natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Επιτροπή αμφισβητεί στη συνέχεια την ανάλυση του Πρωτοδικείου κατά την οποία η υιοθέτηση του δεύτερου και του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα δημιούργησε περαιτέρω ασάφεια, λόγω της αβεβαιότητας ως προς την εφαρμογή του άρθρου 6 του εν λόγω τρίτου κώδικα (ο οποίος προβλέπει την υποχρέωση κοινοποιήσεων των κρατικών ενισχύσεων) στις ενισχύσεις προς επιχειρήσεις άνθρακα και χάλυβα δυνάμει του ZRFG, δεδομένου ότι το εν λόγω καθεστώς ενισχύσεων είχε ήδη εγκριθεί στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚ.
The Commission also contests the conclusion reached by the Court of First Instance that adoption of the Second and the Third Steel Aid Code created greater ambiguity, resulting from uncertainty over the application of Article 6 of that third code — which lays down an obligation to notify State aid — to aid paid to undertakings in the steel sector under the ZRFG, because that aid scheme had already been authorised under the EC Treaty.
Η ίδια θεωρεί ότι το άρθρο 6 του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα προβλέπει κατά τρόπο απολύτως σαφή την υποχρέωση κοινοποιήσεως των καθεστώτων ενισχύσεων που έχουν ήδη εγκριθεί από την Επιτροπή δυνάμει της Συνθήκης ΕΚ, προκειμένου να εφαρμοστούν στις επιχειρήσεις σιδήρου και χάλυβα, και ότι η διάκριση μεταξύ νέων και ήδη υφιστάμενων ενισχύσεων δεν ασκεί επιρροή στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚΑΧ, η οποία προβλέπει την άμεση και χωρίς εξαίρεση κατάργηση όλων των κρατικών ενισχύσεων.
The Commission submits that Article 6 of the Third Steel Aid Code provides — unambiguously — that there is an obligation to notify aid schemes already authorised by the Commission under the EC Treaty if they are to be applied to steel undertakings, and that the distinction between new aid and existing aid is irrelevant for the purposes of the ECSC Treaty, which provides for the immediate abolition of all State aid without exception.
Η Salzgitter εκτιμά ότι το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα και ότι η Επιτροπή όφειλε, με τον δεύτερο και τρίτο κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα ή με οποιαδήποτε άλλη κοινοποίηση, να ανακοινώσει τη μεταβολή στην ερμηνεία του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ (απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-181/02 P, Επιτροπή κατά Kvaerner Warnow Werft, Συλλογή 2004, σ. I-5703, σκέψη 41).
Salzgitter contends that the Court of First Instance has not committed an error of law and that the Commission should have announced in the Second and the Third Steel Aid Code, or in some other communication, that it had changed its interpretation of Article 4(c) CS (Case C-181/02 P Commission v Kvaerner Warnow Werft [2004] ECR I-5703, paragraph 41).
Υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι οι πολυάριθμες εγκρίσεις του ZRFG από την Επιτροπή βάσει της Συνθήκης ΕΚ δημιούργησαν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στον νόμιμο χαρακτήρα αυτής της νομοθετικής ρυθμίσεως.
Salzgitter contends, in particular, that the fact that the Commission repeatedly authorised the ZRFG on the basis of the EC Treaty gave rise to a legitimate expectation that the legislation was legal.
Η Salzgitter εκτιμά ότι το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ δεν εφαρμόζεται στα γενικά μέτρα των κρατών μελών που αφορούν το σύνολο των τομέων της οικονομίας, όπως ο ZRFG, πράγμα που η Επιτροπή επιβεβαίωσε με την πρώτη αιτιολογική σκέψη του πρώτου και δεύτερου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα.
Salzgitter contends that Article 4(c) CS does not apply to general measures adopted by Member States in relation to all sectors of the economy, such as the ZRFG, a fact confirmed by the Commission in the first recital to the First and Second Steel Aid Code.
Θεωρεί ότι η Επιτροπή εφάρμοσε αναδρομικά το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ, κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου, με αποτέλεσμα να αντιφάσκει προς τις αποφάσεις της περί μακροπρόθεσμων επενδύσεων (βλ., συναφώς, απόφαση Falck και Acciaierie di Bolzano κατά Επιτροπής, σκέψη 119) και ότι η πρακτική της Επιτροπής κατά τη λήψη αποφάσεων στον τομέα του άνθρακα, η οποία συνίσταται στην εφαρμογή του άρθρου 67 ΑΧ στις μη ειδικές για τον τομέα αυτόν ενισχύσεις, επιρρωννύει την άποψη αυτή.
Salzgitter contends that the Commission applied Article 4(c) CS retroactively, which is contrary to Community law, and conflicts with its longterm investment decisions (see, to that effect, Falck and Acciaierie di Bolzano v Commission, paragraph 119), and that the fact that it is the Commission’s decisionmaking practice in the coal sector to apply Article 67 CS to non-specific aid in that sector confirms that analysis.
Η Salzgitter ισχυρίζεται ότι, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, το άρθρο 6 του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα δεν παρείχε απάντηση στο ερώτημα αν η εφαρμογή σε επιχειρήσεις σιδήρου και χάλυβα των φορολογικών κανόνων που προέβλεπε ο ZRFG έπρεπε στο εξής να αποτελεί αντικείμενο κοινοποιήσεως δυνάμει της Συνθήκης ΕΚΑΧ, παρά το γεγονός ότι η Επιτροπή την είχε ήδη εγκρίνει ως καθεστώς ενισχύσεων στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚ.
Salzgitter argues that, contrary to the Commission’s claims, it was not clear from Article 6 of the Third Steel Aid Code whether the application of the tax rules in the ZRFG to steel undertakings was from then on to be the subject of a notification under the ECSC Treaty, despite the authorisation previously granted by the Commission under the EC Treaty for the ZRFG as an aid scheme.
Η Salzgitter επισημαίνει ότι, εν πάση περιπτώσει, η εφαρμογή του ZRFG στις επιχειρήσεις σιδήρου και χάλυβα δεν αποτελούσε «πρόγραμμα που αποβλέπει στη θέσπιση ή την τροποποίηση των ενισχύσεων», κατά την έννοια του άρθρου αυτού, καθόσον η ενίσχυση προς τις συνορεύουσες περιοχές που προβλέπει ο ZRFG ίσχυε πολύ πριν τεθεί σε ισχύ ο τρίτος κώδικας ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα.
Salzgitter contends that application of the ZRFG to steel undertakings did not, in any event, constitute a ’plan’ to ’grant or alter aid’ within the meaning of that article, since aid was granted to border regions under the ZRFG long before the Third Steel Aid Code came into force.
Η Salzgitter τονίζει επίσης ότι το άρθρο 6 του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα δεν είχε εφαρμογή στις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν ενόσω εφαρμοζόταν ο ZRFG, διότι οι ενισχύσεις αυτές, δεδομένου ότι χορηγήθηκαν κατ’ εφαρμογή εγκεκριμένου καθεστώτος ενισχύσεων, συνιστούν ήδη υφιστάμενες ενισχύσεις (απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 1994, C-47/91, Ιταλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I-4635).
Salzgitter also contends that Article 6 of the Third Steel Aid Code did not apply to aid granted while the ZRFG remained in force because that aid, granted under an authorised aid scheme, constituted existing aid (C-47/91 Italy v Commission [1994] ECR I-4635).
Η Salzgitter θεωρεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας γνωστοποίησε, εν πάση περιπτώσει, τον ZRFG στην Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 67 ΑΧ, με την κοινοποίηση προς την Επιτροπή στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΟΚ, και ότι, εγκρίνοντας τα φορολογικά μέτρα δυνάμει της Συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή δήλωσε σιωπηρώς ότι το επίδικο μέτρο δεν είχε «αισθητή επίπτωση επί των όρων του ανταγωνισμού» στις βιομηχανίες άνθρακα ή χάλυβα, κατά την έννοια του άρθρου 67, παράγραφος 1, ΑΧ.
Salzgitter contends that, by notifying the ZRFG to the Commission in 1971 under the EEC Treaty, the Federal Republic of Germany had, in any event, also brought it to the knowledge of the Commission in accordance with Article 67 CS and that, by authorising the tax measures notified under the EC Treaty, the Commission implicitly declared that the measure at issue did not have any ’appreciable repercussions on conditions of competition’ in the coal or the steel industry within the meaning of Article 67(1) CS.
Η Γερμανική Κυβέρνηση προβάλλει, κατ’ ουσίαν, την ίδια επιχειρηματολογία με τη Salzgitter.
In essence, the German Government puts forward the same arguments as Salzgitter.
Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι, όπως κρίθηκε με τη σκέψη 39 της παρούσας αποφάσεως, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κρίνοντας ότι οι ενισχύσεις της επίδικης αποφάσεως ενέπιπταν στην απαγόρευση του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ.
As a preliminary point, it must be recalled — as held earlier in paragraph 39 of the present judgment — that the Court of First Instance did not commit an error of law in finding that the aid covered by the contested decision fell within the scope of the prohibition laid down in Article 4(c) CS.
Κατά συνέπεια, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν μπορεί να επικαλεστεί υποτιθέμενη σιωπηρή έγκριση των ενισχύσεων αυτών από την Επιτροπή βάσει του άρθρου 67 ΑΧ.
Consequently, the Federal Republic of Germany cannot rely on an implicit authorisation of the aid allegedly granted by the Commission on the basis of Article 67 CS.
Όσον αφορά τη συλλογιστική του Πρωτοδικείου κατά την οποίαν η Επιτροπή, με τον δεύτερο και τον τρίτο κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, ανακάλεσε εν μέρει την απόφαση του 1971 να μην προβάλει αντιρρήσεις στην εφαρμογή του ZRFG, γεγονός που δημιούργησε αβεβαιότητα ως προς το νομικό καθεστώς του νόμου αυτού, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι, σύμφωνα με το άρθρο 305, παράγραφος 1, ΕΚ, «η […] Συνθήκη [ΕΚ] δεν τροποποιεί τις διατάξεις της Συνθήκης [ΕΚΑΧ], ιδίως όσον αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των κρατών μελών, τις εξουσίες των οργάνων της Κοινότητας αυτής και τις διατάξεις της περί της λειτουργίας της κοινής αγοράς άνθρακα και χάλυβα».
As regards the reasoning of the Court of First Instance that the adoption of the Second and the Third Steel Aid Code constituted a partial withdrawal by the Commission of the 1971 decision not to object to the application of the ZRFG which led to uncertainty as to the legal regime concerning the ZRFG, it must be held that Article 305(1) EC states that ’the provisions of the … [EC] Treaty shall not affect the provisions of the [ECSC] Treaty, in particular as regards the rights and obligations of Member States, the powers of the institutions of that Community and the rules laid down by that Treaty for the functioning of the common market in coal and steel.’
Συνεπώς, οι Συνθήκες ΕΚ και ΕΚΑΧ είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους και η Συνθήκη ΕΚ, όπως και το παράγωγο δίκαιο που θεσπίστηκε βάσει αυτής, δεν μπορούν να παράγουν αποτελέσματα στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης ΕΚΑΧ (βλ., συναφώς, απόφαση της 6ης Ιουλίου 1982, 188/80 έως 190/80, Γαλλία κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1982, σ. 2545, σκέψη 31).
It follows from this that the EC Treaty and the ECSC Treaty are independent treaties and that, consequently, the EC Treaty and the secondary legislation enacted on the basis of it cannot produce effects in areas that fall within the scope of the ECSC Treaty (see, to that effect, Joined Cases 188/80 to 190/80 France and Others v Commission [1982] ECR 2545, paragraph 31).
Οι διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ εφαρμόζονται μόνον επικουρικώς, όταν δεν υπάρχει ειδική νομοθετική ρύθμιση στη Συνθήκη ΕΚΑΧ (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 1987, 328/85, Deutsche Babcock, Συλλογή 1987, σ. 5119, σκέψεις 6 έως 14).
The provisions of the EC Treaty only apply in the alternative, in situations in which there is no specific rule under the ECSC Treaty (see, in particular, Case 328/85 Deutsche Babcock [1987] ECR 5119, paragraphs 6 to 14).
Κατά συνέπεια, απαγορεύοντας, με το άρθρο 1 του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, τόσο τις ειδικές όσο και τις μη ειδικές για τον τομέα του χάλυβα ενισχύσεις, η Επιτροπή δεν ανακάλεσε σιωπηρώς την απόφαση του 1971.
Consequently, given that Article 1 of the Third Steel Aid Code prohibited both aid that was and aid that was not specific to the steel sector, the Commission could not implicitly withdraw the 1971 Decision.
Όσον αφορά τη διαπίστωση του Πρωτοδικείου ότι η θέσπιση του δεύτερου και τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα δημιούργησε ασάφεια, λόγω της αβεβαιότητας ως προς το αν η μεταγενέστερη εφαρμογή του ZRFG έπρεπε να κοινοποιηθεί ως «πρόγραμμα» κατά την έννοια του άρθρου 6 του ως άνω τρίτου κώδικα, διαπιστώνεται, κατ’ αρχάς, ότι το άρθρο αυτό προβλέπει ρητώς την υποχρέωση ενημερώσεως της Επιτροπής σχετικά με τα προγράμματα που αποβλέπουν στην εφαρμογή στον τομέα άνθρακα και χάλυβα των ενισχύσεων για τις οποίες η Επιτροπή έχει ήδη αποφανθεί βάσει των διατάξεων της Συνθήκης ΕΚ.
As regards the Court of First Instance’s finding that the adoption of the Second and the Third Steel Aid Code led to ambiguity as to whether subsequent application of the ZRFG had to be notified as a ’plan’ within the meaning of Article 6 of that third code, it must, first, be held that that article expressly provides that there is an obligation to inform the Commission of plans to grant aid to the steel industry under schemes on which it has already taken a decision under the EC Treaty.
Επιπλέον, σε αντίθεση με τη Συνθήκη ΕΚ, η Συνθήκη ΕΚΑΧ δεν διακρίνει μεταξύ των νέων και των υφιστάμενων ενισχύσεων, καθόσον το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ απαγορεύει σαφώς και απεριφράστως τις ενισχύσεις εκ μέρους των κρατών μελών υπό οποιαδήποτε μορφή.
Moreover, in contrast to the EC Treaty, the ECSC Treaty does not distinguish between new aid and existing aid. Article 4(c) CS prohibits, purely and simply, aid granted by Member States in any form whatsoever.
Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι το συμβατό των ενισχύσεων με την κοινή αγορά, στο πλαίσιο των κωδίκων για ενισχύσεις στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, μπορεί να εκτιμηθεί μόνο σε σχέση με τους κανόνες που ισχύουν κατά την ημερομηνία της πραγματικής καταβολής των ενισχύσεων αυτών (προπαρατεθείσα απόφαση Falck και Acciaierie di Bolzano κατά Επιτροπής, σκέψη 117).
The Court has also held that the compatibility of aid with the common market can be assessed, in the context of the Steel Aid Codes, only in the light of the rules in force on the date on which it is actually paid (Falck and Acciaierie di Bolzano v Commission, paragraph 117).
Επομένως, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, το άρθρο 6 του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα προέβλεπε κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο την υποχρέωση κοινοποιήσεως προς την Επιτροπή των ενισχύσεων που μπορεί να χορηγήθηκαν στη Salzgitter κατ’ εφαρμογή του ZRFG από τότε που τέθηκε σε ισχύ ο εν λόγω κώδικας.
It follows, as the Commission submits, that Article 6 of the Third Steel Aid Code provided clearly and unequivocally that there was an obligation to notify to the Commission aid that might be granted to Salzgitter under the ZRFG as soon as that code came into force.
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα, κρίνοντας, αφενός, ότι η θέσπιση του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα οδήγησε σε σιωπηρή εν μέρει ανάκληση της εγκρίσεως που χορηγήθηκε για τον ZRFG με την απόφαση του 1971 και, αφετέρου, ότι το άρθρο 6 του κώδικα αυτού δεν παρείχε σαφή απάντηση ως προς το αν η εφαρμογή του ZRFG, μετά τη θέσπιση του εν λόγω κώδικα, ενέπιπτε στην εκ του άρθρου αυτού υποχρέωση κοινοποιήσεως των «προγραμμάτων».
Consequently, the Court of First Instance committed an error of law in holding, first, that the adoption of the Third Steel Aid Code led, implicitly, to a partial withdrawal of the authorisation of the ZRFG granted by the 1971 Decision and, second, that Article 6 of that code did not make it possible to determine clearly whether application of the ZRFG after adoption of that code was covered by the obligation to notify ’plans’ laid down in that article.
Όσον αφορά την προθεσμία αντιδράσεως της Επιτροπής
The Commission’s late reaction
Η Επιτροπή αρνείται ότι έλαβε γνώση της εφαρμογής του ZRFG στη Salzgitter πριν από τις αρχές του 1998 και, συνεπώς, ότι καθυστέρησε να αντιδράσει.
The Commission contests that it had knowledge, prior to the start of 1998, of Salzgitter receiving aid under the ZRFG and, therefore, that it had been slow to react.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις αποδέκτες μιας ενισχύσεως μπορούν να έχουν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στο νομότυπο της ενισχύσεως μόνον εάν αυτή έχει κοινοποιηθεί, δεδομένου ότι ένας επιμελής επιχειρηματίας είναι συνήθως σε θέση να βεβαιωθεί ότι τηρήθηκε η σχετική διαδικασία (απόφαση της 20ής Μαρτίου 1997, C-24/95, Alcan Deutschland, Συλλογή 1997, σ.
The Commission submits that undertakings to which aid has been granted cannot entertain a legitimate expectation that the aid is lawful unless it has been notified and a diligent businessman is normally able to determine whether that procedure has been followed (C-24/95 Alcan Deutschland [1997] ECR I-1591, paragraph 25).
I-1591, σκέψη 25), και ότι η λύση που ακολούθησε το Πρωτοδικείο θίγει την ασφάλεια δικαίου και ευνοεί όσους λαμβάνουν παράνομες ενισχύσεις.
Moreover, the approach adopted by the Court of First Instance undermines legal certainty and favours beneficiaries of illegal aid.
Η Salzgitter και η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι η περίπτωση της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Alcan Deutschland είναι διαφορετική· στην προκειμένη περίπτωση, το ζήτημα δεν είναι αν ένας επιχειρηματίας μπορούσε δικαιολογημένα να πιστεύει ότι οι πράξεις μιας εθνικής αρχής ήταν νομότυπες, αλλά το αν η Επιτροπή ενήργησε εγκαίρως ή όχι.
Salzgitter and the German Government contend that the situation in the case that led to the judgment in Alcan Deutschland is different, because the question here is not whether a diligent business man was fully entitled to rely on the legality of measures taken by a national authority, but to determine whether or not the Commission acted in sufficient time.
Για να ακυρώσει το τμήμα της επίδικης αποφάσεως που αφορούσε την υποχρέωση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας να ανακτήσει τις χορηγηθείσες στη Salzgitter ενισχύσεις, το Πρωτοδικείο θεώρησε ακόμη ότι η Επιτροπή είχε λάβει γνώση των ενισχύσεων από τα τέλη του 1988 και ότι παραβίασε με την απόφαση αυτή την αρχή της ασφάλειας δικαίου, αφού αντέδρασε μόλις το 1998.
In annulling the part of the contested decision relating to the Federal Republic of Germany’s obligation to recover the aid received by Salzgitter, the Court of First Instance again held that the Commission had known of that aid since the end of 1988 and that, given that it did not react until 1998, it had, in taking that decision, breached the principle of legal certainty.
Μολονότι δεν χρειάζεται να κριθεί αν το Πρωτοδικείο ορθώς θεώρησε ότι η Επιτροπή είχε λάβει γνώση των επίδικων ενισχύσεων από τα τέλη του 1988, πράγμα που η ίδια αμφισβητεί, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η συλλογιστική της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά την παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου είναι εσφαλμένη.
It must be held that the reasoning followed by the judgment under appeal as regards breaching the principle of legal certainty is incorrect, and there is no need to rule on whether the Court of First Instance was entitled to hold that the Commission had knowledge of the aid in issue since the end of 1988, which the latter disputes.
189, σκέψη 21, και, όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις που εμπίπτουν στη Συνθήκη ΕΚΑΧ, προπαρατεθείσα απόφαση Falck και Acciaierie di Bolzano κατά Επιτροπής, σκέψεις 140 και 141).
Admittedly, the Court has held that, even if the Community legislature has not laid down any period of limitation, the fundamental requirement of legal certainty has the effect of preventing the Commission from indefinitely delaying the exercise of its powers (see, to that effect, 52/69 Geigy v Commission [1972] ECR 787, paragraph 21, and, as regards State aid falling within the scope of the ECSC Treaty, Falck and Acciaierie di Bolzano v Commission, paragraphs 140 and 141).
Επιβάλλεται, συναφώς, η υπόμνηση ότι, όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις που εμπίπτουν στη Συνθήκη ΕΚ, το άρθρο 10, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της Συνθήκης ΕΚ (ΕΕ L 83, σ.
In this respect, it must be held that, as regards State aid falling within the scope of the EC Treaty, Article 10(1) of Council Regulation (EC) No 659/1999 of 22 March 1999 laying down detailed rules for the application of Article 93 of the EC Treaty (OJ 1999 L 83, p.
1), προβλέπει ότι, εφόσον η Επιτροπή έχει στην κατοχή της πληροφορίες από τις οποίες απορρέει ότι χορηγήθηκαν παράνομες ενισχύσεις, ανεξαρτήτως της πηγής τους, εξετάζει αμελλητί τις πληροφορίες αυτές.
1) provides that, where the Commission has in its possession information from whatever source regarding alleged unlawful aid, it is to examine that information without delay.
Εξάλλου, το άρθρο 15 του κανονισμού 659/1999 προβλέπει ότι η ανάκτηση των παράνομων ενισχύσεων υπόκειται σε δεκαετή προθεσμία από την ημέρα κατά την οποία χορηγήθηκαν.
Moreover, Article 15 of Regulation No 659/1999 provides that recovery of illegal aid is subject to a limitation period of 10 years, beginning on the day it is granted.
Όπως αναφέρεται στη δέκατη τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού αυτού, η εν λόγω προθεσμία παραγραφής καθιερώθηκε για λόγους ασφάλειας δικαίου.
As stated in recital 14 of the preamble to that regulation, this limitation period has been established for reasons of legal certainty.
Μολονότι οι διατάξεις αυτές δεν μπορούν να εφαρμοστούν ως έχουν στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης ΕΚΑΧ, στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων εμπνέονται από τη θεμελιώδη επιταγή της ασφάλειας δικαίου.
Even though it is true that, for the purposes of the ECSC Treaty, those rules do not apply as such, they were based, in the domain of State aid, on the fundamental requirement of legal certainty.
Επομένως, ακόμη και στις περιπτώσεις στις οποίες ο κοινοτικός νομοθέτης δεν έχει τάξει ρητώς προθεσμία παραγραφής, η Επιτροπή δεν μπορεί να καθυστερεί επ’ αόριστον την άσκηση των εξουσιών της.
It follows that, even in a situation in which the Community legislature has not expressly laid down any period of limitation, the Commission cannot indefinitely delay the exercise of its power.
Εντούτοις, δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι η κοινοποίηση των κρατικών ενισχύσεων αποτελεί κεντρικό στοιχείο των κοινοτικών διατάξεων που διέπουν τον έλεγχό τους
However, it must not be forgotten that the notification of State aid is a central element of Community rules for supervising that aid and that undertakings to which such aid has been granted may not entertain a legitimate expectation that the aid is
Επιπλέον, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι το καθεστώς που προβλέπεται για τις κρατικές ενισχύσεις στη Συνθήκη ΕΚΑΧ διακρίνεται από το εφαρμοζόμενο στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚ από τον ιδιαιτέρως αυστηρό χαρακτήρα του (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Falck και Acciaierie di Bolzano κατά Επιτροπής, σκέψεις 101 και 102).
It must also be taken into consideration that the particularly strict nature of the State aid regime under the ECSC Treaty sets it apart from the State aid regime under the EC Treaty (see, in this respect, Falck and Acciaierie di Bolzano v Commission, paragraphs 101 and 102).
Επομένως, όταν στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚΑΧ, χορηγηθεί ενίσχυση χωρίς να έχει κοινοποιηθεί, η καθυστέρηση της Επιτροπής να ασκήσει τις ελεγκτικές της εξουσίες και να διατάξει την ανάκτηση της ενισχύσεως αυτής δεν συνεπάγεται ότι η απόφαση αυτή περί ανακτήσεως είναι παράνομη, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, οι οποίες καταδεικνύουν πρόδηλη παράλειψη της Επιτροπής και καταφανή παράβαση του καθήκοντός της επιμέλειας.
It follows from the above that, where aid was granted under the ECSC Treaty without having been notified, a delay by the Commission in exercising its supervisory powers and ordering recovery of the aid does not render that recovery decision unlawful, except in exceptional cases which show that the Commission manifestly failed to act and clearly breached its duty of diligence.