natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Καθόσον η Κοινότητα δεν δεσμεύεται από τη Σύμβαση Marpol 73/78, ούτε το γεγονός απλώς και μόνον ότι η οδηγία 2005/35 έχει ως αντικείμενο την ενσωμάτωση στο κοινοτικό δίκαιο ορισμένων κανόνων που απαντούν στην ανωτέρω σύμβαση αρκεί για να καταστήσει το Δικαστήριο αρμόδιο να ελέγξει τη νομιμότητα της οδηγίας έναντι της συμβάσεως αυτής.
Since the Community is not bound by Marpol 73/78, the mere fact that Directive 2005/35 has the objective of incorporating certain rules set out in that Convention into Community law is likewise not sufficient for it to be incumbent upon the Court to review the directive’s legality in the light of the Convention.
Εντούτοις, δεν προκύπτει ότι οι κανονισμοί 9 και 11, στοιχείο β΄, του παραρτήματος I της Συμβάσεως Marpol 73/78, καθώς και οι κανονισμοί 5 και 6, στοιχείο β΄, του παραρτήματος II αυτής, αποτελούν έκφραση εθιμικών κανόνων καθιερωμένων μέσω του γενικού διεθνούς δικαίου.
None the less, it does not appear that Regulations 9 and 11(b) of Annex I to Marpol 73/78 and Regulations 5 and 6(b) of Annex II to that Convention are the expression of customary rules of general international law.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, επιβάλλεται να διαπιστωθεί ότι το κύρος της οδηγίας 2005/35 δεν μπορεί να εκτιμηθεί υπό το φως της Συμβάσεως Marpol 73/78 μολονότι τα κράτη μέλη δεσμεύονται από αυτήν.
In those circumstances, it is clear that the validity of Directive 2005/35 cannot be assessed in the light of Marpol 73/78, even though it binds the Member States.
Πάντως, το γεγονός αυτό δύναται να έχει επιπτώσεις ως προς την ερμηνεία, αφενός, της Συμβάσεως του Montego Bay και, αφετέρου, των διατάξεων του παράγωγου δικαίου που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως Marpol 73/78.
The latter fact is, however, liable to have consequences for the interpretation of, first, UNCLOS and, second, the provisions of secondary law which fall within the field of application of Marpol 73/78.
Πράγματι, λαμβάνοντας υπόψη την εθιμική αρχή της καλής πίστεως, η οποία αποτελεί μέρος του γενικού διεθνούς δικαίου, και το άρθρο 10 ΕΚ, εναπόκειται στο Δικαστήριο να ερμηνεύσει τις ανωτέρω διατάξεις λαμβάνοντας υπόψη τη Σύμβαση Marpol 73/78.
In view of the customary principle of good faith, which forms part of general international law, and of Article 10 EC, it is incumbent upon the Court to interpret those provisions taking account of Marpol 73/78.
Δεύτερον, όσον αφορά τη Σύμβαση του Montego Bay, αυτή υπογράφηκε από την Κοινότητα και εγκρίθηκε με την απόφαση 98/392, με αποτέλεσμα να δεσμεύει την Κοινότητα, δεδομένου ότι οι διατάξεις της αποτελούν πλέον αναπόσπαστο τμήμα της κοινοτικής έννομης τάξεως (βλ. απόφαση της 30ής Μαΐου 2006, C-459/03, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, Συλλογή 2006, σ. I-4635, σκέψη 82).
Second, UNCLOS was signed by the Community and approved by Decision 98/392, thereby binding the Community, and the provisions of that Convention accordingly form an integral part of the Community legal order (see Case C-459/03 Commission v Ireland [2006] ECR I-4635, paragraph 82).
Επομένως, πρέπει να ελεγχθεί αν η εξέταση του κύρους των κοινοτικών πράξεων υπό το πρίσμα των διατάξεων της Συμβάσεως του Montego Bay προσκρούει στη φύση και στην οικονομία της Συμβάσεως, όπως αυτές προκύπτουν μεταξύ άλλων από τον σκοπό, το προοίμιο και το γράμμα αυτής.
It must therefore be determined whether the nature and the broad logic of UNCLOS, as disclosed in particular by its aim, preamble and terms, preclude examination of the validity of Community measures in the light of its provisions.
Κύριος στόχος της Συμβάσεως του Montego Bay είναι η κωδικοποίηση, η αποσαφήνιση και η ανάπτυξη των κανόνων του γενικού διεθνούς δικαίου σχετικά με την ειρηνική συνεργασία της διεθνούς κοινότητας κατά την εξερεύνηση, τη χρήση και την εκμετάλλευση των θαλάσσιων εκτάσεων.
UNCLOS’s main objective is to codify, clarify and develop the rules of general international law relating to the peaceful cooperation of the international community when exploring, using and exploiting marine areas.
Προς τούτο, σύμφωνα με το προοίμιο της Συμβάσεως, πρόθεση των συμβαλλόμενων μερών ήταν η εγκαθίδρυση, μέσω της Συμβάσεως, μιας έννομης τάξεως για τις θάλασσες και τους ωκεανούς προς διευκόλυνση της διεθνούς ναυσιπλοΐας, λαμβάνουσας υπόψη τα συμφέροντα και τις ανάγκες ολόκληρης της ανθρωπότητας και ειδικότερα τα συμφέροντα και τις ειδικές ανάγκες των αναπτυσσόμενων χωρών και ενισχύουσας την ειρήνη, την ασφάλεια, τη συνεργασία καθώς και τις φιλικές σχέσεις μεταξύ όλων των εθνών.
According to the preamble to UNCLOS, the Contracting Parties agreed to that end to establish through UNCLOS a legal order for the seas and oceans which would facilitate international navigation, which would take into account the interests and needs of mankind as a whole and, in particular, the special interests and needs of developing countries, and which would strengthen peace, security, cooperation and friendly relations among all nations.
Υπό την οπτική αυτή γωνία, η Σύμβαση του Montego Bay εγκαθιδρύει τα νομικά καθεστώτα της αιγιαλίτιδας ζώνης (άρθρα 2 έως 33), των υδάτων των στενών διεθνούς ναυσιπλοΐας (άρθρα 34 έως 45), των αρχιπελαγικών υδάτων (άρθρα 46 έως 54), της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (άρθρα 55 έως 75), της υφαλοκρηπίδας (άρθρα 76 έως 85) και της ανοικτής θάλασσας (άρθρο 86 έως 120).
From this viewpoint, UNCLOS lays down legal regimes governing the territorial sea (Articles 2 to 33), waters forming straits used for international navigation (Articles 34 to 45), archipelagic waters (Articles 46 to 54), the exclusive economic zone (Articles 55 to 75), the continental shelf (Articles 76 to 85) and the high seas (Articles 86 to 120).
Για όλες τις ανωτέρω θαλάσσιες εκτάσεις, σκοπός της Συμβάσεως είναι η εγκαθίδρυση μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ των συμφερόντων των εχόντων την ιδιότητα
For all those marine areas, UNCLOS seeks to strike a fair balance between the interests of States as coastal States and the interests of States as flag States, which may
INTERTANKO κ.λπ.
INTERTANKO AND OTHERS conflict.
Συναφώς, τα συμβαλλόμενα μέρη προτίθενται, όπως προκύπτει από πολυάριθμες διατάξεις της Συμβάσεως, όπως είναι τα άρθρα 2, 33, 34, παράγραφος 2, 56 ή 89 αυτής, να καθορίζουν τα ουσιαστικά και εδαφικά όρια των αντίστοιχων κυριαρχικών δικαιωμάτων τους.
In this connection, as is apparent from numerous provisions of the Convention, such as Articles 2, 33, 34(2), 56 and 89, the Contracting Parties provide for the establishment of the substantive and territorial limits to their respective sovereign rights.
Αντιθέτως, οι ιδιώτες δεν απολαύουν, κατ’ αρχήν, αυτοτελών δικαιωμάτων και ελευθεριών δυνάμει της Συμβάσεως του Montego Bay.
On the other hand, individuals are in principle not granted independent rights and freedoms by virtue of UNCLOS.
Ειδικότερα, δύνανται να απολαύουν της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας μόνον εφόσον αποδεικνύουν στενή σχέση μεταξύ των πλοίων τους και του κράτους που τους αναγνωρίζει την εθνικότητα και καθίσταται το κράτος της σημαίας τους.
In particular, they can enjoy the freedom of navigation only if they establish a close connection between their ship and a State which grants its nationality to the ship and becomes the ship’s flag State.
Η σχέση αυτή πρέπει να εγκαθιδρύεται δυνάμει του εσωτερικού δικαίου του εν λόγω κράτους.
This connection must be formed under that State’s domestic law.
Το άρθρο 91 της Συμβάσεως διευκρινίζει συναφώς ότι κάθε κράτος καθορίζει τις προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η χορήγηση της εθνικότητάς του στα πλοία, η νηολόγηση των πλοίων στην επικράτειά του καθώς οι απαιτούμενες προϋποθέσεις που διέπουν το δικαίωμά τους να φέρουν τη σημαία του, εξυπακουομένου ότι πρέπει να υφίσταται γνήσιος δεσμός μεταξύ του κράτους και των πλοίων αυτών.
Article 91 of UNCLOS states in this regard that every State is to fix the conditions for the grant of its nationality to ships, for the registration of ships in its territory and for the right to fly its flag, and that there must exist a genuine link between the State and the ship.
Κατά το άρθρο 92, παράγραφος 1, της Συμβάσεως του Montego Bay, τα πλοία πλέουν φέροντα τη σημαία ενός μόνον κράτους, ενώ ουδεμία αλλαγή σημαίας μπορεί να μεσολαβήσει κατά τη διάρκεια του πλου ή του ελλιμενισμού, πλην της περιπτώσεως πραγματικής μεταβιβάσεως της ιδιοκτησίας ή αλλαγής νηολογίου.
Under Article 92(1) of UNCLOS, ships are to sail under the flag of one State only and may not change their flag during a voyage or while in a port of call, save in the case of a real transfer of ownership or change of registry.
Αφ’ ης στιγμής ένα πλοίο δεν συνδέεται με κράτος, ούτε το πλοίο ούτε τα ευρισκόμενα εντός αυτού πρόσωπα απολαύουν της ελευθερίας ναυσιπλοΐας.
If a ship is not attached to a State, neither the ship nor the persons on board enjoy the freedom of navigation.
Συναφώς, η Σύμβαση του Montego Bay προβλέπει, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 110, παράγραφος 1, αυτής, ότι πολεμικό πλοίο το οποίο διασταυρώνεται στην ανοικτή θάλασσα με ξένο πλοίο μπορεί να το αναχαιτίσει προς έλεγχο εφόσον έχει βάσιμους λόγους να υποπτεύεται ότι το δεύτερο στερείται εθνικότητας.
In this connection, UNCLOS provides inter alia, in Article 110(1), that a warship which encounters a foreign ship on the high seas is justified in boarding it if there is reasonable ground for suspecting that the ship is without nationality.
Ασφαλώς, ορισμένες διατάξεις της Συμβάσεως του Montego Bay, όπως είναι τα άρθρα 17, 110, παράγραφος 3, και 111, παράγραφος 8, αυτής, όπως είναι διατυπωμένες, υπαινίσσονται την αναγνώριση δικαιωμάτων στα πλοία.
It is true that the wording of certain provisions of UNCLOS, such as Articles 17, 110(3) and 111(8), appears to attach rights to ships.
Εξ αυτού, πάντως, δεν έπεται ότι τα συγκεκριμένα δικαιώματα ανάγονται στους ιδιώτες που συνδέονται με τα πλοία αυτά, όπως είναι οι πλοιοκτήτες τους, καθόσον το διεθνές νομικό καθεστώς του πλοίου εξαρτάται από το κράτος της σημαίας και όχι από το αν το πλοίο ανήκει σε ορισμένα φυσικά ή νομικά πρόσωπα.
It does not, however, follow that those rights are thereby conferred on the individuals linked to those ships, such as their owners, because a ship’s international legal status is dependent on the flag State and not on the fact that it belongs to certain natural or legal persons.
Ομοίως, το κράτος της σημαίας υπέχει, δυνάμει της ανωτέρω Συμβάσεως, την υποχρέωση να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να κατοχυρώνει την ασφάλεια στη θάλασσα και, συνακόλουθα, προκειμένου να προστατεύει τα συμφέροντα των άλλων κρατών.
Likewise, it is the flag State which, under the Convention, must take such measures as are necessary to ensure safety at sea and, therefore, to protect the interests of other States.
Έτσι, το οικείο κράτος μπορεί και να καθίσταται υπεύθυνο, έναντι των άλλων κρατών, για τυχόν προσβολές των τελούντων υπό την κυριαρχία αυτών θαλάσσιων εκτάσεων εκ μέρους πλοίου που φέρει τη σημαία του, καθόσον οι προσβολές αυτές είναι απόρροια αθετήσεως εκ μέρους του κράτους της σημαίας των υποχρεώσεών του.
The flag State may thus also be held liable, vis-à-vis other States, for harm caused by a ship flying its flag to marine areas placed under those States’ sovereignty, where that harm results from a failure of the flag State to fulfil its obligations.
Την προεκτεθείσα ερμηνεία δεν αναιρεί το γεγονός ότι το μέρος XI της Συμβάσεως του Montego Bay καθιστά τα φυσικά και νομικά πρόσωπα κοινωνούς όσον αφορά την εξερεύνηση, τη χρήση και την εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού και του υπεδάφους του πέραν των ορίων της εθνικής δικαιοδοσίας, δεδομένου ότι η υπό κρίση υπόθεση ουδόλως αφορά τις διατάξεις του οικείου μέρους XI.
Doubt is not cast on the foregoing analysis by the fact that Part XI of UNCLOS involves natural and legal persons in the exploration, use and exploitation of the sea-bed and ocean floor, and subsoil thereof, beyond the limits of national jurisdiction, since the present case does not in any way concern the provisions of Part XI.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, διαπιστώνεται ότι η Σύμβαση του Montego Bay δεν θεσπίζει κανόνες προοριζόμενους να τυγχάνουν ευθείας και άμεσης εφαρμογής στους ιδιώτες και να απονέμουν σ’ αυτούς δικαιώματα ή ελευθερίες, η επίκληση των οποίων είναι δυνατή έναντι των κρατών, ανεξάρτητα από τη στάση του κράτους της σημαίας του πλοίου.
In those circumstances, it must be found that UNCLOS does not establish rules intended to apply directly and immediately to individuals and to confer upon them rights or freedoms capable of being relied upon against States, irrespective of the attitude of the ship’s flag State.
Εξ αυτού έπεται ότι η φύση και η οικονομία της Συμβάσεως του Montego Bay δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να εκτιμήσει το κύρος κοινοτικής πράξεως υπό το φως της πρώτης.
It follows that the nature and the broad logic of UNCLOS prevent the Court from being able to assess the validity of a Community measure in the light of that Convention.
Κατόπιν αυτού, επιβάλλεται στο πρώτο, δεύτερο και τρίτο ερώτημα να δοθεί η απάντηση ότι το κύρος της οδηγίας 2005/35 δεν μπορεί να εκτιμηθεί:
Consequently, the answer to the first three questions must be that the validity of Directive 2005/35 cannot be assessed:
— ούτε υπό το πρίσμα της Συμβάσεως Marpol 73/78,
— either in the light of Marpol 73/78,
— ούτε υπό το πρίσμα της Συμβάσεως του Montego Bay.
— or in the light of UNCLOS.
Επί του τετάρτου ερωτήματος
Question 4
Με το ερώτημα αυτό το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν το άρθρο 4 της οδηγίας 2005/35 είναι άκυρο επειδή, λόγω της χρήσεως της εκφράσεως «βαρεία αμέλεια», παραβιάζεται η γενική αρχή της ασφαλείας δικαίου.
By this question, the national court essentially asks whether Article 4 of Directive 2005/35 is invalid on the ground that, by using the term ‘serious negligence’, it infringes the general principle of legal certainty.
Οι αιτούσες της κύριας δίκης και η Ελληνική Κυβέρνηση εκτιμούν ότι το άρθρο 4 της οδηγίας 2005/35 παραβιάζει τη γενική αρχή της ασφαλείας δικαίου, η οποία απαιτεί η κανονιστική ρύθμιση να είναι σαφής και ακριβής, ώστε οι πολίτες να έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν με βεβαιότητα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους.
The claimants in the main proceedings and the Greek Government consider that Article 4 of Directive 2005/35 breaches the general principle of legal certainty which requires that rules should be clear and precise so that individuals may ascertain unequivocally what their rights and obligations are.
Συγκεκριμένα, η ανωτέρω διάταξη εξαρτά την ευθύνη των προσώπων τα οποία προέβησαν σε απορρίψεις ρυπογόνων ουσιών από τη κριτήριο της βαρείας αμελείας, το οποίο ουδόλως ορίζει η οδηγία 2005/35 και στερείται, ως εκ τούτου, σαφηνείας.
They submit that, under this provision, liability of persons causing discharges of polluting substances is subject to the test of serious negligence, which is not defined at all by Directive 2005/35 and which consequently lacks clarity.
Έτσι, τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα αδυνατούν να λάβουν γνώση του βαθμού σοβαρότητας της κανονιστικής ρυθμίσεως στην οποία υπόκεινται.
Thus, the persons concerned are unable to ascertain the degree of severity of the rules to which they are subject.
Η γενική αρχή της ασφαλείας δικαίου, η οποία συνιστά θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου, επιτάσσει, μεταξύ άλλων, τη σαφήνεια και ακρίβεια των κανονιστικών ρυθμίσεων, ώστε οι διοικούμενοι να έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν με βεβαιότητα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους και να λαμβάνουν ως εκ τούτου τα μέτρα τους (βλ. αποφάσεις της 14ης Απριλίου 2005, C-110/03, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I-2801, σκέψη 30, και προπαρατεθείσα IATA και ELFAA, σκέψη 68).
The general principle of legal certainty, which is a fundamental principle of Community law, requires, in particular, that rules should be clear and precise, so that individuals may ascertain unequivocally what their rights and obligations are and may take steps accordingly (see Case C-110/03 Belgium v Commission [2005] ECR I-2801, paragraph 30, and IATA and ELFAA, paragraph 68).
Επιπλέον, υποχρεώνοντας τα κράτη μέλη να θεωρούν ορισμένους τρόπους συμπεριφοράς ως παραβάσεις και να τους επιβάλουν κυρώσεις, το άρθρο 4 της οδηγίας 2005/35, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, πρέπει επίσης να τηρεί την αρχή της νομιμότητας των εγκλημάτων και των ποινών (nullum crimen, nulla poena sine lege), η οποία συγκαταλέγεται μεταξύ των γενικών αρχών του δικαίου επί των οποίων έχουν θεμελιωθεί οι κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών (απόφαση της 3ης Μαΐου 2007, C-303/05, Advocaten voor de Wereld, Συλλογή 2007, σ. I-3633, σκέψη 49), η οποία αποτελεί ειδική έκφραση της γενικής αρχής περί ασφαλείας δικαίου.
Furthermore, in obliging the Member States to regard certain conduct as infringements and to punish it, Article 4 of Directive 2005/35, read in conjunction with Article 8 thereof, must also observe the principle of the legality of criminal offences and penalties (nullum crimen, nulla poena sine lege), which is one of the general legal principles underlying the constitutional traditions common to the Member States (Case C-303/05 Advocaten voor de Wereld [2007] ECR I-3633, paragraph 49) and is a specific expression of the general principle of legal certainty.
Η αρχή της νομιμότητας των εγκλημάτων και των ποινών σημαίνει ότι οι κοινοτικοί κανόνες καθορίζουν σαφώς τις αξιόποινες πράξεις και τις ποινές που τις κολάζουν.
The principle of the legality of criminal offences and penalties implies that Community rules must define clearly offences and the penalties which they attract.
Η προϋπόθεση αυτή πληρούται όταν ο πολίτης έχει τη δυνατότητα να γνωρίζει, με βάση το γράμμα της συναφούς διατάξεως και, εν ανάγκη, με τη βοήθεια της ερμηνείας που δίδεται στη διάταξη αυτή από τα δικαστήρια, ποιες πράξεις και παραλείψεις επάγονται την ποινική ευθύνη του (βλ., ιδίως, προπαρατεθείσα απόφαση Advocaten voor de Wereld, σκέψη 50, καθώς και ΕΔΔΑ, απόφαση Coëme κ.λπ. κατά Βελγίου, της 22ας Ιουνίου 2000, Recueil des arrêts et décisions 2000-VII, § 145).
This requirement is satisfied where the individual can know from the wording of the relevant provision and, if need be, with the assistance of the courts’ interpretation of it, what acts and omissions will make him criminally liable (see, in particular, Advocaten voor de Wereld, paragraph 50, and the judgment of the European Court of Human Rights in Coëme and Others v. Belgium, nos. 32492/96, 32547/96, 32548/96, 33209/96 and 33210/96, Reports of Judgments and Decisions 2000-VII, § 145).
Γεγονός είναι ότι το άρθρο 4 της οδηγίας 2005/35, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, υποχρεώνει τα κράτη μέλη να επιβάλουν κυρώσεις για τις εκ μέρους πλοίων απορρίψεις ρυπογόνων ουσιών εφόσον έλαβαν χώρα «με δόλο, από αμέλεια ή βαρεία αμέλεια», χωρίς να δίδει πάντως τον ορισμό των εννοιών αυτών.
It is true that Article 4 of Directive 2005/35, read in conjunction with Article 8 thereof, obliges the Member States to punish shipsource discharges of polluting substances if committed ‘with intent, recklessly or by serious negligence’, without defining those concepts.
Εντούτοις, προέχει να υπογραμμιστεί, κατ’ αρχάς, ότι οι διαφορετικές αυτές έννοιες, ιδίως αυτή της «βαρείας αμελείας», στην οποία αναφέρεται το υποβληθέν ερώτημα, αντιστοιχούν σε κριτήρια στοιχειοθετήσεως της ευθύνης, δυνάμενα να τύχουν εφαρμογής σε απροσδιόριστο αριθμό καταστάσεων, ο οποίος είναι αδύνατον να προεξοφληθεί, και όχι σε συγκεκριμένες συμπεριφορές που δύνανται να περιληφθούν λεπτομερώς σε κανονιστική πράξη του κοινοτικού ή του εθνικού δικαίου.
It is, however, to be pointed out, first of all, that those various concepts, in particular that of ‘serious negligence’ referred to by the national court’s questions, correspond to tests for the incurring of liability which are to apply to an indeterminate number of situations that it is impossible to envisage in advance and not to specific conduct capable of being set out in detail in a legislative measure, of Community or of national law.
Ακολούθως, διαπιστώνεται ότι οι έννοιες αυτές ενσωματώνονται πλήρως και χρησιμοποιούνται στα αντίστοιχα νομικά συστήματα των κρατών μελών.
Next, those concepts are fully integrated into, and used in, the Member States’ respective legal systems.
Ιδίως, όλα τα νομικά αυτά συστήματα προστρέχουν στην έννοια της αμελείας, η οποία αφορά ακούσια πράξη ή παράλειψη διά της οποίας το ευθυνόμενο πρόσωπο αθετεί την υποχρέωσή του να επιδεικνύει επιμέλεια.
In particular, all those systems have recourse to the concept of negligence which refers to an unintentional act or omission by which the person responsible breaches his duty of care.
Επιπλέον, όπως προβλέπουν πολυάριθμα εθνικά νομικά συστήματα, η «βαρεία» αμέλεια αφορά απλώς κατάφωρη παραβίαση μιας τέτοιας υποχρεώσεως να επιδεικνύεται επιμέλεια.
Also, as provided by many national legal systems, the concept of ‘serious’ negligence can only refer to a patent breach of such a duty of care.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, η κατά το άρθρο 4 της οδηγίας 2005/35 «βαρεία αμέλεια» έχει την έννοια ότι στοιχεί σε ακούσια πράξη ή παράλειψη διά της οποίας το ευθυνόμενο πρόσωπο αθετεί καταφώρως την υποχρέωση επιμελείας που θα όφειλε και θα μπορούσε να επιδεικνύει, λαμβανομένων υπόψη των προσόντων του, των γνώσεών του, των ικανοτήτων και της ατομικής καταστάσεώς του.
Accordingly, ‘serious negligence’ within the meaning of Article 4 of Directive 2005/35 must be understood as entailing an unintentional act or omission by which the person responsible commits a patent breach of the duty of care which he should have and could have complied with in view of his attributes, knowledge, abilities and individual situation.
Έτσι, ο ορισμός των κατά το άρθρο 4 της οδηγίας παραβάσεων και οι εφαρμοστέες κυρώσεις τους είναι εκείνες που προκύπτουν από τους εκδιδόμενους από τα κράτη μέλη κανόνες.
Thus, the actual definition of the infringements referred to in Article 4 of that directive and the applicable penalties are those which result from the rules laid down by the Member States.
Λαμβάνοντας υπόψη τις προηγηθείσες σκέψεις, το άρθρο 4 της οδηγίας 2005/35, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, δεν παραβιάζει τη γενική αρχή της ασφαλείας δικαίου καθ’ ο μέτρο υποχρεώνει τα κράτη μέλη να επιβάλλουν κυρώσεις για τις εκ μέρους πλοίων απορρίψεις ρυπογόνων ουσιών «από βαρεία αμέλεια», χωρίς να δίδει τον ορισμό της εννοίας αυτής.
In view of the foregoing, Article 4 of Directive 2005/35, read in conjunction with Article 8 thereof, does not infringe the general principle of legal certainty in so far as it requires the Member States to punish shipsource discharges of polluting substances committed by ‘serious negligence’, without defining that concept.
Εξ αυτού έπεται ότι από την εξέταση του τετάρτου ερωτήματος δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να θίξει το κύρος του άρθρου 4 της οδηγίας 2005/35 υπό το φως της γενικής αρχής της ασφαλείας δικαίου.
It follows that examination of the fourth question has revealed nothing capable of affecting the validity of Article 4 of Directive 2005/35 in the light of the general principle of legal certainty.
— ούτε υπό το φως της διεθνούς συμβάσεως για την πρόληψη της ρυπάνσεως από πλοία, η οποία υπογράφηκε στο Λονδίνο στις 2 Νοεμβρίου 1973, όπως συμπληρώθηκε με το πρωτόκολλο της 17ης Φεβρουαρίου 1978,
— either in the light of the International Convention for the Prevention of Pollution from Ships, signed in London on 2 November 1973, as supplemented by the Protocol of 17 February 1978,
— ούτε υπό το φως της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, η οποία υπογράφηκε στο Montego Bay στις 10 Δεκεμβρίου 1982.
— or in the light of the United Nations Convention on the Law of the Sea, signed in Montego Bay on 10 December 1982.
Υπόθεση C-534/06
Case C-534/06
«Κοινή γεωργική πολιτική — ΕΓΤΠΕ — Άρθρο 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 866/90 — Αποκλεισμός των επενδύσεων για μεταποίηση προϊόντων προελεύσεως τρίτων χωρών — Αρχή της αναλογικότητας»
(Common agricultural policy — EAGGF — Article 13 of Regulation (EEC) No 866/90 — Exclusion of investments relating to the processing of products from third countries — Principle of proportionality)
Απόφαση του Δικαστηρίου (όγδοο τμήμα) της 5ης Ιουνίου 2008 . . . . . . .
Judgment of the Court (Eighth Chamber), 5 June 2008 . . . . . . . . . . .
Οικονομική και κοινωνική συνοχή — Διαρθρωτικές παρεμβάσεις — Βελτίωση των συνθηκών μεταποιήσεως και εμπορίας των γεωργικών προϊόντων
Economic and social cohesion — Structural assistance — Improving the processing and marketing conditions for agricultural products