natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην υπόθεση C-276/07, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Corte d’appello di Firenze (Ιταλία) με απόφαση της 18ης Μαΐου 2007, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 11 Ιουνίου 2007, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC, from the Corte d’appello di Firenze (Italy), made by decision of 18 May 2007, received at the Court on 11 June 2007, in the proceedings
Nancy Delay κατά
Nancy Delay v
Mazák γραμματέας: K. Sztranc-Sławiczek, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 6ης Μαρτίου 2008, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: J. Mazák, Registrar: K. Sztranc-Sławiczek, Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 6 March 2008, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον E. Traversa και την L.
— the Commission of the European Communities, by E. Traversa and L. Pignataro, acting as Agents, having decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion,
Η αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 39 ΕΚ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Article 39 EC.
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Ν. Delay και, αφετέρου, του Università degli studi di Firenze, του Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) και της Repubblica italiana, όσον αφορά την αναγνώριση των δικαιωμάτων που απέκτησε η Ν.
The reference was made in the course of proceedings between Ms Delay and the Università degli studi di Firenze (University of Florence), the Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) (National Institute of social insurance) and the Italian Republic concerning the recognition of her rights acquired while performing the duties of an exchange assistant.
Η εθνική νομοθεσία
The relevant provisions of national law
Στην ιταλική έννομη τάξη προβλέπεται μια ειδική κατηγορία εκπαιδευτικών ξένης μητρικής γλώσσας που καλούνται «λέκτορες ανταλλαγής», η οποία διέπεται από τις συμφωνίες πολιτιστικής συνεργασίας μεταξύ του Βασιλείου του Βελγίου και της Ιταλικής Δημοκρατίας, καθώς και από τον νόμο 62, της 24ης Φεβρουαρίου 1967 (GURI αριθ. 65, της 13ης Μαρτίου 1967, στο εξής: νόμος 62/1967).
In the Italian legal order there exists a special category of foreignlanguage teachers, commonly known as ‘exchange assistants’, governed by cultural agreements between the Kingdom of Belgium and the Italian Republic, and by Law No 62 of 24 February 1967 (GURI No 65 of 13 March 1967, ‘Law No 62/1967’).
Το άρθρο 24 του νόμου 62/1967 ορίζει τα εξής:
Article 24 of Law No 62/1967 provides:
Σύμφωνα με ορισμένες συμφωνίες πολιτιστικής συνεργασίας, δεόντως επικυρωμένες, είναι δυνατή η ανάθεση σε υπηκόους της αλλοδαπής ετήσιων καθηκόντων διδασκαλίας, τα οποία ανανεώνονται στη συνέχεια, κατά παρέκκλιση από τις διατάξεις του άρθρου 13, τελευταίο εδάφιο, του νόμου 349, της 18ης Μαρτίου 1958, και αντιστοιχούν σε θέσεις μονίμων λεκτόρων.
In accordance with duly ratified cultural agreements, annual appointments, renewable in subsequent years, may be conferred on foreign nationals in derogation from the last subparagraph of Article 13 of Law No 349 of 18 March 1958, corresponding to posts for tenured assistants.
Τα εν λόγω καθήκοντα διδασκαλίας ανατίθενται με απόφαση του πρύτανη, κατόπιν συνεδριάσεως των πανεπιστημιακών τμημάτων και προτάσεως του μονίμου καθηγητή της έδρας που επιλέγει μεταξύ τριών προσώπων τα οποία έχουν υποδείξει οι αρμόδιες αρχές της χώρας προελεύσεως.
The appointment shall be made by decision of the Rector, after deliberation by the Faculty and School, on a proposal by the professor holding the relevant chair who shall select from a list drawn up by the authorities of the country of origin.
Τα συνήθη έγγραφα αντικαθίστανται από τις δηλώσεις των αρμόδιων διπλωματικών αρχών που πιστοποιούν ότι η τελική επιλογή πληροί όλα τα κριτήρια, περιλαμβανομένων των διπλωμάτων που απαιτεί η αρμόδια για την πρόσληψη των λεκτόρων υπηρεσία του πανεπιστημίου της χώρας προελεύσεως.
The documents usually required shall be replaced by statements by the competent diplomatic authorities certifying that the person selected satisfies all the conditions, including possession of diplomas, required for the post of university assistant in the competent country of origin.
Το άρθρο 28 του προεδρικού διατάγματος 382, της 11ης Ιουλίου 1980 (τακτικό συμπλήρωμα της GURI αριθ. 20, της 31ης Ιουλίου 1980), όριζε τα εξής:
Article 28 of Presidential Decree No 382 of 11 July 1980 (ordinary supplement to GURI No 20 of 31 July 1980, ‘DPR No 382/80’) stated:
«Εντός των ορίων των προβλεφθεισών χρηματοδοτήσεων, […] οι πρυτάνεις μπορούν να προσλαμβάνουν με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου, κατόπιν αιτιολογημένης προτάσεως της ενδιαφερομένης σχολής και προς εξυπηρέτηση των πραγματικών αναγκών ασκήσεως των φοιτητών που παρακολουθούν τμήματα γλώσσας […], λέκτορες ξένης μητρικής γλώσσας, βεβαιωμένων και αναγνωρισμένων προσόντων τα οποία έχουν ελεγχθεί από τη σχολή και σε μέγιστη αναλογία λεκτόρων-φοιτητών που παρακολουθούν ουσιαστικά το μάθημα 1 προς 150 […].
‘Within the funding limits laid down …, Rectors may engage on contracts governed by private law, upon reasoned proposals from the faculty concerned in order to meet the actual needs for practice of students attending language courses, if necessary not covered by specific international agreements, assistants of foreign mother tongue of proved and recognised competence, verified by the faculty, the number of such assistants not exceeding the ratio of 1 assistant to 150 students actually attending the course. …
Η ισχύς των συμβάσεων που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο δεν μπορεί να παραταθεί πέραν του ακαδημαϊκού έτους για το οποίο συνήφθησαν και μπορεί να ανανεώνεται ετησίως επί πέντε κατ’ ανώτατο όριο έτη. […]»
The contracts referred to in the first paragraph may not be extended beyond the academic year for which they are concluded and may be renewed annually for a maximum period of five years. …’
9, στο εξής: νόμος 236/95), αντικείμενο του οποίου ήταν η μεταρρύθμιση της διδασκαλίας ξένων γλωσσών στα ιταλικά πανεπιστήμια.
9) (‘Law No 236/95’), the purpose of which was to reform foreignlanguage teaching in Italian universities.
Ο νόμος 236/95 προέβλεψε τέσσερις ουσιώδεις κανόνες:
Law No 236/95 laid down four fundamental rules:
— η θέση του λέκτορα ξένης μητρικής γλώσσας, όπως καθιερώθηκε με το άρθρο 28 του προεδρικού διατάγματος 382, της 11ης Ιουλίου 1980, καταργείται και αντικαθίσταται από τη θέση του «γλωσσικού συνεργάτη και ειδικού μητρικής γλώσσας» (στο εξής: γλωσσικός συνεργάτης)·
(a) the post of foreignlanguage assistant, as established by Article 28 of DPR No 382/80, was abolished and replaced by that of ‘associate and mother-tongue linguistic expert’ (‘linguistic associate’);
— οι γλωσσικοί συνεργάτες προσλαμβάνονται από τα πανεπιστήμια με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου (και όχι πλέον με σύμβαση μη εξαρτημένης εργασίας) αορίστου χρόνου και, κατ’ εξαίρεση, ορισμένου χρόνου, προς κάλυψη έκτακτων αναγκών·
(b) linguistic associates are to be engaged by universities on the basis of an employment contract governed by private law (and no longer on a selfemployed basis), usually concluded for an indeterminate period and, in exceptional circumstances, in order to meet temporary requirements, for a fixed term;
— η πρόσληψη των γλωσσικών συνεργατών πραγματοποιείται κατόπιν δημόσιας διαδικασίας επιλογής, οι όροι της οποίας καθορίζονται από τα πανεπιστήμια σύμφωνα με τους αντίστοιχους κανονισμούς τους ·
(c) linguistic associates are to be engaged following a public selection procedure, the detailed rules of which are laid down by universities according to their respective statutes;
— οι δικαιούχοι συμβάσεων ασκήσεως καθηκόντων λέκτορα ξένης μητρικής γλώσσας, καθώς και τα πρόσωπα των οποίων η σύμβαση έληξε, πλην των περιπτώσεων μη ανανεώσεως της συμβάσεως για λόγους υπηρεσιακής ανεπάρκειας, απολαύουν προτιμησιακού δικαιώματος προσλήψεως και διατηρούν επιπλέον, βάσει του άρθρου 4, τρίτο εδάφιο, του νόμου 236, τα κεκτημένα στο πλαίσιο των προηγουμένων σχέσεων εργασίας δικαιώματά τους.
(d) those who were previously foreignlanguage assistants, and persons who have reached the end of their contract, unless the non-renewal of the contract is due to the person’s lack of aptitude or to the removal of the post, are entitled to a preferential right of employment and, in addition, they retain, under Article 4(3) of Law No 236/95, the rights acquired in the course of previous employment relationships.
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, του νομοθετικού διατάγματος 2, της 14ης Ιανουαρίου 2004, για τη θέσπιση επειγουσών διατάξεων σχετικών με την οικονομική μεταχείριση των γλωσσικών συνεργατών σε ορισμένα πανεπιστήμια και περί των ισοτιμιών (GURI αριθ. 11, της 15ης Ιανουαρίου 2004, σ.
Article 1(1) of Decree-Law No 2 of 14 January 2004 laying down urgent provisions relating to the economic treatment of linguistic associates in certain universities and concerning equivalent qualifications (GURI No 11 of 15 January 2004, p.
4) προβλέπει τα εξής:
4) provides:
«Προς εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου […] [της 26ης Ιουνίου 2001, C-212/99, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 2001, σ. I-4923)], οι γλωσσικοί συνεργάτες, πρώην λέκτορες ξένης γλώσσας [στο εξής: πρώην λέκτορες] του Πανεπιστημίου La Basilicata, των Πανεπιστημίων του Μιλάνου, του Παλέρμο, της Πίζας, του
‘In compliance with the judgment delivered by the Court of Justice … on 26 June 2001 in Case C-212/99 [Commission v Italy [2001] ECR I-4923], the financial treatment of linguistic associates, former foreignlanguage assistants … at the universities of La Basilicata, Milan, Palermo, Pisa, “La Sapienza” in Rome, and the Eastern
Πανεπιστημίου “La Sapienza” της Ρώμης και του Ανατολικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Νάπολης […] τυγχάνουν, κατ’ αναλογία προς τον αριθμό των ωρών εργασίας που παρέχουν και λαμβανομένου υπόψη ότι η πλήρης απασχόληση αντιστοιχεί σε 500 ώρες, οικονομικής μεταχειρίσεως αντίστοιχης εκείνης των τακτικών ερευνητών των οποίων το καθεστώς διέπεται από σύμβαση ορισμένου χρόνου από της ημερομηνίας της πρώτης προσλήψεως, υπό την επιφύλαξη ευνοϊκότερης μεταχειρίσεως […]»
University Institute in Naples … shall correspond to that afforded to part-time tenured researchers, on a pro rata basis according to the number of hours worked and on the basis that full-time employment is equal to 500 hours, with effect from the original date of recruitment, save where more advantageous treatment may be afforded; …’
Το άρθρο 2 του νόμου 230, της 18ης Απριλίου 1962, περί ρυθμίσεως της συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου (GURI αριθ. 125, της 17ης Μαΐου 1962, στο εξής: νόμος 230/62), που έχει εφαρμογή σε όλους τους ημεδαπούς εργαζομένους των οποίων η σχέση εργασίας διέπεται από συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου, προβλέπει ότι, «αν η σχέση εργασίας συνεχιστεί μετά την ημερομηνία λήξεως που προβλέφθηκε αρχικώς ή παρατάθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο, η σύμβαση εργασίας θεωρείται ως σύμβαση αορίστου χρόνου από της ημερομηνίας της πρώτης προσλήψεως του εργαζομένου».
Article 2 of Law No 230 of 18 April 1962 on the regulation of fixedterm contracts (GURI No 125 of 17 May 1962, ‘Law No 230/62’), applicable to all Italian workers whose employment relationship is governed by contracts under private law, provides that, ‘if the employment relationship continues after the date of expiry originally fixed or if the period is subsequently extended, the contract of employment shall be deemed to be a contract for an indeterminate period from the date on which the worker was first employed’.
Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η κατηγορία των λεκτόρων ανταλλαγής ουδέποτε καταργήθηκε.
It is apparent from the decision for reference that the category of exchange assistants has never been abolished.
Delay μετέσχε, καταρχάς, σε διαγωνισμό που οργάνωσε η commissariat général aux relations internationales de Bruxelles για λέκτορες γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας.
She had first taken part in a competition organised by the General Commissariat for International Relations in Brussels for French-language and -literature assistants.
Κατόπιν της επιτυχίας της στον διαγωνισμό, το βιογραφικό σημείωμά της, παράλληλα με τα ονόματα άλλων επιτυχόντων, διαβιβάστηκε στο εν λόγω πανεπιστήμιο προκειμένου αυτό να επιλέξει λέκτορα ανταλλαγής.
Then, Ms Delay having being successful, her curriculum vitae was sent to the university in question, together with the names of other successful candidates, so that the university should choose an exchange assistant.
Στις 31 Οκτωβρίου 1994 η σύμβασή της δεν ανανεώθηκε, καθόσον το όνομά της δεν περιλαμβανόταν πλέον στον πίνακα που οι βελγικές αρχές απέστειλαν στο Università degli studi di Firenze.
On 31 October 1994 her contract was not renewed, her name no longer appearing in the list supplied to the Università degli studi di Firenze by the Belgian authorities.
Στις 28 Δεκεμβρίου 1994 και ενώ επί δύο μήνες δεν ασκούσε καμία επαγγελματική δραστηριότητα, η Ν.
On 28 December 1994, after two months without working, Ms Delay concluded with that same university a contract for an indefinite period governed by Law No 236/95 applicable, from 1 January 1994, to linguistic associates.
Delay βάσει του νέου καθεστώτος υπολειπόταν των προηγούμενων απολαβών της.
Although her duties were similar, the remuneration payable under the new system was less than that previously received by Ms Delay.
Delay άσκησε στις 21 Ιουλίου 2003 προσφυγή ενώπιον του Tribunale di Firenze, με την οποία ζήτησε, μεταξύ άλλων, να αναγνωρισθεί η σύμβασή της ως σύμβαση αορίστου χρόνου από 1ης Νοεμβρίου 1986, ήτοι από την έναρξη της σχέσεώς της εργασίας με το Università degli studi di Firenze. Σκοπός της Ν.
Upon its proving impossible to reach any agreement with the Università degli studi di Firenze, the applicant brought an action before the Tribunale di Firenze (District Court, Florence) on 21 July 2003 claiming, in particular, that her contract should be recognised as having been for an indefinite period since 1 November 1986, that is to say, from the beginning of her employment relationship with the Università degli studi di Firenze.
Delay ήταν, κατ’ ουσίαν, να επωφεληθεί του καθεστώτος αναγνωρίσεως των κεκτημένων δικαιωμάτων των πρώην λεκτόρων ξένης μητρικής γλώσσας, όπως προβλέπεται από το νομοθετικό διάταγμα 2, της 14ης Ιανουαρίου 2004.
In essence, she claimed to be entitled to be covered by the rules laid down in Decree-Law No 2 of 14 January 2004 on the recognition of the rights acquired by former foreignlanguage assistants.
Το Tribunale di Firenze απέρριψε την προσφυγή της, κρίνοντας, μεταξύ άλλων, ότι οι λέκτορες ανταλλαγής αποτελούν εντελώς χωριστή κατηγορία από εκείνη των λεκτόρων ξένης μητρικής γλώσσας, η οποία εξακολουθεί να διέπεται από ειδική κανονιστική ρύθμιση.
The Tribunale di Firenze dismissed her action, taking the view, in particular, that exchange assistants formed a category quite separate from that of foreignlanguage assistants, remaining subject to special legislation.
Η Ν. Delay άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Corte d’appello di Firenze, το οποίο, κρίνοντας ότι, στην περίπτωση των λεκτόρων ανταλλαγής, δεν
Ms Delay brought an appeal against that judgment before the Corte d’appello di Firenze (Court of Appeal, Florence) which, considering that it was not clear that the
I-6885), αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
2008 — CASE C-276/07 principles set out by the Court in its judgment in Case C-119/04 Commission v Italy [2006] ECR I-6885 had been observed in the case of exchange assistants, has decided to stay proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«Μπορούν το άρθρο 39 [ΕΚ] και οι πράξεις παραγώγου δικαίου (μεταξύ άλλων, η ερμηνεία που δόθηκε με τις [προαναφερθείσες] αποφάσεις της 26ης Ιουνίου 2001, [Επιτροπή κατά Ιταλίας], και της 18ης Ιουλίου 2006, [Επιτροπή κατά Ιταλίας]) να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι είναι σύννομη η ρύθμιση για τους λεγόμενους “λέκτορες ανταλλαγής” οι οποίοι απασχολούνταν δυνάμει σχέσεως εργασίας ορισμένου χρόνου (διεπόμενης από τον νόμο 62/1967), στους οποίους όμως δεν εξασφαλίζεται η διατήρηση, κατά τη μετατροπή της συμβάσεώς τους σε σύμβαση αορίστου χρόνου, όλων των δικαιωμάτων που απέκτησαν από [της ημερομηνίας] της πρώτης προσλήψεώς τους, γεγονός το οποίο έχει συνέπειες τόσο από απόψεως μισθολογικών αυξήσεων, αλλά και ως προς την προϋπηρεσία και την καταβολή, εκ μέρους του εργοδότη, εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως;»
‘On a proper construction of Article 39 [EC] and secondary acts (in particular, the interpretations given in Case C-212/99 [Commission v Italy] and Case C-119/04 [Commission v Italy]), are the rules valid which are applied to so-called “exchange assistants”, who were previously bound by fixedterm contracts (under Law No 62/1967), and who, when such contracts are replaced by contracts of indefinite duration, are not guaranteed the protection of all their rights from the date of their original recruitment, in respect not only of salary increases but also of seniority and the payment by the employer of social security contributions?’
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Concerning the question referred for a preliminary ruling
Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν το άρθρο 39, παράγραφος 2, ΕΚ απαγορεύει, στο πλαίσιο της μετατροπής συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου υπό την ιδιότητα του λέκτορα ανταλλαγής σε σύμβαση αορίστου χρόνου υπό την ιδιότητα του γλωσσικού συνεργάτη, τη μη αναγνώριση σε πρόσωπο το οποίο βρίσκεται στην κατάσταση της εκκαλούσας της κύριας δίκης των δικαιωμάτων που απέκτησε από της ημερομηνίας της πρώτης προσλήψεώς της, με συνέπειες όσον αφορά τις αμοιβές, την προϋπηρεσία και την εκ μέρους του εργοδότη καταβολή εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως.
By this question the national court seeks, in substance, to ascertain whether it is contrary to Article 39 EC that, when a fixedterm contract of employment as an exchange assistant is replaced by a contract of employment for an indefinite period as a linguistic associate, a person in the position of the applicant in the main proceedings should be refused recognition of the rights acquired since the date of her first recruitment, with consequences with regard to remuneration, the account to be taken of seniority and the payment, by the employer, of contributions to a social security scheme.
Υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 39, παράγραφος 2, ΕΚ, η ελεύθερη κυκλοφορία εργαζομένων συνεπάγεται την κατάργηση κάθε είδους δυσμενούς διακρίσεως λόγω ιθαγένειας μεταξύ των εργαζομένων των κρατών μελών όσον αφορά την απασχόληση, τις αμοιβές και τους λοιπούς όρους εργασίας.
It is to be borne in mind that, as provided for by Article 39(2) EC, freedom of movement for workers entails the abolition of any discrimination based on nationality between workers of the Member States as regards employment, remuneration and other conditions of work and employment.
Η τήρηση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, της οποίας ειδική έκφραση αποτελεί το άρθρο 39 ΕΚ, επιτάσσει να μην αντιμετωπίζονται κατά διαφορετικό τρόπο όμοιες καταστάσεις ούτε καθ’ όμοιον τρόπο διαφορετικές καταστάσεις, εκτός αν μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικώς (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 3ης Μαΐου 2007, C-303/05, Advocaten voor de Wereld, Συλλογή 2007, σ. I-3633, σκέψη 56).
The principle of equal treatment, of which Article 39 EC is a specific expression, requires that comparable situations should not be treated differently and that different situations should not be treated in the same way, unless such treatment is objectively justified (see, in particular, Case C-303/05 Advocaten voor de Wereld [2007] ECR I-3633, paragraph 56).
Delay, πρέπει να εξακριβωθεί αν, στην περίπτωση ημεδαπού εργαζομένου ο οποίος βρίσκεται σε παρεμφερή κατάσταση με εκείνη της εκκαλούσας της κύριας δίκης, θα αναγνωρίζονταν υπέρ του τα δικαιώματα που απέκτησε από της ημερομηνίας της πρώτης προσλήψεώς του.
For it to be found that Ms Delay has been subject to discriminatory treatment it is therefore necessary to establish whether an Italian worker placed in a situation comparable to that of the applicant in the main proceedings would have been entitled to recognition of his rights acquired since the date of his first recruitment.
Επισημαίνεται ότι, όταν ένας ημεδαπός εργαζόμενος του οποίου η σχέση εργασίας διέπεται από το ιδιωτικό δίκαιο και ο οποίος απολαύει, βάσει του νόμου 230/62, της μετατροπής της συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου σε σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, όλα τα κεκτημένα δικαιώματά του εξασφαλίζονται από της ημερομηνίας της πρώτης προσλήψεώς του.
It is important to observe that, when a national worker whose employment relationship is governed by private law is entitled, by virtue of Law No 230/62, to have his fixedterm employment contract converted into one for an indefinite period, all his acquired rights are guaranteed from the date of his original recruitment.
Η εξασφάλιση αυτή δεν έχει συνέπειες μόνον από πλευράς μισθολογικών αυξήσεων, αλλά και όσον αφορά την προϋπηρεσία και την εκ μέρους του εργοδότη καταβολή εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως.
That guarantee has consequences not only with regard to increases in salary, but also with regard to seniority and to payment, by the employer, of social security contributions.
Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, ο νόμος 230/62 πρέπει να χρησιμεύσει ως βάση συγκρίσεως, προκειμένου να εξακριβωθεί αν το νέο καθεστώς που εφαρμόζεται στους πρώην λέκτορες ξένης μητρικής γλώσσας, νυν γλωσσικούς συνεργάτες, είναι ανάλογο προς το γενικό καθεστώς των ημεδαπών εργαζομένων ή αν, αντιθέτως, τους παρέχει κατώτερο επίπεδο προστασίας (προαναφερθείσα απόφαση της 26ης Ιουνίου 2001, Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 25).
The Court has previously held that Law No 230/62 must serve as a measure of comparison to determine whether the new system applying to former foreignlanguage assistants is similar to the general system applying to the national workforce or whether, on the contrary, it affords them a lower level of protection (Case C-212/99 Commission v Italy, paragraph 25).
Αν οι ημεδαποί εργαζόμενοι απολαύουν, βάσει του νόμου 230/62, της αποκαταστάσεως της σταδιοδρομίας τους από πλευράς μισθολογικών αυξήσεων, προϋπηρεσίας και καταβολής από τον εργοδότη εισφορών κοινωνικής ασφάλειας από της ημερομηνίας της πρώτης προσλήψεώς τους, οι πρώην λέκτορες ξένης μητρικής γλώσσας, νυν γλωσσικοί συνεργάτες, πρέπει επίσης να απολαύουν ανάλογης αποκαταστάσεως από της ημερομηνίας της πρώτης προσλήψεώς τους (προαναφερθείσα απόφαση της 26ης Ιουνίου 2001, Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 30).
If national workers are entitled, under Law No 230/62, to reinstatement from the point of view of increases in salary, seniority and the payment by the employer of social security contributions, from the date of their original recruitment, former foreignlanguage assistants who have become linguistic associates must also be entitled to similar reinstatement with effect from the date of their original recruitment (Case C-212/99 Commission v Italy, paragraph 30).
Υπενθυμίζεται, ωστόσο, ότι η εφαρμογή του νόμου 230/62 στους ημεδαπούς εργαζομένους προϋποθέτει τη συνέχιση των σχέσεων εργασίας μεταξύ του εργοδότη και των εργαζομένων.
It has, however, to be borne in mind that application of Law No 230/62 to national workers presupposes continuance of the employment relationship between employer and workers.
Delay υπό την ιδιότητα του λέκτορα ανταλλαγής έληξε στις 31 Οκτωβρίου 1994 και ότι η σύμβασή της εργασίας υπό την ιδιότητα του γλωσσικού συνεργάτη συνήφθη στις 28 Δεκεμβρίου 1994, ήτοι δύο μήνες αργότερα.
The documents submitted to the Court show that Ms Delay’s contract of employment as an exchange assistant expired on 31 October 1994 and that her contract of employment as a linguistic associate was not concluded until 28 December, two months later.