natgillin/translations-raw huggingface dataset:
1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 3288/94 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994 (ΕΕ L 349, σ.
1), as amended by Council Regulation (EC) No 3288/94 of 22 December 1994 (OJ 1994 L 349, p.
83, στο εξής: κανονισμός 40/94) ορίζει:
83) (‘Regulation No 40/94’), provides:
[…] β) τα σήματα που στερούνται διακριτικού χαρακτήρα· γ) τα σήματα που αποτελούνται αποκλειστικά από σημεία ή ενδείξεις που μπορούν να χρησιμεύσουν, στις συναλλαγές για τη δήλωση του είδους, της ποιότητας, της ποσότητας, του προορισμού, της αξίας, της γεωγραφικής προέλευσης ή του χρόνου παραγωγής του προϊόντος ή της παροχής της υπηρεσίας ή άλλων χαρακτηριστικών αυτών·
(c) trade marks which consist exclusively of signs or indications which may serve, in trade, to designate the kind, quality, quantity, intended purpose, value, geographical origin or the time of production of the goods or of rendering of the service, or other characteristics of the goods or service;
EUROHYPO κατά ΓΕΕΑ δ) τα σήματα που συνίστανται αποκλειστικά από σημεία ή ενδείξεις τα οποία έχουν καταστεί συνήθη στην καθημερινή γλώσσα ή στη θεμιτή και πάγια πρακτική του εμπορίου·
(d) trade marks which consist exclusively of signs or indications which have become customary in the current language or in the bona fide and established practices of the trade;
Το άρθρο 38, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 έχει ως εξής:
Article 38(1) of Regulation No 40/94 provides:
«Εάν η καταχώριση του σήματος είναι απαράδεκτη σύμφωνα με το άρθρο 7, για το σύνολο ή μέρος των προϊόντων ή υπηρεσιών για τις οποίες αιτείται το κοινοτικό σήμα, η αίτηση απορρίπτεται για τα εν λόγω προϊόντα ή υπηρεσίες.»
‘Where, under Article 7, a trade mark is ineligible for registration in respect of some or all of the goods or services covered by the Community trade mark application, the application shall be refused as regards those goods or services.’
«Κατά την ενώπιόν του διαδικασία, το Γραφείο εξετάζει τα πραγματικά περιστατικά·[…]»
In proceedings before it the Office shall examine the facts of its own motion; …’
Στις 30 Απριλίου 2002, η αναιρεσείουσα υπέβαλε στο ΓΕΕΑ αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου EUROHYPO για υπηρεσίες που εμπίπτουν στην κλάση 36 του Διακανονισμού της Νίκαιας και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή:
On 30 April 2002, the appellant applied to OHIM for registration of the word sign EUROHYPO for services in Class 36 of the Nice Agreement and corresponding to the following description:
«Χρηματοπιστωτικές υποθέσεις·νομισματικές υποθέσεις· κτηματομεσιτικές υποθέ-σεις·χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες·χρηματοδοτήσεις·δημοσιονομικές αναλύσεις·τραπεζικές εργασίες διαχείρισης χαρτοφυλακίου· ασφαλίσεις.»
‘Financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; provision of financial services; financing; financial analysis; investment affairs; insurance affairs’.
Δεδομένου ότι ο εξεταστής του ΓΕΕΑ απέρριψε με απόφαση της 30ής Αυγούστου 2002 την αίτηση αυτή, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 7, παράγραφοι 1, στοιχεία β΄ και γ΄, και 2, του κανονισμού 40/94, η αναιρεσείουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του ΓΕΕΑ.
Since the application was rejected by the OHIM examiner by decision of 30 August 2002, pursuant to Article 7(1)(b) and (c) and Article 7(2) of Regulation No 40/94, the appellant filed an appeal at OHIM.
Με την επίδικη απόφασή του, το ΓΕΕΑ δέχθηκε εν μέρει την προσφυγή και ακύρωσε την απόφαση του εξεταστή κατά το μέτρο που αφορούσε τις υπηρεσίες «δημοσιονομικές αναλύσεις· τραπεζικές εργασίες διαχείρισης χαρτοφυλακίου· ασφαλίσεις».
In the contested decision OHIM partially upheld the appeal and annulled the examiner’s decision as regards ‘financial analysis; investment affairs; insurance affairs’.
Αντιθέτως, απέρριψε την προσφυγή κατά το μέτρο που αφορούσε τις λοιπές υπηρεσίες της κλάσεως 36, ήτοι τις «[χ]ρηματοπιστωτικές υποθέσεις· νομισματικές υποθέσεις· κτηματομεσιτικές υποθέσεις· χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες· χρηματοδοτήσεις».
The appeal was, however, dismissed as regards the other services in Class 36, namely, ‘financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; provision of financial affairs; provision of financial services; financing’.
Το ΓΕΕΑ εκτίμησε, κατ’ ουσίαν, ότι τα στοιχεία «EURO» και «HYPO» γίνονται αμέσως αντιληπτά υπό την έννοια ότι παραπέμπουν στα χαρακτηριστικά αυτών των πέντε υπηρεσιών και ότι η ένωσή τους σε μία και μόνο λέξη δεν καθιστά το σήμα λιγότερο περιγραφικό.
Essentially, OHIM held that the components EURO and HYPO contained a clearly understandable indication of the characteristics of the five services mentioned above and that the combination of those two components in one word did not render the mark less descriptive.
Επομένως, έκρινε ότι το λεκτικό σημείο EUROHYPO είναι
Therefore, it held that the word sign EUROHYPO was
EUROHYPO κατά ΓΕΕΑ περιγραφικό των υπηρεσιών αυτών και ότι, ως εκ τούτου, στερείται διακριτικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, τουλάχιστον όσον αφορά τις γερμανόφωνες χώρες, τούτο δε συνιστά επαρκή λόγο για την απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού.
EUROHYPO v OHIM descriptive of ‘financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; provision of financial services; financing’ and that it was, therefore, devoid of any distinctive character within the meaning of Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94, at least in Germanspeaking countries, and that that ground was sufficient, under Article 7(2) of that regulation, to justify a refusal of protection.
Η διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
The proceedings before the Court of First Instance and the judgment under appeal
Στις 5 Νοεμβρίου 2004, η αναιρεσείουσα άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή περί ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως.
On 5 November 2004, the appellant brought an action before the Court of First Instance for annulment of the contested decision.
Προς στήριξη της προσφυγής της, προέβαλε δύο λόγους ακυρώσεως, αντλούμενους, αντιστοίχως, από παράβαση των άρθρων 74, παράγραφος 1, και 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
In support of that action, the appellant raised two pleas in law claiming, respectively, infringement of Article 74(1), and of Article 7(1)(b), of Regulation No 40/94.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 74, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94, η αναιρεσείουσα ισχυρίσθηκε ότι το ΓΕΕΑ δεν εξέτασε ορθώς, με την επίδικη απόφασή του, τον τρόπο κατά τον οποίο το κοινό αντιλαμβάνεται το λεκτικό σημείο EUROHYPO.
By its first plea, alleging infringement of Article 74(1) of Regulation No 40/94, the appellant claimed that, in the contested decision, OHIM did not exhaustively examine the public’s perception of the word sign EUROHYPO.
Το Πρωτοδικείο απέρριψε αυτόν τον λόγο ακυρώσεως, καθόσον έκρινε με τη σκέψη 20 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι «[…] Το γεγονός ότι το τμήμα προσφυγών, που έφθασε σε ικανοποιητικού βαθμού πεποίθηση ως προς τον περιγραφικό χαρακτήρα των στοιχείων “EURO” και “HYPO” και του όρου “EUROHYPO” για να απορρίψει την αίτηση καταχωρίσεως, προτίμησε να μην πραγματοποιήσει πρόσθετες έρευνες δεν αντιβαίνει στο άρθρο 74, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 40/94».
The Court of First Instance rejected that plea, holding, at paragraph 20 of the judgment under appeal that ‘… the fact that the Board of Appeal, being sufficiently convinced of the descriptiveness of the elements “euro” and “hypo” and the word “eurohypo” to refuse registration, chose not to carry out further research is not contrary to the first sentence of Article 74(1) of Regulation No 40/94’.
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η αναιρεσείουσα υποστήριξε ότι το τέταρτο τμήμα προσφυγών του ΓΕΕΑ παρέβη το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, καθόσον έκρινε ότι το λεκτικό σημείο EUROHYPO είναι περιγραφικό των επίμαχων χρηματοοικονομικών υπηρεσιών.
By its second plea, the appellant claimed infringement of Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 inasmuch as the Fourth Board of Appeal of OHIM had held that the word sign EUROHYPO was descriptive of the financial services at issue.
Όσον αφορά τη βάση στην οποία στηρίχθηκε η επίδικη απόφαση, το Πρωτοδικείο επισήμανε με τις σκέψεις 41, 43 και 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι:
As regards the basis of the contested decision, the Court of First Instance first observed, at paragraphs 41, 43 and 44 of the judgment under appeal:
«41 […] αντίθετα με τους ισχυρισμούς του ΓΕΕΑ, από τις σκέψεις 12 επ. της [επίδικης] απόφασης προκύπτει ότι η απόφαση με την οποία απερρίφθη η αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος EUROHYPO για τις υπηρεσίες «Χρηματοπιστωτικές υποθέσεις· νομισματικές υποθέσεις· κτηματομεσιτικές υποθέσεις, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, χρηματοδοτήσεις», αναφέρεται αποκλειστικά στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
‘41 … contrary to OHIM’s submissions, it is clear from paragraph 12 et seq. of the contested decision that the decision to refuse registration of the word sign EUROHYPO, in respect of “financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; financial services; financing”, refers only to Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94.
Ωστόσο, η ανάλυση που γίνεται στις σκέψεις 13 έως 16, η οποία και στηρίζει την απορριπτική απόφαση, αφορά τον περιγραφικό χαρακτήρα του λεκτικού σήματος EUROHYPO.
However, the analysis carried out in paragraphs 13 to 16 underpinning that decision to refuse registration concerns the descriptiveness of the word sign EUROHYPO.
43 Ωστόσο, υπάρχει φανερή αλληλοεπικάλυψη των πεδίων εφαρμογής των λόγων που διατυπώνουν τα σημεία β΄ έως δ΄ της διάταξης αυτής […].
43 However, there is a clear overlap between the scope of the grounds for refusal set out in subparagraphs (b) to (d) of that provision ….
44 Ομοίως, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου, ένα λεκτικό σήμα που είναι περιγραφικό των χαρακτηριστικών των προϊόντων ή των υπηρεσιών κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του
44 It is also clear from the caselaw of the Court of Justice and the Court of First Instance that a word mark which is descriptive of the characteristics of the goods or services concerned for the purposes of Article 7(1)(c) of Regulation No 40/94
EUROHYPO κατά ΓΕΕΑ κανονισμού 40/94, στερείται ως εκ τούτου οπωσδήποτε διακριτικού χαρακτήρα όσον αφορά αυτά τα ίδια προϊόντα ή υπηρεσίες κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του ιδίου κανονισμού […].»
EUROHYPO v OHIM is, on that account, necessarily devoid of any distinctive character in relation to those goods or services within the meaning of Article 7(1)(b) …’
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο κατέληξε, με τη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «[…] η εκτίμηση της νομιμότητας της [επίδικης] απόφασης επιβάλλει να εξεταστεί αν το τμήμα προσφυγών στήριξε την κρίση ότι το λεκτικό σήμα EUROHYPO είναι περιγραφικό των υπηρεσιών “χρηματοπιστωτικές υποθέ-σεις·νομισματικές υποθέσεις·κτηματομεσιτικές υποθέσεις, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, χρηματοδοτήσεις” που υπάγονται στην κλάση 36.
The Court of First Instance then stated at paragraph 45 of the judgment under appeal that ‘… the assessment of the legality of the contested decision requires verification as to whether the Board of Appeal has established that the word sign EUROHYPO was descriptive of “financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; financial services; financing” within Class 36.
Αν τη στήριξε, η απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως προκύπτει από ορθή εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 ενώ συγχρόνως στηρίζεται σε ορθή εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του ιδίου κανονισμού, και η [επίδικη] απόφαση πρέπει να επικυρωθεί […]».
If that is the case the refusal to register is the result of a correct application of both Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 and Article 7(1) (c) and the contested decision must be upheld. …’.
Ακολούθως, το Πρωτοδικείο εξέτασε το ζήτημα αν το λεκτικό σημείο EUROHYPO είναι περιγραφικό των επίμαχων υπηρεσιών.
The Court of First Instance then examined whether the word sign EUROHYPO was descriptive for the services at issue.
Πρώτον, το Πρωτοδικείο έκρινε με τις σκέψεις 51 και 52 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι το ΓΕΕΑ ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα στοιχεία «EURO» και «HYPO», λαμβανόμενα μεμονωμένως, είναι περιγραφικά των επίμαχων υπηρεσιών.
First, it held, at paragraphs 51 and 52 of the judgment under appeal, that OHIM had rightly found that the individual components EURO and HYPO were descriptive of the services at issue.
Δεύτερον, το Πρωτοδικείο εξέτασε αν η σύνθετη λέξη «EUROHYPO» είναι το ίδιο περιγραφική με τα επιμέρους στοιχεία που την απαρτίζουν.
Second, the Court of First Instance examined whether the descriptive character of the components which comprised the word sign EUROHYPO also existed for the compound word itself.
Με τη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έδωσε καταφατική απάντηση στο ερώτημα αυτό, στηριζόμενο στο εξής σκεπτικό:
At paragraph 55 of the judgment under appeal, the Court found in the affirmative in the following terms:
«55 Εν προκειμένω, αφενός το λεκτικό σήμα EUROHYPO αποτελεί απλώς συνδυασμό δύο περιγραφικών στοιχείων που δεν δημιουργεί αρκετά διαφορετική
‘In the present cases the word sign EUROHYPO is a straightforward combination of two descriptive elements, which does not create an impression sufficiently far
Αφετέρου η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι αυτή η σύνθετη λέξη έχει υπεισέλθει στην κοινή γλώσσα και έχει αποκτήσει δική της σημασία.
The applicant has not shown that that compound word had become part of everyday language and had acquired a meaning of its own.
Αντιθέτως υποστηρίζει ότι το λεκτικό σήμα EUROHYPO δεν έχει υπεισέλθει στην κοινή χρήση της γερμανικής γλώσσας για να δηλώσει τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες.»
It argues, to the contrary, that the word sign EUROHYPO has not become part of everyday German for describing financial services.’
Επιπλέον, το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε με τη σκέψη 56 ότι η λύση την οποία έδωσε το Δικαστήριο με την απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 2001, C-383/99 P, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ, καλούμενη και «Baby-dry» (Συλλογή 2001, σ. I-6251), δεν έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι «[…] [τ]ο επίδικο μόρφημα στην υπόθεση εκείνη ήταν ένα λεξιλογικό εφεύρημα, ασυνήθιστο κατά τη δομή, πράγμα που δεν συμβαίνει με το λεκτικό σήμα EUROHYPO». 21
In addition, at paragraph 56 of the judgment under appeal the Court of First Instance held that the solution identified in the judgment of the Court of Justice in Case C-383/99 P Proctor & Gamble v OHIM [2001] ECR I-6251 (‘Baby-dry’) could not be transposed to the present case given that ‘… the term at issue in that case was a lexical invention which had an unusual structure, which is not the case for the word sign EUROHYPO’. 21
Συνεπώς, το Πρωτοδικείο κατέληξε, με τη σκέψη 57 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι:
Consequently, the Court of First Instance held, at paragraph 57 of the judgment under appeal:
«[…] το τμήμα προσφυγών ορθώς θεώρησε ότι το λεκτικό σήμα EUROHYPO είναι περιγραφικό των υπηρεσιών “χρηματοπιστωτικές υποθέσεις·νομισματικές υποθέσεις· κτηματομεσιτικές υποθέσεις, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και χρηματοδοτήσεις” που περιλαμβάνονται στην κλάση 36 και για τον λόγο αυτό δεν έχει διακριτικό χαρακτήρα.
‘The Board of Appeal … lawfully found that the word sign EUROHYPO was descriptive of “financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; financial services and financing” in Class 36 and was, therefore, devoid of any distinctive character.
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με ό,τι αναφέρθηκε στη σκέψη 45 ανωτέρω, δεν απαιτείται να εξεταστεί αν το τμήμα προσφυγών προέβαλε άλλους λόγους για να στηρίξει την κρίση ότι το ζητούμενο σήμα στερείται διακριτικού χαρακτήρα.»
It follows that, in accordance with the findings in paragraph 45 above, there is no need to examine whether the Board of Appeal put forward other grounds for finding that the mark applied for was devoid of any distinctive character.’
Τέλος, με τη σκέψη 58 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε απαράδεκτο τον ισχυρισμό περί έντονης χρήσεως του σήματος, καθόσον προβλήθηκε το πρώτον ενώπιόν του.
Finally, at paragraph 58 of the judgment under appeal, the Court of First Instance held that the claim based on the widespread use of the mark was inadmissible as that claim was raised for the first time before the Court of First Instance.
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή στο σύνολό της.
Therefore, the Court of First Instance dismissed the action in its entirety.
Με την αίτησή της αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
In its appeal, the appellant claims that the Court should:
— να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου·
— set aside the judgment under appeal;
— να ακυρώσει την επίδικη απόφαση και
— annul the contested decision;
— να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
— order OHIM to pay the costs.
Το ΓΕΕΑ ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.
OHIM claims the Court should dismiss the appeal and order the appellant to pay the costs.
Η αναιρεσείουσα προβάλλει προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως δύο λόγους που αντλούνται, αντιστοίχως, από παράβαση των άρθρων 74, παράγραφος 1, και 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
In support of its appeal, the appellant relies on two pleas in law alleging, respectively, infringement of Article 74(1), and of Article 7(1)(b), of Regulation No 40/94.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
The first plea in law
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το άρθρο 74, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 επιβάλλει στο ΓΕΕΑ την υποχρέωση να πραγματοποιεί εμπεριστατωμένες αναλύσεις, προκειμένου να διαπιστώνει με βεβαιότητα αν συντρέχουν λόγοι απορρίψεως της αιτήσεως καταχωρίσεως.
By its first plea, the appellant claims that Article 74(1) of Regulation No 40/94 requires OHIM to carry out in-depth analyses in order to establish with certainty whether there are grounds for refusing registration.
Εν προκειμένω, το ΓΕΕΑ ανέλυσε απλώς τον περιγραφικό χαρακτήρα των επιμέρους στοιχείων «EURO» και «HYPO», χωρίς να προβεί σε οποιαδήποτε διαπίστωση περί τα πραγματικά περιστατικά, η οποία να αφορά το λεκτικό σημείο EUROHYPO στο σύνολό του.
In the present case, OHIM restricted itself to an analysis of the descriptive character of the individual components EURO and HYPO without making findings of fact on the word mark EURO-HYPO as a whole.
Επιπλέον, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο ΓΕΕΑ ότι πραγματοποίησε έρευνες στο διαδίκτυο σχετικά με το σήμα EUROHYPO και ότι απέκρυψε εσκεμμένως τα αποτελέσματά τους, καθόσον δεν προέκυπτε από αυτά ότι το εν λόγω σήμα χρησιμοποιείται για περιγραφικούς σκοπούς.
In addition, the appellant criticises OHIM for having carried out internet research in relation to the mark EUROHYPO and that it knowingly concealed the results in so far as they did not show that the mark was used in a descriptive way.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το ΓΕΕΑ παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά.
In so doing, OHIM misrepresented the facts.
Επομένως, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον έκρινε ότι η έλλειψη οποιασδήποτε μνείας περί ερευνών στο διαδίκτυο σχετικά με τον περιγραφικό χαρακτήρα του σήματος EUROHYPO στην αιτιολογία της επίδικης αποφάσεως δεν αντέβαινε στο άρθρο 74, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94.
The Court of First Instance accordingly erred in law by holding that the absence of references to Internet research in relation to the descriptive character of the mark EUROHYPO in the reasoning of the contested decision was not contrary to Article 74(1) of Regulation No 40/94.
Το ΓΕΕΑ αντιτείνει ότι δεν υπόκειται σε αυστηρές δεσμεύσεις όσον αφορά την απόδειξη.
OHIM contends that it is not bound by strict evidential requirements.
Συγκεκριμένα, κατ’ εφαρμογήν της αρχής της ελεύθερης εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων, το ΓΕΕΑ μπορεί να κρίνει, βάσει της πεποιθήσεως που έχει διαμορφώσει, αν θα θεωρήσει κάποιο πραγματικό περιστατικό ως αυταπόδεικτο.
In particular, under the principle of unfettered evaluation of the evidence, it may make its decision on the basis of its own belief whether it considers a fact has been proved.
Συνεπώς, οσάκις εκτιμά ότι έχει στη διάθεσή του επαρκή στοιχεία για να λάβει την απόφασή του, δεν υποχρεούται να πραγματοποιεί έρευνες και αναλύσεις.
Therefore, once it considers that it has sufficient evidence to make a decision, it is not obliged to continue its investigation and analysis.
Επιπλέον, το ΓΕΕΑ υπογραμμίζει ότι η περιγραφική χρήση ενός καινοφανούς όρου δεν αποτελεί κριτήριο εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 και, επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στο τμήμα προσφυγών ότι παρέλειψε να μνημονεύσει αυτό το στοιχείο.
OHIM contends, in addition, that the descriptive use of a newly-created word is not a relevant criterion in the application of Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 and, therefore, that the Board of Appeal could not be criticised for not mentioning it.
Κατ’ αρχάς, διαπιστώνεται ότι, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει μεν τυπικώς την ύπαρξη πλάνης περί το δίκαιο, πλην όμως βάλλει, κατ’ ουσίαν, κατά της εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών και, ειδικότερα, επιδιώκει να αμφισβητήσει την αποδεικτική αξία ορισμένων πραγματικών περιστατικών, στα οποία στηρίχθηκε το Πρωτοδικείο για να αποφανθεί ότι το ΓΕΕΑ δεν ήταν υποχρεωμένο να πραγματοποιήσει πρόσθετες έρευνες, εφόσον είχε πεισθεί επαρκώς ότι τόσο τα επιμέρους στοιχεία «EURO» και «HYPO» όσο και ο σύνθετος όρος EUROHYPO έχουν περιγραφικό χαρακτήρα.
It should be stated, at the outset, that by its first plea, even though it has formally pleaded an error in law, the appellant is seeking, in essence, to call into question the factual assessment carried out by the Court of First Instance and, in particular, to dispute the probative value of a number of facts which led the Court of First Instance to find that OHIM was not obliged to undertake additional research where it was sufficiently certain as regards the descriptive character of the components EURO and HYPO and of the word EUROHYPO.
Εντούτοις, κατά πάγια νομολογία, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξακριβώνει τα πραγματικά περιστατικά ούτε, καταρχήν, να εξετάζει τα αποδεικτικά στοιχεία που δέχθηκε το Πρωτοδικείο σε σχέση με τα περιστατικά αυτά.
It follows from settled caselaw that the Court of Justice has no jurisdiction to establish the facts or, in principle, to examine the evidence which the Court of First Instance accepted in support of those facts.
Εφόσον, δηλαδή, η προσκόμιση των αποδεικτικών αυτών στοιχείων ήταν νομότυπη και τηρήθηκαν οι γενικές αρχές του δικαίου και οι διαδικαστικοί κανόνες που διέπουν τη διεξαγωγή των αποδείξεων, το Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμήσει την αξία που πρέπει να προσδοθεί στα στοιχεία που του έχουν υποβληθεί.
Provided that the evidence has been properly obtained and the general principles of law and the rules of procedure in relation to the burden of proof and the taking of evidence have been observed, it is for the Court of First Instance alone to assess the value which should be attached to the evidence produced to it.
Πάντως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα αμφισβήτησε απλώς την ανάλυση των πραγματικών περιστατικών την οποία πραγματοποίησε το ΓΕΕΑ με την επίδικη απόφασή του, προβάλλοντας, ειδικότερα, τον ισχυρισμό ότι η ανάλυση αυτή υπήρξε ελλιπής.
However, it must be pointed out that, in the context of the first plea, the appellant limits itself to challenging the assessment of the facts carried out by OHIM in the contested decision and, in particular, the alleged incomplete nature of that assessment.
Αντιθέτως, όχι μόνον δεν απέδειξε άλλ’ ούτε καν ισχυρίσθηκε ότι η εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων ήταν προδήλως εσφαλμένη.
By contrast, it has not shown, nor even alleged, that the Court of First Instance carried out a clearly incorrect assessment of the evidence.
Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να κριθεί απαράδεκτος.
Therefore, the first plea in law must be held to be inadmissible.
Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
The second plea in law