natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Δεύτερον, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας συνιστά, στον τομέα του ΦΠΑ, την έκφραση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως (απόφαση της 8ης Ιουνίου 2006, C-106/05, L.u.P., Συλλογή 2006, σ. I-5123, σκέψη 48 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Secondly, it is important to bear in mind that the principle of fiscal neutrality is the reflection, in matters relating to value added tax, of the principle of equal treatment (Case C-106/05 L.u.P. [2006] ECR I-5123, paragraph 48 and the caselaw cited).
Πάντως, ενώ η παραβίαση της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας μπορεί να νοηθεί μόνο μεταξύ ανταγωνιστών επιχειρηματιών, όπως έχει υπομνησθεί στη σκέψη 47 της παρούσας αποφάσεως, η παραβίαση της γενικής αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μπορεί να χαρακτηρίζεται, στον φορολογικό τομέα, από άλλα είδη διακρίσεων που θίγουν επιχειρηματίες οι οποίοι δεν είναι κατ’ ανάγκην ανταγωνιστές, αλλά βρίσκονται πάντως σε παρόμοια κατάσταση από άλλες απόψεις.
However, although infringement of the principle of fiscal neutrality may be envisaged only as between competing traders, as has been pointed out in paragraph 47 of this judgment, infringement of the general principle of equal treatment may be established, in matters relating to tax, by other kinds of discrimination which affect traders who are not necessarily in competition with each other but who are nevertheless in a similar situation in other respects.
Η γενική αρχή της ίσης μεταχειρίσεως μπορεί έτσι να εφαρμόζεται σε περίπτωση κατά την οποία όλοι οι επιχειρηματίες είναι δικαιούχοι πιστώσεως ΦΠΑ, επιδιώκουν την επιστροφή αυτής από τις φορολογικές αρχές και βλέπουν να τυγχάνει η αίτησή τους επιστροφής διαφορετικής μεταχειρίσεως, ανεξαρτήτως των σχέσεων ανταγωνισμού που είναι δυνατόν να υφίστανται μεταξύ αυτών.
The general principle of equal treatment thus applies in a situation where traders are all holders of VAT credits, seek to obtain repayment from the tax authorities and find that their claims for a refund are treated differently, irrespective of the competitive relationships which may exist between them.
Πρέπει επομένως να εξεταστεί αν η εν λόγω αρχή, αυτή καθεαυτή, απαγορεύει νομοθεσία όπως αυτή του άρθρου 80 του VAT Act 1994.
It is thus necessary to examine whether that principle, in itself, precludes a legislative provision such as section 80 of the VAT Act 1994.
Πρέπει να υπομνησθεί συναφώς ότι η γενική αρχή της ίσης μεταχειρίσεως συνεπάγεται ότι οι παρεμφερείς καταστάσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά τρόπο διαφορετικό, εκτός και αν η διαφοροποίηση δικαιολογείται αντικειμενικά (αποφάσεις της 25ης Νοεμβρίου 1986, 201/85 και 202/85, Klensch κ.λπ., Συλλογή 1986, σ. 3477, σκέψη 9, καθώς και Idéal tourisme, προπαρατεθείσα, σκέψη 35).
In this connection, the general principle of equal treatment requires that similar situations are not treated differently unless differentiation is objectively justified (Joined Cases 201/85 and 202/85 Klensch and Others [1986] ECR 3477, paragraph 9, and Idéal tourisme, paragraph 35).
Το Δικαστήριο παρατήρησε ότι, στο πλαίσιο εθνικής νομοθεσίας όπως αυτή που εφαρμόζεται στην υπόθεση της κύριας δίκης, η διαφορετική μεταχείριση των επιχειρηματιών αναφορικώς προς την έννοια του αδικαιολογήτου πλουτισμού ανάλογα με την αρχική κατάστασή τους, ως πιστωτών ή οφειλετών, στον τομέα του ΦΠΑ, έναντι του Δημοσίου, δεν δικαιολογείται αντικειμενικά.
It is necessary to point out that, under national legislation such as that applicable in the main proceedings, the difference in the treatment of traders with regard to the notion of unjust enrichment on the basis of their initial position as creditors or debtors vis-à-vis the Treasury in respect of VAT is not objectively justified.
Πράγματι, το γεγονός ότι ένας επιχειρηματίας καθίσταται αδικαιολόγητα πλουσιότερος είναι ξένο προς την κατάσταση του εν λόγω επιχειρηματία έναντι της φορολογικής αρχής πριν από την επιστροφή του ΦΠΑ, εφόσον ο αδικαιολόγητος πλουτισμός, οσάκις στοιχειοθετείται, απορρέει από την ίδια την επιστροφή και όχι από την προηγούμενη κατάσταση του εν λόγω επιχειρηματία ως πιστωτή ή ως οφειλέτη του Δημοσίου.
The fact that a trader benefits from unjust enrichment is unrelated to the position of that trader vis-à-vis the tax authorities before repayment of the VAT, as the unjust enrichment stems, when it occurs, from the refund itself, and not from that trader’s previous situation as a creditor or debtor vis-à-vis the tax authorities.
Η ανάλυση αυτή επιβεβαιώνεται, στην ανάγκη, από την τροποποίηση της νομοθεσίας του Ηνωμένου Βασιλείου, που ακολούθησε μετά το έγγραφο οχλήσεως που απηύθυνε η Επιτροπή στο εν λόγω κράτος μέλος στο πλαίσιο της κινήσεως διαδικασίας προσφυγής λόγω παραβάσεως.
That analysis is borne out, if need be, by the amendment to the United Kingdom legislation following the letter of formal notice addressed by the Commission to that Member State in connection with the institution of proceedings for failure to fulfil obligations.
Κατά το άρθρο 3 του δεύτερου δημοσιονομικού νόμου του 2005, που αναφέρθηκε στη σκέψη 8 της παρούσας αποφάσεως, πράγματι, δεν γίνεται πλέον διάκριση ανάλογα με την κατάσταση του φορολογουμένου έναντι του Δημοσίου.
Under section 3 of the Finance (No 2) Act 2005, referred to in paragraph 8 of this judgment, a distinction is no longer made on the basis of the taxable person’s situation vis-à-vis the Treasury.
Επομένως, στο τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί ως απάντηση ότι, αν και οι αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της φορολογικής ουδετερότητας εφαρμόζονται κατ’ αρχήν σε υπόθεση όπως αυτή για την οποία πρόκειται στην κύρια δίκη, η παραβίασή τους δεν στοιχειοθετείται για τον λόγο και μόνον ότι η άρνηση επιστροφής θεμελιώθηκε στον αδικαιολόγητο πλουτισμό του ενδιαφερομένου φορολογουμένου.
The answer to the third question must therefore be that, although the principles of equal treatment and fiscal neutrality apply in principle to a case such as that in the main proceedings, an infringement of those principles is not constituted merely by the fact that a refusal to make repayment was based on the unjust enrichment of the taxable person concerned.
Αντιθέτως, η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας απαγορεύει να αντιτάσσεται η απαγόρευση
By contrast, the principle of fiscal neutrality precludes the prohibition of unjust enrichment from being applied only to taxable persons such
MARKS & SPENCER αδικαιολόγητου πλουτισμού μόνο σε φορολογουμένους όπως οι «payment traders» και όχι σε φορολογουμένους όπως οι «repayment traders», υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω φορολογούμενοι διέθεσαν στην αγορά παρόμοια εμπορεύματα. Στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να επαληθεύσει αν αυτό συμβαίνει στην υπό κρίση υπόθεση. Επιπλέον, η γενική αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, της οποίας η παραβίαση μπορεί να χαρακτηρίζεται, στον φορολογικό τομέα, από διακρίσεις που θίγουν επιχειρηματίες οι οποίοι δεν είναι κατ’ ανάγκην ανταγωνιστές, αλλά βρίσκονται πάντως σε παρόμοια κατάσταση από άλλες απόψεις, απαγορεύει διάκριση μεταξύ των «payment traders» και των «repayment traders», η οποία δεν δικαιολογείται αντικειμενικώς. — Επί του τετάρτου ερωτήματος
MARKS & SPENCER as ‘payment traders’ and not to taxable persons such as ‘repayment traders’, in so far as those taxable persons have marketed similar goods. It will be for the national court to determine whether that is the position in the present case. Furthermore, the general principle of equal treatment, the infringement of which may be established, in matters relating to tax, by discrimination affecting traders who are not necessarily in competition with each other but are nevertheless in a similar situation in other respects, precludes discrimination between ‘payment traders’ and ‘repayment traders’, which is not objectively justified. — The fourth question
Με το ερώτημα αυτό το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν το Δικαστήριο αν η απάντηση στο τρίτο ερώτημα θα ήταν διαφορετική σε περίπτωση αποδείξεως περί του ότι ο επιχειρηματίας δεν υπέστη οικονομική ζημία ή οικονομικό μειονέκτημα λόγω της μη επιστροφής με την αιτιολογία του αδικαιολόγητου πλουτισμού που θα προέκυπτε από την εν λόγω επιστροφή.
By this question, the national court is essentially asking the Court whether the answer to the third question would be different if there is evidence that a trader who has been refused repayment on the ground of the unjust enrichment resulting from that refund has not suffered any financial loss or disadvantage.
Πρέπει συναφώς να αναφερθεί, αφενός, ότι η μη ύπαρξη οικονομικής ζημίας ή οικονομικού μειονεκτήματος δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην συνακόλουθο της μετακυλίσεως ολόκληρου του ΦΠΑ στον τελικό καταναλωτή, εφόσον, ακόμη και στην περίπτωση αυτή, όπως έχει υπομνησθεί στη σκέψη 42 της παρούσας αποφάσεως, ο επιχειρηματίας μπορεί να έχει υποστεί ζημία συνδεομένη με τη μείωση του όγκου των πωλήσεών του.
In that regard, it must be stated, first, that it is not necessarily the corollary of the VAT being passed on in full to the final consumer that there is no financial loss or disadvantage, since, even in that situation, as has been pointed out in paragraph 42 of this judgment, the trader may have suffered a loss as a result of a fall in the volume of his sales.
Αφετέρου, η παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, που σημειώθηκε στις σκέψεις 52 έως 54 της παρούσας αποφάσεως, από εθνική νομοθεσία όπως αυτή για την οποία πρόκειται στην υπόθεση της κύριας δίκης, στοιχειοθετείται με τη διάκριση μεταξύ επιχειρηματιών ως προς το δικαίωμά τους για επιστροφή του αχρεωστήτως καταβληθέντος ΦΠΑ, η οποία είναι ανεξάρτητη από το αν οι εν λόγω επιχειρηματίες υπέστησαν ή όχι, κατά τρόπο βέβαιο, οικονομική ζημία ή οικονομικό μειονέκτημα.
Secondly, the infringement of the principle of equal treatment, mentioned in paragraphs 52 to 54 of this judgment, by national legislation such as that at issue in the main proceedings, is constituted by discrimination between traders with regard to their right to repayment of VAT which was wrongly levied, this being separate from the issue of whether those traders have in fact suffered a financial loss or disadvantage.
Επομένως, στο τέταρτο ερώτημα πρέπει να δοθεί ως απάντηση ότι η απάντηση στο τρίτο ερώτημα δεν επηρεάζεται από την ύπαρξη αποδείξεως περί του ότι δεν υπέστη οικονομική ζημία ή οικονομικό μειονέκτημα ο επιχειρηματίας στον οποίο δεν επιστράφηκε ο αχρεωστήτως καταβληθείς ΦΠΑ.
The answer to the fourth question must therefore be that the answer to the third question is not affected where there is evidence that a trader who has been refused repayment of VAT which was wrongly levied has not suffered any financial loss or disadvantage.
— Επί του πέμπτου ερωτήματος
— The fifth question
Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν το Δικαστήριο αν το κοινοτικό δίκαιο επιβάλλει ή επιτρέπει στο εθνικό δικαστήριο να άρει τις συνέπειες της παραβιάσεως της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως που αναφέρθηκε στις σκέψεις 52 έως 54 της παρούσας αποφάσεως, διατάσσοντας την επιστροφή ολοκλήρου του αχρεωστήτως καταβληθέντος φόρου στον επιχειρηματία που υπήρξε θύμα της παραβιάσεως αυτής, ακόμη και αν η επιστροφή αυτή συνεπάγεται τον αδικαιολόγητο πλουτισμό του εν λόγω επιχειρηματία, ή αν επιβάλλει ή επιτρέπει την κατ’ άλλο τρόπο άρση των συνεπειών της εν λόγω παραβιάσεως της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
By this question, the national court is essentially asking the Court whether Community law requires or permits a national court to remedy the infringement of the principle of equal treatment referred to in paragraphs 52 to 54 of this judgment by ordering that the tax which was wrongly levied be repaid in its entirety to the trader adversely affected by that infringement, even if such a repayment enriches him unjustly, or whether it requires or permits a court to grant some other remedy in respect of that infringement of the principle of equal treatment.
Επομένως, στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να συναγάγει τα ενδεχόμενα συμπεράσματα όσον αφορά το παρελθόν από την παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως που αναφέρεται στις σκέψεις 52 έως 54 της παρούσας αποφάσεως.
It is thus the task of the national court itself to draw any conclusions with respect to the past from the infringement of the principle of equal treatment referred to in paragraphs 52 to 54 of this judgment.
Πάντως, στο Δικαστήριο απόκειται να υποδείξει ορισμένα κριτήρια ή αρχές του κοινοτικού δικαίου που πρέπει να τηρηθούν κατά την εκτίμηση αυτή.
However, it is for the Court to indicate certain criteria or principles of Community law which must be complied with when that assessment is being made.
Στο πλαίσιο της τελευταίας, το αιτούν δικαστήριο οφείλει να τηρήσει το κοινοτικό δίκαιο και, μεταξύ άλλων, την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, όπως υπενθυμίζεται στη σκέψη 51 της παρούσας αποφάσεως.
In the course of that assessment, the national court must comply with Community law and, in particular, with the principle of equal treatment, as stated in paragraph 51 of this judgment.
Το εθνικό δικαστήριο οφείλει, κατ’ αρχήν, να διατάξει την πλήρη επιστροφή του ΦΠΑ που οφείλεται στον επιχειρηματία που υπήρξε θύμα διακρίσεως, για να θεραπευθεί η παραβίαση της γενικής αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, εκτός εάν, κατά το εθνικό δίκαιο, υφίστανται άλλοι τρόποι που καθιστούν δυνατή την άρση των συνεπειών της παραβιάσεως αυτής.
The national court must, in principle, order the repayment in its entirety of the VAT payable to the trader who has suffered discrimination, in order to provide compensation for the infringement of the general principle of equal treatment, unless there are other ways of remedying that infringement under national law.
Συναφώς, όπως παρατήρησε και η γενική εισαγγελέας στο σημείο 74 των προτάσεών της, πρέπει να παρατηρηθεί ότι το εθνικό δικαστήριο υποχρεούται να μη λάβει υπόψη οποιαδήποτε εθνική διάταξη εισάγουσα διακρίσεις, χωρίς να υποχρεούται να ζητήσει ή να αναμείνει την προηγούμενη κατάργηση αυτής από τον νομοθέτη, και να εφαρμόσει στα μέλη της αδικουμένης ομάδας το ίδιο καθεστώς με αυτό που εφαρμόζεται στα πρόσωπα της ευνοουμένης κατηγορίας.
In that regard, as the Advocate General observed in point 74 of her Opinion, the national court must set aside any discriminatory provision of national law, without having to request or await its prior removal by the legislature, and apply to members of the disadvantaged group the same arrangements as those enjoyed by the persons in the favoured category.
Συνεπώς, στο πέμπτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να συναγάγει τα ενδεχόμενα συμπεράσματα όσον αφορά το παρελθόν από την παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως που αναφέρεται στις σκέψεις 52 έως 54 της παρούσας αποφάσεως, σύμφωνα με τις διατάξεις περί των διαχρονικών αποτελεσμάτων του εθνικού δικαίου που έχει εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης, τηρουμένου του κοινοτικού δικαίου και, ιδίως, της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως καθώς και της αρχής δυνάμει της οποίας αυτό οφείλει να προσέχει ώστε τα μέτρα αποκαταστάσεως που χορηγεί να μην αντιβαίνουν προς το κοινοτικό δίκαιο.
Consequently, the answer to the fifth question must be that it is for the national court itself to draw any conclusions with respect to the past from the infringement of the principle of equal treatment referred to in paragraphs 52 to 54 of this judgment, in accordance with the rules relating to the temporal effects of the national legislation applicable in the main proceedings, in compliance with Community law and, in particular, with the principle of equal treatment and the principle that it must ensure that the remedies which it grants are not contrary to Community law.
MARKS & SPENCER η οδηγία 92/77, ένα κράτος μέλος έχει διατηρήσει σε ισχύ στην εθνική του νομοθεσία απαλλαγή με παράλληλη επιστροφή των καταβληθέντων επί των εισροών φόρων όσον αφορά συγκεκριμένες παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών, αλλά έχει ερμηνεύσει εσφαλμένως την εθνική του νομοθεσία, με συνέπεια ότι ορισμένες παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών, που τυγχάνουν απαλλαγής με παράλληλη επιστροφή των καταβληθέντων επί των εισροών φόρων δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας, υποβλήθηκαν σε φόρο με τον κανονικό συντελεστή, οι γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, περιλαμβανομένης της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας, εφαρμόζονται έτσι ώστε να παρέχουν στον επιχειρηματία ο οποίος προέβη στις εν λόγω παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών δικαίωμα αναζητήσεως του φόρου που του επιβλήθηκε εσφαλμένως ως προς τις παραδόσεις ή παροχές αυτές. 3) Αν και οι αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της φορολογικής ουδετερότητας εφαρμόζονται κατ’ αρχήν σε υπόθεση όπως αυτή για την οποία πρόκειται στην κύρια δίκη, η παραβίασή τους δεν στοιχειοθετείται για τον λόγο και μόνον ότι η άρνηση επιστροφής θεμελιώθηκε στον αδικαιολόγητο πλουτισμό του ενδιαφερομένου φορολογουμένου.
MARKS & SPENCER a Member State has maintained in its national legislation an exemption with refund of input tax in respect of certain specified supplies but has mistakenly interpreted its national legislation, with the consequence that certain supplies benefiting from exemption with refund of input tax under its national legislation have been subject to tax at the standard rate, the general principles of Community law, including that of fiscal neutrality, apply so as to give a trader who has made such supplies a right to recover the sums mistakenly charged in respect of them. 3.
Αντιθέτως, η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας απαγορεύει να αντιτάσσεται η απαγόρευση αδικαιολόγητου πλουτισμού μόνο σε φορολογουμένους όπως οι «payment traders» (φορολογούμενοι για τους οποίους, σε δεδομένη λογιστική χρήση, ο φόρος επί των εκροών είναι μεγαλύτερος από τον φόρο επί των εισροών) και όχι σε φορολογουμένους όπως οι «repayment traders» (φορολογούμενοι των οποίων η κατάσταση είναι αντίθετη αυτής των προηγουμένων), υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω φορολογούμενοι διέθεσαν στην αγορά παρόμοια εμπορεύματα.
Although the principles of equal treatment and fiscal neutrality apply in principle to the case in the main proceedings, an infringement of those principles is not constituted merely by the fact that a refusal to make repayment was based on the unjust enrichment of the taxable person concerned. By contrast, the principle of fiscal neutrality precludes the concept of unjust enrichment from being applied only to taxable persons such as ‘payment traders’ (taxable persons for whom, in a given prescribed accounting period, the output tax collected exceeds the input tax) and not to taxable persons such as ‘repayment traders’ (taxable persons whose position is the inverse of that of payment traders), in so far as those taxable persons have marketed similar goods.
Στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να επαληθεύσει αν αυτό συμβαίνει στην υπό κρίση υπόθεση.
It will be for the national court to determine whether that is the position in the present case.
Επιπλέον, η γενική αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, της οποίας η παραβίαση μπορεί να χαρακτηρίζεται, στον φορολογικό τομέα, από διακρίσεις που θίγουν επιχειρηματίες οι οποίοι δεν είναι κατ’ ανάγκην ανταγωνιστές, αλλά βρίσκονται πάντως σε παρόμοια κατάσταση από άλλες απόψεις, απαγορεύει διάκριση μεταξύ των «payment traders» και των «repayment traders», η οποία δεν δικαιολογείται αντικειμενικώς.
Furthermore, the general principle of equal treatment, the infringement of which may be established, in matters relating to tax, by discrimination affecting traders who are not necessarily in competition with each other but are nevertheless in a similar situation in other respects, precludes discrimination between ‘payment traders’ and ‘repayment traders’, which is not objectively justified.
Υπόθεση C-393/06
Case C-393/06
(αίτηση του Vergabekontrollsenat des Landes Wien για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Vergabekontrollsenat des Landes Wien)
«Δημόσιες συμβάσεις — Οδηγίες 2004/17/ΕΚ και 2004/18/ΕΚ — Αναθέτων φορέας που ασκεί δραστηριότητες που εμπίπτουν εν μέρει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/17/ΕΚ και εν μέρει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/18/ΕΚ — Οργανισμός δημοσίου δικαίου — Αναθέτουσα αρχή»
(Public contracts — Directives 2004/17/EC and 2004/18/EC — Contracting entity pursuing activities falling in part within the field of application of Directive 2004/17/EC and in part within that of Directive 2004/18/EC — Body governed by public law — Contracting authority)
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα D. Ruiz-Jarabo Colomer της 22ας Νοεμβρίου 2007 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Opinion of Advocate General Ruiz-Jarabo Colomer delivered on 22 November 2007 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . I - 2343
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Διαδικασίες σύναψης συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών — Οδηγία 2004/17 — Πεδίο εφαρμογής
Approximation of laws — Procurement procedures of entities operating in the water, energy, transport and postal services sectors — Directive 2004/17 — Scope
(Οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2004/17, άρθρα 3 έως 7, και 20 § 1, και 2004/18, άρθρο 12 § 1)
(European Parliament and Council Directives 2004/17, Arts 3 to 7 and 20(1), and 2004/18, Art. 12(1))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-393/06
SUMMARY — CASE C-393/06
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Διαδικασίες σύναψης συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών και στους τομείς των δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών — Οδηγίες 2004/17 και 2004/18 — Αναθέτουσες αρχές
Approximation of laws — Procurement procedures of entities operating in the water, energy, transport and postal services sectors and public works contracts, public supply contracts and public service contracts — Directives 2004/17 and 2004/18 — Contracting authorities
(Οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2004/17, άρθρο 2 § 1, στοιχείο α΄), εδ.
(European Parliament and Council Directives 2004/17, Art. 2(1)(a), second subpara., and 2004/18, Art. 1(9), second subpara.)
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Διαδικασίες σύναψης συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών και στους τομείς των δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών — Οδηγίες 2004/17 και 2004/18 — Πεδίο εφαρμογής
Approximation of laws — Procurement procedures of entities operating in the water, energy, transport and postal services sectors and public works contracts, public supply contracts and public service contracts — Directives 2004/17 and 2004/18 — Scope
(Οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2004/17 και 2004/18)
(European Parliament and Council Directives 2004/17 and 2004/18)
ανατίθενται από αναθέτουσες αρχές οι οποίες ασκούν μία ή περισσότερες από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στα άρθρα 3 έως 7 της οδηγίας 2004/17.
referred to in Articles 3 to 7 of Directive 2004/17.
Έτσι, το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/17 είναι αυστηρά περιορισμένο, γεγονός που δεν επιτρέπει την επέκταση των προβλεπόμενων στην οδηγία διαδικασιών πέραν του πεδίου εφαρμογής της.
Thus, the field of application of Directive 2004/17 is strictly circumscribed, which does not permit the procedures laid down therein to be extended beyond that field of application.
Ο αναθέτων φορέας, κατά την έννοια της οδηγίας 2004/17Κ, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών, υποχρεούται να εφαρμόσει την προβλεπόμενη από την οδηγία αυτή διαδικασία μόνο για τη σύναψη συμβάσεων που έχουν σχέση με τις δραστηριότητες τις οποίες ο φορέας αυτός ασκεί σε έναν ή περισσότερους από τους τομείς που αναφέρονται στα άρθρα 3 έως 7 της εν λόγω οδηγίας.
A contracting entity, within the meaning of Directive 2004/17 coordinating the procurement procedures of entities operating in the water, energy, transport and postal services sectors, is required to apply the procedure laid down in that directive only for the award of contracts which relate to activities carried out by that entity in one or more of the sectors listed in Articles 3 to 7 of that directive.
(βλ. σκέψεις 28-29, διατακτ. 1)
(see paras 28, 29, operative part 1)