natgillin/translations-raw huggingface dataset:
«1) Σε περίπτωση που (είτε πριν είτε μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου), στο πλαίσιο αποδόσεως του ΦΠΑ, καταβλήθηκαν χρηματικά ποσά αχρεωστήτως στους Commissioners, αυτοί υποχρεούνται στην επιστροφή τους.
‘(1) Where a person has (whether before or after the commencement of this Act) paid an amount to the Commissioners by way of VAT which was not VAT due to them, they shall be liable to repay the amount to him.
2) Βάσει του παρόντος άρθρου, οι Commissioners υποχρεούνται στην επιστροφή χρηματικών ποσών μόνον κατόπιν υποβολής σχετικής αιτήσεως.
(2) The Commissioners shall only be liable to pay an amount under this section on a claim being made for the purpose.
3) Οι Commissioners μπορούν να προβάλουν κατά της υποβληθείσας βάσει του παρόντος άρθρου αιτήσεως την ένσταση ότι, σε περίπτωση επιστροφής του ποσού, ο αξιών την επιστροφή θα καταστεί αδικαιολογήτως πλουσιότερος.
(3) It shall be a defence, in relation to a claim under this section, that repayment of an amount would unjustly enrich the claimant.
Το άρθρο 80 του VAT Act 1994 τροποποιήθηκε με το άρθρο 3 του δεύτερου δημοσιονομικού νόμου του 2005 [Finance (no 2) Act 2005], το οποίο επέφερε σημαντικές τροποποιήσεις στο εν λόγω άρθρο 80, όσον αφορά την ένσταση περί αδικαιολογήτου πλουτισμού.
Section 80 of the VAT Act 1994 was amended by section 3 of the Finance (No 2) Act 2005, which made significant changes to section 80 as regards the defence of unjust enrichment.
Ειδικότερα, αντικατέστησε, στην προαναφερθείσα παράγραφο 3, τον όρο «επιστροφή» (repayment) με τον όρο «πίστωση» (crediting).
In particular, it replaced the word ‘repayment’ in subsection (3) of section 80 with the word ‘crediting’.
MARKS & SPENCER Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
MARKS & SPENCER The dispute in the main proceedings and the questions referred for a preliminary ruling
Από της θεσπίσεως του ΦΠΑ στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 1973, οι Commissioners, οι οποίο είναι επιφορτισμένοι με την είσπραξη του φόρου αυτού, θεωρούσαν ότι τα «teacakes», τα οποία είναι καλυμμένα με σοκολάτα και διατίθενται στο εμπόριο από τη Marks & Spencer, αποτελούσαν μπισκότα και όχι κέικ, και ότι έπρεπε επομένως να υπόκεινται στον ΦΠΑ με κανονικό συντελεστή και όχι με μηδενικό συντελεστή. Μεταξύ Απριλίου 1973 και Οκτωβρίου 1994, η Marks & Spencer κατέβαλε φόρο αχρεωστήτως. 10
From the time of the introduction of VAT in the United Kingdom, in 1973, the Commissioners, who are responsible for collecting that tax, took the view that the chocolate-covered teacakes marketed by Marks & Spencer were biscuits and not cakes and that they accordingly had to be taxed at the standard rate of VAT rather than at the zero rate. Between April 1973 and October 1994, Marks & Spencer thus paid a tax which was not due. 10
Με έγγραφο της 30ής Σεπτεμβρίου 1994, οι Commissioners αναγνώρισαν το λάθος τους και έγινε δεκτό οριστικώς ότι τα teacakes είναι κέικ, υποκείμενα ως τοιαύτα σε ΦΠΑ μηδενικού συντελεστή, κατόπιν δε του λάθους αυτού η Marks & Spencer υπέβαλε στις 8 Φεβρουαρίου 1995 αίτηση επιστροφής ποσού 3,5 εκατομμυρίων λιρών στερλινών (GBP). Η αίτηση αυτή έγινε δεκτή, κατ’ αρχήν, ως προς το 10 % του αιτουμένου ποσού (350 000 GBP), διότι οι Commissioners έκριναν ότι η οικεία αλυσίδα καταστημάτων είχε μετακυλίσει το 90 % του καταβληθέντος από την ίδια ΦΠΑ στους πελάτες της. Συνεπώς, οι Commissionners αντέταξαν στη Marks & Spencer την ένσταση του αδικαιολογήτου πλουτισμού που προβλέπει το άρθρο 80, παράγραφος 3, του VAT Act 1994. Επιπλέον, εφάρμοσαν διατάξεις παραγραφής (νέες και αναδρομικές), δυνάμει των οποίων δεν ήσαν υποχρεωμένοι να επιστρέψουν ποσό που τους είχε καταβληθεί τρία έτη και πλέον πριν από την υποβολή της αιτήσεως επιστροφής. Επομένως, στη Marks & Spencer καταβλήθηκε τελικώς στις 4 Απριλίου 1997 ποσό 88 440 GBP. 11
On the basis of this error, Marks & Spencer submitted on 8 February 1995 a claim for repayment in the amount of GBP 3.5 million. That claim was accepted only to the extent of 10% of the amount (GBP 350 000), since the Commissioners took the view that the high street retailer had passed on 90% of the VAT paid by it to its customers. Consequently, the Commissioners invoked against Marks & Spencer the defence of unjust enrichment under section 80(3) of the VAT Act 1994. The authorities also applied rules of limitation (new and retroactive), by virtue of which they were not obliged to repay any sum which had been paid to them more than three years prior to the submission of the claim for repayment. The amount which was finally paid to Marks & Spencer on 4 April 1997 was therefore GBP 88 440. 11
Μετά την απόρριψη της διοικητικής ενστάσεως, η Marks & Spencer προσέφυγε στο VAT and Duties Tribunal, το οποίο, με απόφαση της 22ας Απριλίου 1998, δέχθηκε τη θέση των Commissioners. Η Marks & Spencer άσκησε προσφυγή ενώπιον του High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Crown Office), το οποίο απέρριψε εκ νέου το αίτημά της, με απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 1998. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε έφεση ενώπιον του Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), το οποίο απέρριψε για μία ακόμη φορά το αίτημα της Marks & Spencer σχετικά με την επιστροφή όσον αφορά τα teacakes. Πάντως, το τελευταίο I - 2317
After unsuccessful administrative proceedings, Marks & Spencer appealed to the VAT and Duties Tribunal, which, by decision of 22 April 1998, upheld the view taken by the Commissioners. Marks & Spencer appealed to the High Court of Justice of England and Wales, Queen’s Bench Division, which in turn dismissed the claim by decision of 21 December 1998. An appeal against that decision was made to the Court of Appeal of England and Wales (Civil Division), which, as regards the claim I - 2317
ΑΠΟΦΑΣΗ της 10.4.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-309/06 αυτό δικαστήριο, αναφορικά με άλλη πτυχή της διαφοράς, [σχετικά με τη φορολογία δελτίων αγοράς (κουπονιών) που πωλούνταν από τη Marks & Spencer], υπέβαλε, με απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 1999, προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο, που αφορούσε το συμβατό της αναδρομικής τριετούς παραγραφής (βλ. σκέψη 10 της παρούσας αποφάσεως) προς τις αρχές της πρακτικής αποτελεσματικότητας του κοινοτικού δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Το ερώτημα αυτό αφορούσε ιδίως το κατά πόσον ένας ιδιώτης μπορεί να αντλήσει ευθέως δικαιώματα από μια οδηγία μετά την ορθή μεταφορά της στο εθνικό δίκαιο, σε περίπτωση που το κράτος μέλος ενήργησε κατά παράβαση του περιεχομένου της εν λόγω οδηγίας. 12
2008 — CASE C-309/06 for repayment in relation to the teacakes, again dismissed Marks & Spencer’s claim. However, the Court of Appeal, by decision of 14 December 1999, referred a question which related to a separate aspect of the proceedings (the taxation of gift vouchers sold by Marks & Spencer) to the Court of Justice for a preliminary ruling on the compatibility of the retroactive limitation of three years (see paragraph 10 of the present judgment) with the principles of effectiveness of Community law and of the protection of legitimate expectations. That question concerned, inter alia, the issue whether an individual could derive rights directly from a directive after it had been correctly transposed into national law, where the Member State had failed to take proper account of the scope of the directive. 12
Με απόφαση της 11ης Ιουλίου 2002 στην υπόθεση C-62/00, Marks & Spencer (Συλλογή 2002, σ. I-6325), το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η αρχή της αποτελεσματικότητας και η αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης απαγορεύουν εθνική νομοθεσία όπως η επίμαχη νομοθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου. 13
In Case C-62/00 Marks & Spencer [2002] ECR I-6325, the Court ruled that the principles of effectiveness and of the protection of legitimate expectations precluded national legislation such as the United Kingdom legislation in question. 13
Λαμβάνοντας υπόψη το σκεπτικό του Δικαστηρίου όσον αφορά το ασύμβατο της νομοθεσίας περί θεσπίσεως, αναδρομικώς, προθεσμίας παραγραφής προς τις προαναφερθείσες αρχές του κοινοτικού δικαίου, οι Commissioners, για να μεταχειριστούν κατά τρόπο πανομοιότυπο όλες τις αιτήσεις που υποβλήθηκαν βάσει του άρθρου 80 του VAT Act 1994, δέχθηκαν, οίκοθεν, την αίτηση της Marks & Spencer προκειμένου να μη τους αντιταχθεί το ασύμβατο της παραγραφής και ακολούθως επέστρεψαν τα αιτηθέντα ποσά έως το 10 %, πέραν του οποίου, κατ’ αυτούς, θα υπήρχε αδικαιολόγητος πλουτισμός. 14
In the light of the grounds of the Court’s decision that the legislation retroactively establishing a limitation period was incompatible with the abovementioned principles of Community law, the Commissioners, with a view to treating all claims made under section 80 of the VAT Act 1994 in the same way, on their own initiative, accepted that Marks and Spencer’s claim should not be time-barred and accordingly repaid the sum claimed, up to the limit of 10%, above which they maintained that there would be unjust enrichment.
Ενώπιον του Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), η Marks & Spencer ενέμεινε, βασιζομένη άμεσα στο κοινοτικό δίκαιο, στις αξιώσεις της όσον αφορά τα ποσά που υποτίθεται ότι συνιστούν αδικαιολόγητο πλουτισμό. Με απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2003, το εν λόγω δικαστήριο απέρριψε το αίτημα της Marks & Spencer, η οποία άσκησε τότε αναίρεση ενώπιον του House of Lords. I - 2318
Marks & Spencer maintained its claims before the Court of Appeal of England and Wales (Civil Division) as to the sums which, it was contended, represented unjust enrichment, relying directly on Community law. By decision of 21 October 2003, the Court of Appeal dismissed the claim put forward by Marks & Spencer, which thereupon appealed to the House of Lords. I - 2318
Το House of Lords αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
The House of Lords decided to stay the proceedings and to refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Οσάκις, δυνάμει του άρθρου 28, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας […] (τόσο πριν όσο και μετά την τροποποίησή της το 1992 με την οδηγία 92/77), ένα κράτος μέλος έχει διατηρήσει σε ισχύ, στην εσωτερική του νομοθεσία περί ΦΠΑ, απαλλαγή με παράλληλη επιστροφή του φόρου επί των εισροών όσον αφορά συγκεκριμένες παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών, έχει ο έμπορος ο οποίος προβαίνει στις εν λόγω παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών απευθείας δικαίωμα εκ του κοινοτικού δικαίου να φορολογηθεί με μηδενικό συντελεστή;
‘(1) Where, under Article 28(2)(a) of the Sixth … Directive (both before and after its amendment in 1992 by Directive 92/77), a Member State has maintained in its domestic VAT legislation an exemption with refund of input tax in respect of certain specified supplies, does a trader making such supplies have a directly enforceable Community-law right to be taxed at a zero rate?
2) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, οσάκις, δυνάμει του άρθρου 28, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας […] (τόσο πριν όσο και μετά την τροποποίησή της το 1992 με την οδηγία 92/77), ένα κράτος μέλος έχει διατηρήσει σε ισχύ, στην εσωτερική του νομοθεσία περί ΦΠΑ, απαλλαγή με παράλληλη επιστροφή του φόρου επί των εισροών όσον αφορά συγκεκριμένες παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών, αλλά έχει ερμηνεύσει εσφαλμένως την εθνική του νομοθεσία, με συνέπεια ότι ορισμένες παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών που τυγχάνουν απαλλαγής με παράλληλη επιστροφή του φόρου επί των εισροών δυνάμει της εθνικής του νομοθεσίας υποβλήθηκαν σε φόρο με τον κανονικό συντελεστή, εφαρμόζονται οι γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, περιλαμβανομένης της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας, έτσι ώστε να παρέχουν στον έμπορο ο οποίος προέβη στις εν λόγω παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών δικαίωμα αναζητήσεως του φόρου που του επιβλήθηκε εσφαλμένως ως προς τις παραδόσεις ή παροχές αυτές;
(2) If the answer to Question 1 is in the negative, where, under Article 28(2)(a) of the Sixth … Directive (both before and after its amendment in 1992 by Direct- ive 92/77), a Member State has maintained in its domestic VAT legislation an exemption with refund of input tax in respect of certain specified supplies but has mistakenly interpreted its domestic legislation with the consequence that certain supplies benefiting from exemption with refund of input tax under its domestic legislation have been subject to tax at the standard rate, do the general principles of Community law, including fiscal neutrality, apply so as to give a trader who made such supplies a right to recover the sums mistakenly charged in respect of them?
3) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα, έχουν οι κοινοτικού δικαίου αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της φορολογικής
(3) If the answer to Question 1 or Question 2 is in the affirmative, do the Commu-nity-law principles of equal treatment and fiscal neutrality in principle apply with
Επηρεάζεται η απάντηση στο τρίτο ερώτημα από το αν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία περί του ότι η διαφορετική μεταχείριση των εμπόρων που αξιώνουν την επιστροφή του πέραν του δέοντος καταβληθέντος φόρου επί των εκροών και των εμπόρων που αξιώνουν την έκπτωση επιπλέον ποσών φόρου επί των εισροών (λόγω δηλώσεως πέραν του δέοντος φόρου επί των εκροών) έχει προκαλέσει σημαντική οικονομική ζημία ή σημαντικό οικονομικό μειονέκτημα στην πρώτη κατηγορία εμπόρων και, αν ναι, κατά ποιον τρόπο;
— domestic legislation makes no provision similar to that referred to in (ii) in the case of claims by “repayment traders”? (A “repayment trader” is a taxable person who, in a given prescribed accounting period, makes no payment of VAT to the competent national authorities but receives a payment from them because, in that period, the amount of VAT that he is entitled to deduct exceeds the amount of VAT due in respect of supplies made by him.)
MARKS & SPENCER 5) Αν, στην περίπτωση που περιγράφεται στο ερώτημα 3, εφαρμόζονται οι κοινοτικού δικαίου αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της φορολογικής ουδετερότητας, οι οποίες διαφορετικά θα παραβιάζονταν, επιβάλλει ή επιτρέπει το κοινοτικό δίκαιο στα δικαστήρια να δέχονται, προς άρση των συνεπειών της διαφορετικής μεταχειρίσεως, την αξίωση του εμπόρου προς επιστροφή του πέραν του δέοντος καταβληθέντος φόρου, έτσι ώστε αυτός να πλουτίσει αδικαιολόγητα, ή επιβάλλουν ή επιτρέπουν στα δικαστήρια να διατάσσουν την κατ’ άλλο τρόπο άρση των συνεπειών αυτών (και, αν ναι, κατά ποιον τρόπο);»
MARKS & SPENCER (5) If, in the situation described in Question 3, the Community-law principles of equal treatment and fiscal neutrality apply and would otherwise be infringed, does Community law require or permit a court to remedy the difference of treatment by upholding a trader’s claim to a repayment of overpaid tax in such a way as to enrich him unjustly or require or permit a court to grant some other remedy (and, if so, which)?’
Επί του πρώτου ερωτήματος σχετικά με την ύπαρξη δικαιώματος, αντλουμένου από το κοινοτικό δίκαιο, για την εφαρμογή ΦΠΑ με μηδενικό συντελεστή σε συγκεκριμένη πράξη
The first question: the existence of a Community-law right to have a particular transaction taxed at a zero rate of VAT
Η Marks & Spencer θεωρεί ότι δικαίωμα για την εφαρμογή ΦΠΑ με μηδενικό συντελεστή σε συγκεκριμένη πράξη γεννάται τόσον κατ’ εφαρμογή του άρθρου 12, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας, του οποίου το περιεχόμενο, κατ’ αυτήν, είναι σαφές, ακριβές και ανυπέρθετο, όσον και κατ’ εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως. Η εξαίρεση που εφαρμόζεται υπέρ του Ηνωμένου Βασιλείου, τόσο δυνάμει του άρθρου 28, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, ως είχε αρχικώς, όσο και δυνάμει του εν λόγω άρθρου 28, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, ως έχει στην οδηγία 92/77, δεν έχει ως αποτέλεσμα να μην εμπίπτει η υπόθεση στο πεδίο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου, όπως αναφέρει και η εν λόγω διάταξη. I - 2321
Marks & Spencer submits that a right to have a particular transaction taxed at a zero rate of VAT does exist, both under Article 12(1) of the Sixth Directive, the word- ing of which, it believes, is clear, precise and unconditional, and by virtue of the principle of equal treatment. The derogation of which the United Kingdom took advan- tage under both Article 28(2) of the Sixth Directive, in its initial version, and Article 28(2)(a) of the Sixth Directive, in the wording stemming from Directive 92/77, did not take the case outside the scope of Community law, as laid down by that article. I - 2321
Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Ιρλανδία θεωρούν, αντιθέτως, ότι ένας επιχειρηματίας δεν μπορεί να αντλεί από το κοινοτικό δίκαιο δικαίωμα αμέσου αποτελέσματος για απαλλαγή με παράλληλη επιστροφή του καταβληθέντος επί των εισροών ΦΠΑ.
Conversely, the United Kingdom Government and Ireland take the view that a trader cannot derive from Community law any directly enforceable right to an exemption with refund of the VAT paid at the preceding stage.
Επομένως, το δικαίωμα για τη φορολόγηση πράξεων με μηδενικό συντελεστή απορρέει μόνον από το εθνικό δίκαιο.
The right to have transactions taxed at a zero rate thus derives only from national law.
Η Κυπριακή Κυβέρνηση διευκρινίζει ότι το σφάλμα στο οποίο υπέπεσαν οι Commissioners αφορά την εφαρμογή διατάξεων του εθνικού δικαίου, παρόλον ότι η δυνατότητα διατήρησης των τελευταίων πηγάζει από την έκτη οδηγία.
The Cypriot Government states that the mistake made by the Commissioners relates to the application of provisions of national law, even if the retention of such provisions is allowed by the Sixth Directive.
Η Επιτροπή, χωρίς να απαντά άμεσα στο υποβληθέν ερώτημα, το οποίο θεωρεί αλυσιτελές, τονίζει ότι οι φορολογικές αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου ερμήνευσαν εσφαλμένως την εθνική νομοθεσία, αλλά δεν παρέβησαν καμία υποχρέωση προβλεπόμενη από την έκτη οδηγία.
The Commission, without replying directly to the question, which it regards as irrelevant, states that the United Kingdom tax authorities were mistaken in their interpretation of the national legislation, but did not breach any obligation imposed by the Sixth Directive.
Με το πρώτο ερώτημα ερωτάται, κατ’ ουσίαν, αν είναι δυνατόν ένας επιχειρηματίας να αντλεί απευθείας από το κοινοτικό δίκαιο το δικαίωμα να φορολογείται με μηδενικό συντελεστή, οσάκις ο συντελεστής αυτός απορρέει από διατάξεις του εθνικού δικαίου.
The first question asks, in essence, whether it is possible for a trader to derive directly from Community law the right to be taxed at a zero rate where that rate is the result of provisions of national law.
Επομένως, ο ισχυρισμός της Επιτροπής σχετικά με τον αλυσιτελή χαρακτήρα του πρώτου ερωτήματος πρέπει να απορριφθεί, δεδομένου ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί του εν λόγω ερωτήματος.
The Commission’s contention that the first question is irrelevant must therefore be rejected as the Court has jurisdiction to rule on that question.
Δεύτερον, έχει σημασία να υπομνηστεί ότι το άρθρο 28, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, επιτρέποντας στα κράτη μέλη να εφαρμόζουν απαλλαγές με επιστροφή του καταβληθέντος φόρου, προβλέπει εξαίρεση από τους κανόνες που διέπουν τον κανονικό συντελεστή του ΦΠΑ (απόφαση της 6ης Ιουλίου 2006, C-251/05, Talacre Beach Caravan Sales, Συλλογή 2006, σ. I-6269, σκέψη 17).
Secondly, it is important to bear in mind that, in authorising Member States to apply exemptions with refund of the tax paid, Article 28(2) of the Sixth Directive lays down a derogation to the rules which govern the standard rate of VAT (Case C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales [2006] ECR I-6269, paragraph 17).
Επομένως, είναι ορθό να αναφερθεί ότι οι απαλλαγές αυτές, καλούμενες «φορολογίες με μηδενικό συντελεστή», επιτρέπονται δυνάμει του κοινοτικού δικαίου.
It is therefore correct to state that it is by reason of Community law that those exemptions, known as ‘zero-rating’, are permitted.
Πράγματι, όπως προκύπτει και από το γράμμα της διατάξεως αυτής, ως είχε αρχικώς, οι υφιστάμενες στις 31 Δεκεμβρίου 1975 περιπτώσεις απαλλαγής «μπορούν να διατηρηθούν», γεγονός το οποίο σημαίνει ότι εξαρτάται από την εκτίμηση και μόνον του οικείου κράτους μέλους η διατήρηση ή όχι της μιας ή της άλλης νομοθεσίας που ανταποκρίνεται, μεταξύ άλλων, στα κριτήρια του άρθρου 17, τελευταία περίπτωση, της δεύτερης οδηγίας 67/228/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 11ης Απριλίου 1967, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Διάρθρωση και κανόνες εφαρμογής του κοινού συστήματος φόρου προστιθεμένης αξίας (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ.
It is apparent from the actual wording of the original version of Article 28(2) that the exemptions which were in force on 31 December 1975 ‘may be maintained’, which means that it is for the Member State concerned alone to decide whether or not to retain a particular piece of legislation which satisfied, inter alia, the conditions set out in the final indent of Article 17 of Second Council Directive 67/228/EEC of 11 April 1967 on the harmonisation of legislation of Member States concerning turnover taxes — Structure and procedures for application of the common system of value added tax (OJ, English Special Edition 1967, p.
5), που έχει καταργηθεί, σύμφωνα με τα οποία οι απαλλαγές με επιστροφή του καταβληθέντος φόρου μπορούσαν να εφαρμοστούν μόνο για λόγους κοινωνικού συμφέροντος καλώς καθοριζομένους και προς όφελος των τελικών καταναλωτών.
16), now repealed, which provided that exemptions with refund of the tax paid could only be established for clearly-defined social reasons and for the benefit of the final consumer.
Το άρθρο 28, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας μπορεί έτσι να παρομοιαστεί με ρήτρα «stand still», που επιδιώκει να αποτρέψει τυχόν κοινωνικές επιπτώσεις που ενδεχομένως θα προκαλούσε η κατάργηση φορολογικών πλεονεκτημάτων που είχαν θεσπιστεί από την εθνική νομοθεσία αλλά δεν περιελήφθησαν στην έκτη οδηγία (προπαρατεθείσα απόφαση Talacre Beach Caravan Sales, σκέψη 22).
Article 28(2)(a) of the Sixth Directive can therefore be compared to a ‘stand-still’ clause, intended to prevent social hardship likely to follow from the abolition of exemptions provided for by the national legislature but not included in the Sixth Directive (Talacre Beach Caravan Sales, paragraph 22).
Η δυνητική αυτή διατήρηση του προηγούμενου status quo, επομένως, απλώς πλαισιώνεται από την έκτη οδηγία.
That optional maintenance of the previous status quo is therefore merely framed by the Sixth Directive.
Συνεπώς, δυνάμει εθνικής νομοθεσίας η οποία δεν αποτελεί μέτρο μεταφοράς της έκτης οδηγίας (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 13ης Ιουλίου 2000, C-36/99, Idéal Tourisme, Συλλογή 2000, σ.
Consequently, it is pursuant to national legislation which does not constitute a measure for the implementation of the Sixth Directive (see, by analogy, Case C-36/99 Idéal tourisme [2000] ECR I-6049, paragraph 38), but the maintenance of an exemption which is permitted by that directive, regard being had to the social objectives pursued by
ΑΠΟΦΑΣΗ της 10.4.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-309/06 τον τελικό καταναλωτή από τον ΦΠΑ επί των ειδών συνήθους διατροφής, η Marks & Spencer μπορεί να αξιώσει την απαλλαγή με επιστροφή του καταβληθέντος σε προηγούμενο στάδιο φόρου. 25
2008 — CASE C-309/06 the legislation of the United Kingdom in not making the final consumer pay VAT on everyday items of food, that Marks & Spencer may claim the exemption with refund of the tax paid at the preceding stage. 25