natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Περαιτέρω, κατά την εφαρμογή των μέτρων μεταφοράς των οδηγιών αυτών στο εσωτερικό δίκαιο, οι αρχές και τα δικαστήρια των κρατών μελών οφείλουν όχι μόνο να ερμηνεύουν το εθνικό τους δίκαιο κατά τρόπο σύμφωνο προς τις εν λόγω οδηγίες, αλλά και να μεριμνούν ώστε να μη βασίζονται σε ερμηνεία αυτών που θα μπορούσε να έλθει σε σύγκρουση με τα εν λόγω θεμελιώδη δικαιώματα ή με τις λοιπές γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, όπως η αρχή της αναλογικότητας (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις Lindqvist, προπαρατεθείσα, σκέψη 87, και της 26ης Ιουνίου 2007, C-305/05, Ordre des barreaux francophones et germanophone κ.λπ., Συλλογή 2007, σ. I-5305, σκέψη 28).
Further, when implementing the measures transposing those directives, the authorities and courts of the Member States must not only interpret their national law in a manner consistent with those directives but also make sure that they do not rely on an interpretation of them which would be in conflict with those fundamental rights or with the other general principles of Community law, such as the principle of proportionality (see, to that effect, Lindqvist, paragraph 87, and Case C-305/05 Ordre des barreaux francophones et germanophone and Others [2007] ECR I-5305, paragraph 28).
Εξάλλου, υπενθυμίζεται συναφώς ότι ο κοινοτικός νομοθέτης απαίτησε ρητώς, όπως προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58, τα μέτρα της παραγράφου αυτής να λαμβάνονται από τα κράτη μέλη τηρουμένων των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου, περιλαμβανομένων των αρχών του άρθρου 6, παράγραφοι 1 και 2, ΕΕ.
Moreover, it should be recalled here that the Community legislature expressly required, in accordance with Article 15(1) of Directive 2002/58, that the measures referred to in that paragraph be adopted by the Member States in compliance with the general principles of Community law, including those mentioned in Article 6(1) and (2) EU.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι οι οδηγίες 2000/31, 2001/29, 2004/48 και 2002/58 δεν επιβάλλουν στα κράτη μέλη να προβλέπουν, σε περίπτωση όπως αυτή της υποθέσεως της κύριας δίκης, την υποχρέωση γνωστοποιήσεως των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, προκειμένου να διασφαλίσουν την αποτελεσματική προστασία του δικαιώματος του δημιουργού στο πλαίσιο αστικής δίκης.
In the light of all the foregoing, the answer to the national court’s question must be that Directives 2000/31, 2001/29, 2004/48 and 2002/58 do not require the Member States to lay down, in a situation such as that in the main proceedings, an obligation to communicate personal data in order to ensure effective protection of copyright in the context of civil proceedings.
Ωστόσο, το κοινοτικό δίκαιο επιτάσσει όπως τα εν λόγω κράτη, κατά τη μεταφορά των οδηγιών αυτών στο εσωτερικό δίκαιο, μεριμνούν ώστε να βασίζονται σε ερμηνεία αυτών που καθιστά δυνατή τη διασφάλιση της ορθής ισορροπίας μεταξύ των διαφόρων θεμελιωδών δικαιωμάτων που προστατεύει η κοινοτική έννομη τάξη.
However, Community law requires that, when transposing those directives, the Member States take care to rely on an interpretation of them which allows a fair balance to be struck between the various fundamental rights
PROMUSICAE κρατών μελών οφείλουν όχι μόνο να ερμηνεύουν το εθνικό τους δίκαιο κατά τρόπο σύμφωνο προς τις ίδιες αυτές οδηγίες, αλλά και να μη βασίζονται σε ερμηνεία αυτών που θα μπορούσε να έλθει σε σύγκρουση με τα εν λόγω θεμελιώδη δικαιώματα ή με τις λοιπές γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, όπως η αρχή της αναλογικότητας.
PROMUSICAE protected by the Community legal order. Further, when implementing the measures transposing those directives, the authorities and courts of the Member States must not only interpret their national law in a manner consistent with those directives but also make sure that they do not rely on an interpretation of them which would be in conflict with those fundamental rights or with the other general principles of Community law, such as the principle of proportionality.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφαίνεται:
On those grounds, the Court (Grand Chamber) hereby rules:
Οι οδηγίες 2000/31/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2000, για ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά («οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο»), 2001/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 2001, για την εναρμόνιση ορισμένων
Directive 2000/31/EC of the European Parliament and of the Council of 8 June 2000 on certain legal aspects of information society services, in particular electronic commerce, in the Internal Market (‘Directive on electronic commerce’), Directive 2001/29/EC of the European Parliament and of the Council of 22 May 2001 on the harmonisation of certain aspects of copyright and related rights
Ωστόσο, το κοινοτικό δίκαιο επιτάσσει όπως τα εν λόγω κράτη, κατά τη μεταφορά των οδηγιών αυτών στο εσωτερικό δίκαιο, μεριμνούν ώστε να βασίζονται σε ερμηνεία αυτών που καθιστά δυνατή τη διασφάλιση της ορθής ισορροπίας μεταξύ των διαφόρων θεμελιωδών δικαιωμάτων που προστατεύει η κοινοτική έννομη τάξη.
However, Community law requires that, when transposing those directives, the Member States take care to rely on an interpretation of them which allows a fair balance to be struck between the various fundamental rights protected by the Community legal order.
Περαιτέρω, κατά την εφαρμογή των μέτρων μεταφοράς των εν λόγω οδηγιών στο εσωτερικό δίκαιο, οι αρχές και τα δικαστήρια των κρατών μελών οφείλουν όχι μόνο να ερμηνεύουν το εθνικό τους δίκαιο κατά τρόπο σύμφωνο προς τις ίδιες αυτές οδηγίες, αλλά και να μη βασίζονται σε ερμηνεία αυτών που θα μπορούσε να έλθει σε σύγκρουση με τα εν λόγω θεμελιώδη δικαιώματα ή με τις λοιπές γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, όπως η αρχή της αναλογικότητας.
Further, when implementing the measures transposing those directives, the authorities and courts of the Member States must not only interpret their national law in a manner consistent with those directives but also make sure that they do not rely on an interpretation of them which would be in conflict with those fundamental rights or with the other general principles of Community law, such as the principle of proportionality.
Υπόθεση C-380/05
Case C-380/05
(αίτηση του Consiglio di Stato για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Consiglio di Stato)
«Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Ηλεκτρονικές επικοινωνίες — Τηλεοπτικές δραστηριότητες — Νέο κοινό κανονιστικό πλαίσιο — Παραχώρηση ραδιοσυχνοτήτων εκπομπής»
(Freedom to provide services — Electronic communications — Television broadcasting activities — New common regulatory framework — Allocation of radio frequencies)
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 31ης Ιανουαρίου 2008 . . . . I - 368
Opinion of Advocate General Poiares Maduro delivered on 12 September 2007 I - 352Judgment of the Court (Fourth Chamber), 31 January 2008 . . . . . . .I - 368
Προδικαστικά ερωτήματα — Παραδεκτό — Ερωτήματα υποβληθέντα χωρίς επαρκή στοιχεία επί των πραγματικών περιστατικών και του κανονιστικού πλαισίου
Preliminary rulings — Admissibility — Questions referred without sufficient information on the factual and legislative context
(Άρθρο 234 ΕΚ)
(Art. 234 EC)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-380/05
SUMMARY — CASE C-380/05
Προδικαστικά ερωτήματα — Παραδεκτό — Αναγκαιότητα παροχής στο Δικαστήριο επαρκών στοιχείων επί των πραγματικών περιστατικών και του κανονιστικού πλαισίου
Preliminary rulings — Admissibility — Need to provide the Court with sufficient information on the factual and legislative context
(Άρθρα 82 ΕΚ, 86 § 1, ΕΚ και 234 ΕΚ)
(Arts 82 EC, 86(1)EC and 234 EC)
Προδικαστικά ερωτήματα — Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου (Άρθρο 234 ΕΚ)
Preliminary rulings — Jurisdiction of the Court (Art. 234 EC)
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών — Κανονιστικό πλαίσιο, αδειοδότηση και ανταγωνισμός — Οδηγίες 2002/21, 2002/20 και 2002/77
Freedom to provide services — Electronic communications networks and services — Regulatory framework, authorisation and competition — Directives 2002/21, 2002/20 and 2002/77
(Άρθρο 49 ΕΚ· οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2002/20, άρθρα 5 §§ 1 και 2, εδ. 2, και 7 § 3, και 2002/21, άρθρο 9 § 1· οδηγία 2002/77 της Επιτροπής, άρθρο 4)
(Art. 49 EC; European Parliament and Council Directives 2002/20, Arts 5(1) and (2), second subpara., and 7(3), and 2002/21, Art. 9(1); Commission Directive 2002/77, Art. 4)
ζητεί και καμία εξήγηση σχετικά με τον σύνδεσμο που υφίσταται μεταξύ των διατάξεων αυτών και της διαφοράς της κύριας δίκης ή του αντικειμένου της εν λόγω διαφοράς.
to be interpreted or any explanation of the link it establishes between those provisions and the dispute in the main proceedings or the subject-matter of that dispute.
(βλ. σκέψεις 54-56)
(see paras 54-56)
Στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων που προβλέπει το άρθρο 234 ΕΚ, από την απόφαση περί παραπομπής πρέπει να προκύπτουν οι συγκεκριμένοι λόγοι που ώθησαν το εθνικό δικαστήριο να διερωτηθεί επί της ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου και να κρίνει αναγκαία την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο.
In the context of the cooperation between the Court and national courts established by Article 234 EC, the decision making the reference must set out the precise reasons why the national court was unsure as to the interpretation of Community law and why it considered it necessary to refer questions to the Court for a preliminary ruling.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι απολύτως απαραίτητο το εθνικό δικαστήριο να παράσχει ορισμένες, τουλάχιστον, διευκρινίσεις σε σχέση με τους λόγους που επέλεξε τις κοινοτικές διατάξεις των οποίων την ερμηνεία ζητεί, καθώς και με τον σύνδεσμο που υφίσταται μεταξύ των διατάξεων αυτών και της εφαρμοζόμενης επί της διαφοράς της κύριας δίκης εθνικής νομοθεσίας.
Against that background, it is essential that the national court provide at the very least some explanation of the reasons for the choice of the Community provisions which it requires to be interpreted and of the link it establishes between those provisions and the national legislation applicable to the dispute in the main proceedings.
Οι απαιτήσεις αυτές έχουν όλως ιδιαίτερη σημασία
In that respect, a question referred by a national court is inadmissible where it does not give any indication as to the Community provisions which it requires
Συναφώς, είναι απαράδεκτο το υποβληθέν από το αιτούν δικαστήριο ερώτημα που δεν παρέχει κανένα στοιχείο σχετικό με τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου των οποίων την ερμηνεία
The need to provide an interpretation of Community law which will be of use to the national court makes it necessary that the referring court should define the factual and legislative context of the questions it is asking or, at the very least, explain the factual circumstances on which those questions are based. Those
Συναφώς, είναι απαράδεκτα ερωτήματα που αφορούν σιωπηρά το άρθρο 86, παράγραφος 1, ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 82 ΕΚ, όταν η απόφαση περί παραπομπής δεν περιέχει κανένα στοιχείο σχετικό, μεταξύ άλλων, με τον ορισμό της σχετικής αγοράς, τον υπολογισμό των μεριδίων αγοράς που διαθέτουν οι διάφορες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην αγορά αυτή και την υποτιθέμενη κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης.
In that regard, questions concerning, by implication, Article 86(1) EC, read in conjunction with Article 82 EC, are inadmissible if the decision making the reference does not contain any indication regarding, inter alia, the definition of the relevant market, the calculation of the market shares held by the various undertakings operating on that market, and the supposed abuse of a dominant position.
(βλ. σκέψεις 57-59, 61-63)
(see paras 57-59, 61-63)
Όταν, στο πλαίσιο ενός προδικαστικού ερωτήματος, όλα τα στοιχεία της διαφοράς της κύριας δίκης των οποίων έχει επιληφθεί το αιτούν δικαστήριο περιορίζονται στο εσωτερικό ενός μόνον κράτους μέλους, η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα μπορούσε να είναι χρήσιμη στο δικαστήριο αυτό, στην περίπτωση όπου το εθνικό του δίκαιο επέβαλλε να απολαύει ο υπήκοος του εν λόγω κράτους μέλους των ιδίων δικαιωμάτων με αυτά που υπήκοος άλλου κράτους μέλους θα αντλούσε από το κοινοτικό δίκαιο στο πλαίσιο της ίδιας κατάστασης.
Article 49 EC and, from the date on which they became applicable, Article 9(1) of Directive 2002/21/EC on a common regulatory framework for electronic communications networks and services, Article 5(1), the second subparagraph of Article 5(2) and Article 7(3) of Directive 2002/20 on the authorisation of electronic communications networks and services, and Article 4 of Directive 2002/77 on competition in the markets for electronic communications networks and services must be interpreted as precluding, in television broadcasting matters, national legislation the application of which makes it impossible for an operator holding rights to broadcast in the absence of broadcasting radio frequencies granted on the basis of objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria.
(βλ. σκέψεις 64, 69)
(see para.
(βλ. σκέψη 116 και διατακτ.)
116, operative part)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-380/05
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-380/05
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑPOIARES MADURO της 12ης Σεπτεμβρίου 2007 1
OPINION OF ADVOCATE GENERALPOIARES MADURO delivered on 12 September 2007 1
I — Πραγματικά περιστατικά, εθνικό νομικό πλαίσιο και αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως
I — Facts, national legal framework and reference for a preliminary ruling
Το σχετικό εθνικό νομικό πλαίσιο είναι ένα σύνθετο αμάλγαμα νόμων και νομοθετικών διαταγμάτων, αλλά τον ακρογωνιαίο λίθο των κανόνων που διέπουν τις εθνικές τηλεοπτικές μεταδόσεις αποτελούν τρία διαδοχικά νομοθετήματα: ο νόμος 223/1990 («νόμος Mammì») 2, ο νόμος 249/1997 («νόμος Maccanico») 3 και ο νόμος 112/2004 («νόμος Gasparri») 4.
The relevant national legal framework is a complex amalgam of laws and decree-laws, but three legislative measures have, consecutively, formed the cornerstone of the rules in respect of national broadcast television: Law No 223/1990 (‘the Mammì Law’), 2 Law No 249/1997 (‘the Maccanico Law’) 3and Law No 112/2004 (‘the Gasparri Law’). 4
Με την υπό κρίση αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως το Consiglio di Stato (Συμβούλιο της Επικρατείας) (Ιταλία) υποβάλλει στο Δικαστήριο ένα ευρύ φάσμα προδικαστικών ερωτημάτων σχετικά με τον θεμιτό ανταγωνισμό, την ελευθερία παροχής υπηρεσιών, την ελευθερία έκφρασης καθώς και την αρχή της πολυφωνίας στα μέσα ενημέρωσης.
By its order for reference in the present case, the Consiglio di Stato (Council of State) (Italy) asks the Court a wide range of questions regarding fair competition, freedom to provide services, freedom of expression, as well as the principle of pluralism of the media.
Η κύρια δίκη αφορά μια τηλεοπτική εταιρία στην οποία, αρκετά χρόνια αφότου αυτή έχει λάβει με δημόσιο διαγωνισμό τα δικαιώματα εθνικής τηλεοπτικής μετάδοσης, δεν έχουν παραχωρηθεί ακόμη οι αναγκαίες ραδιοσυχνότητες για την άσκηση των δικαιωμάτων αυτών.
The main proceedings concern a television company that, several years after having obtained national broadcasting rights in a public tender procedure, has not yet been assigned the radio frequencies necessary to exercise those rights.
Εν τω μεταξύ, η εθνική νομοθεσία επιτρέπει την εκ μέρους κατεστημένων επιχειρήσεων συνέχιση των δραστηριοτήτων τηλεοπτικής μετάδοσης και χρήση ραδιοσυχνοτήτων, παρατείνοντας ουσιαστικά, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια κατάσταση που δεν συνάδει με το αποτέλεσμα του δημόσιου διαγωνισμού.
Meanwhile, national legislation has allowed incumbent operators to continue their broadcasting activities and to use radio frequencies, thus effectively prolonging a situation which is at odds with the outcome of the public tender procedure.
Θα ασχοληθώ με τα εν λόγω ζητήματα που έθεσε το αιτούν δικαστήριο κυρίως υπό το φως των κανόνων για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.
I shall address the problems raised by the referring court mainly in the light of the rules on freedom to provide services.
Ο νόμος Maccanico εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1997, μετά από την απόφαση του Corte
The Maccanico Law was adopted in July 1997, after the Corte Costituzionale (Constitutional Court) (Italy) had held, by a
Costituzionale (Συνταγματικού Δικαστηρίου) (Ιταλία) του Δεκεμβρίου 1994 5, με την οποία κρίθηκε ότι οι αντιμονοπωλιακές διατάξεις του νόμου Mammì ήταν ανεπαρκείς για την αποτροπή της δημιουργίας δεσποζουσών θέσεων που θα μπορούσαν να απειλήσουν την πολυφωνία στα μέσα ενημέρωσης.
ruling of December 1994, 5 that the antitrust provisions in the Mammì Law were inadequate to prevent dominant positions which could threaten pluralism of the media.
Ο νόμος Maccanico πρόβλεψε τη σύσταση της Autorità per le garanzie nelle comunicazioni (ρυθμιστικής αρχής για τις επικοινωνίες, η οποία στο εξής θα αναφέρεται και ως «AGCom») και εισήγαγε νέους περιορισμούς στις συγκεντρώσεις στον τομέα των εθνικών τηλεοπτικών μεταδόσεων, με σκοπό τη διασφάλιση του ανταγωνισμού και τον σεβασμό της αρχής της πολυφωνίας.
The Maccanico Law created the Autorità per le garanzie nelle comunicazioni (Communications Regulatory Authority, ‘AGCom’) and introduced new restrictions on concentration in the market for national broadcast television, with a view to ensuring competition and respect for the principle of pluralism.
Ο νόμος Maccanico απαγόρευσε από την 30ή Απριλίου 1998 την εκμετάλλευση από το ίδιο πρόσωπο περισσότερων από το 20 % των εθνικών τηλεοπτικών δικτύων.
Under the Maccanico Law, no one was to be allowed to operate more than 20% of national broadcast channels as from 30 April 1998.
Η Centro Europa 7 Srl (στο εξής: Europa 7), έχοντας συμμετάσχει επιτυχώς στο διαγωνισμό, έλαβε δικαιώματα εθνικής τηλεοπτικής μετάδοσης.
Having participated successfully in the tender procedure, Centro Europa 7 Srl (‘Europa 7’) obtained national television broadcasting rights.
Η χορήγηση της σχετικής άδειας προβλέφθηκε με υπουργική απόφαση της 28ης Ιουλίου 1999 και υλοποιήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του ιδίου έτους.
The rights were granted by Ministerial Decree of 28 July 1999, issued on 28 October of the same year.
Όσον αφορά τις συγκεκριμένες συχνότητες, η απόφαση παρέπεμπε στο εθνικό πρόγραμμα κατανομής συχνοτήτων, το οποίο δεν είχε ακόμη καταρτιστεί.
Regarding the specific frequencies, the Decree referred to the national allocation plan which had yet to be implemented.
Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, η AGCom και το Υπουργείο Επικοινωνιών θα υλοποιούσαν το εθνικό πρόγραμμα κατανομής συχνοτήτων εντός 24 μηνών από την κοινοποίηση της απόφασης.
According to the Decree, the AGCom and the Ministry of Communications were to implement the national allocation plan within 24 months from the notification of the Decree.
Σε περίπτωση «αντικειμενικών εμποδίων», η προθεσμία αυτή θα μπορούσε να παραταθεί για άλλους 12 μήνες.
In the event of ‘objective impediments’ that period could be extended for another 12 months.
Ο νόμος Maccanico περιείχε επίσης μεταβατικές διατάξεις για κατεστημένους φορείς εκμετάλλευσης υφιστάμενων δικτύων που υπερέβαιναν το όριο του 20 %.
The Maccanico Law also provided transitional rules for incumbent operators with existing channels exceeding the 20% threshold.
Σύμφωνα με τις μεταβατικές διατάξεις, οι εν λόγω φορείς θα μπορούσαν να συνεχίσουν προσωρινά τις τηλεοπτικές μεταδόσεις τους μετά από την 30η Απριλίου 1998, εφόσον εξέπεμπαν σε επίγειες συχνότητες και, ταυτόχρονα, μέσω καλωδίου ή δορυφόρου.
According to the transitional rules, those operators would be allowed to continue their broadcasting activities after 30 April 1998 on a temporary basis, on condition that they broadcast on terrestrial frequencies and, at the same time, on cable or satellite television.
Το εθνικό πρόγραμμα κατανομής συχνοτήτων δεν υλοποιήθηκε τελικά.
The national allocation plan failed to materialise.
Ως εκ τούτου, στην Europa 7 δεν παραχωρήθηκε καμία συχνότητα και, παρόλο που της είχαν χορηγηθεί τα δικαιώματα τηλεοπτικών μεταδόσεων, δεν μπορούσε να αρχίσει πράγματι
As a result, Europa 7 did not receive any frequencies and, despite having obtained broadcasting rights, was not able actually to start broadcasting. In the meantime, a series of successive laws and judicial
420/1994, 57 Δεκεμβρίου 1994.
5 — Sentenza 57 December 1994, No 420/1994.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-380/05 τις μεταδόσεις.
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-380/05 decisions allowed incumbent operators, including those who had been unsuccessful in the tender procedure, to continue their broadcasting operations.
Ο νόμος Gasparri ουσιαστικά επέτρεψε στους κατεστημένους φορείς τη χρήση συχνοτήτων σε δίκτυα που υπερέβαιναν το όριο συγκεντρώσεων, εμποδίζοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, την ελευθέρωση των εν λόγω συχνοτήτων για νέους φορείς εκμετάλλευσης, όπως η Europa 7, μέχρι την εφαρμογή του εθνικού προγράμματος κατανομής συχνοτήτων για την ψηφιακή τηλεόραση.
The Gasparri Law effectively allowed incumbent operators to use frequencies for channels exceeding the antitrust threshold, thus blocking the release of those frequencies for new operators such as Europa 7, pending the implementation of a national plan for the allocation of frequencies for digital television.
Επιπλέον, βάσει του νόμου Gasparri, μόνον ενεργοί φορείς θα μπορούσαν να ζητήσουν το δικαίωμα χρήσης συχνοτήτων για ψηφιακή τηλεόραση.
In addition, under the Gasparri Law, only active operators were eligible to apply for the right to use frequencies for digital television.
Τέλος, ο νόμος Gasparri επαναπροσδιόρισε το όριο του 20 % που είχε εισαγάγει ο νόμος Maccanico.
Lastly, the Gasparri Law redefined the 20% threshold which had been introduced by the Maccanico Law.
Το πρόγραμμα αυτό επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου 2002.
That plan was supposed to come into effect on 31 December 2002 at the latest.
Η εν λόγω προθεσμία παρήλθε, αλλά δεν καταρτίστηκε κανένα πρόγραμμα.
The deadline expired, but no plan was ever drawn up.
Επομένως, κατά τον κρίσιμο χρόνο, ορισμένοι φορείς της εθνικής τηλεόρασης δεν είχαν λάβει δικαιώματα τηλεοπτικής μετάδοσης, αλλά είχαν, εντούτοις, την άδεια να συνεχίσουν τις τηλεοπτικές μεταδόσεις τους, παρόλο που υπερέβαιναν το όριο συγκεντρώσεων.
Thus, at the material time, certain operators in national broadcast television had not obtained broadcasting rights, but were none the less allowed to continue their broadcasting activities, even though they exceeded the antitrust threshold.
Η Europa 7, παρόλο που είχε λάβει δικαιώματα τηλεοπτικής μετάδοσης, δεν μπορούσε να αρχίσει τη λειτουργία της, επειδή δεν της είχαν παραχωρηθεί οι αναγκαίες συχνότητες.
Europa 7, despite having obtained broadcasting rights, could not start operating since it had not received the necessary frequencies.
Επιπλέον, η Europa 7 δεν μπορούσε να λάβει δικαιώματα τηλεοπτικής μετάδοσης για ψηφιακή τηλεόραση, καθόσον δεν ήταν ενεργός φορέας.
In addition, Europa 7, not being an active operator, could not obtain broadcasting rights for digital television.
Με απόφαση της 20ής Νοεμβρίου 2002, το Corte Costituzionale αποφάνθηκε ότι η μεταβίβαση δικτύων που υπερέβαινε το όριο συγκεντρώσεων του 20 % από την επίγεια τηλεόραση στην καλωδιακή ή δορυφορική τηλεόραση έπρεπε να λάβει χώρα το αργότερο έως 31 Δεκεμβρίου 2003, ανεξαρτήτως των εξελίξεων στην ψηφιακή τηλεόραση 7.
In a ruling of 20 November 2002, the Corte Costituzionale held that the transfer of channels that exceeded the 20% antitrust threshold from terrestrial television to cable or satellite television should take place no later than 31 December 2003, regardless of the state of developments with respect to digital television.
Εντούτοις, παρά την απόφαση αυτή, η δυνατότητα συνέχισης της χρήσης των επίγειων συχνοτήτων από κατεστημένους φορείς εκμετάλλευσης δικτύων που υπερέβαιναν το όριο συγκεντρώσεων παρατάθηκε και πάλι με το νομοθετικό διάταγμα 352/2003 8(το οποίο ακολούθως μετατράπηκε στον νόμο 43/2004 9) και με τον νόμο Gasparri.
7Yet, despite that ruling, the possibility for incumbent operators to keep using terrestrial frequencies for channels exceeding the antitrust threshold was again extended by Decreelaw No 352/2003 8(subsequently converted into Law No 43/2004 9) and by the Gasparri Law.