natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 10 τον κανονισμού 1612/68 δεν έχει εφαρμογή όταν ο νπήκοος κράτους μέλους και ο υπήκοος τρίτης χώρας έχουν συνάψει εικονικό γάμο με σκοπό την καταστρατήγηση των διατάξεων περί εισόδου και διαμονής των υπηκόων τρίτων χωρών.
The intentions of the worker and his spouse in making use of the rights conferred on them by Community law and, in particular, the rules on freedom of movement for workers are immaterial.'
Αν ο υπήκοος του κράτους μέλους Α που έχει συνάψει γάμο με υπήκοο τρίτης χώρας με τον οποίο συμβιώνει στο κράτος μέλος Β, επανακάμπτει στο κράτος μέλος του οποίου έχει την ιθαγένεια για να εργαστεί ως μισθωτής και κατά τον χρόνο της επανόδου αυτής ο σύζυγος τον δεν έχει τα δικαιώματα που προβλέπει το άρθρο 10 τον κανονισμού 1612/68, επειδή δεν έχει διαμείνει νομίμως οτο έδαφος κανενός κράτους μέλους οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους Α πρέπει πάντως να λαμβάνουν υπόψη, κατά την εξέταση της αιτήσεως με την οποία ο σύζυγος ζητεί να του επιτραπεί η είσοδος και η διαμονή στην εν λόγω επικράτεια, το δικαίωμα σεβασμού της οικογενειακής ζωής κατά την έννοια του άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προστασία των δικαιωμάτων τον ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, υπό την προϋπόθεση ότι πρόκειται για πραγματικό και όχι εικονικό γάμα»
By an application lodged at the Court Registry on 4 May 2001, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by applying an administrative practice which entails that enriched foodstuffs lawfully produced or marketed in other Member States may be marketed in Denmark only if it is shown that such enrichment with nutrients meets a need in the Danish population, the Kingdom of Denmark has failed to fulfil its obligations under Article 28 EC.
Α. Geelhoed ανέπτυξε τις ποοτάσει; του κατά τη συνεδρίαση τη; ολομέλεια; τη; 27η; Φεβρρυαρίρυ 2003.
It is common ground that, at the date relevant to this action, there were no provisions of Community legislation laying down the conditions under which nutrients, such as vitamins and minerals, could be added to foodstuffs for daily consumption.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
In 1998, a complaint casting doubt on the compliance of the Danish administrative practice with the provisions of Articles 28 EC and 30 EC was made to the Commission by an economic operator because of obstacles to the marketing of a foodstuff lawfully marketed in other Member States.
Ο υπήκοος κράτους μέλους που άσκησε δραστηριότητα εντός άλλου κράτους μέλους ως εργαζόμενος κατά την έννοια του άρθρου 39 ΕΚ εξακολουθεί να αντλεί δικαιώματα από το κοινοτικό δίκαιο και, ειδικότερα, από το άρθρο 39 ΕΚ, ακόμη και μετά την επιστροφή του στη δική του χώρα.
On 4 November 1999, the Commission sent a letter of formal notice to the Kingdom of Denmark, in which it drew the attention of that Member State to the fact that the Danish administrative practice constitutes an unjustified obstacle to trade for the purposes of Articles 28 EC to 30 EC, since the Office applies the said practice in such a way as to prohibit the marketing in Denmark of foodstuffs to which nutrients, in particular vitamins and minerals, have been added, unless there is a nutritional need for those elements in the Danish population.
Η εξουσία αυτή του κράτους μέλους απορρέει από την ανάγκη να διαθέτει αυτό νομοθεσία περί μεταναστεύσεως δυναμένη να εφαρμόζεται και να είναι αποτελεσματική.
The Commission submits that the general prohibition, in the absence of a nutritional need in the Danish population, of the marketing of food products to which vitamins or minerals have been added is not justified by any of the grounds set out in Article 30 EC and, in particular, the protection of human life and health.
Ελάχιστα ενδιαφέρει η πρόθεση με την οποία ο εργαζόμενος και ο σύζυγος του χρησιμοποιούν τα δικαιώματα που τους αναγνωρίζει το κοινοτικό δίκαιο και, ειδικότερα, η ρύθμιση που αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων.»
As regards the question whether that administrative practice may none the less be justified on the basis of Article 30 EC, it is for the Member States, in default of harmonisation and to the extent that uncertainties continue to exist in the current state of scientific research, to decide on their intended level of protection of human health and life and on whether to require prior authorisation for the marketing of foodstuffs, always taking into account the requirements of the free movement of goods within the Community.
Υποθ. C-192/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Δανίας Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων
Community law does not, in principle, preclude a Member State from prohibiting, save for prior authorisation, the marketing of foodstuffs incorporating nutrients, such as vitamins or minerals other than those whose use is lawful under Community legislation.
«Παράβαση κράτους μέλους — Άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ— Απαγόρευση διαθέσεως στο εμπόριο τροφίμων στα οποία έχουν προστεθεί βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία — Δικαιολόγηση — Δημόσια υγεία — Διατροφική ανάγκη* (Ολομέλεια)
It must be added that, in such a context, the criterion of the nutritional need of the population of a Member State can play a role in its detailed assessment of the risk which the addition of nutrients to foodstuffs may pose for public health. However, contrary to the interpretation of the Sandoz judgment suggested by the Danish Government, the absence of such a need cannot, by itself, justify a total prohibition, on the basis of Article 30 EC, of the marketing of foodstuffs lawfully manufactured and/or marketed in other Member States.
Δεν αμφισβητείται ότι, κατά τον χρόνο ασκήσεως της παρούσας προσφυγής, δεν υπήρχαν στην κοινοτική νομοθεσία διατάξεις που να καθορίζουν τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορούν να προστεθούν στα τρόφιμα συνήθους καταναλώσεως θρεπτικά στοιχεία, όπως οι βιταμίνες και τα ανόργανα στοιχεία.
Indeed, the systematic prohibition under the Danish administrative practice on the marketing of enriched products which do not meet a nutritional need of the population does not enable Community law to be observed in regard to the identification and assessment of a real risk to public health, which requires a detailed assessment, case-by-case, of the effects which the addition of the minerals and vitamins in question could entail.
Επί της προσφυγής
He proposed that the Court should:
Το κοινοτικό δίκαιο δεν αντιτίθεται κατ' αρχήν στην απαγόρευση από ένα κράτος μέλος, με την εξαίρεση της προηγούμενης εγκρίσεως, της διαθέσεως στο εμπόριο τροφίμων, όταν έχουν προστεθεί σ' αυτά βιταμίνες ή ανόργανα στοιχεία, πέραν αυτών των οποίων η χρήση είναι νόμιμη κατά την κοινοτική νομοθεσία.
By order of 19 October 2001 the Verwaltungsgerichtshof referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation of Article 6 of the EC Treaty (now, after amendment, Article 12 EC) and Articles 73b to 73d, 73f and 73g of the EC Treaty (now Articles 56 EC to 60 EC).
Τέτοια μέτρα δεν πρέπει να επιτρέπονται, παρά μόνον εάν είναι αντικειμενικά και δεν εισάγουν δυσμενείς διακρίσεις.
Ms Ospelt, a national of the Principality of Liechtenstein, owns land measuring 43 532 m2 on which she resides in Zwischenwasser, in the Land of Vorarlberg. That property includes a castle where Ms Ospelt resides.
Πρέπει να προστεθεί ότι, μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το κριτήριο της διατροφικής ανάγκης του πληθυσμού ενός κράτους μέλους μπορεί να παίξει ρόλο στην εκτίμηση σε βάθος του κινδύνου που μπορεί να ενέχει για τη δημόσια υγεία η προσθήκη θρεπτικών στοιχείων στα τρόφιμα.
On 16 April 1998, the entire property was notarially authenticated with the purpose of transferring it to the Foundation, which is established in the Principality of Liechtenstein and whose first beneficiary is Ms Ospelt.
Συναφώς, η δανική διοικητική πρακτική είναι δυσανάλογη στο μέτρο που απαγορεύει συστηματικώς τη διάθεση στο εμπόριο όλων των τροφίμων στα οποία έχουν προστεθεί βιταμίνες και ανόργανα στοιχεία, χωρίς να γίνεται διάκριση μεταξύ των διάφορων βιταμινών και ανόργανων στοιχείων ή ανάλογα με το επίπεδο του κινδύνου που η προσθήκη τους μπορεί πιθανώς να ενέχει για τη δημόσια υγεία.
On 3 April 1998, an application was made to the Grundverkehrslandeskommission des Landes Vorarlberg for the authorisation required under Paragraph 4(1) of the Vorarlberger Grundverkehrsgesetz (Vorarlberg Land Transfer Law) of 23 September 1993 (hereinafter 'the VGVG') ('the prior authorisation').
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
It was refused on the ground that the conditions for acquisition by foreigners had not been fulfilled.
«1) Το Βασίλειο της Δανίας εφαρμόζοντας διοικητική πρακτική σύμφωνα με την οποία εμπλουτισμένα τρόφιμα, νομίμως παραγόμενα ή διατιθέμενα στο εμπόριο σε άλλα κράτη μέλη, δεν μπορούν να διατίθενται στην αγορά της Δανίας παρά μόνον αν αποδεικνύεται ότι ο εμπλουτισμός αυτός σε θρεπτικά στοιχεία ανταποκρίνεται σε κάποια ανάγκη τον δανικού πληθυσμού, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 28 ΕΚ
Ms Ospelt and the Foundation appealed against that refusal to the Unabhängiger Verwaltungssenat (Austria) which, by a decision of 19 October 1998, also refused to grant prior authorisation on the ground that neither the Foundation nor Ms Ospelt pursued an agricultural activity or intended to do so in the future and that such a transaction was contrary to the public-interest aims of the VGVG as regards preserving and creating viable medium and small-scale agricultural holdings.
Καταδικάζει το Βασίλειο της Δανίας στα δικαστικά έξοδα»
It took the view that that ground of refusal was applicable also where the land in question was not farmed by the person who had until then been the owner, as was the case in the main proceedings.
Ο γενικό; εισαγγελέα; J.
Ms Ospelt and the Foundation brought an action against that decision before the Verfassungsgerichtshof (Austria).
Mischo ανέπτυξε τι; ποοτάσει; του κατά τη συνεδρίαση τη; ολομέλεια; τη; 12η; Δεκεμ,βρίρυ 2002.
By decision of 26 September 2000, it declined jurisdiction and remitted the case to the Verwaltungsgerichtshof.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
In those circumstances, the Verwaltungsgerichtshof decided to stay proceedings and refer a number of questions to the Court for a preliminary ruling.
— να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.»
Given the facts of the dispute in the main proceedings and of the wording of the questions referred, it would appear that the national court implicitly regards the Principality of Liechtenstein, which is a member of the European Free Trade Association ('EFTA'), as a third country for the purposes of Article 73b of the Treaty.
Υποθ. C-452/01 Margarethe Οspelt κατά Seh lös s Ie Wei s senberg Familien stiftung Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων
Annex XII to the EEA Agreement, which contains the provisions necessary to implement Article 40, declares that Directive 88/361 and Annex I thereto are applicable to the EEA.
«Ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων — Άρθρο 73 Β της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 56 ΕΚ) — Άρθρο 40 και παράρτημα XII της Συμφωνίας ΕΟΧ — Διαδικασία χορηγήσεως προηγουμένης αδείας για την κτήση κυριότητας αγροτικών και δασικών ακινήτων — Παραδεκτό — Προϋποθέσεις» (Ολομέλεια)
One of the principal aims of the EEA Agreement is to provide for the fullest possible realisation of the free movement of goods, persons, services and capital within the whole European Economic Area, so that the internal market established within the European Union is extended to the EFTA States. From that angle, several provisions of the abovementioned Agreement are intended to ensure as uniform an interpretation as possible thereof throughout the EEA (see Opinion 1/92 [1992]).
Με διάταξη της 19ης Οκτωβρίρυ 2001, τρ Verwaltungsgerichtshof υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 6 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 12 ΕΚ) καθώς και 73 Β έως 73 Δ, 73 ΣΤ και 73 Ζ της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρων 56 ΕΚ έως 60 ΕΚ).
It would run counter to that objective as to uniformity of application of the rules relating to free movement of capital within the EEA for a State such as the Republic of Austria, which is a party to that Agreement, which entered into force on 1 January 1994, to be able, after its accession to the European Union on 1 January 1995, to maintain legislation which restricts that freedom vis-à-vis another State party to that Agreement by basing itself on Article 73c of the Treaty.
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
Thus, since 1 May 1995, the date on which the EEA Agreement entered into force in respect of the Principality of Liechtenstein, and in the sectors covered thereby, Member States may no longer invoke Article 73c vis-à-vis the Principality of Liechtenstein.
Ospelt, υπήκοος του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν, κατέχει ακίνητο 43 532 m2επί του οποίου διαμένει στο Zwischenwasser, στο ομόσπονδο κράτος του Vorarlberg.
By its second question, the referring court asks whether Articles 6, 73b to 73d, 73f and 73g of the Treaty preclude a system of prior authorisation such as that established by the VGVG for transactions involving agricultural land.
Στην ιδιοκτησία αυτή περιλαμβάνεται ένας πύργος όπου κατοικεί η Μ. Ospelt.
So far as concerns the condition as to the aims of the national measure in issue, there is no doubt that the VGVG pursues public-interest objectives which are such as to justify restrictions on the free movement of capital.
Η εν λόγω πράξη είχε σκοπό να εμποδίσει την κληρονομική κατάτμηση αυτής της οικογενειακής περιουσίας.
That is the case where national authorities seek to control the development of agricultural land ownership by laying down objectives such as those in the VGVG.
Η αρχή αυτή απέρριψε το αίτημα, θεωρώντας ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις κτήσεως ακινήτων από αλλοδαπούς.
None the less, the rules and the substantive conditions laid down by the prior authorisation mechanism chosen must not go beyond what is necessary in order to achieve the objective pursued.
Το Unabhängiger Verwaltungssenat (Αυστρία), επιληφθέν κατ' έφεση ασκηθείσα από την Μ.
One of the conditions laid down by the VGVG does not fully meet those requirements.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Verwaltungsgerichtshof αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα.
In the main proceedings, the transaction between Ms Ospelt and the Foundation was rejected, pursuant to Paragraph 5(1 )(a) of the VGVG, on the ground that the Foundation did not pursue an agricultural activity, that furthermore it did not have the intention of so doing and that acquisition of agricultural land in order to lease it again to farmers was contrary to the objective of the VGVG aimed at ensuring that acquirers of agricultural land should be farmers themselves.
Με το πρώτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να μάθει αν κανόνες όπως οι κανόνες του VGVG, βάσει των οποίων οι συναλλαγές αγροτικών και δασικών ακινήτων υπόκεινται σε διοικητικούς περιορισμούς, μπορούν, στην περίπτωση που τα άρθρα 6 καθώς και 73 Β έως 73 Δ, 73 ΣΤ και 73 Ζ της Συνθήκης δεν εμποδίζουν την εφαρμογή τους στις συναλλαγές αυτές μεταξύ υπηκόων κρατών μελών,
However, if the national authorities were to interpret the VGVG as meaning that the grant of the authorisation prior to the transfer of real property is subject, in all cases, to observance ofthat condition, it would go beyond what is necessary in order to achieve the public-interest objectives which it pursues and should, to that extent, be regarded as incompatible with the free movement of capital.
επίσης να γίνουν δεκτοί, ενόψει των ιδίων άρθρων, για τις συναλλαγές μεταξύ των υπηκόων των κρατών μελών και των υπηκόων τρίτης χώρας.
Paragraph 5( 1 )(a) of the VGVG provides that acquisition may be permitted, even where the condition referred to above is not met, when such acquisition 'is not contrary to the preservation and creation of an economically healthy, medium and small-scale agricultural estate'.
Λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών στοιχείων της διαφοράς της κύριας δίκης και της διατυπώσεως των προδικαστικών ερωτημάτων, το αιτούν δικαστήριο φαίνεται ότι θεωρεί, κατά συνέπεια, σιωπηρώς το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν, μέλος της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών (στο εξής: ΕΖΕΣ), ως τρίτη χώρα υπό την έννοια του άρθρου 73 Β της Συνθήκης.
If, in view ofthat provision, the national authorities were to interpret the VGVG as meaning that prior authorisation may be granted, depending on the circumstances, to persons who are not farmers resident on the land concerned but who can give the necessary assurances that the abovementioned land will be kept in agricultural use, the VGVG would not fetter the free movement of capital beyond what is necessary in order to achieve its objectives.
Με την προοπτική αυτή, πολλές διατάξεις της εν λόγω Συμφωνίας σκοπούν να διασφαλίσουν την κατά το δυνατό ομριόμρρφη ερμηνεία της Συμφωνίας αυτής στο σύνολο του ΕΟΧ (βλ. γνωμοδότηση 1/92. της 10ης Απριλίου 1992).
Article 73b of the Treaty in conjunction with Articles 73c, 73d, 73f and 73g of the EC Treaty (now Articles 57 EC to 60 EC) do not preclude the acquisition of agricultural land being made subject to the grant of prior authorisation such as that established by the VGVG.
Στο πλαίσιο αυτό, εναπόκειται στο Δικαστήριο να μεριμνά ώστε οι κανόνες της Συμφονίας ΕΟΧ, οι οποίοι ταυτίζονται κατ' ουσίαν με τους κανόνες της Συνθήκης, να ερμηνεύονται κατά ομοιόμορφο τρόπο εντός των κρατών μελών.
However, they do preclude such authorisation being refused in every case in which the acquirer does not himself farm the land concerned as part of a holding and on which he is not resident. '
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Advocate General L. A. Geelhoed delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 10 April 2003.
Τούτο συμβαίνει όταν οι εθνικές αρχές επιδιώκουν να ελέγχουν την εξέλιξη των εγγείων αγροτικών δομών καθορίζοντας σκοπούς όπως οι σκοποί του VGVG.
(Failure of a Member State to fulfil its obligations —Directives 92/12/EEC and 92/81/EEC — Tax on lubricating oils —Excise duty on mineral oils) (First Chamber)
Πάντως, ο μηχανισμός χορηγήσεως προηγουμένης αδείας που έγινε δεκτός δεν πρέπει, λόγω των λεπτομερειών εφαρμογής του και των ουσιαστικών προϋποθέσεων που προβλέπει, να βαίνει πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού.
By application lodged at the Court Registry on 12 November 2001, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by retaining in force a tax on lubricating oils, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Article 3(2) of Council Directive 92/12/EEC of 25 February 1992, and Article 8(1 )(a) of Council Directive 92/81 /EEC of 19 October 1992.
Ο VGVG προβλέπει οτο άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο α', ότι η κτήση μπορεί να επιτρέπεται, μολονότι δεν πληρούται η ανωτέρω προϋπόθεση, αν η κτήση αυτή «δεν αντίκειται στη διατήρηση και δημιουργία υγιών αγροτικών εγγείων ιδιοκτησιών, μικρών και μεσαίων διαστάσεων».
The Member States cannot therefore rely on the right conferred by Article 3(2) of Directive 92/12 to maintain or introduce national taxes for specific purposes in respect of products which must be exempted from the harmonised excise duty in accordance with Article 8( 1 ) of Directive 92/81.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
The Commission's application must therefore be considered well founded with regard to Legislative Decree No 504.
«1) Κανόνες όπως οι κανόνες του Vorarlberger Grundverkehrsgesetz (νόμου περί της εγγείου ιδιοκτησίας), της23ης Σεπτεμβρίου 1993, όπως τροποποιήθηκε, βάσει των οποίων οι συναλλαγές σχετικά με αγροτικά και δασικά ακίνητα υπόκειναι σε διοικητικούς περιορισμούς πρέπει, προκειμένου για συναλλαγή μεταξύ νπηκόων κρατών μελών της Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, να εκτιμώνται
For the purposes of this application there is no need to determine whether Decree-Law No 452 has put an end to the infringement. It is sufficient to find that, by retaining in force a tax on the consumption of lubricating oils under the first paragraph of Article 62 of Legislative Decree No 504 beyond the expiry of the period laid down in the reasoned opinion, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Article 3(2) of Directive 92/12 and Article 8(l)(a)of Directive 92/81.
Τα άρθρα 73 Β της Συνθήκης καθώς και τα άρθρα 73 Γ, 73 Δ, 73 ΣΤ και 73 Ζ της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρα 57 ΕΚ έως 60 ΕΚ) δεν απαγορεύουν να εξαρτάται η κτήση αγροτικών ακινήτων από τη χορήγηση προηγουμένης αδείας όπως αυτή που θεσπίζεται με τον εν λόγω νόμο Πάντως εν πάση περιπτώσει, τα άρθρα αυτά απαγορεύουν τη μη χορήγηση της άδειας αυτής για τον λόγο ότι ο αγοραστής δεν εκμεταλλεύεται ο ίδιος τα εν λόγω ακίνητα στο πλαίσιο αγροτικής εκμεταλλεύσεως και δεν κατοικεί εντός αυτής»
Declares that, by retaining in force a tax on lubricating oils under the first paragraph of Article 62 of Legislative Decree No 504 of 26 October 1995, "Testo unico delle disposizioni legislative concernenti le imposte sulla produzione e sui consumi e relative sanzioni penali e amministrative" (Consolidated Text of Legislative Provisions relating to duties on production and consumption and related criminal and administrative penalties) beyond the expiry of the period laid down in the reasoned opinion, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Article 3(2) of Council Directive 92/12/EEC of 25 February 1992 on the general arrangements for products subject to excise duty and on the holding, movement and monitoring of such products, and Article 8(l)(a) of Council Directive 92/81/EEC of 19 October 1992 on the harmonisation of the structures of excise duties on mineral oils, as amended by Council Directive 94/74/EC of 22 December 1994;
Το ίδιο ισχύει για την προβλεπόμενη από αυτόν τον νόμο προϋπόθεση προηγούμενης άδειας μεταβιβάσεως.»
The Court (First Chamber) decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion.
Υποθ. C-437/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας Φορολογία
Case C-74/02 Commission of the European Communities ν Federal Republic of Germany Environment and consumers
25 Σεπτεμβρίου 2003
25 September 2003
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγίες 92/12/ΕΟΚ και 92/81/ΕΟΚ — Φόρος επί των λιπαντικών ελαίων — Ειδικός φόρος καταναλώσεως επί των πετρελαιοειδών» (Πρώτο τμήμα)
By application lodged at the Court Registry on 5 March 2002, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to adopt within the prescribed period the measures necessary to comply with Directive 1999/94/EC of the European Parliament and of the Council of 13 December 1999 the Federal Republic of Germany has failed to fulfil its obligations under the Directive.
Στις υπόλοιπες περιπτώσεις απαλλάσσονται υποχρεωτικώς από τον εναρμονισμένο ειδικό φόρο καταναλώσεως.
The Court (First Chamber) decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion.
Επομένως, η προσφυγή της Επιτροπής πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη κατά το μέρος που αφορά το νομοθετικό διάταγμα 504.
Preliminary ruling (Directive 90/435/EEC — Corporation tax — Parent companies and subsidiaries of different Member States — Concept of withholding tax) (Fifth Chamber)
Χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί, στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής, αν το νομοθετικό διάταγμα 452 έθεσε τέρμα στην παράβαση, αρκεί να διαπιστωθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ κατά τη λήξη της προθεσμίας που είχε ταχθεί με την αιτιολογημένη γνώμη, με το άρθρο 62, πρώτο εδάφιο, του νομοθετικού διατάγματος 504, φόρο καταναλώσεως επί των λιπαντικών ελαίων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/12 και από το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 92/81.
By order of 6 February 2001 the Special Commissioners of Income Tax ('the Special Commissioners') referred to the Court for a preliminary ruling three questions on the interpretation of Article 5(1) of Council Directive 90/435/EEC of 23 July 1990 and the interpretation and validity of Article 7(2) of the Directive.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Océ NV is the parent company of Océ UK Ltd, a company incorporated and resident in the United Kingdom.