natgillin/translations-raw huggingface dataset:
(Συλλογή 2002, σ. I-2829, σκέψη 52), και προπαρατεθείσα απόφαση Piatkowski (σκέψη 20).
20 — See to that effect, in particular, Joined Cases C-393/99 and C-394/99 Hervein and Others [2002] ECR I-2829, paragraph 52, and Piatkowski, paragraph 20.
22 — Σκέψη 26.23 — Όπ.π. (σκέψη 31).
21 — Piatkowski, paragraph 32 and caselaw cited therein.22 — Paragraph 26.23 — Ibid., paragraph 31.
Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα που διατυπώθηκε στην προηγούμενη παράγραφο, πρέπει καταρχάς να υπομνησθεί ότι το σύστημα που θεσπίζει ο κανονισμός 1408/71 είναι αποκλειστικά ένα σύστημα συντονισμού που αφορά, μεταξύ άλλων, τον προσδιορισμό, σύμφωνα με τον τίτλο ΙΙ του κανονισμού αυτού (στον οποίο ανήκουν τα
In order to answer the query raised in the preceding point it should be noted first of all that the system put in place by Regulation No 1408/71 is merely a system of coordination, concerning inter alia, in Title II of that regulation (which includes Articles 13 and 14), the determination of the legislation applicable to employed and selfemployed persons who make use, in various circumstances, of their right to freedom of move-
Η Urssaf και η Επιτροπή αντιθέτως, παραπέμποντας ιδιαιτέρως στην απόφαση Allard 26, φρονούν ότι ο κανονισμός 1408/71 απαγορεύει στα κράτη μέλη να παραιτούνται από την επιβολή εισφορών που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του.
However, with reference in particular to Allard, 26the Urssaf and the Commission system put in place by the Member State of residence should take into account the sickness insurance contributions already paid by pensioners during their working years in a Member State other than the Member State of residence.
Μολονότι η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου είχε υποστηρίξει, με τις γραπτές παρατηρήσεις της, πανομοιότυπη άποψη με την εκτεθείσα από τον Ρ.
25 consider that it is contrary to Regulation No 1408/71 for a Member State to refrain from levying contributions which fall within the scope of that regulation.
Derouin και τη Γαλλική Κυβέρνηση, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση συντάχθηκε με την επιχειρηματολογία της Επιτροπής, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι τα κράτη μέλη, κατά την άσκηση της φορολογικής τους αρμοδιότητας, πρέπει να τηρούν το κοινοτικό δίκαιο.
Although, in its written observations, the United Kingdom had supported the same view as that put forward by Mr Derouin and the French Government, at the hearing it concurred with the line of argument put by the Commission, contending, in particular, that Member States must observe Community law when exercising their fiscal competence.
Ερωτάται μήπως αυτό που οι διατάξεις του κανονισμού 1408/71 δεν απαγορεύουν στην ανωτέρω εκτεθείσα περίπτωση το επιβάλλουν στο κράτος μέλος κατοικίας για τον υπολογισμό εισφορών, όπως η CSG και η CRDS, επί του συνόλου των εισοδημάτων μη μισθωτού εργαζομένου, όπως ο Ρ. Derouin.
Is what the provisions of Regulation No 1408/71 do not prohibit in the situation described above imposed as a requirement on the Member State of residence in respect of the calculation of contributions such as the CSG and the CRDS on the total income of a selfemployed person such as Mr Derouin?
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, «το πρόσωπο που αναφέρεται στο […] άρθρο 14α, παράγραφος 2 […], θεωρείται, για τους σκοπούς εφαρμογής της νομοθεσίας που καθορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, ότι άσκησε το σύνολο της επαγγελματικής του δραστηριότητας ή των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων στο έδαφος του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους» 27.
It must be noted that Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 provides that ‘[t]he person referred to in Article … 14a(2), … shall be treated, for the purposes of application of the legislation laid down in accordance with [that provision], as if he pursued all his professional activity or activities in the territory of the Member State concerned’. 27
Ο Ρ. Derouin και η Γαλλική Κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι στο ερώτημα πρέπει να δοθεί αρνητική απάντηση.
Mr Derouin and the French Government suggest that the answer to this should be negative.
Derouin κατ’ εφαρμογή της συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας δεν θα έθετε υπό αμφισβήτηση τις αρχές του κανονισμού 1408/71, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η αρχή της μίας και μόνης εφαρμοστέας νομοθεσίας, εφόσον ο Ρ.
They consider in essence that the exemption from payment of the CSG and the CRDS which Mr Derouin would receive under the Double Taxation Convention would not affect the principles of Regulation No 1408/71, which include the single State principle, since Mr Derouin remains subject to French social security legislation and continues to receive all the benefits provided for by that legislation.
Όπως ορθώς έχουν διευκρινίσει οι γενικοί εισαγγελείς Jacobs και Ruiz-Jarabo Colomer, το άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 ορίζει τη σύνθεση της βάσεως υπολογισμού των εισφορών στα εθνικά συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως τις οποίες οφείλει να καταβάλει το άτομο
As Advocates General Jacobs and Ruiz-Jarabo Colomer have rightly stated, Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 lays down rules determining the basis on which contributions to national social security schemes from the person to which it relates are to be levied so that the contribu-
24 — Όπ.π. (σκέψη 24).
24 — Ibid., paragraph 24.
Βλ., επίσης, προπαρατεθείσα απόφαση Piatkowski (σκέψη 33).
See also Piatkowski, paragraph 33.
25 — Προπαρατεθείσα απόφαση Nikula (σκέψη 33).
25 — Nikula, paragraph 33.
Βλ. επίσης, συναφώς, απόφαση της 15ης Ιουνίου 2000, C-302/98, Sehrer (Συλλογή 2000, σ. Ι-4585, σκέψη 36).
See also to that effect Case C-302/98 Sehrer [2000] ECR I-4585, paragraph 36.
27 — Η υπογράμμιση δική μου.
26 — Case C-249/04 [2005] ECR I-4535.27 — Emphasis added.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-103/06 που αφορά το άρθρο αυτό, οπότε οι εισφορές που καταβάλλονται στο κράτος μέλος, του οποίου η νομοθεσία ορίζεται, να υπολογίζονται βάσει του συνολικού εισοδήματος που το άτομο έχει πραγματοποιήσει σε όλα τα εν λόγω κράτη μέλη 28.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-103/06 tions which must be paid in the Member State whose legislation is designated are calculated on the basis of the person’s total income obtained in all of the Member States concerned. 28
ερωτήθηκε κυρίως αν τα άρθρα 13 επ. του κανονισμού 1408/71 απαγορεύουν την επιβολή εισφοράς, όπως η ισοσταθμιστική εισφορά, επί του συνόλου των εισοδημάτων που πραγματοποιεί ανεξάρτητος επαγγελματίας από μη μισθωτές επαγγελματικές δραστηριότητες που ασκεί στο κράτος μέλος κατοικίας του ή σε άλλο κράτος μέλος.
Article 13 et seq. of Regulation No 1408/71 preclude the imposition of a contribution such as the moderation contribution on the whole of the income of a selfemployed person in respect of professional activities as a selfemployed person both in the State of residence and in another Member State.
Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε την εκτίμηση αυτή με την προπαρατεθείσα απόφαση Allard.
The Court upheld this view in its judgment in Allard, delivered on 26 May 2005.
Στην εν λόγω υπόθεση, ο J. Allard, κάτοικος Βελγίου που πραγματοποιούσε εισοδήματα προερχόμενα από μη μισθωτές επαγγελματικές δραστηριότητες που ασκούσε στο κράτος μέλος αυτό καθώς και στη Γαλλία, αμφισβήτησε τη δυνατότητα του Βασιλείου του Βελγίου να καθορίζει ως βάση υπολογισμού για την επιβολή της καλούμενης «ισοσταθμιστικής εισφοράς», που προορίζεται για το σύστημα συντάξεως γήρατος και επιζώντος συζύγου των ανεξάρτητων επαγγελματιών, το σύνολο των εν λόγω εισοδημάτων, χωρίς η καταβολή της εισφοράς αυτής να γεννά δικαίωμα για παροχές ως αντάλλαγμα 29.
In that case Mr Allard, who was resident in Belgium and was in receipt of income from professional activities pursued in a selfemployed capacity in that Member State and in France, contested whether it was possible for the Kingdom of Belgium to assess the so-called ‘moderation contribution’, allocated to the selfemployed persons’ old-age and survivor’s pension scheme, on the basis of all that income, without that contribution giving rise, in return, to any entitlement to benefit. 29
Κατόπιν προδικαστικού ερωτήματος που υπέβαλε βελγικό δικαστήριο, το Δικαστήριο
In a matter referred to it by a Belgian court, the Court was asked mainly whether
Το Δικαστήριο, αφού υπενθύμισε ότι η υπόθεση της κύριας δίκης ενέπιπτε όντως στο καθ’ ύλην και στο προσωπικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71, και ειδικότερα ότι ο J.
Noting that the situation in the main proceedings did fall within the substantive and personal scope of Regulation No 1408/71, and in particular that Mr Allard was, according to Article 14a(2) of that regulation, subject to the Belgian social security scheme, 30 the Court held in respect of Article 14d(1) of that regulation that ‘a person in the situation described in the order for reference who is simultaneously selfemployed in Belgium and in France must be subject, as a result of the latter activity, to the appropriate Belgian legislation under the same conditions as if he was selfemployed in Belgium’.
Επομένως, σύμφωνα με το Δικαστήριο, μια ασφαλιστική εισφορά, όπως η οφειλόμενη στο Βέλγιο από τον Allard ισοσταθμιστική εισφορά, «πρέπει να υπολογιστεί λαμβανομένου υπόψη και του αποκτηθέντος στη Γαλλία εισοδήματος» 32.
31 It follows, according to the Court, that a social security contribution such as the moderation contribution payable in Belgium by Mr Allard ‘must be calculated taking into account the income received in France’.
Το Δικαστήριο επομένως κατέληξε ότι «τα άρθρα 13 επ. του κανονισμού 1408/71 επιβάλλουν να καθοριστεί μια εισφορά, όπως η ισοσταθμιστική
32The Court therefore concluded that ‘Article 13 et seq. of Regulation No 1408/71 require a contribution such as the moderation contribution to be calcu-
28 — Βλ. σημείο 68 των προτάσεων που ανέπτυξε ο γενικός εισαγγελέας Ruiz-Jarabo Colomer, στις 30 Απριλίου 1998, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Terhoeve (απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 1999, C-18/95, Συλλογή 1998, σ.
28 — See point 68 of the Opinion of Advocate General Ruiz-Jarabo Colomer in Case C-18/95 Terhoeve [1998] ECR I-345); point 41 of his Opinion in Sehrer; point 24 of his Opinion in Commission v Germany, and point 55 of the Opinion of Advocate General Jacobs in Hervein and Others.
Βλ., επίσης, σημείο 20 των προτάσεων που ανέπτυξε ο γενικός εισαγγελέας Gulmann στις 2 Φεβρουαρίου 1994 στην υπόθεση Van Poucke (απόφαση της 24ης Μαρτίου 1994, C-71/93, Συλλογή 1994, σ. Ι-1101).
See also point 20 of the Opinion of Advocate General Gulmann in Case C-71/93 VanPoucke [1994] ECR I-1101.
29 — Όπως προκύπτει από τη σκέψη 15 της εν λόγω αποφάσεως, η φύση της εισφοράς αυτής, όπως και της CSG και της CDRS στην υπό κρίση υπόθεση, φαίνεται αμφισβητούμενη, εφόσον το εθνικό δικαστήριο φρονεί ότι η εν λόγω εισφορά συγγενεύει περισσότερο με «κάποια μορφή φόρου λόγω κρίσεως» παρά με ασφαλιστική εισφορά εμπίπτουσα στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71.
29 — As is clear from paragraph 15 of Allard, the nature of that contribution, like the CSG and the CRDS in the present case, appeared to be in dispute because the national court considered that that contribution is more like ‘a form of emergency tax’ than a contribution falling within the substantive scope of Regulation No 1408/71.
30 — Προπαρατεθείσα απόφαση Allard (σκέψεις 18 και 20).31 — Όπ.π. (σκέψεις 21 και 22).32 — Όπ.π. (σκέψη 23)· η υπογράμμιση δική μου.
30 — Allard, paragraphs 18 and 20.31 — Ibid., paragraphs 21 and 22.32 — Ibid., paragraph 23 (emphasis added).
DEROUIN εισφορά, δια του συνυπολογισμού στο εισόδημα εξ επαγγέλματος και του εισοδήματος που έχει αποκτηθεί στο έδαφος κράτους μέλους διαφορετικού από αυτό του οποίου η ασφαλιστική νομοθεσία τυγχάνει εφαρμογής», ακόμη και αν η καταβολή της εισφοράς αυτής δεν γεννά δικαίωμα για καμία παροχή ως αντάλλαγμα 33.
DEROUIN lated in such a way as to include under the heading of occupational income the income obtained in the territory of a Member State other than the Member State whose social legislation is applicable’ even if payment of that contribution does not give rise to any benefit in return. 33
Εν πάση περιπτώσει, όπως εξέθεσε και η Επιτροπή, προκύπτει, ιδίως από την επιλεγείσα στην προπαρατεθείσα απόφαση Allard ερμηνεία του άρθρου 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, ότι το κράτος μέλος του οποίου η νομοθεσία κοινωνικής ασφαλίσεως καθορίζεται από το άρθρο 14α, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού πρέπει να επιβάλλει τις εμπίπτουσες στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού εισφορές με βάση το σύνολο των εισοδημάτων ενός ανεξάρτητου επαγγελματία που προέρχονται από μη μισθωτές δραστηριότητες που αυτός ασκεί στο κράτος μέλος του οποίου καθορίζεται η νομοθεσία καθώς και σε άλλο κράτος μέλος 35.
The fact remains, as the Commission has stated, that it follows in particular from the interpretation of Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 given in Allard that the Member State whose social security legislation is designated in accordance with Article 14a(2) of Regulation No 1408/71 must levy contributions falling within the scope of that regulation on the total income of a selfemployed person derived from selfemployment both in the Member State whose legislation is designated and in another Member State. 35
Εξάλλου, πρέπει να προστεθεί ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, ούτε ο Ρ. Derouin ούτε η Γαλλική Κυβέρνηση αμφισβητούν ότι, σε αντίθεση προς τη CGS και τη CRDS, οι καταβαλλόμενες από τον Ρ.
It should be added, moreover, that in the present case neither Mr Derouin nor the French Government denies that, unlike the CSG and the CRDS, the family allowance contributions paid by Mr Derouin are, quite rightly, based on the latter’s total income from selfemployment in France and in the United Kingdom.
Υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου —και, ως εκ τούτου, ανεξάρτητα από τον χαρακτηρισμό που επιλέγει το εσωτερικό γαλλικό δίκαιο—, στο μέτρο που η CGS και η CRDS εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71, για τον υπολογισμό τους πρέπει να ληφθεί υπόψη, σύμφωνα με το άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, το σύνολο των εισοδημάτων του Ρ. Derouin.
From the viewpoint of Community law, and hence irrespective of their classification under French domestic law, inasmuch as the CSG and the CRDS fall within the scope of Regulation No 1408/71 they must be assessed, according to Article 14d(1) of that regulation, on the base of Mr Derouin’s total income.
Είναι λίγο παράξενο ότι στην αιτιολογία της αποφάσεως αυτής το Δικαστήριο παρέλειψε να μνημονεύσει το αποφασιστικό κατά την άποψή μου σκέλος της πρότασης του άρθρου 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, σύμφωνα με το οποίο οι μη μισθωτές δραστηριότητες που ασκούνται σε άλλο κράτος μέλος εξομοιώνονται με αυτές που ασκούνται στο κράτος μέλος που είναι, δυνάμει του κανονισμού αυτού, αρμόδιο για την επιβολή εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως «για τους σκοπούς εφαρμογής της νομοθεσίας που καθορίζεται» 34.
It is somewhat curious that, in the grounds of that judgment, the Court should not have mentioned the part of a sentence in Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 that I regard as crucial, which states that it is ‘for the purposes of application of the legislation laid down in accordance with these provisions’ that activities pursued in a selfemployed capacity in another Member State are to be treated in the same way as those pursued in the Member State which is competent according to that regulation to levy social security contributions.
Η υπόμνηση αυτή θα εξασφάλιζε το πλεονέκτημα καλύτερης διασυνδέσεως μεταξύ των σκέψεων 21 έως 23 του σκεπτικού της αποφάσεως αυτής, τονίζοντας σαφώς ότι το άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 διασφαλίζει στον ανεξάρτητο επαγγελματία, ειδικότερα, ότι ο υπολογισμός των εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως πραγματοποιείται σύμφωνα με τη νομοθεσία που καθορίζεται από το άρθρο 14α, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού.
34 To have mentioned that sentence would have had the benefit of providing a better relationship between paragraphs 21 to 23 of the grounds of the judgment, by emphasising the fact that Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 guarantees the selfemployed person, in particular, that the social security contributions are calculated in accordance with the legislation determined in accordance with Article 14a(2) of that regulation.
33 — Όπ.π. (σκέψη 24)· η υπογράμμιση δική μου.
33 — Ibid., paragraph 24 (emphasis added).
34 — Ας σημειωθεί πάντως ότι η σκέψη 24 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Van Poucke, στην οποία παραπέμπει η σκέψη 21 της προπαρατεθείσας αποφάσεως Allard, μνημονεύει το σκέλος της προτάσεως του οποίου η παράλειψη γίνεται εν προκειμένω αντικείμενο επικρίσεως.
34 — It is to be noted that paragraph 24 of VanPoucke, to which paragraph 21 of the judgment in Allard refers, does however mention the sentence whose omission is criticised here.
35 — Ας αναφερθεί, εν πάση περιπτώσει, ότι η ερμηνεία αυτή ακολουθήθηκε στο άρθρο 13, παράγραφος 5, του κανονισμού 883/2004, σύμφωνα με το οποίο οι εργαζόμενοι που ασκούν δραστηριότητες σε δύο ή περισσότερα κράτη μέλη θεωρούνται ότι ασκούν το σύνολο των μισθωτών ή μη μισθωτών δραστηριοτήτων τους ή ότι λαμβάνουν το σύνολο των εισοδημάτων τους στο κράτος μέλος του οποίου η νομοθεσία προσδιορίζεται κατ’ εφαρμογή των παραγράφων 1 έως 4 του ίδιου άρθρου 13.
35 — It may be appropriate to point out that this interpretation was also given in Article 13(5) of Regulation No 883/2004, which provides that persons who pursue activities in two or more Member States are to be treated as though they were pursuing all their activities as employed or selfemployed persons and were receiving all their income in the Member State whose legislation is determined in accordance with Article 13(1) to (4).
Η υποχρέωση που απορρέει από το άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 φαίνεται να εξηγείται από την ανάγκη να διασφαλιστεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο η ίση μεταχείριση ως προς την κοινωνική ασφάλιση μεταξύ, αφενός, των διακινούμενων εργαζομένων και, αφετέρου, του συνόλου των εργαζομένων που απασχολούνται στο έδαφος κράτους μέλους.
The obligation under Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 appears to arise from a concern to ensure, so far as possible, equal treatment in the area of social security between, on the one hand, migrant workers, and, on the other hand, workers in general active in the territory of a Member State.
το παράρτημα κράτη μέλη, την ταυτόχρονη εφαρμογή των νομοθεσιών κοινωνικής ασφαλίσεως των δύο κρατών μελών στο έδαφος των οποίων ο εργαζόμενος ασκεί συγχρόνως μισθωτή και μη μισθωτή δραστηριότητα.
application of the social security legislation of two Member States in whose territory a worker pursues activities as an employed and a selfemployed person.
Αφού επιβεβαίωσε την ισχύ των προαναφερόμενων διατάξεων, το Δικαστήριο προέταξε το μέλημα του κοινοτικού νομοθέτη, που συγκεκριμενοποιήθηκε στο άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, να διασφαλίσει την ίση μεταχείριση μεταξύ των διαλαμβανομένων στο άρθρο 14γ, στοιχεία α΄ και β΄, του κανονισμού αυτού εργαζομένων, προκειμένου, αντιθέτως προς τους υποκείμενους στην ταυτόχρονη εφαρμογή δύο εθνικών νομοθεσιών κοινωνικής ασφαλίσεως σύμφωνα με το στοιχείο β΄ του εν λόγω άρθρου για καθεμία από τις δραστηριότητές τους 37, οι εργαζόμενοι στους οποίους έχει εφαρμογή μία και μόνη νομοθεσία δυνάμει του στοιχείου α΄ του ίδιου άρθρου να μην αποκλείονται, για μέρος των δραστηριοτήτων τους, από την εφαρμογή κάθε νομοθεσίας κοινωνικής ασφαλίσεως.
After confirming the validity of the abovementioned provisions the Court put forward the Community legislature’s concern, expressed clearly in Article 14d(1) of Regulation No 1408/71, to ensure equality of treatment between the workers referred to in Article 14c(a) and (b) of that regulation, so that, unlike those people who fall within the simultaneous application of two national social security legislations under Article 14c(b) in respect of each of their activities, 37those who fall within a single legislation under Article 14c(a) do not avoid all social security legislation as regards a part of their activities.
Καταρχάς, όσον αφορά την ίση μεταχείριση μεταξύ των διακινούμενων εργαζομένων, το Δικαστήριο έχει κρίνει, με την προπαρατεθείσα απόφαση Hervein κ.λπ., ότι το άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, που εφαρμόζεται επίσης στον εργαζόμενο που ασκεί ταυτόχρονα μισθωτή και μη μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος διαφόρων κρατών μελών, δυνάμει του άρθρου 14γ, στοιχείο α΄, του εν λόγω κανονισμού, σκοπεί να αποτρέψει το γεγονός ότι «ένα μέρος των δραστηριοτήτων του εργαζομένου αυτού δύναται να μην εμπίπτει σε καμία νομοθεσία κοινωνικής ασφαλίσεως» 36.
First of all, as regards equality of treatment between migrant workers, the Court stated in Hervein and Others that Article 14d(1) of Regulation No 1408/71, which applies also to a person who is simultaneously employed and selfemployed in the territory of different Member States by virtue of Article 14c(a) of that regulation, seeks to prevent a situation where that person ‘finds that some of his activities are not covered by any social security legislation’. 36
Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι η ερμηνεία του άρθρου 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, σε συνδυασμό με το άρθρο 14α, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, μπορεί να διαφέρει θεμελιωδώς από την επιλεγείσα στην προπαρατεθείσα απόφαση Hervein κ.λπ. ερμηνεία.
However, I do not think that the interpretation of Article 14d(1) of Regulation No 1408/71, read in conjunction with Article 14a(2) of that regulation, can differ fundamentally from that given in Hervein and Others.
Ειδικότερα, η διατύπωση του άρθρου 14δ, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού είναι επαρκώς σαφής ώστε θεμιτώς να συνάγεται ότι ο κοινοτικός
More specifically, the wording of Article 14d(1) of that regulation is sufficiently clear to give legitimate reason to believe that
Ασφαλώς, το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διευκρίνιση αυτή είναι διαφορετικό από αυτό της υπό κρίση υποθέσεως.
Of course, the background to that statement is different from that to the present case.
Συγκεκριμένα, στην προπαρατεθείσα απόφαση Hervein κ.λπ., το Δικαστήριο ερωτήθηκε ως προς την ισχύ της παρεκκλίσεως από την αρχή της μίας και μόνης εφαρμοστέας νομοθεσίας που προβλέπεται στο άρθρο 14γ, στοιχείο β΄, του κανονισμού 1408/71 και στο παράρτημα VII αυτού, παρεκκλίσεως η οποία επιτρέπει, για τα αναφερόμενα σε αυτό
In Hervein and Others the Court was questioned on the validity of the derogation from the single State principle contained in Article 14c(b) of Regulation No 1408/71 and Annex VII thereto, a derogation which allows, in the case of the Member States listed in Annex VII to that regulation, simultaneous
37 — Η τελευταία αυτή διευκρίνιση προκύπτει από την προπαρατεθείσα απόφαση Piatkowski (σκέψεις 27 έως 29).
37 — This statement was made in the judgment in Piatkowski, paragraphs 27 to 29.
Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι ο κανονισμός 1408/71 απαγορεύει την επιβολή διπλών εισφορών για το ίδιο εισόδημα, στις διαλαμβανόμενες στο παράρτημα VII αυτού περιπτώσεις, ο ασφαλισμένος υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους μέλους όπου ασκεί μισθωτή δραστηριότητα, όσον αφορά τη δραστηριότητα αυτή, και στη νομοθεσία του κράτους μέλους όπου ασκεί μη μισθωτή δραστηριότητα, όσον αφορά αυτή τη μη μισθωτή δραστηριότητα.
As Regulation No 1408/71 precludes the imposition of double contributions in respect of the same income, in the cases referred to in Annex VII to Regulation No 1408/71 an insured person is subject to the legislation of the Member State in which he pursues an activity as an employed person as regards that activity, and to the legislation of the Member State in which he pursues an activity as a selfemployed person as regards such self-employment.
36 — Σκέψη 60, η υπογράμμιση δική μου.
36 — Paragraph 60 (emphasis added).
DEROUIN στην κατά τον καλύτερο τρόπο διασφάλιση της ίσης μεταχειρίσεως όλων των εργαζομένων που απασχολούνται στο έδαφος κράτους μέλους καθώς και στην αποφυγή κολασμού των εργαζομένων που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας 38.
DEROUIN those who exercise their right to freedom of movement. 38 the Community legislature did not intend to allow Member States to agree bilaterally that a person who pursues activities in their respective territories in a selfemployed capacity should avoid all social security legislation as regards a part of his activities.