natgillin/translations-raw huggingface dataset:
2) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, μπορεί να έχει η οδηγία 2002/74 άμεσο αποτέλεσμα, δεδομένου ότι αυτό θα είναι ευνοϊκότερο για τον εργαζόμενο και δυσμενέστερο για το κράτος που δεν έχει συμμορφωθεί προς την οδηγία, και στην περίπτωση αφερεγγυότητας η οποία διαπιστώθηκε —κατόπιν δικαστικού συμβιβασμού που δεν προβλέπεται από την εν λόγω ελλιπή εθνική νομοθεσία— μεταξύ 8ης Οκτωβρίου 2002, ημερομηνίας ενάρξεως ισχύος της οδηγίας, στις, και 8ης Οκτωβρίου 2005, ημερομηνίας κατά την οποία το ισπανικό κράτος όφειλε να έχει θέσει σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για την εφαρμογή των προβλεπομένων στην ως άνω οδηγία;»
(2) If the answer to Question 1 is in the affirmative, is the direct effect of Directive 2002/74 also to apply (because it is more beneficial to the worker and less beneficial to the State which has failed to fulfil its obligations) to a declared state of insolvency — following a court conciliation agreement not provided for in the incomplete domestic legislation — between the date of entry into force of the directive (8 October 2002) and the date by which the Spanish State was to have adopted the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with the provisions of the directive (8 October 2005)?’
Με τα δύο ερωτήματά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987 έχει άμεσο αποτέλεσμα ακόμη και αν δεν έχει ακόμη μεταφερθεί στην εσωτερική έννομη τάξη κράτους μέλους, και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, από ποια ημερομηνία είναι δυνατή η απευθείας επίκληση της διατάξεως αυτής κατά οργανισμού όπως το Fogasa.
By its two questions, the referring court asks whether the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987, not yet transposed into the national law of a Member State, has direct effect and, if so, from which date that provision can be relied upon directly against an institution such as Fogasa.
Δεδομένου ότι αμφότερα τα ερωτήματα αυτά αφορούν, κατ’ ουσίαν, το αν η εν λόγω διάταξη παράγει άμεσο αποτέλεσμα μεταξύ της ενάρξεως ισχύος της και της λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στο εσωτερικό δίκαιο, πρέπει να εξεταστούν από κοινού.
Since both those questions turn, in essence, on whether the provision is capable of having direct effect between the date of its entry into force and the deadline for its transposition, it is appropriate to consider them together.
Το αιτούν δικαστήριο θέτει τα δύο αυτά ερωτήματα βάσει της προπαρατεθείσας διατάξεως Guerrero Pecino.
The referring court refers the two questions on the basis of the order in Guerrero Pecino.
Με τη διάταξη αυτή, το Δικαστήριο ερμήνευσε την οδηγία 80/987, κατόπιν αιτήσεως του ίδιου δικαστηρίου που υπέβαλε το προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση της κύριας δίκης και σχετικά με την ίδια περίπτωση αφερεγγυότητας, διευκρινίζοντας, όμως, με τη σκέψη 23 της εν λόγω διατάξεως, ότι η ερμηνεία αφορά μόνον την περίπτωση κατά την οποία η οδηγία 2002/74 είχε μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο την κρίσιμη ημερομηνία, πράγμα που όφειλε να εξακριβώσει το αιτούν δικαστήριο.
Although, in that order, the Court interpreted Directive 80/987 at the request of the same national court as that which has referred questions to the Court in the present proceedings and with regard to the same issue of insolvency, it did so — as it pointed out at paragraph 23 of that order — exclusively on the assumption that Directive 2002/74 had already been transposed into national law at the relevant date, a matter which it was for the national court to verify.
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, από το σκεπτικό της αποφάσεως περί παραπομπής προκύπτει ότι, κατά το αιτούν δικαστήριο, η οδηγία 2002/74 δεν είχε ακόμη μεταφερθεί στην εθνική έννομη τάξη όταν έληξε η σχετική προθεσμία, δηλαδή στις 8 Οκτωβρίου 2005 (βλ., σχετικά, απόφαση της 29ης Νοεμβρίου 2007, C-6/07, Επιτροπή κατά Ισπανίας, η οποία δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή).
As regards the case before the referring court, the grounds of the order for reference indicate that, according to that court, Directive 2002/74 had not been transposed into national law by 8 October 2005, the deadline for its transposition (see, to that effect, Case C-6/07 Commission v Spain, not published in the ECR.
Σχετικά με το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 80/987
Direct effect of the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987
Με την επιφύλαξη της συνδρομής των προϋποθέσεων που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να είναι δυνατή η επίκληση, ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, διατάξεως
Leaving aside the question of the conditions which must be fulfilled so that a provision of a directive, which has not yet been transposed or which has been transposed
VELASCO NAVARRO οδηγίας που δεν έχει ακόμη μεταφερθεί ή έχει μεταφερθεί εσφαλμένως στην εσωτερική έννομη τάξη (βλ. αποφάσεις της 11ης Ιουλίου 2002, C-62/00, Marks & Spencer, Συλλογή 2002, σ. I-6325, σκέψη 25, καθώς και της 8ης Ιουνίου 2006, C-430/04, Feuerbestattungsverein Halle, Συλλογή 2006, σ. I-4999, σκέψεις 28 και 29), αποτελεί πάγια νομολογία ότι η οδηγία παράγει άμεσο αποτέλεσμα μόνο μετά τη λήξη της προθεσμίας μεταφοράς της στην έννομη τάξη των κρατών μελών (αποφάσεις της 3ης Μαρτίου 1994, C-316/93, Vaneetveld, Συλλογή 1994, σ. Ι-763, σκέψη 16, καθώς και της 14ης Σεπτεμβρίου 2000, C-348/98, Mendes Ferreira και Delgado Correia Ferreira, Συλλογή 2000, σ. I-6711, σκέψη 33). 26
VELASCO NAVARRO incorrectly, may be relied upon before the national courts (Case C-62/00 Marks & Spencer [2002] ECR I-6325, paragraph 25, and Case C-430/04 Feuerbestattungsverein Halle [2006] ECR I-4999, paragraphs 28 and 29), it is settled caselaw that a directive can have direct effect only after the expiry of the time-limit laid down for its transposition into national law (Case C-316/93 Vaneetveld [1994] ECR I-763, paragraph 16, and Case C-348/98 Mendes Ferreira and Delgado Correia Ferreira [2000] ECR I-6711, paragraph 33). 26
Εν προκειμένω, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2002/74, η προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο έληξε στις 8 Οκτωβρίου 2005.
In the present case, the deadline for transposition is, pursuant to the first subparagraph of Article 2(1) of Directive 2002/74, 8 October 2005.
Στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης, πρέπει να εξεταστεί αν είναι δυνατή η επίκληση του άμεσου αποτελέσματος της οδηγίας αυτής μετά την ημερομηνία αυτή σχετικά με περιστατικά που συνέβησαν πριν από αυτή.
For the purposes of the case before the referring court, it is necessary to ascertain whether the possible direct effect of that directive can be relied upon, after that date, in relation to facts which occurred before that date.
Συγκεκριμένα, η αφερεγγυότητα της Camisas Leica διαπιστώθηκε στις 5 Μαρτίου 2003, ήτοι πριν τη λήξη της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο, και η ενάγουσα της κύριας δίκης εξακολούθησε, μετά την ημερομηνία αυτή, να αξιώνει από το Fogasa αποζημίωση λόγω απολύσεως συνεπεία της αφερεγγυότητας.
On 5 March 2003, that is to say, before the deadline for transposition of Directive 2002/74, Camisas Leica was declared insolvent; after the deadline for transposition of the directive, the claimant in the main proceedings maintained, vis-à-vis Fogasa, her claim relating to the debt owing to her in the form of compensation for her dismissal as a result of that insolvency.
Από τη νομολογία του Δικαστηρίου συνάγεται σχετικά (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 10ης Νοεμβρίου 1992, C-156/91, Hansa Fleisch Ernst Mundt, Συλλογή 1992, σ. I-5567, σκέψη 20, και προπαρατεθείσα απόφαση Vaneetveld, σκέψη 18) ότι, αν ένα κράτος μέλος δεν έχει μεταφέρει στο εσωτερικό δίκαιο την οδηγία 2002/74 εντός της ταχθείσας προθεσμίας, επίκληση του άμεσου αποτελέσματος της οδηγίας αυτής επιτρέπεται, από τις 8 Οκτωβρίου 2005, μόνο για αφερεγγυότητα που επήλθε μετά την ημερομηνία αυτή, πράγμα που δεν συμβαίνει στην υπόθεση της κύριας δίκης.
In that regard, it is possible to infer from the caselaw of the Court (see, to that effect, Case C-156/91 Hansa Fleisch Ernst Mundt [1992] ECR I-5567, paragraph 20, and Vaneetveld, paragraph 18) that, where a Member State has not transposed Directive 2002/74 within the period allowed, the possible direct effect of that directive can be relied upon, from 8 October 2005, only in relation to cases of insolvency which have occurred after that date, which is not the position in the case before the referring court.
Παρατηρείται, συναφώς, ότι τα κράτη μέλη ήταν, βεβαίως, υποχρεωμένα να προσαρμόσουν τις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας τους στην οδηγία 2002/74 πριν τις
On that point, it should be noted that, although, clearly, the Member States were under an obligation to bring their national provisions into conformity with
8 Οκτωβρίου 2005, αλλά η υποχρέωση εξαντλούνταν, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας αυτής, με την εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων μόνο σε περιπτώσεις όπου η αφερεγγυότητα επέρχεται πριν την έναρξη ισχύος τους.
Directive 2002/74 before 8 October 2005, they are obliged under the second subparagraph of Article 2(1) of that directive to apply those provisions only to cases of insolvency which have occurred after their entry into force.
Επομένως, οι διατάξεις της οδηγίας 2002/74 καταλαμβάνουν μόνον τις περιπτώσεις όπου η αφερεγγυότητα επήλθε είτε αφού η οδηγία τέθηκε σε εφαρμογή, ακόμη και πριν τη λήξη της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο, είτε, σε περίπτωση που δεν έγινε η μεταφορά, μετά τη λήξη της εν λόγω προθεσμίας.
Thus, the provision made by Directive 2002/74 can cover only insolvencies which have occurred after the transposition of the directive into national law — including those occurring before the deadline for transposition — or, in the absence of transposition, only those which have occurred after that deadline.
Κατά συνέπεια, στα υποβληθέντα ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, αν η οδηγία 2002/74 δεν είχε μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο στις 8 Οκτωβρίου 2005, δεν μπορεί, σε κάθε περίπτωση, να γίνει επίκληση του άμεσου αποτελέσματος του άρθρου 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987, αν η αφερεγγυότητα επήλθε πριν από την ημερομηνία αυτή.
The reply to the questions referred must therefore be that, where Directive 2002/74 has not been transposed into national law by 8 October 2005, the possible direct effect of the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987 cannot, in any event, be relied upon in relation to a state of insolvency which occurred before that date.
Σχετικά με την παραβίαση της αρχής της ισότητας
Breach of the principle of equal treatment
Αν και τα δύο υποβληθέντα στο Δικαστήριο ερωτήματα αφορούν, σύμφωνα με τη διατύπωσή τους, μόνον το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987, πρέπει να υπομνηστεί, αναφορικά με το διάστημα μεταξύ της ενάρξεως ισχύος της οδηγίας 2002/74 και της λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στο εσωτερικό δίκαιο, ότι, οσάκις εθνική κανονιστική ρύθμιση υπεισέρχεται στο πεδίο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου, το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο προδικαστικώς, οφείλει να παρέχει όλα τα ερμηνευτικά στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου το εθνικό δικαστήριο να εκτιμήσει αν η κανονιστική αυτή ρύθμιση είναι συμβατή με τα
Although, by virtue of their wording, the two questions referred to the Court concern solely the direct effect of the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987, it is important to recall — as regards the period falling between the date of the entry into force of Directive 2002/74 and the deadline for transposition of that directive — that, where national rules fall within the scope of Community law, and reference is made to the Court for a preliminary ruling, the Court must provide all the interpretative criteria needed by the national court for the purposes of determining whether those
VELASCO NAVARRO θεμελιώδη δικαιώματα των οποίων τον σεβασμό διασφαλίζει (βλ., σχετικά, αποφάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2002, C-442/00, Rodríguez Caballero, Συλλογή 2002, σ.
VELASCO NAVARRO rules are compatible with the fundamental rights the observance of which the Court ensures (see, to that effect, Case C-442/00 Rodríguez Caballero [2002] ECR I-11915, paragraph 31 and the caselaw cited, and Case C-276/01 Steffensen [2003] ECR I-3735, paragraph 70).
Επομένως, ενώ τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια, στο πλαίσιο της οδηγίας 80/987, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2002/74, να μην προβλέπουν, στην εσωτερική έννομη τάξη, εγγύηση καταβολής των οφειλόμενων σε περίπτωση απολύσεως αποζημιώσεων, αφού το τροποποιημένο άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας αυτής όντως δεν προβλέπει τέτοια υποχρέωση, εντούτοις μια εθνική κανονιστική ρύθμιση που προβλέπει τέτοια εγγύηση εμπίπτει, από της ενάρξεως ισχύος της οδηγίας 2002/74, δηλαδή από τις 8 Οκτωβρίου 2002, στο πεδίο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου όσον αφορά την εφαρμογή της σε περιστατικά μεταγενέστερα της ενάρξεως ισχύος (βλ., σχετικά, απόφαση της 7ης Σεπτεμβρίου 2006, C-81/05, Cordero Alonso, Συλλογή 2006, σ.
Thus, although Member States are free, within the framework of Directive 80/987, not to provide in national law a guarantee of payment of compensation for dismissal (as the first paragraph of Article 3 of that directive contains no obligation to that effect), rules of national law which do provide for such a guarantee fall, with effect from 8 October 2002 — the date of the entry into force of Directive 2002/74 — within the scope of Community law as regards their application to events subsequent to that date (see, to that effect, Case C-81/05 Cordero Alonso [2006] ECR I-7569, paragraphs 31 and 32).
I-7569, σκέψεις 31 και 32). Κατά συνέπεια, μετά την ημερομηνία αυτή, η εν λόγω κανονιστική ρύθμιση πρέπει να είναι συμβατή με τις γενικές αρχές και τα θεμελιώδη δικαιώματα των οποίων τον σεβασμό διασφαλίζει το Δικαστήριο, περιλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, της γενικής αρχής της ισότητας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Rodríguez Caballero, σκέψεις 31 και 32).
For that reason, the lawfulness of such rules are conditional, from that date, upon their compliance with the general principles and fundamental rights whose observance the Court ensures and within which the general principle of equal treatment and non-discrimination features prominently (Rodríguez Caballero, paragraphs 31 and 32).
Υπενθυμίζεται ότι, σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη, το άρθρο 33, παράγραφος 2, του νόμου περί εργαζομένων καθιερώνει τέτοια εγγύηση καταβολής ορισμένων αποζημιώσεων λόγω απολύσεως ή λύσεως της συμβάσεως εργασίας, κατά τα οριζόμενα στον νόμο αυτό.
It should be noted that Article 33(2) of the Workers’ Statute provides such a guarantee of payment, in the event of the insolvency of the employer, of certain compensation provided for under that statute for dismissal or for the termination of an employment contract.
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι, από της ενάρξεως ισχύος της οδηγίας 2002/74, η εν λόγω διάταξη εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987 και, ως εκ τούτου, του κοινοτικού δικαίου.
In consequence, it should be held that, from the date of entry into force of Directive 2002/74, Article 33(2) of the Workers’ Statute is covered by the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987 and thus falls within the scope of Community law.
Επομένως, πρέπει, μετά την ημερομηνία αυτή, να είναι συμβατή με τις γενικές αρχές και τα θεμελιώδη δικαιώματα που αναγνωρίζει η κοινοτική έννομη τάξη (βλ., σχετικά, απόφαση της 7ης Σεπτεμβρίου 2006, C-81/05, Cordero Alonso, Συλλογή 2006, σ. I-7569, σκέψη 37).
With effect from that date, its lawfulness is therefore conditional upon its compliance with the general principles and fundamental rights recognised in the Community legal order (see, to that effect, Case C-81/05 Cordero Alonso [2006] ECR I-7569, paragraph 37).
Απόκειται, συνεπώς, στο εθνικό δικαστήριο να ερμηνεύσει την επίμαχη στην κύρια δίκη εθνική κανονιστική ρύθμιση κατά τρόπο σύμφωνο με τις εν λόγω γενικές αρχές και τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως αυτά ερμηνεύονται από το Δικαστήριο, ιδίως δε με την αρχή της ισότητας (βλ., σχετικώς, προπαρατεθείσα διάταξη Guerrero Pecino, σκέψη 30, και προπαρατεθείσα απόφαση Cordero Alonso, σκέψη 38).
It follows that it is for the referring court to interpret the national rules at issue in the main proceedings in accordance with those general principles and fundamental rights as interpreted by the Court and, in particular, the principle of equal treatment (see, to that effect, the order in Guerrero Pecino, paragraph 30, and Cordero Alonso, paragraph 38).
Σχετικά με την αρχή της ισότητας, η οποία επιβάλλει να μην αντιμετωπίζονται κατά διαφορετικό τρόπο παρόμοιες καταστάσεις, εκτός αν η διαφοροποίηση δικαιολογείται αντικειμενικώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει, σχετικά με την επίμαχη στην κύρια δίκη κανονιστική ρύθμιση, ότι οι παρανόμως απολυθέντες μισθωτοί βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση, όσον αφορά το δικαίωμα αποζημιώσεως σε περίπτωση μη επαναπροσλήψεως (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Rodríguez Caballero, σκέψη 33, και απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2004, C-520/03, Olaso Valero, Συλλογή 2004, σ. I-12065, σκέψεις 34 και 35).
As regards the principle of equal treatment, in accordance with which comparable situations must not be treated differently unless such difference in treatment is object ively justified, the Court has held — in relation to the legislation at issue in the case before the referring court — that workers who have been unfairly dismissed are in a comparable situation in so far as they are entitled to compensation in the event that they are not reinstated (see Rodríguez Caballero, paragraph 33, and Case C-520/03 Olaso Valero [2004] ECR I-12065, paragraphs 34 and 35).
Διαπιστώνοντας, στη συνέχεια της συλλογιστικής του, ότι ουδέν πειστικό επιχείρημα προβλήθηκε προς δικαιολόγηση της διαφορετικής μεταχειρίσεως μεταξύ των απαιτήσεων για αποζημιώσεις λόγω παράνομης απολύσεως που έχουν αναγνωριστεί με δικαστική ή διοικητική απόφαση και εκείνων που έχουν αναγνωριστεί στο πλαίσιο δικαστικού συμβιβασμού, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι κανονιστική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη παραβιάζει την αρχή της ισότητας, εφόσον ορίζει ότι, στη δεύτερη περίπτωση, οι απαιτήσεις για αποζημίωση δεν καλύπτονται από τον οργανισμό εγγυήσεως (βλ., σχετικά, προπαρατεθείσα απόφαση Olaso Valero, σκέψεις 36 και 37).
On establishing, in the course of its reasoning, that no persuasive argument had been made to justify the difference in treatment between claims corresponding to compensation for unfair dismissal, awarded by judgment or administrative decision, and claims for compensation for unfair dismissal, established under a conciliation procedure, the Court arrived at the conclusion that legislation such as that at issue in the main proceedings is contrary to the principle of equal treatment where it excludes the latter claims for compensation from the responsibilities of the guarantee institutions (see, to that effect, Olaso Valero, paragraphs 36 and 37).
Επιπροσθέτως, ενώπιον μιας τέτοιας δυσμενούς διακρίσεως, η τήρηση της αρχής της ισότητας μπορεί να διασφαλιστεί μόνο με την παροχή, στα άτομα που τυγχάνουν δυσμενούς μεταχειρίσεως, των ιδίων πλεονεκτημάτων με εκείνα που παρέχονται στα άτομα της ευνοημένης κατηγορίας (προπαρατεθείσες αποφάσεις Rodríguez Caballero, σκέψη 42, και Cordero Alonso, σκέψη 45).
It should be added that, in the face of such discrimination, observance of the principle of equal treatment can be ensured only by granting to persons within the disadvantaged category — for so long as the directive has not been correctly transposed into domestic law by the national legislature — the same advantages as those enjoyed by persons within the favoured category (Rodríguez Caballero, paragraph 42, and Cordero Alonso, paragraph 45).
Από τις προηγούμενες σκέψεις προκύπτει ότι, οσάκις εθνική κανονιστική ρύθμιση εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 80/987, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2002/47, τα εθνικά δικαστήρια υποχρεούνται, αν η αφερεγγυότητα επήλθε μεταξύ της ενάρξεως ισχύος της οδηγίας 2002/74 και της λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στο εθνικό δίκαιο, να διασφαλίζουν την εφαρμογή της εν λόγω εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως κατά τρόπο σύμφωνο προς την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων, όπως αυτή αναγνωρίζεται στην κοινοτική έννομη τάξη.
It follows from the foregoing that, where rules of national law fall within the scope of Directive 80/987, the national courts are bound, as regards a state of insolvency occurring between the date of the entry into force of Directive 2002/74 and the deadline for transposition of that directive into national law, to ensure that the application of those rules of national law is consistent with the principle of non-discrimination, as recognised by the Community legal order.
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Since these proceedings are, for the parties to the main proceedings, a step in the action pending before the national court, the decision on costs is a matter for that court.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφαίνεται:
On those grounds, the Court (Fourth Chamber) hereby rules:
Υπόθεση C-256/06
Case C-256/06
(αίτηση του Bundesfinanzhof για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Bundesfinanzhof)
«Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων — Άρθρα 73 B και 73 Δ της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρα 56 ΕΚ και 58 ΕΚ) — Φόροι κληρονομίας — Απολογισμός της αξίας των συστατικών στοιχείων της κληρονομίας — Γεωργική και δασική περιουσία που βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος — Λιγότερο ευνοϊκή μέθοδος υπολογισμού της αξίας αυτών των περιουσιακών στοιχείων και του ύψους του οφειλόμενου φόρου»
(Free movement of capital — Articles 73b and 73d of the EC Treaty (now Articles 56 EC and 58 EC) — Inheritance tax — Valuation of assets forming part of the estate — Agricultural and forestry assets in another Member State — Less favourable method of valuation of assets and calculation of the tax payable)
Mazák της 11ης Σεπτεμβρίου 2007 . . . .
Opinion of Advocate General Mazák delivered on 11 September 2007 . . .
I - 126Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 17ης Ιανουαρίου 2008 . . . . I - 140
Judgment of the Court (Second Chamber), 17 January 2008 . . . . . . .
Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων — Περιορισμοί — Φόρος κληρονομίας[Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 73 B § 1 και 73 Δ (νυν άρθρα 56 § 1 ΕΚ και 58 ΕΚ)
Free movement of capital — Restrictions — Inheritance tax(EC Treaty, Art. 73b(1)1, and 73d (now Arts 56(1)EC and 58 EC))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-256/06 περιλαμβάνει γεωργική και δασική ακίνητη περιουσία κείμενη σε άλλο κράτος μέλος βαρύνεται, στο επίμαχο κράτος μέλος, με υψηλότερο φόρο κληρονομίας από εκείνον που θα επιβαλλόταν αν όλα τα συστατικά της στοιχεία βρίσκονταν εντός του εδάφους του, έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό των κινήσεων κεφαλαίων, καθόσον μειώνει την αξία της κληρονομίας που περιλαμβάνει ακίνητη περιουσία κείμενη εκτός του εθνικού εδάφους.
State being subject, in the first Member State, to inheritance tax that is higher than that which would be payable if the assets inherited were situated exclusively within the territory of that State, have the effect of restricting the movement of capital by reducing the value of an inheritance consisting of such an asset situated outside national territory.
Το άρθρο 73 B, παράγραφος 1, της Συνθήκης (νυν άρθρο 56, παράγραφος 1, ΕΚ), σε συνδυασμό με το άρθρο 73 Δ της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 58 ΕΚ), πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει ρύθμιση κράτους μέλους, η οποία προβλέπει ότι, για τον υπολογισμό του ύψους του οφειλόμενου φόρου επί κληρονομίας αποτελούμενης από περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται εντός του εδάφους του και από γεωργική και δασική ακίνητη περιουσία κείμενη σε άλλο κράτος μέλος,
Article 73b(1) of the Treaty (now Article 56(1) EC), read in conjunction with Article 73d of the Treaty (now Article 58 EC), must be interpreted as precluding legislation of a Member State which, for the purposes of calculating the tax on an inheritance consisting of assets situated in that State and agricultural land and forestry situated in another Member State,