natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επιπλέον, θα σήμαινε ότι παρέχεται σε αυτό το κοινοτικό όργανο η δυνατότητα να παραβιάζει την αρχή της θεσμικής ισορροπίας μεταξύ των κοινοτικών οργάνων, κατά την οποία κάθε κοινοτικό όργανο πρέπει να ασκεί τις αρμοδιότητές του σεβόμενο τις αρμοδιότητες των άλλων (απόφαση της 22ας Μαΐου 1990, C-70/88, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1990, σ. I-2041, σκέψη 22).
It would also enable the institution concerned to undermine the principle of institutional balance which requires that each of the institutions must exercise its powers with due regard for the powers of the other institutions (Case C-70/88 Parliament v Council [1990] ECR I-2041, paragraph 22).
Είναι αλυσιτελής ο ισχυρισμός του Συμβουλίου ότι η προβλεπόμενη από τις επίδικες διατάξεις διαδικασία θεσπίσεως δεν έρχεται σε αντίθεση με τη διαδικασία συναποφάσεως για τον λόγο ότι οι κατάλογοι ασφαλών χωρών δεν θα θεσπιστούν βάσει του άρθρου 63 ΕΚ, αλλά βάσει των διατάξεων αυτών, που προβλέπουν απλούστερη διαδικασία από εκείνη με την οποία εκδόθηκε η βασική πράξη.
The Council cannot reasonably claim that the adoption procedure laid down by the contested provisions does not conflict with the co-decision procedure on the ground that the lists of safe countries will not be adopted on the basis of Article 63 EC but on the basis of those provisions, which provide for a less cumbersome procedure than that under which the basic act was adopted.
Πράγματι, συνέπεια της συλλογιστικής αυτής θα ήταν να αναγνωριστεί η υπεροχή διατάξεων του παράγωγου δικαίου έναντι κανόνων του πρωτογενούς δικαίου, εν προκειμένω δε του άρθρου 67 ΕΚ, του οποίου οι παράγραφοι 1 και 5 πρέπει να εφαρμοστούν διαδοχικώς, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπουν προς τούτο.
Such an argument effectively accords provisions of secondary legislation primacy over primary legislation — in the present case, Article 67 EC, paragraphs (1) and (5) of which must be applied successively in compliance with the conditions laid down to that effect.
Επιπλέον, ούτε ο πολιτικά ευαίσθητος χαρακτήρας του επίμαχου τομέα ούτε η ανάγκη διασφαλίσεως της αποτελεσματικότητας της κοινοτικής δράσεως στον τομέα αυτόν μπορούν να αποτελέσουν δικαιολογητικούς λόγους για τη δημιουργία νομικής βάσεως με πράξη του παράγωγου δικαίου.
Nor can the adoption of secondary legal bases be justified on the basis of considerations relating to the politically sensitive nature of the issue concerned or to a concern to ensure the effectiveness of a Community action.
Εξάλλου, το Συμβούλιο δεν μπορεί να επικαλεστεί λυσιτελώς την ύπαρξη προγενέστερης πρακτικής, συνιστάμενης στη δημιουργία νομικών βάσεων με πράξεις του παράγωγου δικαίου.
Furthermore, the existence of an earlier practice of establishing secondary legal bases cannot reasonably be relied upon.
Πράγματι αυτή η πρακτική, ακόμη και αν υποτεθεί ότι έχει αποδειχθεί η ύπαρξή της, δεν είναι δυνατό να θεμελιώσει παρέκκλιση από τους κανόνες της Συνθήκης και δεν μπορεί, επομένως, να δημιουργήσει προηγούμενο που δεσμεύει τα κοινοτικά όργανα (βλ., σχετικώς, προαναφερθείσα απόφαση Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου, σκέψη 24, και απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 1995, C-426/93, Γερμανία κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1995, σ. I-3723, σκέψη 21).
Even on the assumption that there is such a practice, it cannot derogate from the rules laid down in the Treaty and cannot therefore create a precedent binding on the institutions (see, to that effect, United Kingdom v Council, paragraph 24, and Case C-426/93 Germany v Council [1995] ECR I-3723, paragraph 21).
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το Συμβούλιο, δημιουργώντας με την οδηγία 2005/85, δηλαδή με πράξη του παράγωγου δικαίου, τις νέες νομικές βάσεις που περιέχονται στις επίδικες διατάξεις, παρέβη το άρθρο 67 ΕΚ, καθόσον υπερέβη τα όρια των αρμοδιοτήτων που του απονέμει η Συνθήκη.
It follows that, by including in Directive 2005/85 the secondary legal bases constituted by the contested provisions, the Council infringed Article 67 EC, thereby exceeding the powers conferred on it by the Treaty.
Πρέπει να προστεθεί ότι τόσο η μελλοντική θέσπιση των καταλόγων ασφαλών χωρών όσο και οι τροποποιήσεις τους εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου, το οποίο όμως πρέπει να ασκεί αυτή την αρμοδιότητα τηρώντας τις διαδικασίες που προβλέπει η Συνθήκη.
It must be added that, as regards the future adoption of the lists of safe countries and their amendment, the Council must proceed in compliance with the procedures established by the Treaty.
Συναφώς, προκειμένου να διευκρινιστεί αν είτε η διά νομοθετικής πράξεως θέσπιση και τροποποίηση των καταλόγων ασφαλών χωρών είτε η ενδεχόμενη απόφαση περί εφαρμογής του άρθρου 202, τρίτη περίπτωση, ΕΚ, με την ανάθεση στην Επιτροπή της ασκήσεως εκτελεστικών αρμοδιοτήτων ή με τη διατήρηση από το Συμβούλιο του δικαιώματος ασκήσεως των αρμοδιοτήτων αυτών, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παραγράφου 1 ή της παραγράφου 5 του άρθρου 67 ΕΚ, πρέπει να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αν το Συμβούλιο, εκδίδοντας την οδηγία 2005/85, θέσπισε κοινοτική νομοθεσία περί καθορισμού των κοινών κανόνων και των βασικών αρχών που διέπουν τους τομείς στους οποίους αναφέρεται το άρθρο 63, πρώτο εδάφιο, σημεία 1 και 2, στοιχείο α΄, ΕΚ.
In that respect, in order to determine whether the adoption and amendment of the lists of safe countries through legislation or any decision to apply the third indent of Article 202 EC, in the form of a delegation or reservation of implementing powers, fall within paragraphs (1) or (5) of Article 67 EC, it is necessary to assess whether, with the adoption of Directive 2005/85, the Council has adopted Community legislation defining the common rules and basic principles governing the issues covered by points 1 and 2(a) of the first paragraph of Article 63 EC.
Όσον αφορά τη διαδικασία χορηγήσεως ή ανακλήσεως του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη, το άρθρο 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 1, στοιχείο δ΄, ΕΚ προβλέπει απλώς τη θέσπιση «ελάχιστων προδιαγραφών».
As regards procedures in Member States for granting or withdrawing refugee status, point 1(d) of the first paragraph of Article 63 EC merely provides for the adoption of ‘minimum standards’.
Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 10 έως 17 της παρούσας αποφάσεως, η οδηγία 2005/85 θεσπίζει λεπτομερή κριτήρια, βάσει των οποίων μπορούν ακολούθως να καταρτιστούν οι κατάλογοι ασφαλών χωρών.
As is apparent from paragraphs 10 to 17 of this judgment, Directive 2005/85 adopts detailed criteria enabling the lists of safe countries to be established subsequently.
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Συμβούλιο, εκδίδοντας αυτή τη νομοθετική πράξη, θέσπισε «κοινοτική νομοθεσία η οποία […] καθορίζει τους κοινούς κανόνες και τις βασικές αρχές» κατά την έννοια του άρθρου 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ, οπότε πρέπει να εφαρμοστεί η διαδικασία συναποφάσεως.
Consequently it must be concluded that, by that legislative act, the Council adopted ‘Community legislation defining the common rules and basic principles’ within the meaning of the first indent of Article 67(5) EC, and therefore the co-decision procedure is applicable.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, οι δύο πρώτοι λόγοι ακυρώσεως του οποίους προέβαλε το Κοινοβούλιο προς στήριξη της προσφυγής του πρέπει να γίνουν δεκτοί και, επομένως, οι επίδικες διατάξεις πρέπει να ακυρωθούν.
In the light of the foregoing, the first two pleas in law advanced by the Parliament in support of its application for annulment must be upheld and, accordingly, the contested provisions annulled.
Επί του τρίτου και του τέταρτου λόγου ακυρώσεως: παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως των επίδικων διατάξεων και μη τήρηση της υποχρεώσεως αγαστής συνεργασίας
The third and fourth pleas in law, alleging a breach of the duty to state reasons for the contested provisions and failure to comply with the obligation to cooperate in good faith
Δεδομένου ότι οι δύο πρώτοι λόγοι ακυρώσεως κρίθηκαν βάσιμοι, παρέλκει η εξέταση του τρίτου και του τέταρτου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε το Κοινοβούλιο προς στήριξη της προσφυγής του.
Since the first two pleas in law are well founded, there is no need to examine the third and fourth pleas in law upon which the Parliament relied in support of its application.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party’s pleadings.
Επειδή το Συμβούλιο ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, αφού το Κοινοβούλιο είχε υποβάλει σχετικό αίτημα.
Since the Parliament has applied for the Council to be ordered to pay the costs and the Council has been unsuccessful, the Council must be ordered to pay the costs.
Κατ’ εφαρμογήν της παραγράφου 4, πρώτο εδάφιο, του ίδιου άρθρου, οι παρεμβαίνοντες στην υπό κρίση διαφορά φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Pursuant to the first subparagraph of Article 69(4), the interveners in this case are to bear their own costs.
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-5/06 και C-23/06 έως C-36/06
Joined Cases C-5/06 and C-23/06 to C-36/06
(αιτήσεις των Finanzgericht Düsseldorf και Τribunal de grande instance de Nanterre για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Finanzgericht Düsseldorf and from the Tribunal de grande instance de Nanterre)
«Ζάχαρη — Εισφορές επί της παραγωγής — Λεπτομέρειες εφαρμογής του καθεστώτος των ποσοστώσεων — Καθορισμός του εξαγώγιμου πλεονάσματος — Καθορισμός του μέσου όρου ζημιών»
(Sugar — Production levies — Detailed rules for the application of the quota system — Calculation of the exportable surplus — Calculation of the average loss)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-5/06 και C-23/06 έως C-36/06
SUMMARY — JOINED CASES C-5/06 AND C-23/06 TO C-36/06
Γεωργία — Κοινή οργάνωση των αγορών — Ζάχαρη (Κανονισμός 1260/2001 του Συμβουλίου, άρθρο 15 § 1, στοιχεία β΄ και γ΄)
Agriculture — Common organisation of the markets — Sugar (Council Regulation No 1260/2001, Art. 15(1)(b) and (c))
Γεωργία — Κοινή οργάνωση των αγορών — Ζάχαρη
Agriculture — Common organisation of the markets — Sugar
(Κανονισμός 1260/200 του Συμβουλίου1, άρθρο 15 § 1, στοιχείο δ΄·κανονισμοί της Επιτροπής 1837/2002, 1762/2003 και 1775/2004)
(Council Regulation No 1260/2001, Art. 15(1)(d); Commission Regulations No 1837/2002, No 1762/2003 and No 1775/2004)
Στην ουσία, το εξαγώγιμο πλεόνασμα περιλαμβάνει τις ποσότητες των προϊόντων για τη διάθεση των οποίων έχουν προβλεφθεί κοινοτικά μέτρα στήριξης.
The exportable surplus includes quantities of products for the disposal of which Community support measures have been laid down.
Σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 1260/2001 για την κοινή οργάνωση των αγορών στον τομέα της ζάχαρης, προκειμένου να υπολογιστεί το εξαγώγιμο πλεόνασμα, πρέπει να αφαιρεθούν από την κατανάλωση όλες οι ποσότητες των εξαγόμενων προϊόντων του άρθρου αυτού, είτε καταβλήθηκαν πράγματι επιστροφές είτε όχι.
Pursuant to Article 15(1)(c) of Regulation No 1260/2001 on the common organisation of the markets in the sugar sector, for the purpose of calculating the exportable surplus, all the quantities of exported products which fall under that article must, regardless of whether or not refunds have actually been paid, be subtracted from consumption.
Περαιτέρω, αν οι εξαγόμενες χωρίς επιστροφές ποσότητες υπολογίζονταν στην εσωτερική κατανάλωση, η κατανάλωση αυτή θα υπερεκτιμάτο.
Moreover, if quantities exported without refunds were included in the account of consumption within the Community, that account would be overvalued.
Ως εκ τούτου, το εξαγώγιμο πλεόνασμα θα υπετιμάτο.
As a consequence, the exportable surplus would be underestimated.
Επομένως, θα υπήρχε κίνδυνος να μην επιτευχθεί ο σκοπός του συστήματος αυτοχρηματοδότησης των εξόδων διάθεσης των πλεονασμάτων που εξασφαλίζει κατά τρόπο δίκαιο αλλά αποτελεσματικό την πλήρη χρηματοδότηση των εξόδων αυτών από τους παραγωγούς.
Thus, there is a risk that the objective pursued by the system of the self-financing of the costs of disposing of surpluses — which has been to ensure, in a fair yet efficient way, that the producers themselves meet those costs in full — would not be achieved.
Ειδικότερα, δεδομένου ότι το εξαγώγιμο πλεόνασμα συνίσταται στη διαφορά μεταξύ της κοινοτικής παραγωγής με ποσοστώσεις Α και Β και της εσωτερικής κατανάλωσης, στην εσωτερική κατανάλωση δεν περιλαμβάνονται οι ποσότητες εξαγόμενων προϊόντων είτε έχουν τύχει επιστροφών κατά την εξαγωγή είτε όχι.
As the exportable surplus is the difference between Community production under quotas A and B and consumption within the Community, the latter is not intended to include the quantities of exported products, regardless of whether they have or have not benefited from export refunds.
Πράγματι, οι ποσότητες εξαγόμενων προϊόντων δεν πρέπει να θεωρούνται ως διατεθείσες για κατανάλωση στο εσωτερικό της Κοινότητας, κατά την έννοια του άρθρου 15, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 1260/2001.
The quantities of exported products cannot be considered to have been disposed of for consumption within the Community, within the meaning of Article 15(1)(b) of Regulation No 1260/2001.
ζημία σε ποσό μεγαλύτερο από τα έξοδα λόγω επιστροφών, υπερβαίνει τον σκοπό του κανονισμού 1260/2001 και ιδίως τη δίκαιη χρηματοδότηση των εξόδων διάθεσης των πλεονασμάτων της κοινοτικής παραγωγής σύμφωνα με την αρχή της αυτοχρηματοδότησης.
financing of the costs of disposing of Community production surpluses, in accordance with the principle of self-financing.
Το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, του κανονισμού 1260/2001 για την κοινή οργάνωση των αγορών στον τομέα της ζάχαρης πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι όλες οι ποσότητες των εξαγόμενων προϊόντων που εμπίπτουν στο άρθρο αυτό, είτε καταβλήθηκαν πράγματι επιστροφές είτε όχι, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του προβλεπόμενου μέσου όρου ζημιών ανά τόνο προϊόντος.
Article 15(1)(d) of Regulation No 1260/2001 on the common organisation of the markets in the sugar sector is to be interpreted as meaning that all the quantities of exported products which fall under that article, regardless of whether or not refunds have actually been paid, are to be taken into account for the purpose of calculating the estimated average loss per tonne of product.
Κατά συνέπεια, η μέθοδος υπολογισμού του μέσου όρου ζημιών ανά τόνο ζάχαρης που λαμβάνει υπόψη μόνον τις ποσότητες των εξαγώγιμων προϊόντων για τις οποίες πράγματι καταβλήθηκαν επιστροφές αντίκειται στο άρθρο 15 του κανονισμού 1260/2001.
It follows that the method of calculating the average loss per tonne of sugar which takes into consideration only the quantities of exported products which actually gave rise to the payment of refunds does not comply with Article 15 of Regulation No 1260/2001.
Ως εκ τούτου, οι κανονισμοί 1762/2003 και 1775/2004 που καθόρισαν, για τις περιόδους εμπορίας 2002/2003 και 2003/2004, τα ποσά των εισφορών επί της παραγωγής στον τομέα της ζάχαρης είναι ανίσχυροι.
Consequently, Regulations No 1762/2003 and No 1775/2004 fixing production levies in the sugar sector for the marketing years 2002/03 and 2003/04, which apply that method, are invalid.
Αντιθέτως, η εξέταση του κανονισμού 1837/2002 που αφορά την περίοδο εμπορίας 2001/2002 δεν κατέληξε στον εντοπισμό στοιχείων δυνάμενων να επηρεάσουν το κύρος του, καθόσον ο μέσος όρος ζημιών υπολογίσθηκε βάσει του συνόλου των εξαγόμενων ποσοτήτων ζάχαρης υπό μορφή μεταποιημένων προϊόντων, είτε καταβλήθηκαν πράγματι εισφορές είτε όχι.
By contrast, examination of Regulation No 1837/2002, which refers to the marketing year 2001/02, has not disclosed the existence of any factors liable to affect its validity since the average loss was calculated on the basis of the total quantities of sugar exported in the form of processed products, regardless of whether or not those exports had actually benefited from refunds.
Πράγματι, η προβλεπόμενη συνολική ζημία που προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό του εξαγώγιμου πλεονάσματος με τον μέσον όρο ζημιών, θα υπερεκτιμάτο αν ένα προϊόν εθεωρείτο εξαγόμενο για τον υπολογισμό του εξαγώγιμου πλεονάσματος και δεν λαμβανόταν υπόψη αντιστοίχως για τον υπολογισμό του μέσου όρου ζημιών του οποίου ο παρονομαστής αποτελείται από τον συνολικό όγκο των εξαγωγών ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις και οι οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της τρέχουσας περιόδου.
The estimated total loss — obtained by multiplying the exportable surplus by the average loss — will be excessive if a product may be considered to have been exported for the purpose of calculating the exportable surplus but was not correspondingly taken into account for the purpose of the calculation of the average loss, the denominator of which is the total tonnage of export obligations to be fulfilled during the current marketing year.
Επομένως, εκτός από την άκρως θεωρητική περίπτωση που όλες οι εξαγωγές ετύγχαναν επιστροφών, το σύστημα της Επιτροπής που δεν συνυπολογίζει στις εξαγωγές ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις τις ποσότητες των εξαγώγιμων προϊόντων για τις οποίες δεν έχουν καταβληθεί επιστροφές, στο βαθμό που καταλήγει στην πράξη να καθορίζει εκ των προτέρων τη συνολική
Thus, with the exception of the largely theoretical case in which all exports benefit from refunds, the system introduced by the Commission, by excluding from export obligations the quantities exported without refunds, inasmuch as it resulted, in practice, in fixing a priori the total loss at an amount greater than that of the costs linked to refunds, goes beyond the objective of Regulation No 1260/2001, and in particular beyond that of the equitable
(βλ. σκέψεις 53-54, 60-61, 63-66, 68 και διατακτ.)
(see paras 53, 54, 60, 61, 63-66, 68, operative part)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SHARPSTON — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-5/06 και C-23/06 έως C-36/06
OPINION OF MS SHARPSTON — JOINED CASES C-5/06 AND C-23/06 TO C-36/06
Οι εισφορές παραγωγής πρέπει να καλύπτουν, μεταξύ άλλων, το κόστος της Κοινότητας για τις επιστροφές κατά την εξαγωγή ή για τις επιχορηγήσεις που καταβάλλονται, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, στους παραγωγούς ζάχαρης σε αντιστάθμισμα του γεγονότος ότι οι παγκόσμιες τιμές της ζάχαρης είναι, κατά γενικό κανόνα, κατώτερες από την κοινοτική τιμή στήριξης.
Production levies are intended in particular to reflect the cost to the Community of export refunds, or payments which are made in certain circumstances to compensate sugar producers for the fact that world prices of sugar are, in general, lower than the supported Community price.
Πλείονες παραγωγοί ζάχαρης αμφισβητούν τη νομιμότητα των δύο τρόπων υπολογισμού των εισφορών παραγωγής.
A number of sugar producers challenge the lawfulness of two aspects of the calculation of production levies.
Ως «εξαγώγιμο πλεόνασμα» νοείται, στην ουσία, η παραγωγή ζάχαρης μειωμένη κατά την ποσότητα «που διατίθεται για κατανάλωση στο εσωτερικό της Κοινότητας».
The ‘exportable surplus’ is defined, essentially, as the production of sugar minus sugar quantities ‘disposed of for consumption within the Community’.
Η έκφραση αυτή αφορά, στην ουσία, το σύνολο των αποθεμάτων της παραγωγής και των εισαγωγών ζάχαρης στην αρχή της περιόδου εμπορίας μείον το ποσό των αποθεμάτων ζάχαρης στο τέλος της περιόδου και των εξαγωγών ζάχαρης.
The latter concept is defined, essentially, as the total of opening sugar stocks, sugar production and sugar imports, minus the total of closing sugar stocks and exported sugar.
Οι εξαγωγές ζάχαρης περιλαμβάνουν τη ζάχαρη που εξάγεται σε φυσική κατάσταση και τη ζάχαρη «[που] περιέχεται στα εξαχθέντα μεταποιημένα προϊόντα».
Exported sugar comprises sugar exported in the natural state and sugar ‘contained in exported processed products’.
Οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης παραγωγοί ζάχαρης ισχυρίζονται, πρώτον, ότι η ζάχαρη που ενσωματώνεται στα εξαχθέντα μεταποιημένα προϊόντα και για την οποία δεν έχουν καταβληθεί επιστροφές κατά την εξαγωγή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ζάχαρη «[που] περιέχεται στα εξαχθέντα μεταποιημένα προϊόντα» στο πλαίσιο του υπολογισμού αυτού.
The applicant sugar producers submit, first, that sugar which is contained in exported processed products and in respect of which no export refunds were paid should not be regarded as sugar ‘contained in exported processed products’ for the purpose of this calculation.
Κατά το πρώτο στάδιο του υπολογισμού αυτού, η συνολική ζημία κάθε περιόδου εμπορίας υπολογίζεται πριν το πέρας της περιόδου αυτής κατόπιν πολλαπλασιασμού του «εξαγώγιμου πλεονάσματος» επί της προβλεπόμενου «μέσου όρου ζημιών» ανά τόνο ζάχαρης.
The first step of that calculation requires the overall loss for a given marketing year to be estimated before the end of that marketing year by multiplying the ‘exportable surplus’ by the estimated ‘average loss’ per tonne.
Ως «μέσος όρος ζημιών» ανά τόνο νοείται, στην ουσία, το συνολικό ποσό των επιστροφών διαιρούμενο με το σύνολο των «εξαγωγών ως προς τις οποίες έχουν αναληφθεί υποχρεώσεις και οι οποίες πρόκειται να πραγματοποιηθούν» στο πλαίσιο της τρέχουσας περιόδου εμπορίας.
The ‘average loss’ per tonne is defined, essentially, as the total amount of refunds divided by the total tonnage of ‘export obligations to be fulfilled’ in the marketing year concerned.
Επικουρικώς, οι προεφεύγουσες της κύριας δίκης ισχυρίζονται ότι αν (αντίθετα προς τη βασική τους θέση) η ζάχαρη «[που] περιέχεται στα εξαχθέντα μεταποιημένα προϊόντα» περιλαμβάνει το σύνολο της ζάχαρης αυτής,
In the alternative, the applicant sugar producers submit that if (contrary to their principal submission) sugar ‘contained in exported processed products’ includes all such sugar, whether or not export refunds
(στο εξής: βασικός κανονισμός), ο οποίος εφαρμόστηκε για τις περιόδους εμπορίας 2001/2002 έως 2005/2006 3.
No 1260/2001 2 (‘the basic regulation’), which applied for the 2001/02 to 2005/06 marketing years.
Οι ακόλουθες αιτιολογικές σκέψεις 4 είναι σημαντικές για την υπό κρίση υπόθεση:
The following recitals 4 in the preamble to the basic regulation are relevant:
Δεν αμφισβητείται ότι ο βασικός σκοπός των εισφορών παραγωγής είναι τουλάχιστον η εξασφάλιση εκ μέρους των παραγωγών ζάχαρης της χρηματοδότησης των εξόδων διάθεσης του πλεονάσματος της κοινοτικής παραγωγής.
It is common ground that (at least) the principal objective of production levies is to ensure that sugar producers finance the costs of disposing of excess Community production.
Οι παραγωγοί ζάχαρης υποστηρίζουν ότι η μέθοδος υπολογισμού των εισφορών που εισπράττει η Επιτροπή τους επιβαρύνει ακόμη περισσότερο σε σύγκριση με τα έξοδα αυτά.
The sugar producers submit that the Commission’s method of calculating the levies results in their paying more than those costs.
«(9) Οι λόγοι που οδήγησαν μέχρι τώρα την Κοινότητα να διατηρήσει για τους τομείς της ζάχαρης, της ισογλυκόζης και του σιροπιού ινουλίνης το καθεστώς ποσοστώσεων παραγωγής εξακολουθούν και σήμερα να ισχύουν.
‘(9) The reasons which have hitherto led the Community to adopt a production quota system for sugar, isoglucose and insulin syrup currently remain valid.
Εντούτοις, επήλθαν ορισμένες τροποποιήσεις του καθεστώτος για να ληφθεί υπόψη η πρόσφατη εξέλιξη της παραγωγής και για να δοθούν στην Κοινότητα τα αναγκαία μέσα για να εξασφαλίσει με δίκαιο και αποτελεσματικό τρόπο την πλήρη χρηματοδότηση από τους ίδιους τους παραγωγούς των εξόδων διάθεσης των πλεονασμάτων που απορρέουν από τη σχέση μεταξύ της κοινοτικής παραγωγής και κατανάλωσής της και για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τις συμφωνίες στις οποίες κατέληξαν οι πολυμερείς εμπο-
However, that system has been adjusted to take account of recent developments in production, to provide the Community with the instruments necessary to ensure, in a fair yet efficient way, that the producers themselves meet in full the cost of disposing of the surpluses of Community production over consumption and to comply with the Community’s obligations under the Agreements
3 — Βλ. άρθρο 51.
3 — Article 51.