natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αφού διαπίστωσε ότι η παράβαση ήταν σοβαρή όσον αφορά την περίοδο από το 1998 μέχρι τα τέλη του 2001 και λιγότερο σοβαρή από τις αρχές του 2002, η Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο 12,6 εκατομμυρίων ευρώ (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογικές σκέψεις 207 και 212).
Having assessed the infringement as a serious infringement for the period from the beginning of 1998 to the end of 2001, and a minor infringement for the period since the beginning of 2002, the Commission imposed a fine of EUR 12.6 million (recitals 207 and 212 to the contested decision).
Το διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως απόφαση έχει ως ακολούθως:
The operative part of the contested decision reads as follows:
Η [προσφεύγουσα] παραβιάζει από το 1998 το άρθρο 82, στοιχείο α’, ΕΚ, χρεώνοντας στους ανταγωνιστές και στους λιανικούς πελάτες της για την πρόσβαση στο τοπικό δίκτυο μη δίκαια μηνιαία και εφάπαξ τέλη και παρεμποδίζοντας σε σημαντικό βαθμό τον ανταγωνισμό στην αγορά πρόσβασης στο τοπικό δίκτυο.
[The applicant] has since 1998 infringed Article 82(a) of the EC Treaty by charging its competitors and endusers unfair monthly and one-off charges for access to the local network, thus significantly impeding competition on the market for access to the local network.
Η [προσφεύγουσα] παύει άμεσα την παράβαση που αναφέρεται στο άρθρο 1 και δεν επαναλαμβάνει τις αναφερόμενες στο άρθρο 1 πράξεις ή πρακτικές.
[The applicant] shall immediately bring to an end the infringement referred to in Article 1 and shall refrain from repeating any act or conduct described in Article 1.
Λόγω της αναφερόμενης στο άρθρο 1 παράβασης επιβάλλεται στην [προσφεύγουσα] πρόστιμο ύψους 12,6 εκατομμύρια ευρώ.
For the infringement referred to in Article 1, a fine of EUR 12.6 million is hereby imposed on [the applicant].
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 30 Ιουλίου 2003 η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
By application lodged at the Registry of the Court of First Instance on 30 July 2003, the applicant brought the present action.
Με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 12 Δεκεμβρίου 2003, η εταιρία Arcor AG & Co. KG (στο εξής: παρεμβαίνουσα I), αφενός, και οι εταιρίες CityKom Münster GmbH Telekommunikationsservice, που μετονομάστηκε II - 502
By documents lodged at the Registry of the Court of First Instance on 12 December 2003, Arcor AG & Co. KG (‘the first intervener’), and CityKom Münster GmbH Telekommunikationsservice, subsequently known as Tropolys NRW GmbH, then II - 502
Με έγγραφο της 30ής Ιανουαρίου 2004 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Πρωτοδικείο αίτημα εμπιστευτικής μεταχειρίσεως ορισμένων χωρίων του δικογράφου της προσφυγής, του υπομνήματος αντικρούσεως, του υπομνήματος απαντήσεως και ορισμένων από τα παραρτήματά τους.
By letter of 30 January 2004, the applicant sent the Court a request for confidential treatment of certain passages in the application, the defence, the reply and certain annexes relating thereto.
Με έγγραφο της 22ας Μαρτίου 2004 η προσφεύγουσα ζήτησε από το Πρωτοδικείο την εμπιστευτική μεταχείριση ενός χωρίου του υπομνήματος ανταπαντήσεως.
By letter of 22 March 2004, the applicant sent the Court a request for confidential treatment of a passage in the rejoinder.
Με διάταξη του προέδρου του πρώτου τμήματος του Πρωτοδικείου, της 6ης Μαΐου 2004, επετράπη στις προαναφερθείσες στη σκέψη 48 ανωτέρω εταιρίες να παρέμβουν υπέρ της Επιτροπής.
By order of the President of the First Chamber of the Court of First Instance of 6 May 2004, the companies mentioned in paragraph 48 above were granted leave to intervene in support of the form of order sought by the Commission.
Το Πρωτοδικείο επιφυλάχθηκε ως προς το βάσιμο της αιτήσεως εμπιστευτικής μεταχειρίσεως.
The decision on the validity of the request for confidential treatment was reserved.
Τα διάφορα έγγραφα της διαδικασίας, χωρίς τα εμπιστευτικά χωρία, τα οποία προετοίμασε η προσφεύγουσα, κοινοποιήθηκαν στις παρεμβαίνουσες Ι και ΙΙ.
Nonconfidential versions of various procedural documents, prepared by the applicant, were sent to the first and second interveners.
Με έγγραφα της 24ης Ιουνίου 2004 οι παρεμβαίνουσες I και II αμφισβήτησαν το απόρρητο διαφόρων χωρίων που είχαν παραληφθεί στα μη εμπιστευτικά κείμενα των διαδικαστικών έγγραφων.
By letters of 24 June 2004, the first and second interveners contested the confidentiality of various passages which were obscured in the nonconfidential versions of the procedural documents.
Στις 14 Ιουλίου 2004 η παρεμβαίνουσα ΙΙ κατέθεσε υπόμνημα παρεμβάσεως, όπως και η παρεμβαίνουσα I, στις 2 Αυγούστου 2004.
On 14 July 2004, the second intervener lodged its statement in intervention; the first intervener did likewise on 2 August 2004.
Οι κύριοι διάδικοι κατέθεσαν τις παρατηρήσεις τους επί των υπομνημάτων παρεμβάσεως.
The main parties submitted their observations on the statements in intervention.
Με έγγραφο της 20ής Δεκεμβρίου 2004 η προσφεύγουσα κατέθεσε παρατηρήσεις επί των αντιρρήσεων των παρεμβαινουσών I και II σχετικά με την αίτηση εμπιστευτικής μεταχειρίσεως.
By letter of 20 December 2004, the applicant lodged observations on the objections of the first and second interveners concerning the request for confidentiality.
Με διάταξη της 15ης Ιουνίου 2006 ο πρόεδρος του πέμπτου τμήματος δέχθηκε εν μέρει την αίτηση της προσφεύγουσας περί εμπιστευτικής μεταχειρίσεως.
By order of 15 June 2006, the President of the Fifth Chamber partly granted the applicant’s request for confidentiality.
Με έγγραφο της 14ης Σεπτεμβρίου 2006 η παρεμβαίνουσα ΙΙ πληροφόρησε το Πρωτοδικείο ότι η παρεμβαίνουσα I διαδέχθηκε την ISIS Multimedia Net GmbH & Co. KG. Με το ίδιο έγγραφο ενημέρωσε το Πρωτοδικείο, σύμφωνα με το άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ότι, προκειμένου να μην έχει δύο φορές την ιδιότητα της παρεμβαίνουσας, αποσύρει την παρέμβαση της ISIS Multimedia Net GmbH & Co. KG, νυν Arcor AG & Co. KG. 58
By letter of 14 September 2006, the second intervener informed the Court that the first intervener had become the legal successor to ISIS Multimedia Net GmbH & Co. KG. By the same letter, it informed the Court, in accordance with Article 99 of the Rules of Procedure of the Court of First Instance, that, to avoid duplication of interveners, it was withdrawing the intervention of ISIS Multimedia Net GmbH & Co. KG, which had become Arcor AG & Co. KG. 58
Με διάταξη του προέδρου του πέμπτου τμήματος του Πρωτοδικείου της 30ής Νοεμβρίου 2006, η Arcor AG & Co. KG, πρώην ISIS Multimedia Net GmbH & Co. KG, διεγράφη από την υπό κρίση υπόθεση ως παρεμβαίνουσα ΙΙ. II - 504
By order of the President of the Fifth Chamber of the Court of First Instance of 30 November 2006, Arcor AG & Co. KG, formerly ISIS Multimedia Net GmbH & Co. KG, was removed from the case as second intervener. II - 504
Στις 11 Δεκεμβρίου 2006 το Πρωτοδικείο, αφού άκουσε τους διαδίκους, αποφάσισε να παραπέμψει την υπό κρίση υπόθεση ενώπιον του πέμπτου πενταμελούς τμήματος του Πρωτοδικείου.
On 11 December 2006, after hearing the parties, the Court decided to refer the present case to the Fifth Chamber, Extended Composition, of the Court of First Instance.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Πρωτοδικείο (πέμπτο τμήμα) αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία και, στο πλαίσιο μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που προβλέπει το άρθρο 64 του Κανονισμού Διαδικασίας, έθεσε εγγράφως ερωτήσεις στην προσφεύγουσα και στην Επιτροπή και τους ζήτησε την προσκόμιση ορισμένων εγγράφων.
Upon hearing the Judge-Rapporteur, the Court of First Instance (Fifth Chamber) decided to open the oral procedure and, by way of measures of organisation of procedure under Article 64 of the Rules of Procedure, put written questions to the applicant and to the Commission and requested them to produce certain documents.
Οι κύριοι διάδικοι ανταποκρίθηκαν, εντός των ταχθεισών προθεσμιών.
The main parties complied with those requests within the prescribed period.
Με έγγραφο της 21ης Μαρτίου 2007 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Πρωτοδικείο αίτηση εμπιστευτικής μεταχειρίσεως διαφόρων στοιχείων του υπομνήματος της Επιτροπής της 5ης Μαρτίου 2007 περιλαμβάνοντος τις απαντήσεις στις έγγραφες ερωτήσεις του Πρωτοδικείου.
By letter of 21 March 2007, the applicant sent the Court a request for confidential treatment of various matters in the Commission’s statement of 5 March 2007 containing the replies to the Court’s written questions.
Οι παρεμβαίνοντες διάδικοι I και II δεν προέβαλαν αντιρρήσεις στην εν λόγω αίτηση εμπιστευτικής μεταχειρίσεως, οπότε στις παρεμβαίνουσες I και II κοινοποιήθηκε ένα μη εμπιστευτικό κείμενο του υπομνήματος της Επιτροπής, που προετοίμασε η προσφεύγουσα.
The first and second interveners did not raise any objections to that request for confidentiality, and a nonconfidential version of the Commission’s statement, which was prepared by the applicant, was sent to the first and second interveners.
Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις που υπέβαλε το Πρωτοδικείο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 3ης Μαΐου 2007.
The parties presented oral argument and their answers to the questions put by the Court at the hearing on 3 May 2007.
— να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και, επικουρικώς, να μειώσει στο πλαίσιο της εξουσίας εκτιμήσεως που έχει το πρόστιμο που επέβαλε η Επιτροπή με το άρθρο 3 της προσβαλλομένης αποφάσεως·
— annul the contested decision or, in the alternative, reduce the fine imposed by the Commission in Article 3 of the contested decision at the Court’s discretion;
— να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των υπό κανονικές συνθήκες μη δυνάμενων να αναζητηθούν εξόδων.
— order the Commission to pay the costs, including extra-judicial costs.
Η παρεμβαίνουσα I ζητεί από το Πρωτοδικείο:
The first intervener contends that the Court should:
— να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των δικών της.
— order the applicant to pay the costs, including those of the first intervener.
Η παρεμβαίνουσα ΙΙ ζητεί από το Πρωτοδικείο:
The second intervener contends that the Court should:
— να απορρίψει το αίτημα της προσφεύγουσας·
— dismiss the applicant’s application;
— να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των υπό κανονικές συνθήκες μη δυνάμενων να αναζητηθούν εξόδων.
— order the applicant to pay the costs, and to pay the extra-judicial costs of the second intervener.
I — Επί των κυρίων αιτημάτων ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
I — Principal form of order sought: annulment of the contested decision
Η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους στηριζόμενους, αντιστοίχως, ο πρώτος σε παράβαση του άρθρου 82 ΕΚ, ο δεύτερος, σε πλημμελή χαρακτήρα του διατακτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως και, ο τρίτος, σε κατάχρηση εξουσίας και σε παραβίαση των αρχών της αναλογικότητας, της ασφαλείας δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
The applicant raises three pleas in law alleging, first, an infringement of Article 82 EC; second, that the operative part of the contested decision is defective; and third, misuse of powers and infringement of the principles of proportionality, legal certainty and protection of legitimate expectations.
Α — Επί του πρώτου λόγου, που στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 82 ΕΚ
A — First plea in law: infringement of Article 82 EC
Ο πρώτος λόγος περιλαμβάνει τέσσερα σκέλη.
The first plea in law is in four parts.
Το πρώτο στηρίζεται σε ανυπαρξία καταχρηστικής συμπεριφοράς λόγω του ανεπαρκούς περιθωρίου δράσεως που είχε η προσφεύγουσα προς αποφυγή του φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών.
The first part alleges the absence of an abuse as the applicant did not have sufficient scope to avoid a margin squeeze. The second complains of the unlawfulness of the method used by the Commission to establish
Το δεύτερο αφορά τον παράνομο χαρακτήρα της μεθόδου που χρησιμοποίησε η Επιτροπή για να διαπιστώσει το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών.
The third alleges an error by the Commission in calculating the margin squeeze, and the fourth alleges the lack of any effect on the market of the margin squeeze identified.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν διέθετε επαρκές περιθώριο δράσεως προς αποφυγή του προβαλλόμενου φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών που διαπίστωσε η προσβαλλόμενη απόφαση.
The applicant submits that it did not have sufficient scope to avoid the margin squeeze alleged in the contested decision.
Αφενός, υπενθυμίζει ότι η ίδια η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η προσφεύγουσα δεν είχε περιθώριο δράσεως για τον καθορισμό των τιμολογίων των υπηρεσιών χονδρικής.
First, it notes that the Commission itself found that the applicant did not have scope to fix charges for wholesale access.
Τα τιμολόγια των υπηρεσιών χονδρικής, που καθορίζονται από τη RegTP, έπρεπε να αντιστοιχούν προς το κόστος της παροχής μιας αποτελεσματικής υπηρεσίας.
Charges for wholesale access, which are fixed by RegTP, ought to correspond to the cost of efficient service provision.
Επομένως, δεν αντιστοιχούσαν οπωσδήποτε προς το κόστος της προσφεύγουσας.
Therefore, they do not necessarily correspond to the applicant’s costs.
Αφετέρου, η προσφεύγουσα επίσης δεν διέθετε περιθώριο δράσεως προς καθορισμό των τιμολογίων της για τις παρεχόμενες στους συνδρομητές υπηρεσίες προσβάσεως.
Second, the applicant did not have scope to fix its charges for retail access either.
Όσον αφορά την περίοδο από το 1998 μέχρι το 2001, αποκλείεται να υπήρξε κατάχρηση εκ μέρους της προσφεύγουσας, λόγω του γεγονότος ότι μόνον η RegTP —και προηγουμένως το Υπουργείο— είχε την ευθύνη για τον καθορισμό των τιμολογίων της προσφεύγουσας για τις συνδέσεις στενής ζώνης (βλ. σκέψεις 73 έως 79 κατωτέρω).
As regards the period from 1998 to 2001, any abuse by the applicant is precluded by the fact that RegTP alone — and previously the BMPT — is responsible for the applicant’s charges for narrowband connections (see paragraphs 73 to 79 below).
Όσον αφορά την περίοδο μετά τον Ιανουάριο του 2002, μόνον η συμπεριφορά της προσφεύγουσας σχετικά με τον καθορισμό των τιμολογίων για τις ευρυζωνικές συνδέσεις θα μπορούσε να είναι καταχρηστική, καθόσον η ίδια η Επιτροπή αναγνώρισε με την προσβαλλόμενη απόφαση ότι, από το 2002, η προσφεύγουσα δεν διέθετε κανένα περιθώριο δράσεως κατά τον καθορισμό των τιμολογίων για τις συνδέσεις στενής ζώνης.
As to the period after January 2002, it is only the applicant’s conduct in fixing charges for broadband connections that could be abusive, since the Commission itself acknowledged in the contested decision that the applicant has not had any scope to fix charges for narrowband connections since 2002.
Εντούτοις, για το χρονικό διάστημα μετά τον Ιανουάριο του 2002, το ενδεχόμενο περιθώριο δράσεως της προσφεύγουσας σχετικά με τον καθορισμό των τιμολογίων για τις ευρυζωνικές συνδέσεις, ακόμα και αν υποτεθεί ότι αποδεικνύεται, εν πάση περιπτώσει δεν θα είχε επιπτώσεις επί του φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών (βλ. σκέψεις 80 έως 83 κατωτέρω).
However, as regards the period after January 2002, any scope the applicant may have had to fix charges for broadband connections (assuming that was established), would in any event have no bearing on the margin squeeze alleged (see paragraphs 80 to 83 below).
Πρώτον, όσον αφορά τις συνδέσεις στενής ζώνης (αναλογικές γραμμές και γραμμές ISDN), η προσφεύγουσα εξηγεί ότι, σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο, όλες οι τιμές λιανικής των υπηρεσιών της έπρεπε να εξετάζονται και να τυγχάνουν εγκρίσεως εκ μέρους της RegTP ή, πριν από 1998, εκ μέρους του Υπουργείου.
First, as far as narrowband connections are concerned (analogue and ISDN lines), the applicant explains that, under German law, all its retail prices had to be examined and approved in advance by RegTP or, before 1998, by the BMPT.
Επομένως, η προσφεύγουσα, η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 29, παράγραφος 1, του TKG, δεν μπορούσε να αποκλίνει από τα τιμολόγια που εγκρίνονταν με τον τρόπο αυτό, γιατί διαφορετικά θα της επιβαλλόταν πρόστιμο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι παρέβη το άρθρο 82 ΕΚ ακολουθώντας τα τιμολόγια αυτά.
The applicant — who, under Paragraph 29(1) of the TKG, could not depart from the charges thus authorised without incurring a fine — cannot therefore be regarded as having infringed Article 82 EC by applying those charges.
Όσον αφορά τον καθορισμό των τιμολογίων, η προσφεύγουσα υπενθυμίζει ότι, στο πλαίσιο του συστήματος ανωτάτων τιμών, η RegTP καθορίζει, σε ένα πρώτο στάδιο, καλάθους υπηρεσιών και τιμές στόχους όσον αφορά την εξέλιξη των τιμών, που περιορίζουν τις τιμολογιακές μεταβολές στο πλαίσιο των καλάθων («δείκτης ανωτάτων τιμών»).
As to the setting of charges, the applicant observes that, under the price cap system, RegTP initially defines the basket of services and the targets for the movement of prices which limit basket price adjustments (‘price indices’ or ‘price caps’).
Σε ένα δεύτερο στάδιο, η RegTP εξετάζει τις τροποποιήσεις των κατ’ ιδίων τιμολογίων που προτείνει η προσφεύγουσα.
Next, RegTP examines the individual price adjustments proposed by the applicant.
Συναφώς, σύμφωνα με τα άρθρα 24 και 27 του TKG, η RegTP οφείλει να εξακριβώνει, ανεξάρτητα από την τήρηση του καθορισθέντος για τον οικείο κάλαθο ανωτάτου ορίου τιμών, αν τα προτεινόμενα τιμολόγια έχουν προσδιοριστεί κατά τρόπο μη δικαιολογημένο, σε επίπεδο χαμηλότερο από το κόστος της παροχής μιας αποτελεσματικής υπηρεσίας, ή αν αντιβαίνουν προς κάποιον άλλο κανόνα δικαίου, ιδίως το άρθρο 82 ΕΚ.
Accordingly, under Paragraphs 24 and 27 of the TKG, RegTP should ascertain — irrespective of compliance with the ceiling fixed for the basket in question — whether the charges requested have been set (without any justification) below the cost of efficient service provision or whether they contravene other legal provisions, particularly Article 82 EC.
Επομένως, η RegTP οφείλει να μη δέχεται τροποποίηση των τιμών λιανικής που προτείνει η προσφεύγουσα αν οι σχετικές τιμές αντιβαίνουν προς το άρθρο 82 ΕΚ, ιδίως λόγω της αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπιέσεως των τιμών.
RegTP should therefore refuse a retail price adjustment sought by the applicant if the prices contravene Article 82 EC, particularly because of an anticompetitive margin squeeze.
Η προσφεύγουσα υπογραμμίζει, αφενός, ότι, πριν από την 1η Μαΐου 2002, δεσμευόταν από τα υποχρεωτικά τιμολόγια των αναλογικών γραμμών που στηρίζονταν σε άδεια χωρίς χρονικό περιορισμό την οποία χορηγούσε το Υπουργείο, σύμφωνα με το άρθρο 97, παράγραφος 3, του TKG, κατά το οποίο οι σχετικές με τα τιμολόγια της προσφεύγουσας άδειες που είχαν χορηγηθεί «πριν από την 1η Ιανουαρίου 1998 […] εξακολουθού[σαν] να ισχύουν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2002 το αργότερο».
The applicant maintains that, before 1 May 2002 — in accordance with Paragraph 97(3) of the TKG, under which authorisations for the applicant’s charges granted ‘before 1 January 1998 … remain[ed] in force until 31 December 2002 at the latest’ — it was bound by the mandatory tariffs for analogue lines which were based on an authorisation that was granted by the BMPT without any time-limit.
Η προσφεύγουσα σημειώνει, αφετέρου, ότι η RegTP, με απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2002, δέχθηκε μόνον εν μέρει το από 31 Οκτωβρίου 2002 αίτημά της περί αυξήσεως των τιμολογίων λιανικής για τις παρεχόμενες στους συνδρομητές υπηρεσίες προσβάσεως, μέχρι το προβλεπόμενο ανώτατο όριο τιμών.
The applicant also notes that its application of 31 October 2002 for an increase in its retail access charges was only partly accepted by RegTP, within the limit of the price cap, by decision of 19 December 2002.
Παρατηρεί ακόμη ότι, από 1ης Ιανουαρίου 2002, τα αφορώντα τη σύνδεση τιμολόγια αποτελούν το αντικείμενο διαφορετικού καλάθου, για τον οποίο καθορίστηκε ειδική αξία αναφοράς.
Moreover, since 1 January 2002, charges for enduser lines are in a separate basket for which a specific reference value has been set.
Τα τιμολόγια των τηλεφωνικών κλήσεων δεν έχουν καμία επίπτωση επί της τηρήσεως των εν λόγω προβλεπόμενων αξιών.
Telephone call charges have no bearing on compliance with those values.
Η ίδια η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι η προσφεύγουσα δεν είχε καμία δυνατότητα να αυξήσει τα τιμολόγιά της για την πρόσβαση στενής ζώνης από το 2002.
The Commission itself recognises that the applicant has not had any opportunity to increase its charges for narrowband access since 2002.
Το γεγονός ότι μεταξύ 1998 και 2001 δεν υπέβαλε συμπληρωματικά αιτήματα αυξήσεως των εγκεκριμένων τιμολογίων δεν σημαίνει ότι η ίδια φέρει την ευθύνη του προσδιορισμού του ύψους των τιμολογίων που καθορίζει η RegTP και, επομένως, ότι ευθύνεται για ένα προβαλλόμενο φαινόμενο συμπιέσεως των τιμών.
The fact that the applicant did not make any further applications to increase authorised charges between 1998 and 2001 does not mean that the applicant can be held responsible for the level of charges set by RegTP and, therefore, for an alleged margin squeeze.
Απλώς και μόνον η δυνατότητα υποβολής αιτήσεων τροποποιήσεως των τιμολογίων δεν μπορεί να εξομοιωθεί με μιαν αυτόνομη εξουσία καθορισμού των τιμών.
The mere right to submit applications for price adjustment cannot be regarded as an autonomous price-fixing power.
Η διαδικασία εξετάσεως και εγκρίσεως των τιμολογίων κατά περίπτωση, την οποία ακολουθεί η RegTP, προβλέφθηκε ακριβώς για να εξασφαλίσει, μέσω μιας ρυθμίσεως ex ante, ότι ο ιστορικός φορέας τηλεπικοινωνιών δεν θα καθορίζει καταχρηστικά τιμολόγια, σύμφωνα με την υποχρέωση που επιβάλλει στα κράτη μέλη το άρθρο 17 της οδηγίας 98/10/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 1998, για την εφαρμογή της παροχής ανοικτού δικτύου (ΟΝΡ) στη φωνητική τηλεφωνία και για την καθολική υπηρεσία για τις τηλεπικοινωνίες σε ανταγωνιστικό περιβάλλον (ΕΕ L 101, σ. 24).
RegTP’s procedure for examining and authorising charges on a case by case basis was put in place precisely to ensure through advance regulation that the incumbent operator does not apply abusive pricing, in accordance with the obligation imposed on the Member States by Article 17 of Directive 98/10/EC of the European Parliament and of the Council of 26 February 1998 on the application of open network provision (ONP) to voice telephony and on universal service for telecommunications in a competitive environment (OJ 1998 L 101, p. 24).
Επομένως, όταν μια τέτοια αίτηση αποτελεί το αντικείμενο εξετάσεως και αποφάσεως εκδιδόμενης σύμφωνα με την ως άνω διαδικασία, τηρουμένων των διαδικαστικών κανόνων του σχετικού κοινοτικού νομικού πλαισίου όσον αφορά το δίκαιο των τηλεπικοινωνιών, καμία κατάχρηση δεν μπορεί να προσάπτεται στην επιχείρηση που ακολουθεί τα τιμολόγια τα οποία καθορίζονται ύστερα από μια τέτοια εξέταση.
Where an application is examined and determined in accordance with that procedure and satisfies the procedural requirements of the Community legal framework for telecommunications law, an undertaking which applies charges set after such an examination cannot be accused of any abuse.
Τιμολόγια τα οποία αποτελούν το αντικείμενο σχετικής εξετάσεως και αποφάσεως δεν μπορούν να στοιχειοθετούν κατάχρηση εκ μέρους της επιχειρήσεως που τα εφαρμόζει.
Charges which are checked and authorised cannot be described as an abuse on the part of the undertaking which applies them.
Εξάλλου, η προσφεύγουσα εκθέτει περαιτέρω ότι η ρύθμιση ex ante εκ μέρους της RegTP χρησιμεύει για τη διαμόρφωση της δομής της αγοράς μέσω διοικητικών παρεμβάσεων και αντικαθιστά, στους τομείς τους οποίους διέπει, την ευθύνη διατηρήσεως της δομής της αγοράς την οποία έχει η αποτελούσα το αντικείμενο της οικείας ρυθμίσεως επιχείρηση με μια ευθύνη διατηρήσεως της δομής της αγοράς, την οποία έχει η ρυθμιστική αρχή.
Furthermore, the applicant explains that the advance regulation exercised by RegTP serves to establish the structure of the market through administrative intervention and — in the areas subject to advance regulation — transfers responsibility for maintaining the structure of the market from the regulated undertaking to the regulatory authority.
Για τον λόγο αυτό, η προσφεύγουσα δεν υποχρεούται να ζητεί την έγκριση τιμολογιακών τροποποιήσεων από τη RegTP παρά μόνο σε περίπτωση μεταβολής της καταστάσεως στην πράξη.
Accordingly, the applicant is obliged to request price adjustments from RegTP only in the event of a change in the underlying circumstances.