natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 15 του νόμου του 2003 προβλέπει τη δυνατότητα ασκήσεως εφέσεως κατά της αποφάσεως του rights commissioner ενώπιον του Labour Court.
Section 15 of the 2003 Act provides that the parties may bring an appeal before the Labour Court against the decision of a Rights Commissioner.
Κατά της αποφάσεως του δεύτερου αυτού δικαστηρίου χωρεί αναίρεση ενώπιον του High Court.
An appeal against the decision of the Labour Court may be brought before the High Court.
Οι rights commissioners και το Labour Court ιδρύθηκαν, αντιστοίχως, με τους νόμους του 1969 και του 1946 περί σχέσεων εργασίας (Industrial Relations Act 1969 και Industrial Relations Act 1946).
The office of Rights Commissioner and the Labour Court were established by the Industrial Relations Act 1969 and the Industrial Relations Act 1946 respectively.
Δυνάμει διαφόρων ιρλανδικών νόμων, μεταξύ των οποίων ο νόμος του 2003, έχουν αρμοδιότητα επιλύσεως διαφορών μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.
Various Irish statutes, including the 2003 Act, confer jurisdiction upon them to hear and determine disputes between employers and employees.
Εντούτοις, σύμφωνα με τα στοιχεία που περιέχονται στην απόφαση περί παραπομπής, ούτε οι rights commissioners ούτε το Labour Court έχουν ρητώς την αρμοδιότητα να επιλαμβάνονται αιτήματος στηριζόμενου επί
However, according to the order for reference, neither the Rights Commissioners nor the Labour Court
IMPACT διατάξεως του κοινοτικού δικαίου έχουσας άμεσο αποτέλεσμα, εκτός αν η διάταξη αυτή εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας επί της οποίας στηρίζεται η αρμοδιότητά τους.
IMPACT have express jurisdiction to determine a claim based on a directly effective provision of Community law unless that provision comes within the scope of the legislation conferring jurisdiction upon them.
Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
The facts of the case in the main proceedings and the questions referred for a preliminary ruling
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, η Impact εκπροσωπεί 91 μέλη της (στο εξής: προσφεύγοντες της κύριας δίκης) απασχολούμενα σε διάφορα ιρλανδικά υπουργεία (στο εξής: καθών της κύριας δίκης) βάσει διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου για περιόδους που είχαν αρχίσει πριν από τις 14 Ιουλίου 2003, ημερομηνία θέσεως σε ισχύ του νόμου του 2003, και συνεχίστηκαν και μετά την ημερομηνία αυτή.
In the main proceedings, Impact is acting on behalf of 91 of its members (‘the complainants in the main proceedings’) employed in various Irish government departments (‘the respondents in the main proceedings’) on the basis of successive fixedterm employment contracts for periods which commenced before 14 July 2003, the date on which the 2003 Act entered into force, and which continued beyond that date.
Οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης είναι όλοι μη μόνιμοι υπάλληλοι υπαγόμενοι, δυνάμει της ιρλανδικής νομοθεσίας περί εργαζομένων στο Δημόσιο, σε καθεστώς διαφορετικό από εκείνο στο οποίο υπόκεινται οι μόνιμοι υπάλληλοι.
The complainants in the main proceedings are all unestablished civil servants and, under Irish regulations governing employment in the civil service, are subject to a different scheme to that which is applicable to established civil servants.
Στην απόφαση περί παραπομπής διευκρινίζεται ότι, κατά την άποψη των εν λόγω προσφευγόντων, το καθεστώς που ισχύει για τους δεύτερους είναι ευνοϊκότερο από εκείνο στο οποίο οι ίδιοι υπόκεινται.
The order for reference states that the complainants in the main proceedings consider the latter scheme to be more favourable than that which is applicable to them.
Από τους προσφεύγοντες της κύριας δίκης, ορισμένοι συμπλήρωσαν λιγότερα από τρία έτη συνεχούς υπηρεσίας ως μισθωτοί ορισμένου χρόνου και διεκδικούν όρους απασχολήσεως ίδιους με εκείνους που ισχύουν για τους αντίστοιχους μονίμους υπαλλήλους, ενώ οι υπόλοιποι έχουν συμπληρώσει περισσότερα από τρία έτη συνεχούς υπηρεσίας και ζητούν, πέραν της εξομοιώσεως των όρων απασχολήσεως, τη σύναψη συμβάσεως αορίστου χρόνου.
Some of the complainants in the main proceedings had less than three continuous years’ service as fixedterm employees and are claiming employment conditions equal to those of comparable permanent employees; the others had more than three continuous years’ service and are claiming, in addition to equality of employment conditions, a contract of indefinite duration.
Κατά την απόφαση περί παραπομπής, σκοπός των συγκεκριμένων συμβάσεων ορισμένου χρόνου είναι η κάλυψη εκτάκτων αναγκών των καθών της κύριας δίκης και η αντιμετώπιση καταστάσεων στις οποίες δεν είναι δυνατή η διασφάλιση της
According to the order for reference, the purpose of the fixedterm contracts at issue was to meet the temporary needs of the respondents in the main proceedings and to cover situations in which permanent funding for the posts involved could not be
Η συνήθης πρακτική των καθών της κύριας δίκης συνίστατο στην ανανέωση των συμβάσεων αυτών για περιόδους διάρκειας ενός έως δύο ετών.
The general practice of the respondents in the main proceedings was to renew those contracts for periods of between one and two years.
Εντούτοις, κατά τη διάρκεια της αμέσως προηγηθείσας της θέσεως σε ισχύ του νόμου του 2003 περιόδου, ένα εκ των καθών της κύριας δίκης ανανέωσε τις συμβάσεις μερικών προσφευγόντων της κύριας δίκης για περιόδους διάρκειας έως και οκτώ ετών.
However, in the period immediately before the 2003 Act entered into force, one of the respondents in the main proceedings renewed the contracts of a certain number of the complainants in the main proceedings for a fixed term of up to eight years.
Κρίνοντας ότι τα καθών της κύριας δίκης παρέβησαν, ως εργοδότες, τις διατάξεις του νόμου του 2003 και της οδηγίας 1999/70 προς ζημία των προσφευγόντων της κύριας δίκης, η Impact προσέφυγε, εξ ονόματος των δεύτερων, ενώπιον ενός rights commissioner.
Taking the view that the respondents in the main proceedings, in their capacity as employers, had contravened the provisions of the 2003 Act and Directive 1999/70 to the detriment of the complainants in the main proceedings, Impact initiated proceedings before a Rights Commissioner on behalf of those complainants.
Προς στήριξη της προσφυγής της αυτής επικαλέστηκε, πρώτον, προσβολή του δικαιώματός τους για ίση μεταχείριση, όσον αφορά τις αμοιβές και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα, σε σχέση με εκείνους τους μονίμους υπαλλήλους που οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης θεωρούν ως αντίστοιχους μόνιμους υπαλλήλους, και, δεύτερον, τον καταχρηστικό χαρακτήρα των διαδοχικών ανανεώσεων των συμβάσεων ορισμένου χρόνου.
In those proceedings, it alleged, first, infringement of the entitlement of the complainants in the main proceedings to equal treatment in respect of pay and pension rights with established civil servants — the latter being regarded, according to the complainants in the main proceedings, as comparable permanent workers — and, second, that the successive renewals of fixedterm contracts constituted an abuse.
Τα αιτήματα αυτά στηρίζονται στις ρήτρες 4 και 5 της συμφωνίαςπλαισίου, όσον αφορά την περίοδο μεταξύ της 10ης Ιουλίου 2001, ημερομηνίας εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας 1999/70 στην εσωτερική έννομη τάξη, και της 14ης Ιουλίου 2003, ημερομηνίας θέσεως σε ισχύ των διατάξεων περί μεταφοράς της οδηγίας αυτής στην ιρλανδική έννομη τάξη.
The complaints thus presented were based on Clauses 4 and 5 of the framework agreement as regards the period between 10 July 2001, the deadline for transposing Directive 1999/70, and 14 July 2003, the date on which the provisions transposing the directive into Irish law entered into force.
Όσον αφορά την προγενέστερη της ημερομηνίας αυτής περίοδο, τα αιτήματα αυτά στηρίζονται στο άρθρο 6 του νόμου του 2003.
As regards the period after 14 July 2003, the complaints were based on section 6 of the 2003 Act.
Τα καθών της κύριας δίκης αμφισβήτησαν την αρμοδιότητα του rights commissioner να επιληφθεί των αιτημάτων αυτών καθόσον αυτά στηρίζονται στην οδηγία 1999/70.
The respondents in the main proceedings challenged the jurisdiction of the Rights Commissioner to entertain the complaints in question in so far as they were based on Directive 1999/70.
Υποστήριξαν, σχετικώς ότι ο rights commissioner έχει αποκλειστικά αρμοδιότητα να επιλαμβάνεται αιτημάτων στηριζομένων στην εσωτερική νομοθεσία.
They contended that the Rights Commissioner’s jurisdiction was confined to adjudicating on complaints based on domestic law.
Προέβαλαν, επίσης, το επιχείρημα ότι οι ρήτρες 4 και 5 της συμφωνίαςπλαισίου, οι οποίες δεν είναι απαλλαγμένες αιρέσεων και αρκούντως ακριβείς, δεν μπορούν να προβάλλονται εκ μέρους ιδιωτών ενώπιον εθνικών δικαστηρίων.
They also claimed that Clauses 4 and 5 of the framework agreement — which are neither unconditional nor sufficiently precise — could not be relied upon by individuals before national courts.
Επιπροσθέτως, υποστήριξαν, ότι οι διατάξεις της ρήτρας 4 της συμφωνίαςπλαισίου δεν παρέχουν σε εργαζόμενο ορισμένου χρόνου δικαίωμα για όρους αμοιβής και συνταξιοδοτήσεως ισοδύναμους προς εκείνους που ισχύουν για τον αντίστοιχο μόνιμο υπάλληλο.
They contended further that a fixedterm worker was not entitled under the terms of Clause 4 of the framework agreement to the same pay and pension conditions as a comparable permanent worker.
Ο rights commissioner έκρινε ότι είχε την αρμοδιότητα να επιληφθεί των αιτημάτων στο σύνολό τους, ακόμα και κατά το μέρος που αυτά αφορούν την περίοδο μεταξύ της 10ης Ιουλίου 2001 και της 14ης Ιουλίου 2003.
The Rights Commissioner took the view that she had jurisdiction to entertain all of the complaints, including those relating to the period between 10 July 2001 and 14 July 2003.
Έκρινε ότι η απορρέουσα από τη ρήτρα 4 της συμφωνίαςπλαισίου αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων αφορά, επίσης, τις αμοιβές και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα και ότι η ρήτρα αυτή τυγχάνει απευθείας εφαρμογής, εν αντιθέσει προς τη ρήτρα 5.
She held that the principle of nondiscrimination referred to in Clause 4 of the framework agreement encompassed both pay and pension rights and that that clause was directly effective, unlike Clause 5.
Κρίνοντας ότι τα αιτήματα, πλην των στηριζομένων στη ρήτρα 5 της συμφωνίαςπλαισίου, είναι βάσιμα και ότι τα καθών της κύριας δίκης προσέβαλαν τα δικαιώματα των προσφευγόντων της κύριας δίκης, τα απορρέοντα τόσον από την εσωτερική νομοθεσία όσο και από την οδηγία 1999/70, εφαρμόζοντας επ’ αυτών όρους απασχολήσεως λιγότερο ευνοϊκούς από τους ισχύοντες για τους αντίστοιχους μονίμους εργαζομένους, ο rights commissioner επιδίκασε, βάσει του άρθρου 14, παράγραφος 2, του νόμου του 2003, στους προσφεύγοντες αυτούς χρηματική αποζημίωση από 2 000 έως 40 000 ευρώ.
Taking the view that the complaints, other than those based on Clause 5 of the framework agreement, were well founded, and that the respondents in the main proceedings had infringed the rights of the complainants in the main proceedings under both national law and Directive 1999/70 by affording them less favourable employment conditions than those afforded to comparable permanent workers, the Rights Commissioner awarded the complainants monetary compensation ranging from EUR 2 000 to EUR 40 000, pursuant to section 14(2) of the 2003 Act.
Υποχρέωσε, επίσης, τα καθών της κύριας δίκης να εφαρμόσουν επί των προσφευγόντων της κύριας δίκης όρους απασχολήσεως ισοδύναμους προς εκείνους που ισχύουν για τους ως άνω εργαζομένους.
In addition she ordered the respondents in the main proceedings to apply to the complainants in the main proceedings terms and conditions of employment equivalent to those applicable to comparable permanent workers.
Τους υποχρέωσε, επίσης, να συνάψουν με ορισμένους προσφεύγοντες της κύριας δίκης σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου με όρους που να μην είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που ισχύουν για τους εν λόγω εργαζομένους.
She also ordered them to grant certain complainants in the main proceedings a contract of indefinite duration on terms no less favourable than those enjoyed by comparable permanent workers.
Τα καθών της κύριας δίκης άσκησαν έφεση κατά της αποφάσεως του rights commissioner ενώπιον του Labour Court.
The respondents in the main proceedings appealed to the Labour Court against the Rights Commissioner’s decision.
Η Impact άσκησε αντέφεση κατά της αποφάσεως αυτής κατά το μέτρο που έκρινε ότι η ρήτρα 5 της συμφωνίαςπλαισίου στερείται αμέσου αποτελέσματος.
Impact crossappealed against the decision in so far as it held Clause 5 of the framework agreement not to be directly effective.
Λόγω των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ενώπιόν του, το αιτούν δικαστήριο καλείται να επιλύσει σειρά ζητημάτων, καθοριστικών για την απόφασή του επί της διαφοράς της κύριας δίκης, τα οποία αφορούν την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου.
In the light of the arguments exchanged, the referring court is faced with a series of questions which are decisive for the resolution of the dispute in the main proceedings and which turn on the interpretation of Community law.
Πρώτον, μολονότι ο νόμος του 2003 δεν του παρέχει ρητώς την αρμοδιότητα να αποφαίνεται επί αιτήματος σχετικού με την απευθείας εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου, εντούτοις, το δικαιοδοτικό αυτό όργανο διερωτάται αν, λαμβανομένου υπόψη, αφενός, του άρθρου 10 ΕΚ και, αφετέρου, των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας που οριοθετούν τη δικονομική αυτοτέλεια των κρατών μελών, έχει τη δυνατότητα να κρίνει εαυτό αναρμόδιο να επιληφθεί των αιτημάτων της κύριας δίκης κατά το μέρος που αυτά στηρίζονται στην οδηγία 1999/70 και στη συμφωνία-πλαίσιο.
First, while the 2003 Act does not expressly confer jurisdiction upon it to adjudicate on a claim which requires the application of directly effective Community law, the Labour Court nevertheless has doubts as to whether, in the light of Article 10 EC, on the one hand, and the principles of equivalence and effectiveness underpinning the procedural autonomy of the Member States, on the other, it may decline jurisdiction to consider the claims in the main proceedings in so far as they are based on Direct- ive 1999/70 and the framework agreement.
Δεύτερον, αν υποτεθεί ότι είναι αρμόδιο να εφαρμόσει το κοινοτικό δίκαιο, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν οι ρήτρες 4 και 5 της συμφωνίαςπλαισίου, επί των οποίων στηρίζονται τα αιτήματα της κύριας δίκης, όσον αφορά την περίοδο μεταξύ της 10ης Ιουλίου 2001 και της 14ης Ιουλίου 2003, είναι απαλλαγμένες αιρέσεων και αρκούντως ακριβείς ώστε να έχουν άμεσο αποτέλεσμα.
Second, on the assumption that it does have jurisdiction to apply Community law, the referring court questions whether Clauses 4 and 5 of the framework agreement — on which the claims in the main proceedings are based so far as concerns the period between 10 July 2001 and 14 July 2003 — are unconditional and sufficiently precise so as to be directly effective.
Φρονεί ότι αυτό ισχύει μόνο για τη ρήτρα 4.
It takes the view that this is the case only in respect of Clause 4.
Τρίτον, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν μπορεί να προβληθεί η ρήτρα 5 της συμφωνίαςπλαισίου προκειμένου να διαπιστωθεί ο παράνομος χαρακτήρας της αποφάσεως, την οποία έλαβε ένα εκ των καθών της κύριας δίκης κατά την αμέσως προγενέστερη της θέσεως σε ισχύ του νόμου του 2003 περίοδο, περί ανανεώσεως, όσον αφορά ορισμένους από τους προσφεύγοντες της κύριας δίκης, των συμβάσεών τους για περιόδους έως οκτώ ετών.
Third, the referring court questions whether Clause 5 of the framework agreement may be relied upon so as to render unlawful the decision taken by one of the respondents in the main proceedings in the period immediately prior to the entry into force of the 2003 Act to retain some of the complainants in the main proceedings on contracts of up to eight years’ duration.
Το δικαστήριο αυτό φρονεί ότι, παρά την προφανή έλλειψη κακής πίστεως του συγκεκριμένου καθού της κύριας δίκης και των δικαιολογιών που προέβαλε επικαλούμενο προσωρινές ανάγκες και αδυναμία διασφαλίσεως της διαρκούς χρηματοδοτήσεως των οικείων θέσεων εργασίας, η απόφαση αυτή είχε στην πράξη ως αποτέλεσμα να στερήσει από τους προσφεύγοντες της κύριας δίκης τη δυνατότητα συνάψεως συμβάσεως αορίστου χρόνου εντός μιας εύλογης προθεσμίας μετά τη θέσπιση του νόμου του 2003.
The referring court takes the view that, notwithstanding the apparent absence of bad faith on the part of the relevant defendant and its explanation concerning tem -porary needs and the impossibility of guaranteeing permanent funding for the posts concerned, the specific effect of that decision was to deprive the complainants in the main proceedings of the opportunity to obtain a contract of indefinite duration within a reasonable time after the adoption of the 2003 Act.
Κατά την άποψή του, με τη συγκεκριμένη απόφαση η Ιρλανδία αποκόμισε, εις βάρος αυτών των προσφευγόντων, πλεονέκτημα από την παρανομία που η ίδια διέπραξε παραλείπουσα να μεταφέρει στην εσωτερική της έννομη τάξη την οδηγία 1999/70 εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
The referring court considers that, by that decision, Ireland gained an advantage at the expense of those complainants from its own illegality in failing to transpose Directive 1999/70 on time.
Τέταρτον, αν κριθεί ότι δεν είναι αρμόδιο να εφαρμόσει το κοινοτικό δίκαιο ή ότι οι ρήτρες 4 και 5 της συμφωνίαςπλαισίου στερούνται αμέσου αποτελέσματος, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν η υποχρέωση σύμφωνης ερμηνείας που υπέχει συνεπάγεται ότι πρέπει να ερμηνεύσει τον νόμο του 2003 υπό την έννοια ότι αυτός εφαρμόζεται αναδρομικώς από της 10ης Ιουλίου 2001.
Fourth, on the assumption that it does not have jurisdiction to apply Community law or that Clauses 4 and 5 of the framework agreement are not directly effective, the referring court questions whether its obligation to interpret national law in conformity with Community law means that it must interpret the 2003 Act as having retrospective effect to 10 July 2001.
Το δικαστήριο επισημαίνει ότι, μολονότι η ιρλανδική νομοθεσία αποκλείει, καταρχήν, την αναδρομική εφαρμογή των νόμων, το άρθρο 6 του νόμου του 2003 δεν περιέχει κανένα στοιχείο ικανό να εμποδίσει την αναδρομική εφαρμογή του.
The referring court notes that, while Irish law generally precludes the retrospective application of legislation, there is nothing in section 6 of the 2003 Act to prevent it from being applied retrospectively.
Παρατηρεί, επίσης, ότι, μολονότι η υποχρέωση σύμφωνης ερμηνείας περιορίζεται από τις αρχές της ασφαλείας δικαίου και της απαγορεύσεως της αναδρομικής ισχύος και δεν μπορεί, μόνον αυτή και ανεξαρτήτως εθνικού νόμου περί εφαρμογής της οδηγίας 1999/70, να θεμελιώσει ή να επιτείνει την ποινική ευθύνη την απορρέουσα από παράβαση του κοινοτικού δικαίου, εντούτοις ανακύπτει εν προκειμένω το ερώτημα αν η υποχρέωση αυτή σημαίνει ότι μπορεί η εσωτερική νομοθεσία να εφαρμοσθεί αναδρομικώς προκειμένου να θεμελιωθεί η αστική ευθύνη κράτους μέλους, ως εργοδότη, λόγω πράξεων ή παραλείψεων αντίθετων προς την οδηγία και αναγόμενων σε χρόνο κατά τον οποίο αυτή έπρεπε να είχε μεταφερθεί στην εσωτερική νομοθεσία του συγκεκριμένου κράτους μέλους.
The referring court goes on to state that, while the interpretative obligation is indeed limited by the principles of legal certainty and nonretroactivity and cannot, of itself and irrespective of national legislation implementing Directive 1999/70, determine or aggravate the liability in criminal law resulting from an infringement of Community law, the question nevertheless arises in the present case as to whether that obligation means that domestic law can be applied retrospectively so as to impose civil liability on a Member State, in its capacity as an employer, for acts or omissions contrary to the provisions of a dir -ective which occurred at a time when that directive ought to have been transposed by the Member State in question.
Πέμπτον, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν οι όροι απασχολήσεως, κατά την έννοια της ρήτρας 4 της συμφωνίαςπλαισίου, περιλαμβάνουν τους όρους αμοιβής και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Fifth, the referring court questions whether employment conditions within the meaning of Clause 4 of the framework agreement encompass conditions relating to pay and pension rights.
Επικαλούμενο την υπό ευρεία έννοια ερμηνεία του όρου «αμοιβή» στο πλαίσιο του άρθρου 141 ΕΚ, που θέτει την αρχή της ισότητας των φύλων, το αιτούν δικαστήριο φρονεί ότι ερμηνεία αποκλείουσα τις αμοιβές από το πεδίο εφαρμογής της συγκεκριμένης ρήτρας θα είχε ως συνέπεια να στερήσει τους εργαζομένους ορισμένου χρόνου από την προστασία κατά των δυσμενών διακρίσεων ως προς σειρά ουσιωδών στοιχείων της αμοιβής, κατ’ αντίθεση προς τον επιδιωκόμενο με τη συμφωνίαπλαίσιο σκοπό.
It refers to the broad meaning of ‘pay’ in the context of Article 141 EC in relation to the principle of gender equality, and considers that if the clause in question were to be construed as being inapplicable to pay it would deprive fixedterm workers of protection against discrimination with regard to a number of essential matters covered by pay, which would be contrary to the objective of the framework agreement.
Φρονεί, επίσης, ότι λαμβανομένων υπόψη του άρθρου 136 ΕΚ και του Κοινοτικού Χάρτη Θεμελιωδών Κοινωνικών Δικαιωμάτων των Εργαζομένων που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Στρασβούργο στις 9 Δεκεμβρίου 1989 (ιδίως το σημείο 7 αυτού), σε συνδυασμό με τα οποία πρέπει να ερμηνεύεται το άρθρο 137 ΕΚ, η παράγραφος 5 του άρθρου αυτού, που αποκλείει τις αμοιβές από το πεδίο εφαρμογής του, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι έχει ως μόνο σκοπό να αποκλείσει νομοθετική αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για τον καθορισμό κοινοτικού ελάχιστου μισθού και ότι, κατά συνέπεια, δεν αποκλείει την ενσωμάτωση στοιχείων σχετικών με την αμοιβή και τη συνταξιοδότηση στο περιεχόμενο της έννοιας κατά το άρθρο 137, παράγραφος 1, ΕΚ «όροι εργασίας».
Furthermore it takes the view that, having regard to Article 136 EC and the Community Charter of the Fundamental Social Rights of Workers adopted at the European Council’s meeting in Strasbourg on 9 December 1989 (in particular Article 7 of the Charter) — in conjunction with which Article 137 EC must be read —, Article 137(5) EC, which excludes pay from the scope of Article 137 EC, must be interpreted as being intended solely to preclude the European Community from having legislative competence to fix a Community minimum wage and that it does not therefore prevent the term ‘working conditions’ within the meaning of Article 137(1) EC from encompassing pay and pension matters.
Ενόψει όλων αυτών των ζητημάτων, το Labour Court αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
In the light of these various unresolved issues, the Labour Court decided to stay the proceedings and to put the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Υποχρεώνει το κοινοτικό δίκαιο (και ειδικότερα η αρχή της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας) τους Rights Commissioners και το Labour Court, όταν εκδικάζουν, σε πρώτο βαθμό, υπόθεση δυνάμει διατάξεως του εθνικού δικαίου, ή έφεση κατά τέτοιας αποφάσεως, να εφαρμόζουν απευθείας εφαρμοστέα διάταξη της οδηγίας 1999/70 […] σε περιπτώσεις που:
‘(1) In deciding a case at first instance under a provision of domestic law or in determining an appeal against such a decision, are the Rights Commissioners and the Labour Court required by any principle of Community law (in particular the principles of equivalence and effectiveness) to apply a directly effective provision of … Directive 1999/70 … in circumstances where:
— ο Rights Commissioner και το Labour Court δεν έχουν ρητώς αρμοδιότητα προς τούτο βάσει του εθνικού δικαίου του κράτους μέλους περιλαμβανομένων και των διατάξεων του εθνικού νόμου που μεταφέρει την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο,
— the Rights Commissioner and the Labour Court have not been given express jurisdiction to do so under the domestic law of the Member State including the provisions of domestic law transposing the Directive,
— οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προσφύγουν στο High Court προβάλλοντας την παράλειψη του εργοδότη τους να εφαρμόσει την οδηγία στην περίπτωσή τους και
— Individuals can pursue alternative claims arising out of a failure by their employer to apply the Directive to their individual circumstances before the High Court and