natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Θεωρώντας ότι δεν συνέτρεχαν, συνεπώς, οι προϋποθέσεις του άρθρου 3α, παράγραφος 4, στοιχείο ζ', της ρυθμίσεως περί ΙΚΑ, ο εν λόγω φορέας αποφάσισε, στις 18 Απριλίου 1997, να μην εγκρίνει εκ των υστέρων τις δαπάνες της νοσηλείας που παρασχέθηκε στον Β. Ιωαννίδη.
Since it considered that the conditions laid down in Article 3a(4)(g) of the IKA Regulations were not therefore satisfied, the IKA decided on 18 April 1997 not to authorise ex post facto the treatment given to Mr Ioannidis.
Εξάλλου, το ΙΚΑ επέστρεψε το έντυπο Ε 107 στο γερμανικό ταμείο ασθενείας γνωστοποιώντας του ότι αδυνατούσε να χορησήσει έντυπο Ε 112 στην προκειμένη περίπτωση.
It sent the Form E 107 back to the German sickness fund, stating that it was unable to issue a Form E 112 in the case.
Η εν λόγω επιτροπή, θεωρώντας ότι η πάθηση του Β. Ιωαννίδη είχε όντως εκδηλωθεί αιφνιδίως κατά τη διάρκεια της εν λόγω διαμονής του στη Γερμανία και ότι η νοσηλεία του ήταν αναγκαία προς αποτροπή πραγματικού κινδύνου της ζωής του, αποφάσισε, στις 14 Ιουλίου 1997, ότι έπρεπε, σύμφωνα με το άρθρο 3α, παράγραφος 4, στοιχείο ζ', της ρυθμίσεως περί ΙΚΑ να εγκριθούν εκ των υστέρων οι επίδικες δαπάνες νοσηλείας και, συνεκδοχικώς, ότι το ΙΚΑ όφειλε να αποδώσει τις δαπάνες αυτές.
Since it considered that Mr Ioannidis's illness had indeed appeared suddenly during that stay and that his admission to hospital had been necessary to avert a real risk to his life, the committee decided on 14 July 1997 that the disputed treatment should be authorised ex post facto, pursuant to Article 3a(4)(g) of the IKA Regulations, and that the IKA should therefore reimburse the cost.
Το ΙΚΑ άσκησε ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης προσφυγή ακυρώσεως κατά της αποφάσεως αυτής, ισχυριζόμενο ότι δεν συνέτρεχαν στην προκειμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις της εν λόγω διατάξεως.
The IKA brought an action in the Diikitiko Protodikio Thessalonikis for annulment of that decision, arguing that the conditions laid down by that provision were not satisfied in this case.
Υπ' αυτές τις συνθήκες αποφάσισε το ως άνω δικαστήριο να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα.
It was in those circumstances that the Diikitiko Protodikio Thessalonikis decided to stay the proceedings and refer a number of questions to the Court for a preliminary ruling.
Με το πρώτο ερώτημα του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ' ουσίαν, αν τα άρθρα 31 και 36 του κανονισμού 1408/71 και 31 και 93 του κανονισμού 574/72 απαγορεύουν εθνική ρύθμιση η οποία εξαρτά την απόδοση, εκ μέρους του φορέα του τόπου κατοικίας του συνταξιούχου, των δαπανών νοσοκομειακής περιθάλψεως παρασχεθείσας στον συνταξιούχο κατά τη διάρκεια διαμονής του σε άλλο κράτος μέλος από εκ των υστέρων έγκριση, η οποία χορηγείται μόνον εφόσον η προηγούμενη έγκριση που κανονικά απαιτείται από την εν λόγω εθνική ρύθμιση δεν ήταν δυνατή λόγω του ότι η συγκεκριμένη πάθηση εκδηλώθηκε αιφνιδίως κατά τη διάρκεια αυτής της διαμονής καθιστώντας άμεση την ανάγκη παροχής της περιθάλψεως.
By its first question, the national court is asking, essentially, whether Articles 31 and 36 of Regulation No 1408/71 and Articles 31 and 93 of Regulation No 574/72 preclude national legislation under which reimbursement by the institution of a pensioner's place of residence of hospital treatment received by him during a stay in another Member State is subject to ex post facto authorisation which is granted only in so far as the prior authorisation normally required by that national legislation was impossible to obtain because the illness in question manifested itself suddenly during that stay, making the provision of treatment immediately necessary.
Επί τον περιεχομένου τον άρθρον 31 τον κανονισμού 1408/71
The scope of Article 31 of Regulation No 1408/71
Το καθεστώς που εγκαθιδρύει το άρθρο 31 του κανονισμού 1408/71 πρέπει να διακρίνεται από αυτό του άρθρου 22, παράγραφος 1, στοιχείο α', του ίδιου κανονισμού.
The system established by Article 31 of Regulation No 1408/71 must be distinguished from that laid down by Article 22(1)(a) of that regulation.
Ειδικότερα, το άρθρο 31 του κανονισμού 1408/71 δεν μπορεί να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι το δικαίωμα επί παροχών σε είδος, το οποίο εγγυάται η διάταξη αυτή, αναγνωρίζεται μόνον υπέρ των
In particular, Article 31 of Regulation No 1408/71 cannot be interpreted as meaning that the enjoyment of the benefits in kind it guarantees is reserved solely to pensioners whose condition requires immediate benefits during a stay in another Member State, that is to say, it cannot be limited solely to treatment which is found to be medically necessary immediately and thus could not be deferred until the insured person returns to his State of residence.
Ούτε μπορεί η διάταξη αυτή να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι το δικαίωμα αυτό περιορίζεται μόνο στις περιπτώσεις στις οποίες η παρασχεθείσα περίθαλψη κατέστη αναγκαία εξαιτίας αιφνίδιας εκδηλώσεως της παθήσεως.
It follows from all the foregoing that it is not permissible for a Member State to make provision of the benefits in kind guaranteed by Article 31 of Regulation No 1408/71 to pensioners staying in a Member State other than the State in which they reside subject either to any authorisation procedure whatever or to the requirement that the illness which necessitated the treatment in question manifested itself suddenly during that stay, making that treatment immediately necessary.
Ειδικότερα, το γεγονός ότι η περίθαλψη που απαιτείται από την εξέλιξη της καταστάσεως της υγείας του ασφαλισμένου κατά τη διάρκεια προσωρινής διαμονής του εντός άλλου κράτους μέλους συνδέεται ενδεχομένως με πάθηση προϋπάρχουσα και γνωστή στον ασφαλισμένο, όπως οι χρόνιες ασθένειες, δεν αρκεί ώστε να εμποδισθεί ο ενδιαφερόμενος να επωφεληθεί των διατάξεων του άρθρου 31 του κανονισμού 1408/71.
Funding of the treatment covered by Article 31 of Regulation No 1408/71
Από όλα τα ανωτέρω προκύπτει ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να εξαρτούν τη χορήγηση των παροχών σε είδος, την οποία εγγυάται το άρθρο 31 του κανονισμού 1408/71 στους συνταξιούχους που διαμένουν προσωρινά εντός κράτους μέλους άλλου από αυτό της κατοικίας τους, ούτε από κάποια διαδικασία εγκρίσεως ούτε από την προϋπόθεση να έχει η πάθηση για την οποία χρειάστηκε να παρασχεθεί η περίθαλψη εκδηλωθεί αιφνιδίως κατά τη διάρκεια της προσωρινής αυτής διαμονής, καθιστώντας άμεση την ανάγκη παροχής της εν λόγω περιθάλψεως.
Where it appears that the institution of the place of stay has wrongly refused to give effect to that provision and the institution of the place of residence, on being advised of that refusal, has declined to contribute, as it is obliged to, to facilitating the correct application of that provision, it is for the latter institution, without prejudice to the possible liability of the institution of the place of stay, to reimburse directly to the insured person the cost of the treatment he has had to bear, so as to guarantee him a level of funding equivalent to that which he would have enjoyed had the provisions of that article been complied with.
Επί της αναλήψεως της δαπάνης των παροχών πον καλύπτονται από το άρθρο 31 τον κανονισμού 1408/71
Moreover, as such reimbursement takes the place in such a case of the benefits in kind which Article 31 of Regulation No 1408/71 guarantees to pensioners, a Member State cannot make the reimbursement conditional on any authorisation procedure, or on the requirement that the illness which necessitated the treatment in question manifested itself suddenly during the stay in another Member State, making the provision of that treatment immediately necessary.
Εξάλλου, σε μια τέτοια περίπτωση, εφόσον η απόδοση αυτή υποκαθιστά τις παροχές σε είδος τις οποίες εγγυάται στους συνταξιούχους το άρθρο 31 του κανονισμού 1408/71, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να εξαρτούν την εν λόγω απόδοση από κάποια διαδικασία εγκρίσεως ούτε να απαιτούν η πάθηση που κατέστησε αναγκαία την εν λόγω περίθαλψη να εκδηλώθηκε κατά τρόπο αιφνίδιο κατά τη διάρκεια της διαμονής εντός άλλου κράτους μέλους, καθιστώντας άμεση την ανάγκη παροχής της περιθάλψεως.
Article 31 of Regulation No 1408/71, as amended and updated by Regulation No 2001/83, as amended by Regulation No 3096/95, precludes a Member State from subjecting the enjoyment of the benefits in kind guaranteed by that provision to any authorisation procedure.
*1) Το άρθρο 31 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 τον Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, και όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 3096/95 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, έχει την έννοια ότι το δικαίωμα επί παροχών σε είδος το οποίο εγγυάται η διάταξη αυτή στους συνταξιούχους πον διαμένουν προσωρινά εντός κράτους μέλους άλλου από το κράτος κατοικίας τους δεν εξαρτάται από την προϋπόθεση να έχει η πάθηση πον κατέστησε αναγκαία τη σχετική περίθαλψη εκδηλωθεί κατά τρόπο αιφνίδιο κατά τη διάρκεια της διαμονής αυτής καθιστώντας άμεση την ανάγκη παροχής της περιθάλψεως Συνεπώς η διάταξη αυτή απαγορεύει στα κράτη μέλη να εξαρτούν το εν λόγω δικαίωμα από μια τέτοια προϋπόθεση
The provision and funding of the benefits in kind referred to in Article 31 of Regulation No 1408/71, as amended and updated by Regulation No 2001/83, as amended by Regulation No 3096/95, must normally take place in accordance with the provisions of that article in conjunction with Article 36 of that regulation and Articles 31 and 93 of Council Regulation (EEC) No 574/72 of 21 March 1972 laying down the procedure f or
Το άρθρο 31 τον κανονισμού 1408/71, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό 2001/83 και όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 3036/95, απαγορεύει στα κράτη μέλη να εξαρτούν το δικαίωμα επί των παροχών σε είδος που εγγυάται η διάταξη αυτή από οποιαδήποτε διαδικασία εγκρίσεως
implementing Regulation (EEC) No 1408/71, as amended and updated by Regulation No 2001/83, as amended by Regulation No 3096/95.
Στην τελευταία αυτή περίπτωση, τα άρθρα 31 και 36 του κανονισμού 1408/71, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό 2001/83 και όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 3036/95, και 31 και 93 του κανονισμού 574/72, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό 2001/83 και όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 3096/95, δεν επιτρέπουν εθνική ρύθμιση η οποία εξαρτά την απόδοση αυτή από την εκ των υστέρων έγκριση, χορηγούμενη μόνον εφόσον αποδεικνύεται ότι η πάθηση που κατέστησε αναγκαία την παροχή της εν λόγω περιθάλψεως εκδηλώθηκε κατά τρόπο αιφνίδιο κατά τη διάρκεια της προσωρινής διαμονής καθιστώντας άμεση την ανάγκη παροχής της περιθάλψεως»
Where it appears that the institution of the place of stay has wrongly refused to provide the benefits in kind referred to in Article 31 of Regulation No 1408/71, as amended and updated by Regulation No 2001/83, as amended by Regulation No 3096/95, and the institution of the place of residence, on being advised of that refusal, has declined to contribute, as it is obliged to, to facilitating the correct application of that provision, it is for the latter institution, without prejudice to the possible liability of the institution of the place of stay, to reimburse directly to the insured person the cost of the treatment he has had to bear, so as to guarantee him a level of funding equivalent to that which he would have enjoyed had the provisions ofthat article been complied with.
Ο γενικός εισαγγελέας D. Ruiz-Jarabo Colomer ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 15ης Οκτωβρίου 2002.
In the latter case, Articles 31 and 36 of Regulation No 1408/71, as amended and updated by Regulation No 2001/83, as amended by Regulation No 3096/95, and Articles 31 and 93 of Regulation No 574/72, as amended and updated by Regulation No 2001/83, as amended by Regulation No 3096/95, preclude national legislation from subjecting such reimbursement to the obtaining of ex post facto authorisation which L· granted only in so far as it is shown that the illness which necessitated the treatment in question manifested itself suddenly during the stay, making that treatment immediately necessary.'
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Advocate General D. Ruiz-Jarabo Colomer delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 15 October 2002.
«Το άρθρο 31 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και τις οικογένειες τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, και το άρθρο 31 του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού 1408/71, απαγορεύουν εθνικές ρυθμίσεις οι οποίες απαιτούν, ως πρόσθετη προϋπόθεση για την επιβάρυνση του αρμόδιου φορέα με τη δαπάνη νοσηλείας στο εξωτερικό, τη λήψη ειδικής εγκρίσεως, η οποία χορηγείται εφόσον η ασθένεια του ενδιαφερομένου,
'Article 31 of Regulation (EEC) No 1408/71 of the Council of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons and their families moving within the Community, and Article 31 of Regulation (EEC) No 574/72 of the Council of 21 March 1972 fixing the procedure for implementing Regulation (EEC) No 1408/71, preclude national legislation which requires, as an additional requirement, before the social security institution refunds the costs of treatment which has already taken place in hospital abroad, a special authorisation which is granted on condition that the illness of the insured, who is a pensioner, has manifested itself suddenly during a stay abroad and that medical care has been required immediately.'
Υποθ. C-59/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Case C-59/01 Commission of the European Communities ν Italian Republic Freedom to provide services
»■Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 92/49/ΕΟΚ — Τιμολογιακή ελευθερία και κατάργηση των προηγουμένων ή συστηματικών ελέγχων επί των τιμών και των συμβάσεων — Συλλογή πληροφοριών» (Ολομέλεια)
(Failure by a Member State to fulfil obligations — Directive 92/49/EEC — Freedom to set premiums and abolition of prior or systematic controls over premiums and contracts — Gathering of information) (Full Court)
Όσον αφορά την αιτίαση πον αντλείται από την παράβαση των άρθρων 6, 29 και 39 της οδηγίας 92/49
Alleged infringement of Articles 6, 29 and 39 of Directive 92/49
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η επίμαχη τιμολογιακή ρύθμιση συνεπάγεται συγκεκριμένη παρέμβαση ef έναν ειδικό τομέα ασφαλίσεων εκτός της ασφαλίσεως ζωής, δηλαδή^ αυτόν της υποχρεωτικής ασφαλίσεως αυτοκινήτου, και ότι, ως εκ τούτου, η ρύθμιση αυτή δεν είναι δυνατόν, από μόνη της, να ικανοποιεί το
The rules on premium rates at issue involve selective intervention in a specific field of nonlife insurance, that is to say, compulsory motor vehicle insurance, and they cannot therefore of themselves satisfy the criterion that a control system should be of a general nature if a derogation from the freedom of undertakings to fix rates is to be justified, a fortiori because, as the Commission has observed without being contradicted by the Italian Republic, insurance premiums in the sector concerned represent only 0.22% of the basket of goods and services used in calculating movements in Italian inflation.
Τούτο συμβαίνει εφόσον, όπως και η Επιτροπή έχει επισημάνει χωρίς να αντικρουσθεί από την Ιταλική Δημοκρατία, τα ασφάλιστρα του οικείου τομέα αντιπροσωπεύουν μόλις το 0,22 % του καλαθιού αγαθών και υπηρεσιών που χρησιμεύουν για τον υπολογισμό της εξελίξεως του πληθωρισμού στην Ιταλία.
Accordingly, the rules relating to premium rates at issue cannot be regarded as forming part of a general price-control system within the meaning of the third subparagraph of Article 8(3) of Directive 73/239, the second paragraph of Article 29 and Article 39(3) of Directive 92/49 and they are not therefore covered by the exception provided for by those provisions, irrespective of the extent to which the various components of those rules form part of a system of 'increases in premium rates' for the purposes of those provisions.
Προκειμένου, δεύτερον, περί των διαφόρων δημοσίου συμφέροντος θεωρήσεων που προβάλλει η Ιταλική Δημοκρατία προς δικαιολόγηση της επίμαχης τιμολογιακής ρύθμισης, επικαλούμενη ως βάση το άρθρο 28 της οδηγίας 92/49, το μνημονευόμενο στη διάταξη αυτή δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να προβάλλεται για τη νομιμοποίηση της θεσπίσεως ή της διατηρήσεως σε ισχύ εθνικών διατάξεων που αντίκεινται στην αρχή της τιμολογιακής ελευθερίας, όπου οι σχετικές εξαιρέσεις αποτελούν το αντικείμενο εναρμονισμένων προς τα άρθρα 6, 29 και 39 της ίδιας οδηγίας κανόνων.
As regards, second, the various public-interest considerations relied upon by the Italian Republic in order to justify the rules relating to premium rates at issue on the basis of Article 28 of Directive 92/49, the general good referred to in that provision cannot in any case be relied upon for the purpose of conferring legitimacy on the introduction or retention of national provisions which prejudice the principle of freedom to set rates, the exceptions to which have been specified in the harmonised rules laid down by Articles 6, 29 and 39 of that directive.
Όσον αφορά την αιτίαση πον αντλείται από την παράβαση τον άρθρον 44 της οδηγίας 92/49
The allegation of infringement of Article 44 of Directive 92/49
Από τη δικογραφία προκύπτει ότι με τη συλλογή των εξατομικευμένων πληροφοριών που προβλέπονται από το άρθρο 2, παράγραφος 5 quater, του νομοθετικού διατάγματος επιδιώκεται η καταπολέμηση της απάτης, σκοπός που διαφέρει αυτού που επιδιώκει το άρθρο 44 της οδηγίας 92/49.
It is apparent from the documents before the Court that the gathering of individualised information referred to in Article 2(5)c of the Decree-Law pursues an anti-fraud objective different from that pursued by Article 44 of Directive 92/49.
Εξάλλου, προκειμένου, αφενός, περί της υποχρεώσεως των ασφαλιστικών εταιριών να συνεισφέρουν στη χρηματοδότηση της τράπεζας δεδομένων που έχει θεσπισθεί με το νομοθετικό διάταγμα και, αφετέρου, περί των κυρώσεων που προβλέπονται σε περίπτωση μη εκπληρώσεως της υποχρεώσεως γνωστοποιήσεως, η Επιτροπή τις μνημονεύει μόνο για να προσθέσει ότι αυτές επιρρωννύουν τον θεσπισμένο με το νομοθετικό διάταγμα μηχανισμό και για να καταλήξει ότι αυτές πρέπει, για τον ίδιο λόγο, να κηρυχθούν ανίσχυρες.
Furthermore, as regards, first, the obligation imposed on insurance undertakings to contribute to the funding of the data-bank set up by the Decree-Law and, second, the penalties provided for in case of non-compliance with the obligation to communicate information, the Commission mentions them only to add that they reinforce the machinery set up by the Decree-Law and to conclude that they must for the same reason be declared invalid.
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν έχει αμφισβητήσει τη συμφωνία, από πλευράς του άρθρου 44 της οδηγίας 92/49, του μηχανισμού αυτού με το κοινοτικό δίκαιο, η δεύτερη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
Since the Commission has challenged the compatibility of that machinery with Community law only in relation to Article 44 of Directive 92/49, the second complaint must be rejected.
•1) Η Ιταλική Δημοκρατία, έχοντας θεσπίσει και διατηρήσει σε ισχύ ένα σύστημα παγώματος των τψών, ισχύον για όλες τις ασφαλιστικές συμβάσεις για αστική ευθύνη προκύπτουσα από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και καλύπτον κίνδυνο κείμενο στο ιταλικό έδαφος χωρίς να γίνεται διάκριση μεταξύ των ασφαλιστικών εταιριών που έχουν την έδρα τους στην Ιταλία και αυτών πον ασκούν εκεί τις δραστηριότητες τους μέσω νποκαταστημάτων ή υπό καθεστώς ελενθέρας παροχής υπηρεσιών και τούτο κατά παραβίαση της αρχής της τιμολογιακής
Declares that, by introducing and maintaining in force rate-freezing rules applicable to all contracts of insurance in respect of third-party liability arising from the use of motor vehicles in relation to risks situated within Italian territory, without distinguishing between insurance companies having their head office in Italy and those conducting their business in Italy through branch offices or under the freedom to provide services, in breach of the principle of freedom to set premiums referred to in Articles 6, 29 and 39 of Council Directive 92/49/EEC of 18 June 1992 on the coordination of laws, regulations and administrative provisions relating to direct insurance other than life assurance and amending Directives 73/239/EEC and 88/357/EEC (third nonlife insurance Directive), the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under that directive;
3) Έκαστος διάδικος φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα»
Preliminary ruling (Directive 931361EEC — Public supply contracts — Concept of contracting authority — Publiclaw body — Funeral undertaking) (Fifth Chamber)
Ο γενικός εισαγγελέας S. Alber ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολοιιέλειας της 4ης Ισυλίου 2002.
By order of 14 September 2000 the Vergabekontrollsenat des Landes Wien (Public Procurement Review Chamber of the Land of Vienna) referred to the Court for a preliminary ruling three questions on the interpretation of Article 1(b) of Council Directive 93/36/EEC of 14 June 1993 coordinating procedures for the award of public supply contracts.
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.»
In connection with its activities, Wiener Bestattung had, on several occasions, organised calls for tenders in which Truley, which is a licensed funeral undertaker, had apparently participated successfully.
C-373/00 Adolf Truley GmbH κατά Bestattung Wien GmbH Δίκαιο των εταιριών
That company comprises six operational subsidiaries which include, in particular, Bestattung Wien.
«Οδηγία 93/36/ΕΟΚ — Συμβάσεις δημοσίων προμηθειών — Έννοια της αοχήζ ~ Οργανισμός δημοσίου δικαίου — Γραφεία τελετών»
In those proceedings, Bestattung Wien claimed that it was no longer subject to the rules in Directive 93/36 and in the WLVergG as it had its own legal personality and was completely independent of the Magistrat of the City of Vienna, while Truley submitted that that directive and the WLVergG remained fully applicable by reason of the close ties which continued to bind that company to the City of Vienna.
(Πέμπτο τμήμα)
In that regard, Truley pointed out, inter alia, that all the shares in Bestattung Wien were held by WSH, which itself was wholly owned by the City of Vienna.
Με διάταξη της 14ης Σεπτεμβρίου 2000 το Vergabekontrollsenat des Landes Wien (Επιτροπή ελέγχου των διαγωνισμών του ομόσπονδου κράτους της Βιένης) υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 1, στοιχείο β', της οδηγίας 93/36/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών για τη σύναψη συμβάσεων δημοσίων προμηθειών.
As it formed the view, in those circumstances, that the solution to the dispute pending before it depended on the interpretation of the concept of 'contracting authority' in Article 1(b) of Directive 93/36, particularly in light of the judgments in Case C-44/96 Mannesmann Anlagenbau Austria and Others [1998] and Case C-360/96 GemeenteArnhem and Gemeente Rheden ν BFlHolding [1998], the Vergabekontrollsenat des Landes Wien decided to stay proceedings and refer a number of questions to the Court for a preliminary ruling.
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
By its first question, which can be divided into two limbs, the national court essentially raises the question of the scope of the term 'needs in the general interest' in the second subparagraph of Article 1(b) of Directive 93/36.
Συναφώς, η Wiener Bestattung — όπως και τα Wiener Stadtwerke — δεν είχαν ίδια νομική προσωπικότητα και αποτελούσαν τμήμα του Magistrat του Δήμου της Βιένης.
By the first limb of its first question, the national court asks whether the term 'needs in the general interest' is to be defined by Community law or by the national legal system of each Member State.
Η εταιρία αυτή αποτελείται από έξι θυγατρικές επιχειρήσεις στις οποίες περιλαμβάνεται και η Bestattung Wien.
The term 'needs in the general interest' in Article 1(b) of Directive 93/36 is a Community-law concept and must be interpreted in the light of the context of that article and the purpose of that directive.