natgillin/translations-raw huggingface dataset:
2) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, πρέπει το άρθρο 1, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, παράγραφοι 2 και 4, της οδηγίας [91/439] να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι επιτρέπεται σε ένα κράτος μέλος να μην αναγνωρίζει στην επικράτειά του άδεια οδηγήσεως που έχει εκδοθεί σε άλλο κράτος μέλος, σε περίπτωση που η διοικητική αρχή έχει στο παρελθόν αφαιρέσει από τον κάτοχο άδεια οδηγήσεως [εκδοθείσα από το πρώτο κράτος μέλος], εφόσον, βάσει του δικαίου του πρώτου κράτους μέλους, όταν η άδεια οδηγήσεως αφαιρείται ή ακυρώνεται με διοικητικά μέτρα, δεν επιβάλλεται χρόνος αναμονής για τη χορήγηση νέας άδειας και εφόσον μια από τις ουσιαστικές προϋποθέσεις του δικαιώματος του ενδιαφερομένου στη χορήγηση νέας άδειας είναι να προσκομίσει, κατόπιν σχετικής εντολής της διοικητικής αρχής, την απόδειξη ότι διαθέτει ικανότητα οδηγήσεως, με ιατρικήψυχολογική γνωμάτευση, οι λεπτομέρειες της οποίας ρυθμίζονται από τους κανόνες του εθνικού δικαίου;
(2) If it may not, is Article 1(2) in conjunction with Article 8(2) and (4) of Directive [91/439] to be interpreted as meaning that a Member State may refuse to recognise in its territory a driving licence issued by another Member State when the person concerned has had a previous driving licence [issued by that first Member State] withdrawn by the administrative authorities, where, according to the law of that first Member State, in the case of administrative measures for the withdrawal or cancellation of a driving licence, there is no period during which [a new driving licence] may not be issued and one of the fundamental conditions for entitlement to that issue is that the person concerned should, when so ordered by the administrative authorities, have supplied evidence of his fitness to drive in the form of a medicalpsychological report the detailed rules governing which are laid down by national law?
3) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, πρέπει το άρθρο 1, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, παράγραφοι 2 και 4, της οδηγίας [91/439] να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι επιτρέπεται σε ένα κράτος μέλος να μην αναγνωρίζει στην επικράτειά του άδεια οδηγήσεως που έχει εκδοθεί σε άλλο κράτος μέλος, σε περίπτωση που η διοικητική αρχή έχει στο παρελθόν αφαιρέσει από τον κάτοχο ή κατ’ άλλον τρόπο ακυρώσει προηγούμενη άδεια [εκδοθείσα από το πρώτο κράτος μέλος] στο έδαφος του [πρώτου αυτού] κράτους μέλους […], εφόσον προκύπτει βάσει αντικειμενικών στοιχείων (απουσία διαμονής στο κράτος μέλος εκδόσεως της επίμαχης άδειας και απόρριψη της αιτήσεως εκδόσεως νέας άδειας στο πρώτο κράτος μέλος) ότι η κτήση της άδειας οδηγήσεως [της Ενώσεως] [στο άλλο κράτος μέλος], είχε ως αποκλειστικό σκοπό την παράκαμψη των αυστηρών ουσιαστικών προϋποθέσεων της διαδικασίας [που είναι εφαρμοστέα στο πρώτο κράτος μέλος] για τη χορήγηση νέας άδειας οδηγήσεως, ιδίως [όσον αφορά] την ιατρικήψυχολογική γνωμάτευση;»
(3) If it is not, is Article 1(2) in conjunction with Article 8(2) and (4) of Directive [91/439] to be interpreted as meaning that a Member State may refuse to recognise in its territory a driving licence issued by another Member State when the holder has had a previous driving licence [issued by that first Member State] withdrawn or cancelled by the administrative authorities in that Member State, and when there are grounds for concluding, on the basis of objective evidence (non-residence in the Member State issuing the driving licence in question or the failure of an application for issue of a new licence in the first Member State), that the only reason for acquiring the foreign EU driving licence was to circumvent the strict substantive requirements of national procedure in the first Member State for the issue of a new driving licence, particularly the need for a medicalpsychological report?’
Στις παρατηρήσεις του Ρ. Funk επισυνάφθηκε έγγραφο του τσεχικού Υπουργείου Μεταφορών της 5ης Σεπτεμβρίου 2005, το οποίο επιβεβαιώνει τη νομιμότητα της τσεχικής άδειας οδηγήσεως και κοινοποιήθηκε και στο Δικαστήριο στις 21 Ιουνίου 2007.
A letter of 5 September 2005 from the Czech Ministry of Transport confirming the validity of Mr Funk’s Czech driving licence was annexed to his observations and also communicated to the Court by letter of 21 June 2007.
Σύμφωνα με το άρθρο 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, το έγγραφο αυτό διαβιβάστηκε στο σύνολο των ενδιαφερομένων που είχαν υποβάλει γραπτές παρατηρήσεις.
In accordance with Article 23 of the Statute of the Court Justice, that document has been sent to all the persons having submitted written observations.
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
Procedure before the Court of Justice
Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Οκτωβρίου 2006, οι υποθέσεις C-329/06 και C-343/06 ενώθηκαν προς διευκόλυνση της έγγραφης και της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής αποφάσεως.
By order of 10 October 2006 the President of the Court of Justice ordered that Cases C-329/06 and C-343/06 should be joined for the purposes of the written and oral procedures and also for judgment.
Το Δικαστήριο απηύθυνε στην Τσεχική Κυβέρνηση σειρά γραπτών ερωτήσεων, οι οποίες κοινοποιήθηκαν την 1η Αυγούστου 2007, σχετικά, αφενός, με τη νομοθεσία της Τσεχικής Δημοκρατίας όσον αφορά τον έλεγχο των προϋποθέσεων του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, της οδηγίας 91/439 και με τη δυνατότητα εκδόσεως άδειας οδηγήσεως στην οποία να αναφέρεται ότι η κατοικία του κατόχου βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος και, αφετέρου, με τα κριτήρια που εφαρμόζονται προκειμένου να καθοριστεί αν κάποιος έχει την κανονική διαμονή του στο κράτος μέλος αυτό και με την ύπαρξη ελέγχων σχετικά με το αν όντως ισχύει η διαμονή αυτή.
By a series of written questions notified on 1 August 2007, the Court asked the Czech Government about the law of the Czech Republic concerning the investigation of the conditions laid down in Article 7(1)(a) and (b) of Directive 91/439, and inquired whether it is possible to issue a driving licence including an entry indicating the holder’s residence in another Member State and about the criteria applicable in order to ascertain whether a person has his residence in that Member State and whether checks are made to establish whether that residence is genuine.
Με τηλεομοιοτυπία που έστειλε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 31 Αυγούστου 2007, η Τσεχική Κυβέρνηση απάντησε στις ερωτήσεις αυτές ότι η ένδειξη της κανονικής διαμονής, όπως προβλέπεται από την οδηγία 91/439, εισήχθη στην τσεχική έννομη τάξη μόλις την 1η Ιουλίου 2006.
By fax received at the Court Registry on 31 August 2007, the Czech Government stated in response to those questions that the condition of normal residence, as laid down by Directive 91/439, had not been introduced into the Czech legal order until 1 July 2006.
Πριν την ημερομηνία αυτή, η τσεχική νομοθεσία επέτρεπε τη χορήγηση άδειας οδηγήσεως σε πρόσωπα που δεν είχαν μόνιμη ή προσωρινή διαμονή στο έδαφος της Τσεχικής Δημοκρατίας.
In the period before that date, the Czech rules allowed authorisation to drive to be issued to persons having neither a permanent nor a temporary residence in the territory of the Czech Republic.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Concerning the questions referred for a preliminary ruling
Τα υποβαλλόμενα προδικαστικά ερωτήματα αφορούν δύο πτυχές της αμοιβαίας αναγνωρίσεως των αδειών οδηγήσεως, οι οποίες πρέπει να εξεταστούν διαδοχικά, ήτοι τη δυνατότητα ενός κράτους μέλους, αφενός, να αρνείται να αναγνωρίσει την ισχύ άδειας οδηγήσεως που χορηγήθηκε από άλλο κράτος μέλος και, αφετέρου, να αναστέλλει προσωρινά το δικαίωμα οδηγήσεως βάσει μιας τέτοιας άδειας, έως ότου το κράτος μέλος που χορήγησε την άδεια αποφανθεί επί του ενδεχομένου αφαιρέσεως της άδειας αυτής.
These questions referred for a preliminary ruling concern two features of the mutual recognition of driving licences which it is appropriate to examine in turn, namely, first, whether a Member State may refuse to recognise the validity of a driving licence issued by another Member State and, second, whether it may temporarily suspend the right to drive stemming from such a licence until the issuing Member State has taken a decision as to the possible withdrawal of that licence.
Επί της δυνατότητας ενός κράτους μέλους να αρνείται να αναγνωρίσει την ισχύ άδειας οδηγήσεως που χορηγήθηκε από άλλο κράτος μέλος
Whether a Member State may refuse to recognise the validity of a driving licence issued by another Member State
Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, στο πλαίσιο της προβλεπόμενης με το άρθρο 234 ΕΚ διαδικασίας συνεργασίας μεταξύ εθνικών δικαστηρίων και Δικαστηρίου, στο τελευταίο εναπόκειται να δώσει στο αιτούν δικαστήριο λυσιτελή απάντηση που να του παρέχει τη δυνατότητα επιλύσεως της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί.
The first point to be noted here is that in the procedure laid down by Article 234 EC providing for cooperation between national courts and the Court of Justice, it is for the latter to provide the national court with an answer which will be of use to it and enable it to determine the case before it.
Υπό το πρίσμα αυτό, το Δικαστήριο μπορεί να αναδιατυπώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, τα ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί.
To that end, the Court may have to reformulate the questions referred to it.
Εν προκειμένω, λαμβανομένων υπόψη των πραγματικών περιστατικών που οδήγησαν στις κύριες δίκες, καθώς και του περιεχομένου των παρατηρήσεων που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο, για την εξέταση των υποβαλλόμενων ερωτημάτων πρέπει να ληφθεί υπόψη το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, της οδηγίας 91/439.
Here, having regard to the facts giving rise to the cases in the main proceedings and also to the terms of the observations submitted to the Court, examination of the questions raised must take into account Article 7(1)(a) and (b) of Directive 91/439.
Επομένως, προκειμένου να δοθεί μια χρήσιμη και όσο το δυνατόν πληρέστερη απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα, το Δικαστήριο πρέπει, στο μέτρο που δεν το έπραξαν τα αιτούντα δικαστήρια, να διευρύνει το πεδίο των ερωτημάτων αυτών.
In order to furnish a reply both helpful and as complete as possible to the questions referred, it is therefore appropriate to widen their scope in so far as the national courts have not done so.
Με τα δύο πρώτα ερωτήματα στην υπόθεση C-329/06 και με το δεύτερο και τρίτο ερώτημα στην υπόθεση C-343/06, τα αιτούντα δικαστήρια ερωτούν, κατ’ ουσίαν, αν τα άρθρα 1, παράγραφος 2, 7, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, καθώς και το άρθρο 8, παράγραφοι 2 και 4, της οδηγίας 91/439 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι ένα κράτος μέλος (το κράτος μέλος υποδοχής) δεν μπορεί να αρνείται να αναγνωρίσει στο έδαφός του άδεια οδηγήσεως που χορηγήθηκε μεταγενέστερα από άλλο κράτος μέλος (το κράτος μέλος εκδόσεως) σε πρόσωπο στο οποίο είχε επιβληθεί στο παρελθόν, στο κράτος μέλος υποδοχής, μέτρο αφαιρέσεως της προηγούμενης άδειας επειδή οδηγούσε υπό την επήρεια ναρκωτικών ή οινοπνεύματος, όταν το πρόσωπο αυτό απέκτησε την άδεια αυτή σε χρόνο κατά τον οποίο δεν ίσχυε απαγόρευση αιτήσεως νέας άδειας, χωρίς, κατά παράβαση, όμως, του όρου της διαμονής ή των προϋποθέσεων ικανότητας που το κράτος μέλος υποδοχής επιβάλλει συναφώς προκειμένου να διασφαλίσει την οδική ασφάλεια.
By the first two questions in Case C-329/06 and the second and third questions in Case C-343/06, the referring courts have in essence sought to ascertain whether Articles 1(2), 7(1)(a) and (b) and 8(2) and (4) of Directive 91/439 are to be interpreted as preventing one Member State (the host Member State) from refusing to recognise in its territory a driving licence subsequently issued by another Member State (the issuing Member State) to a person who has earlier, in the host Member State, had his previous driving licence withdrawn for driving under the influence of drugs or alcohol, when that person has obtained that licence after any period in which he is forbidden to apply for a new licence, but in disregard of the condition of residence or of the conditions of fitness to drive imposed by the host Member State in that respect for the purposes of road safety.
Τα ερωτήματα αυτά πρέπει να εξεταστούν μαζί με το πρώτο ερώτημα στην υπόθεση C-343/06, με το οποίο επιδιώκεται να διευκρινιστεί, κατ’ ουσίαν, αν το κράτος μέλος υποδοχής μπορεί να απαιτήσει από τον κάτοχο νέας άδειας οδηγήσεως που εκδόθηκε από άλλο κράτος μέλος να ζητεί, προτού κάνει χρήση της, την αναγνώριση του δικαιώματός του να χρησιμοποιεί την άδεια αυτή στο κράτος μέλος υποδοχής, όταν η άδεια οδηγήσεως που διέθετε στο παρελθόν του έχει αφαιρεθεί ή έχει ακυρωθεί στο τελευταίο αυτό κράτος μέλος.
Those questions may appropriately be examined with the first question in Case C-343/06 which seeks, in essence, to ascertain whether a host Member State may require the holder of a new driving licence, issued by another Member State, to apply for recognition of the right to use that licence in the host Member State, before using the licence, when his previous driving licence has been withdrawn or cancelled in that latter State.
Από την πρώτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 91/439 προκύπτει ότι η γενική αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως των αδειών οδηγήσεως που χορηγούνται από τα κράτη μέλη, η οποία κατοχυρώνεται από το άρθρο 1, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής, θεσπίζεται ιδίως προκειμένου να διευκολυνθεί η κυκλοφορία των προσώπων που εγκαθίστανται σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο στο οποίο πέρασαν τις εξετάσεις οδηγήσεως (απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-476/01, Kapper, Συλλογή 2004, σ. I-5205, σκέψη 71).
The first recital in the preamble to Directive 91/439 states that the general principle of mutual recognition of driving licences issued by the Member States, laid down in Article 1(2) of that directive, was established in order to facilitate the movement of persons settling in a Member State other than that in which they have passed a driving test (Case C-476/01 Kapper [2004] ECR I-5205, paragraph 71).
Κατά πάγια νομολογία, το άρθρο 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/439 προβλέπει την αμοιβαία αναγνώριση, χωρίς καμιά διατύπωση, των αδειών οδηγήσεως που εκδίδουν τα κράτη μέλη.
The Court has consistently held that Article 1(2) of Directive 91/439 provides for mutual recognition, without any formality, of driving licences issued by Member States.
Η διάταξη αυτή επιβάλλει στα κράτη μέλη σαφή και συγκεκριμένη υποχρέωση, η οποία δεν αφήνει κανένα περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά τα μέτρα που πρέπει να θεσπίσουν προκειμένου να συμμορφωθούν προς αυτήν (βλ., συναφώς, αποφάσεις της 29ης Οκτωβρίου 1998, C-230/97, Awoyemi, Συλλογή 1998, σ. I-6781, σκέψεις 41 και 43, της 10ης Ιουλίου 2003, C-246/00, Επιτροπή κατά Κάτω
That provision imposes on Member States a clear and precise obligation, which leaves no room for discretion as to the measures to be adopted in order to comply with it (judgments in Case C-230/97 Awoyemi [1998] ECR I-6781, paragraphs 41 and 43; Case C-246/00 Commission v Netherlands [2003] ECR I-7485, paragraphs 60 and 61; and Kapper, paragraph 45; orders of 6 April 2006 in Case
Χωρών, Συλλογή 2003, σ. I-7485, σκέψεις 60 και 61, και προπαρατεθείσα απόφαση Kapper, σκέψη 45, διατάξεις της 6ης Απριλίου 2006, C-227/05, Halbritter, σκέψη 25, και της 28ης Σεπτεμβρίου 2006, C-340/05, Kremer, σκέψη 27).
C-227/05 Halbritter [2006] ECR I-0049, and of 28 September 2006 in Case C-340/05 Kremer [2006] ECR I-0098).
Επομένως, το κράτος μέλος υποδοχής δεν μπορεί να επιβάλει καμιά διατύπωση ως προαπαιτούμενο για να αναγνωρίσει άδεια οδηγήσεως που χορηγήθηκε από άλλο κράτος μέλος.
It follows that the host Member State may not impose any formality as a precondition for recognition of a driving licence issued by another Member State.
Ως εκ τούτου, είναι αντίθετο προς την ως άνω αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως να επιβάλλεται στον κάτοχο άδειας οδηγήσεως που εκδόθηκε από κράτος μέλος να ζητεί την αναγνώριση της άδειας αυτής σε άλλο κράτος μέλος (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, σκέψεις 60 επ.).
It is therefore contrary to that principle of mutual recognition to demand of the holder of a driving licence issued by one Member State that he should apply for recognition of that licence in another Member State (see, to that effect, Commission v Netherlands, paragraph 60 et seq.).
Στο κράτος μέλος εκδόσεως της άδειας εναπόκειται να διαπιστώσει αν πληρούνται οι ελάχιστες προϋποθέσεις που επιβάλλει το κοινοτικό δίκαιο, ιδίως οι σχετικές με τη διαμονή και με την ικανότητα οδηγήσεως, και, ως εκ τούτου, αν η χορήγηση —νέας ενδεχομένως— άδειας οδηγήσεως είναι δικαιολογημένη.
It is for the issuing Member State to investigate whether the minimum conditions imposed by Community law, particularly those relating to residence and fitness to drive, have been satisfied and, therefore, whether the issue of a driving licence — as the case may be, of a new licence — is justified.
Συνεπώς, εφόσον οι αρχές ενός κράτους μέλους έχουν χορηγήσει άδεια οδηγήσεως, σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 91/439, τα λοιπά κράτη μέλη δεν δικαιούνται να εξετάζουν αν πληρούνται οι προϋποθέσεις χορηγήσεως που προβλέπει η οδηγία αυτή (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσες διατάξεις Halbritter, σκέψη 34, και Kremer, σκέψη 27).
As soon, therefore, as the authorities of one Member State have issued a driving licence in accordance with Article 1(1) of Directive 91/439, the other Member States are not entitled to investigate whether the conditions for issue laid down by that directive have been observed (see, to that effect, the orders in Halbritter, paragraph 34, and Kremer, paragraph 27).
Πράγματι, η κατοχή άδειας οδηγήσεως που έχει χορηγηθεί από άλλο κράτος μέλος πρέπει να θεωρείται ως απόδειξη ότι ο κάτοχος της άδειας αυτής πληρούσε, κατά τον χρόνο εκδόσεως, τις προϋποθέσεις αυτές (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, σκέψη 75, διάταξη της 11ης Δεκεμβρίου 2003, C-408/02, Da Silva Carvalho, σκέψη 21, και προπαρατεθείσα απόφαση Kapper, σκέψη 46).
The possession of a driving licence issued by one Member State has to be regarded as constituting proof that, on the day that licence was issued, its holder fulfilled those conditions (see, to that effect, Commission v Netherlands, paragraph 75; the order of 11 December 2003 in Case C-408/02 Da Silva Carvalho, and Kapper, paragraph 46).
Επομένως, το γεγονός ότι, σύμφωνα με το σημείο 5 του παραρτήματος III της εν λόγω οδηγίας, ένα κράτος μέλος μπορεί να απαιτήσει, για κάθε χορήγηση άδειας οδηγήσεως, ιατρική εξέταση αυστηρότερη από τις αναφερόμενες στο εν λόγω παράρτημα δεν επηρεάζει την υποχρέωση του κράτους μέλους αυτού να αναγνωρίζει τις άδειες οδηγήσεως που έχουν εκδοθεί από τα άλλα κράτη μέλη σύμφωνα με την ίδια οδηγία.
The fact that, in accordance with point 5 of Annex III to that directive, a Member State may require, for any issue of a driving licence, a medical examination stricter than those mentioned in that annex does not, therefore, affect that Member State’s duty to recognise driving licences issued by the other Member States in accordance with that directive.
Κατά συνέπεια, πρώτον, ένα κράτος μέλος υποδοχής που εξαρτά την έκδοση άδειας οδηγήσεως από αυστηρότερους εθνικούς όρους, ιδίως μετά την αφαίρεση
It follows, first, that a host Member State making the issue of a driving licence subject to stricter domestic conditions, especially after an earlier licence has been
Δεύτερον, είναι αντίθετη προς την αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως η άρνηση του κράτους μέλους υποδοχής να αναγνωρίσει άδεια οδηγήσεως που εκδόθηκε από άλλο κράτος μέλος, επειδή, κατά τις πληροφορίες που διαθέτει το κράτος μέλος υποδοχής, ο δικαιούχος της άδειας αυτής δεν πληρούσε, κατά τον χρόνο εκδόσεως της άδειας, τις απαιτούμενες για την απόκτησή της προϋποθέσεις (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα διάταξη Da Silva Carvalho, σκέψη 22, και προπαρατεθείσα απόφαση Kapper, σκέψη 47).
Second, it is contrary to the principle of mutual recognition for a host Member State to refuse to recognise a driving licence issued by another Member State on the ground that, according to the information supplied by the host Member State, the holder of that licence did not, at the date of its issue, satisfy the necessary conditions for obtaining it (see, to that effect, the order in Da Silva Carvalho, paragraph 22, and Kapper, paragraph 47).
Πράγματι, στον βαθμό που η οδηγία 91/439 παρέχει στο κράτος μέλος εκδόσεως αποκλειστική αρμοδιότητα για να διασφαλίζει ότι οι άδειες οδηγήσεως που προβλέπει εκδίδονται τηρουμένων των προϋποθέσεων που επιβάλλει η οδηγία αυτή, εναπόκειται αποκλειστικά σ’ αυτό το κράτος μέλος να λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα ως προς τις άδειες οδηγήσεως για τις οποίες προκύπτει εκ των υστέρων ότι οι κάτοχοί τους δεν πληρούσαν τις εν λόγω προϋποθέσεις (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα διάταξη da Silva Carvalho, σκέψη 23, και προπαρατεθείσα απόφαση Kapper, σκέψη 48).
Inasmuch as Directive 91/439 confers on the issuing Member State exclusive competence to check that driving licences are issued in compliance with the requirements imposed by that directive, it is for that Member State alone to take appropriate measures in respect of which it is subsequently established that the holders did not satisfy those conditions (see, to that effect, the order in Da Silva Carvalho, paragraph 23, and Kapper, paragraph 48).
Όταν ένα κράτος μέλος έχει σοβαρούς λόγους να αμφιβάλλει ως προς την κανονικότητα μιας ή περισσοτέρων αδειών που εξέδωσε άλλο κράτος μέλος, σε αυτό εναπόκειται να τους γνωστοποιήσει στο κράτος εκδόσεως, στο πλαίσιο της αμοιβαίας συνδρομής και ανταλλαγής πληροφοριών που θεσπίζει το άρθρο 12, παράγραφος 3, της οδηγίας 91/439.
If a Member State has good reason to doubt the validity of a licence issued by another Member State, it must so inform the latter under the rules relating to mutual assistance and the exchange of information contained in Article 12(3) of Directive 91/439.
Σε περίπτωση που το κράτος μέλος εκδόσεως της άδειας δεν λάβει τα αναγκαία μέτρα, το κράτος μέλος υποδοχής μπορεί να κινήσει κατά του κράτους αυτού διαδικασία κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 227 ΕΚ, προκειμένου να διαπιστωθεί από το Δικαστήριο η παράβαση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την οδηγία 91/439 (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα διάταξη Da Silva Carvalho, σκέψη 23, και προπαρατεθείσα απόφαση Kapper, σκέψη 48).
Should the issuing Member State fail to take the appropriate measures, the host Member State may bring proceedings against it under Article 227 EC for a declaration by the Court that there has been a failure to fulfil the obligations arising under Directive 91/439 (see, to that effect, the order in Da Silva Carvalho, paragraph 23, and Kapper, paragraph 48).
Είναι αληθές ότι, για λόγους ασφάλειας κατά την οδική κυκλοφορία —όπως προκύπτει από την τελευταία αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 91/439—, το άρθρο της 8,
It is true that, for reasons of road traffic safety, as is made clear by the last recital in the preamble to Directive 91/439, Article 8(2) and (4) permits the Member States,
WIEDEMANN και FUNK παράγραφοι 2 και 4, παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα, υπό ορισμένες περιστάσεις, να εφαρμόζουν τις εθνικές τους διατάξεις περί περιορισμού, αναστολής, αφαιρέσεως και ακυρώσεως της άδειας οδηγήσεως σε κάθε κάτοχο άδειας με κανονική διαμονή στο έδαφός τους.
WIEDEMANN AND FUNK in certain circumstances, to apply their national provisions on the restriction, suspension, withdrawal or cancellation of driving licences to any licence-holder having normal residence in their territory.
Εντούτοις, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, αφενός, η δυνατότητα αυτή, όπως προκύπτει από το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/439, μπορεί να ασκηθεί μόνο λόγω συμπεριφοράς του ενδιαφερομένου που σημειώθηκε μετά την απόκτηση της εκδοθείσας από άλλο κράτος μέλος άδειας οδηγήσεως (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσες διατάξεις Halbritter, σκέψη 38, και Kremer, σκέψη 35).
It is, however, to be borne in mind, first, that that right, as it arises from Article 8(2) of Directive 91/439, may be exercised only by reason of some conduct of the person concerned after he has obtained a driving licence issued by another Member State (see, to that effect, the orders in Halbritter, paragraph 38, and Kremer, paragraph 35).