natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συνεπώς, το σημείο 4. της εγκυκλίου της 28ης Αυγούστου 1997, κατά το οποίο είναι απαράδεκτη η αίτηση χορηγήσεως αδείας διαμονής συζύγου υπηκόου κράτους μέλους όταν αυτή υποβάλλεται μετά τη λήξη ισχύος του εγγράφου, συνιστά παραβίαση του κοινοτικού δικαίου.
Therefore, paragraph 4 of the Circular of 28 August 1997, according to which an application for residence by a spouse of a Member State national is inadmissible where it is submitted after the document has expired, infringes Community law.
Δικαστηρίον
The Court's answer
Συνεπώς, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να εξαρτούν τη χορήγηση αδείας διαμονής, σύμφωνα με τις οδηγίες 68/360 και 73/148 από την επίδειξη ισχύουσας θεωρήσειος.
Under Article 4(3) of Directive 68/360 and Article 6 of Directive 73/148, a Member State may make issue of a residence permit conditional upon production of the document with which the person concerned entered its territory (see Roux, cited above, paragraphs 14 and 15).
Εξάλλου, η απομάκρυνση από την επικράτεια με μόνο αιτιολογικό τη λήξη ισχύος της θε < χ > ρήσεο)ς συνιστά κύρωση προφανούς δυσανάλογη σε σχέση με τη βαρύτητα της μη τηρήσεως των διατάξεων της εθνικής νομοθεσίας περί ελέγχου των αλλοδαπών.
Where a third country national remains in the territory of a Member State after his visa has expired, he infringes the legislation of that Member State concerning residence of aliens.
Η παραμονή υπηκόου τρίτης χώρας στην επικράτεια κράτους μέλους μετά τη λήξη ισχύος της θεωρήσεως ταυ συνιστά παραβίαση της νομοθεσίας του εν λόγω κράτους περί διαμονής αλλοδαπών.
Furthermore, Community law does not prevent the Member States from prescribing, for breaches of national provisions concerning the control of aliens, any appropriate sanctions necessary in order to ensure the efficacity of those provisions
Επί του τετάρτου ερωτήματος
application for review as provided for in Articles 44 and 64 of the Law of 15 December 1980 when a decision is made refusing them a residence permit or ordering their expulsion.
Οι διατάξεις του άρθρου 9 της οδηγίας 64/221, οι οποίες είναι συμπληρωματικές εκείνων του συστήματος ενδίκων προσφυγών που προβλέπει το άρθρο 8 της αυτής οδηγίας και οι οποίες αποσκοπούν στη θεραπεία των ελλείψεων αυτιόν των προσφυγών (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 5ης Μαρτίου 1980,98/79, Pecastaing, σκέψεις 15 και 20) επιβάλλεται να ερμηνεύονται διασταλτικώς, όσον αφορά το πεδίο προσωπικής εφαρμογής τους.
The purpose of Article 9(2) of Directive 64/221 is to provide minimum procedural guarantees for persons refused a first residence permit, or whose expulsion is ordered before the issue of the permit, in any of the three cases defined in Article 9(1).
Πράγματι, στον τομέα του κοινοτικού δικαίου, η επιταγή του δικαστικού ελέγχου κάθε αποφάσεως των εθνικών αρχιόν συνιστά γενική αρχή απορρέουσα από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις και έχει παγιωθεί με τα άρθρα 6 και 13 της συμβάσεως (αποφάσεις της 15ης Οκτωβρίου 1987, 222/86, Heylens κ.λπ., σκέψη 14· της 3ης Δεκεμβρίου 1992, C-97/91, Oleificio Borelli κατά Επιτροπής, σκέψη 14, και της 11ης Ιανουαρίου 2001, C-226/99, Siples, σκέψη 17).
Where the right of appeal against administrative measures is restricted to the legality of the decision, the purpose of the intervention of the competent authority is to enable an examination of the facts and circumstances, including factors demonstrating the appropriateness of the proposed measure, to be carried out before the decision is finally taken (see, to that effect, Joined Cases C-65/95 and C111/95 Shingara and Radiom [1997], paragraphs 34 and 37).
Η MRAX ισχυρίζεται ότι οι διατάξεις των άρθρων 8 και 9 της οδηγίας 64/221 μεταφέρθηκαν στη βελγική έννομη τάξη με τα άρθρα 44 και 64 του νόμου της 15ης Δεκεμβρίου 1980.
While Article 4(3) of Directive 68/360 and Article 6 of Directive 73/148 authorise the Member States to demand, for the purpose of issue of a residence permit, production of the document with which the person concerned entered their territory, they do not lay down that that document must still be valid.
Εντούτοις, κατά την κρατούσα στο Βέλγιο διοικητική πρακτική δεν χορηγείται στους υπηκόους τρίτης χώρας, συζύγους υπηκόων κρατών μελών, οι οποίοι δεν έχουν θεώρηση ή η ισχύς της θεωρήσεως τους έχει λήξει, το δικαίωμα υποβολής αιτήσεως επανεξετάσεως, όπως προβλέπουν τα άρθρα 44 και 64 του νόμου της 15ης Δεκεμβρίου 1980, στην περίπτωση λήψεως αποφάσεως περί μη χορηγήσεως αδείας διαμονής ή αποφάσεως περί απομακρύνσεώς τους από την επικράτεια.
Accordingly, where a third country national requires a visa, issue of a residence permit to him cannot be made subject to the condition that his visa is still valid. That is all the more the case because, as the Court held in Giagounidis, cited above, at paragraphs 22 and 23, the Member States are obliged to grant the right of residence within their territory to the workers referred to in Article 1 of Directive 68/360 who can produce either a valid identity card or a valid passport, regardless of the document with which they entered their territory.
Συνεπώς, η βελγική διοικητική πρακτική δεν είναι σύμφωνη προς τις απαιτήσεις του κοινοτικού δικαίου.
Question 4
Απάντηση τον
MRAX states that Articles 8 and 9 of Directive 64/221 have been transposed into Belgian law by Articles 44 and 64 of the Law of 15 December 1980.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι σκοπός του άρθρου 9, παράγραφος 2, της οδηγίας 64/221 είναι η διασφάλιση μιας ελάχιστης διαδικαστικής εγγυήσεως σε όσους δεν χορηγείται μια πρώτη άδεια διαμονής ή αποφασίζεται η απομάκρυνση τους από την επικράτεια πριν από τη χορήγηση μιας τέτοιας άδειας σε μία από τις τρεις περιπτοόσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 1 του εν λόγω άρθρου.
claiming to meet the conditions necessary to qualify for the protection afforded by Directive 64/221 benefits from the minimum procedural guarantees laid down in Article 9 of the directive, even if he is not in possession of an identity document or, requiring a visa, he has entered the territory of a Member State without one or has
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Moreover, those procedural guarantees would be rendered largely ineffective if entitlement to them were excluded in the absence of an identity document or visa or where one of those documents has expired.
Τα άρθρα 4 της οδηγίας 68/360 και 6 της οδηγίας 73/148 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπουν σε κράτος μέλος να αρνηθεί τη χορήγηση αδείας διαμονής ή να προβεί στην απομάκρυνση υπηκόου τρίτης χώρας ο οποίος είναι σε θέση να αποδείξει την ταυτότητα τον και τον γάμο του με υπήκοο κράτους μέλον ç με μόνο αιτιολογικό ότι εισήλθε παρανόμως στην επικράτεια του οικείου κράτ ους μέλους
On a proper construction of Article 4 of Directive 68/360 and Article 6 of Directive 73/148, a Member State is not permitted to refuse issue of a residence permit and to issue an expulsion order against a third country national who is able to furnish proof of his identity and of his marriage to a national of a Member State on the sole ground that he has entered the territory of the Member State concerned unlawfully.
Τα άρθρα 3 και 4, παράγραφος 3, της οδηγίας 68/360, 3 και 6 της οδηγίας 73/148 και 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 64/221/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25 ης Φεβρουαρίου 1964, περί τον συντονισμού των ειδικών μέτρων για τη διακίνηση και τη διαμονή αλλοδαπών, τα οποία δικαιολογούνται για λόγους δημοσίας τάξεως δημοσίας ασφαλείας ή δημοσίας νγείας πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να αρνηθούν τη χορήγηση αδείας διαμονής σε νπήκοο τρίτης χώρας σύζυγο υπηκόου κράτους μέλους ο οποίος εισήλθε παρανόμως στην επικράτεια τους ούτε να προβαίνουν στην απομάκρυνση τον από την επικράτεια, με μόνο αιτιολογικό ότι η ισχύς της θεωρήσεως έληξε πριν αυτός ζητήσει άδεια διαμονής
On a proper construction of Articles 3 and 4(3) of Directive 68/360, Articles 3 and 6 of Directive 73/148 and Article 3(3) of Council Directive 64/221/EEC of 25 February 1964 on the coordination of special measures concerning the movement and residence of foreign nationals which are justified on grounds of public policy, public security or public health, a Member State may neither refuse to issue a residence permit to a third country national who is married to a national of a Member State and entered the territory of that Member State lawfully, nor issue an order expelling him from the territory, on the sole ground that his visa expired before he applied for a residence permit
Τα άρθρα 1, παράγραφος 2, και 9, παράγραφος 2, της οδηγίας 64/221 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι αλλοδαπός σύζυγος νπηκόου κράτους μέλους έχει το δικαίωμα να υποβάλει υπό την κρίση της αρμόδιας αρχής που προβλέπει το άρθρο 9, παράγραφος 1, απόφαση περί μη χορηγήσεως πρώτης αδείας διαμονής ή απόφαση περί απομακρύνσεως πριν από τη χορήγηση μιας τέτοιας αδείας έστω και αν δεν διαθέτει έγγραφο εμφαίνον την ταυτότητα ή, υποκείμενος σε υποχρέωση θεωρήσεως εισήλθε στην επικράτεια τον κράτους μέλους χωρίς θεώρηση ή παρέμεινε εντός αυτής μετά τη λήξη ισχύος της θεωρήσεως του.»
On a proper construction of Articles 1(2) and 9(2) of Directive 64/221, a foreign national married to a national of a Member State has the right to refer to the competent authority envisaged in Article 9(1) of that directive a decision refusing to issue a first residence permit or ordering his expulsion before the issue of the permit, including where
Stix-Hackl ανέπτυξε τις προτάσεις τη; κατά τη συνεδρίαση τη; ολομέλειας τη; 13η; Σεπτεμβρίου 2001.
Advocate General C. Stix-Hackl delivered her Opinion at the sitting of the Full Court on 13 September 2001.
Το άρθρο 3 των οδηγιών 68/360ÆOK του Συμβουλίου, της 15ης Οκτιοβρίου 1968, περί καταργήσεως των περιορισμιόν στη διακίνηση και στη διαμονή τιον εργαζομένων των κρατών μελών και των οικογενειών τους στο εσωτερικό της Κοινότητας, και 73/148/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Μαίου 1973, περί καταργήσε < :ος των περιορισμών στη διακίνηση και στη διαμονή τιον υπηκόων των κρατών μελών στο εσωτερικό της Κοινότητας στον τομέα της εγκαταστάσεως και της παροχής υπηρεσιών, καθώς και ο κανονισμός (ΕΚ) 2317/95 του Συμβουλίου, της 25ης Σεπτεμβρίου 1995, για καθορισμό των τρίτων χωρών οι υπήκοοι τιον οποίων πρέπει να διαθέτουν θεώρηση κατά τη διέλευση των εξωτερικών συνόρων των κρατών μελών, έχουν την έννοια ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επαναπροωθούν στα σύνορα υπηκόους τρίτων χωρών, οι οποίοι υπόκεινται στην υποχρέωση θεωρήσεως και είναι σύζυγοι κοινοτικών πολιτών, επιχειρούν δε να εισέλθουν στην επικράτεια κράτους μέλους χωρίς να διαθέτουν ταυτότητα ή θεώρηση, παρά μόνον υπό την προϋπόθεση ότι η επαναπροίόθηση στα σύνορα συμβιβάζεται με το δικαίωμα σεβασμού της οικογενειακής ζωής και, ιδίως, με την αρχή της αναλογικότητας.
The answer to the national court's first question is that Article 3 of Directive 68/360, Article 3 of Directive 73/148 and Regulation No 2317/95 are to be interpreted as meaning that the Member States may refuse entry at the frontier to non-Member State national spouses of Community nationals who are required to have a visa on entry but who attempt to enter the territory of a Member State without being in possession of a passport or visa only if that is compatible with the right to respect for family life, in particular with the principle of proportionality.
Το άρθρο 4 της οδηγίας 68/360 και το άρθρο 6 της οδηγίας 73/148, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 των δύο αυτών οδηγιών καθώς και με το άρθρο 3 της οδηγίας 64/221ÆOK του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1964, περί του συντονισμού το)ν ειδικών μέτριον για τη διακίνηση και τη διαμονή αλλοδαπών, τα οποία δικαιολογούνται για λόγους δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφαλείας ή δημοσίας υγείας, έχουν την έννοια ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να αρνηθούν τη χορήγηση άδειας διαμονής σε υπήκοο τρίτης χώρας, σύζυγο κοινοτικού πολίτη, ο οποίος έχει εισέλθει παράνομα στην επικράτεια τους και να λάβουν έναντι αυτού μέτρο απομακρύνσεως από το έδαφος τους, παρά μόνον υπό την προϋπόθεση ότι τα μέτρα αυτά συμβιβάζονται με το δικαίωμα σεβασμού της οικογενειακής ζωής και, ιδίως, με την αρχή της αναλογικότητας.
The answer to the second question is that Article 4 of Directive 68/360 and Article 6 of Directive 73/148 in conjunction with Article 3 of those directives and Article 3 of Directive 64/221 are to be interpreted as meaning that the Member States may refuse to issue a residence permit to the spouse of a Community citizen who has irregularly entered their territory and adopt a measure expelling him from the territory only if that is compatible with the right to respect for family life, and in particular with the principle of proportionality.
Τα άρθρα 3 και 4, παράγραφος 3, της οδηγίας 68/360, τα άρθρα 3 και 6 της οδηγίας 73/148 και το άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 64/221 έχουν την έννοια ότι απαγορεύουν την άρνηση χορηγήσεως άδειας διαμονής ή τη λήψη μέτρου απομακρύνσεως από την επικράτεια έναντι υπηκόου τρίτης χώρας, συζύγου κοινοτικού πολίτη, ο οποίος εισήλθε νομίμως στην επικράτεια του οικείου κράτους μέλους, του οποίου όμως η ισχύς της θεωρήσεως έχει λήξει κατά τον χρόνο κατά τον οποίο ζητεί τη χορήγηση της άδειας διαμονής.
The answer to the third question is that Article 3 and Article 4(3) of Directive 68/360, Articles 3 and 6 of Directive 73/148 and Article 3(3) of Directive 64/221 are to be interpreted as meaning that Member States may neither refuse a residence permit nor expel a non-Member State national spouse of a Community citizen who has lawfully entered the territory but whose visa has expired at the time when application is made for that permit.
Τα άρθρα 1 και 9, παράγραφος 2, της οδηγίας 64/221 έχουν την έννοια ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών, σύζυγοι πολιτών της Ενώσεως, οι οποίοι δεν διαθέτουν δελτίο ταυτότητας ή θεώρηση ή των οποίων η ισχύς του δελτίου ταυτότητας ή της θεωρήσεως έχει λήξει, έχουν τη δυνατότητα να απευθυνθούν στην προβλεπόμενη από το άρθρο 9, παράγραφος 1, αρχή, στην περίπτωση που ζητούν τη χορήγηση πρώτης άδειας διαμονής ή στην περίπτωση απομακρύνσεώς τους από την επικράτεια πριν από τη χορήγηση αυτής της άδειας, εφόσον αποδεικνύουν ότι εμπίπτουν στο πεδίο προσοοπικής εφαρμογής της οδηγίας 64/221.
The answer to the fourth question is that Article 1 and Article 9(2) of Directive 64/221 are to be interpreted as meaning that non-Member State national spouses of Community citizens who have no passport or visa or whose passport or visa has expired may apply to the competent authority within the meaning of Article 9(1) where they apply for a first residence permit or are expelled before its issue, if they prove that they come within the scope of the persons referred to in Directive 64/221.
Στο πλαίσιο αυτό, τα κράτη μέλη πρέπει να ενεργούν κατά τρόπο που να μη καθιστά εξαιρετικά δυσχερή ή αδύνατη στην πράξη την άσκηση τιον δικαιωμάτων που απορρέουν από την κοινοτική έννομη τάξη.»
The Member States must proceed in such a way that assertion of the rights granted by Community law is not rendered practically impossible or excessively difficult.'
Υποθ. C-50/00 Ρ Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως Γεωογία
Case C-50/00 Ρ Unión de Pequeños Agricultores ν Council of the European Union Agriculture
«■Αίτηση αναιρέσεως '— Κανονισμός (ΕΚ) 1638/98 — Κοινή οργάνωση αγορών στον τομέα των λιπαρών ουσιών — Προσφυγή ακυρώσεως — Πρόσωπο το οποίο η απόφαση αφορά ατομικά — Αποτελεσματική δικαστική προστασία — Παραδεκτό» (Ολομέλεια) δυνάμει του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ένσταση απαραδέκτου.
(Appeal — Regulation (EC) No 1638/98 — Common organisation of the market in oils and fats — Action for annulment — Person individually concerned — Effective judicial protection — Admissibility) (Full Court)
Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, το Πριοτοδικείο δέχθηκε την ένσταση απαραδέκτου και απέρριψε την προσφυγή ως προδήλως απαράδεκτη.
By the contested order, the Court of First Instance upheld that objection of inadmissibility, with the result that it dismissed the application as manifestly inadmissible.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 16 Φεβρουαρίου 2000, η Unión de Pequeños Agricultores άσκησε, δυνάμει του άρθρου 49 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, αναίρεση κατά της διατάξεως του Πρωτοδικείου της 23ης Νοεμβρίου 1999, Τ-173/98, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη), , με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή της αναιρεσείουσας με την οποία ζητούσε τη μερική ακύρωση του κανονισμού (ΕΚ) 1638/98 του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1998, για την τροποποίηση του κανονισμού 136/66/ΕΟΚπερί δημιουργίας κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των λιπαρών ουσιών.
By application lodged at the Court Registry on 16 February 2000, Unión de Pequeños Agricultores brought an appeal, pursuant to Article 49 of the EC Statute of the Court of Justice, against the order of the Court of First Instance of 23 November 1999 in Case T-173/98 Unión de Pequeños Agricultores ν Council [1999] ('the contested order'), by which that court dismissed its application for partial annulment of Regulation (EC) No 1638/98 of 20 July 1998 amending Regulation No 136/66/EEC on the establishment of a common organisation of the market in oils and fats.
Η διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
Procedure before the Court of First Instance and the contested order
Κατ' αρχάς, το Πριοτοδικείο, αφού υπενθύμισε στη σκέψη 34 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξειος ότι, κατά πάγια νομολογία, το άρθρο 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης παρέχει στους ιδιώτες το δικαίωμα να προσβάλουν κάθε απόφαση η οποία, αν και εκδόθηκε υπό τη μορφή κανονισμού, τους αφορά άμεσα και ατομικά και ότι το κριτήριο της διακρίσεως μεταξύ κανονισμού και αποφάσεως έγκειται στη γενική ή μη γενική ισχύ της οικείας πράξεως, κατέληξε, στη σκέψη 44 της ανιοτέρω διατάξεως, ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός έχει, εκ της φύσεως του και του περιεχομένου του, κανονιστικό χαρακτήρα και δεν συνιστά απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 189 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 249 ΕΚ).
First, the Court of First Instance pointed out in paragraph 34 of the contested order that, according to settled case-law, the fourth paragraph of Article 173 of the Treaty allows individuals to challenge any decision which, although in the form of a regulation, is of direct and individual concern to them and that the test for distinguishing between a regulation and a decision is whether or not the measure in question is of general application. The Court held, in paragraph 44 of that order, that the contested regulation is, by its nature and its scope, legislative in character and does not constitute a decision within the meaning of Article 189 of the EC Treaty (now Article 249 EC).
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 20 Οκτωβρίου 1998, η Unión de Pequeños Agricultores, μια επαγγελματική ένωση η οποία εκπροσωπεί και προασπίζεται τα συμφέροντα των μικρών ισπανικών γεωργικών επιχειρήσεοιν και η οποία έχει νομική προσωπικότητα βάσει του ισπανικού δικαίου, άσκησε, δυνάμει του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ), προσφυγή ακυρώσεως του προσβαλλόμενου κανονισμού, πλην του καθεστώτος ενισχύσεων για τις επιτραπέζιες ελιές.
By application lodged at the Registry of the Court of First Instance on 20 October 1998, Unión de Pequeños Agricultores, a trade association which represents and acts in the interests of small Spanish agricultural businesses and which has legal personality under Spanish law, brought an action, pursuant to the fourth paragraph of Article 173 of the EC Treaty (now, after amendment, the fourth paragraph of Article 230 EC), for annulment of the contested regulation, with the exception of the aid scheme for table olives.
Με χωριστό δικόγραφο, που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 23 Δεκεμβρίου 1998, το Συμβούλιο προέβαλε,
By separate document lodged at the Registry of the Court of First Instance on 23 December 1998, the Council raised an objection of inadmissibility under Article 114(1) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance.
στη σκέψη 47 της ιδίας διατάξεως, ότι, επιπλέον, είναι δυνατόν να είναι συναφώς παραδεκτές οι προσφυγές που ασκούν οι ενώσεις, τουλάχιστον όταν μια νομοθετική διάταξη αναγνωρίζει ρητώς στις επαγγελματικές ενώσεις ορισμένες δυνατότητες διαδικαστικού χαρακτήρα, όταν η ένωση εκπροσωπεί τα συμφέροντα επιχειρήσεων οι οποίες νομιμοποιούνται να ασκήσουν προσφυγή και όταν η ένωση εξατομικεύεται λόγω του ότι η προσβαλλόμενη πράξη θίγει τα ίδια τα συμφέροντα της ως ενώσεως και συγκεκριμένα διότι η πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση θίγει τη θέση της ως διαπραγματεύτριας.
The Court of First Instance also pointed out, in paragraphs 53 to 55 of the contested order, that nor could the appellant validly claim, in support of the admissibility of its action, that the contested regulation affected some of its specific interests and it held, in paragraph 58 of that order, that the appellant was not differentiated by reason of any of the tests established by caselaw for the admissibility of an action for annulment brought by an association.
Τέλος, το Πρωτοδικείο εξέτασε το τελευταίο επιχείρημα το οποίο προέβαλε η προσφεύγουσα προκειμένου να αποδείξει ότι οι διατάξεις του προσβαλλόμενου κανονισμού την αφορούν ατομικά, ήτοι τον κίνδυνο να μην τύχει αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.
Finally, the Court of First Instance examined the last argument put forward by the appellant to prove that it was individually concerned by the provisions of the contested regulation, namely that there is a risk that it will not receive effective judicial protection.
Συναφοός, το Πρωτοδικείο έκρινε τα εξής:
In that regard, it held as follows:
Ωστόσο, το Πρωτοδικείο έκρινε στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως ότι η προσφεύγουσα δεν μπορεί εν προκειμένω να επικαλεστεί καμία από τις τρεις αυτές περιπτώσεις για να στηρίξει το παραδεκτό της προσφυγής της.
The argument that no effective legal protection is afforded consists of the complaint that there are no legal remedies under national law which make it possible, if necessary, to review the legality of the contested regulation by means of a reference for a preliminary ruling under Article 177 of the [EC] Treaty [(now Article 234 EC)].
'Οσον αφορά το επιχείρημα που αντλείται από την έλλειψη αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, τούτο συνίσταται στην καταγγελία της ελλείψεως εσιοτερικών ενδίκων βοηθημάτων που παρέχουν, ενδεχομένως, τη δυνατότητα ελέγχου του κύρους του προσβαλλόμενου κανονισμού με την προδικαστική παραπομπή που στηρίζεται στο άρθρο 177 της Συνθήκης [ΕΚ, νυν άρθρο 234 ΕΚ].
In the present case, the Court of First Instance held, in paragraph 48 of the contested order, that the appellant could not rely on any of these three situations in order to establish the admissibility of its action.
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως όλων των υποκειμένων δικαίου όσον αφορά τις προϋποθέσεις προσβάσεως στον κοινοτικό δικαστή μέσω προσφυγής ακυρώσεως απαιτεί να μην εξαρτώνται οι προϋποθέσεις αυτές από τις περιστάσεις που αντιστοιχούν στο σύστημα δικαιοδοτικού ελέγχου εκάστου κράτους μέλους.
It must be pointed out, in this connection, that the principle of equality for all persons subject to Community law in respect of the conditions for access to the Community judicature by means of the action for annulment requires that those conditions do not depend on the particular circumstances of the judicial system of each Member State.
Επιβάλλεται άλλωστε να υπογραμμιστεί, ως προς το ζήτημα αυτό, ότι, κατ' εφαρμογήν της αρχής της ειλικρινούς συνεργασίας που καθιερώνει το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 10 ΕΚ), τα κράτη μέλη οφείλουν να
In this regard it should also be observed that, in accordance with the principle of sincere cooperation laid down in Article 5 of the EC Treaty (now Article 10 EC), the Member States are required to implement the complete system of legal remedies and procedures established by the EC Treaty to permit the Court of Justice to review the legality of measures adopted by the Community institutions (see, on this point, the judgment in [Case 294/83] Les Verts ν Parliament [[1986] ...], paragraph 23).