natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σύμφωνα με την τελευταία αιτιολογική σκέψη της, «τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις, για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία, ή εξασφαλίζουν ότι οι κοινωνικοί εταίροι καθορίζουν βάσει συμφωνίας τις αναγκαίες διατάξεις, ενώ τα κράτη μέλη οφείλουν να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να είναι ανά πάσα στιγμή σε θέση να εγγυηθούν τα επιβαλλόμενα από την παρούσα οδηγία αποτελέσματα».
According to the final recital in the preamble to the directive ’Member States are to adopt the laws, regulations and legislative provisions necessary to comply with this Directive or are to ensure that both sides of industry set up the necessary provisions by agreement, with Member States being obliged to take the necessary steps enabling them at all times to guarantee the results imposed by this Directive’.
Όπως προκύπτει από το γράμμα της σκέψεως αυτής, η υποχρέωση των κρατών μελών να μεταφέρουν την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο εκτείνεται, πέρα από την απλή νομοθετική παρέμβαση, και στην εξασφάλιση της εφαρμογής των διατάξεων αυτών, περιλαμβανομένου και του ελέγχου της τηρήσεώς τους.
As follows from that wording itself, the obligation of transposition incumbent on the Member States exceeds mere legislative activity and encompasses the implementation of those provisions, including monitoring of compliance.
Η ίδια υποχρέωση επιβάλλεται στο εκάστοτε κράτος μέλος στις περιπτώσεις της αποσπάσεως εργαζομένων, οπότε, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 91/533 πρέπει να διασφαλιστεί ότι ο εργαζόμενος λαμβάνει προηγουμένως πληροφορίες για τους όρους της αποσπάσεώς
The same obligation is incumbent on Member States in the event of workers being posted and, in that regard, in accordance with Article 4(1) of Directive 91/533, measures must be taken to ensure that employees receive additional information in advance of their posting concerning the conditions thereof. If the State from which the posting is
Τέλος, τα επιχειρήματα της Κυβερνήσεως του Λουξεμβούργου σχετικά με τη νομοθετική διαδικασία η οποία κατέληξε στην έκδοση της οδηγίας 2006/123 πρέπει να απορριφθούν ως μη ασκούντα επιρροή στον έλεγχο της αιτιάσεως αυτής.
Finally, the observations of the Luxembourg Government concerning the legislative procedure leading to the adoption of Directive 2006/123 must be rejected as irrelevant as regards examination of this complaint.
Πράγματι, ο επίδικος λουξεμβουργιανός νόμος της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν έχει καμία ουσιαστική ή χρονική σχέση με την οδηγία 2006/123.
The Luxembourg Law of 20 December 2002 at issue is connected neither in terms of content nor time with Directive 2006/123.
Αντιθέτως, μεταφέρει στο εσωτερικό δίκαιο αποκλειστικά την οδηγία 96/71.
Rather, it is solely concerned with the transposition of Directive 96/71.
28 — Ο εργοδότης οφείλει, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 91/533, να γνωστοποιήσει εγγράφως στον εργαζόμενο το αργότερο δύο μήνες πριν από την ανάληψη εργασίας τα ουσιώδη στοιχεία της συμβάσεως ή της σχέσεως εργασίας.
28 — Under Article 2(1) and Article 3(1) of Directive 91/533, an employer is obliged to inform an employee in writing of the essential aspects of the contract or employment relationship not later than two months after the commencement of employment.
Για την υποχρέωση πληροφορήσεως, το άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 91/533 προβλέπει ένα ελάχιστο περιεχόμενο.
Article 2(2) sets out the minimum requirements concerning the information to be supplied.
Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 91/533, η γραπτή ενημέρωση στην περίπτωση εργαζομένων, οι οποίοι πρέπει να ασκήσουν την εργασία τους σε ένα ή πολλά άλλα κράτη εκτός του κράτους μέλους στου οποίου τη νομοθεσία και/ή την πρακτική υπόκειται η σύμβαση ή η σχέση εργασίας, πρέπει να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία: i) τη διάρκεια της εργασίας στο εξωτερικό, ii) το νόμισμα στο οποίο θα καταβάλλεται η αμοιβή, iii) ενδεχομένως, τα πλεονεκτήματα, σε χρήμα ή σε είδος, που συνδέονται με τον εκπατρισμό και, ενδεχομένως, τους όρους επαναπατρισμού του εργαζομένου, οπότε και στις περιπτώσεις αυτές η ενημέρωση για το νόμισμα στο οποίο θα καταβάλλεται η αμοιβή καθώς και τα πλεονεκτήματα που συνδέονται με τον εκπατρισμό μπορεί, ενδεχομένως, να γίνεται και με παραπομπή στις νομοθετικές, κανονιστικές, διοικητικές ή καταστατικές διατάξεις, ή στις συλλογικές συμβάσεις που ρυθμίζουν τα οικεία θέματα.
In addition, under Article 4(1) of Directive 91/533, in the case of employees who are required to work in a country or countries other than the Member State whose law and/or practice governs the contract or employment relationship, the written proof must include information on (i) the duration of the employment abroad, (ii) the currency to be used for the payment of remuneration, (iii) where appropriate, the benefits in cash or in kind attendant on the employment abroad and, where appropriate, the conditions governing the employee’s repatriation; in these cases, too, such information on the currency to be used for the payment of remuneration and the benefits attendant on the employment abroad may be given in the form of a reference to the laws, regulations and administrative or statutory provisions or collective agreements.
Τα έγγραφα αυτά πρέπει να βρίσκονται στην κατοχή του εργαζομένου πριν από την αναχώρησή του.
Those documents must reach the employee’s possession before his departure.
Βλ., συναφώς, Fuchs, M./Marhold, F., Europäisches Arbeitsrecht, προπαρατεθέν στην υποσημείωση 16, σ.
On this issue, see Fuchs, M. and Marhold, F., Europäisches Arbeitsrecht, cited in footnote 16, p. 79 et seq.
— Αυτόματη προσαρμογή των αποδοχών στην εξέλιξη του κόστους ζωής
— Automatic adjustment of pay in accordance with developments in the cost of living
Όσον αφορά την προβλεπόμενη στο άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 αυτόματη προσαρμογή των «αποδοχών» στην εξέλιξη του κόστους ζωής, η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου ισχυρίζεται ότι αποσκοπεί στην προστασία των εργαζομένων και συμβάλλει στη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης στο Λουξεμβούργο.
With regard to the automatic adjustment of pay in accordance with developments in the cost of living established by point (2) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002, the Luxembourg Government argues that the provision aims to protect employees and contributes to the maintenance of good labour relations in Luxembourg.
Εκθέτει ότι μια τέτοια αυτόματη προσαρμογή προβλέπεται σιωπηρώς στο άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/71.
It contends that such automatic adjustment is implicitly covered by Article 3(1) of Directive 96/71.
εθνικά δικαστήρια 30.
with Community law the interpretation placed on that provision by national courts must be taken into account.
Πάντως, το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος 1, σημείο 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν είναι ούτε αμφίσημο ούτε παρέχει τη δυνατότητα αντίθετης προς το κοινοτικό δίκαιο ερμηνείας.
30 However, the wording of point (2) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 is neither ambiguous nor does it allow for an interpretation which is contrary to Community law.
Στο μέτρο που ο νόμος της 20ής Δεκεμβρίου 2002 πρέπει να ερμηνευθεί βάσει αντικειμενικών κριτηρίων υπό την έννοια ότι χωρεί γενική προσαρμογή των αποδοχών στην εξέλιξη του κόστους ζωής, η οποία λειτουργεί και προς όφελος των ελαχίστων ορίων μισθού, το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 τηρεί τις κοινοτικού δικαίου υποχρεώσεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 96/71.
Inasmuch as the Law of 20 December 2002 must be interpreted according to objective criteria, that is to say, as meaning that a general adjustment of pay is effected in line with developments in the cost of living which also operates to the benefit of the minimum wage, point (2) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 fulfils the Community law requirements of Article 3(1)(c) of Directive 96/71.
Συναφώς οι ισχυρισμοί της Επιτροπής πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.
To that extent, the Commission’s argument must be rejected as unfounded.
— Τήρηση της κανονιστικής ρυθμίσεως της μερικής απασχολήσεως και των συμβάσεων ορισμένου χρόνου
— Compliance with the rules on parttime and fixedterm work
Η απαίτηση της τηρήσεως των κανονιστικών ρυθμίσεων της μερικής απασχολήσεως και των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου στο άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο
The requirement to comply with the rules on parttime and fixedterm work established by point (8) of Article 1(1) of the
Εν πάση περιπτώσει, η αιτίαση της Επιτροπής δεν βάλλει κατά του αυτόματου χαρακτήρα του μηχανισμού αυτού, αλλά κατά του αναμφισβήτητου γεγονότος ότι, κατά το λουξεμβουργιανό δίκαιο, χωρεί γενική προσαρμογή των «αποδοχών», η οποία καλύπτει τόσο τους πραγματικούς μισθούς όσο και τους κατώτατους μισθούς.
The Commission’s complaint, however, is not directed against the automatic nature of that mechanism but against the indisputable fact that Luxembourg law provides for a general adjustment of ’pay’ which includes both real wages and minimum rates of pay.
Σε έγγραφο της 30ής Αυγούστου 2004, η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου είχε εκθέσει ότι, κατά το λουξεμβουργιανό δίκαιο, και ο κατώτατος μισθός υπόκειται στον γενικό μηχανισμό προσαρμογής.
In its letter of 30 August 2004 the Luxembourg Government had already indicated that under Luxembourg law the minimum wage was also subject to the general adjustment mechanism.
Κατά την Επιτροπή, όμως, τούτο δεν συνάδει προς τις προβλέψεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 96/71, στο οποίο γίνεται λόγος αποκλειστικά για «ελάχιστα όρια μισθού».
In the Commission’s view, however, that does not conform to the requirements of Article 3(1)(c) of Directive 96/71 which refers simply to ’minimum rates of pay’.
162, επισημαίνουν ότι το περιεχόμενο των εθνικών νομοθετικών, κανονιστικών ή διοικητικών διατάξεων πρέπει να εκτιμάται υπό το πρίσμα της ερμηνείας των διατάξεων αυτών από τα εθνικά δικαστήρια.
162, indicate that the scope of national laws, regulations or administrative provisions must be assessed in the light of the interpretation placed on them by national courts.
Αν εθνική διάταξη επιδέχεται διαφορετικές ερμηνείες —μία αντίθετη και μία σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο— τότε στην Επιτροπή απόκειται να αποδείξει ότι τα εθνικά δικαστήρια δεν ερμηνεύουν την εκάστοτε διάταξη σύμφωνα προς το κοινοτικό δίκαιο.
If a national provision is capable of different interpretations — one consistent with Community law and another not — it is incumbent on the Commission to prove that the national courts do not interpret the provision at issue in accordance with Community law.
Πάντως, στην παρούσα υπόθεση, το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος 1, σημείο 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 είναι σαφές και δεν καθιστά δυνατή καμία άλλη ερμηνεία η οποία να συνιστά παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 91/533.
However, in the present case the wording of point (2) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 is unambiguous and does not allow for other interpretations pointing to an infringement of Article 3(1)(c) of Directive 91/533.
Ορθώς η Επιτροπή φρονεί ότι το γράμμα του λουξεμβουργιανού νόμου μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο αποκλίνει από την οδηγία 96/71.
The Commission is correct in its assertion that the wording of the Luxembourg legislation transposing Directive 96/71 differs from that of the Directive.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ συνέπεια, καθιστούν την παροχή υπηρεσιών στο Λουξεμβούργο λιγότερο ελκυστική για τις αλλοδαπές επιχειρήσεις.
COMMISSION v LUXEMBOURG home State, thus rendering the provision of services in Luxembourg less advantageous to foreign undertakings.
8, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν εμπίπτει σε καμία από τις κατηγορίες των οποίων γίνεται μνεία στο άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/71, αλλά βαίνει πέραν του σκληρού πυρήνα των κοινοτικών όρων εργασίας και απασχολήσεως.
Law of 20 December 2002 cannot be assigned to any of the categories listed in Article 3(1) of Directive 96/71; rather it goes beyond the nucleus of terms and conditions of employment prescribed by Community law.
Στο μέτρο που η εν λόγω απαίτηση στηρίζεται στην εξουσιοδότηση του άρθρου 3, παράγραφος 10, της οδηγίας 96/71, πρέπει να υποβληθεί σε έλεγχο υπό το πρίσμα της έννοιας της δημοσίας τάξεως όπως αυτή ορίζεται στη δήλωση 10, της οποίας το περιεχόμενο αποδίδει κατ’ ουσίαν τη νομολογία του Δικαστηρίου για το άρθρο 49 EΚ 31.
Since the power established by Article 3(10) of Directive 96/71 constitutes the basis for that requirement, the latter must be examined in the light of the concept of public policy as provided for by Declaration No 10 which in content essentially reproduces the Court’s caselaw on Article 49 EC. 31
Το Δικαστήριο αναγνώρισε περαιτέρω ότι «η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, ως θεμελιώδης αρχή της Συνθήκης, μπορεί να περιοριστεί μόνον από ρυθμίσεις δικαιολογούμενες από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος και εφαρμοζόμενες σε κάθε πρόσωπο ή επιχείρηση που ασκεί δραστηριότητα στο έδαφος του κράτους μέλους υποδοχής, εφόσον το συμφέρον αυτό δεν διασφαλίζεται από τους κανόνες στους οποίους υπόκειται ο παρέχων τις υπηρεσίες εντός του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος» 33.
Moreover, the Court has held that the freedom to provide services, as one of the fundamental principles of the Treaty, may be restricted only by rules justified by overriding requirements relating to the public interest and applicable to all persons and businesses operating in the territory of the State where the service is provided, in so far as that interest is not safeguarded by the rules to which the provider of such a service is subject in the Member State where he is established. 33
Κατά πάγια νομολογία, το άρθρο 49 ΕΚ επιτάσσει όχι μόνον την εξάλειψη κάθε δυσμενούς διακρίσεως που υφίσταται λόγω της ιθαγενείας του ο εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος παρέχων υπηρεσίες, αλλά και την κατάργηση κάθε περιορισμού, ακόμη και αν αυτός εφαρμόζεται αδιακρίτως τόσο στους ημεδαπούς παρέχοντες υπηρεσίες όσο και σε αυτούς των άλλων κρατών μελών, οσάκις μπορεί να παρεμποδίσει, να παρενοχλήσει ή να καταστήσει λιγότερο ελκυστικές τις δραστηριότητες του παρέχοντος υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος, όπου νομίμως παρέχει ανάλογες υπηρεσίες 32.
It is settled caselaw that Article 49 EC requires not only the elimination of all discrimination on grounds of nationality against service providers who are established in another Member State, but also the abolition of any restriction, even if it applies without distinction to national providers of services and to those of other Member States, which is liable to prohibit, impede or render less advantageous the activities of a service provider established in another Member State, where he lawfully provides similar services.
Κατά τον ορισμό αυτόν, για να χαρακτηρισθούν ως περιορισμός της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών υπό την έννοια του άρθρου 49 EΚ, αρκεί το γεγονός ότι οι λουξεμβουργιανές κανονιστικές ρυθμίσεις της μερικής απασχολήσεως και των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου είναι αυστηρότερες από αυτές που ισχύουν στο κράτος αποστολής και, κατά
32 According to that definition, in order to constitute a restriction on the freedom to provide services within the meaning of Article 49 EC it is sufficient that the Luxembourg rules on parttime and fixedterm work are stricter than those applying in the
31 — Βλ. σημείο 45.
31 — See point 45.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-319/06 τάξη με τις οδηγίες 97/81/ΕΚ 34και 99/70/EΚ 35.
Directives 97/81/EC 34 and 1999/70/EC. 35
Κοινότητας.
Moreover, it merely transposes principles originating in the Community’s public policy.
όλων των κρατών μελών 36. Επομένως, τα συμφέροντα που κατοχυρώνονται με αυτές προστατεύονται ήδη με διατάξεις στις οποίες υπόκειται ο παρέχων υπηρεσίες στο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος.
States. 36 Accordingly, the interests embodied therein are already protected by legislation to which the service provider is subject in the Member State in which he is established.
Κατά συνέπεια, η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου δεν μπορεί να επικαλεστεί επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, για να χαρακτηρίσει τις επίδικες εθνικές διατάξεις ως διατάξεις δημοσίας τάξεως.
As a result, the Luxembourg Government cannot rely on overriding reasons in the public interest to declare the national rules at issue to be public policy provisions.
— Τήρηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας
— Compliance agreements
Δεν συμφωνώ με τα ως άνω νομικά επιχειρήματα.
I cannot support that view.
Το γεγονός ότι ο κοινοτικός νομοθέτης δεν περιέλαβε το ρυθμιστικό αντικείμενο των προαναφερθεισών οδηγιών, δηλαδή τη ρύθμιση της μερικής απασχολήσεως και των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου στο άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/71, συνηγορεί υπέρ της απόψεως ότι ο τομέας αυτός του εργατικού δικαίου δεν εμπίπτει στη δημόσια τάξη της Κοινότητας.
The fact that the Community legislature did not include in Article 3(1) of Directive 96/71 the matters governed by the said directives, that is to say, the regulation of parttime and fixedterm work, points to the conclusion that this area of European employment law specifically does not fall within the scope of the Community’s public policy.
Επιπλέον, πρόκειται συναφώς για ρυθμίσεις οι οποίες, όπως παραδέχεται η ίδια η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου, αποτελούν ήδη το αντικείμενο, σε κοινοτικό επίπεδο, των οδηγιών 97/81 και 99/70 και, κατά συνέπεια, πρέπει να μεταφερθούν στο εσωτερικό δίκαιο
Moreover, as the Luxembourg Government itself concedes, the rules at issue in that regard are already addressed by Directives 97/81 and 1999/70 and, therefore, must be implemented by all Member
Όσον αφορά τη μνεία των «αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεων του εσωτερικού δικαίου στον τομέα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας» στο άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, ανακύπτει πρωτίστως το ερώτημα της συμβατότητας της ρυθμίσεως αυτής προς το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 10, της οδηγίας 96/71.
As regards the reference made in point (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 to collective labour agreements as ’mandatory provisions falling under national public policy’, first of all the question arises as to the compatibility of that provision with Article 3(1) and (10) of Directive 96/71.
Η Επιτροπή εκφράζει αμφιβολίες ως προς τη νομότυπη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο και προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Λουξεμβούργο ότι αναγορεύει μια σειρά πράξεων, ανεξαρτήτως της νομικής τους φύσεως και του ουσιαστικού περιεχομένου
The Commission has doubts as to the legality of the transposition and in essence alleges that Luxembourg — contrary to the terms of the power granted by Article 3(10) of Directive 96/71 — is seeking to elevate a category of instruments to mandatory provisions falling
34 — Οδηγία του Συμβουλίου της 15ης Δεκεμβρίου 1997, σχετικά με τη συμφωνίαπλαίσιο για την εργασία μερικής απασχόλησης που συνήφθη από την UNICE, το CEEP και τη CES (ΕΕ 1998, L 14, σ. 9).
34 — Council Directive 97/81/EC of 15 December 1997 concerning the framework agreement on parttime work concluded by UNICE, CEEP and ETUC (OJ 1998 L 14, p. 9).
Η πρόσβαση στη μερική απασχόληση πρέπει να απλοποιηθεί.
The directive guarantees to workers affected by new forms of flexible working the same treatment as full-time workers and workers with open-ended contracts.
Απευθύνονται συστάσεις στους εργοδότες ως προς τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να λαμβάνουν υπόψη τα αιτήματα των εργαζομένων όσον αφορά τις πλέον ευέλικτες μορφές εργασίας.
Access to parttime work should be made easier; recommendations are to be made to employers suggesting how they can take account of workers’ wishes as regards the structuring of flexible forms of work.
35 — Οδηγία του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνίαπλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από τη CES, την UNICE και το CEEP (ΕΕ 1999, L 175, σ. 43).
35 — Council Directive 1999/70/EC of 28 June 1999 concerning the framework agreement on fixedterm work concluded by ETUC, UNICE and CEEP (OJ 1999 L 175, p. 43).
Η οδηγία περιέχει ελάχιστες απαιτήσεις για συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, προκειμένου να διασφαλιστεί η ίση μεταχείριση των εργαζομένων και να αποτραπεί η κατάχρηση από τη χρησιμοποίηση διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ή εργασιακών σχέσεων του είδους αυτού.
The directive contains minimum requirements with regard to fixedterm work in order to ensure the equal treatment of workers and to prevent abuse through the use of successive fixedterm employment contracts or relationships.
Καλεί τα κράτη μέλη να θεσπίσουν κυρώσεις στην περίπτωση παραβάσεων των ελάχιστων αυτών απαιτήσεων.
It calls upon the Member States to provide for sanctions in the event of a failure to comply with the minimum requirements. Further, it provides for derogation clauses in order to limit the administrative burden on small and medium-sized enterprises which might result from the application of those new provisions.
Περαιτέρω, προβλέπει ειδικές ρήτρες για να περιορίσει το διοικητικό κόστος το οποίο μπορεί να προκύψει για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις από την εφαρμογή των νέων αυτών διατάξεων.
As follows from recital 14 in the preamble to Directive 97/81 and from recital 15 in the preamble to Directive 1999/70, a directive within the meaning of Article 249 EC was considered to be the proper instrument for implementation since it binds the Member States as to the result to be achieved, whilst leaving them the choice of form and methods.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ τους, κατά παράβαση της εξουσιοδοτήσεως του άρθρου 3, παράγραφος 10, της οδηγίας 96/71, σε αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις του εσωτερικού δικαίου.
COMMISSION v LUXEMBOURG under national public policy irrespective of their legal nature or substantive content.
Μία άλλη πτυχή του ζητήματος αφορά την αναγόρευση συγκεκριμένης κατηγορίας πράξεων σε διατάξεις δημοσίας τάξεως ανεξαρτήτως της νομικής φύσης τους και του ουσιαστικού περιεχομένου τους.
A different aspect to that question concerns the elevation of a particular category of instruments to the status of public policy provisions irrespective of their legal nature or material content.
Για να μπορεί να αξιολογηθεί αν συγκεκριμένη ρύθμιση συλλογικού χαρακτήρα μπορεί να θεωρηθεί ως γενικής εφαρμογής υπό την έννοια της δηλώσεως 10, είναι, κατά τη γνώμη μου, αναγκαίο να αναφέρει το εκάστοτε κράτος μέλος επακριβώς τις ρυθμίσεις συλλογικού χαρακτήρα 38.
In order to be able to decide whether a particular rule established by collective agreement may be regarded as mandatory within the meaning of Declaration No 10, it is necessary in my view that the Member State concerned indicates precisely which rules established by collective agreement are at issue.
Η γενική παραπομπή στις «συλλογικές συμβάσεις εργασίας» σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 έχει, αντιθέτως, τον χαρακτήρα ατελούς κανόνα, ο οποίος στερείται ενός ελαχίστου ορίου βεβαιότητας και σαφήνειας.
38However, the general reference to ’collective labour agreements’ under point (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 exhibits the characteristics of a blanket rule in which a minimum degree of certainty and clarity is lacking.
Η σαφήνεια αυτή είναι απολύτως αναγκαία, διότι δεν πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να υπάρχουν περιστάσεις οι οποίες καθιστούν την εφαρμογή ρυθμίσεως συλλογικού χαρακτήρα σε αποσπασμένους εργαζομένους ασυμβίβαστη προς την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών 39.
That clarity is absolutely necessary, since one cannot exclude the possibility of circumstances existing in which the application of collective agreements to posted workers is incompatible with the freedom to provide services.
Κατά συνέπεια, πρέπει να εξετάζεται σε κάθε περίπτωση αν η επίμαχη ρύθμιση, αντικειμενικώς εκτιμώμενη, διασφαλίζει την προστασία των αποσπασμένων εργα-
39Therefore, an examination on a case-by-case basis is always necessary to determine whether, when viewed objectively, the rule in question promotes the protection of posted workers and whether it confers a genuine benefit on the workers concerned which significantly augments their social protection.
3645, σκέψη 7).
However, precisely that possibil-