natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Προδικαστική «Σήματα ~ Οδηγία 891104/ΈΟΚ Άρθρο 7, παράγραφος 1 Ανάλωση του δικαιώματος που παρέχει το σήμα Απόδειξη Τόπος της πρώτης διάθεσης των προϊόντων στο εμπόριο από τον δικαιούχο τον σήματος ή με τη συγκατάθεση του — Συγκατάθεση του δικαιούχου για διάθεση mo εμπόριο εχπός του ΕΟΧ» (Ολομέλεια)
Preliminary ruling (Trade marks — Directive 8911041EEC —Article 7(1) — Exhaustion of the right conferred by the trade mark — Evidence — Place where the goods are first placed on the market by the trade mark proprietor or with his consent — Consent of the trade mark proprietor to placing on the market in the EEA) (Full Court)
Με διάταξη της 11ης Μαίου 2Ü0Ü το Bundesgerichtshof υπέβαλε προδικαστικό εριότημα ιος προς την ερμηνεία τιον άρθρων 28 ΕΚ και 30 ΕΚ καθιός και του άρθρου 7, παράγραφος 1, της πριότης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988.
By order of 11 May 2000 the Bundesgerichtshof (Federal Court of Justice) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Articles 28 EC and 30 EC and of Article 7(2) of First Council Directive 89/104/EEC of 21 December 1988.
Η εταιρία Stussy Inc., εδρεύουσα στο Irvine (Ηνιομένες Πολιτείες), είναι δικαιούχος του λεκτικού και εικονιστικού σήματος Stüssy που έχει καταχωριστεί για ενδύματα, ιδίιος υποκάμισα, κοντά παντελόνια, μαγιό, ζακέτες, σακάκια και παντελόνια.
Stussy Inc., a company established in Irvine (United States) is the proprietor of the word and device mark 'Stüssy', which is registered in respect of clothing, in particular shirts, shorts, swimwear, T-shirts, track suits, waistcoats and trousers.
Τα προϊόντα που φέρουν αυτό το σήμα διατίθενται στο εμπόριο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Goods bearing this trade mark are marketed worldwide.
Δεν έχουν ιδιαίτερα γνωρίσματα βάσει τιον οποίιον να μπορούν να καταταχθούν σε μια συγκεκριμένη εμπορική ζώνη.
They have no particular characteristic which would enable them to be recognised as having been allocated to a specific sales territory.
Η Van Doren απέκτησε τα αποκλειστικά δικαιιόματα εμπορίας τιον προϊόντιον της Stussy Inc. στη Γερμανία βάσει συμβάσεως διανομής που συνήφθη την 1η Μαΐου 1995.
Under a dealership agreement of 1 May 1995, Van Doren has exclusive distribution rights in respect of Stussy Inc's products in Germany.
Η Stussy Inc. την εξουσιοδότησε να προσφεύγει στο όνομα της κατά τρίτων προβάλλοντας αιτήματα παραλείψεως και αποζημιιόσειος λόγιο προσβολής των εκ του σήματος δικαιιομάτων.
Stussy Inc. authorised the claimant to bring legal proceedings in its own name to obtain injunctions against, and claim damages from, third parties for infringement of the trade mark.
Κατά τη Van Doren, τα προϊόντα Stüssy έχουν σε κάθε χώρα του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χιόρου (στο εξής: ΕΟΧ) ένα μόνον αποκλειστικό διανομέα και γενικό εισαγωγέα που υποχρεούται εκ συμβάσεως να μη δίνει τα προϊόντα σε μεσάζοντες για μεταπιόληση εκτός της ζώνης για την οποία έχει εξουσιοδοτηθεί.
According to Van Doren there is in each country of the European Economic Area ('EEA') only one exclusive distributor and general importer for 'Stussy· articles and that distributor is contractually bound not to sell the goods to intermediaries for resale outside his contractual territory.
Η Lifestyle εμπορεύεται στη Γερμανία προϊόντα Stüssy τα οποία δεν αγοράζει από τη Van Doren.
Lifestyle markets in Germany 'Stussy* articles which it has not acquired from Van Doren.
Η Van Doren άσκησε αγωγή κατά της Lifestyle και του Μ.
Van Doren brought proceedings against Lifestyle and Michael Orth before the German courts.
Η Van Doren υποστήριξε ότι τα προϊόντα που διανέμει η
It maintained that the articles distributed by Lifestyle were products which had originally been put on the market in the United
Lifestyle διατέθηκαν αρχικά στο εμπόριο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι ο δικαιούχος του σήματος δεν είχε επιτρέψει την εμπορία του στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ή σε άλλο κράτος μέλος.
States, and that their distribution in the Federal Republic of Germany and other Member States had not been authorised by the trade mark proprietor.
Το πριοτοβάθμιο δικαστήριο δέχτηκε τα περισσότερα αιτήματα της αγιογής.
At first instance, the court upheld most of the claims in the action.
Orth οδήγησαν στην απόρριψη τιον αιτημάτων της Van Doren.
However, on appeal by Lifestyle and Michael Orth most of the claims made by Van Doren were dismissed.
Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε ότι η Van Doren όφειλε να προσκομίσει στοιχεία βάσει των οποίων να πιθανολογείται ότι τα επίδικα αντικείμενα εισήχθησαν και διατέθηκαν στο εμπόριο εντός του ΕΟΧ χωρίς τη συγκατάθεση του δικαιούχου του σήματος.
The court hearing the appeal held that it had been for Van Doren to plead circumstances which established it as to some extent probable that the goods in question originated from imports which were put on the market in the EEA without the consent of the trade mark proprietor.
Η Van Doren άσκησε αναίρεση (Revision) ενώπιον του Bundesgerichtshof.
Van Doren appealed on a point of law to the Bundesgerichtshof.
θεωρώντας ότι υπό τις συνθήκες αυτές η επίλυση της κύριας διαφοράς εξαρτάται από την ερμηνεία τιον άρθριον 28 ΕΚ και 30 ΕΚ, καθώς και του άρθρου 7, παράγραφος 1, της οδηγίας, το Bundesgerichtshof ανέστειλε τη διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλοθο ερώτημα:
As it considers that, against that background, the resolution of the dispute in the main proceedings turns on the interpretation of Articles 28 EC and 30 EC and Article 7(1) of the Directive, the Bundesgerichtshof has stayed proceedings and referred the following question to the Court for a preliminary ruling:
«Έχοΐ'ν τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ την έννοια ότι επιτρέπουν την εφαρμογή εθνικών διατάξεων, σύμφωνα με τις οποίες ο εναγόμενος για προσβολή σήματος επειδή εμπορεύεται γνήσια προϊόντα φέροντα το σήμα αυτό, ο οποίος επικαλείται ανάλωση του παρεχομένου από το σήμα δικαιώματος, κατά την έννοια του άρθρου 7 της πριότης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ [...], πρέπει να υποστηρίξει και ενδεχομένιος να αποδείξει ότι τα επίδικα προϊόντα διατέθηκαν για πρώτη φορά στο εμπόριο εντός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου από τον ίδιο τον δικαιούχο ή με τη συγκατάθεση του;»
'Are Articles 28 EC and 30 EC to be interpreted as meaning that they permit the application of national legislation under which an infringer against whom proceedings are brought on the basis of a trade mark for marketing original goods, and who claims that the trade mark right has been exhausted within the meaning of Article 7 of Directive 89/104/EEC ... has to plead and, if necessary, prove that the goods marketed by him have already been put on the market in the European Economic Area for the first time by the trade mark owner himself or with his consent?'
Το άρθρο 5 της οδηγίας παρέχει στον δικαιούχο του σήματος ένα αποκλειστικό δικαίιομα το οποίο του παρέχει, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα να απαγορεύει σε κάθε τρίτο να εισάγει ή να εμπορεύεται χωρίς τη συγκατάθεση του προϊόντα φέροντα το σήμα του.
Article 5 of the Directive confers on the trade mark proprietor exclusive rights entitling him, inter alia, to prevent all third parties not having his consent from importing goods bearing the mark.
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, εισάγει εξαίρεση από τον κανόνα αυτό προβλέποντας ότι το δικαίωμα του δικαιούχου του σήματος αναλιόνεται στην περίπτωση που τα προϊόντα έχουν διατεθεί στο εμπόριο εντός του ΕΟΧ από τον δικαιούχο ή με τη συγκατάθεση του.
Article 7(1) contains an exception to that rule in that it provides that the trade mark proprietor's rights are exhausted where goods have been put on the market in the EEA by the proprietor or with his consent.
Συνεπώς, η απόσβεση του αποκλειστικού δικαιώματος προκύπτει είτε από τη συγκατάθεση του δικαιούχου για διάθεση στο εμπόριο εντός του ΕΟΧ, η οποία εκφράζεται ρητά ή σιωπηρά, είτε από τη διάθεση στο εμπόριο εντός του ΕΟΧ από τον ίδιο τον δικαιούχο.
It therefore appears that the extinction of the exclusive right results either from the consent of the proprietor, given either expressly or impliedly, to goods being placed on the market within the EEA, or from their being placed on the market by the proprietor himself.
Η συγκατάθεση του δικαιούχου ή η διάθεση στο εμπόριο εντός του ΕΟΧ από τον ίδιο, που ισοδυναμούν με παραίτηση από το αποκλειστικό δικαίιομα, συνιστούν κάθε μία καθοριστικό στοιχείο της απόσβεσης του δικαιώματος αυτού.
The consent of the proprietor or the placing of goods on the market within the EEA by the proprietor, which are tantamount to renunciation of his exclusive right, each constitute decisive factors in the extinction of that right.
Το αιτούν δικαστήριο παρατηρεί ότι κατά το γερμανικό δίκαιο, η ανάλωση του δικαιώματος εκ του σήματος αποτελεί ένσταση του τρίτου που ενάγεται από τον δικαιούχο του σήματος, και για τον λόγο αυτό, τις προϋποθέσεις της ανάλωσης οφείλει κατ' αρχήν να αποδείξει ο τρίτος που την επικαλείται.
The referring court observes that, under German law, the exhaustion of the trade mark right constitutes a plea in defence for a third party against whom the trade mark proprietor brings an action, so that the conditions for such exhaustion must, as a rule, be proved by the third party who relies on it.
Αυτός ο κανόνας περί αποδείξεως συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο και συγκεκριμένα με τα άρθρα 5 και 7 της οδηγίας.
Such a rule of evidence is consistent with Community law and, in particular, with Articles 5 and 7 of the Directive.
Ωστόσο, οι απαιτήσεις που απορρέουν από την προστασία της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων την οποία καθιερώνουν ιδίως τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ ενδέχεται να επιβάλουν ορισμένες διαρρυθμίσεις σ' αυτόν τον περί αποδείξεως κανόνα.
However, the requirements deriving from the protection of the free movement of goods enshrined, inter alia, in Articles 28 EC and 30 EC may mean that that rule of evidence needs to be qualified.
Συνεπώς, όταν ο εναγόμενος τρίτος επιτυγχάνει να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος στεγανοποιήσεως τιον εθνικών αγορών, αν φέρει ο ίδιος το βάρος αποδείξεως ότι τα προϊόντα τέθηκαν στο εμπόριο εντός του ΕΟΧ από τον δικαιούχο του σήματος ή με τη συγκατάθεση του, τότε ο δικαιούχος του σήματος οφείλει να αποδείξει ότι τα προϊόντα διατέθηκαν αρχικά στο εμπόριο από τον ίδιο ή με τη συγκατάθεση του εκτός ΕΟΧ.
Accordingly, where a third party against whom proceedings have been brought succeeds in establishing that there is a real risk of partitioning of national markets if he himself bears the burden of proving that the goods were placed on the market in the EEA by the proprietor of the trade mark or with his consent, it is for the proprietor of the trade mark to establish that the products were initially placed on the market outside the EEA by him or with his consent.
Αν το αποδείξει αυτό, τότε στον τρίτο περιέρχεται το βάρος να αποδείξει την ύπαρξη συγκατάθεσης του δικαιούχου στην εν συνεχεία εμπορία τιον προϊόντιον εντός του ΕΟΧ.
If such evidence is adduced, it is for the third party to prove the consent of the trade mark proprietor to subsequent marketing of the products in the EEA
«Ο περί αποδείξεως κανόνας ότι η ανάλαχτη τον δικαιώματος εκ τον σήματος σννιστά ένσταση για τον τρίτο εναγόμενο από τον δικαιούχο τον σήματος και για τον λόγο αντό οι προϋποθέσεις της ανάλωσης πρέπει και? αρχήν να αποδεικνύονται από τον τρίτο που την επικαλείται συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο και ειδικότερα με τα άρθρα 5 και 7 της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ τον Συμβουλίου, της 21 ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελχον περί σημάτων, όπως τροποποιήθηκε με τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, της 2ας Μαίου 1992.
'A rule of evidence according to which exhaustion of the trade mark right constitutes a plea in defence for a third party against whom the trade mark proprietor brings an action, so that the existence of the conditions for such exhaustion must, as a rule, be proved by the third party who relies on it, is consistent with Community law and, in particular, with Articles 5 and 7 of First Council Directive 89/104/EEC of 21 December 1988 to approximate the laws of the Member States relating to node marks, as amended by the Agreement on the European Economic Area of 2 May 1992.
Ωστόσο, οι απαιτήσεις που απορρέουν από την προστασία της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων την οποία καθιερώνουν μεταξύ άλλων τα άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ ενδέχεται να επιβάλουν ορισμένες διαρρυθμίσεις α" αυτόν τον κανόνα περί αποδείξεως.
However, the requirements deriving from the protection of the pee movement of goods enshrined, inter alia, in Articles 28 EC and 30 EC may mean that this rule of evidence needs to be qualified Accordingly, where a third party succeeds in establishing that there is a real risk of partitioning of national markets if he himself bears that burden of proof, particularly where the trade mark proprietor markets his products in the European Economic Area using an exclusive distribution system, it is for the proprietor of the trade mark to establish that the products were initially placed on the market outside the European Economic Area by him or with his consent, if such evidence is adduced, it is for the third party to prove the consent of the trade mark proprietor to subsequent marketing of the products in the European Economic Area.'
Συγκεκριμένα, ατην περίπτωση που ο τρίτος επιτυγχάνει να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος στεγανοποιήσεως των εθνικχσν αγορών αν φέρει ο ίδιος το βάρος της αποδείξεως αυτής ιδίως (hav ο δικαιούχος του σήματος διαθέτει τα προϊόντα του στο εμπόριο εντός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου με σύστημα αποκλειστικής διανομής, ο δικαιούχος τον (τήματσς οφείλει να αποδείξει ότι τα προϊόντα διατέθηκαν αρχικά στο εμπόριο από τον ίδιο ή με τη συγκατάθεση τον εκτός Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου.
'Article 28 EC and Article 30 EC and Article 7(1) of First Council Directive 89/104/EEC of 21 December 1988 to approximate the laws of the Member States relating to trade marks are to be interpreted as in principle not precluding the application of national rules on the burden of proving exhaustion under Article 7 of Directive 89/104/EEC.
Αν το αποδείξει, τότε περιέρχεται στον τρίτο το βάρος να αποδείξει την ύπαρξη συγκατάθεσης του δικαιούχου του (νήματος για μετέπειτα διάθεση των προϊόντων στο εμπόριο εντός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου.*
However, where this means that a trader against whom proceedings are brought on the basis of a trade mark for marketing original goods, and who claims that the trade-mark right has been exhausted within the meaning of Article 7 of Directive 89/104/EEC, has to plead and, if necessary, prove that the goods marketed by him have already been put on the market in the European Economic Area for the first time by the trade-mark owner himself or with his consent, it is necessary to ensure that such national rules
Stix-Hackl ανέπτυξε τι; προτάσεις τικ κατά τη συνεδρίαση της ολομέλεια; τικ 18η; Ιουνίου 2002.
— do not enable the trade-mark owner to partition national markets and thus promote the retention of price differences between the Member States;
Το κείμενο τιον προτάσειον δεν διατίθεται ακόμη στα ελληνικά.
- do not make it impossible for the defendant trader to prove exhaustion or so difficult that he is able to prove exhaustion only under unreasonable conditions, in particular by revealing his supply sources with the consequent risk of having them cut off.'
Παραπλανητική διαφήμιση»
Preliminary ruling (Approximation of laws — Directives 84/450/EEC and 97/55/EC — Misleading advertising — Conditions for comparative advertising to be lawful) (Full Court)
Με διάταξη της 19ης Δεκεμβρίου 2000 το Oberster Gerichtshof υπέβαλε τέσσερα προδικαστικά ερωτήματα ιος προς την ερμηνεία της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, τικ Ιθης Σεπτεμβρίου 1984.
By order of 19 December 2000 the Oberster Gerichtshof (Supreme Court, Austria) referred to the Court for a preliminary ruling four questions on the interpretation of Council Directive 84/450/EEC of 10 September 1984.
Η Pippig εκμεταλλεύεται τρία καταστήματα οπτικιόν ειδών στο Linz (Αυστρία), στα οποία εμπορεύεται γυαλιά.
Pippig operates three specialist opticians' shops in Linz (Austria), in which it markets spectacles.
Η Hartlauer είναι μια εμπορική εταιρία της οποίας τα υποκαταστήματα, που βρίσκονται σε ολόκληρη την Αυστρία, έχουν τμήματα οπτικιόν ειδιόν στα οποία τα γυαλιά που διατίθενται προς πιόληση είναι, στην πλειονότητα τους, γυαλιά μη επώνυμων οίκων και πωλούνται σε χαμηλές τιμές.
Hartlauer is a commercial company whose branches, spread throughout the whole of Austria, have optical shelves where the spectacles sold are, in the great majority of cases, of little-known brands and sold at low prices.
Όσον αφορά τα γυαλιά επώνυμιον οίκιον, η Hartlauer δεν τα προμηθεύεται απ' ευθεία; από τους ίδιους προμηθευτές από τους οποίους τα προμηθεύονται οι οπτικοί, αλλά προμηθεύεται τα εν λόγιο προϊόντα εκτός του κανονικού δικτύου διανομής, ιδίιος μέσω παραλλήλων εισαγιογιόν.
As far as spectacles of better-known brands are concerned, Hartlauer is not supplied directly by the same suppliers as opticians, but obtains them outside normal distribution channels, particularly by parallel imports.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1997 η Hartlauer διένειμε σε ολόκληρη την Αυστρία ένα διαφημιστικό φυλλάδιο στο οποίο ισχυριζόταν ότι 52 συγκρίσεις τιμών σε γυαλιά οι οποίες πραγματοποιήθηκαν επί έξι έτη κατέδειξαν την ύπαρξη συνολικής διαφοράς τιμής 204 777 αυστριακών σελινιών (ATS), ήτοι 3 900 ATS κατά μέσο όρο ανά ζεύγος γυαλιιόν, μεταξύ τιον τιμών που εφάρμοζε η Hartlauer και τιον τιμιόν που χρέιοναν οι παραδοσιακοί οπτικοί.
At the beginning of September 1997, Hartlauer circulated throughout the whole of Austria an advertising leaflet stating that 52 price comparisons for spectacles carried out over six years had shown a total price differential of ATS 204 777, or ATS 3 900 on average per pair of spectacles, between the prices charged by Hartlauer and those of traditional opticians.
Σύμφιονα με το ανωτέρω φυλλάδιο, για ένα καθαρό κρύσταλλο μάρκας Zeiss, οι οπτικοί πραγματοποιούσαν περιθιόριο εμπορικού κέρδους της τάξειος του 717 %.
The leaflet claimed in particular that, for a clear Zeiss lens, opticians made a profit of 717%.
Το διαφημιστικό φυλλάδιο περιελάμβανε επίσης μια άμεση σύγκριση μεταξύ της τιμής τιον 5 785 ATS που προτείνει η Pippig για γυαλιά Titanflex Eschenbach που φέρουν κρύσταλλα μάρκας Zeiss και της τιμής τιον 2 (XX) ATS που προτείνει η Hartlauer για γυαλιά του ιδίου μοντέλου, τα οποία όμιος φέρουν κρύσταλλα μάρκας Optimed.
The advertising leaflet also contained a direct comparison between the price of ATS 5 785 charged by Pippig for Titanflex Eschenbach spectacles with Zeiss lenses and the price of ATS 2 000 charged by Hartlauer for spectacles of the same model but with lenses of the Optimed brand.
Η ιος άνω σύγκριση τιμιόν ανακοινώθηκε και μέσιο διαφημιστικό)ν μηνυμάτων τα οποία μεταδόθηκαν από ορισμένα αυστριακά ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα, στα οποία μηνύματα, σε αντίθεση με το διαφημιστικό φυλλάδιο, δεν διευκρινιζόταν ότι τα γυαλιά μεταξύ τιον οποίων γινόταν σύγκριση έφεραν κρύσταλλα διαφορετικής μάρκας.
That price comparison was also announced in advertisements on various Austrian radio and television channels, in which, by contrast with the advertising leaflet, it was not stated that the spectacles compared had lenses of different brands.
Στα τηλεοπτικά διαφημιστικά μηνύματα παρουσιαζόταν η πρόσοψη του καταστήματος τικ ενάγουσας τικ κύρια; δίκης, με το λογότυπο «Pippig».
The television advertisements showed the shop front of the applicant in the main proceedings, with the sign 'Pippig'.
Η Pippig άσκησε αγιογή κατά τη; Hartlauer και των κληρονόμων του Franz Josef Hartlauer ζητιόντας να απόσχει η Hartlauer από κάθε συγκριτική διαφήμιση ιος προ; τις τιμές, για τον λύγο ότι μια τέτοια διαφήμιση είναι παραπλανητική και δυσφημίζει την ενάγουσα.
Pippig brought legal proceedings against Hartlauer and the successors of Franz Josef Hartlauer, demanding that Hartlauer refrain from all comparative advertising on price, on the grounds that such advertising was misleading and discrediting.
Δεδομένου ότι το πρωτοβάθμιο και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκαν τα περισσότερα από τα αιτήματα της Pippig, αλλ' όχι όλα, τόσο η ενάγουσα όσο και οι εναγόμενοι άσκησαν αναίρεση ενιόπιον του Oberster Gerichtshof.
The first instance and appeal courts having accepted most, but not all, of Pippig's claims, the applicant and the defendants both brought an appeal for 'Revision' before the Oberster Gerichtshof.
Το Oberster Gerichtshof, εκτιμώντας ότι, προκειμένου να επιλύσει την ενιόπιον του εκκρεμούσα διαφορά, είναι αναγκαία η ερμηνεία της οδηγίας 84/450, αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα.
Taking the view that interpretation of Directive 84/450 was necessary in order to resolve the dispute before it, the Oberster Gerichtshof decided to stay the proceedings and refer a number of questions to the Court of Justice for a preliminary ruling.
Με το πριότο εριότημα. το αιτούν δικαστήριο επιθυμεί να πληροφορηθεί, πρώτον, αν το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 84/450 έχει εφαρμογή επί όλων τιον στοιχείων τη; συγκρίσεως, ήτοι επί τιον στοιχείων σχετικά με την προσφορά του διαφημιζομένου, επί τιον στοιχείων σχετικά με την προσφορά του ανταγιονιστή και επί τικ σχέσειος μεταξύ τιον προσφοριόν αυτών, ή μόνον επί του τελευταίου αυτού στοιχείου.
In its first question, the referring court asks, first, whether Article 7(2) of Directive 84/450 applies to all elements of the comparison, namely statements regarding the product offered by the advertiser, statements regarding the product offered by the competitor, and statements regarding the relationship between the two products, or whether it applies only to that latter element.
Το αιτούν δικαστήριο εριοτά, δεύτερον, αν το άρθρο 3α, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγία; 84/450 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιτρέπει την εφαρμογή, στη συγκριτική διαφήμιση, αυστηρότερων εθνικιόν διατάξεων σχετικά με την προστασία από την παραπλανητική διαφήμιση.
Second, it asks whether Article 3a(l)(a) of Directive 84/450 must be interpreted as allowing stricter, national, provisions on protection against misleading advertising to be applied to comparative advertising.
Το ιος άνω δικαστήριο εριοτά, τρίτον, αν το άρθρο 3α, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 84/450 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιτρέπει τη σύγκριση επώνυμων προϊόντιον με μη επώνυμα προϊόντα όταν τα ονόματα τιον κατασκευαστιόν δεν αναφέρονται.
Third, it asks whether Article 3a(l)(a) of Directive 84/450 should be interpreted as authorising the comparison of branded products with unbranded ones, where the names of the manufacturers are not indicated.
Δεδομένου ότι ο κοινοτικό; νομοθέτης προέβη, όσον αφορά την παραπλανητική διαφήμιση, μόνον σε ελάχιστη εναρμόνιση τιον εθνικιόν καθεστώτων, το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγία; 84/450 παρέχει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να εφαρμόσουν, στον τομέα αυτό, αυστηρότερες εθνικές διατάξεις προκειμένου να παράσχουν μεγαλύτερη προστασία, μεταξύ άλλων, στους καταναλιοτές.
The Community legislature having carried out only a minimal harmonisation of national rules on misleading advertising, Article 7(1) of Directive 84/450 allows Member States to apply stricter national provisions in that area, to ensure greater protection of consumers in particular.
Εντούτοις, το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγία; 84/450 προβλέπει ρητιός ότι η παράγραφο; 1 του ιδίου άρθρου δεν εφαρμόζεται στη συγκριτική διαφήμιση όσον αφορά τη σύγκριση.
However, Article 7(2) of Directive 84/450 expressly provides that Article 7(1) does not apply to comparative advertising so far as the comparison is concerned.
'Ετσι, οι διατάξεις της οδηγίας 84/450 σχετικά με τις προϋποθέσει; υπό τις οποίες επιτρέπεται η συγκριτική διαφήμιση παραπέμπουν, αφενός, στο άρθρο 7, παράγραφος 1, όσον αφορά τον ορισμό της παραπλανητικής διαφημίσεως (άρθρο 3α, παράγραφος 1, στοιχείο α') και αποκλείουν, αφετέρου, την εφαρμογή της ιδίας διατάξεως (άρθρο 7, παράγραφο; 2).
Thus, the provisions of Directive 84/450 on the conditions for comparative advertising to be lawful on the one hand refer to Article 7(1), as regards the definition of misleading advertising (Article 3a(l)(a)) and, on the other hand, exclude the application of that same provision (Article 7(2)).