natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επιπλέον, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η σύμβαση αυτή μπορεί παρά ταύτα να χαρακτηρισθεί ως γενικής εφαρμογής υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, σε συνδυασμό με την παράγραφο 8, πρώτο εδάφιο, του ίδιου άρθρου.
In addition, the case-file submitted to the Court does not contain any evidence to support the conclusion that that agreement is nevertheless capable of being treated as universally applicable within the meaning of the second indent of the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71, read in conjunction with the first subparagraph of Article 3(8) of that directive.
Τρίτον, όσον αφορά το άρθρο 3, παράγραφος 8, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 96/71, από το γράμμα της διατάξεως αυτής προκύπτει ότι αυτή δεν εφαρμόζεται παρά μόνον ελλείψει συστήματος αναγόρευσης των συλλογικών συμβάσεων σε κανόνες γενικής εφαρμογής, πράγμα που δεν συμβαίνει στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Third, regarding the second subparagraph of Article 3(8) of Directive 96/71, it is clear from the actual wording of that provision that it is applicable only where there is no system for declaring collective agreements to be of universal application, which is not the case in the Federal Republic of Germany.
Άλλωστε, μία συλλογική σύμβαση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να θεωρείται ότι συνιστά συλλογική σύμβαση υπό την έννοια της εν λόγω διατάξεως και, ειδικότερα, ότι αποτελεί συλλογική σύμβαση, αναφερόμενη στην πρώτη περίπτωση της ίδιας διατάξεως, που «[ισχύει] γενικά για όλες τις παρόμοιες επιχειρήσεις τις ανήκουσες στον δεδομένο κλάδο ή επάγγελμα και υπαγόμενες στο γεωγραφικό χώρο εφαρμογής [της]».
In addition, a collective agreement such as that at issue in the main proceedings cannot, in any event, be considered to constitute a collective agreement within the meaning of the second subparagraph of Article 3(8) and, more specifically, to be a collective agreement, as mentioned in the first indent to that provision, ‘generally applicable to all similar undertakings in the geographical area and in the profession or industry concerned’.
Συγκεκριμένα, σε ένα πλαίσιο όπως αυτό της διαφοράς της κύριας δίκης, το δεσμευτικό αποτέλεσμα μιας συλλογικής συμβάσεως όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη επεκτείνεται μόνο σε τμήμα του κατασκευαστικού τομέα που εμπίπτει στον γεωγραφικό χώρο εφαρμογής της, εφόσον, αφενός, η νομοθεσία που του προσδίδει το αποτέλεσμα αυτό εφαρμόζεται μόνο στις δημόσιες συμβάσεις και όχι στις συμβάσεις του ιδιωτικού τομέα και, αφετέρου, η εν λόγω συλλογική σύμβαση δεν έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική.
In a context such as that in the main proceedings, the binding effect of a collective agreement such as that at issue here covers only a part of the construction sector falling within the geographical area of that agreement, since, first, the law which gives it such an effect applies only to public contracts and not to private contracts and, second, the collective agreement has not been declared universally applicable.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ένα μέτρο όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη δεν καθορίζει το όριο του μισθού σύμφωνα με έναν από τους τρόπους που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη και δεύτερη περίπτωση, και παράγραφος 8, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 96/71.
It follows that a measure such as that at issue in the main proceedings does not fix a rate of pay according to one of the procedures laid down in the first and second indents of the first subparagraph of Article 3(1) and in the second subparagraph of Article 3(8) of Directive 96/71.
Ως εκ τούτου, αυτό το όριο μισθού δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά όριο κατώτατου μισθού, υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γ΄, της ίδιας οδηγίας, το οποίο τα κράτη μέλη δικαιούνται να επιβάλλουν, δυνάμει της οδηγίας αυτής, στις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες εντός άλλων κρατών μελών στο πλαίσιο διεθνικής παροχής υπηρεσιών (βλ., συναφώς, απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, C-341/05, Laval un Partneri, Συλλογή 2007, σ. I-11767, σκέψεις 70 και 71).
Therefore, such a rate of pay cannot be considered to constitute a minimum rate of pay within the meaning of Article 3(1)(c) of Directive 96/71 which Member States are entitled to impose, pursuant to that directive, on undertakings established in other Member States, in the framework of the transnational provision of services (see, to that effect, Case C-341/05 Laval un Partneri [2007] ECR I-11767, paragraphs 70 and 71).
Ομοίως, αυτό το όριο μισθού δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά όρο απασχόλησης και εργασίας ευνοϊκότερο για τους εργαζόμενους υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 7, της οδηγίας 96/71.
Likewise, such a rate of pay cannot be considered to be a term and condition of employment which is more favourable to workers within the meaning of Article 3(7) of Directive 96/71.
Πιο συγκεκριμένα, η εν λόγω διάταξη δεν μπορεί να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι επιτρέπει στο κράτος μέλος υποδοχής να εξαρτά την παροχή υπηρεσιών στο έδαφός του από την εφαρμογή όρων εργασίας και απασχολήσεως που βαίνουν πέραν των επιτακτικών κανόνων περί της ελάχιστης προστασίας.
More specifically, that provision cannot be interpreted as allowing the host Member State to make the provision of services in its territory conditional on the observance of terms and conditions of employment which go beyond the mandatory rules for minimum protection.
Συγκεκριμένα, όσον αφορά τα θέματα του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχεία α΄ έως ζ΄, η οδηγία 96/71 προβλέπει ρητώς τον βαθμό προστασίας την τήρηση του οποίου το κράτος μέλος υποδοχής δικαιούται να επιβάλλει στις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες εντός άλλων κρατών μελών, υπέρ των εργαζομένων τους που έχουν αποσπασθεί στο έδαφός του.
As regards the matters referred to in Article 3(1), first subparagraph, (a) to (g), Directive 96/71 expressly lays down the degree of protection for workers of undertakings established in other Member States who are posted to the territory of the host Member State which the latter State is entitled to require those undertakings to observe.
Εξάλλου, μια τέτοια ερμηνεία θα ισοδυναμούσε με στέρηση της εν λόγω οδηγίας από την πρακτική της αποτελεσματικότητα (προπαρατεθείσα απόφαση Laval un Partneri, σκέψη 80).
Moreover, such an interpretation would amount to depriving the directive of its effectiveness (see Laval un Partneri, paragraph 80).
Επομένως, και υπό την επιφύλαξη της ευχέρειας που έχουν οι εγκατεστημένες εντός άλλων κρατών μελών επιχειρήσεις να προσχωρούν εκουσίως εντός του κράτους
Therefore — without prejudice to the right of undertakings established in other Member States to sign of their own accord a collective labour agreement in the host
RÜFFERT μέλους υποδοχής, ιδίως στο πλαίσιο δεσμεύσεως αναλαμβανομένης έναντι του αποσπασθέντος προσωπικού τους, σε ενδεχομένως ευνοϊκότερη συλλογική σύμβαση εργασίας, το επίπεδο προστασίας που πρέπει να εξασφαλίζεται στους εργαζομένους που έχουν αποσπασθεί στο έδαφος του κράτους μέλους υποδοχής περιορίζεται, κατ’ αρχήν, σε αυτό που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχεία α΄ έως ζ΄, της οδηγίας 96/71, εκτός αν οι εν λόγω εργαζόμενοι τυγχάνουν ήδη, κατ’ εφαρμογή του νόμου ή συλλογικών συμβάσεων εντός του κράτους μέλους προελεύσεως, ευνοϊκότερων όρων εργασίας και απασχολήσεως όσον αφορά τα θέματα που διαλαμβάνονται στην εν λόγω διάταξη (προπαρατεθείσα απόφαση Laval un Partneri, σκέψη 81).
Member State, in particular in the context of a commitment made to their own posted staff, the terms of which might be more favourable — the level of protection which must be guaranteed to workers posted to the territory of the host Member State is limited, in principle, to that provided for in Article 3(1), first subparagraph, (a) to (g), of Directive 96/71, unless, pursuant to the law or collective agreements in the Member State of origin, those workers already enjoy more favourable terms and conditions of employment as regards the matters referred to in that provision (Laval un Partneri, paragraph 81).
Ωστόσο, τέτοια περίπτωση δεν συντρέχει στην υπόθεση της κύριας δίκης.
However, such does not appear to be the case in the main proceedings.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ένα κράτος μέλος δεν δικαιούται, δυνάμει της οδηγίας 96/71, να επιβάλλει, μέσω ενός μέτρου όπως είναι το επίμαχο στην κύρια δίκη, όριο μισθού όπως αυτό που προβλέπει η συλλογική σύμβαση «Οικοδομικός τομέας και δημόσια έργα» στις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες εντός άλλων κρατών μελών.
It follows that a Member State is not entitled to impose, pursuant to Directive 96/71, on undertakings established in other Member States, by a measure such as that at issue in the main proceedings, a rate of pay such as that provided for by the ‘Buildings and public works’ collective agreement.
Η ορθότητα αυτής της ερμηνείας της οδηγίας 96/71 επιβεβαιώνεται όταν αναγνωστεί υπό το πρίσμα του άρθρου 49 ΕΚ, δεδομένου ότι η οδηγία αυτή στοχεύει, μεταξύ άλλων, στην επίτευξη της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, η οποία αποτελεί μία από τις θεμελιώδεις ελευθερίες που διασφαλίζει η Συνθήκη.
That interpretation of Directive 96/71 is confirmed by reading it in the light of Article 49 EC, since that directive seeks in particular to bring about the freedom to provide services, which is one of the fundamental freedoms guaranteed by the Treaty.
Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 103 των προτάσεών του, υποχρεώνοντας τους αναδόχους και, έμμεσα, τους υπεργολάβους τους να τηρούν την κατώτατη αμοιβή, όπως αυτή που προβλέπει η συλλογική σύμβαση «Οικοδομικός τομέας και δημόσια έργα», μια νομοθεσία όπως ο νόμος του ομόσπονδου κράτους μπορεί να επιβάλει στους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος, όπου τα όρια του κατώτατου μισθού είναι χαμηλότερα, μία πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση η οποία μπορεί να παρεμποδίσει, να παρενοχλήσει ή να καταστήσει
As the Advocate General stated at point 103 of his Opinion, by requiring undertakings performing public works contracts and, indirectly, their subcontractors to apply the minimum wage laid down by the ‘Buildings and public works’ collective agreement, a law such as the Landesvergabegesetz may impose on service providers established in another Member State where minimum rates of pay are lower an additional economic burden that may prohibit, impede or render less attractive the provision of
Συνεπώς, ένα μέτρο όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη μπορεί να συνιστά περιορισμό υπό την έννοια του άρθρου 49 ΕΚ.
Therefore, a measure such as that at issue in the main proceedings is capable of constituting a restriction within the meaning of Article 49 EC.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα ισχυρίζονται το ομόσπονδο κράτος της Κάτω Σαξωνίας και ορισμένες από τις κυβερνήσεις που υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, το μέτρο αυτό δεν μπορεί να θεωρείται δικαιολογημένο από τον σκοπό της προστασίας των εργαζομένων.
In addition, contrary to the contentions of Land Niedersachsen and a number of the Governments which submitted observations to the Court, such a measure cannot be considered to be justified by the objective of ensuring the protection of workers.
Συγκεκριμένα, όπως διαπιστώθηκε στη σκέψη 29 της παρούσας αποφάσεως, όσον αφορά τα όρια του μισθού που καθορίζει συλλογική σύμβαση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, τα όρια αυτά επιβάλλονται, κατ’ εφαρμογή νομοθεσίας όπως είναι ο νόμος του ομόσπονδου κράτους, μόνο σε τμήμα του κατασκευαστικού τομέα εφόσον, αφενός, η νομοθεσία αυτή εφαρμόζεται μόνο στις δημόσιες συμβάσεις και όχι στις συμβάσεις του ιδιωτικού τομέα και, αφετέρου, η εν λόγω συλλογική σύμβαση δεν έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική.
As stated at paragraph 29 of this judgment, since this case concerns the rate of pay fixed by a collective agreement such as that at issue in the main proceedings, that rate is applicable, as a result of a law such as the Landesvergabegesetz, only to a part of the construction sector falling within the geographical area of that agreement, since, first, that legislation applies solely to public contracts and not to private contracts and, second, that collective agreement has not been declared universally applicable.
Από κανένα στοιχείο της δικογραφίας που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η προστασία που απορρέει από αυτά τα όρια μισθού —τα οποία, κατά τα λοιπά, όπως επισημαίνει και το αιτούν δικαστήριο, υπερβαίνουν τα όρια του κατώτατου μισθού που ισχύουν δυνάμει της AEntG— είναι αναγκαία σε εργαζόμενο του κατασκευαστικού τομέα μόνον οσάκις αυτός εργάζεται στο πλαίσιο δημόσιας σύμβασης έργων και όχι οσάκις εργάζεται στο πλαίσιο ιδιωτικής σύμβασης.
The case-file submitted to the Court contains no evidence to support the conclusion that the protection resulting from such a rate of pay — which, moreover, as the national court also notes, exceeds the minimum rate of pay applicable pursuant to the AEntG — is necessary for a construction sector worker only when he is employed in the context of a public works contract but not when he is employed in the context of a private contract.
Για τους ίδιους λόγους με τους εκτεθέντες στις σκέψεις 39 και 40 της παρούσας αποφάσεως, ο εν λόγω περιορισμός δεν μπορεί να θεωρείται δικαιολογημένος ούτε από τον σκοπό διασφαλίσεως της προστασίας της αυτόνομης οργάνωσης της επαγγελματικής ζωής από τα συνδικάτα, πράγμα το οποίο υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση.
For the same reasons as those set out at paragraphs 39 and 40 of this judgment, the restriction also cannot be considered to be justified by the objective of ensuring protection for independence in the organisation of working life by trade unions, as the German Government contends.
Τέλος, όσον αφορά τον σκοπό της χρηματοοικονομικής σταθερότητας του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως, του οποίου γίνεται επίκληση από τη Γερμανική Κυβέρνηση προς υποστήριξη της θέσεώς της ότι η αποτελεσματικότητα του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως εξαρτάται από το επίπεδο των μισθών των εργαζομένων, από την υποβληθείσα στο Δικαστήριο δικογραφία δεν προκύπτει ότι ένα μέτρο όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη είναι αναγκαίο προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος που συνίσταται στην αποφυγή της προκλήσεως σοβαρής βλάβης στην οικονομική ισορροπία του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως, στόχος για τον οποίο το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι μπορεί να αποτελέσει επιτακτική ανάγκη γενικού συμφέροντος (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 16ης Μαΐου 2006, C-372/04, Watts, Συλλογή 2006, σ I- 4325, σκέψη 103 και παρατιθέμενη νομολογία).
Lastly, with regard to the objective of ensuring the financial balance of the social security systems, also raised by the German Government in support of its contention that the effectiveness of the social security system depends on the level of workers’ salaries, it does not appear from the case-file submitted to the Court that a measure such as that at issue in the main proceedings is necessary in order to avoid the risk of seriously undermining the financial balance of the social security system, an objective which the Court has recognised cannot be ruled out as a potential overriding reason in the general interest (see, inter alia, Case C-372/04 Watts [2006] ECR I-4325, paragraph 103 and the caselaw cited).
Κατόπιν όλων των παραπάνω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η οδηγία 96/71, ερμηνευόμενη υπό το πρίσμα του άρθρου 49 ΕΚ, απαγορεύει, σε περιπτώσεις όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, νομοθετικό μέτρο, λαμβανόμενο από αρχή κράτους μέλους, το οποίο επιβάλλει στην αναθέτουσα αρχή να συνάπτει συμβάσεις έργων μόνο με επιχειρήσεις οι οποίες, κατά την υποβολή προσφοράς, αναλαμβάνουν γραπτώς την υποχρέωση να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους ως αντάλλαγμα για την εκτέλεση των έργων αυτών τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει συλλογική σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της παροχής αυτής.
Having regard to all of the foregoing, the answer to the question referred must be that Directive 96/71, interpreted in the light of Article 49 EC, precludes an authority of a Member State, in a situation such as that at issue in the main proceedings, from adopting a measure of a legislative nature requiring the contracting authority to designate as contractors for public works contracts only those undertakings which, when submitting their tenders, agree in writing to pay their employees, in return for performance of the services concerned, at least the remuneration prescribed by the collective agreement in force at the place where those services are performed.
Η οδηγία 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών, ερμηνευόμενη υπό το πρίσμα του άρθρου 49 ΕΚ, απαγορεύει, σε περιπτώσεις όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, νομοθετικό μέτρο, λαμβανόμενο από αρχή κράτους μέλους, το οποίο επιβάλλει στην αναθέτουσα αρχή να συνάπτει συμβάσεις έργων μόνο με επιχειρήσεις οι οποίες, κατά την υποβολή προσφοράς, αναλαμβάνουν γραπτώς την υποχρέωση να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους ως αντάλλαγμα για την εκτέλεση των έργων αυτών τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει συλλογική σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της παροχής αυτής.
Directive 96/71/EC of the European Parliament and of the Council of 16 December 1996 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services, interpreted in the light of Article 49 EC, precludes an authority of a Member State, in a situation such as that at issue in the main proceedings, from adopting a measure of a legislative nature requiring the contracting authority to designate as contractors for public works contracts only those undertakings which, when submitting their tenders, agree in writing to pay their employees, in return for performance of the services concerned, at least the remuneration prescribed by the collective agreement the minimum wage in force at the place where those services are performed.
Υπόθεση C-444/06
Case C-444/06
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 89/665/ΕΟΚ — Συμβάσεις κρατικών προμηθειών και δημοσίων έργων — Διαδικασία προσφυγής στο πλαίσιο της σύναψης δημοσίων συμβάσεων»
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Directive 89/665/EEC — Public supply and works contracts — Review procedures for the award of public contracts)
Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 3ης Απριλίου 2008 . . . . . .
Judgment of the Court (Second Chamber), 3 April 2008 . . . . . . . . . . .
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Διαδικασίες προσφυγής στον τομέα της σύναψης συμβάσεων κρατικών προμηθειών και δημοσίων έργων — Οδηγία 89/665 — Υποχρέωση των κρατών μελών να προβλέπουν διαδικασία προσφυγής κατά των αποφάσεων περί συνάψεως των συμβάσεων
Approximation of laws — Review procedures in respect of the award of public supply and public works contracts — Directive 89/665 — Member States under an obligation to provide for review procedures in respect of decisions awarding contracts
(Οδηγία 89/665 του Συμβουλίου, άρθρο 2 § 1, στοιχεία α΄ και β΄, και § 6, εδ. 2)
(Council Directive 89/665, Arts 2(1)(a) and (b), and 6, second para.)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-444/06
SUMMARY — CASE C-444/06
Παραβαίνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, της οδηγίας 89/665, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων περί της εφαρμογής των διαδικασιών προσφυγής στον τομέα της σύναψης συμβάσεων κρατικών προμηθειών και δημοσίων έργων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 92/50, το κράτος μέλος η νομοθεσία του οποίου δεν προβλέπει υποχρεωτική προθεσμία για την κοινοποίηση, εκ μέρους της αναθέτουσας αρχής προς όλους τους συμμετέχοντες στον διαγωνισμό, της απόφασης ανάθεσης μιας σύμβασης ούτε προβλέπει υποχρεωτική προθεσμία αναμονής μεταξύ της ανάθεσης και της σύναψης της σχετικής σύμβασης.
A Member State fails to fulfil its obligations under Article 2(1)(a) and (b) of Council Directive 89/665 on the coordination of the laws, regulations and administrative provisions relating to the application of review procedures to the award of public supply and public works contracts, as amended by Directive 92/50, where its legislation fails to provide for a mandatory period for the contracting authority to notify the decision on the award of a contract to all the tenderers or to provide for a mandatory waiting period between the award of the contract and its conclusion.
να λάβει αποζημίωση μετά τη σύναψη της σύμβασης. Εξάλλου, η πλήρης δικαστική προστασία που πρέπει έτσι να εξασφαλίζεται πριν από τη σύναψη της σύμβασης κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος, της εν λόγω οδηγίας προϋποθέτει ειδικότερα την υποχρέωση ενημέρωσης των υποβαλόντων προσφορά για την απόφαση ανάθεσης πριν από τη σύναψη της σύμβασης, ούτως ώστε αυτοί να διαθέτουν πραγματική δυνατότητα άσκησης προσφυγής.
the conclusion of the contract pursuant to Article 2(1) of the directive presupposes, in particular, the duty to inform the tenderers of the award decision before the conclusion of the contract so that they may have a real possibility of initiating review proceedings.
Η ίδια αυτή προστασία επιβάλλει να προβλέπεται η δυνατότητα του διαγωνισθέντος του οποίου η προσφορά δεν επελέγη να εξετάσει εγκαίρως το ζήτημα του κύρους της απόφασης ανάθεσης.
That same protection requires provision to be made for the unsuccessful tenderer to examine in sufficient time the question of whether the decision to award is valid.
Λαμβανομένων υπόψη των περί πρακτικής αποτελεσματικότητας επιταγών της οδηγίας 89/665, σκοπός της οποίας είναι να εξασφαλίζεται ότι οι παράνομες αποφάσεις των αναθετουσών αρχών υπόκεινται στην άσκηση αποτελεσματικών και όσο το δυνατό ταχύτερων προσφυγών, έπεται ότι πρέπει να μεσολαβεί εύλογος χρόνος μεταξύ του χρονικού σημείου κατά το οποίο η απόφαση ανάθεσης ανακοινώνεται στους διαγωνισθέντες των οποίων η προσφορά δεν επελέγη και της σύναψης της σύμβασης, ούτως ώστε να τους παρέχεται η δυνατότητα, μεταξύ άλλων, να ζητήσουν τη λήψη προσωρινών μέτρων μέχρι την εν λόγω σύναψη.
In the light of the need to guarantee the effectiveness of Directive 89/665, the objective of which is to ensure that unlawful decisions taken by the contracting authorities may be reviewed effectively and as rapidly as possible, it follows that a reasonable period must pass between the moment when the award decision is communicated to the unsuccessful tenderers and the conclusion of the contract in order to allow them, inter alia, to bring an application for interim measures until the conclusion of the contract.
Οι διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, σε συνδυασμό με την παράγραφο 6, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 89/665 έχουν την έννοια ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται, όσον αφορά την απόφαση της αναθέτουσας αρχής που προηγείται της σύναψης της σύμβασης, με την οποία η αρχή αυτή επιλέγει εκείνον τον συμμετέχοντα στη διαδικασία διαγωνισμού με τον οποίο θα συνάψει τη σύμβαση, να προβλέψουν σε όλες τις περιπτώσεις διαδικασία προσφυγής παρέχουσα στον προσφεύγοντα τη δυνατότητα να προκαλέσει την ακύρωση της απόφασης αυτής, εφόσον συντρέχουν οι σχετικές προϋποθέσεις, ανεξαρτήτως της δυνατότητας
The combined provisions of Article 2(1)(a) and (b) and the second subparagraph of Article 2(6) of Directive 89/665 are to be interpreted as meaning that the Member States are required to ensure that the contracting authority’s decision prior to the conclusion of the contract as to the bidder in a tender procedure with which it will conclude the contract is in all cases open to review in a procedure whereby an applicant may have that decision set aside if the relevant conditions are met, notwithstanding the possibility, once the contract has been concluded, of obtaining an award of damages. Moreover, the complete legal protection which must accordingly be ensured before
(βλ. σκέψεις 37-39, 44, 58, διατακτ. 1)
(see paras 37-39, 44, 58, operative part 1)
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΙΣΠΑΝΙΑΣ
COMMISSION v SPAIN
Στην υπόθεση C-444/06, με αντικείμενο προσφυγή του άρθρου 226 ΕΚ λόγω παραβάσεως, ασκηθείσα στις 26 Οκτωβρίου 2006,
ACTION under Article 226 EC for failure to fulfil obligations, brought on 26 October 2006,
Βασιλείου της Ισπανίας, εκπροσωπουμένου από τον F.
Kingdom of Spain, represented by F. Díez Moreno, acting as Agent, with an address for service in Luxembourg, defendant,