natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι στο έκτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 50 του κανονισμού 1493/1999 έχει την έννοια ότι, κατά την εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 23 και 24 της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ, και ειδικότερα του άρθρου 24, παράγραφος 6, της συμφωνίας αυτής, οι διατάξεις αυτές δεν απαγορεύουν τη θέσπιση μέτρων όπως είναι τα προβλεπόμενα από τον κανονισμό 753/2002, τα οποία περιελήφθησαν επίσης στον κανονισμό 1429/2004 και επιβάλλουν την απαγόρευση χρήσης του όρου «Tocai» για την περιγραφή και την παρουσίαση ορισμένων ιταλικών v.q.p.r.d. μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου στις 31 Μαρτίου 2007.
It follows that the answer to Question 6 must be that Article 50 of Regulation No 1493/1999 must be interpreted as meaning that, in implementing Articles 23 and 24 of the TRIPs Agreement, and in particular Article 24(6) of that agreement, those provisions do not preclude the adoption of measures such as those laid down in Regulation No 753/2002 and reproduced in Regulation No 1429/2004, the effect of which is to prohibit use of the term ‘Tocai’ to describe and present certain Italian quality wines psr after the expiry on 31 March 2007 of a transitional period.
Κατόπιν της παραπάνω απάντησης, δεν χρειάζεται να δοθεί απάντηση στο έβδομο ερώτημα, το οποίο αφορά το ενδεχόμενο άμεσου αποτελέσματος των άρθρων 22 έως 24 της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ, καθόσον το ερώτημα αυτό θα ήταν λυσιτελές εν προκειμένω μόνο αν ο κανονισμός 753/2002, με τον οποίο επιβάλλεται απαγόρευση χρήσης του όρου «Tocai» για την περιγραφή και την παρουσίαση ορισμένων ιταλικών v.q.p.r.d. μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου στις 31 Μαρτίου 2007, ήταν ασυμβίβαστος με τις εν λόγω διατάξεις της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ, εφόσον οι διατάξεις αυτές απαιτούσαν ότι, σε περίπτωση ύπαρξης ομωνυμίας, καθεμία από τις ονομασίες αυτές θα μπορεί να εξακολουθήσει να χρησιμοποιείται και στο μέλλον.
In the light of that answer, there is no need to answer Question 7 since that question, concerning the possible direct effect of Articles 22 to 24 of the TRIPs Agreement, is relevant only if Regulation No 753/2002, in so far as it prohibits use of the term ‘Tocai’ to describe and present certain Italian quality wines psr after the expiry on 31 March 2007 of a transitional period, is likely to be incompatible with those provisions of the TRIPs Agreement since they require that, in the event of homonymy, each of those names should continue to be used in the future.
Από την απάντηση που δόθηκε στο έκτο ερώτημα και ειδικότερα από τη σκέψη 102 της παρούσας διάταξης συνάγεται ότι αυτό δεν συμβαίνει, εν πάση περιπτώσει, στις υποθέσεις στις κύριες δίκες, αντικείμενο των οποίων είναι ένας μηχανισμός ο οποίος καθιερώθηκε με τη Συμφωνία ΕΚ-Ουγγαρίας περί οίνων, έχει περιληφθεί επίσης στον κανονισμό 753/2002 και αποσκοπεί στη ρύθμιση των περιπτώσεων ομωνυμίας μεταξύ μιας ουγγρικής γεωγραφικής ένδειξης και μιας ιταλικής ονομασίας που περιλαμβάνει το όνομα μιας ποικιλίας αμπέλου που χρησιμοποιείται για την περιγραφή και την παρουσίαση ορισμένων κοινοτικών οίνων.
It follows from the answer given to Question 6, and in particular from paragraph 102 of the present order, that that situation does not arise in the cases before the referring court, which concern enacting terms laid down in the EC-Hungary Agreement on wines and reproduced in Regulation No 753/2002, which were intended to regulate a situation where there is homonymy between a Hungarian geographical indication and an Italian designation including the name of a vine variety used for the description and presentation of certain Community wines.
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου,
Since these proceedings are, for the parties to the main proceedings, a step in the action pending before the national court, the decision on costs is a matter for that
σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Costs incurred in submitting observations to the Court, other than the costs of those parties, are not recoverable.
Υπόθεση C-319/06
Case C-319/06
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
Commission of the European Communities v Grand Duchy of Luxembourg
«Παράβαση κράτους μέλους — Απόσπαση εργαζομένων — Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Οδηγία 96/71/ΕΚ — Διατάξεις δημοσίας τάξεως — Εβδομαδιαία ανάπαυση — Υποχρέωση προσκομίσεως των σχετικών με απόσπαση εγγράφων κατόπιν απλής αιτήσεως των εθνικών αρχών — Υποχρέωση διορισμού ad hoc εντολοδόχου που κατοικεί στο Λουξεμβούργο και διατηρεί όλα τα αναγκαία για τους ελέγχους έγγραφα»
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Posting of workers — Freedom to provide services — Directive 96/71/EC — Public policy provisions — Weekly rest days — Obligation to produce documents relating to a posting on demand by the national authorities — Obligation to designate an ad hoc agent residing in Luxembourg to retain all the documents necessary for monitoring purposes)
Trstenjak της 13ης Σεπτεμβρίου 2007 . .
Opinion of Advocate General Trstenjak delivered on 13 September 2007 . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 19ης Ιουνίου 2008 . . . . . . .
Judgment of the Court (First Chamber), 19 June 2008 . . . . . . . . . . .
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών — Οδηγία 96/71 — Όροι εργασίας και απασχόλησης — Διατάξεις δημοσίας τάξεως — Έννοια
Freedom to provide services — Posting of workers in the framework of the provision of services — Directive 96/71 — Terms and conditions of employment — Public policy provisions — Definition
(Οδηγία 96/71 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 10)
(European Parliament and Council Directive 96/71, Art. 3(10))
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών — Οδηγία 96/71 — Όροι εργασίας και απασχόλησης — Διατάξεις δημοσίας τάξεως
Freedom to provide services — Posting of workers in the framework of the provision of services — Directive 96/71 — Terms and conditions of employment — Public policy provisions (European Parliament and Council Directive 96/71, Art. 3(10))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-319/06
SUMMARY — CASE C-319/06
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών — Οδηγία 96/71 — Όροι εργασίας και απασχόλησης — Διατάξεις δημοσίας τάξεως
Freedom to provide services — Posting of workers in the framework of the provision of services — Directive 96/71 — Terms and conditions of employment — Public policy provisions
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών — Οδηγία 96/71 — Όροι εργασίας και απασχόλησης — Διατάξεις δημοσίας τάξεως — Διατάξεις που απορρέουν από συλλογικές συμβάσεις οι οποίες έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής
Freedom to provide services — Posting of workers in the framework of the provision of services — Directive 96/71 — Terms and conditions of employment — Public policy provisions — Provisions resulting from collective agreements declared to be universally applicable
Προσφυγή λόγω παραβάσεως — Εξέταση του βασίμου από το Δικαστήριο — Κατάσταση που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη — Κατάσταση κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας
Actions for failure to fulfil obligations — Examination of the merits by the Court — Situation to be taken into consideration — Situation on expiry of the period laid down in the reasoned opinion
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Περιορισμοί — Απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών — Έλεγχοι εκ μέρους του κράτους μέλους υποδοχής
Freedom to provide services — Restrictions — Posting of workers in the framework of the provision of services — Monitored by the host Member State
(Άρθρο 49 ΕΚ)
(Art. 49 EC)
Ωστόσο, το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της εν λόγω οδηγίας αναγνωρίζει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα, τηρουμένων των διατάξεων της Συνθήκης ΕΚ, να επιβάλλουν κατά τρόπο μη εισάγοντα δυσμενή διάκριση, στις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφός τους, όρους εργασίας και απασχόλησης όσον αφορά θέματα πέραν αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 1, πρώτο εδάφιο, του άρθρου αυτού, εφόσον πρόκειται για διατάξεις δημοσίας τάξεως.
Nevertheless, the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71 recognises that it is open to Member States, in compliance with the EC Treaty, to apply, in a nondiscriminatory manner, to undertakings which post workers to their territory terms and conditions of employment on matters other than those referred to the first subparagraph of Article 3(1), in the case of public policy provisions.
Προς τούτο, η διάταξη αυτή ορίζει περιοριστικώς τους τομείς στους οποίους τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόζουν κατά προτεραιότητα τους ισχύοντες κανόνες στο κράτος μέλος υποδοχής.
In that connection, the classification of national provisions by a Member State as public-order legislation applies to national provisions compliance with
Συναφώς, ο χαρακτηρισμός εθνικών διατάξεων ως νόμων δημοσίας τάξεως και ασφάλειας, εκ μέρους κράτους μέλους, αφορά τις διατάξεις η τήρηση των οποίων κρίνεται πρωταρχικής σημασίας για τη διαφύλαξη της πολιτικής,
The first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71 concerning the posting of workers in the framework of the provisions of services provides that Member States are to ensure that, whatever the law applicable to the employment relationship, undertakings established in another Member State which post workers to their territory in the framework of a transnational provision of services, guarantee the posted workers the terms and conditions of employment, covering the matters set out in that article, which are laid down in the Member State in which the work is carried out.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟY κοινωνικής ή οικονομικής οργανώσεως του συγκεκριμένου κράτους μέλους, ούτως ώστε να επιβάλλεται η τήρησή τους από όλα τα πρόσωπα που βρίσκονται επί του εδάφους του κράτους μέλους αυτού ή σε κάθε έννομη σχέση που εντοπίζεται εντός του κράτους αυτού.
COMMISSION v LUXEMBOURG of employment or another document deemed analogous thereto under Directive 91/533 on an employer’s obligation to inform employees of the conditions applicable to the contract or employment relationship and, second, to comply with national rules on parttime and fixedterm work, to be mandatory provisions falling under national public policy, fails to fulfil its obligations under the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services.
Στο πλαίσιο της οδηγίας 96/71, το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, αυτής συνιστά παρέκκλιση από την αρχή ότι τα θέματα ως προς τα οποία το κράτος μέλος υποδοχής μπορεί να επιβάλλει τη νομοθεσία του στις εν λόγω επιχειρήσεις καθορίζονται περιοριστικώς στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας αυτής και πρέπει, κατά συνέπεια, να ερμηνεύεται στενώς.
In the context of Directive 96/71, the first indent of Article 3(10), constitutes a derogation from the principle that the matters with respect to which the host Member State may apply its legislation to those undertakings are set out in an exhaustive list in the first subparagraph of Article 3(1) thereof and must therefore be interpreted strictly.
Η εν λόγω διάταξη δεν απαλλάσσει, ιδίως, τα κράτη μέλη από την τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχουν από τη Συνθήκη, και ειδικότερα εκείνων που αφορούν την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.
That provision does not exempt the Member States from complying with their obligations under the EC Treaty and, in particular, those relating to the freedom to provide services.
Συγκεκριμένα, τέτοιες διατάξεις έχουν ως αποτέλεσμα το να υπαχθούν οι επιχειρήσεις που αποσπούν εργαζομένους στο κράτος μέλος υποδοχής σε μια υποχρέωση την οποία αυτές ήδη υπέχουν στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς τους.
Such provisions have the effect of making undertakings which post workers to the host Member State subject to an obligation to which they are already subject in the Member State in which they are established.
Κατά τα λοιπά, ο σκοπός της οδηγίας 96/71, που συνίσταται στη διασφάλιση της τηρήσεως ενός πυρήνα κανόνων που εξασφαλίζουν μια κατ’ ελάχιστο όριο προστασία των εργαζομένων, καθιστά κατά μείζονα λόγο περιττή την ύπαρξη μιας τέτοιας πρόσθετης υποχρεώσεως η οποία, λαμβανομένων υπόψη των διαδικασιών την κίνηση των οποίων συνεπάγεται, μπορεί να αποτρέψει τις εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος επιχειρήσεις να ασκήσουν την ελευθερία τους για την παροχή υπηρεσιών.
Moreover, the aim of Directive 96/71, which is to guarantee compliance with a nucleus of rules for the protection of workers, renders the existence of such an additional obligation all the more redundant since, having regard to the procedures involved, it is likely to dissuade undertakings established in another Member State from exercising their freedom to provide services.
(βλ. σκέψεις 25-31, 33)
(see paras 25-31, 33)
Κράτος μέλος το οποίο ορίζει ότι συνιστούν αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις εμπίπτουσες στην εθνική δημόσια τάξη οι διατάξεις εθνικής ρυθμίσεως με την οποία μεταφέρεται στο εσωτερικό δίκαιο η οδηγία 96/71, οι οποίες υποχρεώνουν τις οικείες επιχειρήσεις, αφενός, να αποσπούν μόνον το προσωπικό που
A Member State which declares that a national law transposing Directive 96/71 which requires the undertakings concerned, first, to post only staff linked to the undertaking by a written contract
Πάντως, καίτοι το κοινοτικό δίκαιο δεν αντιτίθεται στην εκ μέρους των κρατών μελών επέκταση της νομοθεσίας τους ή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας που έχουν συνάψει οι κοινωνικοί εταίροι σε κάθε πρόσωπο που παρέχει αμειβόμενη εργασία, έστω και προσωρινή, ανεξάρτητα από το κράτος μέλος εγκαταστάσεως του εργοδότη, γεγονός
Although Community law does not preclude Member States from applying their legislation or collective labour agreements entered into by both sides of industry to any person who is employed, even temporarily, no matter in which Member State the employer is established, nevertheless such a possibility is subject to the condition that the workers concerned, who are temporarily working
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-319/06
SUMMARY — CASE C-319/06 concerning the posting of workers in the framework of the provisions of services.
96/71, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών.
in the host Member State, do not already enjoy the same protection, or essentially comparable protection by virtue of obligations to which their employer is already subject in the Member State in which it is established.
παραμένει ότι μια τέτοια δυνατότητα εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι οι ενδιαφερόμενοι εργαζόμενοι, που εκτελούν προσωρινώς τις εργασίες τους στο κράτος μέλος υποδοχής, δεν απολαύουν ήδη της ίδιας ή ουσιωδώς συγκρίσιμης προστασίας δυνάμει των υποχρεώσεων που υπέχει ήδη ο εργοδότης τους στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς του.
In particular, the freedom to provide services, as one of the fundamental principles of the Treaty, may be restricted only by rules justified by overriding requirements relating to the public interest and applicable to all persons and businesses operating in the territory of the State where the service is provided, in so far as that interest is not safeguarded by the rules to which the provider of such a service is subject in the Member State where he is established.
Η διάταξη αυτή της οδηγίας 96/71 παρέχει τη δυνατότητα στο κράτος μέλος υποδοχής να επιβάλει στις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφός του όρους εργασίας και απασχόλησης που αφορούν άλλα θέματα, πλην αυτών που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 96/71, υπό την επιφύλαξη ότι πρόκειται για διατάξεις δημοσίας τάξεως.
That provision of Directive 96/71 gives the host Member State an opportunity to apply to undertakings posting workers to its territory terms and conditions of employment on matters other than those referred to in the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71, provided that they are public policy provisions.
Κατά συνέπεια, η επιφύλαξη αυτή, την οποία προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, συνιστά εξαίρεση από το σύστημα που θεσπίζει η οδηγία αυτή, καθώς και παρέκκλιση από τη θεμελιώδη αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών επί της οποίας στηρίζεται η εν λόγω οδηγία, και πρέπει να ερμηνεύεται στενώς.
That proviso in the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71 constitutes an exception to the system put in place by that directive and a derogation from the fundamental principle of freedom to provide services on which the directive is based and must be interpreted strictly.
(βλ. σκέψεις 41-44, 60 και διατακτ.)
(see paras 41-44, 60, operative part)
Κράτος μέλος το οποίο επιβάλλει στις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφός του την απαίτηση αυτόματης προσαρμογής των μισθών, πλην των κατωτάτων μισθών, στην εξέλιξη του κόστους ζωής, στον βαθμό που δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμον ότι αυτό το εθνικό μέτρο εμπίπτει στις διατάξεις δημοσίας τάξεως κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως της οδηγίας, παραβαίνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας
A Member State, which imposes on undertakings posting staff on its territory the requirement relating to the automatic adjustment of wages other than minimum wages to reflect changes in the cost of living, in so far as it has not shown to the required legal standard that that national law is a public policy provision within the meaning of the directive, fails to fulfil its obligations under the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71
Έτσι, ναι μεν τα κράτη μέλη παραμένουν, κατ’ ουσίαν, ελεύθερα να καθορίζουν, σύμφωνα με τις εθνικές ανάγκες τους, τις απαιτήσεις της δημοσίας τάξεως, πλην όμως, στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου και, ιδίως, ως λόγος δικαιολογήσεως παρεκκλίσεως από τη θεμελιώδη αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, η έννοια αυτή πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικώς, ώστε το περιεχόμενό της να μη μπορεί να καθορίζεται μονομερώς από κάθε κράτος μέλος, χωρίς τον έλεγχο των οργάνων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Thus, while the Member States are still, in principle, free to determine the requirements of public policy in the light of their national needs, the notion of public policy in the Community context, particularly when it is cited as justification for a derogation from the fundamental principle of the freedom to provide services, must be interpreted strictly, so that its scope cannot be determined unilaterally by each Member State without any control by the European Community institutions.
Κατά συνέπεια, η δημόσια τάξη μπορεί να προβληθεί μόνο σε περίπτωση πραγματικής και αρκούντως σοβαρής απειλής, θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας.
It follows that public policy may be relied on only if there is a genuine and sufficiently serious threat to a fundamental interest of society.
Συγκεκριμένα, οι λόγοι που μπορούν να προβληθούν
The reasons which may be invoked by a Member State in order to justify a dero-
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟY από κράτος μέλος προς δικαιολόγηση παρεκκλίσεως από την αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών πρέπει να συνοδεύονται από ανάλυση της σκοπιμότητας και της αναλογικότητας του περιοριστικού μέτρου που έλαβε το κράτος αυτό, καθώς και από συγκεκριμένα στοιχεία στηρίζοντα τα επιχειρήματά του.
COMMISSION v LUXEMBOURG gation from the principle of freedom to provide services must be accompanied by appropriate evidence or by an analysis of the expediency and proportionality of the restrictive measure adopted by that State, and precise evidence enabling its arguments to be substantiated.
Κατά συνέπεια, προκειμένου να παρασχεθεί η δυνατότητα να εκτιμηθεί αν τα επίμαχα μέτρα είναι αναγκαία και ανάλογα σε σχέση με τον στόχο της διαφυλάξεως της δημοσίας τάξεως, ένα κράτος μέλος οφείλει να προσκομίσει στοιχεία παρέχοντα τη δυνατότητα να αποδειχθεί αν και σε ποιον βαθμό η εφαρμογή, επί των αποσπασμένων στην εθνική επικράτειά του εργαζομένων, της απαιτήσεως αυτόματης προσαρμογής των μισθών στην εξέλιξη του κόστους ζωής μπορεί να συμβάλει στην επίτευξη του στόχου αυτού.
Therefore, in order to determine whether the measures at issue are necessary and proportionate to the objective of safeguarding public policy, a Member State is required to submit evidence to establish whether and to what extent the application to workers posted to its territory of the rule concerning automatic adjustment of rates of pay to the cost of living is capable of contributing to the achievement of that objective.
(βλ. σκέψεις 49-52, 54-55 και διατακτ.) δικαιολογεί το ότι οι διατάξεις που αφορούν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ήτοι αυτές που πλαισιώνουν την κατάρτιση και την εφαρμογή των εν λόγω συλλογικών συμβάσεων εργασίας, δύνανται, αφ’ εαυτών και χωρίς άλλη διευκρίνιση, να εμπίπτουν στην έννοια της δημοσίας τάξεως.
there is no reason why provisions concerning collective agreements, namely provisions which encompass their drawing up and implementation, should per se and without more fall under the definition of public policy.
Η διαπίστωση αυτή είναι επιβεβλημένη, δεύτερον, όσον αφορά τις διατάξεις, αυτές καθ’ εαυτές, των ως άνω συλλογικών συμβάσεων που δεν είναι δυνατόν, ούτε και αυτές, να εμπίπτουν στην έννοια αυτή, στο σύνολό τους και απλώς και μόνο για τον λόγο ότι οι διατάξεις αυτές προέρχονται από πράξεις αυτού του είδους.
Second, such a finding must be made as regards the actual provisions of such collective agreements themselves, which in their entirety and for the simple reason that they derive from that type of measure, cannot fall under that definition either.
Τρίτον, δεδομένου ότι το άρθρο 3, παράγραφος 10, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας 96/71 αναφέρεται αποκλειστικώς στους όρους εργασίας και απασχόλησης που καθορίζονται από συλλογικές συμβάσεις οι οποίες έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής, μια εθνική ρύθμιση που αφορά ρητώς τις απλές συλλογικές συμβάσεις εργασίας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συγκεκριμενοποιεί, σε τελική ανάλυση, την άδεια που παρέχεται στα κράτη μέλη δυνάμει του εν λόγω άρθρου.
Third, since the second indent of Article 3(10) of Directive 96/71 relates exclusively to the terms and conditions of employment laid down in collective agreements which have been declared universally applicable, a national law which expressly covers ordinary collective labour agreements cannot properly claim to reflect the discretion granted to Member States under that article.
Κράτος μέλος το οποίο ορίζει ότι οι διατάξεις που απορρέουν, ιδίως, από συλλογικές συμβάσεις, οι οποίες έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής, συνιστούν αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις εμπίπτουσες στην εθνική δημόσια τάξη παραβαίνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών.
A Member State which declares that measures resulting, in particular, from collective agreements which have been declared universally applicable constitute mandatory provisions falling under national public policy fails to fulfil its obligations under the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services.
Η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την κατάσταση του κράτους μέλους όπως αυτή είχε διαμορφωθεί κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας και το Δικαστήριο δεν λαμβάνει υπόψη τις επελθούσες στη συνέχεια μεταβολές.
The question whether a Member State has failed to fulfil its obligations must be determined by reference to the situation prevailing in that Member State at the end of the period laid down in the reasoned opinion and the Court cannot take account of any subsequent changes.
Μια τέτοια εθνική ρύθμιση δεν μπορεί να συνιστά εξαίρεση δημοσίας τάξεως κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71. Πρώτον, τίποτε δεν
Such a national rule cannot constitute a public policy exception within the meaning of the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71. First,
(βλ. σκέψη 72)
(see para. 72)