natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επί της παραβάσείος του άρθρου 90, παράγραφος 1, της Συνθήκης σε συνδυασμό με το άρθρο 86 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 82 ΕΚ)
Consequently, a provision such as Paragraph 18(3) of the RettDG 1991 is justified under Article 90(2) of the Treaty provided that it does
σε παραπλήσια αλλά χιοριστή αγορά, με κίνδυνο να εξαλειφθεί κάθε ανταγιονισμός εκ μέρους της επιχειρήσειος αυτής (απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 1991, C-18/88, GB-Inno-BM, σκέψη 18).
not bar the grant of an authorisation to independent operators where it is established that the medical aid organisations entrusted with the operation of the public ambulance senice are manifestly unable to satisfy demand in the area of emergency transport and patient transport senices.
Διαπιστοόνεται ότι ο νομοθέτης του ομόσπονδου κράτους Ρηνανίας-Παλατινάτου, θεσπίζοντας το άρθρο 18, παράγραφος 3, του νόμου RettDG 1991, η εφαρμογή του οποίου απαιτεί να καλούνται οι οργανώσεις πρώτιον βοηθειών να διατυπώσουν τη γνώμη τους επί κάθε αιτήσεως χορηγήσεο > ς άδειας παροχής υπηρεσιών μη επείγουσας μεταφοράς ασθενιόν που υποβάλλεται από ανεξάρτητο επιχειρηματία, ευνόησε τις οργανιόσεις αυτές που είχαν ήδη αποκλειστικό δικαίωμα στην αγορά επείγουσας μεταφοράς, δίνοντας τους επίσης τη δυνατότητα να παρέχουν κατ' αποκλειστικότητα τέτοιες υπηρεσίες. Η εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 3, του νόμου RettDG 1991 είχε δηλαδή ως συνέπεια τον περιορισμό της «διαθέσεο)ς [...] επί ζημία τιον καταναλοπών», κατά την έννοια του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο β', της Συνθήκης, επιφυλάσσοντας γι' αυτές τις οργανώσεις πρώτων βοηθειοόν μια βοηθητική δραστηριότητα μεταφοράς που θα μπορούσε να ασκηθεί από ανεξάρτητο επιχειρηματία.
A national provision such as Paragraph 18(3) of the Rettungsdienstgesetz, as enacted on 22 April 1991, under which the authorisation necessary for providing ambulance transport services will be refused by the competent authority if its use might prejudice the functioning and profitability of the public emergency ambulance service, the operation of which has been an entrusted to medical aid organisations like those involved in the main proceedings, is of a nature such as to confer on the latter organisations a special or exclusive right within the meaning of Article 90(1) of the Treaty (now Article 86(1) EC); where the decision to grant or refuse that authorisation is taken unilaterally by the competent authorities entirely on their own responsibility, according to the conditions laid down by law and in the absence of any agreement or concertation by those authorities with the medical aid organisations themselves, or between those organisations, there is no breach of Article 90(1) of the Treaty, in conjunction with Article 85(1)(c) thereof (now Article 81(l)(c) EC); ' a national provision such as Paragraph 18(3) of the Rettungsdienstgesetz, as enacted on 22 April 1991, is contrary to Article 90(1) of the Treaty read in conjunction with Article 86 thereof (now Article 82 EC), in so far as it is established that: the medical aid organisations such as those in question in the main proceedings occupy a dominant position on the market for emergency transport services, that dominant position exists on a substantial part of the common market, and there is a sufficient degree of probability, having regard to the economic characteristics of the market in question, that the provision actually prevents undertakings established in Member States other than the Member State in question from carrying out ambulance transport services there, or even from establishing themselves there; however, a provision such as Paragraph 18(3) of the Rettungsdienstgesetz 1991 is justified under Article 90(2) of the Treaty provided that it does not bar the grant of an authorisation to independent operators where it is established that the medical aid organisations entrusted with the operation of the public emergency ambulance service are
κάθε βαθμού οικονομικής αποδοτικότητας συγκεκριμένης υπηρεσίας.
manifestly unable to satisfy demand in the area of emergency ambulance and patient transport services.3
Στο εθνικό δικαστήριο απόκειται, δηλαδή, να εξετάσει αν, λαμβανομένου υπόψη τιον οικονομικών χαρακτηριστικών της αγοράς επείγουσας και μη επείγουσας μεταφοράς ασθενών, πιθανολογείται αρκούντως ότι ένας κανόνας, όπιος το άρθρο 18, παράγραφος 3, του νόμου RettDG 1991, εμποδίζει πράγματι επιχειρηματίες εγκατεστημένους σε άλλα κράτη μέλη εκτός του συγκεκριμένου κράτους είτε να παράσχουν υπηρεσίες μεταφοράς με ασθενοφόρο στο κράτος αυτό είτε ακόμη και να εγκατασταθούν σ' αυτό.
'On the assumption that the referring court finds that the DRK alone or several medical aid organisations collectively occupy a dominant position on the markets for emergency transport senices and patient transport senices in Rheinland-Pfalz, a rule under which private operators of ambulance senices are to be refused authorisation to provide independent ambulance senices where the grant of such an authorisation is likely to have adverse effects on the operation or the profitability of the public ambulance senice infringes Article 86(1) EC read in conjunction with Article 82 EC and is not justified under Article 86(2) EC where that rule is liable to create a situation in which the medical aid organisation(s) entrusted with the public ambulance senice are manifestly not in a position to satisfy demand in particular for rapid and high-quality patient transport services at peak hours, and in view of the economic characteristics of the markets in question there is a sufficient degree of likelihood that that rule prevents operators established in other Member States from operating ambulances or establishing themselves in Rheinland-Pfalz.'
Ως προς τη δικαιολόγηση βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης
Case C-493/99 Commission of the European Communities ν Federal Republic of Germany Freedom of establishment
Αν υποτεθεί ότι αποδεικνύεται, κατά τα προεκτεθέντα, ότι το άρθρο 18, παράγραφος 3, του νόμου RettDG 1991 αντιβαίνει στο άρθρο 90, παράγραφος 1, της Συνθήκης, σε συνδυασμό με το άρθρο 86 αυτής, πρέπει περαιτέροι να εξεταστεί αν η εθνική αυτή διάταξη μπορεί να δικαιολογηθεί με βάση την ύπαρξη αποστολής διαχειρίσεως υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, της εν λόγιο Συνθήκης.
(Failure by a Member State to fulfil its obligations - Articles 52 and 59 of the EC Treaty (now, after amendment, Articles 43 EC and 49 EC) — National legislation on the contracting out of labourin the constniction industry — Exclusion of undertakings not party to a collective agreement for that industry and not having an establishment in the Member State in which senices are to be provided — Proportionality) (Fifth Chamber) that construction undertakings established in other Member States
Στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να εξετάσει αν πράγματι οι οργανιόσεις πρώτων βοηθειών που κατέχουν δεσπόζουσα θέση στις επίδικες αγορές είναι σε θέση να ικανοποιήσουν τη ζήτηση και να εκπληριόσουν όχι μόνον την εκ του νόμου υποχρέιοση τους να παρέχουν τις υπηρεσίες επείγουσας ιατρικής βοήθειας σε όλες τις περιπτώσεις και επί 24ώρου βάσειος αλλά και να παρέχουν τις υπηρεσίες μεταφοράς ασθενιόν κατά τρόπο αποτελεσματικό.
consortium unless they have their seat orat least an establishment in Germany employing their own staff and have concluded a company-wide collective agreement for those staff; establishment in the territory of the Member State in which senices are to be provided, laid down by the legislation at issue, constitutes an obstacle to exercise of the freedom to provide senices.
Η επέκταση rav αποκλειστικιόν δικαιωμάτιον τιον οργανιόσειον πρώτων βοηθειιόν οτον τομέα της μη επείγουσας μεταφσράς ασθενιόν τσυς δίνει ακριβιός τη δυνατότητα να εκπληρώνουν τη γενικού συμφέροντος αποστολή τους της επείγουσας μεταφοράς, υπό συνθήκες οικονομικής ισορροπίας.
(b) may not contract out workers from another country to other construction undertakings unless they have their seat or at least an establishment in Germany employing their own staff and. as members of a German employers' association, are covered byframework and social-welfare collective agreements;
Κατά συνέπεια, μια διάταξη όπιος η διάταξη του άρθρου 18, παράγραφος 3, του νόμου RettDG 1991 είναι δικαιολογημένη υπό το πρίσμα του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης, εφόσον δεν εμποδίζει τη χορήγηση άδειας σε ανεξάρτητους επιχειρηματίες στις περιπτιόσεις όπου αποδεικνύεται ότι οι οργανώσεις πρώτιον βοηθειών στις οποίες έχει ανατεθεί η διαχείριση της υπηρεσίας επείγουσας ιατρικής βοήθειας δεν είναι προδήλιος σε θέση να ικανοποιήσουν τη ζήτηση στον τομέα rav υπηρεσιιόν επείγουσας και απλής μεταφοράς ασθενοόν.
may not establish in Germany a subsidiary recognised as a construction undertaking if its staff is entrusted solely with work on administration, marketing, planning, supervision and/or wages and salaries, but, in order to be so recognised, such an establishment must employ on the German labour market workers who spend more than 50% of firm's total working time on building sites.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
It therefore addressed to the Federal Republic of Germany, on 22 December 1998.
Ο γενικός εισαγγελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε τις πριπάσεις τρυ κατά τη συνεδρίαση τσυ πέμπτρυ τμήματος της 17ης Μαΐου 2001.
As regards the justification for this restriction, the German Government invokes in substance the same arguments as those which it offered in response to the first two complaints, notably overriding reasons concerning prevention of abusive practices on the building industry market and social protection of the workers concerned.
Το κείμενο τιον προτάσειον δεν διατίθεται ακόμα στα ελληνικά.
However, since those arguments relate to the condition requiring compliance with the German collective agreements and not to the condition referred, which lies at the root of the restriction, they can be no justification for it.
Υποθ. C-493/99 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Ελευθερία εγκαταστάσεως
It has not been shown that such a requirement, imposed without distinction on any undertaking wanting to contract out workers to a consortium or to other undertakings in the building industry is in itself necessary to achieve the aim of providing social protection for workers in the building industry.
25 Οκτωβρίου 2001
The third complaint: freedom of establishment
•Παράβαση κράτους μέλους -- Άρθρα 52 και 59 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ) — Εθνική νομοθεσία σχετικά με τη διάθεση εργατικού δυναμικού στον κατασκευαστικό τομέα— Αποκλεισμός επιχειρήσεων που δεν μετέχουν σε συλλογική σύμβαση του τομέα και δεν διαθέτουν εγκατάσταση στο κράτος μέλος όπου παρέχονται οι υπηρεσίες — Αρχή της αναλογικότητας» (Πέμπτο τμήμα)
(b) may not contract out workers from another country to other construction undertakings unless they have their seal or at least an establishment in Germany employing their own staff and, as members of a German employers' association, are covered by framework and social-welfare collective agreements;
Το κείμενο της αποφάσεως δεν διατίθεται ακόμα στα ελληνικά.
(c) may not establish in Germany a branch recognised as a construction undertaking if its staff is entrusted solely with work on administration, marketing planning supervision and/or wages and salaries, but in order to be so recognised, such an establishment must employ on the German labour market workers who spend more than 50% of the firm's total working time on building sites, the Federal Republic of Germany has failed to fulfil its obligations under Articles 52 and 59 of the EC Treaty (now, after amendment, Articles 43 EC and 49 EC);
Ο γενικός εισαγγελέας P.
Orders the Federal Republic of Germany to pay the costs.'
Ruiz-Jarabo Colomer ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του πέμπτου τμήματος της 5ης Απριλίου 2001.
Advocate General D. Ruiz-Jarabo Colomer delivered his Opinion at the sitting of the Filth Chamber on 5 April 2001.
«1) να αποφασίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 49 ΕΚ και 43 ΕΚ, απαιτιόντας όπο^ς, για να μπορούν να ανταλλάσσουν εργατικό δυναμικό, όλες οι επιχειρήσεις που συμμετέχουν σε κοινοπραξία συσταθείσα για τη πραγματοποίηση εργοταξίου υπάγονται στις εθνικές συλλογικές συμβάσεις του κατασκευαστικού τομέα, περιορίζοντας την ανταλλαγή εργατικού δυναμικού μεταξύ κατασκευαστικών επιχειρήσεων σε εκείνες που υπάγονται στις ίδιες συλλογικές συμβάσεις και θεοιρώντας κατασκευαστικές επιχειρήσεις μόνο τις επιχειρήσεις τιον οποίιον οι εργάτες εργάζονται πέραν του 50 % του συνολικού χρόνου εργασίας σε εργοτάξια-
'(1) declare that: by requiring that, in order to hire out employees, all undertakings of a consortium set up in order to carry out construction work should be party to all the national collective agreements for the construction sector; by restricting the hiring out of employees among construction undertakings to those which are party to the same collective agreements; and by regarding as construction undertakings only those in which more than 50r? of the working hours on sites are accounted for by its own workers, the Federal Republic of Germany has failed to fulfil its obligations under Articles 49 EC and 43 EC;
2) να καταδικάσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.»
(2) order the Federal Republic of Germany to pay the costs.'
Υποθ. C-78/00 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας Φορολογία
Case C-78/00
Οι ιταλικές αρχές, με έγγραφρ της 2ας Απριλίου 1998, απάντησαν στο εν λόγιο έγγραφο οχλήσειος και υποστήριξαν ότι η ιταλική νομοθεσία περί επιστροφής του επιπλέον ΦΠΑ διά της παραδόσεως κρατικιόν τίτλιον ήταν σύμφιονη με τις διατάξεις του άρθρου 18, παράγραφος 4, της έκτης οδηγίας.
(Failure by a Member State to fulfil its obligations - Articles 17 and 18 of the Sixth VAT Directive — Issue of Government bonds to refund excess VAT— Categoty of taxable persons whose tax position is in credit) (Fifth Chamber) during 1992, and that they had thus been denied their right to deduct.
Η Επιτροπή, επειδή δεν πείστηκε από τα επιχειρήματα της Ιταλικής Κυβερνήσειος, απηύθυνε στην Ιταλική Δημοκρατία, στις 9 Ιουλίου 1999, αιτιολογημένη γνώμη, με την οποία την κάλεσε να λάβει τα αναγκαία προς συμμόρφωση μέτρα εντός προθεσμίας δύο μηνών από την κοινοποίηση της.
By letter of 2 April 1998 the Italian authorities replied to that letter of formal notice, claiming that the Italian legislation on the refunding of excess VAT by the issue of Government bonds complied with Article 18(4) of the Sixth Directive.
Οι ιταλικές αρχές δεν συμμορφώθηκαν με την εν λόγιο γνώμη εντός της ταχθείσας προθεσμίας. Υπό τις περιστάσεις αυτές η Επιτροπή άσκησε την παρούσα προσφυγή.
The Italian Government's arguments still did not convince the Commission, and on 9 July 1999 that institution addressed a reasoned opinion to the Italian Republic requesting it to comply with the opinion within two months of its notification.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 2 Μαρτίου 2000, η Επιτροπή των Ευριοπαϊκοόν Κοινοτήτιον άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνιοριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, προβλέποντας την αντικατάσταση της επιστροφής του φόρου προστιθεμένης αξίας διά της παραδόσειος κρατικιόν τίτλιον — η οποία, εξάλλου, πραγματοποιήθηκε καθυστερημένα — για μια κατηγορία υποκειμένων στον φόρο που δικαιούνταν πίστωση φόρου κατά τη διάρκεια του έτους 1992, παρέβη τις υποχρειόσεις που υπέχει από τα άρθρα 17 και 18 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαίου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιοόν τιον κρατών μελιόν, rav σχετικοόν με τους φόρους κύκλου εργασιιόν - Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 95/7/ΕΚ του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου 1995, για την τροποποίηση της οδηγίας 77/388 και για τη λήψη μέτροιν απλούστευσης στον τομέα του φόρου προστιθέμενης αξίας — πεδίο εφαρμογής ορισμένιον απαλλαγοόν και πρακτικές λεπτομέρειες εφαρμογής τους.
By application lodged at the Registry of the Court on 2 March 2000 the Commission of the European Communities brought proceedings seeking a declaration that, by providing that the category of taxable persons whose tax position for 1992 is in credit be belatedly issued with Government bonds instead of refunds of value added tax, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 17 and 18 of Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes - Common system of value added tax: uniform basis of assessment, as amended by Council Directive 95/7/EC of 10 April 1995 amending Directive 77/388/EEC and introducing new simplification measures with regard to value added tax - scope of certain exemptions and practical arrangements for implementing them.
Η προβαλλόμενη παράβαση και η εκτίμηση του Δικαστηρίου
The Italian authorities did not comply with that opinion within the time allowed. It is in those circumstances that the Commission commenced the present action.
Επιχειρήματα των διαδίκων
The alleged failure to fulfil obligations and the findings of the Court
Η Επιτροπή, θειοροόντας ότι με τα νομοθετικά διατάγματα 16/93 και 250/95 παραβιάζονταν τόσο η αρχή του δικαιώματος εκπτιόσειος του ΦΠΑ επί των εισροοόν, που καθιερώνει το άρθρο 17 της έκτης οδηγίας, όσο και η προβλεπόμενη από το άρθρο 18, παράγραφος 4, της ίδιας οδηγίας υποχρέιοση επιστροφής «[ό]ταν το ποσό της δικαιούμενης εκπτώσειος είναι μεγαλύτερο του οφειλομένου φόρου», κίνησε τη διαδικασία λόγιο παραβάσειος, απευθύνοντας στις ιταλικές αρχές, στις 22 Δεκεμβρίου 1997, έγγραφο οχλήσεως, με το οποίο τις κάλεσε να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους εντός προθεσμίας δύο μηνιόν.
The Commission considered that Decree-Laws Nos 16/93 and 250,95 simultaneously infringed the principle of the right to deduct VAT on inputs enshrined in Article 17 of the Sixth Directive and the obligation, under Article 18(4) of that directive, to make a refund '[wjhere ... the amount of authorised deductions exceeds the amount of tax due', and so instituted the procedure for failure to fulfil obligations by sending the Italian authorities a formal letter of notice on 22 December 1997, inviting them to submit their obsenations within two months.
Η Επιτροπή, με το έγγραφο οχλήσειος, τόνισε, ιδίως, ότι, σύμφιονα με πληροφορίες της, πολλοί Ιταλοί υποκείμενοι στον φόρο, τους οποίους αφορούν τα νομοθετικά διατάγματα 16/93 και 250/95, δεν έτυχαν επιστροφής του επιπλέον
In its letter of formal notice the Commission stated, inter alia, that it had been informed that numerous Italian taxable persons subject to Decree-Laws Nos 16/93 and 250/95 had not received a refund of surplus VAT accumulated
Η Επιτροπή θειορεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραδίδοντας στους υποκειμένους στον φόρο κρατικούς τίτλους που έληγαν πέντε ή δέκα χρόνια μετά την έκδοση τους, παραβίασε, ιδίως, τις διατάξεις του άρθρου 18, παράγραφος 4, της έκτης οδηγίας, σχετικά με την αντιμετιόπιση του επιπλέον ΦΠΑ.
The Commission considers that, in issuing 5-year and 10year Government bonds to taxable persons, the Italian Republic has infringed, inter alia, the provisions of Article 18(4) of the Sixth Directive on the treatment of excess VAT.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η διάταξη αυτή επιτρέπει τη μεταφορά του επιπλέον ΦΠΑ που προκύπτει από τη διαφορά μεταξύ του ποσού της δικαιούμενης εκπτιόσεως και του ποσού του οφειλόμενου φόρου, μόνον έιος την επόμενη περίοδο δηλοόσειος.
The Commission claims that that provision allows the excess arising from the difference between the amount of authorised deductions and the amount of tax due to be carried forward to the following tax period only.
Η μεταφορά του επιπλέον ποσού σε περιόδους μεταγενέστερες της αμέσως επομένης της οικείας περιόδου παραβιάζει την αρχή που καθιερώνει η διάταξη αυτή, στερεί από τους ενδιαφερομένους υποκειμένους στον φόρο την κανονική άσκηση του δικαιώματος εκπτώσεως και παραβιάζει σοβαρά μια θεμελιοόδη αρχή του
To carry the excess forward to periods other than that immediately following the period concerned breaches the principle laid down by that provision, deprives the taxable persons concerned of the normal exercise of the right to deduct, and seriously undermines one of the fundamental principles of the common
κοινού συστήματος ΦΠΑ, ήτοι το δικαίιομα άμεσης ασκήσειος του δικαιιόματος εκπτώσεως.
system of VAT, namely the immediate exercise of the right to deduct.
Οι τίτλοι αϊτοί παραδόθηκαν στους ενδιαφερόμενους υποκειμένους στον φόρο προοδευτικά από τον Απρίλιο του 1994 ιος τον Δεκέμβριο του 1998.
Since the refund of excess VAT is one of the fundamental factors ensuring the application of the principle of neutrality of the common system of VAT, the conditions determined by the Member States cannot undermine that principle by making the taxable person, in whole or in part, bear the burden of the VAT.
Το γεγονός, που επικαλείται η Ιταλική Κυβέρνηση, ότι η επίμαχη εθνική ρύθμιση αφορά μόνον ένα σχετικό μικρό αριθμό υποκειμένων στον φόρο δεν ασκεί επιρροή στη διαπίοτιοση της παραβάσεως.
However, it appears from the information provided by the Commission, and unchallenged by the Italian Government, that the Italian Republic decided to refund the excess VAT to which a certain number of taxable persons was entitled for 1992 by the issue of 5-year and 10year Government bonds running from 1 January 1994. Those bonds were only distributed to the taxable persons concerned progressively from April 1994 to December 1998.
Εν πάση περιπτιόσει, ο καθοριζόμενος τρόπος επιστροφής δεν πρέπει να συνεπάγεται κανένα χρηματοοικονομικό κίνδυνο για τον υποκείμενο στον φόρο.
The Italian rules in question, which do not provide for a payment in liquid funds or by equivalent means within a reasonable time but for the issue of Government bonds, are clearly incompatible with the system for the refund of excess VAT provided by the Sixth Directive.
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα»
The circumstance advanced by the Italian Government, that only a relatively small number of taxable persons was affected by the national rules in question, is irrelevant to the finding of a failure to fulfil obligations.
Ο γενικός εισαγγελέας J.
The Court:
«— να διαπιστιόσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, προβλέποντας την αντικατάσταση της επιστροφής του φόρου προστιθεμένης αξίας με την παράδοση κρατικιόν τίτλιον για μια κατηγορία υποκειμένων στον φόρο που δικαιούνταν πίστιοση φόρου κατά το έτος 1992, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 17 και 18 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, nig 17ης Μαίου 1977, περί εναρμονίσειος τιον νομοθεσιών τιον κρατών μελιόν, τιον σχετικών με τους φόρου κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση'
Declares that by providing that the category of taxable persons whose tax position for 1992 is in credit be belatedly issued with Government bonds instead of refunds of the excess value added tax the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 17 and 18 of Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member Stales relating to turnover taxes Common system of value added tax: uniform basis of assessment, as amended by Council Directive 95/7/ECof10 April 1995 amending Directive 77/388/EEC and introducing new simplification measures with regard to value added tax scope of certain exemptions and practical arrangements for implementing them;
— να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.»
'— declare that, by providing that, in the case of a category of taxpayer whose tax situation for 1992 shows a credit balance, such persons be issued with Government bonds rather than VAT refunds, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 17 and 18 of the Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes - Common system of value added tax: uniform basis of assessment; order the Italian Republic to pay the costs of the proceedings.'
Υποθ. C-460/00 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας Βιομηχανική πολιτική
Case C-460/00 Commission of the European Communities ν Hellenic Republic Industrial policy
25 Οκτωβρίου 2001 του διευρωπαϊκού
25 October 2001