natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου ισχυρίζεται ότι, καθόσον αναγόρευσε το σύνολο των διατάξεων που διέπουν τους τομείς που διατυπώνονται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 σε αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις του εσωτερικού δικαίου, έκανε χρήση της εξουσιοδοτήσεως που παρέχει συναφώς το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 10, της οδηγίας 96/71.
The Luxembourg Government argues that, in declaring as mandatory requirements of domestic law all those provisions falling under the areas covered by Article 1(1) of the Law of 20 December 2002, it has availed itself of the authorisation given in Article 3(1) and (10) of Directive 96/71.
16 — Έτσι και Fuchs, M./Marhold, F., Europäisches Arbeitsrecht, 2η έκδοση, Βιέννη 2006, σ. 322. Ο Borgmann, B., «Kollisionsrechtliche Aspekte des Arbeitnehmer-Entsendegesetzes» (όπ.π., υποσημείωση 10, σ.
16 — The same view is taken by Fuchs, M. and Marhold, F., Europäisches Arbeitsrecht, 2nd edition, Vienna, 2006, p. 322. Borgmann, B., ’Kollisionsrechtliche Aspekte des Arbeitnehmer-Entsendegesetzes’, cited in footnote 10, p.
316), είναι της γνώμης ότι μολονότι τα κράτη μέλη μπορούν να αποδυναμώσουν τον μη επιθυμητό ανταγωνισμό των επιχειρήσεων από κράτη με χαμηλότερο κόστος εργασίας μέσω της «σκληρύνσεως» των διεθνών αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεών τους, είναι πάντως υποχρεωμένα να τηρήσουν τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου. Ο Görres, S., Grenzüberschreitende Arbeitnehmerentsendung in der EU, Βιέννη/Γκρατζ 2003, σ.
316, takes the view that whilst Member States in ’strengthening’ their international mandatory requirements can weaken the impact of unpopular competition from undertakings in States with low wage costs, the requirements of Community law must, however, be observed. Görres, S., Grenzüberschreitende Arbeitnehmerentsendung in der EU, Vienna and Graz, 2003, p.
122, είναι της γνώμης ότι η παραπομπή στο άρθρο 3, παράγραφος 10, της οδηγίας 96/71 προϋποθέτει ότι οι επίδικοι όροι εργασίας και απασχολήσεως των κρατών μελών συνιστούν διατάξεις δημοσίας τάξεως, οι οποίες δεν παραβιάζουν τις διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ.
122, takes the view that recourse to Article 3(10) of Directive 96/71 is premised on the condition that the Member States’ terms and conditions of employment in question constitute public policy provisions not infringing the rules of the EC Treaty.
Οι συγγραφείς αναγνωρίζουν ότι, σε περίπτωση παραπομπής στο άρθρο 3, παράγραφος 10, της οδηγίας 96/71, πρέπει να τηρηθούν ορισμένα κριτήρια, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οπωσδήποτε η πραγματοποίηση της ελεύθερης παροχής των υπηρεσιών καθώς και οι ακριβείς στόχοι του συντάκτη της οδηγίας.
Thus, the authors acknowledge that when recourse is had to Article 3(10) of Directive 96/71 certain conditions must be respected, necessarily including both the furtherment of freedom to provide services and the specific objectives pursued by the European legislature in adopting the Directive.
Κατά την άποψη του γενικού εισαγγελέα Mengozzi στο σημείο 212 των προτάσεών του της 23ης Μαΐου 2007 στην υπόθεση C-341/05, Laval un Partneri, το γεγονός ότι κάποιοι εθνικοί κανόνες υπάγονται στην κατηγορία διατάξεων δημοσίας τάξεως ή στην κατηγορία νόμων περιεχόντων αστυνομικές διατάξεις δεν απαλλάσσει τα κράτη μέλη, όπως προκύπτει από το άρθρο 3, παράγραφος 10, της οδηγίας 96/71 και από τη σχετική με το άρθρο 49 ΕΚ νομολογία, από την τήρηση των διατάξεων της Συνθήκης.
According to Advocate General Mengozzi, in point 212 of his Opinion in Laval un Partneri, cited in footnote 10, the fact that domestic rules belong to the category of public policy provisions or mandatory rules does not — as is apparent from Article 3(10) of Directive 96/71 and the caselaw on Article 49 EC — make them exempt from compliance with the provisions of the Treaty.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-319/06 χωρίς έλεγχο από τα θεσμικά όργανα της Κοινότητας 20.
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-319/06 narrowly construed. 17
Τούτο όμως δεν αποκλείει το ερμηνείας των διατάξεων που εισάγουν παρεκκλίσεις από τις θεμελιώδεις ελευθερίες 17.
The latter point has any review by the Community institutions. 20That conclusion does not preclude the fact, been repeatedly emphasised in express terms by the Court in connection with the public policy exception.
To τελευταίο αυτό σημείο έχει τονιστεί πλειστάκις και ρητώς από το Δικαστήριο σε σχέση με την εξαίρεση της δημοσίας τάξεως 18.
18 however, that recourse to the concept of public policy is in particular circumstances justified, so that in certain cases Member States must be allowed a margin of discretion within the limits imposed by the Treaty. 21
Η έννοια της δημοσίας τάξεως αποτελεί αυτοτελή έννοια του κοινοτικού δικαίου, η οποία επεκτείνεται στο πεδίο εφαρμογής των θεμελιωδών ελευθεριών και, κατά συνέπεια, δεν πρέπει να ορίζεται βάσει μιας ή περισσοτέρων εθνικών εννόμων τάξεων 19.
The concept of public policy constitutes an independent concept of Community law, which contributes to determining the scope of the fundamental freedoms and which, therefore, must be defined autonomously and not, for example, on the basis of one or more national legal systems.
Ως τέτοια, υπόκειται στην ερμηνεία του Δικαστηρίου, οπότε απαγορεύεται στα κράτη μέλη να καθορίζουν την εμβέλειά της μονομερώς και
19 As such, that concept is subject to the Court’s interpretation, thus precluding Member States from unilaterally determining its scope without
Ανεξαρτήτως των γενικών αυτών αρχών, η έννοια της δημοσίας τάξεως μπορεί, πάντως, να λάβει διάφορες σημασίες ανάλογα με τη δογματική προσέγγιση στην κοινοτική έννομη τάξη και τη λειτουργία του εκάστοτε κανόνα 22.
Notwithstanding those common principles, the concept of public policy may be accorded different meanings, however, depending on its schematic position within the Community legal order and the function of the rule at issue.
Στην υπό κρίση υπόθεση, η έννοια της δημοσίας τάξεως αναπτύσσει, στην έκφανσή της στο άρθρο 3, παράγραφος 10, της οδηγίας 96/71, τα αποτελέσματα ρήτρας παρεκκλίσεως, επειδή παρέχει τη δυνατότητα διευρύνσεως του σκληρού πυρήνα των διατάξεων του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/71 που εξασφαλίζουν μια κατ’ ελάχιστο όριο προστασία μόνον υπό ορισμένες προϋποθέσεις.
22 In the present case the concept of public policy as reflected in Article 3(10) of Directive 96/71 takes effect as a derogation, since it permits an extension to the nucleus of minimum protective requirements guaranteed by Article 3(1) of Directive 96/71 only where certain conditions are met.
17 — Βλ., όσον αφορά τους περιορισμούς της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και της ελευθερίας εγκαταστάσεως, σημείο 143 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα Ruiz-Jarabo Colomer της 16ης Μαΐου 2006 στην υπόθεση Placanica, Palazzese και Sorrichio (απόφαση της 6ης Μαρτίου 2007, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-338/04, C-359/04 και C-360/04, Συλλογή 2007, σ. Ι-1891). Ο Georgiadis, N., Derogation clauses: the protection of national interests in EC law, Βρυξέλλες, 2006, σ.
17 — In connection with restrictions on the freedom to provide services and of establishment see point 143 of the Opinion of Advocate General Ruiz-Jarabo Colomer in Joined Cases C-338/04, C-359/04 and C-360/04 Placanica and Others [2007] ECR I-1891.
72, υπογραμμίζει ότι το σύνολο των ρητρών παρεκκλίσεως, ιδίως η παρέκκλιση της δημοσίας τάξεως υπόκεινται στην αρχή της συσταλτικής ερμηνείας. Κατά τον Wichmann, J., Dienstleistungsfreiheit und grenzüberschreitende Entsendung von Arbeitnehmern, Frankfurt am Main, 1998, σ.
72, indicates that all derogation clauses, in particular the public policy derogation, are subject to a narrow construction.
Πράγματι, από τη θέση της ως συμβατικής διατάξεως που εισάγει εξαίρεση, συνάγεται ότι η ρήτρα δημοσίας τάξεως πρέπει να ερμηνεύεται στενά.
She argues that simply by virtue of their status as Treaty derogations the requirement follows that public policy exceptions must be interpreted narrowly.
Επομένως, η επίκληση της δημοσίας τάξεως προϋποθέτει ότι θίγονται ουσιώδη κυριαρχικά συμφέροντα του κράτους μέλους.
Reliance on public policy arguments accordingly presupposes that essential sovereign interests of the Member State are affected.
20 — Κατά πάγια νομολογία, η εκ μέρους εθνικής αρχής επίκληση της εννοίας της δημοσίας τάξεως προϋποθέτει, εν πάση περιπτώσει, την ύπαρξη, εκτός της κοινωνικής αναταραχής που συνιστά κάθε παράβαση του νόμου, πραγματικής και αρκούντως σοβαρής απειλής, θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας (βλ. προπαρατεθείσες στην υποσημείωση 18 αποφάσεις Rutili, σκέψη 28, Bouchereau, σκέψη 35, Ορφανόπουλος και Oliveri, σκέψη 66, Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 46, Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 35, και Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, σκέψη 43.
20 — According to settled caselaw, reliance by a national authority on the concept of public policy presupposes, in any event, the existence, in addition to the perturbation of the social order which any infringement of the law involves, of a genuine and sufficiently serious threat to one of the fundamental interests of society (see Rutili, cited in footnote 18, paragraph 28; Bouchereau, cited in footnote 18, paragraph 35; Orfanopoulos and Oliveri, cited in footnote 18, paragraph 66; Commission v Spain, cited in footnote 18, paragraph 46; Commission v Germany, cited in footnote 18, paragraph 35; and Commission v Netherlands, cited in footnote 18, paragraph 43).
21 — Βλ. απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 1974, 41/74, Van Duyn (Συλλογή τόμος 1974, σ.
21 — See Case 41/74 Van Duyn [1974] ECR 1337, paragraphs 18 and 19.
19 — Αποφάσεις της 23ης Μαρτίου 1982, 53/81 (Συλλογή 1982, σ. 1035, σκέψεις 10 έως 12), και της 2ας Απριλίου 1998, C-296/95, EMU Tabac κ.λπ.
22 — It can be found in numerous Community law provisions, of which at the level of primary law, in particular, Articles 30 EC, 39(3) EC, 46 EC, 55 EC and 58(1)(b) EC have acquired significance as ’limitations on the fundamental freedoms’ which under certain conditions permit restrictions on the free movement of goods, persons, services and capital guaranteed under primary law.
(Συλλογή 1998, σ. Ι-1605, σκέψη 30).
In addition, the concept of public policy has effect in secondary law either as a derogation or as an interpretative and clarifying secondary law application (see on that point Schneider, H., Die öffentliche Ordnung als Schranke der Grundfreiheiten im EG-Vertrag, Baden-Baden, 1998, p. 53).
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ
24Accordingly, it is admissible to have reference to Declaration No 10 as an aid to interpretation.
Όσον αφορά τις ακριβείς προϋποθέσεις για τη χρήση της εξουσιοδοτήσεως αυτής, η έννοια της δημοσίας τάξεως διευκρινίστηκε κατά την έκδοση της οδηγίας 96/71 με τη δήλωση 10 του Συμβουλίου και της Επιτροπής υπό την έννοια ότι «οι λέξεις “διατάξεις δημοσίας τάξεως” έπρεπε να θεωρούνται ότι καλύπτουν τις υποχρεωτικές διατάξεις από τις οποίες δεν είναι δυνατόν να γίνει παρέκκλιση και οι οποίες, λόγω της φύσεως και του στόχου τους, ανταποκρίνονται στις επιτακτικές απαιτήσεις του δημοσίου συμφέροντος».
As regards the precise conditions governing recourse to that discretion, Declaration No 10 of the Council and of the Commission made at the time of the adoption of Directive 96/71 clarified the concept of public policy in stating that ’the expression “public policy provisions” should be construed as covering those mandatory rules from which there can be no derogation and which, by their nature and objective, meet the imperative requirements of the public interest’.
Βάσει των προηγουμένων σκέψεων, είμαι της γνώμης ότι τα κράτη μέλη δεν είναι ελεύθερα να απαιτήσουν από τις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών που εδρεύουν σε άλλο κράτος μέλος την τήρηση του συνόλου των αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεων του δικού τους εργατικού δικαίου 25.
On the basis of the foregoing considerations, I take the view that it is not open to Member States to require service providers established in other Member States to comply with all binding provisions of their employment law.
Προς το συμφέρον της ευρύτερης δυνατής υλοποιήσεως της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών πρέπει να γίνει δεκτή η άποψη της Επιτροπής ότι μπορούν να ληφθούν υπόψη μόνον οι προβλεπόμενοι στον νόμο όροι εργασίας και απασχολήσεως που είναι απολύτως αναγκαίοι για την έννομη τάξη των κρατών
25In the interests of the broadest possible implementation of the principle of the freedom to provide services the Commission must be supported in its view that the declaration covers only such terms and conditions of employment prescribed by law as are indispensable for the national legal order
Νομίζω ότι τίποτε δεν αποκλείει την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 10, της οδηγίας 96/71 υπό το πρίσμα της ως άνω δηλώσεως.
In my view, there is no reason not to interpret Article 3(10) of Directive 96/71 in the light of that declaration.
Όσον αφορά τη δυνατότητα να ληφθεί υπόψη δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά συνεδριάσεων για την ερμηνεία του παραγώγου δικαίου, το Δικαστήριο έκρινε ότι αυτό αποκλείεται όταν το περιεχόμενο της δηλώσεως δεν έχει μεταφερθεί στο κείμενο της εν λόγω διατάξεως και, επομένως, δεν έχει νομική ισχύ 23.
As regards the admissibility of using a declaration recorded in the minutes of the Council for the purposes of interpreting secondary law, the Court has held that possibility to be excluded only in such cases where no reference is made to the content of the declaration in the wording of the provision in question and thus it has no legal significance.
Συναφώς επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η δήλωση 10 δεν τελεί σε αντίφαση προς την έννοια της δημοσίας τάξεως, αλλά αντιθέτως συμβάλλει στον προσδιορισμό του περιεχομένου της ρήτρας παρεκκλίσεως.
23 In that context it must be observed that Declaration No 10 does not conflict with the concept of public policy; rather it contributes to determining the content of the derogation.
Στο μέτρο που παραπέμπει στις «επιτακτικές απαιτήσεις του δημοσίου συμφέροντος», συνάδει και προς τη νομολογία σχετικά με τους εγγενείς περιορισμούς των θεμελιωδών ελευθεριών που ανέπτυξε το Δικαστήριο και η οποία έχει εφαρμογή και στην περίπτωση της διασυνοριακής αποσπάσεως εργαζομένων.
In referring to ’imperative requirements of the public interest’ the declaration is in conformity with the caselaw developed by the Court on the inherent limits on the fundamental freedoms which are also applicable to cases of transnational posting of workers.
24 — Επιφύλαξη έναντι του περιεχομένου της εν λόγω δηλώσεως 10, μολονότι προέρχεται από το Συμβούλιο ως θεσμικό όργανο και, επομένως, μεταξύ άλλων και από την Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου, θα ήταν αντίθετη προς την αρχή «venire contra factum proprium nemini licet», κατά την οποία κανείς δεν μπορεί να αντιταχθεί στην ίδια του τη συμπεριφορά.
24 — A refusal to accept the statement contained in Declaration No 10, emanating as it does from the Council in its institutional capacity and thus additionally from the Luxembourg Government, would be contrary to the legal principle ’venire contra factum proprium nemini licet’, according to which a person is estopped from arguing contrary to his own conduct.
23 — Αποφάσεις της 23ης Φεβρουαρίου 1988, 429/85, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1988, σ. 843, σκέψη 9), της 26ης Φεβρουαρίου 1991, C-292/89, Antonissen (Συλλογή 1991, σ.
23 — Case 429/85 Commission v Italy [1988] ECR 843, paragraph 9; Case C-292/89 Antonissen [1991] ECR I-745, paragraph 18; Case C-329/95 VAG Sverige [1997] ECR I-2675, paragraph 23; and Case C-368/96 Generics (UK) and Others [1998] ECR I-7967, paragraphs 25 to 28.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-319/06 μελών 26.
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-319/06 of the Member States.
Πρέπει να εξετάζεται κατ’ ιδίαν αν οι επίδικες διατάξεις πληρούν την επιταγή αυτή.
26 It must be examined in more detail whether the contested provisions meet that requirement.
στο άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, πρέπει να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι δεν απόκειται, κατ’ αρχήν, στο κράτος υποδοχής να ελέγξει την τήρηση των διατάξεων της οδηγίας 91/533.
document established pursuant to Directive 91/533 provided for in point (1) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002, the Commission must be supported in its submission that, in principle, the host State is not responsible for monitoring compliance with the provisions of Directive 91/533.
Οι διατάξεις του άρθρου 1, παράγραφος 1, σημεία 1, 2, 8 και 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002
The provisions of points (1), (2), (8) and (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002
— Απαίτηση γραπτής συμβάσεως εργασίας ή αντίστοιχου εγγράφου υπό την έννοια της οδηγίας 91/533
— Requirement of a written contract of employment or corresponding document established pursuant to Directive 91/533
Όσον αφορά την απαίτηση γραπτής συμβάσεως εργασίας ή αντίστοιχου εγγράφου υπό την έννοια της οδηγίας 91/533
As regards the requirement of a written contract of employment or corresponding
Η οδηγία 91/533 σκοπεί στην εναρμόνιση των διατάξεων σχετικά με τη μορφή των συμβάσεων εργασίας, τις οποίες θέσπισαν ορισμένα κράτη μέλη λόγω της αυξήσεως των τύπων εργασιακών σχέσεων, για την προστασία των εργαζομένων κατά της άγνοιας των δικαιωμάτων τους και για την εξασφάλιση διαφάνειας κατά τη διαμόρφωση των εργασιακών σχέσεων 27.
Directive 91/533 serves to harmonise those provisions on the form of employment relationships which some Member States have adopted, having regard to the increase in the number of types of employment relationship, with a view to protecting employees against possible infringements of their rights and to create greater transparency in respect of employment relationships.
Αυτό αφορά την προβαλλόμενη από τους διαδίκους απόδειξη της τηρήσεως της υποχρεώσεως του εργοδότη, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 91/533, να γνωστοποιεί εγγράφως στον εργαζόμενο τα ουσιώδη στοιχεία της συμβάσεως ή της σχέσεως εργασίας, καθώς και τους όρους της αποσπάσεώς του στην αλλοδαπή σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 91/533.
27 That includes the proof, referred to by the parties, of an employer’s compliance with its obligation arising through the combined effect of Article 2(1) and Article 3(1) of Directive 91/533 to inform an employee in writing of the essential aspects of the contract or employment relationship and of the conditions of his posting abroad in accordance with Article 4(1) of Directive 91/533.
Ο εργοδότης συμμορφώνεται προς την υποχρέωση αποδείξεως όταν καταρτίζει τα έγγραφα με
An employer discharges its obligation of proof where it issues documents containing the
42, δεν αναφέρει τη δήλωση 10.
42, does not mention Declaration No 10.
Πάντως, η συγγραφέας είναι της γνώμης ότι η έννοια της δημοσίας τάξεως στο άρθρο 3, παράγραφος 10, της οδηγίας 96/71 σε συνδυασμό με τη νομολογία του Δικαστηρίου για το άρθρο 46, παράγραφος 1, ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί στενά.
None the less, the author takes the view that the concept of public policy in Article 3(10) of Directive 96/71 must be narrowly construed on the basis of the Court’s caselaw on Article 46(1) EC.
Επομένως, η διεύρυνση των όρων εργασίας και απασχολήσεως του κράτους υποδοχής είναι δυνατή μόνον υπό την προϋπόθεση ότι «υφίσταται πραγματική και αρκούντως σοβαρή απειλή των θεμελιωδών συμφερόντων της κοινωνίας». Η Däubler, W., «Die Entsende-Richtlinie und ihre Umsetzung in das deutsche Recht» (όπ.π., υποσημείωση 10, σ.
Accordingly, the terms and conditions of employment of the host State may be extended only on condition that ’a real and sufficiently serious risk to fundamental social interests exists’. Däubler, W., ’Die Entsende-Richtlinie und ihre Umsetzung in das deutsche Recht’, cited in footnote 10, p.
615), επισημαίνει ότι σε καμία περίπτωση το σύνολο των συλλογικών συμβάσεων που εφαρμόζονται στις ημεδαπές επιχειρήσεις δεν εφαρμόζεται και στους παρέχοντες υπηρεσίες από άλλα κράτη μέλη.
615, points out that by no means does every term of a collective agreement applicable to domestic undertakings extend to service providers from other Member States.
Πρόκειται, αντιθέτως, για τα ελάχιστα όρια μισθού και την ελάχιστη διάρκεια άδειας, οπότε οι ανώτεροι μισθοί ειδικευμένου εργαζομένου, τα συνήθη συμπληρώματα καθώς και τα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά συστήματα κ.λπ. δεν διαδραματίζουν κανένα ρόλο.
Rather, in his view, the Directive is concerned with minimum wages and minimum holiday entitlements, such that, for example, the higher rates of pay for skilled workers, customary wage supplements, occupational pensions, etc. are irrelevant.
Από τα ανωτέρω συνάγεται το συμπέρασμα ότι, μολονότι η οδηγία 96/71 σκοπεί στη θέσπιση ενός σκληρού πυρήνα διατάξεων που εξασφαλίζουν μια κατ’ ελάχιστο όριο προστασία, ταυτοχρόνως σκοπεί στην κατά το δυνατόν αποφυγή των περιορισμών της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών για λόγους δημοσίας τάξεως.
From those observations it may be concluded that although Directive 96/71 establishes a core set of provisions concerning minimum standards of protection, at the same time, however, it seeks as far as possible to avoid public policy restrictions on the freedom to provide services.
27 — Ταυτόχρονα, η οδηγία 96/533 σκοπεί στην εφαρμογή του σημείου 9 του Κοινοτικού Χάρτη Θεμελιωδών Κοινωνικών Δικαιωμάτων των Εργαζομένων, κατά το οποίο οι όροι εργασίας κάθε μισθωτού της Ευρωπαϊκής Κοινότητας θα πρέπει να καθορίζονται είτε με νόμο είτε με συλλογική σύμβαση είτε με σύμβαση εργασίας, σύμφωνα με τα ισχύοντα σε κάθε κράτος μέλος.
27 — Directive 91/533 aims also to implement point 9 of the Community Charter of Fundamental Social Rights for Workers, according to which the conditions of employment of every worker of the European Community must be stipulated in laws, a collective agreement or a contract of employment, according to arrangements applying in each country.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ τα αναγκαία στοιχεία και τα παραδίδει στον εργαζόμενο πριν από την αναχώρησή του 28.
COMMISSION v LUXEMBOURG necessary information and gives them to the employee before the latter departs.
του. Εάν το κράτος αποστολής έχει ήδη κάνει χρήση των εξουσιών ελέγχου που διαθέτει, δεν υφίσταται πλέον περιθώριο, λαμβανομένης υπόψη της εναρμονίσεως που προβλέπει η οδηγία 91/533, για οποιαδήποτε αρμοδιότητα του κράτους υποδοχής.
28 effected has already made use of its monitoring powers, having regard to the harmonisation pursued by Directive 91/533, it follows that no scope exists for any host State competence in that regard.
Η αρμοδιότητα αυτή δεν μπορεί να συναχθεί ούτε από την οδηγία 91/533.
No such competence can be derived from Directive 91/533.
Δεν μπορεί επίσης να θεμελιωθεί ούτε στο γεγονός ότι το Λουξεμβούργο χαρακτήρισε τις ανωτέρω αναφερθείσες υποχρεώσεις ενημερώσεως ως κανόνες δημοσίας τάξεως.
Neither, can it be justified by reason of the fact that Luxembourg categorises observance of the abovementioned obligations on the provision of information as rules protecting public policy objectives.
Η απαίτηση αυτή, όπως προβλέπει το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, δεν εμπίπτει ούτε στον σκληρό πυρήνα των κοινοτικών όρων εργασίας και απασχολήσεως που θεσπίζει το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/71.
Such a requirement, as provided for by point (1) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002, cannot be included within the core Community terms and conditions of employment established by Article 3(1) of Directive 96/71.
Η απόφαση του νομοθέτη να μην περιλάβει τις υποχρεώσεις ενημερώσεως κατά την οδηγία 91/533 στον κατάλογο του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/71 πρέπει να γίνει σεβαστή 29.
The legislative decision not to include the obligations to supply information required by Directive 91/533 in the list established by Article 3(1) of Directive 96/71 must be respected. 29