natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έκρινε με τη σκέψη 50 της απόφασής του ότι «τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να μεριμνούν προκειμένου τα υπ’ αυτών χορηγούμενα μέτρα αποκαταστάσεως να μπορούν πράγματι να εξαλείφουν τα αποτελέσματα της ενισχύσεως που χορηγήθηκε κατά παράβαση του άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ και δεν πρέπει απλώς να επεκτείνουν την ενίσχυση σε ευρύτερη ομάδα δικαιούχων».
Thus the Court held at paragraph 50 of its ruling that ‘care must be taken by the national courts to ensure that whatever remedies they grant are such as in fact to negate the effects of the aid granted in breach of Article 88(3) EC and not merely to extend it to a further class of beneficiaries’.
Κατά την άποψή μου, η προβαλλόμενη αβεβαιότητα που μπορεί να έχει ανακύψει στο διάστημα που έχει μεσολαβήσει μεταξύ της αποφάσεως του Δικαστηρίου Ferring και της αποφάσεώς του Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg αναφορικά με τις καταβολές στις οποίες προέβησαν τα κράτη μέλη με τη μορφή αποζημίωσης για την εκπλήρωση υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας δεν φαίνεται να έχει σχέση με τις συγκεκριμένες συνθήκες της επίμαχης υπόθεσης ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου.
In my view, any alleged ambiguity that may have arisen in the intervening period between the Court’s judgment in Ferring and its judgment in Altmark Trans and Regierungspräsidium Magdeburg with regard to payments by Member States as compensation for services provided in discharge of public service obligations does not appear to be of any relevance in the particular circumstances of the case before the referring jurisdiction.
Δεδομένου ότι οι καταβολές προς το CELF διενεργούνταν σε ετήσια βάση από το 1980 έως το 2002, είναι μάλλον απίθανο οι εν λόγω από ετών διενεργηθείσες καταβολές να έγιναν εσφαλμένα λόγω της αποφάσεως Ferring που εκδόθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2001.
Given that the payments to CELF took place on an annual basis between 1980 and 2002, it seems unlikely that those longstanding payments could have been induced in error as a result of the ruling in Ferring which was handed down on 22 November 2001.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι εκπρόσωποι της Γαλλικής, της Δανικής και της Γερμανικής Κυβερνήσεως επισήμαναν ότι η απόφαση του Δικαστηρίου στην υπό κρίση υπόθεση θα μπορούσε να έχει σημαντικές οικονομικές συνέπειες.
At the oral hearing the representatives of the French, Danish and German Governments indicated that the ruling of the Court in this case could have far-reaching financial implications.
Κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ των αποφάσεων Ferring 24και Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg 25, που εξέδωσε το Δικαστήριο, τα κράτη μέλη προέβησαν σε καταβολές με τη μορφή αποζημίωσης για την εκπλήρωση υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας, οι οποίες μπορεί να διαπιστωθεί εκ των υστέρων ότι δεν πληρούν τα τέσσερα κριτήρια που έχουν τεθεί με την απόφαση Altmark Trans και Regierungspräsidium
During the period between the Ferring 24 and Altmark Trans and Regierungspräsidium Magdeburg 25judgments handed down by this Court, payments were made by Member States as compensation for the discharge of public service obligations which might in hindsight fail to satisfy the four criteria laid down in Altmark Trans and Regierungspräsidium Magdeburg and thus be caught by Article 87(1) EC.
25 — Απόφαση της 24ης Ιουλίου 2003, C-280/00 (Συλλογή 2003, σ. I-7747).
24 — Case C-53/00 [2001] ECR I-9067.25 — Case C-280/00 [2003] ECR I-7747.
Επομένως, καταλήγω ότι, σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ, ένα κράτος μέλος το οποίο έχει χορηγήσει παράνομη ενίσχυση, παραβιάζοντας τις προϋποθέσεις κοινοποίησης και αναστολής που θεσπίζει η διάταξη αυτή, πρέπει να
I therefore conclude that in accordance with the terms of Article 88(3) EC a Member State, which has granted unlawful aid in breach of the notification and standstill requirements established by that provision, must recover that aid from the beneficiary,
Όπως το πρώτο έτσι και το δεύτερο ερώτημα προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις από πλευράς παρεμβαινόντων.
As with the first question, the second question also triggered diverging reactions from the interveners.
ανακτήσει την εν λόγω ενίσχυση από τον δικαιούχο, ακόμη και όταν η διαδικασία του άρθρου 88 ΕΚ καταλήγει σε τελική απόφαση που κηρύσσει την επίμαχη ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά.
even where the procedure under Article 88 EC has resulted in a final decision declaring the aid in question compatible with the common market.
Β — Δεύτερο ερώτημα
B — Second question
Κατά πάγια νομολογία, υπέρ των πράξεων των κοινοτικών οργάνων υφίσταται, κατ’ αρχήν, τεκμήριο νομιμότητας, οι πράξεις δε αυτές παράγουν έννομα αποτελέσματα, εφόσον δεν έχουν ανακληθεί, ακυρωθεί κατόπιν ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως ή κριθεί ανίσχυρες κατόπιν προδικαστικής παραπομπής ή κατόπιν προβολής ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας 26.
It is settled caselaw that acts of the Community institutions are in principle presumed to be lawful and accordingly produce legal effects until such time as they are withdrawn, annulled in an action for annulment or declared invalid following a reference for a preliminary ruling or a plea of illegality.
Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο 231 ΕΚ, αν στοιχειοθετείται μια προσφυγή ακυρώσεως, το Δικαστήριο ακυρώνει τη σχετική πράξη.
26However, according to Article 231 EC, if an action for annulment is well founded, the Court of Justice declares the act concerned to be void.
Η ακύρωση μιας πράξεως συνεπάγεται την αναδρομική της εξαφάνιση έναντι πάντων 27.
The annulment of an act leads to its retroactive disappearance with regard to all persons. 27
Το δεύτερο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου ανακύπτει εάν δοθεί στο πρώτο ερώτημα η απάντηση που προτείνω ανωτέρω στο σημείο 37.
The referring court’s second question arises if the first question is answered as I suggest in point 37 above.
Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ερωτά εάν, κατά τον υπολογισμό των χρηματικών ποσών που πρέπει να επιστραφούν, πρέπει να ληφθεί υπόψη η παράνομη ενίσχυση που καταβλήθηκε μετά την έκδοση της αποφάσεως της Επιτροπής που κηρύσσει την ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά και πριν από την ακύρωση της αποφάσεως αυτής από το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
In that question, the referring court asks whether, for the purpose of calculating the sums to be repaid, unlawful aid paid during the period subsequent to a Commission decision declaring that aid compatible with the common market, but prior to the annulment by the Court of First Instance of the European Communities of that decision, must be taken into account.
Στην υπό κρίση υπόθεση, οι από 18 Μαΐου 1993 και 10 Ιουνίου 1998 αποφάσεις της Επιτροπής, που έκριναν την ενίσχυση προς το CELF συμβατή με την κοινή αγορά, ακυρώθηκαν με τις αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 18ης Σεπτεμβρίου 1995 και της 28ης Φεβρουαρίου 2002 αντίστοιχα.
In the present case the decisions of the Commission dated 18 May 1993 and 10 June 1998 finding the aid to CELF compatible with the common market were annulled by the Court of First Instance in its judgments of 18 September 1995 and 28 February 2002 respectively.
Οι εν λόγω δικαστικές αποφάσεις είχαν ως συνέπεια την αναδρομική εξαφάνιση των επίμαχων αποφάσεων.
Those judgments thus led to the retroactive disappearance of the decisions in question.
Λαμβάνοντας υπόψη την απάντηση που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα, η τρίτη απόφαση της Επιτροπής, της 20ής Απριλίου 2004, με την οποία κηρύχθηκε συμβατή με την κοινή αγορά η ενίσχυση που χορηγήθηκε στο CELF
Considering the answer indicated to Question one above, the third decision of the Commission of 20 April 2004, declaring the aid to CELF paid between 1980 and 2002 compatible with the common market,
26 — Απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 2004, C-475/01, Επιτροπή κατά Ελλάδας (Συλλογή 2004, σ.
26 — Case C-475/01 Commission v Greece [2004] ECR I-8923, paragraph 18 and the caselaw referred to therein.
27 — Βλ. απόφαση της 1ης Ιουνίου 2006, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-442/03 P και C-471/03 P, P & O European Ferries (Vizcaya) και Diputación Foral de Vizcaya κατά Επιτροπής (Συλλογή 2006, σ. Ι-4845, σκέψη 43) και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). 39.
27 — See Joined Cases C-442/03 P and C-471/03 P P & O European Ferries (Vizcaya) and Diputación Foral de Vizcaya v Commission [2006] ECR I-4845, paragraph 43 and the caselaw cited therein. 39.
Το εν λόγω ερώτημα φαίνεται να ανακύπτει από το γεγονός ότι η Επιτροπή σε τρεις περιπτώσεις κήρυξε την επίμαχη ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά και, σε δύο περιπτώσεις μέχρι σήμερα, το Πρωτοδικείο ακύρωσε τις αποφάσεις της Επιτροπής.
This question seems to have been prompted by the fact that the Commission on three occasions declared the aid in question compatible with the common market and that on two occasions, to date, the Court of First Instance annulled the Commission’s decisions.
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν εάν αυτό μπορεί να συνιστά εξαιρετική περίπτωση αποκλείουσα την επιστροφή της παράνομης ενίσχυσης για ορισμένες περιόδους.
By its question, the referring court asks in effect whether such a situation might constitute an exceptional circumstance likely to preclude repayment of the unlawful aid for certain periods.
CELF και MINISTRE DE LA CULTURE ET DE LA COMMUNICATION από το 1980 έως το 2002, δεν συνεπάγεται τη νομιμοποίηση των εν λόγω παράνομων καταβολών ex post facto, οι οποίες και πρέπει, κατ’ αρχήν, να ανακτηθούν από το κράτος μέλος.
CLEF AND MINISTRE DE LA CULTURE ET DE LA COMMUNICATION does not have the effect of regularising those unlawful payments ex post facto and they must, in principle, be recovered by the Member State.
που πραγματοποιεί η Επιτροπή βάσει του άρθρου 88 ΕΚ, δεν δικαιολογείται κατ’ αρχήν η εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων που έλαβαν ενίσχυση ως προς τη νομιμότητα της ενίσχυσης παρά μόνον αν η ενίσχυση χορηγήθηκε τηρουμένης της διαδικασίας που προβλέπει το εν λόγω άρθρο.
by the Commission under Article 88 EC, undertakings to which aid has been granted may not, in principle, entertain a legitimate expectation that the aid is lawful unless it has been granted in compliance with the procedure laid down in that article.
Το εθνικό δικαστήριο στην υπό κρίση υπόθεση πρέπει, πάντως, προτού διατάξει την ανάκτηση της ενίσχυσης από το CELF, να εξετάσει εάν το CELF μπορεί να θεμελιώσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ή εάν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που αντιστρατεύονται την επιστροφή της ενίσχυσης.
The national court in this case must, however, prior to ordering recovery of the aid to CELF, examine whether CELF may entertain any legitimate expectations or whether there exist any special circumstances which would militate against repayment of the aid.
Συναφώς, ορισμένοι παρεμβαίνοντες υποστήριξαν ότι, δεδομένου ότι η Επιτροπή εξέδωσε, δυνάμει της αποκλειστικής της αρμοδιότητας επί του θέματος, μια σειρά αποφάσεων που κηρύσσουν την ενίσχυση προς το CELF συμβατή με την κοινή αγορά, το εθνικό δικαστήριο δεν πρέπει, κατά τον υπολογισμό του προς ανάκτηση ποσού, να λαμβάνει υπόψη τις καταβολές που έγιναν κατά το χρονικό διάστημα από την απόφαση της Επιτροπής που κηρύσσει την ενίσχυση συμβατή μέχρι την ακύρωση της αποφάσεως από το Πρωτοδικείο.
In this regard, a number of interveners have argued that, given that the Commission adopted, pursuant to its exclusive competence on the matter, a number of decisions declaring the aid to CELF compatible with the common market, the national court when calculating the amount to be recovered should not take into account the amounts paid during the period subsequent to a Commission decision declaring the aid compatible and the annulment of the decision by the Court of First Instance.
29 — «[…] ο δικαστικός έλεγχος που ασκεί ο κοινοτικός δικαστής επί των αποφάσεων στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εξαιρετικό και απρόβλεπτο γεγονός, καθότι συνιστά αναπόσπαστο και ουσιώδες τμήμα του συστήματος που καθιέρωσε η Συνθήκη στον τομέα αυτό.
29 — ‘… judicial review by the Community Court of decisions concerning State aid cannot be regarded as an exceptional and unforeseeable event, forming as it does an integral and essential part of the system established by the Treaty for that purpose.
Επομένως, ένας επιμελής επιχειρηματίας πρέπει να γνωρίζει ότι μια απόφαση της Επιτροπής με την οποία κρίθηκε ότι ένα κρατικό μέτρο δεν συνιστά κρατική ενίσχυση δύναται, μέχρις ότου παρέλθει η δίμηνη προθεσμία του άρθρου 230 ΕΚ, να προσβληθεί ενώπιον του κοινοτικού δικαστή.»
A diligent businessman should be well aware of the fact that a Commission decision to the effect that a State measure does not constitute State aid is, within the timelimit of two months referred to in Article 230 EC, liable to be challenged before the Community Court.’
Απόφαση η οποία παρατίθεται στην υποσημείωση 27, βλ. σημείο 153 των προτάσεων.
Judgment cited in footnote 27; see point 153 of the Opinion.
Δεν συμμερίζομαι την άποψη αυτή.
I do not share that view.
Όπως επισήμανα ανωτέρω, συνήθως τα κράτη μέλη πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο 88, παράγραφος 3, ΕΚ, να κοινοποιούν κάθε σχεδιαζόμενη κρατική ενίσχυση και να μην εφαρμόζουν τα σχεδιαζόμενα μέτρα μέχρις ότου η Επιτροπή λάβει την τελική απόφαση που κηρύσσει την ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά.
As indicated above, in the normal course of events a Member State should, pursuant to Article 88(3) EC, notify any planned State aid and not put it into effect unless the Commission adopts a final decision declaring the aid compatible with the common market.
Αποτελεί πάγια νομολογία ότι, λαμβανομένου υπόψη του επιτακτικού χαρακτήρα του ελέγχου των κρατικών ενισχύσεων
It is settled caselaw that due to the mandatory nature of the supervision of State aid
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MAZÁK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-199/06 μπορεί να του δημιουργήσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη» 30.
OPINION OF MR MAZÁK — CASE C-199/06 proposed aid which alone is capable of giving rise to a legitimate expectation on his part’. 30
Επιτροπής που κηρύσσει συμβατή με την κοινή αγορά μια ενίσχυση, η οποία δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο διαδικασιών ελέγχου βάσει του άρθρου 230 ΕΚ εντός του διμήνου που προβλέπει η εν λόγω διάταξη ή της οποίας η εγκυρότητα επικυρώθηκε από τα κοινοτικά δικαστήρια μετά την κίνηση των εν λόγω διαδικασιών ελέγχου.
EC must be understood to mean a decision of the Commission declaring aid compatible with the common market which has not been the object of review proceedings pursuant to Article 230 EC within the twomonth period laid down in that provision or, where such proceedings have been brought, has had its validity upheld by the Community Courts.
Περαιτέρω, όπως επισήμανε το Πρωτοδικείο, η αντίθετη άποψη στερεί την πρακτική αποτελεσματικότητα από τον έλεγχο που ασκεί ο κοινοτικός δικαστής ως προς τη νομιμότητα αποφάσεως της Επιτροπής περί συμβατότητας της κρατικής ενίσχυσης 31.
In addition, as the Court of First Instance pointed out, to conclude otherwise would render ineffective the review conducted by the Community judicature of the legality of a Commission decision declaring State aid compatible.
Η ακύρωση μιας τέτοιας αποφάσεως θα κατέληγε σε πραγματική πύρρειο νίκη, δεδομένου ότι οι επιπτώσεις της ενίσχυσης δεν θα μπορούσαν να εξαλειφθούν με ανάκτηση της ενίσχυσης.
31 The annulment of such a decision would ultimately become a pyrrhic victory, since the negative effects of the aid could not be remedied by recovery of aid.
Αν συναγόταν ότι η απόφαση της Επιτροπής που κηρύσσει μια παράνομη ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά δημιουργεί αυτομάτως δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στους δικαιούχους της ενίσχυσης, οι ανταγωνιστές τους ή άλλοι τρίτοι θιγόμενοι από την απόφαση της Επιτροπής δεν θα νομιμοποιούνταν πλέον να επιδιώξουν την ακύρωσή της.
If a Commission decision declaring unlawful aid compatible with the common market were automatically to give rise to legitimate expectations on the part of the recipients of aid, competitors of those recipients or other third parties harmed by the Commission’s decision would have no interest in seeking its annulment.
Κατά τη γνώμη μου, στο πλαίσιο ανάκτησης μιας παράνομης ενίσχυσης από ένα κράτος μέλος και υπό το φως της νομολογίας του Δικαστηρίου, ο όρος «τελική απόφαση» του άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί ως απόφαση της
In my view, in the context of the recovery by a Member State of unlawful aid and in the light of the caselaw of the Court, the term ‘final decision’ as referred to in Article 88(3)
30 — Απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-91/01, Ιταλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 2004, σ. Ι-4355, σκέψη 66).
30 — Case C-91/01 Italy v Commission [2004] ECR I-4355, paragraph 66.
31 — Βλ. απόφαση της 5ης Αυγούστου 2003, συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-116/01 και T-118/01, P & O European Ferries (Vizcaya) και Diputación Foral de Vizcaya κατά Επιτροπής (Συλλογή 2003, σ. ΙΙ-2957, σκέψη 209). 48.
31 — See Joined Cases T-116/01 and T-118/01 P & O European Ferries (Vizcaya) and Diputación Foral de Vizcaya v Commission [2003] ECR II-2957, paragraph 209. 48.
Επομένως, φρονώ ότι η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να είναι ότι η υποχρέωση επιστροφής μιας παράνομης ενίσχυσης ισχύει για τον προ της εκδόσεως της τελικής αποφάσεως της Επιτροπής χρόνο που κηρύσσει την ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 88 ΕΚ, με τον όρο δε «τελική απόφαση» νοείται η απόφαση που δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο των διαδικασιών ελέγχου του άρθρου 230 ΕΚ εντός του διμήνου που προβλέπει η εν λόγω διάταξη ή της οποίας η εγκυρότητα επικυρώθηκε από τα κοινοτικά δικαστήρια μετά την κίνηση των εν λόγω διαδικασιών.
I accordingly consider that the answer to the second question should be that the obligation to repay unlawful aid applies to any period prior to the adoption by the Commission of a final decision declaring the aid compatible with the common market pursuant to the procedure under Article 88 EC, the term ‘final decision’ being understood to mean a decision which has not been the object of review proceedings pursuant to Article 230 EC within the twomonth period laid down in that provision or, where such proceedings have been brought, has had its validity upheld by the Community Courts.
Συναφώς, φρονώ ότι στα ερωτήματα που υπέβαλε το Conseil d’État πρέπει να δοθούν οι εξής απαντήσεις:
I therefore consider that the questions referred by the French Conseil d’État should be answered as follows:
1) Σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ, ένα κράτος μέλος το οποίο έχει χορηγήσει παράνομη ενίσχυση, παραβιάζοντας τις προϋποθέσεις κοινοποίησης και αναστολής που θεσπίζει η διάταξη αυτή, πρέπει να ανακτήσει την εν λόγω ενίσχυση από τον δικαιούχο, ακόμη και όταν η διαδικασία του άρθρου 88 ΕΚ καταλήγει στην τελική απόφαση που κηρύσσει την επίμαχη ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά.
(1) In accordance with the terms of Article 88(3) EC a Member State, which has granted unlawful aid in breach of the notification and standstill requirements established by that provision, must recover that aid from the beneficiary, even where the procedure under Article 88 EC has resulted in a final decision declaring the aid in question compatible with the common market.
2) Η υποχρέωση επιστροφής παράνομης ενίσχυσης ισχύει για τον προ της εκδόσεως της τελικής αποφάσεως της Επιτροπής χρόνο που κηρύσσει την ενίσχυση συμβατή με την κοινή αγορά σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 88 ΕΚ, με τον όρο δε «τελική απόφαση» νοείται η απόφαση που δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο των διαδικασιών ελέγχου του άρθρου 230 ΕΚ εντός του διμήνου που προβλέπει η εν λόγω διάταξη ή της οποίας η εγκυρότητα επικυρώθηκε από τα κοινοτικά δικαστήρια μετά την κίνηση των εν λόγω διαδικασιών.
(2) The obligation to repay unlawful aid applies to any period prior to the adoption by the Commission of a final decision declaring the aid compatible with the common market pursuant to the procedure under Article 88 EC, the term ‘final decision’ being understood to mean a decision which has not been the object of review proceedings pursuant to Article 230 EC within the twomonth period laid down in that provision or, where such proceedings have been brought, has had its validity upheld by the Community Courts.
Στην υπόθεση C-199/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Conseil d’État (Γαλλία), με απόφαση της 29ης Μαρτίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 2 Μαΐου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC by the Conseil d’État (France), made by decision of 29 March 2006, received at the Court on 2 May 2006, in the proceedings
CELF και MINISTRE DE LA CULTURE ET DE LA COMMUNICATION γενικός εισαγγελέας: J.
CELF AND MINISTRE DE LA CULTURE ET DE LA COMMUNICATION
Mazák γραμματέας: J. Swedenborg, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 27ης Φεβρουαρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: J. Mazák, Registrar: J. Swedenborg, Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 27 February 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Γαλλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον G. de Bergues και την S. Ramet,
— the French Government, by G. de Bergues and S. Ramet, acting as Agents,
— η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τη C.
— the German Government, by C. Schulze-Bahr and M. Lumma, acting as Agents,
— η Ουγγρική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την J. Fazekas,
— the Hungarian Government, by J. Fazekas, acting as Agent,
— η Κυβέρνηση των Κάτω Χωρών, εκπροσωπούμενη από την H. G.
— the Netherlands Government, by H.G. Sevenster and P.P.J. van Ginneken, acting as Agents,
— η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους V. Di Bucci και J.-P. Keppenne,
— the Commission of the European Communities, by V. Di Bucci and J.-P. Keppenne, acting as Agents,
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 88, παράγραφος 3, ΕΚ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Article 88(3) EC.
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ, αφενός, του Centre d’exportation du livre français (CELF) (στο εξής: CELF) και του Υπουργού Πολιτισμού και Επικοινωνιών και, αφετέρου, της Société internationale de diffusion et d’édition (SIDE) (στο εξής: SIDE), με αντικείμενο κρατικές ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στο CELF από το γαλλικό κράτος.
The reference was made in the course of proceedings between the Centre d’exportation du livre français (CELF) (French Book Export Centre; hereinafter ‘CELF’) and the Ministre de la Culture et de la Communication (Minister for Culture and Communication), on the one hand, and the Société internationale de diffusion et d’édition (SIDE) (International Distribution and Publishing Company; hereinafter ‘SIDE’), on the other, concerning aid paid to CELF by the French State.
Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης και οι κοινοτικές διαδικασίες
Facts which gave rise to the dispute in the main proceedings, and Community proceedings
Το CELF, ανώνυμη συνεταιριστική εταιρία, ασκεί τη δραστηριότητα του παραγγελιοδόχου εξαγωγών.
CELF, a cooperative society in public limited company form, carries on the activity of export agent.
Σύμφωνα με το καταστατικό του, έχει ως σκοπό την άμεση διαχείριση των παραγγελιών που προορίζονται για το εξωτερικό και για τα υπερπόντια γαλλικά εδάφη και διαμερίσματα, βιβλίων, φυλλαδίων και κάθε άλλου υλικού επικοινωνίας και, γενικότερα, την άσκηση κάθε είδους δραστηριοτήτων που αποσκοπούν, ιδίως, στην εξάπλωση της γαλλικής γραμματείας ανά τον κόσμο με τη βοήθεια των προαναφερόμενων μέσων στήριξης.
Under its articles of association, its object is to process directly orders for abroad and the French overseas territories and departments for books, brochures and any communication media and, more generally, to perform any operations aimed, in particular, at increasing the promotion of French culture throughout the world, using the above media.
Συγκεντρώνει τις ασήμαντες παραγγελίες βιβλίων, παρέχοντας έτσι τη δυνατότητα σε αλλοδαπούς πελάτες να απευθύνονται σε ένα μόνο φορέα αντί περισσοτέρων προμηθευτών και να επωφελούνται από τη μεγαλύτερη δυνατή προσφορά βιβλίων.
It combines small orders for books, thus enabling foreign clients to deal with a single intermediary rather than a host of suppliers, whilst benefiting from the widest possible supply base.