natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν η χρήση καταχωρισμένου σήματος (στο εξής, απλώς: σήμα) ανταγωνιστή στο πλαίσιο συγκριτικής διαφήμισης, που αποσκοπεί στη σύγκριση των χαρακτηριστικών των προϊόντων ή των υπηρεσιών του διαφημιζόμενου με τα χαρακτηριστικά των προϊόντων ή των υπηρεσιών του ανταγωνιστή, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄ ή β΄, της οδηγίας 89/104, όταν η χρήση αυτή δεν δημιουργεί σύγχυση ούτε θίγει άλλως πως την κύρια λειτουργία του σήματος ως ένδειξης της προέλευσης του προϊόντος ή της υπηρεσίας.
By the first question, the referring court seeks essentially to ascertain whether the use of the registered trade mark (simply, ‘the trade mark’) of a competitor in a comparative advertisement for the purpose of comparing the characteristics of the advertiser’s goods or services with those of the competitor’s goods or services falls within Article 5(1) (a) or (b) of Directive 89/104 where that use does not cause confusion or otherwise jeopardise the essential function of the trade mark, which is to guarantee the origin of the goods or services.
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
Proceedings before the Court of Justice
Το ερώτημα αυτό υποβάλλεται διότι ο εθνικός δικαστής που επιλήφθηκε της διαφοράς έκρινε πρωτοδίκως ότι η επίδικη διαφήμιση ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της προπαρατεθείσας οδηγίας και ήταν νόμιμη μόνον καθόσον, ούσα σύμφωνη με το άρθρο 3α της οδηγίας 84/450, καλυπτόταν από την εξαίρεση του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104, ενώ η H3G ισχυρίζεται ότι η επίδικη διαφήμιση ουδόλως εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας αυτής.
This question is raised because the national court of first instance held that the advertisement at issue fell within the ambit of Article 5(1)(b) of Directive 89/104 and that it was permitted solely on the ground that it complied with Article 3a(1) of Directive 84/450 and was therefore covered by the defence referred to in Article 6(1)(b) of Directive 89/104, whereas H3G contends that it does not in fact fall within the scope of Article 5(1)(b) of that directive.
Υπενθυμίζω, εισαγωγικώς, ότι, κατά πάγια νομολογία, μια οδηγία δεν γεννά, αυτή καθαυτή, υποχρεώσεις εις βάρος ιδιώτη και επομένως δεν μπορεί να γίνει επίκλησή της κατ’ αυτού, αλλά ότι, εφαρμόζοντας το εσωτερικό δίκαιο, είτε πρόκειται για διατάξεις προγενέστερες είτε για διατάξεις μεταγενέστερες της οδηγίας, το εθνικό δικαστήριο που καλείται να το ερμηνεύσει οφείλει να το πράττει κατά το μέτρο του δυνατού υπό το πρίσμα του κειμένου και του σκοπού της οδηγίας ώστε να επιτυγχάνει το αποτέλεσμα που επιδιώκει η οδηγία αυτή και να συμμορφώνεται έτσι με το άρθρο 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ 8.
It is scarcely necessary to point out first that, according to settled caselaw, a directive cannot of itself impose obligations on an individual and cannot therefore be relied upon as such against an individual but that, when applying domestic law, whether adopted before or after the directive, the national court which has to interpret that law must do so, as far as possible, in the light of the wording and the purpose of the directive so as to achieve the result it has in view and thereby comply with the third paragraph of Article 249 EC.
Οι αναφορές στις διατάξεις των οδηγιών 89/104 και 84/450, στην υπό κρίση διαδικασία υποβολής προδικαστικού ερωτήματος, πρέπει να νοούνται υπό το πρίσμα αυτό.
8 That is the context in which the references to the provisions of Directives 89/104 and 84/450 are to be understood for the purposes of the present reference for a preliminary ruling.
Η απάντηση υπό τους όρους αυτούς στο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο απαιτεί εξέταση της σχετικής με το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, της οδηγίας 89/104 νομολογίας, η οποία δεν φαίνεται, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, ενιαία όσον αφορά τις προϋποθέσεις εφαρμογής των διατάξεων αυτών.
A detailed reply to the question thus raised by the referring court would require an examination of the caselaw relating to Article 5(1)(a) and (b) of Directive 89/104, which does not appear, at least at first sight, to be at all consistent as to the conditions on which those provisions apply.
Συναφώς, τονίζω ιδίως τη δυσκολία συμβιβασμού της προσέγγισης που ακολούθησε το Δικαστήριο με την απόφαση BMW 10, από την οποία προκύπτει ότι η χρήση από τρίτον σήματος άλλου για τη διάκριση όχι του δικού του προϊόντος ή της δικής του υπηρεσίας, αλλά αυτών του δικαιούχου του σήματος, δεν εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 89/104, με την άποψη που υιοθετήθηκε στις πλέον πρόσφατες αποφάσεις, οι οποίες κλίνουν μάλλον προς την αντίθετη λύση.
I note in particular, in this connection, the difficulty of reconciling the approach adopted by the Court in BMW, 10from which it seems to follow that the use by a third party of another’s trade mark, not to distinguish that party’s own goods or services but to distinguish the goods or services of the proprietor of the trade mark, does not of itself escape Article 5(1)(a) of Directive 89/104, with the approach adopted in more recent judgments, which tend rather to favour the opposite solution.
Με την απόφαση BMW, το Δικαστήριο έκρινε ότι η χρήση σε διαφήμιση του σήματος άλλου, με σκοπό τη διάκριση των προϊόντων του δικαιούχου του σήματος ως αντικειμένου των υπηρεσιών που παρέχει ο διαφημιζόμενος, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος, στοιχείο α΄, της οδηγίας 89/104, υπό την επιφύλαξη της εφαρμογής των άρθρων 6 ή 7 της ίδιας οδηγίας 11.
In BMW, the Court held that the use in an advertisement of another’s trade mark to distinguish the goods of the proprietor of the trade mark as the subject of the services provided by the advertiser fell within the ambit of Article 5(1)(a) of Directive 89/104, subject to the provisions of Article 6 or Article 7 of that directive. 11
Είναι πιθανόν ότι ο εθνικός δικαστής, υποβάλλοντας το εν λόγω προδικαστικό ερώτημα, αναμένει από το Δικαστήριο να αποσαφηνίσει τις προϋποθέσεις εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄ και β΄, της οδηγίας 89/104 και, ειδικότερα, αν οι απαγορεύσεις των διατάξεων αυτών έχουν εφαρμογή όταν η χρήση σε διαφήμιση ενός σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα άλλου γίνεται όχι για τη διάκριση των προϊόντων ή των υπηρεσιών του διαφημιζόμενου, αλλά αυτών του δικαιούχου του σήματος αυτού 9.
In raising the abovementioned question, the referring court probably expected the Court to clarify the conditions on which the provisions of Article 5(1)(a) and (b) of Direct ive 89/104 apply and to explain in particular whether the prohibitions contained in those provisions apply even when the use in an advertisement of a sign identical or similar to another’s trade mark is intended not to distinguish the advertiser’s goods or services but to distinguish the goods or services of the proprietor of that trade mark. 9
Με την απόφαση Hölterhoff 12, το Δικαστήριο απέκλεισε τη δυνατότητα του δικαιούχου του σήματος να επικαλεσθεί το αποκλειστικό του δικαίωμα που απορρέει από το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/104, όταν ένας τρίτος, στο πλαίσιο
In Hölterhoff, 12the Court held that the proprietor of a trade mark cannot rely on his exclusive right under Article 5(1) of Directive 89/104 where a third party, in the
8 — Βλ., όσον αφορά, ειδικότερα, την οδηγία 89/104, αποφάσεις της 16ης Ιουλίου 1998, C-355/96, Silhouette International Schmied (Συλλογή 1998, σ.
8 — See, with particular reference to Directive 89/104, Case C-355/96 Silhouette International Schmied [1998] ECR I-4799, paragraph 36, and Case C-408/01 Adidas-Salomon and Adidas Benelux [2003] ECR I-12537, paragraph 21.
10 — Απόφαση της 23ης Φεβρουαρίου 1999, C-63/97 (Συλλογή 1999, σ. I-905).
10 — Case C-63/97 [1999] ECR I-905.
11 — Απόφαση BMW, προπαρατεθείσα, σκέψη 38.
11 — BMW, paragraph 38.
Η υπόθεση αφορούσε πώληση μεταχειρισμένων αυτοκινήτων μάρκας BMW και υπηρεσίες επισκευής και συντηρήσεως αυτοκινήτων BMW.
The services in question were the sale of second-hand BMW cars and the repair and maintenance of BMWs.
9 — Εξετάζοντας το πρώτο προδικαστικό ερώτημα θα προσπεράσω το γεγονός ότι η αναφορά στο άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 89/104 είναι αλυσιτελής στην υπό κρίση υπόθεση, δεδομένου ότι το μόνο ζήτημα που υφίσταται εδώ είναι η χρήση, στην επίδικη διαφήμιση, σημείων (οι εικόνες με τις σαπουνόφουσκες) όχι πανομοιότυπων, αλλά παρόμοιων με τα σήματα της O2.
9 — In examining the first question referred I shall pass over the fact that the reference to Article 5(1)(a) of Directive 89/104 appears to be irrelevant in the present case, since the only point now at issue in this case is the use in the advertisement at issue of signs (the bubbles images) which are not identical but similar to O2’s trade marks.
12 — Απόφαση της 14ης Μαΐου 2002, C-2/00 (Συλλογή 2002, σ. I-4187, σκέψη 17).
12 — Case C-2/00 [2002] ECR I-4187, paragraph 17.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-533/06 του δικαιούχου του σήματος και, ως εκ τούτου, μπορούσε να υπονομεύσει την εγγύηση της προελεύσεως που αποτελεί την ουσιώδη λειτουργία του σήματος.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-533/06 course of commercial negotiations, reveals the origin of goods which he has produced himself and uses the sign in question solely to denote the particular characteristics of the goods he offers for sale, 13so that there can be no question of the trade mark used being perceived as a sign indicative of the undertaking of origin.
Με την απόφαση Arsenal Football Club 14, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το αποκλειστικό δικαίωμα του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 89/104 παρέχεται «για να μπορεί ο δικαιούχος του σήματος να προστατεύσει τα ειδικά του συμφέροντα ως δικαιούχου, δηλαδή να διασφαλίσει ότι το σήμα μπορεί να εκπληρώσει τις λειτουργίες του» και ότι «[η] άσκηση του εν λόγω δικαιώματος πρέπει συνεπώς να επιφυλάσσεται για τις περιπτώσεις στις οποίες η χρήση του σημείου από τρίτον προσβάλλει ή μπορεί να προσβάλει τις λειτουργίες του σήματος και ιδίως την ουσιώδη λειτουργία του που είναι να εγγυάται στους καταναλωτές την προέλευση του προϊόντος» 15.
In Arsenal Football Club, 14the Court ruled that the exclusive right under Article 5(1)(a) of Directive 89/104 was conferred ‘in order to enable the trade mark proprietor to protect his specific interests as proprietor, that is, to ensure that the trade mark can fulfil its functions’ and that ‘[t]he exercise of that right must therefore be reserved to cases in which a third party’s use of the sign affects or is liable to affect the functions of the trade mark, in particular its essential function of guaranteeing to consumers the origin of the goods’. 15
Με την απόφαση Adam Opel 17, το Δικαστήριο έκρινε ότι, «[π]έραν της συγκεκριμένης αυτής περιπτώσεως της χρήσεως σήματος από τρίτον που παρέχει υπηρεσίες που έχουν ως αντικείμενο τα προϊόντα τα οποία φέρουν το σήμα αυτό», περίπτωση που εξετάστηκε με την προπαρατεθείσα απόφαση BMW, «το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας [89/104] πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αναφέρεται στη χρήση σημείου πανομοιότυπου με το σήμα που έχει καταχωριστεί για προϊόντα που διαθέτει στο εμπόριο ή για υπηρεσίες που παρέχει ο τρίτος, οι οποίες ταυτίζονται με εκείνες για τις οποίες έχει καταχωριστεί το σήμα».
In Adam Opel 17the Court held that, ‘[a]part from [the] specific case of use of a trade mark by a thirdparty provider of services having as subject-matter the products bearing that trade mark’, such as the case examined in the judgment in BMW, ‘Article 5(1)(a) of the directive [Directive 89/104] must be interpreted as covering the use of a sign identical to the trade mark in respect of goods marketed or services supplied by the third party which are identical to those in respect of which the trade mark is registered’.
Με την ίδια απόφαση Adam Opel, διευκρινίζεται ότι, εάν με την απόφαση BMW το Δικαστήριο έκρινε ότι, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες που οδήγησαν στην έκδοση της αποφάσεως εκείνης, «η χρήση από τον τρίτον του σημείου που ήταν πανομοιότυπο με το σήμα το οποίο είχε καταχωριστεί για προϊόντα που διέθετε στο εμπόριο όχι ο τρίτος, αλλά ο δικαιούχος του σήματος, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας», αυτό οφείλεται στο ότι το Δικαστήριο «έλαβε υπόψη αυτόν ακριβώς τον συγκεκριμένο και άρρηκτο σύνδεσμο μεταξύ των προϊόντων που φέρουν το σήμα και των υπηρεσιών που παρέχουν οι τρίτοι».
Again in Adam Opel, it stated that ‘it was having regard to [the] specific and indissociable link between the products bearing the trade mark and the services provided by the third party that the Court held that, in the specific circumstances of the BMW case, use by the third party of the sign identical to the trade mark in respect of goods marketed not by the third party but by the holder of the trade mark fell within Article 5(1)(a) of the directive’.
Έτσι, η χρήση του σήματος άλλου που γίνεται από τρίτον προς διάκριση προϊόντων
Thus, the use of another’s trade mark by a third party to distinguish the goods or
14 — Απόφαση της 12ης Νοεμβρίου 2002, C-206/01 (Συλλογή 2002, σ. I-10273).
13 — In that case, it was established that the third party used the descriptions covered by another’s trade mark solely in order to describe the qualities and, more specifically, the type of cut of the precious stones offered for sale (see Hölterhoff, paragraph 10).
15 — Ομοίως, σκέψη 51.
15 — Ibid., paragraph 51.
Βλ., επίσης σχετικώς, αποφάσεις της 16ης Νοεμβρίου 2004, C-245/02, Anheuser-Busch (Συλλογή 2004, σ. I-10989, σκέψη 59)· της 25ης Ιανουαρίου 2007, C-48/05, Adam Opel (Συλλογή 2007, σ.
See also, to the same effect, Case C-245/02 Anheuser-Busch [2004] ECR I-10989, paragraph 59, Case C-48/05 Adam Opel [2007] ECR I-1017, paragraph 21, and Case C-17/06 Céline [2007] ECR I-7041, paragraphs 16 and 26.
17 — Προπαρατεθείσα, σκέψεις 27 και 28 (η υπογράμμιση δική μου).
16 — Arsenal Football Club, paragraphs 54 to 56 and 60.17 — Paragraphs 27 and 28 (emphasis added).
O2 HOLDINGS και O2 (UK) διαφήμισης» και να εναρμονιστούν «οι όροι της χρήσης της συγκριτικής διαφήμισης στα κράτη μέλη» (δεύτερη αιτιολογική σκέψη), ιδίως με τον καθορισμό «των όρων υπό τους οποίους θα επιτρέπεται η συγκριτική διαφήμιση» (δέκατη όγδοη αιτιολογική σκέψη).
‘the basic provisions governing the form and content of comparative advertising should be uniform and the conditions of the use of comparative advertising in the Member States should be harmonised’ (second recital in the preamble), in particular by establishing ‘conditions under which comparative advertising is permitted’ (recital 18).
ή υπηρεσιών που διαθέτει ή παρέχει ο δικαιούχος του σήματος και η οποία δεν δημιουργεί σύγχυση ως προς την προέλευση των προϊόντων ή των υπηρεσιών αυτών και εκείνων του τρίτου φαίνεται ότι μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/104 σύμφωνα με την απόφαση BMW, να εξαιρείται σύμφωνα με τις αποφάσεις Hölterhoff και Adam Opel, ενώ, σύμφωνα με τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 23 ανωτέρω, για να εκτιμηθεί αν η χρήση αυτή εμπίπτει ή όχι στο εν λόγω πεδίο εφαρμογής, πρέπει να εξακριβωθεί αν μπορεί να προσβάλει άλλη λειτουργία του σήματος πλην της ουσιώδους λειτουργίας του που έγκειται στο να εγγυάται στους καταναλωτές την προέλευση του προϊόντος.
services supplied by the proprietor of the trade mark, which does not cause confusion regarding the origin of those goods or services and the third party’s goods or services, may apparently fall within the ambit of Article 5(1) of Directive 89/104 on the basis of BMW, and may escape it on the basis of Hölterhoff and Adam Opel, while, on the basis of the caselaw cited in point 23 above, in order to determine whether or not the said use is caught by that provision, it must be ascertained whether it is liable to affect a function of the trade mark other than the essential function of providing a guarantee of origin.
Με τις γραπτές παρατηρήσεις της που υπέβαλε στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, η O2 επιμένει στο σημείο αυτό, επικαλούμενη ειδικότερα τη «διαφημιστική λειτουργία» του σήματος και τη βλάβη που επιφέρει η επίδικη διαφήμιση στη λειτουργία αυτή των σημάτων της με τις σαπουνόφουσκες.
O2 emphasises this last point in its written observations submitted in the course of the present proceedings, referring in particular to the ‘advertising function’ of the trade mark and the detriment to that function of its own bubbles trade marks allegedly resulting from the advertisement at issue.
Όσον αφορά το τελευταίο αυτό ζήτημα, η εν λόγω οδηγία διευκρινίζει, με την προσθήκη του άρθρου 3α στην οδηγία 84/450, τους όρους υπό τους οποίους επιτρέπεται η συγκριτική διαφήμιση 18 υπό το φως των οποίων, όπως προκύπτει από την έβδομη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 97/55, είναι δυνατός ο «προσδιορισμός των πρακτικών συγκριτικής διαφήμισης που μπορούν να προκαλέσουν στρεβλώσεις στον ανταγωνισμό ή να είναι επιζήμιες για τους ανταγωνιστές και να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις επιλογές των καταναλωτών».
In that connection, that directive, by introducing Article 3a into Directive 84/450, specifies the conditions on which comparative advertising is permitted, 18in the light of which, as explained in the seventh recital in the preamble to Directive 97/55, it is possible ‘to determine which practices relating to comparative advertising may distort competition, be detrimental to competitors and have an adverse effect on consumer choice’.
Όπως έχει υπογραμμίσει το Δικαστήριο, ο στόχος ήταν «ο καθορισμός των προϋποθέσεων υπό τις οποίες η συγκριτική διαφήμιση πρέπει να θεωρηθεί ότι επιτρέπεται στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς» 19.
As the Court has already noted, the objective was ‘the establishment of conditions in which comparative advertising must be regarded as lawful in the context of the internal market’.
Επομένως, κατά το Δικαστήριο, «με την οδηγία 84/450 έγινε πλήρης εναρμόνιση των προϋποθέσεων υπό τις οποίες επιτρέπεται η συγκριτική διαφήμιση στα κράτη μέλη», η δε «εναρμόνιση αυτή συνεπάγεται, ως εκ της φύσεώς της, ότι το επιτρεπτό της συγκριτικής διαφημίσεως σε ολόκληρη την Κοινότητα πρέπει να εκτιμάται μόνον υπό το πρίσμα των κριτηρίων που θέτει ο κοινοτικός νομοθέτης» 20.
19It follows, according to the Court, that ‘Directive 84/450 carried out an exhaustive harmonisation of the conditions under which comparative advertising in Member States might be lawful’, and that ‘[s]uch harmonisation implies by its nature that the lawfulness of comparative advertising throughout the Community is to be assessed solely in the light of the criteria laid down by the Community legislature’. 20
Εκτιμώ ωστόσο ότι, υπό το φως των διατάξεων της οδηγίας 84/450 σε θέματα συγκριτικής διαφήμισης, μπορεί ευχερώς να δοθεί αρνητική απάντηση στο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου, χωρίς να είναι απαραίτητο να εξετασθεί το δυσχερές ζήτημα των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, της οδηγίας 89/104.
I consider however that, in the light of the provisions of Directive 84/450 concerning comparative advertising, the question formulated by the referring court may easily be answered in the negative and that there is no need to pursue the examination, bristling with difficulties, of the conditions on which Article 5(1)(a) and (b) of Directive 89/104 apply.
18 — Βλ. άρθρο 1 της οδηγίας 84/450, δυνάμει του οποίου «σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι η προστασία των καταναλωτών και των προσώπων που ασκούν εμπορική, βιομηχανική, βιοτεχνική ή ελευθέρια επαγγελματική δραστηριότητα, καθώς και η προστασία των συμφερόντων του κοινού, γενικά, από την παραπλανητική διαφήμιση και τις αθέμιτες συνέπειές της, επίσης δε ο καθορισμός των όρων υπό τους οποίους επιτρέπεται η συγκριτική διαφήμιση» (η υπογράμμιση δική μου).
18 — See Article 1 of Directive 84/450, according to which ‘the purpose of [the] Directive is to protect consumers, persons carrying on a trade or business or practising a craft or profession and the interests of the public in general against misleading advertising and the unfair consequences thereof and to lay down the conditions under which comparative advertising is permitted’ (my emphasis).
19 — Απόφαση της 8ης Απριλίου 2003, C-44/01, Pippig Augenoptik (Συλλογή 2003, σ.
19 — Case C-44/01 Pippig Augenoptik [2003] ECR I-3095, paragraph 38; see also paragraph 43.
Πρέπει να υπενθυμιστεί, κατ’ αρχάς, ότι σκοπός της οδηγίας 97/55 ήταν να ενοποιηθούν «οι βασικές διατάξεις που διέπουν τη μορφή και το περιεχόμενο της συγκριτικής
It must first of all be borne in mind that the intention in Directive 97/55 was that
20 — Ομοίως, σκέψη 44.
20 — Ibid., paragraph 44.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-533/06 δίκαιο επιτρέπει τη χρήση του σήματος ενός ανταγωνιστή 23.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-533/06 tion, the use of a competitor’s brand name is permitted in Community law’. 23
Προς τούτο, το άρθρο 3α της οδηγίας 84/450 απαριθμεί τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται σωρευτικώς για να επιτρέπεται η συγκριτική διαφήμιση 21.
To that end, Article 3a of Directive 84/450 lists the cumulative conditions that must be met, as far as the comparison is concerned, for comparative advertising to be permitted. 21
Με τη δέκατη τέταρτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 97/55, παρατηρείται εξάλλου «ότι μπορεί να είναι απαραίτητο, για την αποτελεσματική λειτουργία της συγκριτικής διαφήμισης, να προσδιορίζονται τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες ανταγωνισμού με μνεία του σήματος ή της εμπορικής επωνυμίας των οποίων ο ανταγωνιστής είναι δικαιούχος».
Recital 14 in the preamble to Directive 97/55 notes that ‘it may, however, be indispensable, in order to make comparative advertising effective, to identify the goods or services of a competitor, making reference to a trade mark or trade name of which the latter is the proprietor’.
Η επόμενη αιτιολογική σκέψη προσθέτει ότι «κατά την εν λόγω χρήση του σήματος ή της εμπορικής επωνυμίας ή άλλων διακριτικών σημείων άλλου εφόσον πληρούνται οι όροι που θέτει η παρούσα οδηγία, δεν παραβιάζεται αυτό το αποκλειστικό δικαίωμα, δεδομένου ότι η χρήση αυτή αποβλέπει μόνο στη διάκριση μεταξύ των δύο ανταγωνιστών και, κατά συνέπεια, στην αντικειμενική ανάδειξη των διαφορών».
The following recital adds that ‘such use of another’s trade mark, trade name or other distinguishing marks does not breach this exclusive right in cases where it complies with the conditions laid down by this Directive, the intended target being solely to distinguish between them and thus to highlight differences objectively’.
Πάντως, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τέσσερις από τις οκτώ διατάξεις που συνθέτουν την πρώτη παράγραφο του άρθρου αυτού έχουν ως στόχο την εξασφάλιση της προστασίας του σήματος, της εμπορικής επωνυμίας ή άλλων διακριτικών σημείων του ανταγωνιστή στο πλαίσιο της συγκριτικής διαφήμισης.
It should accordingly be noted that at least four of the eight provisions contained in Article 3a(1) are designed to protect the trade mark, trade name or other distinguishing marks of a competitor in the context of comparative advertising.
Όπως υπογράμμισε το Δικαστήριο, «η οδηγία 84/450 παρέχει τη δυνατότητα, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, στον διαφημιζόμενο να αναφέρει, στη συγκριτική διαφήμιση, το σήμα των προϊόντων ενός ανταγωνιστή του» 22.
As the Court has found, ‘under certain conditions, Directive 84/450 allows an advertiser to state in comparative advertising the brand of a competitor’s product’.