natgillin/translations-raw huggingface dataset:
— η Ολλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις C. Wissels και M. de Mol,
— the Netherlands Government, by C. Wissels and M. de Mol, acting as Agents,
— η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τη Z.
— the United Kingdom Government, by Z. Bryanston-Cross and P. Harris, acting as Agents,
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 13, Β, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Article 13B(a) of Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the
1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ.
J.C.M. BEHEER laws of the Member States relating to turnover taxes — Common system of value added tax: uniform basis of assessment (OJ 1977 L 145, p.
49, στο εξής: έκτη οδηγία).
1; ‘the Sixth Directive’).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της J.C.M. Beheer BV, εταιρίας ολλανδικού δικαίου, και του Staatssecretaris van Financiën σχετικά με μια αναδρομική βεβαίωση φόρου κύκλου εργασιών που εκδόθηκε εις βάρος της πρώτης για το χρονικό διάστημα από την 1η Ιανουαρίου 1997 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998 και για ποσό 55 561 ολλανδικών φιορινίων (NLG) (25 244 ευρώ).
The reference was made in the course of proceedings between J.C.M. Beheer BV, a company incorporated under Netherlands law, and Staatssecretaris van Financiën concerning a supplementary turnover tax assessment in the amount of NLG 55 561 (EUR 25 244) issued to it in respect of the period from 1 January 1997 to 31 December 1998.
Βάσει του άρθρου 2, σημείο 1, της έκτης οδηγίας, υπόκεινται στον φόρο προστιθεμένης αξίας (στο εξής: ΦΠΑ) οι παραδόσεις αγαθών και παροχές υπηρεσιών που πραγματοποιούνται εξ επαχθούς αιτίας στο εσωτερικό της χώρας από υποκείμενο στον φόρο, ο οποίος ενεργεί υπό την ιδιότητά του αυτή.
Under Article 2(1) of the Sixth Directive, the supply of goods or services effected for consideration within the territory of the country by a taxable person acting as such is to be subject to value added tax (‘VAT’).
Το άρθρο 13 της έκτης οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Απαλλαγές στο εσωτερικό της χώρας», ορίζει:
Article 13 of the Sixth Directive, entitled ‘Exemptions within the territory of the country’, provides:
Β. Λοιπές απαλλαγές
B. Other exemptions
Με την επιφύλαξη άλλων κοινοτικών διατάξεων, τα κράτη μέλη απαλλάσσουν, υπό τις προϋποθέσεις που ορίζουν ώστε να εξασφαλίζεται η ορθή και απλή εφαρμογή των προβλεπομένων κατωτέρω απαλλαγών και να αποτρέπεται κάθε ενδεχόμενη φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή και κατάχρηση: α) τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές εργασίες, περιλαμβανομένων και των συναφών προς τις πράξεις αυτές παροχών υπηρεσιών, που πραγματοποιούνται από τους [μεσίτες ασφαλειών] και ασφαλιστικούς πράκτορες·
Without prejudice to other Community provisions, Member States shall exempt the following under conditions which they shall lay down for the purpose of ensuring the correct and straightforward application of the exemptions and of preventing any possible evasion, avoidance or abuse:
Το άρθρο 1 του νόμου του 1968 περί φόρου κύκλου εργασιών (Wet op de omzetbelasting 1968, στο εξής: Wet OB 1968), όπως έχει εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης, ορίζει τα εξής:
Article 1 of the Law of 1968 on turnover tax (Wet op de omzetbelasting 1968, hereinafter ‘the 1968 Law’), in the version applicable in the main proceedings, is drafted in the following terms:
«Φόρος που αποκαλείται “φόρος κύκλου εργασιών” εισπράττεται επί: a. των παραδόσεων αγαθών και παροχών υπηρεσιών που πραγματοποιούνται στις Κάτω Χώρες από επιχειρηματίες στο πλαίσιο της επιχειρήσεώς τους·
(a) the supply of goods or services effected in the Netherlands by traders in the course of their business;
Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο k, του Wet OB 1968, το οποίο μεταφέρει στην ολλανδική έννομη τάξη το άρθρο 13, B, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας:
Under Article 11(1)(k) of the 1968 Law, which transposes Article 13B(a) of the Sixth Directive into Netherlands law:
[…] k. οι ασφαλίσεις και οι υπηρεσίες που παρέχονται από ασφαλιστικούς πράκτορες·
… k. insurance transactions and services performed by insurance agents;
Η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης δρα ως πράκτορας της VDL Polisassuradeuren BV (στο εξής: VDL), η οποία είναι εταιρία ολλανδικού δικαίου που η ίδια ασκεί δραστηριότητες μεσίτη ασφαλειών και ασφαλιστικού πράκτορα.
The appellant in the main proceedings acts as a sub-agent on behalf of VDL Polisassuradeuren BV (‘VDL’) a company incorporated under Netherlands law which itself acts as an insurance broker and insurance agent.
Η VDL παρεμβαίνει, αφενός, ως διαμεσολαβητής κατά τη σύναψη ασφαλιστικών συμβάσεων και, αφετέρου, ως «εντεταλμένος πράκτορας» για ορισμένες ασφαλιστικές εταιρίες.
VDL acts as an insurance agent in the conclusion of insurance contracts and as an ‘authorised agent’ for certain insurance companies.
Υπό την ιδιότητα αυτή, η VDL συνάπτει ασφαλιστικές συμβάσεις αυτοτελώς επ’ ονόματι των τελευταίων.
In that capacity, VDL concludes insurance contracts independently in the name of those insurers.
Οι δραστηριότητες που η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης ασκεί επ’ ονόματι και για λογαριασμό της VDL αφορούν τη σύναψη ασφαλιστικών συμβάσεων, τη διεκπεραίωση της μεταβιβάσεως ασφαλιστηρίων, την έκδοση ασφαλιστηρίων, την πληρωμή προμηθειών και την παροχή πληροφοριών στις ασφαλιστικές εταιρίες και στους κατόχους ασφαλιστηρίων.
The activities which the appellant in the main proceedings carries out in the name and on behalf of VDL concern the conclusion of insurance contracts, the processing of transfers of insurance policies, the issue of such policies, the payment of commissions and provision of information to the insurance company and policyholders.
Επιπλέον, προτείνει και συνάπτει, κατόπιν δικής της πρωτοβουλίας και αυτοτελώς, νέες ασφαλίσεις.
In addition, it offers and concludes new insurance policies independently and on its own initiative.
Κατά τη σύμβαση μεταξύ της VDL και της αναιρεσείουσας της κύριας δίκης, η δεύτερη λαμβάνει από τη VDL, για τις παροχές της προς αυτήν, αμοιβή ίση με το 80 % της προμήθειας που καταβάλλεται στην τελευταία εταιρία για τη σύναψη ασφαλιστικής συμβάσεως.
Under the contract between VDL and the appellant in the main proceedings, the latter receives from VDL, in return for the services provided, a commission equal to 80% of the commission paid to VDL for the conclusion of an insurance contract.
Σε περίπτωση λύσεως της συμβάσεως αυτής κατόπιν καταγγελίας, οφείλει να επιστρέψει το μέρος της αμοιβής το οποίο αναλογεί στο εναπομένον μέχρι τη λήξη της συμβάσεως χρονικό διάστημα.
If the insurance lapses, the appellant in the main proceedings is required to repay the proportion of the commission it received which corresponds, pro rata, to the unexpired term of the contract.
Για το χρονικό διάστημα από την 1η Ιανουαρίου 1997 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998, εκδόθηκε εις βάρος της αναιρεσείουσας της κύριας δίκης αναδρομική βεβαίωση φόρου κύκλου εργασιών για ποσό 55 561 NLG (25 244 ευρώ).
A supplementary turnover tax assessment in the amount of NLG 55 561 (EUR 25 244) was issued to the appellant in the main proceedings in respect of the period from 1 January 1997 to 31 December 1998.
Μετά την υποβολή ατελέσφορης διοικητικής ενστάσεως και μετά την απόρριψη της προσφυγής που άσκησε ενώπιον του Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch, με το σκεπτικό ότι δεν μπορούσε να επικαλεστεί την απαλλαγή του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο k, του Wet OB 1968, η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης υπέβαλε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου αίτηση αναιρέσεως.
After an unsuccessful objection and the dismissal of the appeal it had lodged before the Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Regional Court of Appeal, ’s-Hertogenbosch) on the ground that it could not rely on the exemption laid down in Article 11(1)(k) of the 1968 Law, the appellant in the main proceedings appealed on a point of law to the court making the reference.
Εκτιμώντας ότι η λύση της διαφοράς που έχει επιληφθεί καθιστά αναγκαία την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, το Hoge Raad der Nederlanden αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να θέσει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
Taking the view that an interpretation of Community law was necessary in order for it to reach a decision in the main action, the Hoge Raad der Nederlanden decided to stay the proceedings and submit the following question to the Court of Justice for a preliminary ruling:
«Έχει η διάταξη του άρθρου 13, Β, αρχή και στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας εφαρμογή επί των δραστηριοτήτων ενός (νομικού) προσώπου που ασκεί χαρακτηριστικές και ουσιαστικές δραστηριότητες μεσίτη ασφαλειών ή ασφαλιστικού πράκτορα, στο πλαίσιο των οποίων δραστηριοτήτων παρεμβαίνει επ’ ονόματι άλλου μεσίτη ασφαλειών ή ασφαλιστικού πράκτορα προκειμένου να συναφθούν ασφαλιστικές συμβάσεις;»
‘Do the provisions of Article 13 B(a) of the Sixth Directive extend to activities of a (legal) person which performs characteristic and essential activities of an insurance broker and insurance agent, whereby negotiations are carried out in the name of another insurance broker or insurance agent in connection with the bringing about of insurance transactions?’
Κατά πάγια επίσης νομολογία, οι εν λόγω απαλλαγές αποτελούν αυτοτελείς έννοιες του κοινοτικού δικαίου, οι οποίες έχουν ως αντικείμενο να αποφεύγονται αποκλίσεις κατά την εφαρμογή του συστήματος του ΦΠΑ από ένα κράτος μέλος σε άλλο και οι οποίες πρέπει να εντάσσονται στο γενικό πλαίσιο του κοινού συστήματος του ΦΠΑ (αποφάσεις της 8ης Μαρτίου 2001, C-240/99, Skandia, Συλλογή 2001, σ. I-1951, σκέψη 23, και προαναφερθείσες αποφάσεις Arthur Andersen, σκέψη 25, και Ludwig, σκέψη 22).
It is also settled caselaw that those exemptions constitute independent concepts of Community law whose purpose is to avoid divergences in the application of the VAT system as between one Member State and another and which must be placed in the general context of the common system of VAT (Case C-240/99 Skandia [2001] ECR I-1951, paragraph 23, Arthur Andersen, paragraph 25, and Ludwig, paragraph 22).
Για να δοθεί χρήσιμη απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα, πρέπει να καθοριστεί αν, παρά το γεγονός ότι η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης έχει μόνον έμμεση σχέση με ένα από τα μέρη της ασφαλιστικής συμβάσεως στη σύναψη της οποίας συντελεί, μέσω άλλου υποκειμένου στον φόρο ο οποίος έχει ο ίδιος άμεση σχέση με το μέρος αυτό και με τον οποίο η εν λόγω αναιρεσείουσα συνδέεται συμβατικά, οι παροχές στις οποίες προβαίνει προς τούτο υπάγονται παρά ταύτα στις παροχές υπηρεσιών που κατά το άρθρο 13, B, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας είναι συναφείς με τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές εργασίες οι οποίες πραγματοποιούνται από μεσίτες ασφαλειών και ασφαλιστικούς πράκτορες.
In order to provide a useful answer to the question referred to the Court, it must be determined whether, notwithstanding the fact that the appellant in the main proceedings is only in an indirect relationship with one of the parties to an insurance contract, in the conclusion of which it has been instrumental through the intermediary of another taxable person who is himself in a direct relationship with that party and to whom that appellant is contractually bound, the services provided to that end are none the less services related to insurance and reinsurance transactions performed by insurance brokers and insurance agents within the meaning of Article 13B(a) of the Sixth Directive.
Πρώτον, πρέπει να υπομνησθεί ότι έχει κριθεί ότι η αναγνώριση της ιδιότητας του μεσίτη ασφαλειών ή του ασφαλιστικού πράκτορα εξαρτάται από το περιεχόμενο των σχετικών δραστηριοτήτων (βλ., στο ίδιο πνεύμα, προαναφερθείσα απόφαση Arthur Andersen, σκέψη 32).
It should be pointed out, first of all, that it has already been held that recognition of a person as an insurance broker or agent presupposes an examination of what the activities in question comprise (see, to that effect, Arthur Andersen, cited above, paragraph 32).
Εν προκειμένω, αρκεί η διαπίστωση, ότι όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής, η φύση των δραστηριοτήτων της αναιρεσείουσας της κύριας δίκης, όπως αυτές περιγράφονται στη σκέψη 9 της παρούσας αποφάσεως, είναι αναμφισβήτητα χαρακτηριστική των δραστηριοτήτων του μεσίτη ασφαλειών ή του ασφαλιστικού πράκτορα.
It is sufficient to note, in that regard, that it can be seen from the order for reference that the activities carried out by the appellant in the main proceedings, as described in paragraph 9 of the present judgment, are unquestionably the characteristic activities of an insurance broker or agent.
Δεύτερον, όσον αφορά τη σχέση μεταξύ του μεσίτη ασφαλειών ή του ασφαλιστικού πράκτορα με τα μέρη της ασφαλιστικής συμβάσεως στη σύναψη της οποίας συντελεί, διαπιστώνεται ότι ούτε η έκτη οδηγία ούτε η οδηγία 77/92/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 1976, περί των μέτρων που αποσκοπούν στη διευκόλυνση της πραγματικής ασκήσεως του δικαιώματος εγκαταστάσεως και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις δραστηριότητες πράκτορα και μεσίτη ασφαλειών (πρώην ομάδα 630 ΔΤΤΒ), και ιδίως περί των μεταβατικών μέτρων όσον αφορά τις δραστηριότητες αυτές (ΕΕ ειδ. έκδ.
Secondly, it is clear that neither the Sixth Directive nor Council Directive 77/92/EEC of 13 December 1976 on measures to facilitate the effective exercise of freedom of establishment and freedom to provide services in respect of the activities of insurance agents and brokers (ex ISIC Group 630) and, in particular, transitional measures in respect of those activities (OJ 1977 L 26, p.
06/001, σ. 243), παρέχουν ενδείξεις εν προκειμένω.
14) contain any indication concerning the relationship between an insurance broker or agent with the parties to an insurance contract in the conclusion of which he has been instrumental.
Ωστόσο, το Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 44 της προαναφερθείσας αποφάσεως Taksatorringen, την οποία το εθνικό δικαστήριο αναφέρει στην απόφαση περί παραπομπής, ότι η φράση του άρθρου 13, B, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας «παροχές υπηρεσιών συναφείς προς τις πράξεις αυτές που πραγματοποιούνται από τους [μεσίτες ασφαλειών] και ασφαλιστικούς πράκτορες» αφορά μόνον τις παροχές που πραγματοποιούνται από επαγγελματίες οι οποίοι έχουν σχέση τόσο με τον ασφαλιστή όσο και με τον ασφαλισμένο.
However, the Court has decided, in paragraph 44 of the judgment in Taksatorringen, cited above, to which the national court refers in its order for reference, that the expression ‘related services performed by insurance brokers and insurance agents’ in Article 13B(a) of the Sixth Directive refers only to services provided by professionals who have a relationship with both the insurer and the insured party.
Εν προκειμένω, η Ολλανδική Κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης δεν έχει σχέση με ασφαλιστές και ενεργεί για λογαριασμό και επ’ ονόματι της VDL, η οποία είναι ο πραγματικός μεσίτης ασφαλειών και ασφαλιστικός πράκτορας.
The Netherlands Government points out in that regard that the appellant in the main proceedings does not have any relationship with the insurers and acts on behalf of, and in the name of, VDL, which is the real insurance broker and agent.
Η κυβέρνηση αυτή συνάγει εντεύθεν ότι η αναιρεσείουσα δεν μπορεί να επικαλεστεί την απαλλαγή του άρθρου 13, B, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας για τις παροχές που πραγματοποιεί ως μεσίτης ασφαλειών και ασφαλιστικός πράκτορας.
The Netherlands Government concludes that the appellant cannot claim the benefit of the exemption provided for in Article 13B(a) of the Sixth Directive in respect of services which it provides as an insurance broker and agent.
Ειδικότερα, αυτό είναι εκείνο που προκύπτει αντιστοίχως από τις σκέψεις 44 και 33 των προαναφερθεισών αποφάσεων Taksatorringen και Arthur Andersen.
That is clear, in particular, from paragraph 44 of Taksatorringen and paragraph 33 of Arthur Andersen.
Ωστόσο, δεν μπορεί να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός της Ολλανδικής Κυβερνήσεως περί της σχέσεως που πρέπει να έχουν με τα μέρη μιας ασφαλιστικής συμβάσεως, αφενός, ο μεσίτης και ο ασφαλιστικός πράκτορας και, αφετέρου, ο πράκτορας ενός από τους πρώτους.
However, the Netherlands Government’s argument concerning the relationship which the sub-agent and the insurance broker and agent must maintain with the parties to the insurance contract cannot be upheld.
Συγκεκριμένα, αφενός, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι ναι μεν η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης δεν συνδέεται τυπικά με τους ασφαλιστές για λογαριασμό των οποίων παρεμβαίνει η VDL, πλην όμως έχει έμμεση σχέση με τους τελευταίους.
On the one hand, it is clear from the order for reference that, although the appellant in the main proceedings does not have a formal relationship with the insurers on whose behalf VDL acts, it none the less has an indirect relationship with those insurers.
Έτσι, μέσω της συμβάσεως που τη συνδέει με τη VDL, η οποία έχει η ίδια ανάμιξη στη συμβατική σχέση με τους ασφαλιστές, η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης, ενεργώντας επ’ ονόματι και για λογαριασμό της VDL, συνδέεται έμμεσα με αυτούς.
Thus, through its contract with VDL, which itself has a contractual relationship with the insurers, the applicant in the main proceedings, acting in the name and on behalf of VDL, is indirectly linked with those insurers.
Πάντως, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το Δικαστήριο, με τη νομολογία στην οποία η Ολλανδική Κυβέρνηση στηρίζει την ερμηνεία της, δεν έχει αναφέρει τη φύση της
However, it should be pointed out that, in the caselaw on which the Netherlands Government bases its interpretation, the Court did not indicate the nature of the
Έτσι, ναι μεν το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, ως εκ της φύσεώς της, η δραστηριότητα των υποκειμένων στον φόρο στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι προαναφερθείσες αποφάσεις Taksatorringen και Arthur Andersen δεν είναι κατά το άρθρο 13, B, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας συναφής με ασφαλιστικές εργασίες που πραγματοποιούνται από ασφαλιστικό πράκτορα ή μεσίτη ασφαλειών, πλην όμως δεν έχει αναλύσει τη σχέση των πιο πάνω υποκειμένων στον φόρο με τους ασφαλιστές και τους ασφαλισμένους (βλ., στο ίδιο πνεύμα, προαναφερθείσες αποφάσεις Taksatorringen, σκέψεις 44 έως 46, και Arthur Andersen, σκέψη 36).
Thus, although the Court considered that the activities carried on by the taxable persons in question in Taksatorringen and Arthur Andersen did not, of their nature, constitute activities related to insurance transactions carried out by an insurance broker or an insurance agent within the meaning of Article 13B(a) of the Sixth Direct- ive, it did not seek to analyse the relationship of those taxable persons with the insurers and the insured parties (see, to that effect, Taksatorringen, paragraphs 44 to 46, and Arthur Andersen, paragraph 36).
Κατά συνέπεια, η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης δεν δύναται να αποκλειστεί από την απαλλαγή του άρθρου 13, B, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας απλώς και μόνο για τον λόγο ότι δεν έχει άμεση σχέση με τους ασφαλιστές για λογαριασμό των οποίων ενεργεί έμμεσα, ως πράκτορας της VDL, προς τους ασφαλισμένους.
Consequently, the appellant in the main proceedings cannot be refused the benefit of the exemption provided for in Article 13B(a) of the Sixth Directive merely because it does not have a direct relationship with the insurers on whose behalf it acts indirectly, as a sub-agent of VDL, in regard to insurance policyholders.
I-3017, σκέψη 64· όσον αφορά το άρθρο 13, B, στοιχείο δ΄, σημείο 6, της οδηγίας αυτής, απόφαση της 4ης Μαΐου 2006, C-169/04, Abbey National, Συλλογή 2006, σ. I-4027, σκέψη 67, και, όσον αφορά το άρθρο 13, B, στοιχείο δ΄, σημείο 1, της ίδιας οδηγίας, προαναφερθείσα απόφαση Ludwig, σκέψη 34).
Moreover, the wording of Article 13B(a) of the Sixth Directive does not, in principle, preclude the activity of insurance broker and agent from being broken down into separate services which may then fall within the definition of ‘[insurance and reinsurance transactions, including] related services performed by insurance brokers and insurance agents’ (see, to that effect, with regard to Article 13B(d)(3) of the Sixth Directive, Case C-2/95 SDC [1997] ECR I-3017, paragraph 64; with regard to Article 13B(d)(6) of the directive, see Case C-169/04 Abbey National [2006] ECR I-4027, paragraph 67; and with regard to Article 13B(d)(1) of the directive, see Ludwig, paragraph 34).
Υπό τις συνθήκες αυτές, από την αρχή της φορολογικής ουδετερότητας προκύπτει ότι οι επιχειρηματίες πρέπει να μπορούν να επιλέγουν το οργανωτικό σχήμα το οποίο, από αυστηρά οικονομική άποψη, τους ταιριάζει καλύτερα, χωρίς να διατρέχουν τον κίνδυνο να αποκλειστούν οι εργασίες τους από την απαλλαγή του άρθρου 13, Β, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας (βλ., στο ίδιο πνεύμα, όσον αφορά το άρθρο 13, Β, στοιχείο δ΄, σημείο 6, της έκτης οδηγίας, προαναφερθείσα απόφαση Abbey National, σκέψη 68, και, όσον αφορά το άρθρο 13, B, στοιχείο δ΄, σημείο 1, της ίδιας οδηγίας, προαναφερθείσα απόφαση Ludwig, σκέψη 35).
In those circumstances, it follows from the principle of fiscal neutrality that traders must be able to choose the form of organisation which, from the strictly commercial point of view, best suits them, without running the risk of having their transactions excluded from the exemption provided for in Article 13B(a) of the Sixth Direct- ive (see, to that effect, with regard to Article 13B(d)(6) of the Sixth Directive, Abbey National, paragraph 68, and with regard to Article 13B(d)(1) of the directive, see Ludwig, paragraph 35).
Κατόπιν των ανωτέρω, στο ερώτημα που τέθηκε πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 13, Β, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι το γεγονός ότι ένας μεσίτης ασφαλειών ή ασφαλιστικός πράκτορας δεν έχει άμεση σχέση με τα μέρη της ασφαλιστικής ή αντασφαλιστικής συμβάσεως στη σύναψη της οποίας συντελεί, αλλά έχει έμμεση μόνο σχέση με τα μέρη αυτά μέσω άλλου υποκειμένου στον φόρο, ο οποίος έχει ο ίδιος άμεση σχέση με ένα από τα μέρη αυτά και με τον οποίο ο εν λόγω μεσίτης ασφαλειών ή ασφαλιστικός πράκτορας συνδέεται συμβατικά, δεν εμποδίζει να απαλλαγεί από τον ΦΠΑ βάσει της διατάξεως αυτής η υπηρεσία που παρέχεται από τον τελευταίο.
In the light of the foregoing considerations, the answer to the question referred to the Court should be that Article 13B(a) of the Sixth Directive must be interpreted as meaning that the fact that an insurance broker or agent does not have a direct relationship with the parties to the insurance or reinsurance contract in the conclusion of which he has been instrumental, but merely an indirect relationship with them through the intermediary of another taxable person who is, himself, in a direct relationship with one of those parties, and to whom that insurance broker or agent is contractually bound does not prevent the service provided by the latter from being exempt from VAT under that provision.