natgillin/translations-raw huggingface dataset:
17), προέβλεπε ότι οι ποσότητες ζάχαρης και ισογλυκόζης που εξάγονται προς τρίτες χώρες υπό μορφή μεταποιημένων προϊόντων αφαιρούνταν από τις ποσότητες ζάχαρης και ισογλυκόζης που προορίζονται για κατανάλωση εντός της Κοινότητας.
17) provided that the quantities of sugar and isoglucose exported as processed products to nonmember countries were to be subtracted from the quantities of sugar and isoglucose included in the account of consumption within the Community.
Ειδικότερα, από τον φάκελο των υποθέσεων C-23/06 έως C-36/06 προκύπτει ότι, όσον αφορά το εξαγώγιμο πλεόνασμα, η Επιτροπή θεωρεί σταθερά ότι το πλεόνασμα αυτό ανταποκρίνεται στην ελαττωμένη παραγωγή των διαθέσεων της ζάχαρης, αφού οι εξαγωγές ζάχαρης υπό μορφή μεταποιημένων προϊόντων, είτε έτυχαν επιστροφής είτε όχι, περιλαμβάνονται όχι στην κατανάλωση στο εσωτερικό της Κοινότητας αλλά στο εν λόγω πλεόνασμα.
It is, in particular, clear from the Court file relating to Cases C-23/06 to C-36/06 that, with regard to the exportable surplus, the Commission has consistently contended that this corresponds to production less disposals of sugar, since exports of sugar as processed products, regardless of whether or not they benefit from a refund, are included not in the consumption within the Community, but in the surplus.
Το άρθρο 15 του κανονισμού 1260/2001, που καθορίζει τα κριτήρια καθορισμού των εισφορών επί της παραγωγής όσον αφορά την παραγωγή ζάχαρης Α και Β, ισογλυκόζης Α και Β και σιροπιού ινουλίνης Α και Β, προβλέπει στην παράγραφο 1, στοιχεία α΄ έως γ΄, ότι το εξαγώγιμο πλεόνασμα αποτελείται από τη διαφορά μεταξύ, αφενός, της προβλεπόμενης ποσότητας ζάχαρης Α και Β, ισογλυκόζης Α και Β και σιροπιού ινουλίνης Α και Β, που παράγεται στο πλαίσιο της τρέχουσας περιόδου και, αφετέρου, της προβλεπόμενης ποσότητας ζάχαρης, ισογλυκόζης και σιροπιού ινουλίνης που διατίθεται για κατανάλωση στο εσωτερικό της Κοινότητας κατά την τρέχουσα περίοδο.
Article 15 of Regulation No 1260/2001, which lays down the criteria for calculating the production levies on the production of A and B sugar, A and B isoglucose and A and B inulin syrup, lays down, in Article 15(1)(a) to (c), that the exportable surplus is obtained by subtracting the forecast of the quantities of sugar, isoglucose and inulin syrup disposed of for consumption within the Community during the marketing year concerned from the forecast of the production of A and B sugar, A and B isoglucose and A and B inulin syrup attributable to the marketing year concerned.
Σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, του ιδίου κανονισμού, ο προβλεπόμενος μέσος όρος ζημιών ισούται με τη διαφορά μεταξύ του συνολικού ποσού των επιστροφών και του συνολικού ποσού των εισφορών που υπολογίζονται επί του συνολικού όγκου των εξαγωγών για τις οποίες έχουν αναληφθεί οι εν λόγω υποχρεώσεις.
Pursuant to Article 15(1)(d) of that regulation, the estimate of average loss is equal to the difference between the total amount of refunds and the total amount of levies on the total tonnage of export obligations in question.
Η προβλεπόμενη συνολική ζημία υπολογίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 1260/2001, πολλαπλασιάζοντας το εξαγώγιμο πλεόνασμα με τον μέσον όρο ζημιών.
The estimate of overall loss is, according to Article 15(1)(e) of Regulation No 1260/2001, obtained by multiplying the exportable surplus by the average loss.
Το εξαγώγιμο πλεόνασμα συνίσταται στη διαφορά μεταξύ της κοινοτικής παραγωγής με ποσοστώσεις Α και Β και της εσωτερικής κατανάλωσης, στην οποία δεν περιλαμβάνονται οι ποσότητες εξαγόμενων προϊόντων είτε έχουν τύχει επιστροφών κατά την εξαγωγή είτε όχι.
As the exportable surplus is the difference between Community production under quotas A and B and consumption within the Community, the latter is not intended to include the quantities of exported products, regardless of whether they have or have not benefited from export refunds.
Έτσι, για παράδειγμα, οι ποσότητες των προϊόντων που ενδεχομένως αποθηκεύονται στο τέλος της περιόδου πρέπει να λογίζονται ως μη διατεθείσες ποσότητες προκειμένου να καθορισθεί το εξαγώγιμο πλεόνασμα ενώ, καθ’ υπόθεση, δεν έχουν εφαρμοστεί υπέρ αυτών κατά το στάδιο αυτό μέτρα στήριξης της διάθεσής τους.
Thus, for example, the quantities of products which may be in stock at the end of the marketing year must be entered in the accounts as unconsumed quantities for the purpose of establishing the exportable surplus even though, by definition, they have not, at that stage, benefited from disposal support measures.
Το εξαγώγιμο πλεόνασμα δεν συγχέεται με τις εξαγόμενες ποσότητες προϊόντων.
The exportable surplus is not to be confused with the quantities of exported products.
Οι ποσότητες αυτές, μολονότι έχουν τύχει επιστροφών, δεν συνεπάγονται πάντοτε έξοδα για τους παραγωγούς.
Those products, despite giving rise to refunds, do not always lead to financial costs for producers.
Τούτο θα συνέβαινε ιδίως οσάκις η ποσότητα που προκύπτει, καθ’ υπόθεση, από τη διαφορά μεταξύ, αφενός, των αρχικών αποθεμάτων και της κοινοτικής παραγωγής και, αφετέρου, των τελικών αποθεμάτων είναι μεγαλύτερη από την κοινοτική παραγωγή και οι ποσότητες των προϊόντων για τις οποίες καταβλήθηκαν επιστροφές δεν υπερβαίνουν τη διαφορά μεταξύ της κοινοτικής παραγωγής και της ποσότητας αυτής.
That is particularly the case where the quantity resulting, by definition, from the difference between initial stocks and Community production, on the one hand, and final stocks, on the other hand, is greater than the Community production and where the quantities of products giving entitlement to refunds do not exceed the difference between the Community production and that quantity.
Όπως υποστήριξε, στην ουσία, η Επιτροπή, αν ο σκοπός του κανονισμού 1260/2001 ήταν να στηρίξει τον υπολογισμό των εισφορών επί της παραγωγής στο κόστος των επιστροφών για τον προϋπολογισμό, θα αρκούσε να καθορισθούν οι εισφορές αυτές με βάση τη συνολική ζημία υπολογιζομένη στο σύνολο των επιστροφών κατά την εξαγωγή και την παραγωγή.
As the Commission essentially contends, if the objective of Regulation No 1260/2001 had been to base the calculation of production levies on the budgetary costs of refunds, it would have sufficed to calculate those levies from the total loss based on export and production refunds.
Ωστόσο, υπενθυμίζεται ότι η προβλεπόμενη συνολική ζημία, όπως ορίζεται στο άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού 1260/2001, δεν συμπίπτει με το συνολικό ποσό των σχετικών με την τρέχουσα περίοδο επιστροφών, αλλά αποτελείται από το γινόμενο του εξαγώγιμου πλεονάσματος και του προβλεπόμενου μέσου όρου ζημιών ανά τόνο ζάχαρης για τις εξαγωγές ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις και οι οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της τρέχουσας περιόδου.
It should be pointed out that the estimate of the total loss, as defined in Article 15(1) (e) of Regulation No 1260/2001, is not identical to the total amount of refunds for the marketing year concerned, but is made up of the product of the exportable surplus and the estimate of the average loss per tonne of sugar for export obligations to be fulfilled during the current marketing year.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι με τον υπολογισμό της προβλεπόμενης συνολικής ζημίας σκοπείται, εν πάση περιπτώσει, να καθοριστούν με προοπτική και συμβατικώς οι ζημίες λόγω διάθεσης των πλεονασμάτων της κοινοτικής παραγωγής.
It follows that the method for calculating the estimated total loss is designed, in any event, to establish, in a forward-looking and conventional way, the losses caused by disposing of surplus Community production.
Ωστόσο, αν οι εξαγόμενες χωρίς επιστροφές ποσότητες υπολογίζονταν στην εσωτερική κατανάλωση, η κατανάλωση αυτή θα υπερεκτιμάτο.
If quantities exported without refunds were included in the account of consumption within the Community, that account would be overvalued.
Επομένως, θα υπήρχε κίνδυνος να μην επιτευχθεί ο σκοπός του συστήματος αυτοχρηματοδότησης των εξόδων διάθεσης των πλεονασμάτων που εξασφαλίζει, από τη θέσπιση του συστήματος αυτού από τον κανονισμό 1785/81, κατά τρόπο δίκαιο αλλά αποτελεσματικό την πλήρη χρηματοδότηση των εξόδων αυτών από τους παραγωγούς και του οποίου η εφαρμογή από την Επιτροπή στηρίχθηκε πάντα στην έννοια του εξαγώγιμου πλεονάσματος που περιλαμβάνει τις εξαγωγές ζάχαρης, είτε έτυχαν επιστροφής είτε όχι.
Thus, there is a risk that the objective pursued by the system of the self-financing of the costs of disposing of surpluses — which, from the introduction of that system by Regulation No 1785/81, has been to ensure, in a fair yet efficient way, that the producers themselves meet those costs in full, and the application of which by the Commission has always been based on a definition of exportable surplus which includes sugar exports regardless of whether they benefit from a refund — would not be achieved.
Επομένως, η διατήρηση του εν λόγω συστήματος θα μπορούσε, αντιθέτως προς τη δωδέκατη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1260/2001, να τεθεί σε κίνδυνο.
There is therefore a risk that the maintenance of the system would be liable to be undermined, contrary to recital 12 in the preamble to Regulation No 1260/2001.
Υπό το φως των ανωτέρω σκέψεων, το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 1260/2001 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, για τον υπολογισμό του εξαγώγιμου πλεονάσματος, πρέπει να αφαιρεθούν από την κατανάλωση όλες οι ποσότητες εξαγόμενων προϊόντων που εμπίπτουν στο άρθρο αυτό, είτε καταβλήθηκαν πράγματι επιστροφές είτε όχι.
In the light of the foregoing, Article 15(1)(c) of Regulation No 1260/2001 must be interpreted as meaning that, for the purpose of calculating the exportable surplus, all the quantities of exported products which fall under that article, regardless of whether or not refunds have actually been paid, are to be subtracted from consumption.
Επί του ερωτήματος αν, βάσει του άρθρου 15 του κανονισμού 1260/2001, όλες οι ποσότητες των εξαγόμενων προϊόντων που εμπίπτουν στη διάταξη αυτή πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του προβλεπόμενου μέσου όρου ζημιών ανά τόνο ζάχαρης
The question whether, pursuant to Article 15 of Regulation No 1260/2001, all the quantities of exported products which fall under that provision are to be taken into account for the purpose of calculating the estimated average loss per tonne of sugar
Σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, του κανονισμού 1260/2001, ο μέσος όρος ζημιών ισούται με τη διαφορά μεταξύ του συνολικού ποσού των επιστροφών και του συνολικού ποσού των εισφορών που υπολογίζονται επί του συνολικού όγκου των εξαγωγών ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις και οι οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της τρέχουσας περιόδου.
Pursuant to Article 15(1)(d) of Regulation No 1260/2001, the average loss is equal to the difference between the total amount of refunds and the total amount of levies on the total tonnage of export obligations in question to be fulfilled during the marketing year concerned.
Η προβλεπόμενη συνολική ζημία υπολογίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο ε΄, του κανονισμού αυτού, πολλαπλασιάζοντας το εξαγώγιμο πλεόνασμα με τον μέσον όρο ζημιών.
The estimate of the total loss is, according to Article 15(1)(e) of that regulation, calculated by multiplying the exportable surplus by the average loss.
Σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, για κάθε εξαγωγή ζάχαρης, ισογλυκόζης και σιροπιού ινουλίνης από την Κοινότητα, απαιτείται η προσκόμιση πιστοποιητικού εξαγωγής, του οποίου η έκδοση εξαρτάται από την κατάθεση εγγύησης που εξασφαλίζει τη δέσμευση για την πραγματοποίηση της εξαγωγής κατά τη διάρκεια ισχύος του πιστοποιητικού.
Pursuant to Article 22(1) of that regulation, exports from the Community of sugar, isoglucose and inulin syrup are subject to the presentation of an export licence, the issue of which is conditional on the provision of a guarantee that the obligation to export during the term of validity of the licence will be fulfilled.
Ωστόσο, στο πλαίσιο των εξαγωγών που προβλέπει ο κανονισμός 1260/2001, πρέπει, ελλείψει ειδικών λόγων περί του αντιθέτου, να ερμηνευθεί ο όρος «εξαγωγές ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις και οι οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της τρέχουσας περιόδου» του άρθρου 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, του ιδίου κανονισμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 22, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού που αναφέρει τις εξαγωγές ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις.
In the context of the exports referred to in Regulation No 1260/2001, it is necessary, in the absence of specific reasons to the contrary, to interpret the concept of ‘export obligations to be fulfilled during the current marketing year’ which appears in Article 15(1)(d) of that regulation in a manner which is consistent with Article 22(1) of that regulation, which refers to the export obligation.
Επομένως, στην προκειμένη περίπτωση, ο όρος αυτός τείνει να περιλαμβάνει κάθε προϊόν που εμπίπτει στο άρθρο 15 του εν λόγω κανονισμού και πρόκειται να εξαχθεί από την Κοινότητα.
Thus, in the present context, that concept has the effect of covering any quantity of products falling under Article 15 of Regulation No 1260/2001 which is intended for export from the Community.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς πλειόνων ενδιαφερομένων που υπέβαλαν παρατηρήσεις στο πλαίσιο της διαδικασίας, το ζήτημα αν οι επιστροφές κατά την εξαγωγή συνδέονται ή όχι με τα προϊόντα προς εξαγωγή δεν επηρεάζει την έννοια «εξαγωγές ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις και οι οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της τρέχουσας περιόδου».
In that regard, it should be pointed out that, contrary to the contentions of the numerous interested parties which submitted observations in the proceedings, the question whether or not the quantities of products for export attract export refunds is not relevant in the light of the concept of ‘export obligations to be fulfilled during the current marketing year’.
Πράγματι, η έννοια αυτή αφορά μόνον τα προϊόντα για τα οποία έχουν εκδοθεί πιστοποιητικά εξαγωγής.
That concept covers only the quantities of products for which export licences have been issued.
Παρόμοια ερμηνεία του άρθρου 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, του κανονισμού 1260/2001 συνάδει με την έννοια «εξαγώγιμο πλεόνασμα» της παραγράφου 1, στοιχείο δ΄, του κανονισμού αυτού, όπως προκύπτει από τη σκέψη 45 της παρούσας απόφασης και καθιστά δυνατό, κατά τα λοιπά, τον συνεπή υπολογισμό της προβλεπόμενης συνολικής ζημίας όπως ορίζεται στην εν λόγω παράγραφο 1, στοιχείο ε΄.
Such an interpretation of Article 15(1)(d) of Regulation No 1260/2001 is consistent with the concept of ‘exportable surplus’ which appears in Article 15(1)(c), as identified at paragraph 45 of the present judgment, and makes it possible, moreover, to calculate in a coherent manner the estimated total loss as defined in Article 15(1)(e).
Πράγματι, όπως ισχυρίζονται στην ουσία οι προσφεύγουσες της κύριας δίκης καθώς και η Γερμανική και Γαλλική Κυβέρνηση, η προβλεπόμενη συνολική ζημία που προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό του εξαγώγιμου πλεονάσματος με τον μέσον όρο ζημιών, θα υπερεκτιμάτο αν ένα προϊόν εθεωρείτο εξαγόμενο για τον υπολογισμό του εξαγώγιμου πλεονάσματος και δεν λαμβανόταν υπόψη αντιστοίχως για τον υπολογισμό του μέσου όρου ζημιών του οποίου ο παρονομαστής αποτελείται, όπως ορίζει το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 1260/2001, από τον συνολικό όγκο των εξαγωγών ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις και οι οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της τρέχουσας περιόδου.
As the applicants in the main proceedings and the German and French Governments have in essence argued, the estimated total loss — obtained by multiplying the exportable surplus by the average loss — will be excessive if a product may be considered to have been exported for the purpose of calculating the exportable surplus but was not correspondingly taken into account for the purpose of the calculation of the average loss, the denominator of which, as specified in the second subparagraph of Article 15(1)(d) of Regulation No 1260/2001, is the total tonnage of export obligations to be fulfilled during the current marketing year.
Από τον φάκελο της υπόθεσης και, ειδικότερα, από το έγγραφο εργασίας D/32013/04 των υπηρεσιών της Επιτροπής περί της μεθόδου υπολογισμού των εισφορών επί της «παραγωγής ζάχαρης» που υποβλήθηκε στη Διαχειριστική Επιτροπή του τομέα της ζάχαρης στις 30 Σεπτεμβρίου 2004 προκύπτει ότι ορισμένα κράτη μέλη ζήτησαν να περιληφθεί στον υπολογισμό του μέσου όρου ζημιών η εξαγόμενη χωρίς επιστροφές ζάχαρη.
It is apparent from the Court file and, more specifically, from Commission working document D/32013/04 on the method for calculating levies in respect of ‘sugar production’ submitted to the Management Committee for the Sugar Sector on 30 September 2004 that certain Member States have expressed the wish for sugar exported without refunds to be included in the calculation of the average loss.
Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό, η συνολική ζημία, όπως την υπολόγισε η Επιτροπή κατ’ εφαρμογή, μεταξύ άλλων, του άρθρου 6, παράγραφος 5, του κανονισμού 314/2002, ήτοι, ειδικότερα, αποκλείοντας από τις εξαγωγές ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις τις εξαγόμενες ποσότητες χωρίς επιστροφές, είναι ίση ή μεγαλύτερη από τα έξοδα των επιστροφών για τη ζάχαρη.
According to that document, the total loss, as calculated by the Commission, inter alia in application of Article 6(5) of Regulation No 314/2002, namely in particular by excluding from export obligations the quantities exported without refunds, is equal to or greater than the cost of the sugar refunds.
Ωστόσο, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι παρόμοια μέθοδος υπολογισμού μπορεί να αποτρέψει τη δημιουργία πλεονασμάτων που θα επιβάρυναν τις τιμές της αγοράς, θα αποσταθεροποιούσαν την κοινή οργάνωση των αγορών στον τομέα της ζάχαρης και θα μπορούσαν να προκαλέσουν έξοδα, ιδίως της αγοράς κατά την παρέμβαση.
The Commission, however, contends that such a method of calculation makes it possible to discourage the creation of surpluses which would exert downward pressure on market prices, would destabilise the common organisation of markets in the sugar sector and might give rise to costs, particularly intervention purchase costs.
Πράγματι, από την ένατη, ενδέκατη και δωδέκατη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1260/2001 προκύπτει ότι το σύστημα που ο κανονισμός αυτός θεσπίζει σκοπεί να επιβαρύνει πλήρως τους παραγωγούς, κατά τρόπο δίκαιο αλλά αποτελεσματικό, με τα έξοδα διάθεσης των πλεονασμάτων της κοινοτικής παραγωγής σύμφωνα με την αρχή της αυτοχρηματοδότησης.
It follows from recitals 9, 11 and 12 in the preamble to Regulation No 1260/2001 that the system introduced by that regulation seeks to make producers meet in full, in a fair yet efficient way, the cost of disposing of the surpluses of Community production in accordance with the principle of self-financing.
Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, το σύστημα χρηματοδότησης των εξόδων διάθεσης είναι έτσι διαρθρωμένο, ώστε για την ποσόστωση Α που αντιπροσωπεύει την εγχώρια κατανάλωση να εισπράττεται μόνο μια ελάχιστη εισφορά, ενώ η ποσόστωση Β που προορίζεται βασικά προς εξαγωγή υπόκειται σε πολύ υψηλότερη εισφορά, τέτοια που να παρέχει τη δυνατότητα χρηματοδότησης των αναγκαίων επιστροφών και να ασκεί ταυτόχρονα επίδραση αποτρεπτική για τους παραγωγούς (βλ. απόφαση της 22ας Ιανουαρίου 1986, 250/84, Eridania zuccherifici nazionali κ.λπ., Συλλογή 1986, σ. 117, σκέψη 19).
As the Court has ruled, the system for financing the costs of disposal is designed in such a way that the A quota, which represents internal consumption, attracts only a minimal levy whereas the B quota, which is mainly for export, is subject to a much higher levy in order to finance the necessary refunds whilst discouraging production (see Case 250/84 Eridania zuccherifici nazionali and Others [1986] ECR 117, paragraph 19).
Η αποτρεπτική επίδραση για τους παραγωγούς που δύναται να ασκεί, κατά την κρίση του Δικαστηρίου στην προπαρατεθείσα υπόθεση Eridania zuccherifici nazionali κ.λπ., το σύστημα χρηματοδότησης των εξόδων διάθεσης οφείλεται, όπως επισημαίνει η γενική εισαγγελέας στο σημείο 60 των προτάσεών της, στο γεγονός ότι η εισφορά επί της παραγωγής επιβαρύνει τους παραγωγούς με τη χρηματοδότηση των εξόδων διάθεσης των πλεονασμάτων της κοινοτικής παραγωγής.
The dissuasive effect which, according to the ruling of the Court in Eridania zuccherifici nazionali and Others, the system for financing the costs of disposal is liable to have on producers derives, as the Advocate General has noted at point 60 of her Opinion, from the very fact that the production levy imposes on producers the burden of financing the costs of disposing of Community production surpluses.
Ωστόσο, εκτός από την άκρως θεωρητική περίπτωση που όλες οι εξαγωγές ετύγχαναν επιστροφών, το σύστημα της Επιτροπής, στο βαθμό που καταλήγει στην πράξη να καθορίζει εκ των προτέρων τη συνολική ζημία σε ποσό μεγαλύτερο από τα έξοδα λόγω επιστροφών, υπερβαίνει τον σκοπό του κανονισμού 1260/2001 και ιδίως τη δίκαιη χρηματοδότηση των εξόδων διάθεσης των πλεονασμάτων της κοινοτικής παραγωγής που μνημονεύεται στη σκέψη 57 της παρούσας απόφασης.
With the exception of the largely theoretical case in which all exports benefit from refunds, the system introduced by the Commission, inasmuch as it resulted, in practice, in fixing a priori the total loss at an amount greater than that of the costs linked to refunds, goes beyond the objective of Regulation No 1260/2001, and in particular beyond that of the equitable financing of the costs of disposing of Community production surpluses, noted at paragraph 57 of the present judgment.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, η προσήκουσα απάντηση είναι ότι το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, του κανονισμού 1260/2001 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι όλες οι ποσότητες των εξαγόμενων προϊόντων που εμπίπτουν στο άρθρο αυτό, είτε καταβλήθηκαν πράγματι επιστροφές είτε όχι, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του προβλεπόμενου μέσου όρου ζημιών ανά τόνο προϊόντος.
In the light of the foregoing, the answer to the question referred must be that Article 15(1)(d) of Regulation No 1260/2001 is to be interpreted as meaning that all the quantities of exported products which fall under that article, regardless of whether or not refunds have actually been paid, are to be taken into account for the purpose of calculating the estimated average loss per tonne of product.
Επί του κύρους των κανονισμών 1837/2002, 1762/2003 και 1775/2004
The validity of Regulations No 1837/2002, No 1762/2003 and No 1775/2004
Οι κανονισμοί 1837/2002, 1762/2003 και 1775/2004 της Επιτροπής καθόρισαν, για τις περιόδους εμπορίας 2001/2002, 2002/2003 και 2003/2004, τα ποσά των εισφορών επί της παραγωγής στον τομέα της ζάχαρης.
Regulations No 1837/2002, No 1762/2003 and No 1775/2004 fixed, for the marketing years 2001/02, 2002/03 and 2003/04, the amount of the production levies in the sugar sector.
Δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 6, παράγραφος 5, του κανονισμού 314/2002, για τον υπολογισμό του μέσου όρου ζημιών ανά τόνο ζάχαρης, μόνον τις εξαγωγές για τις οποίες καταβλήθηκαν επιστροφές.
It is common ground that the Commission, pursuant to Article 6(5) of Regulation No 314/2002, took into account, for the purpose of calculating the average loss per tonne of sugar, only those exports which had attracted refunds.
Ωστόσο, από τον φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι η εν λόγω μέθοδος υπολογισμού εφαρμόστηκε μόνον από το 2003 και εφεξής.
However, it is evident from the Court file that that method of calculation has been applied only from 2003.