natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αντικείμενο όμως της διαφοράς στις υποθέσεις της κύριας δίκης είναι η παράβαση εκ μέρους της Ecotrade, αφενός, των υποχρεώσεων που υπέχει από τις διατυπώσεις που θεσπίζει η εθνική νομοθεσία κατ’ εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της έκτης οδηγίας και, αφετέρου, των υποχρεώσεων τήρησης λογιστικών βιβλίων και υποβολής δήλωσης που απορρέουν αντιστοίχως από το άρθρο 22, παράγραφοι 2 και 4, της ίδιας οδηγίας (στο εξής: παράβαση των λογιστικών υποχρεώσεων).
The cases in the main proceedings concern the fact that Ecotrade failed to comply with its obligations arising, first, from the formalities laid down by the national legislation pursuant to Article 18(1)(d) of the Sixth Directive, and, second, its obligations relating to accounts and tax returns under Article 22(2) and (4) respectively (‘failure to comply with accounting obligations’).
Πρέπει επομένως να εξεταστεί αν, στις περιπτώσεις εφαρμογής του καθεστώτος αντιστροφής της επιβάρυνσης, η μη αναγνώριση του δικαιώματος προς έκπτωση μπορεί να προβλεφθεί ως κύρωση για την παράβαση αυτή.
It is therefore appropriate to consider whether such a failure may validly be penalised by denying the right to deduct in the case of a reverse charge procedure.
Όσον αφορά τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της έκτης οδηγίας, μολονότι αληθεύει ότι η διάταξη αυτή επιτρέπει στα
As far as concerns the obligations arising from Article 18(1)(d) of the Sixth Directive, although it is true that that provision allows Member States to lay down the formal-
Συγκεκριμένα, εφόσον είναι αναμφισβήτητο ότι το καθεστώς αντιστροφής της επιβάρυνσης είχε εφαρμογή στις υποθέσεις της κύριας δίκης, η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας απαιτεί τη χορήγηση απαλλαγής από τον ΦΠΑ επί των εισροών, εφόσον πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, ακόμη και αν οι υποκείμενοι στον φόρο παρέλειψαν να εκπληρώσουν ορισμένες τυπικές προϋποθέσεις (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2007, C-146/05, Collée, Συλλογή 2007, σ. Ι-7861, σκέψη 31).
Since the reverse charge procedure was indisputably applicable to the cases in the main proceedings, the principle of fiscal neutrality requires deduction of input tax to be allowed if the substantive requirements are satisfied, even if the taxable person has failed to comply with some of the formal requirements (see, by way of analogy, Case C-146/05 Collée [2007] ECR I-7861, paragraph 31).
Συνεπώς, εφόσον η φορολογική αρχή διαθέτει τα αναγκαία στοιχεία για να διαπιστώσει ότι ο υποκείμενος στον φόρο είναι, ως αποδέκτης των οικείων υπηρεσιών, υπόχρεος προς καταβολή του ΦΠΑ, δεν μπορεί να επιβάλλει, όσον αφορά το δικαίωμα του εν λόγω υποκειμένου στον φόρο προς έκπτωση του φόρου αυτού, πρόσθετες προϋποθέσεις, δυνάμενες να έχουν ως αποτέλεσμα τον εκμηδενισμό της δυνατότητας ασκήσεως του δικαιώματος αυτού (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Bockemühl, σκέψη 51).
Therefore, where the tax authority has the information necessary to establish that the taxable person is, as the recipient of the supply of services in question, liable to VAT, it cannot, in relation to the right of that taxable person to deduct that tax, impose additional conditions which may have the effect of rendering that right ineffective for practical purposes (see Bockemühl, paragraph 51).
Το ίδιο ισχύει και για το άρθρο 22, παράγραφοι 7 και 8, της έκτης οδηγίας, σύμφωνα με το οποίο τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για τη διασφάλιση της τήρησης εκ μέρους του υποκειμένου στον φόρο των υποχρεώσεών του για υποβολή δήλωσης και καταβολή του φόρου ή προβλέπουν άλλες υποχρεώσεις, τις οποίες κρίνουν αναγκαίες για τη διασφάλιση της επακριβούς είσπραξης του φόρου και την αποφυγή της φοροδιαφυγής.
The same is true of Article 22(7) and (8) of the Sixth Directive, pursuant to which the Member States are to take the necessary measures to ensure that taxable persons comply with their obligations relating to declaration and payment or impose other obligations which they deem necessary for the correct collection of the tax and for the prevention of evasion.
Συγκεκριμένα, μολονότι οι διατάξεις αυτές επιτρέπουν στα κράτη μέλη να λαμβάνουν ορισμένα μέτρα, τα μέτρα αυτά ωστόσο δεν πρέπει να βαίνουν πέραν του αναγκαίου μέτρου για την επίτευξη των σκοπών που αναφέρονται στην προηγούμενη σκέψη.
Although those provisions allow Member States to take certain measures, they must not however go further than is necessary to attain the objectives mentioned in the preceding paragraph.
Κατά συνέπεια, τα μέτρα αυτά δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται κατά τρόπον ώστε να θέτουν συστηματικά υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα προς έκπτωση
Such measures may not therefore be used in such a way that they would have the effect of systematically undermining the right to deduct VAT, which is a fundamental principle of the common system of VAT established by the
I-7281, σκέψη 47, καθώς και προπαρατεθείσα απόφαση Gabalfrisa κ.λπ., σκέψη 52).
ECOTRADE relevant Community legislation (see Joined Cases C-286/94, C-340/95, C-401/95 and C-47/96 Molenheide and Others [1997] ECR I-7281, paragraph 47, and Gabalfrisa and Others, paragraph 52).
Μια πρακτική διόρθωσης και είσπραξης, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία επιβάλλει τη μη αναγνώριση του δικαιώματος προς έκπτωση ως κύρωση για την παράβαση εκ μέρους του υποκειμένου στον φόρο των υποχρεώσεων τήρησης λογιστικών βιβλίων και υποβολής δήλωσης βαίνει προδήλως πέραν του αναγκαίου μέτρου για την επίτευξη του σκοπού της διασφάλισης της ορθής εφαρμογής των υποχρεώσεων αυτών υπό την έννοια του άρθρου 22, παράγραφος 7, της έκτης οδηγίας, δεδομένου ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να επιβάλλουν, εφόσον είναι απαραίτητο, πρόστιμα ή χρηματικές ποινές ανάλογες με τη βαρύτητα της παράβασης, ώστε να τιμωρούν τη μη τήρηση των υποχρεώσεων αυτών.
A reassessment and recovery practice, such as that at issue in the main proceedings, which penalises noncompliance on the part of the taxable person with the obligations relating to accounts and tax returns by a denial of the right to deduct, clearly goes further than is necessary to attain the objective of ensuring the correct application of such obligations within the meaning of Article 22(7) of the Sixth Directive, since Community law does not prevent Member States from imposing, where necessary, a fine or a financial penalty proportionate to the seriousness of the offence in order to sanction a failure to comply with those obligations.
Η εν λόγω πρακτική βαίνει επίσης πέραν του αναγκαίου μέτρου για τη διασφάλιση της επακριβούς είσπραξης του ΦΠΑ και την αποφυγή της φοροδιαφυγής υπό την έννοια του άρθρου 22, παράγραφος 8, της έκτης οδηγίας, διότι μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ακόμα και την απώλεια του δικαιώματος προς έκπτωση αν η διόρθωση της δήλωσης από την φορολογική αρχή πραγματοποιηθεί μόνο μετά τη λήξη της αποσβεστικής προθεσμίας εντός της οποίας ο υποκείμενος στον φόρο μπορεί να ζητήσει την έκπτωση (βλ., κατ’ αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Gabalfrisa κ.λπ., σκέψεις 53 και 54).
That practice also goes further than is necessary for the correct collection of the tax and for the prevention of evasion within the meaning of Article 22(8) of the Sixth Directive, since it may even lead to the loss of the right to deduct if the reassessment of the tax return by the tax authorities is made after the expiry of the limitation period available to the taxable person in which to make the deduction (see, by analogy, Gabalfrisa and Others, paragraphs 53 and 54).
Μια τέτοια πρακτική διόρθωσης και είσπραξης δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε βάσει του άρθρου 17, παράγραφοι 6 και 7, της έκτης οδηγίας.
Nor can such a reassessment and recovery practice be justified under Article 17(6) and (7) of the Sixth Directive.
Συγκεκριμένα, οι δύο αυτές διατάξεις δεν έχουν εφαρμογή σε μία κατάσταση όπως αυτή των υποθέσεων στην κύρια δίκη, διότι ρυθμίζουν την ύπαρξη καθαυτή του δικαιώματος προς έκπτωση και όχι τους τρόπους άσκησης του δικαιώματος αυτού.
Those two provisions are not applicable to a situation such as that at issue in the cases in the main proceedings, since they govern the existence of the right to deduct itself and not the procedure for exercising it.
Κατά τα λοιπά, η εν λόγω παράγραφος 6 εφαρμόζεται μόνο στις δαπάνες οι οποίες δεν έχουν χαρακτήρα αυστηρά επαγγελματικό, όπως οι δαπάνες πολυτελείας, ψυχαγωγίας ή κοινωνικής παραστάσεως, ενώ οι επίμαχες στην κύρια δίκη δαπάνες αναμφισβήτητα δεν ανήκουν στην κατηγορία αυτή.
Moreover, Article 17(6) applies only to expenditure which is not strictly business expenditure, such as luxuries, amusements or entertainment, whereas it is common ground that no such expenditure is involved in the cases in the main proceedings.
Ως προς την ευχέρεια που έχουν τα κράτη μέλη βάσει της εν λόγω παραγράφου 7, αρκεί να υπογραμμιστεί ότι τα κράτη μέλη μπορούν να την
As to the possibility open to the Member States under Article 17(7), it need merely be pointed out that they cannot avail themselves of it unless they have first used the consultation
I-81, σκέψεις 61 έως 63, καθώς και της 14ης Σεπτεμβρίου 2006, C-228/05, Stradasfalti, Συλλογή 2006, σ. I-8391, σκέψη 29), πράγμα που, σύμφωνα με τη δικογραφία, δεν ισχύει στην περίπτωση της Ιταλικής Δημοκρατίας.
2008 — JOINED CASES C-95/07 AND C-96/07 procedure provided for in Article 29 (see, to that effect, Case C-409/99 Metropol and Stadler [2002] ECR I-81, paragraphs 61 to 63, and Case C-228/05 Stradasfalti [2006] ECR I-8391, paragraph 29), which, according to the file, is not the case in the Italian Republic.
Εξάλλου, ούτε από τις αποφάσεις περί παραπομπής προκύπτει ούτε κατά τα λοιπά προβλήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ο ισχυρισμός ότι η παράβαση από την Ecotrade των λογιστικών υποχρεώσεών της οφείλεται σε κακή πίστη ή απάτη της εταιρίας αυτής.
Furthermore, it is not apparent from the orders for reference, nor indeed was it alleged before the Court, that Ecotrade’s failure to comply with its accounting obligations was the result of bad faith or evasion.
Εν πάση περιπτώσει, η καλή πίστη του υποκειμένου στον φόρο είναι λυσιτελής για την απάντηση που πρέπει να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο μόνο στο μέτρο που υφίσταται, λόγω της συμπεριφοράς αυτού του υποκειμένου στον φόρο, κίνδυνος απώλειας φορολογικών εσόδων για το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Collée, σκέψεις 35 και 36).
In any event, the good faith of a taxable person is relevant for the answer to be given to the national court only in so far as there is, on account of the conduct of that taxable person, a risk of a loss of tax revenues for the Member State concerned (see, to that effect, Collée, paragraphs 35 and 36).
Ωστόσο, μια παράβαση λογιστικών υποχρεώσεων, όπως η επίμαχη στις κύριες δίκες, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ενέχει τον κίνδυνο απώλειας φορολογικών εσόδων, δεδομένου ότι, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 56 της παρούσας απόφασης, όταν εφαρμόζεται το καθεστώς της αντιστροφής της επιβάρυνσης, κανένα ποσό δεν οφείλεται, καταρχήν, στο Δημόσιο Ταμείο.
However, a failure to comply with accounting obligations, such as that at issue in the main proceedings, cannot be regarded as giving rise to a risk of loss of tax revenues, since, as stated in paragraph 56 of this judgment, in the context of the application of the reverse charge procedure, no tax is due in principle to the Exchequer.
Για τους λόγους αυτούς, η παράβαση αυτή δεν μπορεί να εξομοιωθεί ούτε με απάτη ούτε με κατάχρηση των κοινοτικών κανόνων, εφόσον η σχετική πράξη δεν πραγματοποιήθηκε με σκοπό την απόκτηση αχρεώστητου φορολογικού πλεονεκτήματος (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Collée, σκέψη 39).
For those reasons, such a failure also cannot be treated as a transaction designed to evade tax or as a misuse of Community rules, since it was not intended to obtain a tax advantage to which there was no entitlement (see, to that effect, Collée, paragraph 39).
Επομένως, στο αιτούν δικαστήριο πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, και το άρθρο 22 της έκτης οδηγίας απαγορεύουν την πρακτική διόρθωσης των δηλώσεων και είσπραξης του ΦΠΑ, η οποία επιβάλλει τη μη αναγνώριση του δικαιώματος προς έκπτωση, στις περιπτώσεις εφαρμογής του καθεστώτος αντιστροφής της επιβάρυνσης, ως κύρωση για την παράβαση, αφενός,
Therefore the answer to be given to the national court must be that Articles 18(1)(d) and 22 of the Sixth Directive do preclude a reassessment and recovery practice which penalises a failure to comply, first, with obligations arising from formalities laid down in national legislation pursuant to Article 18(1)(d) and, second, with the obligations
ECOTRADE των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις διατυπώσεις που θεσπίζει η εθνική νομοθεσία κατ’ εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, και, αφετέρου, των υποχρεώσεων τήρησης λογιστικών βιβλίων και υποβολής δήλωσης που απορρέουν από τις παραγράφους 2 και 4 αντιστοίχως του εν λόγω άρθρου 22, δηλαδή για παράβαση όπως αυτή που διαπράχθηκε στις υποθέσεις των κύριων δικών.
ECOTRADE relating to accounts and tax returns under Article 22(2) and (4) respectively, such as that at issue in the main proceedings, by denying the right to deduct in the case of a reverse charge procedure.
Κατόπιν της απαντήσεως που δόθηκε με τη σκέψη 54 της παρούσας απόφασης, δεν χρειάζεται να δοθεί απάντηση στην πρόταση της Κυπριακής Κυβερνήσεως να περιοριστούν τα διαχρονικά αποτελέσματα της παρούσας απόφασης.
Having regard to the answer given in paragraph 54 of this judgment, there is no need to give a ruling on the Cypriot Government’s proposal to limit the temporal effects of this judgment.
Δεν υφίσταται παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικότητας από το γεγονός και μόνο ότι η φορολογική αρχή έχει στη διάθεσή της, για να εισπράξει τον μη καταβληθέντα φόρο προστιθέμενης αξίας, προθεσμία που υπερβαίνει αυτήν που παρέχεται στους υποκειμένους στον φόρο για την άσκηση του δικαιώματός τους προς έκπτωση.
The principle of effectiveness is not infringed merely because the tax authority has a longer period in which to recover unpaid value added tax than the period granted to taxable persons for the exercise of their right to deduct.
Υπόθεση C-109/07
Case C-109/07
(αίτηση του prud’homie de pêche de Martigues για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Prud’homie de pêche de Martigues)
«Έννοια της εθνικής δικαιοδοσίας — Έλλειψη αρμοδιότητας του Δικαστηρίου»
(Meaning of court or tribunal of a Member State — Lack of jurisdiction of the Court of Justice)
Διάταξη του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 14ης Μαΐου 2008 . . . . . . . .
Order of the Court (First Chamber), 14 May 2008 . . . . . . . . . . .
Προδικαστικά ερωτήματα — Υποβολή τους στο Δικαστήριο — Εθνικό δικαστήριο κατά την έννοια του άρθρου 234 ΕΚ — Έννοια
Preliminary rulings — Reference to the Court — National court or tribunal for the purposes of Article 234 EC — Meaning
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-109/07 συμφερόντων.
SUMMARY — CASE C-109/07 it.
Συναφώς, για να θεωρηθεί ότι η σχετική με την ανεξαρτησία του αιτούντος οργάνου προϋπόθεση πληρούται, η νομολογία απαιτεί ιδίως να καθορίζονται οι περιπτώσεις ανακλήσεως των μελών του εν λόγω οργάνου από ρητές νομοθετικές διατάξεις.
In that regard, in order to consider the condition regarding the independence of the body making the reference as met, the caselaw requires, inter alia, that dismissals of members of that body should be determined by express legislative provisions.
Το Δικαστήριο, προκειμένου να εκτιμήσει αν το αιτούν όργανο είναι δικαστήριο κατά την έννοια του άρθρου 234 ΕΚ, ζήτημα που εμπίπτει αποκλειστικά στο κοινοτικό δίκαιο, λαμβάνει υπόψη μια σειρά στοιχείων, όπως είναι η ίδρυση του οργάνου αυτού με νόμο, η μονιμότητά του, ο δεσμευτικός χαρακτήρας της δικαιοδοσίας του, ο κατ’ αντιμωλία χαρακτήρας της ενώπιόν του διαδικασίας, η εκ μέρους του οργάνου αυτού εφαρμογή των κανόνων δικαίου, καθώς και η ανεξαρτησία του.
In order to determine whether a body making a reference is a court or tribunal for the purposes of Article 234 EC, which is a question governed by Community law alone, the Court takes account of a number of factors, such as whether the body is established by law, whether it is permanent, whether its jurisdiction is compulsory, whether its procedure is inter partes, whether it applies rules of law and whether it is independent
Το prud’homie de pêche de Martigues (Γαλλία) δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι πληροί τη σχετική με την ανεξαρτησία του αιτούντος οργάνου προϋπόθεση και, συνεπώς, δεν αποτελεί δικαστήριο κατά την έννοια του άρθρου 234 ΕΚ.
The Prud’homie de pêche de Martigues (France) cannot be regarded as meeting the condition as to the independence of the body making a reference and, therefore, it is not a court or tribunal within the meaning of Article 234 EC.
Πράγματι, αφενός, οι prud’hommes για ζητήματα αλιείας υπόκεινται, τουλάχιστον για ορισμένες εκ των δραστηριοτήτων τους, στην εποπτεία της διοικήσεως.
First, the members of the Industrial Tribunals are subject, at least for some of their activities, to supervision by the administration.
Αφετέρου, δεν φαίνεται να υπάρχουν ειδικές εγγυήσεις όσον αφορά την ανάκληση των prud’hommes pêcheurs, οι οποίες να αποκλείουν οποιαδήποτε θεμιτή αμφιβολία ως προς τη μη δυνατότητα επηρεασμού του εν λόγω οργάνου από εξωτερικά στοιχεία.
Second, it does not appear that the process of dismissing a Member of the Industrial Tribunals is subject to specific guarantees which remove any reasonable doubt as to the imperviousness of that body to external factors.
Όσον αφορά, ειδικότερα, την ανεξαρτησία του αιτούντος οργάνου, η προϋπόθεση αυτή απαιτεί ότι το οικείο όργανο προστατεύεται από εξωτερικές παρεμβάσεις ή πιέσεις που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ανεξάρτητη κρίση των μελών του ως προς τις διαφορές που υποβάλλονται στην κρίση του.
As regards, more specifically, the independence of the body making a reference, that condition presumes that the body is protected against external intervention or pressure liable to jeopardise the independent judgment of its members as regards proceedings before them.
Αυτές οι εγγυήσεις ανεξαρτησίας και αμεροληψίας απαιτούν την ύπαρξη κανόνων, ιδίως όσον αφορά τη σύνθεση του οργάνου, τον διορισμό των μελών του, τη διάρκεια της θητείας τους και τους λόγους εξαίρεσης ή παύσης τους, ώστε οι πολίτες να μην έχουν καμία εύλογη αμφιβολία ως προς τη στεγανότητα του εν λόγω οργάνου έναντι των εξωτερικών στοιχείων και ως προς την ουδετερότητά του έναντι των αντιμαχόμενων
Those guarantees of independence and impartiality require rules, particularly as regards the composition of the body and the appointment, length of service and the grounds for abstention, rejection and dismissal of its members, in order to dismiss any reasonable doubt in the minds of individuals as to the imperviousness of that body to external factors and its neutrality with respect to the interests before
(βλ. σκέψεις 22-25, 28, 30-31)
(see paras 22-25, 28, 30, 31)
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα) της 14ης Μαΐου 2008*
ORDER OF THE COURT (First Chamber)14 May 2008 *
Στην υπόθεση C-109/07, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το prud’homie de pêche de Martigues (Γαλλία) με απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 20 Φεβρουαρίου 2007, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the prud’homie de pêche de Martigues (France), made by decision of 17 December 2006, received at the Court on 20 February 2007, in the proceedings
Trstenjak γραμματέας: R. Grass αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα,
Advocate General: V. Trstenjak, Registrar: R. Grass, after hearing the Advocate General,
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία και την ισχύ του άρθρου 11α του κανονισμού (ΕΚ) 894/97 του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 1997, για τη θέσπιση ορισμένων τεχνικών μέτρων διατήρησης των αλιευτικών πόρων (ΕΕ L 132, σ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation and the validity of Article 11a of Council Regulation (EC) No 894/97 of 29 April 1997 laying down certain technical measures for the conservation of fishery resources (OJ 1997 L 132, p.
1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1239/98 του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 1998 (ΕΕ L 171, σ.
1), as amended by Council Regulation (EC) No 1239/98 of 8 June 1998 (OJ 1998 L 171, p.
1, στο εξής: κανονισμός 894/97).
1) (‘Regulation No 894/97’).
Pilato και του J.-C. Bourgault, αντιστοίχως, ως προς τη χρήση εκ μέρους του τελευταίου αλιευτικής μηχανής που ονομάζεται «thonaille».
The reference has been made in the course of proceedings between two fishing-boat owners registered in the Maritime Affairs District of Martigues, Mr Pilato and Mr Bourgault, concerning the use by the latter of a fishing device known as a ‘thonaille’.
Το άρθρο 11α του κανονισμού 894/97 προβλέπει:
Article 11a of Regulation No 894/97 provides:
Από 1ης Ιανουαρίου 2002, ουδέν σκάφος δύναται να διατηρεί επ’ αυτού ή να ασκεί αλιευτικές δραστηριότητες με ένα ή περισσότερα παρασυρόμενα απλάδια που προορίζονται για την αλίευση των ειδών που απαριθμούνται στο παράρτημα VΙΙΙ.
From 1 January 2002, no vessel may keep on board, or use for fishing, one or more drift-nets intended for the capture of species listed in Annex VIII.
Από 1ης Ιανουαρίου 2002, απαγορεύεται η εκφόρτωση ειδών που απαριθμούνται στο παράρτημα VΙΙΙ και τα οποία έχουν παγιδευτεί σε παρασυρόμενα απλάδια
From 1 January 2002, it is prohibited to land species listed in Annex VIII which have been caught in drift-nets.
Μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2001, ένα σκάφος μπορεί να διατηρεί επ’ αυτού ή να χρησιμοποιεί για την αλιεία, ένα ή περισσότερα παρασυρόμενα απλάδια, τα οποία αναφέρονται στην παράγραφο 1, αφού λάβει τη συγκατάθεση των αρμόδιων αρχών του κράτους μέλους της σημαίας. […]
Until 31 December 2001, a vessel may keep on board, or use for fishing, one or more drift-nets referred to in paragraph 1 after receiving authorisation from the competent authorities of the flag Member State. …’
Μεταξύ των ειδών που απαριθμούνται στο παράρτημα VIII του εν λόγω κανονισμού περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, ο τόνος ερυθρός.
Among the species listed in Annex VIII to that regulation is, inter alia, bluefin tuna.
Το prud’homie de pêche de Martigues διέπεται από το διάταγμα της 19ης Νοεμβρίου 1859 για τη ρύθμιση της θαλάσσιας παράκτιας αλιείας στο πέμπτο ναυτικό διαμέρισμα, όπως τροποποιήθηκε με το διάταγμα αριθ.
The prud’homie de pêche de Martigues (Martigues Industrial Tribunal for Matters relating to Fishing) is governed by the Decree of 19 November 1859 concerning rules on coastal fishing in the fifth maritime district, as amended by Decree No 90-95 of 25 January 1990 (JORF, 27 January 1990, p.
1155, στο εξής: διάταγμα του 1859).
1155) (‘the 1859 Decree’).
Σύμφωνα με το άρθρο 5 του διατάγματος του 1859, μέλη των κοινοτήτων των prud’hommes (επαγγελματικών δικαστών) είναι οι αλιείς, ιδιοκτήτες αλιευτικών σκαφών που έχουν ασκήσει το επάγγελμα επί ένα έτος εντός της περιφερείας του prud’homie de pêche στο οποίο έχουν ζητήσει να υπάγονται.
In accordance with Article 5 of the 1859 Decree, Members of the Industrial Tribunals are boat-owning fishermen who have practised that occupation for a year in the district served by the industrial tribunal of which they are seeking to become a member.
Κατά το άρθρο 7 του διατάγματος αυτού, οι prud’hommes επιλέγονται μεταξύ των μελών της κοινότητας που έχουν ασκήσει αλιεία επί δέκα έτη.
According to Article 7 of that decree the Members of the Industrial Tribunals are chosen from among members of the community who have been involved in fishing activities for 10 years.
Το άρθρο 17 του εν λόγω διατάγματος ορίζει τα εξής:
Article 17 of that decree provides:
«Οι δικαιοδοσίες των prud’hommes στον τομέα της αλιείας καθορίζονται ως ακολούθως:
‘The responsibilities of Members of Industrial Tribunals for Matters relating to Fishing are to be as follows: