natgillin/translations-raw huggingface dataset:
— οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προσφύγουν ενώπιον του αρμοδίου τακτικού δικαστηρίου κατά του κράτους μέλους και να ζητήσουν αποζημίωση για τη ζημία που υπέστησαν από την παράλειψη του κράτους μέλους να μεταφέρει εμπροθέσμως την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο;
— Individuals can pursue alternative claims before an ordinary court of competent jurisdiction against the Member State seeking damages for loss suffered by them arising from the Member State’s failure to transpose the Directive on time?
2) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: α) Είναι η ρήτρα 4, παράγραφος 1, της συμφωνίαςπλαισίου […] αρκούντως ακριβής και απαλλαγμένη αιρέσεων ώστε να μπορούν να την επικαλούνται οι ενδιαφερόμενοι ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων; β) Είναι η ρήτρα 5, παράγραφος 1, της συμφωνίαςπλαισίου […] αρκούντως ακριβής και απαλλαγμένη αιρέσεων ώστε να μπορούν να την επικαλούνται οι ενδιαφερόμενοι ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων;
(b) Is Clause 5(1) of the framework agreement … unconditional and sufficiently precise in its terms as to be capable of being relied upon by individuals before their national courts?
3) Λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως του Δικαστηρίου στο πρώτο ερώτημα και στο δεύτερο ερώτημα, στοιχείο β΄, εμποδίζει η ρήτρα 5, παράγραφος 1, της συμφωνίαςπλαισίου […] τα κράτη μέλη υπό την ιδιότητα του εργοδότη να ανανεώσουν σύμβαση απασχολήσεως ορισμένου χρόνου μέχρι οκτώ έτη κατά την περίοδο μετά την ημερομηνία κατά την οποία η οδηγία έπρεπε να μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο και πριν από τη θέσπιση του εθνικού νόμου για τη μεταφορά της, οσάκις:
(3) Having regard to the Court’s answers to Question 1 and Question 2(b), does Clause 5(1) of the framework agreement … preclude a Member State, acting in its capacity as an employer, from renewing a fixedterm contract of employment for up to eight years in the period after the said Directive should have been transposed and before the transposing legislation was enacted in domestic law where:
— σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις η σύμβαση ανανεώθηκε για μικρότερες περιόδους και ο εργοδότης έχει ανάγκη των υπηρεσιών του εργαζομένου για μεγαλύτερη περίοδο,
— on all previous occasions the contract had been renewed for shorter periods, and the employer requires the services of the employee for the extended period,
— η ανανέωση για την παρατεταμένη αυτή περίοδο έχει ως αποτέλεσμα την παράκαμψη της εφαρμογής στον ενδιαφερόμενο των ευεργετικών διατάξεων της ρήτρας 5 της συμφωνίαςπλαισίου όταν αυτή έχει πλέον μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο και
— the renewal for the extended period has the effect of circumventing the application to an individual of the full benefit of Clause 5 of the framework agreement when transposed into domestic law, and
— η ανανέωση δεν υπαγορεύεται από αντικειμενικούς λόγους άσχετους με την κατάσταση του εργαζομένου ως εργαζομένου ορισμένου χρόνου;
— there are no objective reasons unrelated to the employee’s status as a fixedterm worker for such a renewal?
4) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα ή στο δεύτερο ερώτημα, υποχρεώνει κάποια διάταξη του κοινοτικού δικαίου (και ειδικότερα η υποχρέωση ερμηνείας του εθνικού δικαίου σύμφωνα με το γράμμα και τους σκοπούς της οδηγίας ώστε να επιτυγχάνεται το αποτέλεσμα που επιδιώκει η οδηγία) τον Rights Commissioner και το Labour Court να ερμηνεύουν διατάξεις του εθνικού δικαίου που θεσπίστηκαν για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 1999/70 […] κατά την έννοια ότι εφαρμόζεται αναδρομικώς από την ημερομηνία κατά την οποία η οδηγία έπρεπε να έχει μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο οσάκις:
(4) If the answer to Question 1 or Question 2 is in the negative, are the Rights Commissioner and the Labour Court required by any provision of Community law (and in particular the obligation to interpret domestic law in light of the wording and purpose of a Directive so as to produce the result pursued by the Directive) to interpret provisions of domestic law enacted for the purpose of transposing Directive 1999/70 … as having retrospective effect to the date on which the said Directive should have been transposed where:
5) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ή στο τέταρτο ερώτημα ο όρος “συνθήκες [όροι] απασχόλησης” που περιέχει η ρήτρα 4 της συμφωνίαςπλαισίου […] περιλαμβάνει τους όρους συμβάσεως απασχολήσεως τους σχετικούς με τις αμοιβές και τις συντάξεις;»
(5) If the answer to Question l or Question 4 is in the affirmative, do the “employment conditions” to which Clause 4 of the framework agreement … refers include conditions of an employment contract relating to remuneration and pensions?’
Με το πρώτο του ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί ουσιαστικώς να διευκρινισθεί αν, παρά την έλλειψη ρητής σχετικής διατάξεως στην εφαρμοστέα εθνική νομοθεσία, εθνικό δικαστήριο, όπως το ίδιο ή ένας rights commissioner, το οποίο καλείται να επιλύσει διαφορά στηριζόμενη σε παράβαση του νόμου με τον οποίο μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη η οδηγία 1999/70, υποχρεούται, δυνάμει του κοινοτικού δικαίου, να κρίνει ότι είναι επίσης αρμόδιο να αποφανθεί επί αιτημάτων άμεσα συνδεομένων με την οδηγία αυτή, μολονότι τα αιτήματα αυτά αφορούν περίοδο μεταγενέστερη της ημερομηνίας εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς της συγκεκριμένης οδηγίας, αλλά προγενέστερη της ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος του νόμου με τον οποίο μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη η οδηγία αυτή και ο οποίος του παρέχει την αρμοδιότητα να αποφαίνεται επί αιτημάτων στηριζομένων στον νόμο αυτόν.
By its first question, the referring court seeks, in essence, to establish whether, notwithstanding the absence of any express provision to that effect in the relevant national law, a national court or tribunal, such as the Labour Court or a Rights Commissioner, which is called upon to decide a case concerning an infringement of the legislation transposing Directive 1999/70 is required by Community law to hold that it also has jurisdiction to hear and determine claims based directly on that dir -ective itself, where such claims relate to a period after the deadline for transposing the directive concerned, but before the date of entry into force of the transposing legislation giving it jurisdiction to hear and determine claims based on that legislation.
Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει σχετικώς ότι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να προσφύγουν κατά του οικείου κράτους μέλους ενώπιον των τακτικών δικαστηρίων, είτε επικαλούμενα την ιδιότητά του ως εργοδότη είτε με σκοπό την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν από την παράλειψη μεταφοράς της οδηγίας 1999/70 εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
The referring court explains in that regard that the parties can bring the Member State concerned before the ordinary courts, either in its capacity as an employer or in order to obtain damages for loss arising from a failure to transpose Directive 1999/70 within the prescribed period.
Προκαταρκτικώς, πρέπει να τονισθεί, όπως επισήμανε και η Ιρλανδία κατά την προφορική διαδικασία, ότι η οδηγία 1999/70, και η συμφωνίαπλαίσιο δεν ορίζουν ποια εθνικά όργανα είναι αρμόδια για τη διασφάλιση της εφαρμογής τους, ούτε προσδιορίζουν τις δικονομικές λεπτομέρειες προσφυγής στη δικαιοσύνη προς κατοχύρωση αυτής της εφαρμογής.
As a preliminary point, it should be noted, as it was by Ireland at the hearing, that neither Directive 1999/70 nor the framework agreement designates the national courts having jurisdiction to ensure that they are applied, nor do they define the detailed procedural rules governing judicial actions for safeguarding their application.
Αντιθέτως, η ρήτρα 8, σημείο 5, της συμφωνίαςπλαισίου παραπέμπει στη νομοθεσία, στις συλλογικές συμβάσεις και τις πρακτικές σε εθνικό επίπεδο όσον αφορά την πρόληψη και τη διευθέτηση διαφορών και καταγγελιών που προκύπτουν από την εφαρμογή της.
On the contrary, Clause 8(5) of the framework agreement refers to national law, collective agreements and practice as regards the prevention and settlement of disputes and grievances arising from the application of that agreement.
Πρέπει, επίσης, να υπομνησθεί ότι η ελευθερία επιλογής των μέσων και μεθόδων που διασφαλίζουν την εφαρμογή μιας οδηγίας διατηρεί ακέραια την υποχρέωση κάθε κράτους που είναι αποδέκτης της οδηγίας να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να εξασφαλίσει την πλήρη εφαρμογή της οδηγίας σύμφωνα με τον επιδιωκόμενο σκοπό (βλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 1984, 14/83, von Colson και Kamann, Συλλογή 1984, σ. 1891, σκέψη 15).
It must also be observed that the freedom to choose the ways and means of ensuring that a directive is implemented does not affect the obligation imposed on all Member States to which the directive is addressed to adopt all the measures necessary to ensure that the directive concerned is fully effective in accordance with the object- ive which it pursues (see Case 14/83 von Colson and Kamann [1984] ECR 1891, paragraph 15).
Η απορρέουσα από οδηγία υποχρέωση των κρατών μελών να επιτύχουν το αποτέλεσμα που η οδηγία αυτή προβλέπει, καθώς και το καθήκον τους, δυνάμει του άρθρου 10 ΕΚ, να λαμβάνουν όλα τα γενικά ή ειδικά μέτρα που μπορούν να διασφαλίσουν την εκπλήρωση της υποχρεώσεως αυτής ισχύουν για όλες τις εθνικές αρχές των κρατών αυτών, περιλαμβανομένων, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, των δικαστικών αρχών (προαναφερθείσα απόφαση von Colson και Kamann, σκέψη 26).
The Member States’ obligation arising from a directive to achieve the result envisaged by that directive and their duty under Article 10 EC to take all appropriate measures, whether general or particular, to ensure the fulfilment of that obligation is binding on all the authorities of the Member States including, for matters within their jurisdiction, the courts (von Colson and Kamann, paragraph 26).
Πράγματι, στα εθνικά δικαστήρια απόκειται, ειδικότερα, να διασφαλίζουν τη νομική προστασία που παρέχουν στους πολίτες οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου και να κατοχυρώνουν το πλήρες αποτέλεσμα αυτών (απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 2004, C-397/01 έως C-403/01, Pfeiffer κ.λπ., Συλλογή 2004, σ. I-8835, σκέψη 111).
It is the responsibility of the national courts in particular to provide the legal protection which individuals derive from the rules of Community law and to ensure that those rules are fully effective (Joined Cases C-397/01 to C-403/01 Pfeiffer and Others [2004] ECR I-8835, paragraph 111).
Πρέπει, σχετικώς, να υπομνησθεί ότι η αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας συνιστά γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση της 13ης Μαρτίου 2007, C-432/05, Unibet, Συλλογή 2007, σ. I-2271, σκέψη 37 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
In that regard, it is important to note that the principle of effective judicial protection is a general principle of Community law (see, to that effect, Case C-432/05 Unibet [2007] ECR I-2271, paragraph 37 and the caselaw cited).
Κατά πάγια νομολογία, ελλείψει σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας, στην εσωτερική έννομη τάξη εκάστου κράτους μέλους εναπόκειται ο καθορισμός των αρμοδίων δικαστηρίων και η ρύθμιση των δικονομικών λεπτομερειών των ενδίκων προσφυγών που σκοπούν στη διασφάλιση των δικαιωμάτων που οι πολίτες αντλούν από το
The Court has consistently held that, in the absence of Community rules governing the matter, it is for the domestic legal system of each Member State to designate the courts and tribunals having jurisdiction and to lay down the detailed procedural rules governing actions for safeguarding rights which individuals derive from Community
Προς τούτο, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, οι δικονομικές λεπτομέρειες σχετικά με ένδικες προσφυγές που σκοπούν στη διασφάλιση των δικαιωμάτων που οι πολίτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο δεν πρέπει να είναι λιγότερο ευνοϊκές από αυτές που αφορούν παρόμοιες προσφυγές εσωτερικής φύσεως (αρχή της ισοδυναμίας) ούτε πρέπει να καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή εξαιρετικώς δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την κοινοτική έννομη τάξη (αρχή της αποτελεσματικότητας) (βλ., μεταξύ άλλων, προαναφερθείσες αποφάσεις Rewe, σκέψη 5· Comet, σκέψεις 13 έως 16· Peterbroeck, σκέψη 12· Unibet, σκέψη 43, καθώς και van der Weerd κ.λπ., σκέψη 28).
On that basis, as is apparent from well-established caselaw, the detailed procedural rules governing actions for safeguarding an individual’s rights under Community law must be no less favourable than those governing similar domestic actions (principle of equivalence) and must not render practically impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law (principle of effectiveness) (see, in particular, Rewe-Zentralfinanz and Rewe-Zentral, paragraph 5; Comet, paragraphs 13 to 16; Peterbroeck, paragraph 12; Unibet, paragraph 43; and van der Weerd and Others, paragraph 28).
Οι απαιτήσεις αυτές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας, οι οποίες εκφράζουν τη γενική υποχρέωση των κρατών μελών να διασφαλίζουν την ένδικη προστασία των δικαιωμάτων που οι πολίτες έλκουν από το κοινοτικό δίκαιο, ισχύουν και όσον αφορά τον καθορισμό των δικαιοδοτικών οργάνων που είναι αρμόδια να επιλαμβάνονται ενδίκων προσφυγών στηριζομένων στο δίκαιο αυτό.
Those requirements of equivalence and effectiveness, which embody the general obligation on the Member States to ensure judicial protection of an individual’s rights under Community law, apply equally to the designation of the courts and tribunals having jurisdiction to hear and determine actions based on Community law.
Πράγματι, η μη τήρηση των εν λόγω απαιτήσεων ως προς αυτή την πτυχή, όπως και η μη τήρησή τους όσον αφορά τον καθορισμό των δικονομικών λεπτομερειών, θα αντέβαινε προς την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.
A failure to comply with those requirements at Community level is — just like a failure to comply with them as regards the definition of detailed procedural rules — liable to undermine the principle of effective judicial protection.
Υπό το πρίσμα αυτό πρέπει να δοθεί η απάντηση στο πρώτο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου.
It is in the light of those considerations that the referring court’s first question must be answered.
Πράγματι, παρά τις τυπικώς χωριστές νομικές βάσεις, αποσκοπούν, όπως υπογράμμισε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 58 των προτάσεών της, στην προστασία των ιδίων δικαιωμάτων, που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο, συγκεκριμένα από την οδηγία 1999/70 και από τη συμφωνία-πλαίσιο.
Notwithstanding formal distinctions as to their legal basis, both claims, as the Advocate General noted at point 58 of her Opinion, seek the protection of the same rights deriving from Community law, namely Directive 1999/70 and the framework agreement.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η επιλογή στην οποία προέβη ο εθνικός νομοθέτης να παράσχει σε ειδικά δικαιοδοτικά όργανα την αρμοδιότητα να επιλαμβάνονται αιτημάτων στηριζομένων επί του νόμου μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 1999/70, και η συνακόλουθη υποχρέωση των ιδιωτών που βρίσκονται στην κατάσταση των προσφευγόντων της κύριας δίκης, οι οποίοι προσέφυγαν ενώπιον ενός τέτοιου ειδικού δικαστηρίου προς ικανοποίηση αιτήματος στηριζόμενου σε παραβίαση του εν λόγω νόμου, να προσφύγουν, παραλλήλως, σε τακτικό δικαστήριο προκειμένου να προβάλουν τα δικαιώματα που θα μπορούσαν ευθέως να στηρίξουν στην οδηγία αυτή για την περίοδο μεταξύ της ημερομηνίας εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς της στην εσωτερική έννομη τάξη και της ημερομηνίας θέσεως σε ισχύ του νόμου με τον οποίο πραγματοποιήθηκε αυτή η μεταφορά θα έρχονταν σε αντίθεση με την αρχή της αποτελεσματικότητας αν, πράγμα που εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εξετάσει, προέκυπταν για τους ιδιώτες αυτούς δικονομικής φύσεως μειονεκτήματα σχετικά, μεταξύ άλλων, με τα έξοδα, τη διάρκεια της διαδικασίας και τους κανόνες εκπροσωπήσεως, ικανά να καταστήσουν εξαιρετικώς δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την οδηγία αυτή.
In those circumstances, where the national legislature has chosen to confer on specialised courts jurisdiction to hear and determine actions based on the legislation transposing Directive 1999/70, the obligation which would be placed on individuals in the situation of the complainants — who sought to bring a claim based on an infringement of that legislation before such a specialised court — to bring at the same time a separate action before an ordinary court to assert the rights which they can derive directly from that directive in respect of the period between the deadline for transposing it and the date on which the transposing legislation entered into force, would be contrary to the principle of effectiveness if — which is for the referring court to ascertain — it would result in procedural disadvantages for those individuals, in terms, inter alia, of cost, duration and the rules of representation, such as to render excessively difficult the exercise of rights deriving from that directive.
Κατά την προφορική διαδικασία η Ιρλανδία υποστήριξε ότι η κατά τον νόμο του 2003 αρμοδιότητα των rights commissioners και του Labour Court είναι συντρέχουσα και
At the hearing, Ireland claimed that the jurisdiction given to the Rights Commissioners and the Labour Court by the 2003 Act is optional and therefore does not
IMPACT ότι, κατά συνέπεια, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ασκήσουν ενώπιον τακτικού δικαστηρίου ενιαία προσφυγή, στηριζόμενη εν μέρει στο εθνικό δίκαιο και εν μέρει στο κοινοτικό δίκαιο.
IMPACT prevent individuals from bringing a single action, based partly on national law and partly on Community law, before an ordinary court.
Ακόμα και αν ο ισχυρισμός αυτός ήταν βάσιμος, εντούτοις, στην περίπτωση κατά την οποία ιδιώτες, όπως οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης, έκαναν χρήση, της έστω συντρέχουσας, κατά τον νόμο περί μεταφοράς της οδηγίας 1999/70, αρμοδιότητας των ειδικών αυτών δικαιοδοτικών οργάνων για την επίλυση διαφορών στηριζομένων στον νόμο του 2003, η αρχή της αποτελεσματικότητας θα επέβαλλε να μπορούν επίσης να διεκδικούν, ενώπιον των ίδιων δικαιοδοτικών οργάνων, την προστασία δικαιωμάτων που θα μπορούσαν ευθέως να στηρίξουν στην ίδια την οδηγία, στην περίπτωση που από την εξέταση του αιτούντος δικαστηρίου προέκυπτε ότι η υποχρέωση χωρισμού της προσφυγής τους σε δύο διακεκριμένα αιτήματα και προβολής του ευθέως στηριζόμενου στην οδηγία αυτή αιτήματος ενώπιον τακτικού δικαστηρίου συνεπάγεται δικονομικές περιπλοκές ικανές να καταστήσουν εξαιρετικώς δυσχερή την άσκηση δικαιωμάτων που οι ενδιαφερόμενοι έλκουν από την κοινοτική έννομη τάξη.
Even if that is so, the fact remains that where individuals intended — as the complainants did in the main proceedings — to rely on the, albeit optional, jurisdiction which the national legislature, when transposing Directive 1999/70, conferred on those specialised courts to hear and determine disputes arising from the 2003 Act, the principle of effectiveness requires that those individuals should also be able to seek before the same courts the protection of the rights which they can derive directly from the directive itself, if it should emerge from the checks undertaken by the referring court that the obligation to divide their action into two separate claims and to bring the claim based directly on the directive before an ordinary court leads to procedural complications liable to render excessively difficult the exercise of those rights conferred on the parties by Community law.
Αν το αιτούν δικαστήριο διαπιστώσει μια τέτοια παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικότητας, είναι υποχρεωμένο να ερμηνεύσει τους εθνικούς κανόνες περί αρμοδιότητας, στο μέτρο του δυνατού, κατά τρόπο ώστε να συμβάλλουν στην επίτευξη του σκοπού διασφαλίσεως αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας των δικαιωμάτων που οι ιδιώτες θα μπορούσαν να στηρίξουν στο κοινοτικό δίκαιο (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, προαναφερθείσα απόφαση Unibet, σκέψη 44).
If the referring court were to find such an infringement of the principle of effectiveness, it would be for that court to interpret the domestic jurisdictional rules in such a way that, wherever possible, they contribute to the attainment of the objective of ensuring effective judicial protection of an individual’s rights under Community law (see, to that effect, Unibet, paragraph 44).
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι κατά το κοινοτικό δίκαιο, ιδίως κατά την αρχή της αποτελεσματικότητας, ειδικό δικαστήριο το οποίο καλείται, στο πλαίσιο ασκήσεως της έστω συντρέχουσας αρμοδιότητας που του έχει παρασχεθεί από τη νομοθεσία με την οποία μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη η οδηγία 1999/70, να επιλαμβάνεται αιτήματος στηριζόμενου στην παραβίαση αυτής της νομοθεσίας οφείλει να κρίνει ότι είναι επίσης αρμόδιο να επιλαμβάνεται αιτημάτων του προσφεύγοντος στηριζομένων ευθέως επί της οδηγίας
Having regard to the foregoing considerations, the answer to the first question must be that Community law, in particular the principle of effectiveness, requires that a specialised court which is called upon, under the, albeit optional, jurisdiction conferred on it by the legislation transposing Directive 1999/70, to hear and determine a claim based on an infringement of that legislation, must also have jurisdiction to hear and determine an applicant’s claims arising directly from the directive itself
Στην περίπτωση κατά την οποία, βάσει των στοιχείων της απαντήσεως στο πρώτο του ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο υπέχει την υποχρέωση να κρίνει ότι είναι αρμόδιο να επιληφθεί των αιτημάτων των προσφευγόντων της κύριας δίκης που ευθέως στηρίζονται στην οδηγία 1999/70, πρέπει να δοθεί απάντηση στο δεύτερο ερώτημά του, με το οποίο ζητεί ουσιαστικώς να διευκρινισθεί αν οι ιδιώτες μπορούν να επικαλούνται ενώπιον εθνικού δικαστηρίου τις ρήτρες 4, σημείο 1, και 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου.
In the event that, having regard to the answer given to its first question, the referring court must declare that it has jurisdiction to hear and determine the claims of the complainants in the main proceedings based directly on Directive 1999/70, it is necessary to answer the second question, by which the referring court asks, in essence, whether Clauses 4(1) and 5(1) of the framework agreement are capable of being relied upon by individuals before their national courts.
Όπως υπογράμμισε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 87 των προτάσεών της, η νομολογία αυτή μπορεί αναλογικώς να εφαρμοσθεί επί συμφωνιών, όπως η συμφωνίαπλαίσιο, οι οποίες είναι αποτέλεσμα διαλόγου που διεξήχθη, βάσει του άρθρου 139, παράγραφος 1, ΕΚ, μεταξύ κοινωνικών εταίρων σε κοινοτικό επίπεδο και η οποία τέθηκε σε εφαρμογή, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του ως άνω άρθρου, με οδηγία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, της οποίας και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος.
As the Advocate General noted at point 87 of her Opinion, that caselaw can be applied to agreements which, like the framework agreement, are the product of a dialogue, based on Article 139(1) EC, between management and labour at Community level and which have been implemented in accordance with Article 139(2) EC by a directive of the Council of the European Union, of which they are thus an integral component.
Επί της ρήτρας 4, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου
Clause 4(1) of the framework agreement
Η ρήτρα 4, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου απαγορεύει, όσον αφορά τους όρους απασχολήσεως, τη μεταχείριση των εργαζομένων ορισμένου χρόνου κατά τρόπο λιγότερο ευνοϊκό από τους αντίστοιχους εργαζομένους αορίστου χρόνου για τον μόνο λόγο ότι απασχολούνται βάσει συμβάσεως ή σχέσεως εργασίας ορισμένου χρόνου, εκτός αν αυτό δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους.
Clause 4(1) of the framework agreement prohibits, in respect of employment conditions, the treatment of fixedterm workers in a less favourable manner than com -parable permanent workers solely because they have a fixedterm contract or relation unless different treatment is justified on objective grounds.
Η διάταξη αυτή απαγορεύει, γενικώς, κατά τρόπο μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση, οποιαδήποτε μη αντικειμενικώς δικαιολογημένη διαφορετική μεταχείριση των εργαζομένων ορισμένου χρόνου, όσον αφορά τους όρους απασχολήσεως.
That provision prohibits, in a general manner and in unequivocal terms, any difference in treatment of fixedterm workers in respect of employment conditions which is not objectively justified.