natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η συμμετοχή δραστήριων ατόμων έχει καθοριστική σημασία σε όλα τα επίπεδα της συνεργασίας και πρέπει να περιλαμβάνει επίλεκτους πολιτικούς από όλα τα επίπεδα (π.χ., τοπικό, περιφερειακό, εθνικό, ευρωπαϊκό), εμπειρογνώμονες των δημόσιων αρχών (π.χ., της περιφερειακής διοίκησης, των πόλεων, των δήμων, των κέντρων κατάρτισης), ακαδημαϊκούς και εκπροσώπους του ιδιωτικού τομέα (π.χ., των επιχειρήσεων, των επαγγελματικών επιμελητηρίων και ενώσεων), των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ομάδων συμφερόντων.
Involvement of active individuals is crucial at all levels of cooperation and has to include selected politicians at all levels (e.g. local, regional, national. European), experts in public institutions (e.g. regional authorities, cities, municipalities, training institutes), academics, individuals from the private sector (e.g. enterprises, professional chambers and associations), trade unions and community groups.
Ιδίως η διασυνοριακή, αλλά και η διεδαφική και η διακρατική συνεργασία (όταν είναι δυνατό) πρέπει να μένουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στον μεμονωμένο πολίτη στο περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.
Especially crossborder cooperation, but also interterritorial and transnational cooperation (where possible), should be kept as close as possible to the individual citizen at regional and local level.
Γεωγραφική εγγύτητα
Geographical proximity
Η γεωγραφική εγγύτητα (δηλ. η εδαφική κάλυψη μιας δομής/ενός σχήματος συνεργασίας ή ενός προγράμματος στήριξης, η σχετική απόσταση των συμμετεχόντων) επηρεάζει τα θέματα και την ένταση των διασυνοριακών, διαπεριφερειακών και διακρατικών δραστηριοτήτων συνεργασίας.
Geographical proximity (e.g. territorial coverage of a cooperation structure/scheme or a support programme: relative distance of the players involved) conditions, themes and intensity of crossborder, interterritorial and transnational cooperation activities.
Η πρακτική επίδραση της διαφέρει, ωστόσο, μεταξύ των διάφορων κύριων κατηγοριών συνεργασίας.
Its practical influence differs however strongly from one main category of cooperation to another.
Η διασυνοριακή συνεργασία αναπτύσσεται κατά κανόνα από δύο ή περισσότερες γειτονικές περιφέρειες ή/και τοπικές αρχές που βρίσκονται σε γεωγραφικά παρακείμενες περιοχές με κοινά σύνορα.
Crossborder cooperation is normally established between two or more neighbouring regions and/or local authorities that are located in geographically adjoined areas along a common border.
Συχνά στηρίζεται σε ιστορικούς/πολιτιστικούς δεσμούς και αντικατοπτρίζει τα ισχυρά κοινά εδαφικά συμφέροντα που υπάρχουν σ' αυτές τις συνεργαζόμενες περιοχές.
It frequently builds on historical/cultural links and often reflects strong common territorial interests that exist in these cooperation areas.
Παρατηρούμε, ωστόσο, ότι η «εδαφική κάλυψη» της διασυνοριακής συνεργασίας διαφέρει έντονα στην πράξη (στενή διασυνοριακή συνεργασία, διασυνοριακή συνεργασία ευρείας κλίμακας).
However, one can observe that the "territorial coverage" of crossborder cooperation strongly differs in practice (narrow crossborder cooperation, large-scale crossborder cooperation).
Πρέπει, εντούτοις, να σημειωθεί ότι ένας υψηλός βαθμός γεωγραφικής εγγύτητας των εταίρων της διασυνοριακής συνεργασίας διαδραματίζει ουσιώδη ρόλο στη συνεργασία σε επίπεδο στρατηγικής και σε επίπεδο έργων2'Λ Υποκινεί κατά κανόνα συχνότερες αμοιβαίες επαφές και την ανάπτυξη εμπιστοσύνης μεταξύ των συμμετεχόντων.
It should however be noted that a high degree of geographical proximity between partners in crossborder areas plays an essential role in strategic and projectlevel cooperation.71* It generally stimulates a high frequency of mutual contacts and the emergence of trust between players. It also helps to reduce transaction costs of businesses and permits a rapid growth of formal or informal conlractualisation and il favours a horizontal organisation of production in these regions.
Συντελεί, επίσης, στη μείωση του κόστους των συναλλαγών των επιχειρήσεων, επιτρέπει την ταχεία ανάπτυξη επίσημης και ανεπίσημης
Current practice shows however, that large-scale neighbouring links between local authorities are often a favourable condition for the establishment of town-twinning schemes. But also in the case of other interterritorial cooperation schemes, geographical proximity can enhance participation in projects or strategic networks.
Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Γενική Διεύθυνση XII), Προβλέψεις και εκτιμήσεις στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας, φάκελος FAST τόμος 30 (Μάρτιος 1995): Περιφερειακά διακρατικά δίκτυα συνεργασίας στους τομείς επιστήμης, τεχνολογίας, απασχόλησης και επαγγελματικής κατάρτισης.
Kuropean Commission (Directorate General XII), Forecasting and Assessment ¡n Science and Technolog}, FAST Dossier Vol.
Απογραφή και αιτιολόγηση.
30 (Marcii 19951: Regional Transnational Networks of Cooperation in the Field ol" Science.
Βαθμός θεσμοθέτησης
Degree of institutionalisation
Ο βαθμός θεσμοθέτησης έχει, επίσης, σημαντική επίδραση στην επιτυχία της συνεργασίας.
The degree of institutionalisation also has considerable influence on the success of cooperation.
Η διασυνοριακή, η διεδαφική και η διακρατική συνεργασία μπορούν γενικά να τοποθετηθούν ανάμεσα σε δύο ακραίους πόλους: μια στάση «laissez faire» (έλλειψη πρωτοβουλίας, αποποίηση των ευθυνών και ανάθεση τους σε άλλους) και μια τάση «υπερβολικής θεσμοθέτησης» που δίνει υπερβολική έμφαση στη ρύθμιση και τη διοικητική οργάνωση της συνεργασίας (αυξημένο κόστος, υψηλός διοικητικός φόρτος εργασίας, χρονοβόρες διαδικασίες).
Crossborder, interterritorial and transnational cooperation can generally operate between two extreme poles: An attitude of "laissez faire" (lack of initiative, give responsibility away to others) and a tendency of "extensive institutionalisation" that over-emphasises regulation and administrative organisation of cooperation (increased cost, high administrative work load, protracted procedures).
Η σημασία του παράγοντα της θεσμοθέτησης διαφέρει, ωστόσο, μεταξύ των κύριων κατηγοριών συνεργασίας, όπως και μεταξύ των διάφορων επιπέδων της (συνεργασία σε επίπεδο έργων και συνεργασία σε επίπεδο στρατηγικής).
The importance of the factor institutionalisation however differs from one main category of cooperation to another, as well as between the individual levels of cooperation (project-based and strategic cooperation)
Οι δομές της διασυνοριακής συνεργασίας και τα αντίστοιχα όργανα (ένα κοινό τοπικό γραφείο και ένα κοινός προϋπολογισμός) θα πρέπει, γενικά, να αναπτύσσονται ως αποτέλεσμα και ως εργαλείο για την αύξηση της συνεργασίας και όχι ως αυτοσκοπός.
Structures for crossborder cooperation with their bodies (a joint branch office and a joint budget need) should in general be developed as both a result of and a tool for increasing cooperation, not as an end in themselves.
Ο παράγοντας της θεσμοθέτησης έχει καθοριστική σημασία για τη μακροπρόθεσμη και τη στρατηγική διασυνοριακή συνεργασία, καθώς αργά ή γρήγορα επιβάλλει τη θέσπιση μόνιμων και δεσμευτικών διασυνοριακών οργανωτικών δομών.
The institutionalisation factor is of crucial importance for longterm and strategic crossborder cooperation, as it sooner or later demands the setting up of permanent and binding crossborder organisational structures.
Ακόμη και όταν οι διαφορετικές συνθήκες νομικού πλαισίου επιβάλλουν (ή επιτρέπουν) συγκεκριμένες οργανωτικές δομές, είναι σημαντικό να αναγνωριστεί ότι η ανάπτυξη διασυνοριακών δομών δεν σημαίνει δημιουργία νέων επιπέδων διακυβέρνησης και νομικών προσώπων, πολύ λιγότερο δε υποκειμένων διεθνούς δικαίου.
Even if different framework conditions may require (or allow for) specific cooperation structures, it is vital to recognise that developing crossborder structures does not mean creating new layers of government and legal entities let alone under international law.
Η ανάπτυξη διασυνοριακών δομών σημαίνει βασικά διασύνδεση φορέων και οργανώσεων του περιφερειακού/τοπικού (και σε ορισμένες περιπτώσεις εθνικού) επιπέδου που συχνά υπάρχουν ήδη και δημιουργία μιας μόνιμης δυνατότητας (πολιτικών, τεχνικών, διοικητικών δομών) συνεργασίας όπως η σύσταση κοινών γραμματειών ή τοπικών γραφείων.
Developing crossborder structures primarily means interlinking players and organisations at regional/local (and in some cases national) level which often already exist, and creating a permanent capacity (political, technical, administrative structures) for cooperation such as establishing joint secretariats or branch offices.
Οι νέες κατευθυντήριες γραμμές του Interreg III για το σκέλος Α αυξάνουν επίσης την ανάγκη θεσμοθέτησης της διασυνοριακής συνεργασίας, καθώς απαιτούν τη σύσταση πραγματικά κοινών δομών για τη διαχείριση των προγραμμάτων και των έργων (βλ. παράρτημα 1).
The new INTERREG III Guidelines for Strand A also increase the need for institutionalisation of crossborder cooperation, as they require the setting up of truly joint structures for the management of programmes and projects (See: Annex 1 ).
Η διαχείριση της συνεργασίας σε επίπεδο έργων μπορεί να ανατεθεί σε υπάρχοντες οργανισμούς σε οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές των συνόρων, αλλά ενδέχεται ενίοτε να απαιτεί τη σύσταση διασυνοριακών δομών σε επίπεδο έργων.
Cooperation at project level can be dealt with by existing bodies on either side of the border, but it may sometimes require the setting up of projectlevel crossborder structures.
Για την διεδαφική συνεργασία, ο παράγοντας της θεσμοθέτησης δεν αποτελεί γενικά απαραίτητη προϋπόθεση της επιτυχίας.
For interterritorial cooperation, the institutionalisation factor is generally not a necessary precondition for success.
Φαίνεται, ωστόσο, πως ένας ορισμένος βαθμός οργανωτικών και διαχειριστικών ικανοτήτων πρέπει να αναπτυχθεί για κάθε υποτύπο διαπεριφερειακής συνεργασίας και οπωσδήποτε για τις πολυμερείς μορφές συνεργασίας τόσο σε επίπεδο έργων όσο και σε επίπεδο στρατηγικής.
It seems however that a certain degree ot organisational and managerial capacities has to be established in every sub-type of interterritorial cooperation, but especially in the framework of multilateral forms of cooperation both at project and at strategic level.
Μολονότι οι εταίροι της συνεργασίας συνήθως αποφασίζουν αυτόνομα το ακριβές οργανωτικό τους πλαίσιο ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε σχήματος συνεργασίας, παρατηρείται εντούτοις μια σαφής τάση αύξησης της εξάρτησης της θεσμοθέτησης από «εξωτερικούς παράγοντες» (π.χ., από τις απαιτήσεις για τη διαχείριση των έργων που χρηματοδοτούνται από την EE).
Although cooperation partners do generally decide autonomously on their precise organisational framework according to the specific needs of each cooperation scheme, one can observe a clear tendency that institutionalisation is increasingly conditioned by "external factors" (e.g. requirements for the management of EU-funded projects).
Η αυξανόμενη σημασία αυτής της τελευταίας πτυχής είναι ιδιαίτερα εμφανής στην περίπτωση των νέων κατευθυντήριων γραμμών του Interreg III C, οι οποίες περιλαμβάνουν διατάξεις που αυξάνουν σημαντικά τις υποχρεώσεις σύστασης αρκετά πολύπλοκων δομών συνεργασίας, τόσο σε επίπεδο στρατηγικής όσο και σε επίπεδο έργων (για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. παράρτημα 1).
The growing importance of this latter aspect is particularly evident in the case of the new INTERREG UIC Guidelines. They contain prescriptions that significantly increase the obligations to set up rather complex cooperation structures, both at strategic and at project level (See more in detail: Annex 1 ).
Στο πλαίσιο της διακρατικής συνεργασίας, η θεσμοθέτηση εξαρτάται ως επί το πλείστον από «εξωτερικούς παράγοντες» και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο για την επιτυχία τόσο σε επίπεδο στρατηγικής όσο και σε επίπεδο έργων.
In the framework of transnational cooperation, institutionalisation is mainly conditioned by "external factors" and plavs a crucial role for success both at strategic and at project level.
Κατά την παρελθούσα περίοδο προγραμματισμού καταβλήθηκαν σημαντικές προσπάθειες για την ανάπτυξη κατάλληλων δομών στρατηγικής διακρατικής συνεργασίας για την επιχειρησιακή/δημοσιονομική διαχείριση των προγραμμάτων (Interreg II C, πειραματικές δράσεις του άρθρο 10).
Significant efforts were made during the previous programming period in establishing appropriate strategic transnational cooperation structures for the operational/financial management of programmes (INTERREG IIC. Art. 10 pilot actions).
Ύπαρξη κατάλληλων γενικών νομικών συνθηκών
Existence of appropriate legal framework conditions
Η ύπαρξη των κατάλληλων συνθηκών νομικού πλαισίου επηρεάζει έντονα τη γενική εξέλιξη της διευρωπαϊκής συνεργασίας.
The existence of appropriate legal framework conditions strongly influences on the overall development of transEuropean cooperation.
Τα σχήματα διασυνοριακής, διαπεριφερειακής και διακρατικής συνεργασίας, ιδιαίτερα, έχουν μεγάλη εξάρτηση από την ύπαρξη των κατάλληλων συνθηκών νομικού πλαισίου, ενώ οι ευρωπαϊκές ενώσεις που συγκροτούνται από τις τοπικές και περιφερειακές αρχές μοιάζουν να λειτουργούν αρκετά ικανοποιητικά και βάσει των εθνικών νομικών διατάξεων (του εταιρικού δικαίου).
Crossborder, interterritorial and transnational cooperation schemes are particularly dependent on the existence of adequate legal framework conditions, whereas European associations set up by local and regional authorities seem to operate quite satisfactory on the ground of national legal provisions (associative law).
Οι συνθήκες νομικού πλαισίου βοηθούν να δημιουργηθεί μια στέρεη εξωτερική νομιμότητα των οχημάτων συνεργασίας στο ευρύτερο περιβάλλον τους (π.χ., πολίτες, άλλες πολιτικές ή διοικητικές δομές κοκ.) και διευκολύνουν την ανάπτυξη διαφανών και δημοκρατικών δομών για την εσωτερική τους λειτουργία.
Legal framework conditions help to create a solid external legitimacy for cooperation schemes vis à vis their environment (e.g. citizens, other political or administrative structures) and facilitate the setting up of transparent and democratic structures for their internal functioning.
Για τη διερεύνηση των πρακτικών υποδηλώσεων αυτού του παράγοντα, πρέπει να εξεταστούν δύο βασικές παράμετροι:
A discussion of the practical implications of this factor has to consider two essential dimensions:
• η δυνατότητα των εγχώριων εξουσιών των τοπικών/περιφερειακών αρχών να συμμετέχουν σε εξωτερικές δράσεις συνεργασίας και • η σύναψη συμφωνιών μεταξύ των κρατών που διευκολύνουν και ενθαρρύνουν τις εξωτερικές δραστηριότητες συνεργασίας των εδαφικών διοικητικών αρχών.
• The availability of domestic powers to local/regional authorities for an engagement in external cooperation activities. • The conclusion of agreements between States that facilitate and foster external cooperation activities of territorial authorities.
Η «δυνατότητα των εγχώριων εξουσιών να συμμετέχουν σε δράσεις εξωτερικής συνεργασίας» είναι μια πρώτη πτυχή που συμβάλλει στη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών νομικού πλαισίου για συνεργασία.
The "availability of domestic powers for external cooperation" is a first aspect that contributes to create appropriate legal framework conditions for cooperation.
Διαδραματίζει, γενικά, σημαντικό πρακτικό ρόλο λόγω του ότι οι περιφερειακές και τοπικές αρχές ανά την Ευρώπη έχουν διαφορετικές συνταγματικές/επ'ισημες νομικές δυνατότητες συμμετοχής σε εξωτερικές δραστηριότητες συνεργασίας.
It generally plays an important practical role due to the fact that regional and local authorities throughout Europe have varying constitutional/formal legal possibilities to engage in external cooperation activities.
Γι' αυτό, το Συμβούλιο της Ευρώπης, στη σύμβαση-πλαίσιο που υιοθέτησε στη Μαδρίτη και στα δύο πρόσθετα πρωτοκολλά της, ζητεί από τα κράτη να αναγνωρίσουν και να σέβονται εντός της δικαιοδοσίας τους το δικαίωμα των εδαφικών διοικητικών αρχών να συμμετέχουν σε διασυνοριακές ή διαπεριφερειακές συνεργασίες (π.χ., χορηγώντας στις εδαφικές διοικητικές αρχές την άδεια να συνάπτουν ιδιαίτερες συμφωνίες συνεργασίας).
The Council of Europe, in its Madrid Outline Convention and the two additional protocols, therefore demands that States recognise and respect within their jurisdiction the right of territorial authorities to engage in crossborder or interterritorial cooperation (e.g. by granting permission to territorial authorities to conclude specific cooperation agreements).
• Έχει επιτευχθεί σημαντική πρόοδος στο πεδίο της διασυνοριακής συνεργασίας, όπου πολλές εθνικές έννομες τάξεις επιτρέπουν επίσημα στο περιφερειακό/τοπικό επίπεδο να συμμετέχει άμεσα σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες συνεργασίας και, κατόπιν, στη διαχείριση συγκεκριμένων προγραμμάτων στήριξης.
• Significant progress has been achieved in the field of crossborder cooperation, where a large number of national legal systems formally enables the regional/local level to directly participate in specific cooperation initiatives and subsequently in the management of specific support programmes.
• ΣΤΟ πεδίο της διεδαφικής και διακρατικής συνεργασίας, η τρέχουσα πρακτική της συμμετοχής των εδαφικών διοικητικών αρχών δεν έχει αναγνωριστεί ακόμα επίσημα και τυπικά από τα κράτη της Ευρώπης.
• In the field of interterritorial and transnational cooperation, the current practice of involving territorial authorities still has not received official and formal recognition by the States in Europe.
Η πρακτική επίδραση της δυνατότητας των εγχώριων εξουσιών να συμμετέχουν σε δράσεις εξωτερικής συνεργασίας είναι, ωστόσο, κυμαινόμενη.
The practical influence of the availability of external powers on cooperation is however variable.
Πολλά παραδείγματα συνεργασιών δείχνουν ότι τα
Many cooperation examples demonstrate that problems related to a restrictive national legal framework can be partly compensated in the short run by aspects such as high motivation and flexible or pragmatic action.
Η πείρα δείχνει, επίσης, ότι το «υψηλό επίπεδο εγχώριων εξουσιών εξωτερικής συνεργασίας» ή η «ομοιογένεια των δομών των αρμοδιοτήτων» στο εσωτερικό δεδομένης εταιρικής σχέσης δεν αποτελεί αυτόματα εγγύηση «συνεργασίας καλής ποιότητας» ή «αποτελεσμάτων υψηλού επιπέδου».
Experience also shows that a "high level of domestic powers for external cooperation" or a "homogeneity of competence structures" within a given partnership is not an automatic guarantee for a "good quality of cooperation" or a "high level of outputs".
Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, οι πραγματιστικές λύσεις ενδέχεται να χάσουν την ικανότητα τους να λύνουν τα προβλήματα, ιδίως εάν οι επικεφαλής εταίροι (και προωθητές) της συνεργασίας αναθεωρήσουν την αρχική τους δέσμευση ή εάν το προσωπικό που προηγουμένως επεδείκνυε έντονο ενδιαφέρον «εγκαταλείψει» τη συνεργασία.
In a long term perspective, however, pragmatic solutions may shed their problem solvingcapacity, especially if leading players in the cooperation (motors) revise their previous commitment or if highly motivated personnel "quit" the cooperation.
Η «σύναψη κρατικών συμφωνιών» είναι μια δεύτερη πτυχή που συμβάλλει στη δημιουργία κατάλληλων γενικών νομικών συνθηκών για διευρωπαϊκές συνεργασίες.
The "conclusion of agreements between states" is a second aspect that contributes to creating adequate legal framework conditions for transEuropean cooperation.
Αυτές οι διακρατικές συμφωνίες καθορίζουν επακριβώς το πλαίσιο, τις μορφές και τα όρια των δραστηριοτήτων εξωτερικής συνεργασίας που μπορούν να αναληφθούν από τις εδαφικές διοικητικές αρχές και εξαλείφουν τις νομικές ασάφειες που ενδέχεται να δημιουργήσουν προβλήματα ή να παρακωλύσουν την ομαλή εξέλιξη της συνεργασίας.
These interstate agreements normally define precisely the context, forms and limits of external cooperation activities to be undertaken by territorial authorities and eliminate legal uncertainties likely to create problems or hamper the smooth running of cooperation.
Μέχρι σήμερα, διάφορες μορφές άμεσα εφαρμόσιμων συνθηκών ή συμφωνιών έχουν συναφθεί μόνο για τη διασυνοριακή συνεργασία (π.χ., συνθήκες, συμφωνίες), ως επί το πλείστον από διεθνείς οργανισμούς ή εθνικές κυβερνήσεις, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και από περιφερειακές αρχές με αυτόνομη νομοθετική εξουσία (π.χ., «συμφωνία του Mainz»).
To date, various forms of directly applicable treaties or agreements have only been concluded for crossborder cooperation (e.g. treaties, agreements), mostly in the framework ol' international organisations or between national aovernments and in some cases also between
Οι συμφωνίες αυτές αποτέλεσαν γενικά πρόσφορη βάση για την έναρξη διασυνοριακών συνεργασιών σε επίπεδο έργων ή για τη δημιουργία και τη λειτουργία διασυνοριακών δομών σε επίπεδο στρατηγικής.
"Mainz Agreement"). These agreements have generally provided a suitable basis for the launch of crossborder cooperation at project level or the creation and operation of crossborder structures at strategic level.
Παρά την ποικιλία των υφιστάμενων γενικών νομικών μέσων, ένας αριθμός νομικών εμποδίων και περιορισμών εξακολουθεί να ανακόπτει ή να εμποδίζει την άμεση συμμετοχή των διασυνοριακών περιφερειών (περιφερειακών και τοπικών αρχών) και άλλων φορέων στη διαχείριση των διασυνοριακών προγραμμάτων ή έργων.
Despite the variety of existing legal framework instruments, a number of legal obstacles or restrictions still held back or hinder direct participation of crossborder regions (regional and local bodies) and other players in the management of crossborder programmes or projects. These obstacles relate to several aspects:
Τα εμπόδια αυτά σχετίζονται με διάφορες πτυχές: • Επί του παρόντος, δεν υπάρχει ενιαίο πανευρωπαϊκό μέσο για τη στρατηγική διασυνοριακή συνεργασία, το οποίο να βασίζεται στο δημόσιο δίκαιο.
• Currently, there is no single Europeanwide instrument for strategic crossborder cooperation based on public law.
Οι δραστηριότητες και η υλοποίηση των επιμέρους προγραμμάτων εξακολουθούν να διέπονται από διμερείς/πολυμερείς κρατικές συμφωνίες, οι οποίες εξαρτώνται προπαντός από την πολιτική βούληση των ενδιαφερόμενων εταίρων.
Activities and the implementation of specific programmes continue to be governed by bilateral/multilateral agreements between states that depend above all on the political will of the partners concerned.
Ο βαθμός συμμετοχής των περιφερειακών/τοπικών δημόσιων αρχών στη διασυνοριακή συνεργασία που προβλέπεται από αυτές τις διεθνείς συμφωνίες ποικίλλει ανά την Ευρώπη.
The degree of participation of regional/local public bodies in crossborder cooperation provided for by these international agreements varies throughout Europe.
Αυτό επηρεάζει άμεσα τον τρέχοντα βαθμό συγκέντρωσης/ αποκέντρωσης της διαχείρισης των διασυνοριακών προγραμμάτων.
This directly affects the current degree of centralisation/ decentralisation in the management of crossborder programmes.
Ευρείες διαφορές μεταξύ των συμφωνιών αυτών παρατηρούνται, επίσης, όσον αφορά τον βαθμό συμμετοχής στη διασυνοριακή συνεργασία φορέων που διέπονται από το ιδιωτικό δίκαιο215.
Wide variations between these agreements can also be observed as regards the participation of private law based entities in crossborder cooperation.2"
• Εφόσον οι δημόσιοι πόροι ελέγχονται, οι διασυνοριακές συνεργασίες που βασίζονται στο ιδιωτικό δίκαιο μπορούν να διαχειρίζονται προγράμματα που έχουν αναπτυχθεί και υλοποιούνται από δημόσιους φορείς.
• Given the fact that the public funds are controlled, crossborder cooperation, which is based upon private law, is in a position to manage programmes, which have been developed and implemented by public bodies.
Ωστόσο, οι μορφές συνεργασίας που βασίζονται στο δημόσιο δίκαιο προχωρούν πιο πέρα και εγγυώνται μεγαλύτερη δημοκρατική συμμετοχή.
However, forms of cooperation based upon public law go further and guarantee greater democratic involvement.
• Οι διασυνοριακές συνεργασίες σε επίπεδο έργων συχνά πρέπει να χρησιμοποιούν νομικά μέσα που βασίζονται στο ευρωπαϊκό δίκαιο ή σε εθνικές νομικές διατάξεις, που συχνά υπόκεινται σε περιορισμούς.
• Crossborder cooperation at project level often has to use legal instruments based on European law or national legal provisions, which are frequently subject to a number of limitations.
Ορισμένα νομικά μέσα προσφέρονται μόνο για ειδικότερες διασυνοριακές πρωτοβουλίες συνεργασίας οικονομικής ή εμπορικής φύσεως (π.χ., τους ΕΟΟΣ).
Certain legal instruments only lend themselves to more specific crossborder cooperation initiatives of an economic or commercial nature (e.g. the EEIGs).