natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εφόσον η Επιτροπή διαπιστώσει, μετά από προκαταρκτική εξέταση, ότι το κοινοποιηθέν μέτρο δημιουργεί αμφιβολίες κατά πόσον συμβιβάζεται με την κοινή αγορά, αποφασίζει να κινήσει τη διαδικασία σύμφωνα με το άρθρο [88] παράγραφος 2 [ΕΚ] (εφεξής αποκαλούμενη “απόφαση για κίνηση επίσημης διαδικασίας έρευνας”).»
Where the Commission, after a preliminary examination, finds that doubts are raised as to the compatibility with the common market of a notified measure, it shall decide to initiate proceedings pursuant to Article [88](2) [EC] (hereinafter referred to as a “decision to initiate the formal investigation procedure”).’
Το άρθρο 54, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και για
Article 54(1) of Council Directive 92/49/EEC of 18 June 1992 on the coordination of laws, regulations and administrative provisions relating to direct insurance other
1, στο εξής: τρίτη οδηγία για την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής), ορίζει:
1; ‘the third non-life insurance directive’) provides:
«Παρά την ύπαρξη αντίθετων διατάξεων, κάθε κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου οι συμβάσεις οι σχετικές με τον κλάδο 2 του σημείου Α του παραρτήματος της οδηγίας 73/239/ΕΟΚ μπορούν να αντικαταστήσουν εν μέρει ή πλήρως την κάλυψη ασθενείας που παρέχεται από το νόμιμο καθεστώς κοινωνικής ασφάλισης, μπορεί να απαιτεί ότι η σύμβαση πρέπει να είναι σύμφωνη με τις ειδικές νομικές διατάξεις που ισχύουν σε αυτό το κράτος υπέρ του γενικού συμφέροντος για αυτό τον ασφαλιστικό κλάδο και να ανακοινώνονται οι γενικοί και ειδικοί όροι αυτής της ασφάλισης στις αρμόδιες αρχές αυτού του κράτους μέλους πριν από τη χρησιμοποίησή τους.»
‘Notwithstanding any provision to the contrary, a Member State in which contracts covering the risks in class 2 of point A of the Annex to Directive 73/239/EEC may serve as a partial or complete alternative to health cover provided by the statutory social security system may require that those contracts comply with the specific legal provisions adopted by that Member State to protect the general good in that class of insurance, and that the general and special conditions of that insurance be communicated to the competent authorities of that Member State before use.’
IV — Ανακοίνωση της Επιτροπής για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας στην Ευρώπη
IV — Communication from the Commission on services of general interest in Europe
Σύμφωνα με το σημείο 14 της ανακοίνωσης της Επιτροπής για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας στην Ευρώπη (ΕΕ 2001, C 17, σ.
According to point 14 of the communication from the Commission on services of general interest in Europe (OJ 2001 C 17, p.
4, στο εξής: ανακοίνωση της Επιτροπής για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας στην Ευρώπη):
4, ‘the communication on services of general interest’):
«Οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας διαφέρουν από τις συνήθεις υπηρεσίες στο μέτρο που οι δημόσιες αρχές θεωρούν ότι η παροχή τους αποτελεί αναγκαιότητα, ακόμη και αν η αγορά δεν είναι αρκούντως ευνοϊκή για την παροχή αυτών των υπηρεσιών. […] [Ω]στόσο, αν οι δημόσιες αρχές θεωρούν ότι ορισμένες υπηρεσίες είναι κοινής ωφέλειας και οι μηχανισμοί της αγοράς θα μπορούσαν να μη διασφαλίζουν την επαρκή παροχή αυτών των υπηρεσιών, μπορούν να καθορίσουν έναν αριθμό ειδικών υπηρεσιών με στόχο την ικανοποίηση των αναγκών αυτών με τη μορφή υποχρέωσης παροχής υπηρεσίας κοινής ωφέλειας. […] Η πιο κλασική περίπτωση είναι η υποχρέωση γενικής πρόσβασης […], δηλαδή η υποχρέωση παροχής μιας συγκεκριμένης υπηρεσίας στο σύνολο της επικράτειας μιας χώρας σε τιμές προσιτές και με την ίδια ποιότητα, ανεξάρτητα από την αποδοτικότητα κάθε μεμονωμένης πράξης.»
‘Services of general economic interest are different from ordinary services in that public authorities consider that they need to be provided even where the market may not have sufficient incentives to do so. … [I]f the public authorities consider that certain services are in the general interest and market forces may not result in a satisfactory provision, they can lay down a number of specific service provisions to meet these needs in the form of service of general interest obligations. … The classical case is the universal service obligation … [that is to say] the obligation to provide a certain service throughout the territory at affordable tariffs and on similar quality conditions, irrespective of the profitability of individual operations.’
Στο σημείο 15 της ανακοίνωσης της Επιτροπής για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας διαλαμβάνονται τα εξής:
Point 15 of the communication on services of general interest states:
«Οι δημόσιες αρχές μπορούν να αποφασίσουν να επιβάλουν την υποχρέωση κοινής ωφέλειας στο σύνολο των συναλλασσομένων μιας συγκεκριμένης αγοράς ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ορίσουν ένα μόνο φορέα ή έναν περιορισμένο αριθμό φορέων, στους οποίους επιβάλουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις, χωρίς να τους παρέχουν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα.
‘Public authorities may decide to apply general interest obligations on all operators in a market or, in some cases, to designate one or a limited number of operators with specific obligations, without granting special or exclusive rights.
Με τον τρόπο αυτό, ενθαρρύνεται στο μέτρο του δυνατού ο ανταγωνισμός, και οι χρήστες διατηρούν μεγάλη ελευθερία ως προς την επιλογή του παροχέα […]»
In this way, the greatest competition is allowed and users retain maximum freedom with regard to choice of service provider. …’
Το σημείο 22 της ανακοίνωσης της Επιτροπής για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας έχει ως εξής:
Point 22 of the communication on services of general interest is worded as follows:
«Η ελευθερία ορισμού [των υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος] των κρατών μελών σημαίνει ότι [αυτά] είναι υπεύθυνα για τον ορισμό των υπηρεσιών που θεωρούν [ως τέτοιες] βάσει των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των δραστηριοτήτων.
‘Member States’ freedom to define [services of general economic interest] means that Member States are primarily responsible for defining what they regard as [such] services … on the basis of the specific features of the activities.
Η απόφαση για το ποια υπηρεσία πρέπει να θεωρείται κοινής ωφέλειας και πώς θα λειτουργεί λαμβάνεται καταρχάς σε τοπικό επίπεδο.
Whether a service is to be regarded as a service of general interest and how it should be operated are issues that are first and foremost decided locally.
Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, προκειμένου να ισχύει η εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 86, παράγραφος 2, [ΕΚ], η αποστολή κοινής ωφέλειας πρέπει να ορίζεται σαφώς και να ανατίθεται ρητά από πράξη της δημόσιας αρχής (περιλαμβανομένων και συμβάσεων) […].
However, in every case, for the exception provided for by Article 86(2) [EC] to apply, the public service mission needs to be clearly defined and must be explicitly entrusted through an act of public authority (including contracts). … This obligation is necessary to ensure legal certainty as well as transparency vis-à-vis the citizens and is indispensable for the Commission to carry out its proportionality assessment.’
Στο σημείο 23 της ανακοίνωσης της Επιτροπής για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας διαλαμβάνονται τα εξής:
Point 23 of the communication on services of general interest states:
«Η αναλογικότητα, που απορρέει από το άρθρο 86 παράγραφος 2, συνεπάγεται ότι τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την εκπλήρωση του σκοπού κοινής ωφέλειας δεν δημιουργούν μη απαραίτητες νοθεύσεις εμπορίου.
‘Proportionality under Article 86(2) [EC] implies that the means used to fulfil the general interest mission shall not create unnecessary distortions of trade.
Ειδικότερα, πρέπει να διασφαλιστεί ότι όλοι οι περιορισμοί που επιβάλλονται σε σχέση με τους κανόνες της συνθήκης ΕΚ, και ιδιαίτερα οι περιορισμοί του ανταγωνισμού και των ελευθεριών που συνδέονται με την εσωτερική αγορά, δεν υπερβαίνουν το επίπεδο που είναι αυστηρά απαραίτητο για τη διασφάλιση της ικανοποιητικής εκπλήρωσης του σκοπού.
Specific-ally, it has to be ensured that any restrictions to the rules of the EC Treaty, and in particular, restrictions of competition and limitations of the freedoms of the internal market do not exceed what is necessary to guarantee effective fulfilment of the mission.
Η Επιτροπή ασκεί τον εν λόγω έλεγχο αναλογικότητας, υπό τον δικαστικό έλεγχο του [Δικαστηρίου], κατά τρόπο λογικό και ρεαλιστικό, όπως φαίνεται από την προσφυγή της στις δυνατότητες λήψης απόφασης που προβλέπει το άρθρο 86, παράγραφος 3, [ΕΚ].»
The Commission exercises this control of proportionality, subject to the judicial review of the Court …, in a way that is reasonable and realistic, as illustrated by the use it actually makes of the decision-making powers conferred to it by Article 86(3) [EC].’
I — Δημιουργία του συστήματος αντισταθμίσεως ασφαλισμένων κινδύνων στην ιρλανδική αγορά της ιδιωτικής ασφαλίσεως υγείας
I — Creation of a risk equalisation scheme in the Irish private medical insurance market
Η ιδιωτική ασφάλιση υγείας (στο εξής: ΙΑΥ) καθιερώθηκε στην Ιρλανδία το 1957 με την ίδρυση του Voluntary Health Insurance Board (οργανισμός ιδιωτικής ασφαλίσεως υγείας, στο εξής: VHI), προκειμένου, ουσιαστικά, να δοθεί στα άτομα που δεν είχαν πρόσβαση στις υπηρεσίες του δημοσίου συστήματος ασφαλίσεως υγείας η δυνατότητα καλύψεως των εξόδων νοσηλείας.
Private medical insurance (‘PMI’) was formally introduced in Ireland in 1957 with the establishment of the Voluntary Health Insurance Board (‘the VHI’), which had the essential purpose of enabling persons not eligible under the public sickness insurance scheme to obtain cover for the costs of hospitalisation.
Ο VHI ήταν τότε ο μόνος φορέας που διέθετε άδεια από τον Υπουργό Υγείας να παρέχει υπηρεσίες ιδιωτικής ασφαλίσεως υγείας (στο εξής: υπηρεσίες ΙΑΥ).
At the time the VHI was the only operator licensed by the Minister for Health to provide private medical insurance services (‘PMI services’).
Από το 1987, κατόπιν αιτήματος του Υπουργού Υγείας, ο VHI παρέχει πρόγραμμα ασφαλίσεως με την ονομασία «plan P», το οποίο καλύπτει τις δαπάνες νοσηλείας σε δημόσια νοσοκομεία και στο οποίο εντάχθηκε περίπου το 1 % του πληθυσμού της Ιρλανδίας.
Since 1987 the VHI, at the request of the Minister for Health, has offered an insurance policy called ‘Plan P’, which provides cover for hospital charges incurred in public hospitals and to which approximately 1% of the Irish population subscribe.
Από το 1991, το δημόσιο σύστημα ασφαλίσεως υγείας, το οποίο ουσιαστικά χρηματοδοτείται από τα φορολογικά έσοδα, καλύπτει το σύνολο του πληθυσμού της Ιρλανδίας, ανεξαρτήτως του εισοδήματος των ενδιαφερομένων.
Since 1991 the public health insurance system, which is essentially financed through general taxation, has provided cover for the entire Irish population irrespective of the income of the persons concerned.
Έκτοτε, ο ρόλος των ασφαλιστών που δραστηριοποιούνται στην ιρλανδική αγορά ΙΑΥ (στο εξής: ασφαλιστές ΙΑΥ) συνίσταται στην παροχή επικουρικής, σε σχέση με το δημόσιο σύστημα ασφαλίσεως υγείας, καλύψεως.
Thus, the principal role of insurers active on the Irish PMI market (‘PMI insurers’) now consists in providing alternative cover to that provided by the public health insurance system.
Η ιρλανδική αγορά ΙΑΥ ελευθερώθηκε με την έκδοση, το 1994, του 1994 Health Insurance Act (νόμου περί ασφαλίσεως υγείας του 1994) και, το 1996, του 1996 Voluntary Health Insurance (Amendment) Act (τροποποιητικού νόμου περί ιδιωτικής ασφαλίσεως υγείας του 1996), καθώς και των εκτελεστικών διατάξεων του 1996 Health Insurance Regulations (κανονισμού περί ασφαλίσεως υγείας του 1996).
The Irish PMI market was liberalised following the enactment in 1994 of the Health Insurance Act, 1994 and in 1996 of the Voluntary Health Insurance (Amendment) Act, 1996 and also the adoption of the implementing provisions contained in the 1996 Health Insurance Regulations.
Ο κανονισμός αυτός απαρτίζεται από διαφόρους κανονισμούς, ήτοι τον Health Insurance Act, 1994 (Open Enrolment) Regulations 1996 (κανονισμού του 1996 περί εκτελέσεως του νόμου περί ασφαλίσεως υγείας του 1994, όσον αφορά την ελεύθερη πρόσβαση), τον Health Insurance Act, 1994 (Lifetime Cover) Regulations 1996 (κανονισμού του 1996 περί εκτελέσεως του νόμου περί ασφαλίσεως υγείας του 1994, όσον αφορά τη δια βίου κάλυψη) και τον Health Insurance Act, 1994 (Minimum Benefit) Regulations 1996 (κανονισμού του 1996 περί εκτελέσεως του νόμου περί ασφαλίσεως υγείας του 1994, όσον αφορά τις κατώτατες παροχές).
Those regulations can be subdivided into a number of regulations, namely the Health Insurance Act 1994 (Open Enrolment) Regulations 1996, the Health Insurance Act 1994 (Lifetime Cover) Regulations 1996 and the Health Insurance Act, 1994 (Minimum Benefit) Regulations, 1996.
Η BUPA Ireland, που συστάθηκε σύμφωνα με τη νομοθεσία αυτή, δραστηριοποιείται στην ιρλανδική αγορά ΙΑΥ από 1ης Ιανουαρίου 1997.
BUPA Ireland, which was set up in conformity with that legislation, has been operating on the Irish PMI insurance market since 1 January 1997.
Αποτελεί έκτοτε την κύρια ανταγωνίστρια του VHI στην ιρλανδική αγορά ΙΑΥ, καθώς, κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής στην υπό κρίση υπόθεση, το μερίδιό της στην αγορά ήταν περίπου 15 %, από πλευράς ασφαλισμένων, και περίπου 11 %, από πλευράς εσόδων, ενώ το μερίδιο του VHI στην αγορά ήταν περίπου 85 % από πλευράς εσόδων και περίπου 80 % από πλευράς ασφαλισμένων.
Since then, with a market share of approximately 15% by members and 11% by receipts at the time when the application in the present case was lodged, it has been the VHI’s main competitor on the Irish PMI market, while the VHI has retained approximately 85% by receipts and approximately 80% by members.
Σήμερα, περίπου το 50 % του πληθυσμού της Ιρλανδίας καλύπτεται από ΙΑΥ.
At the present time some 50% of the Irish population has PMI cover.
Εξάλλου, με τον 1994 Health Insurance Act, καθώς και με τους 1996 Health Insurance Regulations παρεχόταν στον Υπουργό Υγείας η αρμοδιότητα να θεσπίζει και να ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, τη δημιουργία του «Risk equalisation scheme»
The Health Insurance Act, 1994 and the Health Insurance Regulations 1996 also authorised the Minister for Health to order and regulate, inter alia, the establishment of a ‘Risk Equalisation Scheme’ (‘RES’). In 1997 the Minister for Health set up an
(σύστημα αντισταθμίσεως ασφαλισμένων κινδύνων, στο εξής: RES).
Advisory Group with the mandate to make recommendations on the establishment of a RES.
Με έκθεσή της του 1998, η συμβουλευτική επιτροπή αποφάνθηκε ότι είναι αναγκαία η δημιουργία RES.
In its report of 1998 the Advisory Group concluded that it was necessary to set up a RES.
Το 1999, το Υπουργείο Υγείας δημοσίευσε, καταρχάς, τεχνικό έγγραφο προς διαβούλευση και, κατόπιν, λευκή βίβλο, προτείνοντας τη θέσπιση RES.
In 1999 the Minister for Health published first a technical paper for consultation and then a White Paper proposing a RES.
Στις 2 Μαρτίου 1999, η BUPA Ireland υπέβαλε στην Επιτροπή καταγγελία κατά της εφαρμογής του προτεινόμενου RES, προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, παράβαση του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
On 2 March 1999, BUPA Ireland lodged a complaint with the Commission against the implementation of the proposed RES on the ground that it infringed, in particular, Article 87(1) EC.
Μεταξύ Μαρτίου του 1999 και Απριλίου του 2003, συμπλήρωσε την καταγγελία αυτή, υποβάλλοντας στην Επιτροπή υπομνήματα, εκθέσεις και έγγραφα.
Between March 1999 and April 2003 BUPA Ireland supplemented that complaint by submitting a number of memoranda, reports and documents to the Commission.
Το 2001, ο 1994 Health Insurance Act τροποποιήθηκε από τον Health Insurance (Amendment) Act 2001, με τον οποίο εξουσιοδοτήθηκε ο Υπουργός Υγείας να θεσπίσει RES και συστάθηκε η Health Insurance Authority (αρμόδια για την ασφάλιση υγείας αρχή, στο εξής: HIA).
In 2001, the Health Insurance Act, 1994 was amended by the Health Insurance (Amendment) Act, 2001, which authorised the Minister for Health to implement the RES and established the Health Insurance Authority (‘the HIA’).
Στην HIA ανατέθηκε, μεταξύ άλλων, να συμβουλεύει τον υπουργό σχετικά με την έναρξη των πληρωμών κατ’ εφαρμογή του RES (στο εξής: πληρωμές RES ή πληρωμές αντισταθμίσεως), καθώς και η διαχείριση των πληρωμών αυτών, μέσω ταμείου που συστάθηκε ειδικά για τον σκοπό αυτόν.
The HIA was given the task of advising the Minister on the commencement of payments under the RES (‘the RES payments’ or ‘the equalisation payments’) and of administering those payments through a fund specially set up for that purpose.
Η νομοθεσία δυνάμει της οποίας επιτράπηκε η εφαρμογή του RES τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 2003.
The statutory instrument authorising the establishment of the RES entered into force on 1 July 2003.
Τον Οκτώβριο του 2004, εισήλθε στην ιρλανδική αγορά ΙΑΥ νέος ασφαλιστής, η εταιρία Vivas Healthcare, η οποία απαλλάχθηκε, δυνάμει του άρθρου 12 bis του 1994 Health Insurance Act, όπως αυτός τροποποιήθηκε, από τις πληρωμές RES για τρία έτη.
In October 2004, a new PMI insurer, Vivas Healthcare, entered the Irish PMI market and under Section 12B of the Health Insurance Act, 1994, as amended, was exempt from RES payments for three years.
Στις 29 Απριλίου 2005, η HIA, βασιζόμενη σε έκθεσή της του Απριλίου του 2005, σύμφωνα με την οποία η «απόκλιση ως προς τους ασφαλισμένους κινδύνους» ήταν 4,7 %, συνέστησε στον Υπουργό Υγείας την έναρξη των πληρωμών RES.
On 29 April 2005, the HIA recommended, on the basis of its report of April 2005 establishing a ‘risk differential’ of 4.7%, that the Minister for Health should commence the RES payments.
Κατόπιν ασκήσεως προσφυγής από τις BUPA Insurance Ltd και BUPA Ireland ενώπιον του High Court (ανωτάτου δικαστηρίου της Ιρλανδίας) κατά, αφενός, της ιρλανδικής νομοθεσίας περί RES και, αφετέρου, της συστάσεως της HIA της 29ης Απριλίου 2005, το High Court, με απόφαση της 24ης Μαΐου 2005, η οποία τροποποιήθηκε στις 30 Μαΐου και στις 29 Δεκεμβρίου 2005, απέρριψε το αίτημα να απαγορευθεί στον Υπουργό Υγείας να διατάξει την έναρξη των πληρωμών RES, αναστέλλοντας, όμως, τις πληρωμές RES από τις προσφεύγουσες, μέχρι την έκδοση της επί της ουσίας αποφάσεως στην κύρια δίκη.
BUPA Insurance Ltd and BUPA Ireland lodged an application before the High Court (Ireland) against the Irish legislation governing the RES and the HIA’s recommendation of 29 April 2005. By judgment of 24 May 2005, varied on 30 May and 29 December 2005, the High Court dismissed the application for an injunction against the Minister for Health prohibiting him from ordering commencement of the RES payments, but none the less suspended implementation of the RES payments by the applicants pending judgment on the substance in the main proceedings.
Στις 27 Ιουνίου 2005, ο Υπουργός Υγείας αποφάσισε να μην ακολουθήσει την από 29 Απριλίου 2005 σύσταση της HIA.
On 27 June 2005, the Minister for Health decided not to follow the HIA’s recommendation of 29 April 2005.
Κατόπιν νέας συστάσεως της HIA, ο Υπουργός Υγείας αποφάσισε, στις 23 Δεκεμβρίου 2005, να ορίσει ως ημερομηνία ενάρξεως των πληρωμών RES την 1η Ιανουαρίου 2006, με την επιφύλαξη της αναστολής των πληρωμών αυτών από τις προσφεύγουσες, όπως είχε διατάξει το High Court.
Following a new recommendation by the HIA, the Minister for Health decided on 23 December 2005 to set the date for commencement of the RES payments at 1 January 2006, subject to suspension of implementation of those payments by the applicants, as ordered by the High Court.
Με απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 2006, το High Court αποφάνθηκε επί της ουσίας της υποθέσεως, απορρίπτοντας την προσφυγή των προσφευγουσών.
By judgment of 23 November 2006, the High Court disposed of the substance of the case and dismissed the applicants’ application.
II — Λειτουργία του RES
II — The functioning of the RES
Α — Σκοπός του RES
A — The objective of the RES
Κατ’ ουσίαν, το RES αποτελεί μηχανισμό που προβλέπει, αφενός, την καταβολή εισφοράς στην HIA από τους ασφαλιστές ΙΑΥ οι οποίοι έχουν χαμηλότερο βαθμό
The RES is essentially a mechanism which provides for payment of a charge to the HIA by PMI insurers whose risk profile is healthier than the average market risk
Οι πληρωμές αυτές πραγματοποιούνται μέσω ταμείου που συστάθηκε για τον σκοπό αυτό και το οποίο διαχειρίζεται η HIA (άρθρο 12 του RES).
Those payments are made through a fund specially established for that purpose and administered by the HIA (Article 12 of the RES).
Β — Έναρξη των πληρωμών RES
B — Activation of the RES payments
Κατά την οικεία νομοθεσία, η έναρξη των πληρωμών RES γίνεται κατά τα ακόλουθα στάδια.
Under the relevant statutory instrument, the RES payments become payable following the stages outlined below.
Οι υπαγόμενοι στο RES ασφαλιστές ΙΑΥ υποχρεούνται να υποβάλλουν στην HIA εξαμηνιαίες εκθέσεις, αρχής γενομένης από 1ης Ιουλίου 2003 (άρθρο 9 του RES).
PMI insurers subject to the RES are required to submit to the HIA returns covering six-month periods, the first return covering the half year commencing 1 July 2003 (Article 9 of the RES).
Βάσει των εκθέσεων αυτών, η HIA εξετάζει και αξιολογεί την κατανομή των ασφαλισμένων κινδύνων μεταξύ των ασφαλιστών ΙΑΥ και υποβάλλει έκθεση, ενδεχομένως δε και σύσταση στον Υπουργό Υγείας (άρθρο 10 του RES).
On the basis of those returns, the HIA examines and evaluates the distribution of risks among PMI insurers and submits a report and, if necessary, makes a recommendation to the Minister for Health (Article 10 of the RES).
Βάσει της εκθέσεως αυτής και, ενδεχομένως, της συστάσεως της HIA, ο Υπουργός Υγείας αποφασίζει αν θα πραγματοποιηθούν πληρωμές RES.
On the basis of that report and, where appropriate, a recommendation from the HIA, the Minister for Health decides whether it is appropriate to commence RES payments.
Η απόφαση αυτή υπόκειται στις εξής προϋποθέσεις (άρθρο 10 του RES):
His decision is subject to the following conditions (Article 10 of the RES):
— αν η διαφορά ως προς τους ασφαλισμένους κινδύνους μεταξύ των επιχειρήσεων δεν υπερβαίνει το 2 % δεν γίνονται πληρωμές RES·
— where the risk differential between operators is under 2% RES payments are not commenced;
— αν η διαφορά ως προς τους ασφαλισμένους κινδύνους είναι από 2 % έως 10 %, ο Υπουργός Υγείας μπορεί να αποφασίσει την έναρξη των πληρωμών RES μόνον κατόπιν συστάσεως της HIA·
— where the risk differential is between 2 and 10% the Minister for Health decides, on the recommendation of the HIA, whether or not to commence RES payments;
— αν η διαφορά ως προς τους ασφαλισμένους κινδύνους των επιχειρηματιών υπερβαίνει το 10 %, ο Υπουργός Υγείας είναι, καταρχήν, υποχρεωμένος να εκδώσει απόφαση περί ενάρξεως των πληρωμών RES, εκτός αν υπάρχουν σοβαροί λόγοι για το αντίθετο.
— where the risk differential between operators is more than 10%, the Minister for Health will, in principle, commence RES payments, unless there are good reasons for not doing so.
Γ — Τρόπος υπολογισμού των πληρωμών RES
C — Method of calculation of RES payments
Ο τρόπος υπολογισμού των πληρωμών RES, οι οποίες πρέπει να πραγματοποιούνται κατόπιν εκδόσεως σχετικής αποφάσεως, ορίζεται στο παράρτημα II του RES και εξηγείται λεπτομερώς στον Guide to the Risk Equalisation Scheme, 2003 as prescribed in Statutory Instrument No. 261 of 2003, July 2003 (οδηγό της HIA για το RES του 2003, στο εξής: οδηγός για το RES).
The method of calculating RES payments payable following a decision to commence those payments is set out in the Second Schedule to the RES and explained in greater detail in the Guide to the Risk Equalisation Scheme, 2003 as prescribed in Statutory Instrument No 261 of 2003, July 2003 (‘the RES guide’).
Οι πληρωμές RES καθορίζονται ευθέως σε σχέση με τις διαφορές που παρατηρούνται στον βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων μεταξύ των ασφαλιστών ΙΑΥ, ο οποίος εκτιμάται βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων κινδύνου.
Determination of RES payments is directly linked to the differential between the risk profiles of the PMI insurers, the assessment of which involves consideration of a number of risk factors.