natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Απέρριψε επίσης την αίτησή της περί προσκομίσεως εγγράφων.
It also rejected its application for leave to produce documents.
— να καταδικάσει το ΚΓΦΠ στα δικαστικά έξοδα.
— order the CPVO to pay the costs.
Το ΚΓΦΠ ζητεί από το Πρωτοδικείο:
The CPVO contends that the Court should:
— να αποφανθεί ότι η προσφυγή είναι αβάσιμη στο σύνολό της·
— declare the action to be unfounded in its entirety;
— να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα και, επικουρικώς, στην περίπτωση που κρίνει ότι η προσφυγή είναι βάσιμη, το ΚΓΦΠ να φέρει μόνο τα δικά του δικαστικά έξοδα.
— order the applicant to pay the costs and, in the alternative, if the action is well founded, order the CPVO to bear only its own costs.
Η παρεμβαίνουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
The intervener contends that the Court should:
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, τρεις λόγους ακυρώσεως που αντλούνται, ο πρώτος από παράβαση των άρθρων 49 και 50 του εκτελεστικού κανονισμού και από παραβίαση των αρχών της επιμέλειας και της χρηστής διοικήσεως, ο δεύτερος από το γεγονός ότι το τμήμα προσφυγών δεν έλαβε υπόψη του την ενεργητική νομιμοποίηση της προσφεύγουσας και ο τρίτος από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
In support of its action, the applicant relies, essentially, on three pleas in law alleging, first, an infringement of Articles 49 and 50 of the implementing regulation and of the principle of care and attention and the principle of sound administration, second, error on the part of the Board of Appeal concerning the applicant’s locus standi and, third, a failure to comply with the obligation to state reasons.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση των άρθρων 49 και 50 του εκτελεστικού κανονισμού και από παραβίαση των αρχών της επιμέλειας και της χρηστής διοικήσεως
The first plea in law: infringement of Articles 49 and 50 of the implementing regulation, of the principle of care and attention and of the principle of sound administration
Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αποτελείται από δύο σκέλη εκ των οποίων το πρώτο αφορά παράβαση του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού και το δεύτερο παράβαση του άρθρου 50 του εκτελεστικού κανονισμού.
The first plea in law is divided into two branches alleging, first, infringement of Article 49 of the implementing regulation, and, secondly, infringement of Article 50 of the implementing regulation.
Στο πλαίσιο των δύο σκελών, η προσφεύγουσα προβάλλει επίσης παραβιάσεις των αρχών της επιμέλειας και της χρηστής διοικήσεως.
In both branches, the applicant also alleges infringement of the principle of care and attention and of the principle of sound administration.
Επί του πρώτου σκέλους που αντλείται από παράβαση του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού και από παραβίαση των αρχών της επιμέλειας και της χρηστής διοικήσεως
The first branch: infringement of Article 49 of the implementing regulation, of the principle of care and attention and of the principle of sound administration
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, στην περίπτωση που η προσφυγή της δεν θα ήταν σύμφωνη με το άρθρο 68 του βασικού κανονισμού, το τμήμα προσφυγών θα έπρεπε, σύμφωνα με το άρθρο 49 του εκτελεστικού κανονισμού, να της το γνωστοποιήσει και να την καλέσει να διορθώσει τις διαπιστωθείσες πλημμέλειες, και τούτο, εφόσον είναι δυνατό, εντός της προθεσμίας που της ορίζει το τμήμα προσφυγών.
The applicant claims that, if its action does not comply with Article 68 of the basic regulation, the Board of Appeal must, in accordance with Article 49 of the implementing regulation, so inform it and request it to remedy the deficiencies found, if possible, within such period as the Board might specify.
Πάντως, το τμήμα προσφυγών ουδέποτε γνωστοποίησε στην προσφεύγουσα ότι δεν νομιμοποιούνταν ενεργητικά και ουδέποτε την κάλεσε να διορθώσει την πλημμέλεια αυτή.
However, the Board of Appeal never informed the applicant that it did not have locus standi or request it to remedy that situation.
Η συμπεριφορά του τμήματος προσφυγών υπήρξε απόρροια εσφαλμένης ερμηνείας του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού.
The conduct of the Board of Appeal was thus based on an erroneous interpretation of Article 49 of the implementing regulation.
Πρώτον, κατά την προσφεύγουσα, από το κείμενο του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού προκύπτει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το άρθρο αυτό αφορά μόνον τις «προφανείς πλημμέλειες της προσφυγής».
First of all, in the applicant’s view, it is clear from the terms of Article 49 of the implementing regulation that that article does not refer solely to ‘obvious defects in an application’.
Εφόσον η διάταξη αυτή παραθέτει ρητώς μεταξύ των πλημμελειών αυτών το απαράδεκτο του άρθρου 68 του βασικού κανονισμού, είναι μάλλον απίθανο να θέλησε ο κοινοτικός νομοθέτης να αναφερθεί
Given that that provision expressly mentions as one of those defects the inadmissibility referred to in Article 68 of the basic regulation, it is unlikely that the Community legislature intended to refer only to obvious defects, since inadmissibility
Έτσι, ανεξαρτήτως της δυσχέρειας που προϋποθέτει η θεραπεία της πλημμέλειας, το τμήμα προσφυγών υποχρεούται να συμμορφωθεί με την υποχρέωση του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού στην περίπτωση που είναι δυνατό να θεραπευθεί η πλημμέλεια.
Thus, independently of the difficulty involved in correcting the deficiency, the Board of Appeal was bound by the obligation under Article 49 of the implementing regulation once it was possible to remedy the deficiency.
Η προσφεύγουσα στηρίζεται συναφώς όχι μόνο στις αρχές της επιμέλειας και της χρηστής διοίκησης, αλλά επίσης στην εγγύηση που παρέχει στον προσφεύγοντα η κοινοτική έννομη τάξη, η οποία δεν μπορεί να ερμηνευθεί τόσο περιοριστικά, όπως εν προκειμένω.
The applicant relies in that regard not merely on the principle of care and attention and the principle of sound administration but also on a guarantee granted to the applicant by the Community legal order which may not be interpreted as restrictively as has been done in this case.
Η προσφεύγουσα στηρίζεται εξάλλου στην απόρριψη της προσφυγής λόγω της φερόμενης ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποιήσεώς της για να υπογραμμίσει ότι το τμήμα προσφυγών δεν αμφισβητεί την ύπαρξη της πλημμέλειας αυτής ούτε ότι κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση διατηρούσε ακόμη αμφιβολίες ως προς στοιχεία που ήταν λυσιτελή για την εκτίμηση της ενεργητικής της νομιμοποιήσεως.
The applicant also relies on the dismissal of the appeal for, allegedly, lack of locus standi on its part in order to point out that the Board of Appeal does not deny that the deficiency existed or that it still had doubts at the hearing as to the relevant factors in determining whether the applicant had locus standi.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα αμφισβητεί την ερμηνεία που έδωσε το τμήμα προσφυγών στη φράση «εφόσον είναι δυνατό» του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού.
Secondly, the applicant contests the Board of Appeal’s interpretation of the expression ‘if possible’ in Article 49 of the implementing regulation.
Κατ’ αυτή, δεν εναπόκειται στο τμήμα προσφυγών να εξετάσει αν η πλημμέλεια ενδέχεται να διορθωθεί εύκολα και, ακόμη και αν έπρεπε να το εξετάσει, είναι οπωσδήποτε υποχρεωμένη να ζητήσει από τον προσφεύγοντα να θεραπεύσει την πλημμέλεια.
In the applicant’s view, it was not for the Board of Appeal to consider whether the deficiency could be remedied easily and, even if it was required to carry out such a consideration, it still had to require the applicant to remedy the deficiency.
Εφόσον επομένως εναπόκειται στον διοικούμενο, και όχι στο τμήμα προσφυγών, να διορθώσει τη διαπιστωθείσα πλημμέλεια, το τμήμα προσφυγών δεν διαθέτει την εξουσία να εξετάσει εξαρχής το αν ο προσφεύγων είναι ή όχι σε θέση να θεραπεύσει την πλημμέλεια.
Since it was for the party and not the Board of Appeal to seek to remedy the deficiency which had been found to exist, the Board of Appeal was not entitled to proceed immediately to a consideration of the question of whether the applicant was or was not in a position to remedy it.
Η ερμηνεία αυτή οδηγεί σε αυθαιρεσία, διότι έτσι η άσκηση του δικαιώματος του διοικουμένου θα εξαρτάται από την αντίληψη που διαμορφώνει η διοίκηση για την ικανότητα του διοικουμένου να ασκήσει το δικαίωμά του.
Such an interpretation leads to arbitrariness inasmuch as the exercise of the party’s right is subject to the administration’s perception of the party’s capacity to exercise its right.
Τρίτον, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι η διατύπωση του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού στο σημείο που ορίζει ότι «το τμήμα προσφυγών το γνωστοποιεί στον προσφεύγοντα και του ζητεί να προβεί στις αναγκαίες διορθώσεις» έχει επιτακτικό χαρακτήρα.
Thirdly, the applicant points out that Article 49 of the implementing regulation is drafted in imperative terms when it provides that ‘the Board of Appeal shall so inform the appellant and shall require him to remedy the deficiencies found’.
Έτσι, το άρθρο αυτό υποχρεώνει το τμήμα προσφυγών να γνωστοποιήσει την πλημμέλεια και να ζητήσει τη θεραπεία της.
Thus, that article requires the Board of Appeal to inform the appellant of the deficiencies and request it to remedy them.
Όμως, οι δύο αυτές υποχρεώσεις δεν τηρήθηκαν.
It did not fulfil those two obligations.
Αντιθέτως, κατά την προσφεύγουσα, το τμήμα προσφυγών δεν έχει υποχρέωση να της υποδείξει ότι πρέπει να προσκομίσει τα έγγραφα για τη θεραπεία της πλημμέλειας.
On the other hand, in the applicant’s view, the Board of Appeal was not required to inform it that it had to produce documents in order to remedy the irregularity.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 49 του εκτελεστικού κανονισμού δεν προβλέπει παρόμοια υποχρέωση, δεδομένου ότι η προσκόμιση εγγράφων αποτελεί ένα από τα πολλά μέσα που έχει στη διάθεσή του ο διοικούμενος για να θεραπεύσει τη διαπιστωθείσα πλημμέλεια.
Article 49 of the implementing regulation does not require it, the production of documents being one of the many means at the party’s disposal to remedy the deficiency found to exist.
Τέταρτον, η προσφεύγουσα εκτιμά ότι η γνωστοποίηση των ενστάσεων των λοιπών διαδίκων σχετικά με το παραδεκτό της προσφυγής δεν δικαιολογεί την έλλειψη επιμέλειας εκ μέρους του τμήματος προσφυγών κατά την εφαρμογή της υποχρεώσεώς του που προβλέπει το άρθρο 49 του εκτελεστικού κανονισμού.
Fourthly, the applicant considers that informing it of the other parties’ objections to the admissibility of the appeal does not justify the Board of Appeal’s lack of care and attention in fulfilling its obligation under Article 49 of the implementing regulation.
Η υποχρέωση αυτή του τμήματος προσφυγών δεν μπορεί να εξαρτάται από την εξέταση του περιεχομένου των ισχυρισμών των διαδίκων ούτε να υποχρεώνει το τμήμα προσφυγών να ενεργεί μόνο στην περίπτωση που οι διάδικοι δεν αναφέρονται σε πλημμέλειες του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού.
The Board cannot make the fulfilment of its obligation subject to a consideration of the contents of the parties’ allegations nor act only if the parties make no reference to deficiencies referred to in Article 49 of the implementing regulation.
Συγκεκριμένα, δεν πρόκειται για «διαδικασία διαιτησίας».
The proceedings at issue are not a ‘private judicial procedure’.
Πέμπτον, η προσφεύγουσα θεωρεί ότι το τμήμα προσφυγών, θεωρώντας ότι το να επιτρέπει στην προσφεύγουσα να θεραπεύσει την έλλειψη ενεργητικής νομιμοποιήσεως ισοδυναμεί με το να προδικάζει ένα ζήτημα που αμφισβητείται από τους διαδίκους, δεν λαμβάνει υπόψη τη διοικητική φύση της διαδικασίας προσφυγής.
Fifthly, the applicant considers that the Board of Appeal overlooked the administrative nature of the proceedings when it formed the view that permitting the applicant to remedy its lack of locus standi would amount to pre-judging an issue that was the subject of dispute between the parties.
Υπενθυμίζει ότι το απαράδεκτο άπτεται της δημοσίας τάξεως και εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το όργανο που επιλαμβάνεται της προσφυγής.
It points out that inadmissibility is a matter of public policy which the body before which the matter is brought must consider of its own motion.
Επομένως, είναι αδιάφορο αν η έλλειψη ενεργητικής νομιμοποιήσεως προβλήθηκε από τους διαδίκους.
It is thus of no consequence whether or not a lack of locus standi has been raised by the parties.
Τέλος, η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε για πρώτη φορά κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Πρωτοδικείου ότι το μοναδικό έγγραφο που της γνωστοποίησε το τμήμα προσφυγών πριν την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ήταν μία απόφαση αναστολής, της 27ης Ιουνίου 2005, σύμφωνα με την οποία, υπό την επιφύλαξη της οριστικής αποφάσεως, το τμήμα προσφυγών δεν θεώρησε ότι η προσφυγή ήταν προδήλως αβάσιμη.
Finally, the applicant indicated for the first time at the hearing before the Court that the only document transmitted to it by the Board of Appeal before the hearing was a decision, dated 27 June 2005, staying the proceedings in which, without prejudice to the final decision, the Board of Appeal did not take the view that the appeal was manifestly unfounded.
Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι, βασιζόμενη στην απόφαση αυτή καθώς και στη μη εφαρμογή του άρθρου 49, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού, είχε δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ως προς το ότι η ενεργητική της νομιμοποίηση είχε αποδειχθεί επαρκώς πριν την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
It claims that, on the basis of that decision and the fact that Article 49(1) of the implementing regulation was not applied, it had a legitimate expectation that its locus standi had been sufficiently established prior to the hearing.
Το ΚΓΦΠ θεωρεί ότι η προτεινόμενη από την προσφεύγουσα ερμηνεία του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού είναι αβάσιμη.
The CPVO considers that the interpretation of Article 49 of the implementing regulation put forward by the applicant is without foundation.
Εκτιμώντας ότι η διόρθωση της ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποιήσεως είναι δυσχερής, το ΚΓΦΠ υποστηρίζει ότι η παραπομπή του άρθρου 49 του εκτελεστικού κανονισμού στο άρθρο 68 του βασικού κανονισμού αφορά μόνον τη διόρθωση καθαρά τυπικών σφαλμάτων.
Since it considers that lack of locus standi is difficult to remedy, the CPVO contends that the reference to Article 49 of the implementing regulation made in Article 68 of the basic regulation can concern only the correction of purely formal errors.
Επιπλέον, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα απάντησε, κατά το στάδιο της έγγραφης διαδικασίας, στους ισχυρισμούς που προέβαλε η παρεμβαίνουσα όσον αφορά το ότι η απόφαση
In addition, since the applicant replied during the written procedure to the intervener’s allegations concerning the absence of direct and individual concern, the question of the applicant’s locus standi had become a ‘question of substance’ in the case. It was thus unnecessary for
Επομένως, δεν ήταν αναγκαίο να επιχειρήσει το τμήμα προσφυγών να διορθώσει την έλλειψη αυτή, όπως θα ήταν στην περίπτωση ενός τυπικού σφάλματος.
Moreover, in the CPVO’s view, accepting the powers of attorney granted by the individual growers would have amounted to permitting a new entity to become a party to the proceedings notwithstanding the fact that the period within which an appeal had to be brought had expired.
Εφόσον η προσφεύγουσα είχε ασκήσει την προσφυγή στο όνομά της, δεν μπορούσε να επικαλεσθεί κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση εξουσιοδοτήσεις των παραγωγών που δεν ήσαν άμεσα μέλη της ομοσπονδίας.
Having brought the appeal in its own name, the applicant could not rely at the hearing on powers of attorney granted by individual growers who were not directly members of its organisation.
Κατά την παρεμβαίνουσα, το τμήμα προσφυγών δεν έχει υποχρέωση να εξετάσει εκ των προτέρων αν από τα έγγραφα που προσκομίζει η προσφεύγουσα προκύπτει ότι νομιμοποιείται πράγματι για την άσκηση της προσφυγής.
In the intervener’s view, the Board of Appeal is not required to ascertain in advance whether it is clear from the documents produced by the applicant that it actually has locus standi.
Στην προσφεύγουσα εναπόκειται να επικαλεσθεί την ενεργητική της νομιμοποίηση και να προσκομίσει τα σχετικά νομιμοποιητικά στοιχεία.
It is for the applicant to invoke its locus standi and submit relevant evidence thereof.
Το άρθρο 49 του εκτελεστικού κανονισμού υποχρεώνει το τμήμα προσφυγών να εξακριβώσει αν πληρούται η τυπική αυτή προϋπόθεση, αλλά δεν του επιβάλλει να εξακριβώσει αν πράγματι νομιμοποιείται ενεργητικώς η προσφεύγουσα.
Article 49 of the implementing regulation requires the Board of Appeal to ascertain whether that formal condition has been fulfilled but does not require it to ascertain whether the applicant actually has locus standi.
— Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
— Findings of the Court
Με το υπό κρίση σκέλος, η προσφεύγουσα προσάπτει στο τμήμα προσφυγών, αφενός, ότι δεν της γνωστοποίησε την άποψή του περί ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποιήσεως εκ μέρους της και, αφετέρου, ότι δεν την κάλεσε να αποδείξει την ενεργητική της νομιμοποίηση.
In the present branch of its argument, the applicant claims, on the one hand, that the Board of Appeal did not inform it that it considered that the applicant did not have locus standi and, on the other, did not call upon it to show that it had such locus standi.
Πρώτον, πρέπει να εξεταστεί αν το τμήμα προσφυγών παρέβη, όπως του προσάπτει η προσφεύγουσα, το άρθρο 49, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού.
First of all, it must be ascertained whether the Board of Appeal infringed, as the applicant alleges, Article 49(1) of the implementing regulation.
Συναφώς, πρέπει να αναφερθεί, εισαγωγικά, ότι η διάταξη αυτή υποχρεώνει το τμήμα προσφυγών, αφενός, να εξετάσει αν η προσφυγή είναι σύμφωνη με τις διατάξεις του βασικού και του εκτελεστικού κανονισμού και, αφετέρου, να γνωστοποιήσει στον προσφεύγοντα τις διαπιστωθείσες πλημμέλειες και να τον καλέσει να τις θεραπεύσει, εφόσον είναι δυνατό, εντός της προθεσμίας που τάσσει.
It should, as a preliminary point, be noted that that provision requires the Board of Appeal, on the one hand, to ascertain whether the appeal complies with the provisions of the basic regulation and the implementing regulation and, on the other, to inform an appellant of the deficiencies found and require it to remedy them, if possible, within such period as it may specify.
Όσον αφορά την υποχρέωση να εξεταστεί αν η προσφυγή είναι σύμφωνη με τις διατάξεις του βασικού και του εκτελεστικού κανονισμού, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι στις λοιπές γλώσσες το άρθρο 49, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού ορίζει ότι η προσφυγή πρέπει να συμφωνεί με το σύνολο των διατάξεων των δύο κανονισμών, ενώ στη γαλλική και στην ελληνική ορίζεται ότι το τμήμα προσφυγών ελέγχει αν η προσφυγή συμφωνεί μόνο με τις διατάξεις των άρθρων 67, 68 και 69 του βασικού κανονισμού και τις διατάξεις του άρθρου 45 του εκτελεστικού κανονισμού.
With regard to the obligation to ascertain whether the appeal complies with the provisions of the basic regulation and the implementing regulation, it should be noted that the other language versions of Article 49(1) of the implementing regulation refer to the compliance of the appeal with all the provisions of both regulations, whereas the French and Greek versions refer to a check by the Board of Appeal of compliance by the appeal only with Articles 67, 68 and 69 of the basic regulation and Article 45 of the implementing regulation.
I-5105, σκέψη 17, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία), το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι στη γαλλική και στην ελληνική γλώσσα το άρθρο 49, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού δεν προσδίδει στο εδάφιο αυτό διαφορετική έννοια από αυτή των άλλων γλωσσών ώστε να απαιτείται να ερμηνευθούν και να εφαρμοστούν υπό το φως των αποδόσεών του στις άλλες επίσημες γλώσσες (βλ., συναφώς, απόφαση του Δικαστηρίου της 27ης Φεβρουαρίου 1997, C-177/95, Ebony Maritime και Loten Navigation, Συλλογή 1997, σ. I-1111, σκέψεις 29 έως 31).
However, since the need for a uniform interpretation of Community regulations makes it impossible for a given piece of legislation to be considered in isolation and requires that, in case of doubt, it should be interpreted and applied in the light of the versions existing in the other official languages (see Case C-64/95 Lubella [1996] ECR I-5105, paragraph 17 and the caselaw cited therein), the Court takes the view that the French and Greek versions of Article 49(1) of the implementing regulation do not give that passage a different meaning from that of the other language versions and that they must be interpreted and applied in the light of the versions which exist in the other official languages (see, to that effect, Case C-177/95 Ebony Maritime and Loten Navigation [1997] ECR I-1111, paragraphs 29 to 31).
Όσον αφορά τη διπλή υποχρέωση του τμήματος προσφυγών να γνωστοποιήσει και να ζητήσει τη θεραπεία, πρέπει να τονιστεί, πρώτον, ότι, όπως προκύπτει ιδίως από τη γερμανική, αγγλική, δανική, ισπανική, ιταλική και ολλανδική απόδοση του άρθρου 49, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού, η φράση «εφόσον είναι δυνατό» εξαρτά την υποχρέωση του τμήματος προσφυγών να γνωστοποιήσει και να ζητήσει τη διόρθωση από την αντικειμενική δυνατότητα θεραπείας των πλημμελειών που διαπιστώθηκαν.
With regard to the twofold obligation to inform and to request remedial action, it should be pointed out, first of all, that it can be seen from the Danish, Dutch, English, German, Italian and Spanish versions of Article 49(1) of the implementing regulation that the expression ‘if possible’ makes the obligation to inform and to request remedial action subject to the objective possibility that the deficiencies found can be rectified.
Έτσι, αντιθέτως προς όσα ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, η διάταξη αυτή υποχρεώνει το τμήμα προσφυγών να εκτιμήσει τη δυνατότητα του προσφεύγοντος να θεραπεύσει την πλημμέλεια ώστε να περιοριστούν οι περιπτώσεις που ζητείται η θεραπεία μόνο σε όσες υπάρχει η δυνατότητα.
Thus, contrary to what the applicant claims, that provision requires the Board of Appeal to assess whether it is possible for an appellant to remedy a deficiency in order to limit the request for remedial action to corrections which are possible.
Συγκεκριμένα, εφόσον ο σκοπός της υποχρεώσεως γνωστοποιήσεως και κλήσεως προς θεραπεία του άρθρου 49, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού είναι να μπορέσει ο προσφεύγων να θεραπεύσει, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις διαπιστωθείσες από το τμήμα προσφυγών πλημμέλειες, πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα θεραπείας των εν λόγω πλημμελειών.
Since the objective of the obligation to inform and to request remedial action laid down in Article 49(1) of the implementing regulation is to permit an appellant to remedy the deficiencies found by the Board of Appeal within the period specified, it must be possible for those deficiencies to be remedied.
Πάντως, όπως προβάλλουν το ΚΓΦΠ και η παρεμβαίνουσα, η έλλειψη ενεργητικής νομιμοποιήσεως δεν θεραπεύεται.
However, as the CPVO and the intervener point out, a lack of locus standi cannot be remedied.
Εξάλλου, το άρθρο 49, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού προσδιορίζει αυτό που πρέπει να θεραπευθεί ως «irrégularités» στα γαλλικά, «Mängel» στα
In addition, Article 49(1) of the implementing regulation designates the matters which are to be remedied as ‘irrégularités’ in French, ‘Mängel’ in German,
ΑΠΟΦΑΣΗ της 31.1.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ T-95/06 γερμανικά, «deficiencies» στα αγγλικά, «irregolarità» στα ιταλικά, «mangler» στα δανικά και «irregularidades» στα πορτογαλικά, γεγονός που οδηγεί στη σκέψη ότι αντικείμενο της θεραπείας είναι τα τυπικά σφάλματα [βλ., π.χ., τη χρήση των λέξεων αυτών στον κανόνα 9, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 2868/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995, περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 303, σ.
‘deficiencies’ in English, ‘irregolarità’ in Italian, ‘mangler’ in Danish and ‘irregularidades’ in Portuguese, which suggests that this refers to the correction of formal errors (see, for example, the use of those terms in Rule 9(1) of Commission Regulation (EC) No 2868/95 of 13 December 1995 implementing Council Regulation (EC) No 40/94 on the Community trade mark (OJ 1995 L 303, p.