ministry of the Economy and Finance) and Part Service Srl (‘Part Service’), formerly Italservice Srl (‘Italservice’), regarding a notice of adjustment of value added tax (‘VAT’) notified in respect of the 1987 financial year, for leasing transactions in connection, for the most part, with motor vehicles.
Το άρθρο 11, A, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας, σχετικά με τη βάση επιβολής του ΦΠΑ, ορίζει:
Article 11A(1) of the Sixth Directive, relating to the taxable amount for VAT, provides:
«Βάση επιβολής του φόρου είναι: α) για τις παραδόσεις αγαθών και τις παροχές υπηρεσιών, εκτός των αναφερομένων κατωτέρω στις περιπτώσεις β), γ) και δ) οτιδήποτε αποτελεί την αντιπαροχή, την οποία έλαβε ή πρόκειται να λάβει για τις πράξεις αυτές ο προμηθευτής ή ο παρέχων τις υπηρεσίες από τον αγοραστή, τον λήπτη ή τρίτο πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένων των επιδοτήσεων που συνδέονται αμέσως με την τιμή των πράξεων αυτών·
(a) in respect of supplies of goods and services other than those referred to in (b), (c) and (d) below, everything which constitutes the consideration which has been or is to be obtained by the supplier from the purchaser, the customer or a third party for such supplies including subsidies directly linked to the price of such supplies;
Το άρθρο 13, B, της έκτης οδηγίας προβλέπει την απαλλαγή διαφόρων πράξεων ως εξής:
Article 13B of the Sixth Directive provides for the exemption of certain transactions:
«Με την επιφύλαξη άλλων κοινοτικών διατάξεων, τα κράτη μέλη απαλλάσσουν, υπό τις προϋποθέσεις που ορίζουν ώστε να εξασφαλίζεται η ορθή και απλή εφαρμογή των προβλεπομένων κατωτέρω απαλλαγών και να αποτρέπεται κάθε ενδεχόμενη φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή και κατάχρηση:
‘Without prejudice to other Community provisions, Member States shall exempt the following under conditions which they shall lay down for the purpose of ensuring the correct and straightforward application of the exemptions and of preventing any possible evasion, avoidance or abuse:
[…] δ) τις ακόλουθες πράξεις:
(d) the following transactions:
1. τη χορήγηση και τη διαπραγμάτευση πιστώσεων, καθώς και τη διαχείριση πιστώσεων ενεργουμένη από εκείνον, ο οποίος τις εχορήγησε·
1. the granting and the negotiation of credit and the management of credit by the person granting it;
2. τη διαπραγμάτευση και την ανάληψη υποχρεώσεων, προσωπικών ή χρηματικών εγγυήσεων και λοιπών ασφαλειών, καθώς και τη διαχείριση ενεγγύων πιστώσεων ενεργουμένη από εκείνον, ο οποίος τις εχορήγησε·
2. the negotiation of or any dealings in credit guarantees or any other security for money and the management of credit guarantees by the person who is granting the credit;
3. τις εργασίες, περιλαμβανομένων και των διαπραγματεύσεων, οι οποίες αφορούν καταθέσεις, τρεχούμενους λογαριασμούς, πληρωμές, μεταφορές και εμβάσματα, απαιτήσεις, επιταγές και λοιπά αξιόγραφα, εξαιρέσει της εισπράξεως απαιτήσεων·
3. transactions, including negotiation, concerning deposit and current accounts, payments, transfers, debts, cheques and other negotiable instruments, but excluding debt collection and factoring;
Το άρθρο 3 του διατάγματος υπ’ αριθ. 633 του Προέδρου της Δημοκρατίας, της 26ης Οκτωβρίου 1972, που επιβάλλει και ρυθμίζει τον φόρο προστιθέμενης αξίας (τακτικό συμπλήρωμα 1 στην GURI 292, της 11ης Νοεμβρίου 1972, σ.
Article 3 of the Decree of the President of the Republic No 633 of 26 October 1972 which established and regulates value added tax (ordinary supplement No 1 to GURI No 292 of 11 November 1972, p.
2), όπως έχει τροποποιηθεί επανειλημμένως (στο εξής: Π.Δ. 633/72), ορίζει τις παροχές υπηρεσιών ως εξής:
2), as amended on a number of occasions (‘DPR No 633/72’) defined the supply of services as follows:
«Αποτελούν παροχές υπηρεσιών οι υπηρεσίες που παρέχονται έναντι ανταλλάγματος δυνάμει συμβάσεων εργασίας “φασόν”, έργου, μεταφοράς, εντολής, αποστολής, πρακτορείας, μεσιτείας, παρακαταθήκης και, γενικώς, δυνάμει υποχρεώσεων πράξεως, παραλείψεως ή ανοχής, απ’ όπου και αν απορρέουν.
‘Supplies for consideration under contract for work, procurement, transport, representation, haulage, agency, brokerage, or deposit and generally under obligations to do or refrain from doing or to permit something to be done, whatever the basis thereof, constitute a supply of services.
Αποτελούν ομοίως παροχές υπηρεσιών, εφόσον παρέχονται έναντι ανταλλάγματος:
When carried out for consideration, the following also constitute a supply of services:
1) η κάθε μορφής εκμίσθωση, ναύλωση, χρηματοδοτική μίσθωση κινητών και ακινήτων·
(1) the letting, leasing and rental of property and similar services;
Το άρθρο 10 του Π.Δ. 633/72 προβλέπει την απαλλαγή από τον ΦΠΑ διαφόρων πράξεων, ως εξής:
Article 10 of DPR No 633/72 exempts certain transactions from VAT:
«Απαλλάσσονται του φόρου:
‘The following are exempt from tax:
1) οι παροχές υπηρεσιών που αφορούν τη χορήγηση και τη διαπραγμάτευση πιστώσεων, τη διαχείριση πιστώσεων που ενεργείται από εκείνον ο οποίος τις εχορή-
(1) supply of the services of granting and negotiation of credit, credit management by the credit supplier, finance transactions; the negotiating and undertaking of
2) οι πράξεις ασφαλίσεως, αντασφαλίσεως και ισοβίου προσόδου·
(2) insurance and reinsurance transactions, life annuity transactions;
9) οι υπηρεσίες εντολής, μεσιτείας και διαμεσολαβήσεως που αφορούν τις προβλεπόμενες στα σημεία 1 έως 7 πράξεις, καθώς και οι υπηρεσίες που αφορούν τον χρυσό και τους αλλοδαπούς τίτλους, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων σε τρεχούμενο λογαριασμό, οι οποίες σχετίζονται με πράξεις διενεργούμενες από την Τράπεζα της Ιταλίας και την ιταλική Υπηρεσία Συναλλάγματος, κατά την έννοια του άρθρου 4, πέμπτο εδάφιο, του παρόντος διατάγματος.»
(9) representation, brokerage and intermediation services relating to those transactions referred to in paragraphs 1 to 7, and relating to gold and foreign securities, also including deposits in a current account, carried out on transactions implemented by the Bank of Italy and the Italian currency exchange, within the meaning of the fifth paragraph of Article 4 of the present decree.’
Το άρθρο 13, πρώτο εδάφιο, του Π.Δ. 633/72 ορίζει τη βάση επιβολής του ΦΠΑ ως εξής:
The first paragraph of Article 13 of DPR No 633/72 defines the taxable amount for VAT purposes:
«Βάση επιβολής του φόρου για τις παραδόσεις αγαθών και τις παροχές υπηρεσιών είναι το συνολικό ποσό της αντιπαροχής την οποία έλαβε ή πρόκειται να λάβει για τις πράξεις αυτές ο προμηθευτής ή ο παρέχων τις υπηρεσίες σύμφωνα με τους όρους
‘The taxable amount for the supply of goods and services comprises the total amount of consideration received or to be received by the supplier or provider according to the contractual terms, including the charges and expenses involved in performance
PART SERVICE της συμβάσεως, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων και επιβαρύνσεων που συνδέονται με την εκπλήρωση, καθώς και των χρεών και λοιπών υποχρεώσεων που βαρύνουν τον αγοραστή ή τον αντιπροσωπευόμενο, προσαυξανόμενο με τα ποσά που συνδέονται αμέσως με τις αντιπαροχές που οφείλουν άλλα πρόσωπα.»
PART SERVICE and the debts or other obligations to third parties imposed on the transferee or the principal, increased by additional amounts directly linked to the consideration due from other parties.’
Κατά τη διάρκεια του 1987, η Italservice και η εταιρία χρηματοδοτικής μισθώσεως IFIM Leasing Sas (στο εξής: IFIM), οι οποίες ανήκαν στον ίδιο χρηματοοικονομικό όμιλο, είχαν συμμετάσχει από κοινού σε πράξεις χρηματοδοτικής μισθώσεως με αντικείμενο, κυρίως, αυτοκίνητα οχήματα.
Throughout 1987 Italservice and the leasing company IFIM Leasing Sas (‘IFIM’), both belonging to the same financial group, were involved together in leasing arrangement transactions in connection, for the most part, with motor vehicles.
Οι πράξεις αυτές καταρτίζονταν υπό τους ακόλουθους όρους.
Those transactions were carried out under the following terms:
Η IFIM συνήπτε με τον μισθωτή σύμβαση με αντικείμενο την παραχώρηση της χρήσεως αυτοκινήτου οχήματος και με δικαίωμα αγοράς αυτού, έναντι της καταβολής μισθώματος, της συστάσεως εγγυήσεως ποσού ίσου προς το κόστος του αγαθού που δεν καλυπτόταν από τα μισθώματα, καθώς και απεριόριστης τριτεγγυήσεως.
IFIM concluded a contract with a customer for the use of a motor vehicle with an option to purchase, in consideration of lease payments, the setting up of a surety corresponding to the costs of the vehicle not covered by the lease payments and the provision of an unlimited security.