natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα άρθρα 6 και 11, παράγραφος 1, της οδηγίας 97/13, αναφερόμενα στα τέλη και τις εισφορές που επιβάλλονται αντίστοιχα στις διαδικασίες γενικών και ειδικών αδειών,
Articles 6 and 11(1) of Directive 97/13 concerning the fees and charges for general authorisations procedures and individual licences respectively provide that the
ΑΠΟΦΑΣΗ της 21.2.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-296/06 προβλέπουν ότι τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα επιβαλλόμενα σε επιχειρήσεις τέλη που αφορούν τις διαδικασίες χορηγήσεως αδειών να έχουν ως αποκλειστικό σκοπό την κάλυψη των διοικητικών δαπανών για την έκδοση, τη διαχείριση, τον έλεγχο και, κατά περίπτωση, την υλοποίηση του συστήματος γενικών αδειών ή την εκτέλεση των εφαρμοστέων ατομικών αδειών.
Member States are to ensure that any fees imposed on undertakings as part of authorisation procedures seek only to cover the administrative costs incurred in the issue, management, control and, as appropriate, enforcement of the system of general authorisations or the applicable individual licences.
Η προβλεπόμενη για την υλοποίηση της οδηγίας 97/13 γενική προθεσμία απαντά στο άρθρο 25, πρώτο εδάφιο, αυτής διάταξη ορίζουσα ότι:
The general timelimit provided for the entry into force of Directive 97/13 is set out in the first paragraph of Article 25 thereof, which reads as follows:
«Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία το συντομότερο δυνατό και, σε κάθε περίπτωση, το αργότερο έως τις 31 Δεκεμβρίου 1997, ενημερώνουν δε [πάραυτα] την Επιτροπή σχετικά.»
‘Member States shall bring into force the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with this Directive and publish the conditions and procedures attached to authorisations as soon as possible and, in any event, not later than 31 December 1997. They shall immediately inform the Commission thereof.’
Το άρθρο 22 της οδηγίας 97/13 περιλαμβάνει ειδική διάταξη σχετικά με τις υφιστάμενες κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος της οδηγίας άδειες:
Article 22 of Directive 97/13 contains a specific provision regarding authorisations existing at the date of its entry into force:
Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε να εναρμονίσουν τις άδειες που ισχύουν κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της παρούσας οδηγίας, με τις διατάξεις αυτής πριν από την 1η Ιανουαρίου 1999.
Member States shall make all necessary efforts to bring authorisations in force at the date of entry of this Directive into line with its provisions before 1 January 1999.
Όταν, λόγω τις εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, τροποποιούνται οι όροι ήδη υφιστάμενων αδειών, τα κράτη μέλη μπορούν να παρατείνουν την ισχύ όρων
Where application of the provisions of this Directive results in amendments to the terms of authorisations already in existence, Member States may extend the validity
TELECOM ITALIA διαφορετικών από εκείνους που παρέχουν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα καταργηθέντα ή καταργητέα βάσει της κοινοτικής νομοθεσίας, εφόσον η παράταση αυτή δεν θίγει τα δικαιώματα άλλων επιχειρήσεων δυνάμει της κοινοτικής νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένης της παρούσας οδηγίας.
TELECOM ITALIA of terms, other than those giving special or exclusive rights which have been or are to be terminated under Community law, provided that this can be done without affecting the rights of other undertakings under Community law, including this Directive.
[Υπό] την επιφύλαξη της παραγράφου 2, οι απορρέουσες από άδειες υφιστάμενες κατά την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας υποχρεώσεις, οι οποίες δεν έχουν ευθυγραμμιστεί με τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας την 1η Ιανουαρίου 1999, καθίστανται ανενεργές.
Without prejudice to the provisions of paragraph 2, obligations in authorisations existing at the date of entry into force of this Directive which have not been brought into line by 1 January 1999 with the provisions of this Directive shall be inoperative.
Σε αιτιολογημένες περιπτώσεις, η Επιτροπή μπορεί να παρέχει, στα κράτη μέλη, κατόπιν σχετικής αιτήσεως, παράταση της ημερομηνίας αυτής.»
Where justified, Member States may, upon request, be granted a deferment of that date by the Commission.’
Ο κώδικας ταχυδρομείων και τηλεπικοινωνιών
The Postal and Telecommunications Code
Μέχρι τη μεταφορά της οδηγίας 97/13 στο εσωτερικό δίκαιο, οι υπηρεσίες δημόσιων τηλεπικοινωνιών στην Ιταλία επιφυλάσσονταν στο δημόσιο, δυνάμει του άρθρου 1, πρώτο εδάφιο, του codice postale e delle telecomunicazioni (κώδικα ταχυδρομείων και τηλεπικοινωνιών, στο εξής: codice postale), ο οποίος αποτελούσε παράρτημα του Προεδρικού Διατάγματος 156, περί εγκρίσεως του κωδικοποιημένου κειμένου περί των νομοθετικών διατάξεων σε θέματα ταχυδρομείου, ταχυδρομικού ταμιευτηρίου και τηλεπικοινωνιών (approvazione del testo unico delle disposizioni legislative in materia postale, di bancoposta e di telecomunicazioni), της 29ης Μαρτίου 1973 (τακτικό συμπλήρωμα της GURI αριθ. 113, της 3ης Μαΐου 1973).
Until the implementation of Directive 97/13, the provision of public telecommunications services in Italy was reserved to the State under the first paragraph of Article 1 of the Postal and Telecommunciations Code (Codice postale e delle telecomunicazioni; the ‘Codice Postale’), annexed to Presidential Decree No 156 approving the consolidated act containing postal, post bank and telecommunications legislation (approvazione del testo unico delle disposizioni legislative in materia postale, di bancoposta e di telecomunicazioni) of 29 March 1973 (Ordinary Supplement to GURI No 113 of 3 May 1973).
Κατά το άρθρο 188 του codice postale, «ο κατά παραχώρηση δικαιούχος υπέχει την υποχρέωση να καταβάλλει στο δημόσιο ετήσιο τέλος, το ύψος του οποίου καθορίζεται με το παρόν διάταγμα ή με κανονισμό ή στην πράξη περί παραχωρήσεως».
Article 188 of the Codice Postale provides that ‘concession holders are required to pay the State an annual charge in the amount prescribed in the present Decree or in the instrument granting the concession’.
Το προεδρικό διάταγμα 318 του Προέδρου της Δημοκρατίας
Presidential Decree No 318 of 22 September 1997
Η οδηγία 97/13 μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο ειδικότερα με το προεδρικό διάταγμα 318, περί ρυθμίσεως της εφαρμογής των ευρωπαϊκών οδηγιών στον τομέα των τηλεπικοινωνιών (regolamento per l’attuazione di direttive comunitarie nel settore delle telecomunicazioni), της 19ης Σεπτεμβρίου 1997 (τακτικό συμπλήρωμα της GURI αριθ. 221, της 22ας Σεπτεμβρίου 1997, στο εξής: διάταγμα 318/1997).
Directive 97/13 was implemented, inter alia, by Presidential Decree No 318 concerning regulations for the implementation of Community Directives in the field of telecommunications (regolamento per l’attuazione di direttive comunitarie nel settore delle telecomunicazioni) of 19 September 1997 (Ordinary Supplement to GURI No 221 of 22 September 1997; ‘Decree No 318/1997’).
Το άρθρο 2, παράγραφοι 3 έως 6, του ως άνω διατάγματος ορίζει:
Article 2(3) to (6) of that decree provide as follows:
Διατηρούνται μέχρι 1ης Ιανουαρίου 1998 τα ειδικά και αποκλειστικά δικαιώματα της παροχής της υπηρεσίας φωνητικής τηλεφωνίας και της εγκαταστάσεως και προμηθείας συναφών δημόσιων δικτύων τηλεπικοινωνιών. […]
Until 1 January 1998, the special and exclusive rights for the provision of voice telephony services and the related installation and supply of public telecommunications networks shall be maintained. …
Οι παραχωρήσεις προς δημόσια χρήση και οι κατά το άρθρο 184, παράγραφος 1, του codice postale άδειες που υφίσταντο κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος του παρόντος κανονισμού τροποποιούνται, με πρωτοβουλία της [εθνικής ρυθμιστικής αρχής] πριν από την 1η Ιανουαρίου 1999, με σκοπό την ευθυγράμμιση προς τις περιλαμβανόμενες στον κανονισμό διατάξεις.
The licences for public use and the authorisations referred to in Article 184(1) of the Codice Postale existing at the time of the entry into force of these regulations shall be amended, on the initiative of the [national regulatory authority], before 1 January 1999, with a view to bringing them into line with the provisions contained herein.
Οσάκις η εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος κανονισμού εμπεριέχει τροποποιήσεις των όρων των παραχωρήσεων και των υφιστάμενων αδειών, οι όροι πλην των αναγνωριζόντων ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα, οι οποίοι έχουν καταργηθεί ή πρόκειται να καταργηθούν δυνάμει του παρόντος κανονισμού, εξακολουθούν να ισχύουν, υπό την επιφύλαξη των δικαιωμάτων που αρύονται οι λοιπές επιχειρήσεις, ιδίως, από το κοινοτικό δίκαιο.
Where application of the provisions of these regulations makes amendments to the terms of existing licences and authorisations, terms other than those giving special or exclusive rights which have been abolished or are to be abolished under these regulations, shall remain valid, subject to the rights which other undertakings derive, in particular, from Community law.
Εξαιρουμένων των διατάξεων των παραγράφων 4 και 5, οι απορρέουσες από τις παραχωρήσεις και άδειες που υφίσταντο κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος του παρόντος κανονισμού υποχρεώσεις παύουν να παράγουν αποτελέσματα από 1ης Ιανουαρίου 1999, εφόσον δεν είναι σύννομες προς τις διατάξεις του κανονισμού.»
Except for subparagraphs (4) and (5), obligations arising from licences and authorisations existing on the date on which these regulations came into force which have not been brought into line with the provisions of the latter shall be void from 1 January 1999.’
Το άρθρο 6, παράγραφος 20, του διατάγματος 318/1997 προβλέπει:
Article 6(20) of Decree No 318/1997 provides:
«[…] Η εισφορά που καταβάλλουν οι επιχειρήσεις για τις αφορώσες τις ατομικές άδειες διαδικασίες αποσκοπεί αποκλειστικά στην κάλυψη των διοικητικών δαπανών που συνεπάγεται η έρευνα, ο έλεγχος της διαχειρίσεως της υπηρεσίας και της τηρήσεως των προϋποθέσεων που προβλέπονται για τις ίδιες τις άδειες. […]»
‘… the contribution payable by undertakings in respect of the procedures for the grant of individual licences shall cover solely the administrative costs incurred in the preliminary investigation, control of the management of the service and maintenance of the conditions imposed for the licences themselves…’
Το άρθρο 21, παράγραφος 2, του διατάγματος 318/1997 είναι διατυπωμένο ως εξής:
Article 21(2) of Decree No 318/1997 reads as follows:
«Πλην ρητών διατάξεων του παρόντος κανονισμού, εξακολουθούν να εφαρμόζονται οι ισχύουσες διατάξεις σε θέματα τηλεπικοινωνιών.
‘Unless otherwise provided in these regulations, the provisions in force in the field of telecommunications shall continue to apply.
Εξακολουθούν ειδικότερα να εφαρμόζονται, για τους κατά το άρθρο 6, παράγραφοι 20 και 21, σκοπούς και μέχρι εκδόσεως αντίθετης αποφάσεως της [εθνικής ρυθμιστικής αρχής], οι κατά το άρθρο 188 του codice postale διατάξεις.»
In particular, the provisions referred to in Article 188 of the Codice Postale shall continue to apply, for the purposes referred to in Article 6(20) and (21) and pending a decision to the contrary by the [national regulatory authority].’
Ο νόμος 448
Law No 44812
Κατά το άρθρο 20, παράγραφος 3, του νόμου 448, περί διατάξεων δημόσιων οικονομικών για τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξη (misure di finanza pubblica per la stabilizzazione e lo sviluppo), της 23ης Δεκεμβρίου 1998 (τακτικό συμπλήρωμα της GURI αριθ. 302, της 29ης Δεκεμβρίου 1998, στο εξής: νόμος 448/1998):
Article 20(3) of Law No 448 introducing public finance provisions for stabilisation and development (misure di finanza pubblica per la stabilizzazione e lo sviluppo) of 23 December 1998 (Ordinary Supplement to GURI No 302 of 29 December 1998; ‘Law No 448/1998’) provides:
Δυνάμει του άρθρου 20, παράγραφος 4, του ως άνω νόμου, καταργείται η παράγραφος 2 του άρθρου 21 του διατάγματος 318/1997.
Pursuant to Article 20(4) of that law, Article 21(2) of Decree No 318/1997 has been repealed.
Η Telecom Italia, εταιρία ιταλικού δικαίου, είναι ο παλαιός κάτοχος αποκλειστικού δικαιώματος, υπό μορφή κατ’ αποκλειστικότητα παραχωρήσεως, αναφορικά με τις δημόσιες υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών στην Ιταλία.
Telecom Italia, a company incorporated under Italian law, is the former holder of exclusive rights, in the form of an exclusive licence, to provide public telecommunications services in Italy.
Η ανωτέρω εταιρία αμφισβητεί ενώπιον του Tribunale amministrativo regionale del Lazio (περιφερειακό διοικητικό δικαστήριο του Λατίου) τη διατήρηση, για το έτος 1998, της προβλεπόμενης από τον codice postale ετήσιας εισφοράς, η οποία ανερχόταν σε 385 περίπου εκατομμύρια ευρώ, ποσό του οποίου ζητεί την επιστροφή.
It challenges before the Tribunale amministrativo regionale del Lazio (Regional Administrative Court of Latium) the continuation, in respect of 1998, of the annual charge provided by the Codice Postale, which amounts to approximately EUR 385 million, for which it claims reimbursement.
Η ανωτέρω εταιρία ισχυρίζεται ότι το άνοιγμα της αγοράς των τηλεπικοινωνιών στον ανταγωνισμό από 1ης Ιανουαρίου 1998 συνεπήχθη την κατάργηση των αποκλειστικών δικαιωμάτων στον συγκεκριμένο τομέα.
That company claims that the opening of the telecommunications market to competition on 1 January 1998 gave rise to the abolition of exclusive rights in that sector.
Από την ανωτέρω ημερομηνία, οι μόνες χρηματικές επιβαρύνσεις που επιβάλλονται στις επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών λόγω της ατομικής αδείας τους
From that date, the only pecuniary charges applicable to telecommunications undertak-
TELECOM ITALIA είναι οι προβλεπόμενες στο άρθρο 11 της οδηγίας 97/13, όπως επιβεβαίωσε το Δικαστήριο με την απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2003, C-292/01 και C-293/01, Albacom και Infostrada (Συλλογή 2003, σ. I-9449).
TELECOM ITALIA ings in respect of their individual licences were those provided for in Article 11 of Directive 97/13, as confirmed by the Court in Joined Cases C-292/01 and C-293/01 Albacom and Infostrada [2003] ECR I-9449.
Το αιτούν δικαστήριο διατυπώνει και επιφυλάξεις ως προς την εγκυρότητα της επιβληθείσας για το έτος 1998 στην Telecom Italia ετήσιας εισφοράς, διερωτώμενο αν το άρθρο 22 της οδηγίας 97/13, το οποίο περιλαμβάνει μεταβατική διάταξη για τις υφιστάμενες κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος της οδηγίας άδειες, όπως η χορηγηθείσα στην Telecom Italia, μπορεί, πάντως, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιτρέπει παρόμοια εισφορά αποκλειστικά και μόνο για το συγκεκριμένο έτος.
The national court also expresses doubts as to the validity of the annual charge imposed on Telecom Italia for 1998, while asking whether Article 22 of Directive 97/13, which contains a transitional provision for authorisations existing on the date of the entry into force of that directive, such as that granted to Telecom Italia, might not, however, be interpreted as authorising such a charge for that year only.
Εντούτοις, το εν λόγω δικαστήριο τείνει να υποθέσει, όπως πράττει η Telecom Italia, ότι το άρθρο 22 δεν περιλαμβάνει μεταβατική διάταξη αφορώσα το άρθρο 11 της οδηγίας σχετικά με τις εφαρμοστέες επί των ατομικών αδειών επιβαρύνσεις και ότι ως εκ τούτου δεν επιτρέπει την επιβολή χρηματικής επιβαρύνσεως όπως η επίδικη εισφορά της κύριας δίκης.
That court is none the less inclined to think, like Telecom Italia, that Article 22 does not contain a transitional provision concerning Article 11 of that directive on charges for individual licences and that it does not therefore allow the imposition of a pecuniary charge such as the charge in the main proceedings.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Tribunale amministrativo regionale del Lazio ανέστειλε τη διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
It is in those circumstances that the Tribunale amministrativo regionale del Lazio decided to stay the proceedings and refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«[Συνάδει] το άρθρο 20, παράγραφος 3, του νόμου 448/1998 προς τα άρθρα 11, 22 και 25 της οδηγίας 97/13[;]»
‘Is Article 20(3) of Law No 448/1998 consistent with Articles 11, 22 and 25 of Directive 97/13…?’
Υπενθυμίζεται προκαταρκτικώς ότι δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να αποφαίνεται, στο πλαίσιο διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, επί του συμβατού διατάξεων του εσωτερικού δικαίου προς τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου.
First of all, it should be noted that, in proceedings brought under Article 234 EC, it is not for the Court to rule on the compatibility of national rules with provisions of Community law.
Αντιθέτως,
On the other hand, the Court is competent to supply the national
I-3215, σκέψη 10, καθώς και της 19ης Σεπτεμβρίου 2006, C-506/04, Wilson, Συλλογή 2006, σ. I-8613, σκέψεις 34 και 35).
2008 — CASE C-296/06 court with all the guidance as to the interpretation of Community law necessary to enable that court to rule on the compatibility of the national rules with the provisions of Community law (see, in particular, Case C-130/93 Lamaire [1994] ECR I-3215, paragraph 10, and Case C-506/04 Wilson [2006] ECR I-8613, paragraphs 34 and 35).
Συναφώς, μολονότι το αιτούν δικαστήριο περιόρισε τύποις το ερώτημά του στην ερμηνεία των άρθρων 11, 22 και 25 της οδηγίας 97/13, το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να του παράσχει όλα τα στοιχεία ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου που είναι ενδεχομένως λυσιτελή για την εκδίκαση της υποθέσεως της οποίας έχει επιληφθεί, ασχέτως του αν το αιτούν δικαστήριο προβαίνει σε σχετική μνεία κατά τη διατύπωση του ερωτήματός του (βλ. ιδίως, απόφαση της 26ης Απριλίου 2007, C-392/05, Αλεβίζος, Συλλογή 2007, σ. I-3505, σκέψη 64 και παρατιθέμενη νομολογία).
In that regard, even if, formally, the national court has limited its question to the interpretation of Articles 11, 22 and 25 of Directive 97/13, that fact does not prevent the Court from providing the national court with all the elements of interpretation of Community law which may enable it to rule on the case before it, whether or not reference is made thereto in the question referred (see, in particular, Case C-329/05 Alevizos [2007] ECR I-3505, paragraph 64 and the caselaw cited).
Τούτου δοθέντος, εφόσον από την υποβληθείσα στο Δικαστήριο δικογραφία προκύπτει ότι η Telecom Italia διαθέτει γενική άδεια, επιβάλλεται να ληφθεί υπόψη και το άρθρο 6 της οδηγίας 97/13, σχετικά με τις γενικές άδειες.
Accordingly, in so far as it is apparent from the casefile submitted to the Court that Telecom Italia has a general authorisation, account should be taken also of Article 6 of Directive 97/13 relating to general authorisations.
Υπό την έννοια αυτή, με το υποβληθέν ερώτημα πρέπει να νοηθεί ότι το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν τα άρθρα 6 και 11 της οδηγίας 97/13, σε συνδυασμό με τα άρθρα 22 και 25 αυτής, έχουν την έννοια ότι δεν επιτρέπουν σε κράτος μέλος να απαιτεί από επιχειρηματία, παλαιό κάτοχο αποκλειστικού δικαιώματος επί των δημόσιων υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών, ο οποίος κατέστη κάτοχος γενικής αδείας, την καταβολή χρηματικής επιβαρύνσεως, όπως η εισφορά της κύριας δίκης, η οποία αντιστοιχεί στο ύψος του ποσού που απαιτούνταν προηγουμένως ως αντιπαροχή έναντι της χορηγήσεως του αποκλειστικού δικαιώματος, επί ένα χρόνο από την καταληκτική ημερομηνία η οποία προβλέπεται για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της ως άνω οδηγίας, ήτοι μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
Consequently, the question referred must be understood as seeking to ascertain whether Articles 6 and 11 of Directive 97/13, read in conjunction with Articles 22 and 25 thereof, preclude a Member State from requiring an operator, formerly the holder of an exclusive right to provide public telecommunications services and then the holder of a general authorisation, to pay a pecuniary charge such as the charge in the main proceedings, corresponding to the amount previously demanded for the exclusive right, for one year from the final date laid down for transposition of that directive into national law, namely 31 December 1998.
Η Telecom Italia και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων υποστηρίζουν ότι παρόμοια εισφορά αντίκειται στο άρθρο 11 της οδηγίας 97/13, όπως την έχει ερμηνεύσει το Δικαστήριο, και ότι το άρθρο 22 της οδηγίας δεν επιτρέπει τη διατήρησή της επί ένα έτος από την προβλεπόμενη για τη μεταφορά της στο εσωτερικό δίκαιο καταληκτική ημερομηνία.
Telecom Italia and the Commission of the European Communities submit that such a charge is incompatible with Article 11 of Directive 97/13 as interpreted by the Court and that its continuation for one year from the final date laid down for transposition of that directive into national law is not permitted by Article 22 of that directive.
Κατ’ αυτές, το προαναφερθέν άρθρο 22 επιτρέπει τη διατήρηση των όρων που διέπουν τις άδειες και προβλέπονταν κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της οδηγίας 97/13 στο μέτρο που με τους όρους αυτούς δεν απονέμονται ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα.
In their view, Article 22 permits the terms of authorisations existing on the date of the entry into force of Directive 97/13 to be continued, in so far as those conditions do not give special or exclusive rights.
Η υποχρέωση καταβολής της επίδικης εισφοράς της κύριας δίκης συνιστά την αντιπαροχή έναντι της χορηγήσεως αποκλειστικού δικαιώματος.
However, the obligation to pay the charge in question in the main proceedings is the consideration for the grant of an exclusive right.
Υπό την έννοια αυτή, θα έπρεπε να θεωρηθεί ως αντικείμενη προς το άρθρο 22.
It must therefore be considered to be contrary to Article 22.
Εξάλλου, η Ιταλική Κυβέρνηση, διακρίνει, μεταξύ του άρθρου 22, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13, σύμφωνα με το οποίο οι όροι βάσει των οποίων απονέμονται ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα δεν μπορούν να διατηρούνται πέραν της ημερομηνίας ενάρξεως ισχύος της οδηγίας, και του άρθρου 22, παράγραφος 3, αυτής, δυνάμει του οποίου οι υποχρεώσεις σχετικά με τις άδειες που υφίσταντο κατά την ως άνω ημερομηνία μπορούν να διατηρηθούν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
The Italian Government, for its part, makes a distinction between Article 22(2) of Directive 97/13, which provides that the terms giving special or exclusive rights may not be continued after the date of entry into force of that directive, and Article 22(3) thereof, under which the obligations concerning the authorisations existing on that date may be continued until 31 December 1998.
Η Ιταλική Κυβέρνηση διευκρινίζει ότι, σύμφωνα με την οδηγία 97/13, ανακλήθηκαν στις 31 Δεκεμβρίου 1997 τα ειδικά και αποκλειστικά δικαιώματα.
That government states that the special and exclusive rights were withdrawn on 31 December 1997, in accordance with Directive 97/13.
Προσθέτει ότι η Ιταλική Δημοκρατία έκανε χρήση του δικαιώματος που αναγνωρίζει το άρθρο 22, παράγραφος 3, σχετικά με τη διατήρηση ορισμένων υποχρεώσεων επί ένα έτος.
It adds that the Italian Republic also exercised the right, conferred by Article 22(3), to maintain certain obligations for one year.
Η καταβολή της εισφοράς η οποία επιβλήθηκε στον παλαιό κάτοχο του αποκλειστικού δικαιώματος εμπίπτει στο πλαίσιο των ανωτέρω υποχρεώσεων και ως εκ τούτου συνάδει προς την οδηγία.
The payment of the charge imposed by the former holder of exclusive rights falls within those obligations and is therefore compatible with the directive.
Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να εξετάσει το συμβατό προς την οδηγία 97/13 ετήσιας χρηματικής επιβαρύνσεως που επιβλήθηκε σε επιχείρηση τηλεπικοινωνιών και υπολογίστηκε σύμφωνα με το ποσοστό επί του κύκλου εργασιών της στο
The Court has previously had the opportunity to examine the compatibility of Directive 97/13 with an annual charge imposed on a telecommunications undertaking and calculated on the basis of a percentage of its turnover in Albacom and
Στη σκέψη 41 της ανωτέρω αποφάσεως, το Δικαστήριο έκρινε ότι μια τέτοια επιβάρυνση αντιβαίνει προς τους επιδιωκόμενους από τον κοινοτικό νομοθέτη σκοπούς και εξέρχεται του κοινού πλαισίου που εγκαθίδρυσε η οδηγία 97/13.
Infostrada, cited above. In paragraph 41 of that judgment, the Court held that such a charge is contrary to the objectives sought by the Community legislature and goes beyond the common framework established by Directive 97/13.