natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Είναι δεδομένο ότι ο κανονισμός 1408/71 δεν καλύπτει ρητά την περίπτωση της κύριας δίκης όσον αφορά την επίπτωση του τόπου κατοικίας του ασφαλισμένου κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως για τη χορήγηση συντάξεως γήρατος, στον υπολογισμό των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του για τις περιόδους εργασίας που συμπλήρωσε σε διάφορα κράτη μέλη.
It is common ground that Regulation No 1408/71 does not expressly address the situation at issue in the main proceedings, concerning the effect of the place of residence of the person insured when he claims an old-age pension on the calculation of his pension rights in respect of periods worked in various Member States.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 2 του εν λόγω κανονισμού απαιτεί για την εφαρμογή του τη συνδρομή δύο προϋποθέσεων, δηλαδή ότι ο εργαζόμενος είναι υπήκοος ενός των κρατών μελών (ή άπατρις ή πρόσφυγας που διαμένει στο έδαφος κράτους μέλους) και ότι υπάγεται ή υπήχθη στη νομοθεσία ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών.
Article 2 of that regulation requires only, for its application, the fulfilment of two conditions: the worker must be a national of one of the Member States (or be a stateless person or refugee residing within the territory of one of the Member States) and be or have been subject to the legislation of one or several Member States.
Εξάλλου, το άρθρο 10 του ίδιου κανονισμού απαγορεύει τις ρήτρες κατοικίας μόνο μεταξύ των κρατών μελών.
As regards Article 10 of Regulation No 1408/71, it prohibits residence clauses only between Member States.
Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 44 των προτάσεών του, ο κανονισμός 1408/71 επιδιώκει τον στόχο που διατυπώνει το άρθρο 51 της Συνθήκης, προλαμβάνοντας τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να έχει η άσκηση του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στη χορήγηση των παροχών κοινωνικής ασφαλίσεως στους εργαζομένους και στα μέλη των οικογενειών τους, ιδίως όσον αφορά τη σταδιοδρομία των διακινούμενων εργαζομένων που κατέβαλαν εισφορές σε διάφορα συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως, δηλαδή να τους δώσει τη βεβαιότητα ότι θα διατηρήσουν τα συνταξιοδοτικά δικαιώματά τους που στηρίζονται στις εισφορές τους σε συστήματα συνταξιοδοτήσεως ακριβώς όπως και ο εργαζόμενος που δεν άσκησε το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας εντός της Κοινότητας.
However, as the Advocate General notes in point 44 of his Opinion, Regulation No 1408/71 seeks to achieve the objective set out in Article 51 of the Treaty by preventing the possible negative effects that the exercise of the freedom of movement for workers could have on the enjoyment, by workers and their families, of social security benefits, in particular so far as concerns the career of migrant workers who have contributed to various social security systems, and thus to provide workers with legal certainty that they will retain the pension rights deriving from their contributions to pension systems in a similar way to a worker who has not exercised his right to freedom of movement within the Community.
Το άρθρο 48 του κανονισμού αυτού, αναφερόμενο στον συνυπολογισμό των κατωτέρων του έτους περιόδων ασφαλίσεως που έχουν πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του συστήματος συγκεκριμένου κράτους μέλους και των περιόδων ασφαλίσεως που έχουν συμπληρωθεί σε άλλα κράτη μέλη, συμβάλλει στην κατοχύρωση υπέρ του εργαζομένου της ελευθερίας να κυκλοφορεί μεταξύ των κρατών μελών.
In dealing with the aggregation of insurance periods of less than one year completed under the legislation of a given Member State with insurance periods completed in other Member States, Article 48 of Regulation No 1408/71 contributes to guaranteeing freedom of movement for workers between the Member States.
Στη συνέχεια, διαπιστώνεται ότι το άρθρο 48 που, σημειωτέον, δεν εξαρτά την εφαρμογή του από τον τόπο κατοικίας του εργαζομένου κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως για τη χορήγηση συντάξεως γήρατος δεν μπορεί να ερμηνευθεί κατά την έννοια ότι η απλή μεταφορά από τον ενδιαφερόμενο της κατοικίας του σε τρίτο κράτος είναι ικανή να υπονομεύσει το δικαίωμά του για υπολογισμό της συντάξεως γήρατος σύμφωνα με τους κανόνες που διατυπώνει το άρθρο αυτό.
Consequently, Article 48, the application of which, moreover, does not depend on the place of residence of the worker when he claims an old-age pension, cannot be interpreted as meaning that the mere fact that he has moved his place of residence to a nonMember State will call into question his right to have his old-age pension calculated in accordance with the rules set out in that article.
Εξάλλου, από το γράμμα του άρθρου 36, παράγραφος 3, του κανονισμού εφαρμογής, προκύπτει, αφενός, ότι η αίτηση χορηγήσεως συντάξεως γήρατος μπορεί να υποβληθεί από μη κάτοικο σε κράτος μέλος και ότι, αφετέρου, απευθύνεται σε αρμόδιο φορέα του κράτους μέλους στη νομοθεσία του οποίου υπαγόταν τελευταία ο αιτών.
In addition, it follows from the wording of Article 36(3) of the implementing regulation, first, that an old-age pension claim can be submitted by a non-resident in a Member State and, secondly, it must be addressed to a competent institution of the Member State to whose legislation the claimant was last subject.
Ο κοινοτικός νομοθέτης δηλαδή πρόβλεψε την περίπτωση του εργαζομένου που, όπως ο K. D.
The Community legislature has indeed, therefore, envisaged a situation such as that of Mr Chuck, as a resident of a nonMember State and a former worker who has paid contributions in several Member States.
Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι το τελευταίο από τα εμπλεκόμενα κράτη μέλη δεν υποχρεούται να καταβάλει τη σύνταξη αυτή στο έδαφος τρίτου κράτους.
Moreover, it should be pointed out that the last Member State concerned is not subject to an obligation to pay that pension in a nonMember State.
Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται, όπως παρατηρεί και ο γενικός εισαγγελέας ότι, ναι μεν το άρθρο 10 του κανονισμού 1408/71 θεσπίζει απόλυτο δικαίωμα για λήψη της συντάξεως σε οποιοδήποτε κράτος μέλος, πλην όμως ούτε ο κανονισμός αυτός ούτε κάποια άλλη διάταξη του κοινοτικού δικαίου υποχρεώνουν τα κράτη μέλη να καταβάλουν συντάξεις σε τρίτα κράτη.
The Court, following the example of the Advocate General, would point out that, while Article 10 of Regulation No 1408/71 introduces a binding right to have a pension paid in any Member State, neither that regulation nor any provision of Community law requires Member States to pay pensions in nonMember States.
Συνεπώς, η πρακτική κατά την οποία γίνεται η καταβολή συντάξεως γήρατος εξακολουθεί να διέπεται από τις διατάξεις του εθνικού δικαίου του κράτους μέλους του φορέα που οφείλει τη σύνταξη αυτή.
It follows that the detailed arrangements for paying such an old-age pension remain subject to the provisions of the national law of the Member State of the institution responsible for paying the pension.
Βάσει όλων των προεκτεθέντων, στο προδικαστικό ερώτημα αρμόζει η απάντηση ότι το άρθρο 48, παράγραφος 2, του κανονισμού 1408/71 υποχρεώνει τον αρμόδιο φορέα του τελευταίου κράτους μέλους στο οποίο κατοικούσε ο εργαζόμενος υπήκοος κράτους μέλους να λάβει υπόψη, για τον υπολογισμό της συντάξεως γήρατος του εργαζομένου αυτού ο οποίος κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως εκκαθάρισης της συντάξεως αυτής κατοικεί σε τρίτο κράτος, τις περιόδους εργασίας που πραγματοποίησε σε άλλο κράτος μέλος υπό τους ίδιους όρους ως εάν ο εργαζόμενος εξακολουθεί να κατοικεί στο έδαφος της Κοινότητας.
In the light of the foregoing considerations, the answer to the question referred must be that Article 48(2) of Regulation No 1408/71 requires the competent institution of the last Member State in which a worker who is a national of a Member State resided to take into account, in the calculation of the old-age pension of that worker, who, when he submits his pension claim is resident in a nonMember State, of the periods worked in another Member State under the same conditions as if that worker still resided in the Community.
Το άρθρο 48, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 631/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, υποχρεώνει τον αρμόδιο φορέα του τελευταίου κράτους μέλους στο οποίο κατοικούσε ο εργαζόμενος υπήκοος κράτους μέλους να λάβει υπόψη, για τον υπολογισμό της συντάξεως γήρατος του εργαζομένου αυτού ο οποίος κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως εκκαθάρισης της συντάξεως αυτής κατοικεί σε τρίτο κράτος, τις περιόδους εργασίας που πραγματοποίησε σε άλλο κράτος μέλος υπό τους ίδιους όρους ως εάν ο εργαζόμενος εξακολουθεί να κατοικεί στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Article 48(2) of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to selfemployed persons and to members of their families moving within the Community, as amended and updated by Regulation (EC) No 631/2004 of the European Parliament and of the Council of 31 March 2004 , requires the competent institution of the last Member State in which a worker who is a national of a Member State resided to take into account, in calculating the old-age pension of that worker, who, when he submits his pension claim, is resident in a nonMember State, of the periods worked in another Member State under the same conditions as if that worker still resided in the European Community.
Υπόθεση C-346/06
Case C-346/06
Dirk Rüffert, υπό την ιδιότητά του ως αναγκαστικού διαχειριστή λόγω αφερεγγυότητας ως προς τα περιουσιακά στοιχεία της Objekt und Bauregie GmbH & Co. KG κατά Land Niedersachsen (αίτηση του Oberlandesgericht Celle για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Dirk Rüffert, in his capacity as liquidator of the assets of Objekt und Bauregie GmbH & Co. KG v Land Niedersachsen (Reference for a preliminary ruling from the Oberlandesgericht Celle)
«Άρθρο 49 ΕΚ — Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Περιορισμοί — Οδηγία 96/71/ΕΚ — Απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών — Διαδικασίες συνάψεως συμβάσεων δημοσίων έργων — Κοινωνική προστασία των εργαζομένων»
(Article 49 EC — Freedom to provide services — Restrictions — Directive 96/71/EC — Posting of workers in the context of the provision of services — Procedures for the award of public works contracts — Social protection of workers)
Bot της 20ής Σεπτεμβρίου 2006 . . . . .
Opinion of Advocate General Bot delivered on 20 September 2006 . . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 3ης Απριλίου 2008 . . . . . .
I - 1993Judgment of the Court (Second Chamber), 3 April 2008 . . . . . . . . . . .
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών — Οδηγία 96/71
Freedom to provide services — Posting of workers in the framework of the provision of services — Directive 96/71
(Οδηγία 96/71 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 3 §§ 1 και 8)
(European Parliament and Council Directive 96/71, Art. 3(1) and (8))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-346/06
SUMMARY — CASE C-346/06
(Οδηγία 96/71 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 3)
(European Parliament and Council Directive 96/71, Art. 3)
(Οδηγία 96/71 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου)
(European Parliament and Council Directive 96/71)
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Περιορισμοί — Απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών
Freedom to provide services — Restrictions — Posting of workers in the framework of the provision of services
(Άρθρο 49 ΕΚ· οδηγία 96/71 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 1)
(Art. 49 EC; European Parliament and Council Directive 96/71, Art. 3(1))
εντός άλλων κρατών μελών στο πλαίσιο διεθνικής παροχής υπηρεσιών.
in the framework of the transnational provision of services.
(βλ. σκέψεις 26, 30-31)
(see paras 26, 30, 31)
Μία νομοθεσία, η οποία επιβάλλει στην αναθέτουσα αρχή να συνάπτει συμβάσεις έργων μόνο με επιχειρήσεις οι οποίες, κατά την υποβολή προσφοράς, αναλαμβάνουν γραπτώς την υποχρέωση να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους ως αντάλλαγμα για την εκτέλεση των έργων αυτών τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει συλλογική σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της εν λόγω παροχής, χωρίς η σύμβαση αυτή να μπορεί να χαρακτηριστεί γενικώς υποχρεωτική, δεν καθορίζει το όριο του μισθού σύμφωνα με έναν από τους τρόπους που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη και δεύτερη περίπτωση, και παράγραφος 8, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 96/71, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών.
Legislation requiring the contracting authority to designate as contractors for public works contracts only contractors which, when submitting their tenders, agree in writing to pay their employees, in return for performance of the services concerned, at least the wage provided for in the collective agreement in force at the place where those services are performed, without that collective agreement being capable of being treated as universally applicable, does not fix a rate of pay according to one of the procedures laid down in the first and second indents of the first subparagraph of Article 3(1) and in the second subparagraph of Article 3(8) of Directive 96/71 concerning the posting of workers in the framework of the provision of ser- vices.
Ως εκ τούτου, αυτό το όριο μισθού δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά όριο κατώτατου μισθού, υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γ΄, της ίδιας οδηγίας, το οποίο τα κράτη μέλη δικαιούνται να επιβάλλουν, δυνάμει της οδηγίας αυτής, στις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες
Therefore, such a rate of pay cannot be considered to constitute a minimum rate of pay within the meaning of Article 3(1)(c) of Directive 96/71 which Member States are entitled to impose, pursuant to that directive, on undertakings established in other Member States,
Το άρθρο 3, παράγραφος 7, της οδηγίας 96/71, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών, δεν μπορεί να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι επιτρέπει στο κράτος μέλος υποδοχής να εξαρτά την παροχή υπηρεσιών στο έδαφός του από την εφαρμογή
Article 3(7) of Directive 96/71 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services cannot be interpreted as allowing the host Member State to make the provision of services in its territory conditional on the observance of terms
όρων εργασίας και απασχολήσεως που βαίνουν πέραν των επιτακτικών κανόνων περί της ελάχιστης προστασίας.
and conditions of employment which go beyond the mandatory rules for minimum protection.
Ένα κράτος μέλος δεν δικαιούται, δυνάμει της οδηγίας 96/71, να επιβάλλει στις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες εντός άλλων κρατών μελών όριο μισθού που προβλέπει η συλλογική σύμβαση που ισχύει στον τόπο εκπληρώσεως της εν λόγω παροχής και που δεν έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική επιβάλλοντας, μέσω νομοθετικού μέτρου, στην αναθέτουσα αρχή να συνάπτει συμβάσεις έργων μόνο με επιχειρήσεις οι οποίες, κατά την υποβολή προσφοράς, αναλαμβάνουν γραπτώς την υποχρέωση να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους ως αντάλλαγμα για την εκτέλεση των εν λόγω έργων τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει η εν λόγω συλλογική σύμβαση.
A Member State is not entitled to impose, pursuant to Directive 96/71, on undertakings established in other Member States, a rate of pay provided for by a collective agreement in force at the place where the services concerned are performed and not declared to be of general application, by requiring, by a measure of a legislative nature, the contracting authority to designate as contractors for public works contracts only contractors which, when submitting their tenders, agree in writing to pay their employees, in return for performance of the services concerned, at least the wage provided for in the collective agreement.
(βλ. σκέψη 35)
(see para. 35)
Συγκεκριμένα, όσον αφορά τα θέματα του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχεία α΄ έως ζ΄, η οδηγία 96/71 προβλέπει ρητώς τον βαθμό προστασίας την τήρηση του οποίου το κράτος μέλος υποδοχής δικαιούται να επιβάλλει στις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες εντός άλλων κρατών μελών, υπέρ των εργαζομένων τους που έχουν αποσπασθεί στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους υποδοχής.
As regards the matters referred to in Article 3(1), first subparagraph, (a) to (g), Directive 96/71 expressly lays down the degree of protection for workers of undertakings established in other Member States who are posted to the territory of the host Member State which the latter State is entitled to require those undertakings to observe.
Επομένως, και υπό την επιφύλαξη της ευχέρειας που έχουν οι εγκατεστημένες εντός άλλων κρατών μελών επιχειρήσεις να προσχωρούν εκουσίως εντός του κράτους μέλους υποδοχής, ιδίως στο πλαίσιο δεσμεύσεως αναλαμβανομένης έναντι του αποσπασθέντος προσωπικού τους, σε ενδεχομένως ευνοϊκότερη συλλογική σύμβαση εργασίας, το επίπεδο προστασίας που πρέπει να εξασφαλίζεται στους εργαζομένους που έχουν αποσπασθεί στο έδαφος του κράτους μέλους υποδοχής περιορίζεται, κατ’ αρχήν, σε αυτό που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχεία α΄ έως ζ΄, της οδηγίας 96/71, εκτός αν οι εν λόγω εργαζόμενοι τυγχάνουν ήδη, κατ’ εφαρμογήν του νόμου ή συλλογικών συμβάσεων εντός του κράτους μέλους προελεύσεως, ευνοϊκότερων όρων εργασίας και απασχολήσεως όσον αφορά τα θέματα που διαλαμβάνονται στην εν λόγω διάταξη.
Therefore — without prejudice to the right of undertakings established in other Member States to sign of their own accord a collective labour agreement in the host Member State, in particular in the context of a commitment made to their own posted staff, the terms of which might be more favourable — the level of protection which must be guaranteed to workers posted to the territory of the host Member State is limited, in principle, to that provided for in Article 3(1), first subparagraph, (a) to (g), of Directive 96/71, unless, pursuant to the law or collective agreements in the Member State of origin, those workers already enjoy more favourable terms and conditions of employment as regards the matters referred to in that provision.
Η οδηγία 96/71, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών, ερμηνευόμενη υπό το πρίσμα του άρθρου 49 ΕΚ, απαγορεύει νομοθετικό μέτρο, λαμβανόμενο από αρχή κράτους μέλους, το οποίο επιβάλλει στην αναθέτουσα αρχή να συνάπτει συμβάσεις έργων μόνο με επιχειρήσεις οι οποίες, κατά την υποβολή προσφοράς, αναλαμβάνουν γραπτώς την υποχρέωση να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους ως αντάλλαγμα για την εκτέλεση των έργων αυτών τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει συλλογική σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της παροχής αυτής, αν η αμοιβή αυτή δεν έχει καθοριστεί
Directive 96/71 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services, read in the light of Article 49 EC, precludes an authority of a Member State from adopting a measure of a legislative nature requiring the contracting authority to designate as contractors for public works contracts only contractors which, when submitting their tenders, agree in writing to pay their employees, in return for performance of the services concerned, at least the wage provided for in the collective agreement in force at the place where those services
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-346/06 σύμφωνα με έναν από τους τρόπους που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 8, της οδηγίας.
SUMMARY — CASE C-346/06 are performed, where that remuneration was not determined by one of the means laid down in Article 3(1) and (8) of the directive.
επιβάλλονται, κατ’ εφαρμογήν της εν λόγω νομοθεσίας, μόνο σε τμήμα του κατασκευαστικού τομέα εφόσον, αφενός, η νομοθεσία αυτή εφαρμόζεται μόνο στις δημόσιες συμβάσεις και όχι στις συμβάσεις του ιδιωτικού τομέα και, αφετέρου, η εν λόγω συλλογική σύμβαση δεν έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική και στο μέτρο που από κανένα στοιχείο δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η προστασία που απορρέει από αυτά τα όρια μισθού είναι αναγκαία σε εργαζόμενο του κατασκευαστικού τομέα μόνον οσάκις αυτός εργάζεται στο πλαίσιο δημόσιας σύμβασης έργων και όχι οσάκις εργάζεται στο πλαίσιο ιδιωτικής σύμβασης.
collective agreement is applicable, as a result of the legislation at issue, only to a part of the construction sector, since, first, that legislation applies solely to public contracts and not to private contracts and, second, that collective agreement has not been declared universally applicable, and inasmuch as there is no evidence to support the conclusion that the protection resulting from such a rate of pay is necessary for a construction sector worker only when he is employed in the context of a public works contract but not when he is employed in the context of a private contract.
Υποχρεώνοντας τους αναδόχους και, έμμεσα, τους υπεργολάβους τους να τηρούν την κατώτατη αμοιβή που προβλέπει μια τέτοια συλλογική σύμβαση, η νομοθεσία αυτή μπορεί να επιβάλει στους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος, όπου τα όρια του κατώτατου μισθού είναι χαμηλότερα, μία πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση η οποία μπορεί να παρεμποδίσει, να παρενοχλήσει ή να καταστήσει λιγότερο ελκυστική την εκπλήρωση της παροχής υπηρεσιών τους στο κράτος υποδοχής.
By requiring undertakings performing public works contracts and, indirectly, their subcontractors to apply the minimum wage laid down by such a collective agreement, such legislation may impose on service providers established in another Member State where minimum rates of pay are lower an additional economic burden that may prohibit, impede or render less attractive the provision of their services in the host Member State.
Συνεπώς, το μέτρο αυτό μπορεί να συνιστά περιορισμό υπό την έννοια του άρθρου 49 ΕΚ.
Therefore, such a measure is capable of constituting a restriction within the meaning of Article 49 EC.
Για τους ίδιους λόγους, ο εν λόγω περιορισμός δεν μπορεί να θεωρείται δικαιολογημένος ούτε από τον σκοπό διασφαλίσεως της προστασίας της αυτόνομης οργάνωσης της επαγγελματικής ζωής από τα συνδικάτα.
For the same reasons, the restriction also cannot be considered to be justified by the objective of ensuring protection for independence in the organisation of working life by trade unions.
Ο περιορισμός αυτός δεν μπορεί να θεωρείται δικαιολογημένος από τον σκοπό της προστασίας των εργαζομένων στο μέτρο που τα όρια του μισθού που καθορίζει η συλλογική αυτή σύμβαση
Such a restriction cannot be considered to be justified by the objective of ensuring the protection of workers inasmuch as the rate of pay fixed by such a
(βλ. σκέψεις 36-43 και διατακτ.)
(see paras 36-43, operative part)
σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της παροχής, επ’ απειλή κυρώσεων που μπορούν να φτάσουν μέχρι την καταγγελία της συμβάσεως εκτελέσεως έργου, οσάκις η συλλογική σύμβαση στην οποία παραπέμπει η νομοθετική αυτή διάταξη δεν έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική.
that may go as far as the termination of the works contract, where the collective agreement to which the legislation in question refers is not declared to be of universal application.
Συγκεκριμένα, με το ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο, καλείται εκ νέου το Δικαστήριο να συγκρίνει και να αξιολογήσει, αφενός, την ελεύθερη παροχή των υπηρεσιών και, αφετέρου, τις επιταγές περί προστασίας των εργαζομένων και προλήψεως του κοινωνικού ντάμπιγκ.
The question raised by the court making the reference once again calls on the Court to strike a balance between the freedom to provide services, on the one hand, and the overriding requirements of the protection of workers and the prevention of social dumping, on the other.