natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το σήμα καταχωρίστηκε στο Γραφείο Σημάτων της Benelux με τον αριθμό 549146.
The mark was registered by the Benelux trade mark office under No 549146.
Η Ajax ενήγαγε, με δικόγραφο που επιδόθηκε σας 8 Φεβρουαρίου 1995, την Ansul ενώπιον του Arrondissementsrechtbank te Rotterdam (Κάτω Χώρες) και ζήτησε, αφενός, την έκπτωση της Ansul από το δικαίωμα επί του σήματος Minimax, το οποίο έχει καταχωριστεί με τον αριθμό 052713, λόγω μη χρήσεως και, αφετέρου, την ακύρωση της καταχωρίσεως του ιδίου σήματος με τον αριθμό 549146, λόγω καταθέσεως αντίθετης προς την καλή πίστη.
On 8 February 1995 Ajax brought an action before the Arrondissementsrechtbank te Rotterdam (District Court, Rotterdam) (Netherlands) for an order for, first of all, revocation of Ansul's rights in the Minimax trade mark registered in 1971 under No 052713 owing to non-use and, secondly, annulment of the registration of that mark effected in 1994 under No 549146, on the ground that the mark had been filed in bad faith.
Η Ansul αντέκρουσε τα αιτήματα της Ajax και ζήτησε με ανταγωγή την απαγόρευση της χρήσεως του σήματος Minimax από την Ajax εντός της Benelux
Ansul resisted those applications and counterclaimed for an injunction barring Ajax from using the Minimax mark in the Benelux countries.
Με απόφαση της 18ης Απριλίου 1996, το Arrondissementsrechtbank te Rotterdam απέρριψε τα αιτήματα της Ajax και δέχθηκε τα αιτήματα της ανταγωγής της Ansul.
By a judgment of 18 April 1996, the Arrondissementsrechtbank te Rotterdam dismissed Ajax's application and upheld Ansul's counterclaim.
Απαγορεύθηκε, επομένως, στην Ajax να χρησιμοποιεί το σήμα Minimax εντός της Benelux
Ajax was thus prohibited from using the Minimax trade mark in the Benelux countries.
Η Ajax άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Gerechtshof te 's-Gravenhage (Κάτω Χώρες).
Ajax appealed against that judgment to the Gerechtshof te 's-Gravenhage (Regional Court of Appeal, The Hague) (Netherlands).
Το Gerechtshof έκρινε ότι η Ansul δεν είχε κάνει συνήθη χρήση του σήματος Minimax από το 1989.
That court found that Ansul had not been putting the Minimax trade mark to normal use since 1989.
Συνεπώς, το Gerechtshof, με απόφαση της 5ης Νοεμβρίου 1998, μεταρρύθμισε την εφεοτβληθείσα απόφαση κηρύσσοντας έκπτωτη την Ansul από το δικαίωμα επί του σήματος που καταχωρίστηκε το 1971 με τον αριθμό 052713, ακύρωσε δε τα δικαιώματα της Ansul επί του σήματος Minimax το οποίο καταχωρίστηκε το 1994 με τον αριθμό 549146 και διέταξε τη διαγραφή αυτών των καταχωρίσεων.
Consequently, by a judgment of 5 November 1998 the Gerechtshof overturned the decision under appeal, revoking Ansul's rights to the mark registered under No 052713 in 1971 and annulling its rights to the mark registered under No 549146 in 1994, and ordering that those registrations be struck off.
Κατά της αποφάσεως του Gerechtshof, η Ansul άσκησε αναίρεση ενώπιον του Hoge Raad der Nederlanden.
Ansul appealed in cassation to the Hoge Raad der Nederlanden.
To Hoge Raad έκρινε σα η επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης εξαρτάται από την ερμηνεία της έννοιας της «συνήθους χρήσεως» του σήματος κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 3, του ενιαίου νόμου της Benelux περί σημάτων, της 19ης Μαρτίου 1962 (στο εξής: LBM).
That court considered that the outcome of the main proceedings depended on the interpretation of the concept of 'normal use' of the trade mark for the purposes of Article 5(3) of the Uniform Benelux Law on Trade Marks of 19 March 1962 (hereinafter 'the UBL').
Το Hoge Raad, αφενός, έκρινε ότι γίνεται συνήθης χρήση ενός σήματος κατά την έννοια του LBM όταν «το σχετικό σημείο χρησιμοποιείται πράγμαα σας οικονομικές συναλλαγές για τη διάκριση εμπορευμάτων και υπηρεσιών μιας επιχειρήσεως».
The Hoge Raad found, first of all, that there is normal use of a mark within the meaning of the UBL where 'the sign in question is actually used in trade to distinguish the goods or services of an undertaking'.
Το Hoge Raad der Nederlanden, αφενός, έκρινε σα η ερμηνεία του άρθρου 5, παράγραφος 3, του LBM πρέπει να συνάδει με την αντίστοιχη έννοια της «ουσιαστικής χρήσεως», για τον οποίο κάνει λόγο το άρθρο 12 της οδηγίας.
The Hoge Raad der Nederlanden further found that the interpretation given to Article 5(3) of the UBL must be compatible with the interpretation of the corresponding concept of 'genuine use' in Article 12(1) of the Directive.
Αποφάσισε, επομένως, να αναστείλει την ενώπιον του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα.
Accordingly it decided to stay proceedings and to refer a number of questions to the Court for a preliminary ruling.
Με το πρώτο ερώτημα το αιτούν δικαστήριο ερωτά, στην ουσία, πώς πρέπει να ερμηνευθεί η έννοια της ουσιαστικής Χθήσεω
By its first question the national court is essentially asking how the concept of genuine use within the meaning of Article 12(1) of the Directive, which is also found in Article 10(1) of the Directive, is to be interpreted and, in particular, whether that concept may be defined using the same criteria as for 'normal use' in Article 5 of the UBL or whether there are other criteria to which regard should be had.
5 του σήματος κατά την έννοια του άρθρου 12, παράγραφος 1, της οδηγίας, για την
It is incumbent on the Court to give a uniform interpretation of the concept of 'genuine use', as used in Articles 10 and 12 of the Directive.
Απόκειται στο Δικαστήριο να ερμηνεύσει ενιαία την έννοια της «ουσιαστικής χρήσεως», για την οποία κάνουν λόγο τα άρθρα 10 και 12 της οδηγίας.
A 'genuine use' of the mark entails use of the mark on the market for the goods or services protected by that mark and not just internal use by the undertaking concerned.
Η «ουσιαστική χρήση» του σήματος προϋποθέτει τη χρήση του στην αγορά των προϊόντων ή των υπηρεσιών που προστατεύει το σήμα και όχι μόνον εντός της οικείας επιχειρήσεως.
The protection the mark confers and the consequences of registering it in terms of enforceability vis-à-vis third parties cannot continue to operate if the mark loses its commercial raison d'être, which is to create or preserve an outlet for the goods or services that bear the sign of which it is composed, as distinct from the goods or services of other undertakings.
Η χρήση του σήματος πρέπει να αφορά προϊόντα ή υπηρεσίες που ήδη διατίθενται στο εμπόριο ή των οποίων επίκειται η εμπορία, την οποία προετοίμασε η επιχείρηση με σκοπό την απόκτηση πελατείας, ιδίως στο πλαίσιο διαφημιστικών εκστρατειών.
Use of the mark must therefore relate to goods or services already marketed or about to be marketed and for which preparations by the undertaking to secure customers are under way, particularly in the form of advertising campaigns.
Σ'αυτή τη χρήση μπορεί να προβεί τόσο ο δικαιούχος του σήματος, όπως προβλέπει το άρθρο 10, παράγραφος 3, της οδηγίας, όσο και ένας τρίτος ο οποίος επιτρέπεται να χρησιμοποιεί το σήμα.
Such use may be either by the trade mark proprietor or, as envisaged in Article 10(3) of the Directive, by a third party with authority to use the mark.
Τέλος, κατά την εκτίμηση του ουσιαστικού χαρακτήρα της χρήσεως, πρέπει να ληφθεί υπόψη το σύνολο των γεγονότων και περιστάσεων που μπορούν να αποδείξουν το υπαρκτό της εμπορικής του εκμεταλλεύσεως, ιδίως η χρήση που θεωρείται δικαιολογημένη στον οικείο οικονομικό τομέα για τη διατήρηση ή δημιουργία μεριδίων αγοράς υπέρ των προϊόντων ή των υπηρεσιών που προστατεύει το σήμα.
Finally, when assessing whether there has been genuine use of the trade mark, regard must be had to all the facts and circumstances relevant to establishing whether the commercial exploitation of the mark is real, in particular whether such use is viewed as warranted in the economic sector concerned to maintain or create a share in the market for the goods or services protected by the mark.
Κατά την εκτίμηση των περιστάσεων στην παρούσα υπόθεση μπορεί να ληφθούν υπόψη, μεταξύ άλλων, η φύση του εν λόγω προϊόντος ή υπηρεσίας, τα χαρακτηριστικά της οικείας αγοράς, η έκταση και η συχνότητα χρήσεως του σήματος.
Assessing the circumstances of the case may thus include giving consideration, inter alia, to the nature of the goods or service at issue, the characteristics of the market concerned and the scale and frequency of use of the mark.
Έτσι, για να χαρακτηριστεί η χρήση του σήματος ουσιαστική, δεν χρειάζεται να είναι πάντοτε ποσοτικά σημαντική, διότι ο χαρακτηρισμός αυτός εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του εν λόγω προϊόντος ή υπηρεσίας στην αντίστοιχη αγορά.
Use of the mark need not, therefore, always be quantitatively significant for it to be deemed genuine, as that depends on the characteristics of the goods or service concerned on the corresponding market.
«1) Το άρθρο 12, παράγραφος 1, της πρώτης οδηγίας 89ι'104/ΈΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, έχει την έννοια ότι έχει γίνει "ουσιαστική χρήση" ενός σήματος οσάκις το σήμα χρησιμοποιείται σύμφωνα με τη βασική τον λειτουργία, που είναι η εγγύηση της ταυτότητας προελεύσεως των προϊόντων ή υπηρεσιών για τα οποία καταχωρίστηκε, με σκοπό την εξεύρεση ή διατήρηση δυνατοτήτων πωλήσεως των
It is for the national court to draw the consequences for the resolution of the dispute before it of the interpretation of the Community law concept of "genuine use" of the trade mark given in the reply to the first question referred for a preliminary ruling. '
Στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να συναγάγει, για την επίλυση της διαφοράς ης συνέπειες της ερμηνείας της κοινοτικού δικαίου έννοιας της'ουσιαστικήςχρήσεως'' του σήματος όπως προκύπτει από την απάντηση ovo πρώτο ερώτημα*
'There can only be "genuine use" within the meaning of Article 12(1) of Council Directive 89/104/EEC of 21 December 1988, First Directive to approximate the laws of the Member States relating to trade marks, where the trade mark, in the form in which it is registered (or with changes that do not alter its distinctive character), is used consistently, publicly and in the outside world to create an outlet in the market for the goods and services which it identifies, and not for the sole purpose of maintaining it.
Ο γενικός εισαγγελέας D. Ruiz-Jarabo Colomer ανέπτυξε oc προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση mc ολοιιέλειας της 2ac Ιουλίου 2002.
It is for the national court to determine whether the use made by the trade mark owner is appropriate at least to a minimum degree to fulfilling that aim, taking account of the circumstances of each case, and in particular the nature of the goods or service, the structure and limits of the relevant market and the perception of the mark by the average consumer of the goods or services in question.'
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Case C-186/01 Alexander Dory ν Federal Republic of Germany Social policy
«Μπορεί να γίνει λόγος για "ουσιαστική χρήση", κατά την έννοια του άρθρου 12, παράγραφος 1, της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, μόνον όταν το σήμα, όπως καταχωρίστηκε (ή με τροποποιήσεις που δεν μεταβάλλουν τον διακριτικό του χαρακτήρα), χρησιμοποιείται διαρκώς, δημοσίως και εκτός της ιδιωτικής σφαίρας του δικαιούχου, με σκοπό την εξεύρεση ή διατήρηση δυνατοτήτων πωλήσεως των εμπορευμάτων ή υπηρεσιών που προσδιορίζει το σήμα και όχι με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση του δικαιώματος επί του σήματος.
By order of 4 April 2001 the Verwaltungsgericht Stuttgart (Administrative Court, Stuttgart) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 2 of Council Directive 76/207/EEC of 9 February 1976 on the implementation of the principle of equal treatment for men and women as regards access to employment, vocational training and promotion, and working conditions and, more generally, on the compatibility with Community law of limiting compulsory military service in Germany to men.
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
'Having regard in particular to the interpretation of Article 2 of Directive 76/207/EEC ..., is the fact that in Germany military service is compulsory only for men contrary to Community law?'
Ο A Dory γεννήθηκε σας 15 Ιουνίου 1982.
The question referred for a preliminary ruling
Η διοικητική προσφυγή που υπέβαλε ο A Dory κατά της ανωτέρω αποφάσεως απορρίφθηκε από την Wehrbereichsverwaltung.
The decision of the Federal Republic of Germany to ensure its defence in part by compulsory military service is the expression of such a choice of military organisation to which Community law is consequently not applicable.
Κατόπιν αυτού, ο ενδιαφερόμενος προσέφυγε στο Verwaltungsgericht Stuttgart
It is true that limitation of compulsory military service to men will generally entail a delay in the progress of the careers of those concerned, even if military service allows some of them to acquire further vocational training or subsequently to take up a military career.
Το Verwaltungsgericht Stuttgart έκρινε όα ήταν αναγκαία η εκ μέρους του Δικαστηρίου διασαφήνιση της έννοιας των σχετικών διατάξεων του κοινοτικού δικαίου.
Nevertheless, the delay in the careers of persons called up for military service is an inevitable consequence of the choice made by the Member State regarding military organisation and does not mean that that choice comes within the scope of Community law.
Ανέστειλε επομένως την ενώπιον του διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
The existence of adverse consequences for access to employment cannot, without encroaching on the competences of the Member States, have the effect of compelling the Member State in question either to extend the obligation of military service to women, thus imposing on them the same disadvantages with regard to access to employment, or to abolish compulsory military service.
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Advocate General C. Stix-Hackl delivered her Opinion at the sitting of the Full Court on 28 November 2002.
Η απόφαση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας να διασφαλίσει την άμυνα της εν μέρει με την επιβολή υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας εκφράζει μια τέτοια επιλογή ως προς τη στρατιωτική οργάνωση, επί της οποίας επομένως δεν μπορεί να έχει εφαρμογή το κοινοτικό δίκαιο.
'Articles 3(2) EC, 13 EC and 141 EC and Council Directive 76/207/EEC of 9 February 1976 on the implementation of the principle of equal treatment for men and women as regards access to employment, vocational training and promotion, and working conditions are to be interpreted, as Community law now stands, as not precluding a national provision such as the German obligation of military service which applies to men only.'
Το Δικαστήριο αποφαίνεται: της υποχρεώσεως εκπληρώσεως
(Failure by a Member State to fulfil its obligations — Directive 98/81/EC — Failure to transpose within the prescribed period) (Second Chamber)
«7b κοινοτικό στρατιωτικής δίκαιο δεν απαγορεύει την επιβολή θητείας μόνο στους άνδρες»
By application lodged at the Court Registry on 6 September 2001, the Commission of the European Commuities brought an action for a declaration that, by failing to adopt, or to notify to the Commission, the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Council Directive 98/81/EC of 26 October 1998.
Η γενική εισαγγελέας C.
In the present case, the Directive was not transposed within the period laid down by the reasoned opinion.
Stix-Hackl ανέπτυξε oc προτάσεις inc κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 28ης Νοειιβοίου 2002.
Accordingly, the Commission's action must be considered well founded.
C-333/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας Περιβάλλον και καταναλωτές
Case C-436/01 Commission of the European Communities ν Kingdom of Belgium Environment and consumers
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 98141ΕΚ — Μη εμπρόθεσμη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο» (Δεύτερο τμήμα)
(Failure by a Member State to fulfil its obligations — Directive 98/81/EC — Failure to transpose within the prescribed period) (Second Chamber)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 6 Σεπτεμβρίου 2001, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη θεσπίζοντας ή μη κοινοποιώντας στην Επιτροπή τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 98/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1998.
By application lodged at the Court Registry on 12 November 2001, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to adopt, within the prescribed period, all the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Council Directive 98/81/EC of 26 October 1998, or, in any event, by failing to notify it of those provisions, the Kingdom of Belgium has failed to fulfil its obligations under that directive.
Εν προκειμένω, η μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο δεν πραγματοποιήθηκε εντός της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας.
In the present case, the Directive was not transposed within the period laid down by the reasoned opinion.
Επομένως, η προσφυγή που άσκησε η Επιτροπή πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη.
Accordingly, the Commission's action must be considered well founded.
2) Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα»
Declares that, by failing to adopt, within the prescribed period, the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Council Directive 98/81/EC of 26 October 1998 amending Directive 90/219/EEC on the contained use of genetically modified micro-organisms, the Kingdom of Belgium has failed to fulfil its obligations under that directive;
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Orders the Kingdom of Belgium to pay the costs.'
Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.»
'(1) declare that, by not adopting the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Council Directive 98/81/EC of 26 October 1998 amending Directive 90/219/EEC on the contained use of genetically modified micro-organisms, the Kingdom of Belgium has failed to fulfil its obligations under the directive;
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 98141ΕΚ — Μη εμπρόθεσμη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο» (Δεύτερο τμήμα)
(Action for annulment of Commission Decision C (2000) 485 final — Remission of import duties — Inward processing—Lack of equivalence between Community products and imported products) (Fifth Chamber)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου σας 12 Νοεμβρίου 2001, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με αντικείμενο να αναγνωριστεί όα το Βασίλειο του Βελγίου, μη θεσπίζοντας, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, όλες τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη συμμόρφωση του προς την οδηγία 98/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1998, ή εν πάση περιπτώσει, μη κοινοποιώντας τις διατάξεις αυτές στην Επιτροπή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία.
By application received at the Court Registry on 27 April 2000, the Kingdom of the Netherlands brought an action for annulment of Commission Decision C (2000) 485 final of 23 February 2000 determining in a particular case that an application for remission of import duties is inadmissible in a specified amount and that there is no justification for remission of import duties in a separate amount ('the contested decision').
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
The undertaking incorporated under Netherlands law Cargill BV ('CargiH') is engaged in the production of starch and glucose syrup.
Καταδικάζει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα»
In the course of inspections carried out in 1994 and 1995, the inspection department of the Netherlands Ministry of Agriculture, Nature Management and Fisheries ('inspection department') found that the main
Jacobs ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του δευτέρου τιιήιιατος της 14ης Ιανουαρίου 2003.
By letter of 23 November 1995, the Commission replied that it could not allow such equivalence and referred, in particular, to differences in tariff protection between the two products in question.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
By letter of 3 December 1996, the Netherlands authorities claimed payment from Cargill of NLG 17 491 244.45, representing import duties owed by Cargill for the years 1992 to 1994, with compensatory interest.
2) να καταδικάσει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.»
On 2 December 1997, Cargill applied to the customs authorities for repayment or remission of import duties.
Υποθ. C-156/00 Βασίλειο των Κάτω Χωρίον κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Τελωνειακή ένωση
By letter of 22 April 1999, the Netherlands Government forwarded that application to the Commission which, following a complete examination of the file, adopted the contested decision.
13 Μαρτίου 2003
The second plea
«Ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής C(2000) 485 τεhκó— Διαγραφή εισαγωγικών δασμών— Ενεργητική τελειοποίηση — Έλλειψη ισοδυναμίας μεταξύ των κοινοτικών και των εισαγομένων προϊόντων» (Πέμπτο τμήμα)
By its second plea, the Kingdom of the Netherlands claims that the contested decision infringes Article 221 of the Customs Code by declaring the application for remission time-barred and thus inadmissible in so far as it pertains to the import duties due for the period prior to 3 December 1993.
Με προσφυγή που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου σας 27 Απριλίου 2000, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών ζήτησε την ακύρωση της αποφάσεως C(2000) 485 τελικό της Επιτροπής, της 23ης Φεβρουαρίου 2000, με την οποία κρίθηκε, σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, ότι η αίτηση για διαγραφή των εισαγωγικών δασμών ήταν απαράδεκτη ως προς ορισμένο ποσό και ότι η επιστροφή των εισαγωγικών δασμών δεν εδικαιολογείτο ως προς ένα άλλο ποσόν (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
Thus, in the present case, the Commission could not refuse to take a decision on the remission application or a portion thereof on the grounds that, in its view, the duties claimed were communicated too late to the debtor, contrary to Article 221(3) of the Customs Code.
Τα πραγματικά περιστατικά και η προσβαλλόμενη απόφαση
This reasoning applies mutatis mutandis to the rules applicable for the period prior to 1 January 1994, namely Article 2(1) of Regulation No 1697/79.
Κατά τη διάρκεια των ετών 1992 έως 1994, η Cargill έθεσε 65 000 τόνους καλαμποκιού υπό τελωνειακό καθεστώς τελειοποιήσεως προς επανεξαγωγή.
Accordingly, the Kingdom of the Netherlands was right in complaining that the Commission had declared the remission application inadmissible in so far as it related to import duties due for the period prior to 3 December 1993, that is, more than three years before the import duties owing were communicated to Cargill.
Με βάση την άδεια τελειοποιήσεως προς επανεξαγωγή που της είχε χορηγηθεί, η Cargill είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί, για τους σκοπούς παραγωγής γλυκόζης που προορίζετο για εξαγωγή, κοινοτικό εμπόρευμα ισοδύναμο προς το εισαγόμενο από τρίτες χώρες καλαμπόκι.
In the light of the foregoing considerations, the Court upholds the second plea raised by the Kingdom of the Netherlands and annuls Article 1(1) of the operative part of the contested decision in so far as it declares inadmissible the amount of NLG 15 679 301.49 of the application for remission of import duties submitted by Cargill and referred to the Commission on 22 April 1999 by the Kingdom of the Netherlands.
Με το από 23 Νοεμβρίου 1995 έγγραφο της, η Επιτροπή απάντησε όα δεν μπορούσε να δεχθεί την ισοδυναμία αυτή, επισημαίνοντας ιδίως τις διαφορές στη δασμολογική προστασία των δύο προϊόντων.
Annuls Commission Decision C (2000) 485 final of 23 February 2000 determining in a particular case that an application for remission of import duties is inadmissible in a specified amount and that there is no justification for remission of import duties in a separate amount in so far as it declares inadmissible the amount of NLG 15 679 301.49 of the application for remission of import duties submitted by Cargill BV and referred to the Commission of the European Communities on 22 April 1999 by the Kingdom of the Netherlands;
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως
Case C-229/01 Susanne Müller Approximation of laws