natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στις 24 Δεκεμβρίου 1996, η Roquette αμφισβήτησε το απαιτητό του ποσού που είχε καταβληθεί το 1987 ως φόρος καταχωρίσεως και ζήτησε την απόδοση του από τη διεύθυνση φορολογικών υπηρεσιών του Pas-de-Calais.
Roquette's application was held to be admissible since it had been made before the expiry of the time-limit for bringing proceedings provided for in subparagraph 1(c) of Article R196-1 of the Livre des Procédures Fiscales, as the 'event' upon which the application was based, within the meaning of that provision, was the judgment in Bautiaa cited above.
Η Roquette ισχυρίστηκε επίσης ότι ουδεμία αποκλειστική προθεσμία μπορεί να αντιταχθεί στην αγωγή της προς απόδοση του αχρεωστήτως καταβληθέντος εφόσον το Δικαστήριο, με την απόφαση της 25ης Ιουλίου 1991, C-208/90, Emmott, αναγνώρισε ως αρχή ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να αντιτάξει προθεσμία εσωτερικού δικαίου στην αγωγή που ασκεί κατά του κράτους αυτού φορολογούμενος για την προστασία των δικαιοτάτων που του αναγνωρίζουν οι διατάξεις της οδηγίας, εφόσον η οδηγία αυτή δεν έχει μεταφερθεί από το εν λόγω κράτος μέλος στο εθνικό του δίκαιο.
the legality of Article 190 of the Livre des Procédures Fiscales (Book of Tax Procedures) and, in particular, whether the French Government was entitled, under Community law, to make a distinction between the date on which an action became time-barred and the date on which recovery became time-barred, entailing a difference in the treatment of actions under national law and actions commenced on the basis of a decision of the Community judicature finding a provision of national law unlawful.'
196-1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο c, του κώδικα φορολογικής δικονομίας, εφόσον το «γεγονός» στο οποίο στηρίχθηκε η ένσταση αυτή, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, είναι η προμνημονευθείσα απόφαση Bautiaa και Société française maritime.
By decision of 3 April 1997, the tax authority none the less rejected Roquette's request on the ground that, pursuant to the third paragraph of Article L190 of the Livre des Procédures Fiscales, the claim could only relate to taxes paid after 1 January of the fourth year preceding that of the judgment establishing incompatibility, that is to say after 1 January 1992.
Με απόφαση της 3ης Απριλίου 1997, η φορολογική αρχή απέρριψε πάντως το αίτημα της Roquette επί της ουσίας με το αιτιολογικό ότι, κατ' εφαρμογήν του άρθρου L.
On 5 June 1997, Roquette Frères brought proceedings against the Director of the Tax Department, Pas-de-Calais, before the Tribunal de Grande Instance de Béthune seeking remission of the disputed tax and repayment of the sum paid on 8 July 1987 together with interest at the statutory rate.
«προδικαστικό ερώτημα ως προς τον νόμιμο χαρακτήρα του άρθρου L. 190 του κώδικα φορολογικής δικονομίας, ερωτώντας ιδίως αν η Γαλλική Κυβέρνηση εγκύρως μπορούσε να προβεί, μεταξύ της αποκλειστικής προθεσμίας για την άσκηση αγωγής και της αποκλειστικής προθεσμίας αναφορικά με την περίοδο επιστροφής, σε διάκριση η οποία συνεπάγεται διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των καθαρώς εσωτερικού δικαίου αγωγών και των αγωγών που στηρίζονται στην εκ μέρους του κοινοτικού δικαστή διαπίστωση του παράνομου, από πλευράς κοινοτικού δικαίου, χαρακτήρα ενός εθνικού κανόνα».
Before the substance of the question is addressed, it must be noted that the national court based itself on the premiss that the national provision at issue in the main proceedings draws a distinction between actions arising from a finding by a national court that a provision of domestic law is unlawful in the light of a superior rule of national law and those arising from a finding by the Community judicature that a provision of domestic law is unlawful in the light of Community law.
Στις 5 Ιουνίου 1997, η Roquette προσέφυγε κατά του διευθυντή των φορολογικών υπηρεσιών του Pas-de-Calais ενώπιον του tribunal de grande instance de Béthune για να επιτύχει την απαλλαγή από τον αμφισβητούμενο φόρο και την απόδοση του ποσού που καταβλήθηκε στις 8 Ιουλίου 1987, πλέον των νομίμων τόκων.
Before that court, Roquette argued that the third paragraph of Article L190 of the Livre des Procédures Fiscales was contrary to Community law with respect to repayment of sums overpaid inasmuch as it laid down procedural rules which were less favourable for actions seeking to safeguard rights conferred on individuals by the direct effect of Community law than for similar actions under domestic law and which rendered more difficult, or even impossible, and at least severely restricted, the exercise of rights conferred by Community law.
Επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το αιτούν δικαστήριο στηρίζεται στο αξίωμα ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη εθνική διάταξη εισάγει διάκριση μεταξύ των αγωγών που στηρίζονται στην εκ μέρους του εθνικού δικαστή διαπίστωση του
Roquette also claimed that it could not be contended that its application for repayment was time-barred since, in Case C-208/90 Emmott ν Minister for Social Welfare and the Attorney General [1991], the Court laid down the principle that a Member State could not rely on national procedural rules relating to time-limits for
Ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, η Roquette υποστήριξε ότι το άρθρο L.
The question referred to the Court must therefore be understood as asking essentially whether Community law precludes legislation of a Member State laying down that, in tax matters,
παράνομου χαρακτήρα εθνικού κανόνα ενόψει υπέρτερου κανόνα του εσωτερικού δικαίου και των αγωγών οι οποίες στηρίζονται στην εκ μέρους του κοινοτικού δικαστή διαπίστωση του παράνομου χαρακτήρα ενός εθνικού κανόνα ενόψει του κοινοτικού δικαίου.
an action for recovery of a sum paid but not due based on a finding by a national or Community court that a national rule is not compatible with a superior rule of national law or with a Community rule of law may only relate to the period following 1 January of the fourth year preceding that of the judgment establishing such incompatibility.
Το Δικαστήριο έκρινε, ειδικότερα, ότι οι επί των προθεσμιών προϋποθέσεις που ορίζουν οι εθνικές νομοθεσίες σχετικά με την αποκατάσταση των ζημιών δεν επιτρέπεται να είναι λιγότερο ευνοϊκές από εκείνες που αφορούν παρόμοιες απαιτήσεις στηριζόμενες στο εσωτερικό δίκαιο (αρχή της ισοδυναμίας) ούτε να έχουν διαμορφωθεί κατά τρόπο ώστε να καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή εξαιρετικά δυσχερή την επίτευξη αποζημιώσεως (αρχή της αποτελεσματικότητας) (απόφαση της 10ης Ιουλίου 1997, C-261/95, Palmisani, σκέψη 27).
Secondly, as to whether a limitation period such as that provided for in the third paragraph of Article L190 of the Livre des Procédures Fiscales complies with the principle of equivalence, Roquette claims that, until 1989, the national rules governing actions for reimbursement of dues paid contrary to a superior rule of law was subject to the general law, the 30-year limitation period laid down in Article 2262 of the Civil Code being applicable in such a case.
Τέτοιος κανόνας ισχύει επίσης όσον αφορά την απόδοση του αχρεωστήτως καταβληθέντος.
In Roquette's view, the third paragraph of Article L190 of the Livre des Procédures Fiscales established, in respect of actions alleging infringement of a provision of Community law by a rule of national law, a special procedure different from that which applies where the action for recovery of a sum paid but not due is based on a rule of national law.
Το γράμμα του άρθρου L. 190, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, του κώδικα φορολογικής δικονομίας δεν εισάγει παρόμοια διάκριση, διότι αναφέρεται κατά τρόπο γενικό σε κάθε δικαστική απόφαση αναγνωρίζουσα το μη συμβατό του νομικού κανόνα του οποίου έγινε εφαρμογή για την είσπραξη φόρου προς υπέρτερο κανόνα δικαίου, χωρίς να αναφέρεται ειδικώς στις αποφάσεις που εκδίδονται από τα κοινοτικά δικαιοδοτικά όργανα ούτε στις περιπτώσεις μη συμβατού προς κανόνα του κοινοτικού δικαίου.
In that context, it must be remembered that, in the absence of Community rules concerning the refunding of domestic taxes which have been wrongly levied, it is for the domestic legal system of each Member State to designate the courts having jurisdiction and to determine the procedural conditions governing legal proceedings seeking to safeguard the rights which citizens derive from the direct effect of Community law, it being understood that such conditions cannot be less favourable than those relating to similar actions of a domestic nature, and may not make it impossible in practice to exercise rights which the national courts have a duty to protect
Όσον αφορά κατ' αρχάς το συμβατό μιας προϋποθέσεως σχετικής με προθεσμία, όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο L.
The Court has held, in particular, that for reparation of loss or damage the conditions relating to time-limits laid down by national law must not be less favourable than those relating to similar domestic claims (principle of equivalence) and must not be so framed as to make it virtually impossible or excessively difficult to obtain reparation (principle of effectiveness) (Case C261/95 Palmuani v INPS [199η, paragraph 27).
Το προδικαστικό ερώτημα πρέπει επομένως να νοηθεί υπό την έννοια ότι ερωτάται με αυτό κατ' ουσίαν αν το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει ότι, σε φορολογικά θέματα, η αγωγή αποδόσεως του αχρεωστήτως καταβληθέντος, η οποία στηρίζεται στην εκ μέρους εθνικού ή κοινοτικού δικαστηρίου αναγνώριση του μη συμβατού ενός εθνικού κανόνα προς υπέρτερο εθνικό κανόνα, ή προς κοινοτικό κανόνα, μπορεί να αφορά μόνον την περίοδο μετά την 1η Ιανουαρίου του τέταρτου έτους πριν από το έτος κατά το οποίο εκδόθηκε η αναγνωρίζουσα το μη συμβατό δικαστική απόφαση.
In that connection, it should be recalled that, according to the case-law of the Court of Justice, observance of the principle of equivalence implies that the national procedure applies without distinction to actions alleging infringement of Community law and to those alleging infringement of national law, with respect to the same kind of charges or dues. That principle cannot, however, be interpreted as obliging a Member State to extend its most favourable rules of limitation to all actions for repayment of charges or dues levied in breach of Community law (see Case C-231/96 Edis ν Ministero delle Finanze [1998], paragraph 36; Case C-260/96 SPAC ν Ministero delle Finanze [1998], paragraph 20; and Case C-228/96 Aprile ν Administrazione delle Finanze dello Stato [1998], paragraph 20).
Συναφώς, πρέπει να θεωρηθεί εύλογη μια προθεσμία του εθνικού δικαίου η οποία ανατρέχει τουλάχιστον τέσσερα έτη και κατ' ανώτατο όριο πέντε έτη πριν από το έτος κατά το οποίο εκδόθηκε η δικαστική απόφαση με την οποία αναγνωρίστηκε το μη συμβατό του κανόνα δικαίου, ο οποίος αποτέλεσε το έρεισμα της επιβολής του φόρου, προς υπέρτερο κανόνα δικαίου.
As regards, first, the compatibility of a time-limit of the kind provided for in the third paragraph of Article L190 of the Livre des Procédures Fiscales with the principle of the effectiveness of Community law, it must be stated that the setting of reasonable limitation periods for bringing proceedings satisfies that requirement in principle, inasmuch as it constitutes an application of the fundamental principle of legal certainty (see, in particular, REWE, paragraph 5; Comet, paragraphs 17 and 18; and Palmisani, paragraph 28, all cited above).
Όσον αφορά, δεύτερον, το κατά πόσον μια προϋπόθεση σχετική με προθεσμία, όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο L.
In that respect, a national limitation period of up to a minimum of 4 years and a maximum of 5 years preceding the year of the judicial decision finding the rule of national law establishing the
Διατείνεται ότι με το τρίτο εδάφιο
In the present case, it must be observed that a limitation period such as that provided for by the second and third paragraphs of Article L190 of
Προθεσμία όπως η προβλεπόμενη οτο άρθρο L. 190, τρίτο εδάφιο, του κώδικα φορολογικής δικονομίας ισχύει συνεπώς αδιακρίτως για τις ασκούμενες βάσει του κοινοτικού δικαίου και βάσει του εσωτερικού δικαίου αγωγές.
application of a limitation period such as that laid down in the third paragraph of Article L190 of the Livre des Procédures Fiscales to actions seeking repayment of capital duty levied pursuant to Article 816­1 of the Code Général des Impôts, inasmuch as it held, in paragraph 49 of that case, that there was no need to derogate from the principle that a ruling on the interpretation of Community law takes effect from the date on which the rule interpreted entered into force, and accordingly refused to limit in time the effects of the judgment.
Συναφούς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η τήρηση της αρχής της ισοδυναμίας προϋποθέτει ότι η εθνική διαδικασία εφαρμόζεται αδιακρίτως στις προσφυγές που στηρίζονται σε παράβαση του κοινοτικού δικαίου και σε εκείνες που στηρίζονται σε μη τήρηση του εσωτερικού δικαίου, εφόσον πρόκειται για επιβαρύνσεις ή τέλη του ιδίου είδους.
The wording of that provision, together with the information forwarded to the Court by the French Government, indicates that the procedural rule which it lays down is applicable to any action for repayment of a tax levy based on the incompatibility, found by a national, international or Community court, of the rule of national law giving rise to such a levy with a superior rule of national, international or Community law.
Η αρχή αυτή δεν μπορεί, αντιθέτως, να ερμηνευθεί ως υποχρεώνουσα κράτος μέλος να επεκτείνει στο σύνολο των αξιώσεων επιστροφής των επιβαρύνσεων ή τελών που εισπράχθηκαν κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου το πλέον ευνοϊκό εσωτερικό καθεστώς παραγραφής (βλ. αποφάσεις της 15ης Σεπτεμβρίου 1998, C-231/96, Edis, σκέψη 36· C-260/96, Spac, σκέψη 20, και της 17ης Νοεμβρίου 1998, C-228/96, Aprile, σκέψη 20).
A limitation period such as that provided for by the third paragraph of Article L190 of the Livre des Procédures Fiscales thus applies without distinction to actions based on Community law and to those based on national law.
Η Roquette υποστηρίζει ότι με την προμνημονευθείσα απόφαση Bautiaa και Société française maritime, το Δικαστήριο καταδίκασε ήδη την εφαρμογή προθεσμίας όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο L.
Roquette claims that the Court has already declared unlawful, in Bautiaa, cited above, the
'Ετσι, το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει να προβλέπει η νομοθεσία κράτους μέλους, παράλληλα με την προθεσμία παραγραφής του κοινού δικαίου, η οποία ισχύει για τις αγωγές περί αναζητήσεως των αχρεωστήτως καταβληθέντων μεταξύ ιδιωτών, ιδιαίτερες, λιγότερο ευνοϊκές προϋποθέσεις για την υποβολή ενστάσεων και την άσκηση ενδίκων προσφυγών προς αμφισβήτηση των τελών και λοιπών φόρων.
In that regard, it must be observed that the fact that the Court has given a preliminary ruling interpreting a provision of Community law without limiting the temporal effects of its judgment does not affect the right of a Member State to impose a time­limit under national law within which, on penalty of being barred, proceedings for repayment of charges levied in breach of that provision must be commenced {Edis, cited above, paragraph 26).
Πρέπει συναφώς να υπομνησθεί ότι το γεγονός ότι το Δικαστήριο εξέδωσε προδικαστική απόφαση ως προς την ερμηνεία διατάξειος του κοινοτικού δικαίου, χωρίς να περιορίσει τα διαχρονικά αποτελέσματα της αποφάσεως αυτής, δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση της διατάξεως αυτής αποκλειστική προθεσμία του εθνικού δικαίου (προμνημονευθείσα απόφαση Edis, σκέψη 26).
'Community law does not preclude legislation of a Member Suae laying down that, in tax matters, an action for recovery of a sum paid but not due based on a finding by a national or Community court that a national rule is not compatible with a superior rule of national law or with a Community rule of law may only relate to the period following 1 January of the fourth year preceding that of the judgment establishing such incompatibility.''
Πράγματι, από το κείμενο της εν λόγω διατάξεως καθώς και από τα στοιχεία που
Advocate General D. Ruiz­Jarabo Colomer delivered his Opinion at the sitting of the First Chamber on 11 Mav 2000.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Case C-384/99 Commission of the European Communities ν Kingdom of Belgium Industrial policy
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
The Commission reached the conclusion, however, that that law had not completely implemented the Directive.
«Το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει την διέπουσα τη διαδικασία επί φορολογικών θεμάτων νομοθεσία κράτους μέλους που ορίζει ότι η αγωγή αποδόσεως του αχρεωστήτως καταβληθέντος που στηρίζεται στην εκ μέρους δικαστηρίου αναγνώριση του μη συμβατού ενός κανόνα προς άλλο υπέρτερο κανόνα δικαίου μπορεί να αφορά μόνο την περίοδο μετά την 1η Ιανουαρίου του τετάρτου έτους πριν από το έτος κατά το οποίο εκδόθηκε η αναγνωρίζουσα το μη συμβατό δικαστική απόφαση.»
By application lodged at the Court Registry on 8 October 1999, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing correctly to implement Article 5 of Directive 97/33/EC of the European Parliament and of the Council of 30 June 1997, in conjunction with Annex I thereto, and by failing to adopt all the measures necessary to implement Article 5 of the Directive, in conjunction with Annexes I and III thereto, the Kingdom of Belgium has failed to fulfil its obligations under those provisions and under the EC Treaty.
30 Νοεμβρίου 2000 δικτύων
Article 5 of the 'Interconnection and contributions', states:
Το άρθρο 5 της οδηγίας, που επιγράφεται «Διασύνδεση και εισφορές για την καθολική υπηρεσία», ορίζει τα εξής:
Since the Commission took the view that the Belgian Government had not communicated any legislative or regulatory amendment responding to the complaints set out in the reasoned opinion of 9 March 1999 and that, accordingly, those complaints subsisted in full and unchanged, it decided to bring the present action.
'Οταν, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου, ένα κράτος μέλος καθορίζει
Only public telecommunications networks and publicly available telecommunications services as set out in Part 1 of Annex I may be financed in this way.'
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 8 Οκτωβρίου 1999, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να μεταφέρει ορθώς το άρθρο 5 της οδηγίας 97/33/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Ιουνίου 1997, σε συνδυασμό με το παράρτημα Ι της οδηγίας αυτής, και παραλείποντας να θεσπίσει όλα τα απαιτούμενα μέτρα για την
Under the first subparagraph of Article 23(1) of the Directive, Member States are to bring into force the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with the Directive by 31 December 1997 and they are immediately to inform the Commission thereof.
Στις 9 Μαρτίου 1999, η Επιτροπή κοινοποίησε ως εκ τούτου στο Βασίλειο του Βελγίου αιτιολογημένη γνώμη.
granted to certain daily newspapers, certain magazines and the agency Belga may no longer be financed through the contributions of other operators.
Κρίνοντας ότι η Βελγική Κυβέρνηση δεν της είχε κοινοποιήσει καμία νομοθετική ή κανονιστική τροποποίηση ως απάντηση στις αιτιάσεις της αιτιολογημένης γνώμης της 9ης Μαρτίου 1999 και ότι, ως εκ τούτου, οι αιτιάσεις αυτές εξακολουθούσαν να ισχύουν στο ακέραιο, η Επιτροπή αποφάσισε να ασκήσει την παρούσα προσφυγή.
— Second, the method for calculating the contributions of operators to the financing of the net cost of the universal service is incomplete and does not fulfil the obligations of transparency defined in Article 5(1) of the Directive. More precisely, the Kingdom of Belgium has not adopted or published, or in any event notified to the Commission, the measure specifying that method of calculation.
Κατά τον καθορισμό των καταβλητέων εισφορών, τα κράτη μέλη λαμβάνουν δεόντως υπόψη τις αρχές της διαφάνειας, της αμεροληψίας και της αναλογικότητας.
As regards the second and third complaints, the Belgian Government submits that, on 23 December 1999, it adopted the Royal Decree adapting Articles 1 and 4 of Annex 2 to the Law of 21 March 1991 on the reform of certain public business undertakings to Directive 97/33 (MoniteurBeige of 9 February 2000, p. 3926).
Πρώτον, παραχωρήθηκαν προτιμησιακές τιμές σε ορισμένες εφημερίδες και περιοδικά καθώς και στο πρακτορείο Τύπου Belga.
— Third, the method for calculating the cost of the universal service, which is currently described in general terms by the Law of 21 March 1991, as amended, is incorrect in so far as it fails to take into account the 'nonmaterial' benefits connected with the provision of the universal service and therefore does not comply with Article 5(4) of the Directive.
Τούτο υπερέβαινε τα επιτρεπόμενα από το παράρτημα Ι της οδηγίας, που περιορίζει τα ιδιαίτερα μέτρα που χρηματοδοτούνται ως καθολική υπηρεσία στα «με ειδικές ανάγκες ή κοινωνικώς μειονεκτούντα άτομα».
Furthermore, it fails to take into account the principles for calculation set out in Annex III to the Directive as regards the concept of avoidable net cost, the taking into account of forward-looking, not historical, costs and revenues and the taking into account of the direct and indirect revenues inherent in the provision of each of the services financed as part of the universal service.
Δεύτερον, η μέθοδος υπολογισμού των εισφορών των οργανισμών για τη χρηματοδότηση του καθαρού κόστους της καθολικής υπηρεσίας είναι ατελής και αντιβαίνει στις υποχρεώσεις διαφάνειας του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας.
The Belgian Government does not deny that Article 5 of the Directive, in conjunction with Annexes I and III thereto, have not been correctly implemented within the time-limit laid down in the first subparagraph of Article 23(1).
Πιο συγκεκριμένα, το Βασίλειο του Βελγίου δεν θέσπισε ούτε δημοσίευσε, ή, εν πάση περιπτώσει, δεν κοινοποίησε στην Επιτροπή, το μέτρο με την αναλυτική έκθεση αυτής της μεθόδου υπολογισμού.
In this respect, it should be pointed out that, according to settled case-law, the question whether a Member State has failed to fulfil its obligations must be determined by reference to the situation prevailing in the Member State at the end of the period laid down in the reasoned opinion and that the Court cannot take account of any subsequent changes.
Ωστόσο, όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, η Επιτροπή προβάλλει ότι εξακολουθεί πάντοτε να εξετάζει το αν οι προτιμησιακές τιμές που ισχύουν για τον βελγικό Τύπο βάσει της νέας νομοθεσίας είναι σύμφωνες με τις διατάξεις της Συνθήκης σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις. Εντούτοις, η Επιτροπή δεν παραιτήθηκε με την επιστολή της αυτή από καμία από τις τρεις αιτιάσεις της.
'(1) declare that by failing to transpose correctly Article 5, read in conjunction with Annex I, and by failing to adopt the measures required to transpose fully Article 5, read in conjunction with Annex I and III, of Directive 97/33/EC of the European Parliament and of the Council, of 30 June 1997, on interconnection in Telecommunications with regard to ensuring universal service and interoperability through application of the principles of Open Network Provision (ONP), the Kingdom of Belgium has failed to fulfil its obligations under the EC Treaty and under that directive;
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
State to fulfil its obligations
Καταδικάζει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.»
(Failure of a Member 97I51IEC) (Third Chamber) regulations and administrative provisions necessary to comply with the Directive no later than 31 December 1997 and that they are immediately to inform the Commission thereof.
Ο γενικός εισαγγελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του τρίτου' τμήματος της 15ης Ιουνίου 2000.
By application lodged at the Court Registry on 29 October 1999, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to adopt or, in any event, by failing to communicate to it the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Directive 97/51/EC of the European Parliament and of the Council of 6 October 1997 amending Council Directives 90/387/EEC and 92/44/EEC for the purpose of adaptation to a competitive environment in telecommunications, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under that directive.