natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Προκειμένου να διευκρινίσει το περιεχόμενο του εγγράφου οχλήσεως και να ολοκληρώσει την ανάλυσή της επί της απαντήσεως των εθνικών αρχών, η Επιτροπή απευθύνει στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος αιτιολογημένη γνώμη.
In order to state more specifically what has been set out in a letter of formal notice and to complete the analysis of the response of the national authorities, the Commission sends the Member State concerned a reasoned opinion.
Αντιθέτως, σύμφωνα με το άρθρο 226 ΕΚ, οσάκις προτίθεται να διευρύνει το περιεχόμενο των αιτιάσεών της, η Επιτροπή αποστέλλει στο οικείο κράτος μέλος συμπληρωματικό έγγραφο οχλήσεως για του παράσχει τη δυνατότητα να προβάλει τα επιχειρήματά του.
On the other hand, in accordance with Article 226 EC, in order to extend the complaints relied on the Commission sends that State a supplementary letter of formal notice on which it has the opportunity to submit it arguments.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, το νομότυπο της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας συνιστά ουσιώδη εγγύηση την οποία παρέχει η Συνθήκη ΕΚ όχι μόνο για την προστασία των δικαιωμάτων του οικείου κράτους μέλους, αλλά και για να εξασφαλιστεί ότι η διαδικασία που θα κινηθεί ενδεχομένως ενώπιον του Δικαστηρίου θα έχει ως αντικείμενο μια σαφώς καθορισμένη διαφορά.
In that regard, it must be recalled that it is settled caselaw that the proper conduct of the pre-litigation procedure constitutes an essential guarantee required by the EC Treaty not only in order to protect the rights of the Member State concerned, but also so as to ensure that any contentious procedure will have a clearly defined dispute as its subjectmatter.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή απέστειλε στην Ιταλική Δημοκρατία συμπληρωματικό έγγραφο οχλήσεως, τάσσοντάς της νέα προθεσμία για να υποβάλει τις παρατηρήσεις της, πριν της απευθύνει αιτιολογημένη γνώμη στηριζόμενη επί των αιτιάσεων που περιείχε το έγγραφο αυτό.
The Commission sent the Italian Republic a supplementary letter of formal notice, laying down a new time-limit for that Member State to submit its observations, before sending it a reasoned opinion based on the same complaints as those in the supplementary letter of formal notice.
Επομένως, η Επιτροπή δεν προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας της Ιταλικής Δημοκρατίας, καθόσον της παρέσχε τη δυνατότητα να προετοιμάσει την υπεράσπισή της πριν λάβει την αιτιολογημένη γνώμη.
Accordingly, the Commission did not prejudice the rights of the defence since the Italian Republic was given the opportunity to prepare its defence before receiving the reasoned opinion.
Κατά συνέπεια, η προβληθείσα από την Ιταλική Δημοκρατία ένσταση απαραδέκτου είναι απορριπτέα.
This plea of inadmissibility raised by the Italian Republic must therefore be rejected.
Επί της πρώτης αιτιάσεως που αντλείται από παράβαση των άρθρων 2 έως 14 της οδηγίας 1999/31 λόγω της καθυστερημένης μεταφοράς της στην εσωτερική έννομη τάξη
The first complaint, alleging infringement of Articles 2 to 14 of Directive 1999/31 arising from the delay in transposing that directive
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, λόγω της εκπρόθεσμης μεταφοράς της οδηγίας 1999/31, η οποία πραγματοποιήθηκε με τη θέση σε ισχύ του νομοθετικού διατάγματος 36/2003, στις 27 Μαρτίου 2003, και όχι πριν τις 16 Ιουλίου 2001 όπως ορίζει η οδηγία αυτή, οι ΧΥΤΑ για τους οποίους χορηγήθηκε άδεια στο χρονικό διάστημα από τις 16 Ιουλίου 2001 έως τις 27 Μαρτίου 2003 υπέκειντο, κατά το ιταλικό δίκαιο, στους κανόνες που ίσχυαν για τους υφιστάμενους ΧΥΤΑ και όχι στο προβλεπόμενο για τους νέους ΧΥΤΑ αυστηρότερο καθεστώς.
The Commission claims that, on account of the belated transposition of Direct- ive 1999/31, which did not take place until 27 March 2003 upon the entry into force of Legislative Decree No 36/2003, whereas the directive should have been transposed by 16 July 2001, the treatment applied, in Italian law, to landfills authorised between 16 July 2001 and 27 March 2003 was that reserved to existing landfill sites and not the stricter treatment laid down for new landfills.
Επομένως, η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη, όσον αφορά αυτούς τους ΧΥΤΑ, τα άρθρα 2 έως 14 της οδηγίας 1999/31, στο μέτρο που οι διατάξεις αυτές δεν εφαρμόσθηκαν στο σύνολο των εν λόγω ΧΥΤΑ, οι οποίοι θα έπρεπε, παρ’ όλ’ αυτά, να λογίζονται ως νέοι. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι ιταλικές
The Italian Republic therefore infringed, so far as concerns those landfills, Articles 2 to 14 of that directive, since they were not applied to all those landfills, which ought, on the contrary, to have
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΙΤΑΛΙΑΣ αρχές επέλεξαν να παραβούν τις οικείες κοινοτικές διατάξεις, διότι, ανεξαρτήτως της εκπρόθεσμης μεταφοράς της οδηγίας 1999/31 στην εσωτερική έννομη τάξη, θα μπορούσαν και θα όφειλαν να εφαρμόσουν σε αυτούς τους ΧΥΤΑ το καθεστώς που προβλέπει η εν λόγω οδηγία για τους νέους ΧΥΤΑ.
COMMISSION v ITALY been regarded as new. The Italian authorities thus intentionally chose to infringe the Community provisions concerned because, even when transposing the directive out of time, they could have, and should have, made those landfills subject to the treatment reserved by the directive to new landfills.
Η Επιτροπή προσθέτει ότι ο προβληθείς κατά τη διοικητική διαδικασία ισχυρισμός της Ιταλικής Δημοκρατίας, ότι επέλεξε με δική της πρωτοβουλία να αναμείνει την έκδοση της αποφάσεως 2003/33/ΕΚ, δεν δικαιολογεί την καθυστέρηση της μεταφοράς της οδηγίας 1999/31 στην εσωτερική έννομη τάξη.
The Commission adds that the fact, relied on during the administrative procedure, that the Italian Republic preferred unilaterally to await the adoption of Decision 2003/33/EC does not justify the delay in the implementation of Directive 1999/31.
Συγκεκριμένα, η μεταφορά αυτή ουδαμώς εξηρτάτο από την έκδοση της εν λόγω πράξεως, καθόσον, σύμφωνα με την οδηγία 1999/31, τα κράτη μέλη όφειλαν να εφαρμόσουν, σε εθνικό επίπεδο, κριτήρια σύμφωνα με τα όσα επιτάσσει το παράρτημα ΙΙ της οδηγίας αυτής.
That implementation did not depend in any way on the existence of such a measure since, in accordance with the directive, the Member States were to use national criteria in compliance with the requirements in Annex II to the directive.
Η Ιταλική Δημοκρατία προβάλλει, πρώτον, ένσταση απαραδέκτου της αιτιάσεως αυτής, υποστηρίζοντας ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου στηριζόμενη στην καθυστερημένη μεταφορά της οδηγίας 1999/31 στην εσωτερική έννομη τάξη, δεδομένου ότι το νομοθετικό διάταγμα περί της μεταφοράς της οδηγίας αυτής στο ιταλικό δίκαιο εκδόθηκε πριν κινηθεί η προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία και η καθυστέρηση αυτή αποτελεί πραγματικό γεγονός το οποίο δημιούργησε μια μη αναστρέψιμη κατάσταση.
The Italian Republic pleads, first of all, that this complaint is inadmissible, stating that the Commission cannot start proceedings before the Court on the basis of a delay in the transposition of Directive 1999/31 when the implementing legislative decree was adopted before the pre-litigation procedure was initiated and that delay is a fact which is impossible to remedy.
Η Ιταλική Δημοκρατία ισχυρίζεται, δεύτερον, ότι η καθυστέρηση αυτή κατέστησε αναγκαία, για λόγους αμιγώς τεχνικής και διοικητικής φύσεως, την εφαρμογή των κανόνων της οδηγίας 1999/31 περί των υφιστάμενων ΧΥΤΑ και στους ΧΥΤΑ για τους οποίους χορηγήθηκε άδεια κατά την περίοδο από την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στην εσωτερική έννομη τάξη και μέχρι την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του νομοθετικού διατάγματος 36/2003.
The Italian Republic claims, secondly, that that delay led to the need, for exclusively technical and administrative reasons, to make landfills authorised between the date of expiry of the period for transposition of Directive 1999/31 and that of the entry into force of Legislative Decree No 36/2003 subject to the obligations set out in the dir -ective for existing landfill sites.
Ειδικότερα, ήταν αναγκαίο να προβλεφθεί για αυτούς τους ΧΥΤΑ, στους οποίους είχαν ήδη αποτεθεί ορισμένες ποσότητες αποβλήτων, μία μεταβατική περίοδος, προκειμένου οι κάτοχοι των αδειών εκμεταλλεύσεώς τους να προχωρήσουν, κατά το χρονικό αυτό διάστημα,
It was necessary to lay down in respect of those landfills, which already contained a certain amount of waste, a transitional period during
Επιπλέον, το μεταβατικό αυτό καθεστώς ανταποκρινόταν στην ανάγκη αποτροπής του ενδεχομένου άνισης μεταχειρίσεως των επιχειρήσεων που θα ελάμβαναν τις σχετικές άδειες πριν την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του νομοθετικού διατάγματος 36/2003.
Those transitional arrangements reflected, moreover, the need not to create a situation of inequality for economic operators already holding such permits on the date of entry into force of the legislative decree.
Εν πάση περιπτώσει, το καθεστώς αυτό συνεπαγόταν αυστηρότατους περιορισμούς και προέβλεπε ότι το σχέδιο διευθετήσεως έπρεπε να υποβληθεί ανυπερθέτως εντός προθεσμίας συντομότερης από εκείνη που τάσσει η οδηγία 1999/31.
The arrangements were, in any event, extremely restrictive and laid down a mandatory time-limit for the presentation of a conditioning plan for the sites which was shorter than that set by Directive 1999/31.
Όσον αφορά την προβληθείσα από την Ιταλική Δημοκρατία ένσταση απαραδέκτου που αντλείται από το ότι δεν υπάρχει έννομο συμφέρον να αναγνωρισθεί η καθυστέρηση της μεταφοράς της οδηγίας 1999/31 στην ιταλική έννομη τάξη, πρέπει να τονισθεί ότι η Επιτροπή δεν ζητεί με την υπό κρίση προσφυγή, και ιδίως με τα αιτήματα που στηρίζονται στην πρώτη αιτίασή της, από το Δικαστήριο να διαπιστώσει αυτή την καθυστέρηση, αλλά να αναγνωρίσει ότι οι μεταβατικές διατάξεις του νομοθετικού διατάγματος 36/2003 είναι ασύμβατες με την οδηγία αυτή, στο μέτρο που αφορούν τη ρύθμιση της λειτουργίας των ΧΥΤΑ για τους οποίους χορηγήθηκε άδεια κατά την περίοδο από την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στην εσωτερική έννομη τάξη μέχρι την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του νομοθετικού αυτού διατάγματος.
As regards the plea of inadmissibility raised by the Italian Republic alleging that there is a lack of legal interest in a finding of delay in the transposition of Directive 1999/31, it should be noted that the form of order sought in the present action, in particular in so far as it is based on the action’s first complaint, does not relate to a declaration of such delay but to a declaration that the transitional provisions of Legislative Decree No 36/2003 do not comply with the directive so far as concerns the treatment of landfills opened during the period from the date of expiry of the period for transposition of the directive to the date of entry into force of the legislative decree.
Πάντως, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ένα κράτος μέλος που δεν μετέφερε εντός της ταχθείσας προθεσμίας μία κοινοτική οδηγία στην εσωτερική του έννομη τάξη και κατά του οποίου ασκήθηκε προσφυγή λόγω παραβάσεως που δεν έχει ως αντικείμενο αυτή την παράλειψη, αλλά την αθέτηση υποχρεώσεώς του απορρέουσας από την οδηγία αυτή, δεν μπορεί να στηριχθεί στο γεγονός ότι δεν θέσπισε τις διατάξεις που ήταν αναγκαίες για τη μεταφορά της οδηγίας για να προβάλει το απαράδεκτο της προσφυγής και, επομένως, να αντιταχθεί στην εκ μέρους του Δικαστηρίου εξέταση του αιτήματος που αφορά τη διαπίστωση αυτής της παραβάσεως (απόφαση της 11ης Αυγούστου 1995, C-431/92, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 1995, σ. I-2189, σκέψη 23).
As is apparent from the caselaw of the Court, a Member State which has not transposed, within the period prescribed, a Community directive and against which infringement proceedings have been brought in respect not of the failure to transpose but of the failure to fulfil an obligation flowing from that directive cannot plead the fact that it has not taken the necessary measures to implement the directive in order to object to the admissibility of the action and hence to prevent the Court from examining the application for a declaration that it has failed to fulfil its obligations (Case C-431/92 Commission v Germany [1995] ECR I-2189, paragraph 23).
Κατά συνέπεια, η αντλούμενη από έλλειψη εννόμου συμφέροντος της Επιτροπής ένσταση απαραδέκτου της πρώτης αιτιάσεως που προβάλλεται με την προσφυγή είναι απορριπτέα.
The plea that the first complaint in the action is inadmissible because the Commission lacks a legal interest in bringing proceedings must consequently be rejected.
Όσον αφορά το βάσιμο αυτής της αιτιάσεως, διαπιστώνεται ότι, όπως ορθώς επισήμανε η Επιτροπή, χωρίς να αμφισβητηθεί στο σημείο αυτό από την Ιταλική Δημοκρατία, το νομοθετικό διάταγμα 36/2003 δεν προβλέπει ότι οι διατάξεις της οδηγίας περί των νέων ΧΥΤΑ, ήτοι τα άρθρα της 2 έως 13, έχουν εφαρμογή και στους ΧΥΤΑ για τους οποίους χορηγήθηκε άδεια κατά την περίοδο από την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας αυτής και μέχρι την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του.
As regards the substance of this complaint, as the Commission has correctly noted and is not disputed by the Italian Republic, Legislative Decree No 36/2003 does not provide for the application of the provisions concerning new landfills, that is to say, in particular, Articles 2 to 13 of Directive 1999/31, to landfills authorised between the date of expiry of the period for transposition of the directive and that of the entry into force of the legislative decree.
Αντιθέτως, κατά το νομοθετικό διάταγμα 36/2003, οι εν λόγω ΧΥΤΑ υπόκεινται στο προβλεπόμενο για τους υφιστάμενους ΧΥΤΑ καθεστώς, καθόσον γι’ αυτούς ισχύει η διαδικασία διευθετήσεως του άρθρου 17 του νομοθετικού διατάγματος.
On the other hand, it provides for the application to those landfills of the treatment reserved to existing landfill sites, by making them subject to the adaptation procedure laid down in Article 17 of the legislative decree.
Πράγματι, οσάκις μια οδηγία όπως η επίμαχη εν προκειμένω επιβάλλει στις αρμόδιες εθνικές αρχές σαφείς υποχρεώσεις, τα κράτη μέλη τα οποία δεν την μετέφεραν εμπροθέσμως στην εσωτερική τους έννομη τάξη δεν μπορούν να θεωρήσουν ότι παύουν, με τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε για αυτή τη μεταφορά, να υπέχουν τις εν λόγω υποχρεώσεις και να αποκλείσουν, με τη θέσπιση μεταβατικού καθεστώτος, την εφαρμογή των διατάξεων της εν λόγω οδηγίας.
When a directive, such as that in question in the present case, lays down unequivocal obligations on the competent national authorities, Member States which have not transposed the directive cannot consider themselves relieved from compliance with those obligations after the period for transposition has expired and cannot exclude, by a transitional provision, the application of the provisions of the directive.
Η αναγνώριση αυτής της δυνατότητας στα κράτη μέλη θα κατέληγε στην εκ μέρους τους μετάθεση της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας στην εθνική έννομη τάξη (βλ., συναφώς, απόφαση της 9ης Αυγούστου 1994, C-396/92, Bund Naturschutz in Bayern κ.λπ., Συλλογή 1994, σ. I-3717, σκέψη 19).
To allow the State such a right would have the effect of allowing it to defer the time-limit for transposition by it (see, to that effect, Case C-396/92 Bund Naturschutz in Bayern and Others [1994] ECR I-3717, paragraph 19).
Επομένως, η Ιταλική Δημοκρατία όφειλε να εφαρμόσει στους ΧΥΤΑ για τους οποίους χορηγήθηκε άδεια κατά την περίοδο από τις 16 Ιουλίου 2001 έως τις 27 Μαρτίου
It follows that the Italian Republic should have applied to landfills authorised between 16 July 2001 and 27 March 2003 the provisions of Directive 1999/31 concerning new
Κατά συνέπεια, η Ιταλική Δημοκρατία, εκδίδοντας και διατηρώντας σε ισχύ το νομοθετικό διάταγμα 36/2003, το οποίο αποκλείει την εφαρμογή αυτών των διατάξεων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα αντίστοιχα άρθρα της οδηγίας.
Therefore, by adopting and maintaining in force Legislative Decree No 36/2003 which excludes such application, it has failed to fulfil its obligations under those articles.
Επιπλέον, εφαρμόζοντας και σε νέους ΧΥΤΑ το καθεστώς που προβλέπει το άρθρο 14 της οδηγίας 1999/31 για τους υφιστάμενους ΧΥΤΑ, η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη επίσης τις υποχρεώσεις που υπέχει από αυτή τη διάταξη.
In addition, by applying the set of rules laid down in Article 14 of Directive 1999/31 concerning existing landfill sites to new landfills, it has also failed to fulfil its obligations under that article.
Εξάλλου, οι λόγοι που προέβαλε αυτό το κράτος μέλος για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση της μεταφοράς της οδηγίας 1999/31 στην εθνική του έννομη τάξη και της εφαρμογής της, οι οποίοι στηρίζονται στην ανάγκη αναμονής της εκδόσεως της αποφάσεως 2003/33/ΕΚ, είναι αβάσιμοι.
Moreover, the grounds relied on by the Italian Republic to justify its delay in transposing and applying Directive 1999/31, which relate to the need to await the adoption of Decision 2003/33, are not well founded.
Πράγματι, σκοπός της αποφάσεως αυτής είναι να διευκρινίσει τους κανόνες που αφορούν τα κριτήρια και τις διαδικασίες αποδοχής των αποβλήτων στους ΧΥΤΑ.
That decision is designed to specify the rules concerning the criteria and procedures for the acceptance of waste at landfills.
Εντούτοις, οι κανόνες αυτοί περιέχονται στην ίδια την οδηγία και η εφαρμογή τους δεν εξαρτάται από την έκδοση μιας τέτοιας αποφάσεως, δυνάμει του άρθρου 16 της εν λόγω οδηγίας.
However, those rules are set out in the directive and their application is not conditional on the adoption of such a decision pursuant to Article 16 of the directive.
Κατά συνέπεια, η πρώτη αιτίαση που προβάλλει η Επιτροπή προς στήριξη της προσφυγής της πρέπει να κριθεί βάσιμη.
Accordingly, the first complaint relied on by the Commission in support of its action must be considered to be well founded.
Επί της δεύτερης αιτιάσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 14, στοιχείο δ΄, σημείο i, της οδηγίας 1999/31
The second complaint, alleging infringement of Article 14(d)(i) of Directive 1999/31
Με τη δεύτερη αιτίασή της, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το άρθρο 14, στοιχείο δ΄, σημείο i, της οδηγίας 1999/31, το οποίο θεσπίζει μεταβατικό καθεστώς για τους
In its second complaint, the Commission notes that Article 14(d)(i) of Direct- ive 1999/31, which lays down transitional rules concerning landfills for hazardous
ΧΥΤΑ επικίνδυνων αποβλήτων, προβλέπει ότι τόσο τα άρθρα 4, 5 και 11 όσο και το παράρτημα ΙΙ της οδηγίας αυτής εφαρμόζονται, από 16ης Ιουλίου 2002, στους νέους ΧΥΤΑ, ενώ το νομοθετικό διάταγμα 36/2003 δεν προβλέπει τίποτε σχετικό με την εφαρμογή αυτών των διατάξεων στους υφιστάμενους ΧΥΤΑ, αλλά περιορίζεται, απλώς, στο να θέσει, με το άρθρο του 17, παράγραφος 2, στοιχείο c, μεταβατικούς κανόνες που ισχύουν αποκλειστικώς και μόνο για τους νέους ΧΥΤΑ.
COMMISSION v ITALY waste, provides that Articles 4, 5 and 11 of, and Annex II to, that directive are to apply, from 16 July 2002, to existing landfill sites, whereas Legislative Decree No 36/2003 does not provide for any application of those provisions to such landfills, merely laying down, on the contrary, in Article 17(2)(c), transitional rules exclusively for new landfills.
Επομένως, η διάταξη αυτή αντιβαίνει όχι μόνο στο άρθρο 14, στοιχείο δ΄, σημείο i, της επίμαχης οδηγίας, αλλά και στις εφαρμοστέες επί των υφιστάμενων ΧΥΤΑ διατάξεις της, ήτοι στα άρθρα 4, 5 και 11, καθώς και στο παράρτημα ΙΙ της οδηγίας αυτής.
The latter provision therefore conflicts not only with Article 14(d)(i) of the directive but also with the provisions which must be applied to existing landfill sites, namely, in particular, Articles 4, 5 and 11 and Annex II.
Επιπλέον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι ούτε οι ιταλικές ρυθμίσεις που εφαρμόζονταν στους υφιστάμενους ΧΥΤΑ πριν την έναρξη της ισχύος της επίμαχης οδηγίας ήταν σύμφωνες προς τις ως άνω διατάξεις.
Moreover, the Italian legislation applicable to those landfills before the entry into force of the dir -ective did not comply with those provisions either.
Η Ιταλική Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι, ακόμη και να διαπιστωθεί η παράβαση που της προσάπτεται με αυτή την αιτίαση, δεν θα έχει τη δυνατότητα να θεσπίσει τις αναγκαίες διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 1999/31, καθόσον η απόφαση του Δικαστηρίου θα εκδοθεί μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2006, ήτοι μετά την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας που τάσσει η οδηγία για το μεταβατικό καθεστώς που διέπει τους ΧΥΤΑ επικίνδυνων αποβλήτων.
The Italian Republic observes that any finding that it has failed to fulfil its obligations resulting from this complaint will not enable it to take the measures necessary to comply with Directive 1999/31 since the Court will deliver its judgment after the expiry of the time-limit set, as regards the transitional arrangements specific to landfills for hazardous waste, at 31 December 2006.
Όσον αφορά το βάσιμο της δεύτερης αιτιάσεως, το εν λόγω κράτος μέλος υπογραμμίζει ότι το άρθρο 17 του νομοθετικού διατάγματος 36/2003 μετέφερε ορθώς στην εθνική έννομη τάξη το άρθρο 14, στοιχείο δ΄, σημείο i, της οδηγίας 1999/31, στο μέτρο που προβλέπει την εφαρμογή των άρθρων 4, 5 και 11 της οδηγίας αυτής στους υφιστάμενους ΧΥΤΑ.
That Member State submits, as regards the substance of the second complaint, that Article 17 of Legislative Decree No 36/2003 correctly transposes Article 14(d)(i) of Directive 1999/31 since it provides for the application of Articles 4, 5 and 11 thereof to existing landfill sites.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 έως 5 του άρθρου αυτού, οι φορείς εκμεταλλεύσεως των υφιστάμενων ΧΥΤΑ όφειλαν να υποβάλουν σχέδιο διευθετήσεώς τους στην αρμόδια αρχή, το αργότερο έως τις 27 Σεπτεμβρίου 2003.
Pursuant to Article 17(3) to (5) of the legislative decree, operators of those landfills should have submitted conditioning plans for the sites to the competent authority by 27 September 2003 at the latest.
Ακολούθως, η αρχή αυτή πρέπει να εγκρίνει το σχέδιο, λαμβανομένων υπόψη των κριτηρίων που θέτουν οι περί μεταφοράς της επίμαχης οδηγίας εθνικές διατάξεις που αφορούν την κατάταξη των ΧΥΤΑ και τις προϋποθέσεις συνεχίσεως της λειτουργίας τους, πριν τις 16 Ιουλίου 2009, ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας που τάσσει η οδηγία για την ολοκλήρωση των εργασιών διευθετήσεως των υφιστάμενων ΧΥΤΑ.
The latter was to approve the plan in the light of the conditions set by the provisions transposing the directive, relating to the classification of landfills and the conditions under which their operations may continue, by 16 July 2009, the time-limit set by the directive for completing the adaptation of existing landfill sites.
Επιπλέον, το άρθρο 17, παράγραφος 2, στοιχείο c, του νομοθετικού διατάγματος 36/2003, κατά του οποίου βάλλει η Επιτροπή, περιέχει μια μεταβατική διάταξη που
Further, Article 17(2)(c) of Legislative Decree No 36/2003, relied on by the Commission, lays down a transitional provision according to which hazardous
Κατά την Ιταλική Δημοκρατία, οι προγενέστερες αυτές ρυθμίσεις, ιδίως δε το υπουργικό διάταγμα 141, της 11ης Μαρτίου 1998 (GURI αριθ.
In the view of the Italian Republic, even though that legislation, including Ministerial Decree No 141 of 11 March 1998 (GURI No 108 of 12 May 1998, p.
108, της 12ης Μαΐου 1998), δεν μετέφεραν τις διατάξεις της οδηγίας 1999/31 στην εσωτερική έννομη τάξη, πλην όμως προέβλεπαν απαγορεύσεις και ειδικές διαδικασίες για την αποδοχή των επικίνδυνων αποβλήτων σε αυτούς τους ΧΥΤΑ, σύμφωνα με τους κανόνες που θέτει η επίμαχη οδηγία.
22), did not transpose the provisions of Directive 1999/31, it provided for prohibitions and specific procedures for the acceptance of that waste at those landfills, in accordance with the rules laid down in that directive.
Όσον αφορά την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Ιταλική Δημοκρατία, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται βάσει της καταστάσεως του κράτους μέλους, ως είχε κατά την εκπνοή της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας.
Regarding the plea of inadmissibility put forward by the Italian Republic, it should be recalled that it is settled caselaw that the question whether a Member State has failed to fulfil its obligations must be determined by reference to the situation prevailing in the Member State at the end of the period laid down in the reasoned opinion.