natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συναφώς, η δέκατη ένατη και η εικοστή τέταρτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2005/85, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα, όπου γίνεται αναφορά στην πολιτική βαρύτητα του χαρακτηρισμού τρίτων χωρών ως ασφαλών χωρών καταγωγής και στις συνέπειες που μπορεί να έχει ο ορισμός της έννοιας «ασφαλείς [ευρωπαϊκές] τρίτες χώρες» για τους αιτούντες άσυλο αντιστοίχως, έχουν ως σκοπό να διευκρινίσουν τους λόγους για τους οποίους απαιτείται διαβούλευση με το Κοινοβούλιο πριν από τη θέσπιση και την τυχόν τροποποίηση των καταλόγων ασφαλών χωρών και όχι να αιτιολογήσουν επαρκώς την απόφαση του
In that regard, the grounds set out in recitals 19 and 24 in the preamble to Directive 2005/85 on minimum standards on procedures in Member States for granting and withdrawing refugee status, which relate respectively to the political importance of the designation of safe countries of origin and to the potential consequences for asylum applicants of the safe third country concept, are conducive to justifying the consultation of the Parliament in respect of the establishment of the lists of safe countries and the amendments to be made to them, but not to justifying sufficiently a reser-
Η τυχόν αναγνώριση υπέρ ενός κοινοτικού οργάνου της δυνατότητας να δημιουργεί νέες νομικές βάσεις με διατάξεις του παράγωγου δικαίου, ανεξαρτήτως του αν η προβλεπόμενη διαδικασία εκδόσεως μιας πράξεως καθίσταται
To acknowledge that an institution can establish secondary legal bases, whether for the purpose of strengthening or easing the detailed rules for the adoption of an act, would be tantamount to
ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ περισσότερο ή λιγότερο περίπλοκη, θα ισοδυναμούσε με απονομή στο κοινοτικό αυτό όργανο νομοθετικής εξουσίας, υπερβαίνουσας τα όρια που προβλέπει σχετικώς η Συνθήκη.
PARLIAMENT v COUNCIL according that institution a legislative power which exceeds that provided for by the Treaty.
Τούτο θα σήμαινε ότι παρέχεται σε αυτό το κοινοτικό όργανο η δυνατότητα να παραβιάζει την αρχή της θεσμικής ισορροπίας μεταξύ των κοινοτικών οργάνων, κατά την οποία κάθε κοινοτικό όργανο πρέπει να ασκεί τις αρμοδιότητές του σεβόμενο τις αρμοδιότητες των άλλων.
It would also enable the institution concerned to undermine the principle of institutional balance which requires that each of the institutions must exercise its powers with due regard for the powers of the other institutions.
Επιτροπή της ασκήσεως εκτελεστικών αρμοδιοτήτων ή με τη διατήρηση από το Συμβούλιο του δικαιώματος ασκήσεως των αρμοδιοτήτων αυτών, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παραγράφου 1 ή της παραγράφου 5 του άρθρου 67 ΕΚ, πρέπει να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αν το Συμβούλιο, εκδίδοντας την οδηγία 2005/85, θέσπισε κοινοτική νομοθεσία περί καθορισμού των κοινών κανόνων και των βασικών αρχών που διέπουν τους τομείς στους οποίους αναφέρεται το άρθρο 63, πρώτο εδάφιο, σημεία 1 και 2, στοιχείο α΄, ΕΚ.
of a delegation or reservation of implementing powers, fall within paragraphs (1) or (5) of Article 67 EC, it is necessary to assess whether, with the adoption of Directive 2005/85 on minimum standards on procedures in Member States for granting and withdrawing refugee status, the Council has adopted Community legislation defining the common rules and basic principles governing the issues covered by points 1 and 2(a) of the first paragraph of Article 63 EC.
Εξάλλου, η ύπαρξη προγενέστερης πρακτικής, συνιστάμενης στη δημιουργία νομικών βάσεων με πράξεις του παράγωγου δικαίου, δεν είναι δυνατό να θεμελιώσει παρέκκλιση από τους κανόνες της Συνθήκης και δεν μπορεί, επομένως, να δημιουργήσει προηγούμενο που δεσμεύει τα κοινοτικά όργανα.
Furthermore, the existence of an earlier practice of establishing secondary legal bases cannot derogate from the rules laid down in the Treaty and cannot therefore create a precedent binding on the institutions.
(βλ. σκέψεις 54-57, 60)
(see paras 54-57, 60)
Δεδομένου ότι η οδηγία 2005/85 θεσπίζει λεπτομερή κριτήρια, βάσει των οποίων μπορούν ακολούθως να καταρτιστούν οι κατάλογοι ασφαλών χωρών, το Συμβούλιο, εκδίδοντας αυτή τη νομοθετική πράξη, θέσπισε «κοινοτική νομοθεσία η οποία […] καθορίζει τους κοινούς κανόνες και τις βασικές αρχές» κατά την έννοια του άρθρου 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ, οπότε πρέπει να εφαρμοστεί η διαδικασία συναποφάσεως.
Since Directive 2005/85 adopts detailed criteria enabling the lists of safe countries to be established subsequently, the Council has, by that legislative act, adopted ‘Community legislation defining the common rules and basic principles’ within the meaning of the first indent of Article 67(5) EC, and therefore the co-decision procedure is applicable.
Προκειμένου να διευκρινιστεί αν είτε η δια νομοθετικής πράξεως θέσπιση και τροποποίηση των καταλόγων ασφαλών χωρών είτε η ενδεχόμενη απόφαση περί εφαρμογής του άρθρου 202, τρίτη περίπτωση, ΕΚ, με την ανάθεση στην
In order to determine whether the future adoption and amendment of the lists of safe countries through legislation or any decision to apply the third indent of Article 202 EC, in the form
(βλ. σκέψεις 63, 65-66)
(see paras 63, 65, 66)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-133/06
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-133/06
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑM.
OPINION OF ADVOCATE GENERALPOIARES MADURO delivered on 27 September 2007 1 refugee status 2and, alternatively, of the whole of that directive.
Η επίδικη οδηγία στηρίζεται στο άρθρο 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 1, στοιχείο δ΄, ΕΚ, το οποίο ορίζει τα εξής:
The contested directive is based on point 1(d) of the first paragraph of Article 63 EC which provides: ‘The Council, acting in accordance with the procedure referred to in Article 67, shall, within a period of five years after the entry into force of the Treaty of Amsterdam, adopt:
1) μέτρα περί ασύλου […] στους ακόλουθους τομείς:
measures on asylum … within the following areas:
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγή δυνάμει του άρθρου 230, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, με την οποία ζητεί, κυρίως, την ακύρωση των
On the basis of the first paragraph of Article 230(1) EC, the European Parliament brought an action before the Court of Justice for the annulment, primarily, of Articles 29(1) and (2) and 36(3) of Council Directive 2005/85/EC of 1 December 2005 on minimum standards on procedures in Member States for granting and withdrawing
2 — ΕΕ L 326, σ.
2 — OJ 2005 L 326, p. 13.
— το Συμβούλιο, αποφασίζοντας ομόφωνα μετά από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, λαμβάνει απόφαση ούτως ώστε το σύνολο ή μέρος των τομέων που καλύπτονται από τον παρόντα τίτλο να ρυθμίζονται από τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 251 [ΕΚ] και να προσαρμοστούν οι διατάξεις που αφορούν την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου.»
(d) minimum standards on procedures in Member States for granting or withdrawing refugee status;’ providing for all or parts of the areas covered by this Title to be governed by the procedure referred to in Article 251 and adapting the provisions relating to the powers of the Court of Justice’.
Η επίδικη οδηγία εκδόθηκε με ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου, βάσει προτάσεως της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και κατόπιν διαβουλεύσεως με το Κοινοβούλιο, σύμφωνα με το άρθρο 67, παράγραφος 1, ΕΚ, το οποίο έχει ως εξής:
Directive 2005/85 was adopted unanimously by the Council on a proposal from the Commission and after consulting the European Parliament, in accordance with Article 67(1) EC which provides: ‘During a transitional period of five years following the entry into force of the Treaty of Amsterdam, the Council shall act unanimously on a proposal from the Commission … and after consulting the European Parliament’.
Εντούτοις, η απόφαση 2004/927/ΕΚ 3, η οποία αφορά τη μετάβαση στη διαδι-
However, as is apparent from the recital 4 in the preamble to Decision 2004/927/EC concerning the transition to co-decision procedures adopted by the Council on 22 December 2004 pursuant to the second indent of Article 67(2) (‘bridge decision’) 3, that decision does not affect the provisions of Article 67(5) EC.
Το άρθρο 67, παράγραφος 5, ΕΚ ορίζει μεν, κατά παρέκκλιση από την παράγραφό του 1, ότι τα προβλεπόμενα από το άρθρο 63, σημείο 1, ΕΚ μέτρα θεσπίζονται κατά τη διαδικασία του άρθρου 251 ΕΚ, πλην όμως υπό την προϋπόθεση ότι «θα έχει θεσπιστεί προηγουμένως από το Συμβούλιο, σύμφωνα με την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου, κοινοτική νομοθεσία η οποία θα καθορίζει τους κοινούς κανόνες και τις βασικές αρχές που διέπουν τους τομείς αυτούς».
While Article 67(5) EC, by derogation from paragraph 1 thereto, provides for the adoption, in accordance with the procedure referred to in Article 251 EC of the measures provided for in Article 63(1) EC, that is only ‘provided that the Council has previously adopted, in accordance with paragraph 1 of this article, Community legislation defining the common rules and basic principles governing these issues’.
Σκοπός της επίδικης οδηγίας είναι ακριβώς να καθορίσει τους κοινούς κανόνες και τις βασικές αρχές που διέπουν τη διαδικασία χορηγήσεως και ανακλήσεως του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη.
The contested directive specifically aims to set out the common rules and basic principles governing the procedures in Member States for granting or withdrawing refugee status.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, οι προσβαλλόμενες διατάξεις της επίδικης οδηγίας
For that purpose, the contested provisions of Directive 2005/85 authorise the Council, acting by a qualified majority on a proposal
3 — ΕΕ L 396, σ. 45.
3 — OJ 2004 L 396, p. 45.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-133/06
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-133/06 breach of essential procedural requirements and a breach of the principle of cooperation in good faith.
Συμβουλίου, ελλιπή αιτιολογία, η οποία συνιστά παράβαση ουσιώδους τύπου και παραβίαση της αρχής της αγαστής συνεργασίας.
The first two pleas raise the central question in this case, which justified its assignment to the Grand Chamber, that of whether it is possible for the Community legislature to have recourse to secondary legal bases.
Θα ασχοληθώ, κατ’ αρχάς, με το βάσιμο αυτών των λόγων ακυρώσεως, τους οποίους θα εξετάσω από κοινού, δεδομένου ότι τα επιχειρήματα που προβάλλονται προς στήριξη καθενός από αυτούς συνδέονται πολύ στενά.
I will first turn my attention to an assessment of the merits of those two pleas and, as the arguments put forward in support of each one are not easily dissociable, I will examine them together.
εξουσιοδοτούν το Συμβούλιο να θεσπίσει και να τροποποιεί, αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία βάσει προτάσεως της Επιτροπής και κατόπιν διαβουλεύσεως με το Κοινοβούλιο, αφενός, τον κοινό ελάχιστο κατάλογο τρίτων χωρών που θεωρούνται από τα κράτη μέλη ως ασφαλείς χώρες καταγωγής, ο οποίος αποτελεί το αντικείμενο του άρθρου 29, παράγραφοι 1 και 2, και, αφετέρου, τον κοινό κατάλογο ασφαλών ευρωπαϊκών τρίτων χωρών, ο οποίος αποτελεί το αντικείμενο του άρθρου 36, παράγραφος 3 (στο εξής: κατάλογοι ασφαλών χωρών).
from the Commission and after consultation of the European Parliament, to adopt and to amend, first, a minimum common list of third countries which are to be regarded by Member States as safe countries of origin, which is the object of Article 29(1) and (2) and, second, a common list of European safe third countries, which is the object of Article 36(3) (‘the lists of safe countries’).
Αυτοί οι κατάλογοι ασφαλών χωρών θα θεσπιστούν κατ’ εφαρμογήν, αφενός, των προβλεπομένων από το παράρτημα ΙΙ της επίδικης οδηγίας κριτηρίων καθορισμού των ασφαλών τρίτων χωρών και, αφετέρου, των διαλαμβανομένων στο άρθρο 36, παράγραφος 2, της επίδικης οδηγίας κριτηρίων καθορισμού των ασφαλών ευρωπαϊκών τρίτων χωρών.
Those lists of safe countries are to be adopted by applying the criteria for the designation of safe third countries set out in Annex II to that directive and the criteria for the designation of European safe countries set out in Article 36(2) of the directive.
II — Το βάσιμο της προσφυγής
II — Merits of the action
Με την υπό κρίση προσφυγή, το Κοινοβούλιο προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Συμβούλιο ότι δημιούργησε με τις προσβαλλόμενες διατάξεις του παράγωγου δικαίου νομικές βάσεις που το εξουσιοδοτούν να θεσπίσει και να τροποποιεί τους καταλόγους ασφαλών χωρών με διαδικασία που παρεκκλίνει από εκείνη που ορίζει το άρθρο 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ, το οποίο προβλέπει την υπό προϋποθέσεις εφαρμογή της διαδικασίας συναποφάσεως.
By this action, the Parliament essentially alleges that the Council, by means of the contested provisions, created secondary legal bases which enable it to adopt and amend the lists of safe countries according to a procedure which derogates from that of the first indent of Article 67(5) EC, which, subject to conditions, provides for co-decision.
Η προϋπόθεση αυτή πληρούται μόνο σε περίπτωση που η ακύρωση των προσβαλλομένων διατάξεων δεν θα μετέβαλλε την ουσία της οικείας πράξεως 5.
annulment of the contested provisions would not alter the substance of the measure.
Στην υπό κρίση υπόθεση, είναι προφανές ότι η τυχόν ακύρωση των προσβαλλομένων διατάξεων δεν θα μετέβαλλε την ουσία της επίδικης οδηγίας, οπότε το κύριο αίτημα είναι παραδεκτό.
5In the case submitted for our consideration, the annulment of the contested provisions clearly would not alter the substance of the contested directive, with the result that the principal heads of claim are admissible.
4 — Βλ. απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2002, C-29/99, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2002, σ. I-11221, σκέψεις 45 και 46).
4 — See Case C-29/99 Commission v Council [2002] ECR I-11221, paragraphs 45 and 46.
5 — Βλ. απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, C-239/01, Γερμανία κατά Επιτροπής (Συλλογή 2003, σ. I-10333, σκέψεις 34 έως 37).
5 — See Case C-239/01 Germany v Commission [2003] ECR I-10333, paragraphs 34 to 37.
Το Κοινοβούλιο προβάλλει τυπικώς, προς στήριξη των αιτημάτων του, τέσσερις λόγους ακυρώσεως: παράβαση της Συνθήκης λόγω εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 67, παράγραφος 5, ΕΚ, αναρμοδιότητα του
The Parliament formally submits four pleas in law supporting its claim for annulment: infringement of the Treaty stemming from disregard of Article 67(5) EC, the Council’s lack of competence, an insufficient statement of reasons constituting a
Δεύτερον, η διαδικασία συναποφάσεως πρέπει να εφαρμοστεί, εφόσον οι κατάλογοι ασφαλών χωρών δεν μπορούν να θεσπιστούν και να τροποποιούνται με τη λήψη εκτελεστικών μέτρων.
A — The pleas relating to infringement of the Treaty and lack of competence common rules and basic principles applicable to that issue the final element of the ‘necessary legislation’ to use the Parliament’s expression; the co-decision procedure is now necessary, since the adoption and amendment of the lists of safe countries cannot be the subject of measures of an executive nature.
Θα αναφερθώ εν συντομία σε αυτές τις δύο προϋποθέσεις, μολονότι, όπως θα εξηγήσω στη συνέχεια, η εκτίμηση της βασιμότητας των λόγων ακυρώσεως που αντλούνται από αναρμοδιότητα και από παράβαση της Συνθήκης μπορεί να γίνει και χωρίς να εξεταστεί το αν οι προϋποθέσεις αυτές ασκούν επιρροή.
Those are the two assumptions which I shall touch on briefly even though, as I am going to demonstrate, it is not necessary to examine their relevance for the purpose of assessing the merits of the pleas of lack of competence and infringement of the Treaty.
Αποτέλεσε η έκδοση της οδηγίας 2005/85 το τελευταίο στάδιο για τη θέσπιση της αναγκαίας νομοθεσίας;
Directive 2005/85 — the final stage of the necessary legislation?
Το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι το Συμβούλιο, επιφυλάσσοντας στον εαυτό του, με τα άρθρα 29, παράγραφοι 1 και 2, και 36, παράγραφος 3, της επίδικης οδηγίας, την εξουσία να θεσπίσει και να τροποποιεί τους καταλόγους ασφαλών χωρών κατόπιν απλής διαβουλεύσεως με το Κοινοβούλιο, αφενός, παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ, οι οποίες προβλέπουν την εφαρμογή της διαδικασίας συναποφάσεως, και, αφετέρου, ενήργησε καθ’ υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του, δεδομένου ότι δεν έχει την εξουσία να δημιουργήσει, με πράξη του παράγωγου δικαίου, νομική βάση για την περαιτέρω έκδοση πράξεων του παράγωγου δικαίου με διαδικασία απλούστερη από εκείνη που θεσπίζει η Συνθήκη, εφόσον οι πράξεις αυτές δεν συνιστούν εκτελεστικά μέτρα.
According to the Parliament, by reserving to itself, by Articles 29(1) and (2) and 36(3) of the contested directive, the adoption and amendment of the lists of safe countries after mere consultation of the Parliament, the Council simultaneously infringed the provisions of the first indent of Article 67(5) EC which provides for the co-decision procedure and acted without the competence to do so; the Council is not authorised to establish, in a piece of secondary legislation, a legal basis for the adoption of successive acts of secondary legislation according to a procedure other than that laid down by the Treaty, where those acts of secondary legislation do not have the character of implementing measures.
Είναι πρόδηλον ότι οι δύο αυτοί λόγοι ακυρώσεως είναι αδιαχώριστοι: αν το Συμβούλιο είχε την εξουσία να δημιουργήσει νομική βάση με πράξη του παράγωγου δικαίου, δεν θα ετίθετο ζήτημα εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 67, παράγραφος 5, ΕΚ·πράγματι, στην περίπτωση αυτή, η θέσπιση των καταλόγων ασφαλών χωρών θα μπορούσε νομίμως να στηριχθεί σε περιεχόμενη σε πράξη του παράγωγου δικαίου νομική βάση, και όχι στις διατάξεις της Συνθήκης.
It is apparent that the two pleas are inseparable: if the Council had the competence to have recourse to secondary legal bases, it could not have infringed Article 67(5) EC; in that case, the lists of safe countries will be adopted correctly on the basis of secondary legal bases and not on the basis of the Treaty provisions.
Πρώτον, το άρθρο 67, παράγραφος 5, ΕΚ επιβάλλει την εφαρμογή της διαδικασίας συναποφάσεως για τη θέσπιση των καταλόγων ασφαλών χωρών, στο μέτρο που η έκδοση της επίδικης οδηγίας αποτέλεσε την τελευταία φάση για τον εκ μέρους του κοινοτικού νομοθέτη καθορισμό των
That argument of the Parliament is based on two fundamental assumptions: that Article 67(5) EC requires the lists of safe countries to be adopted according to the co-decision procedure, inasmuch as the contested directive constituted the final stage in the determination by the legislature of the
Το άρθρο 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ ορίζει ότι το Συμβούλιο θεσπίζει τα μέτρα που προβλέπει το άρθρο 63, πρώτο εδάφιο, σημεία 1 και 2, στοιχείο α΄, ΕΚ με τη διαδικασία συναποφάσεως του άρθρου 251 ΕΚ, εφόσον έχει θεσπίσει προηγουμένως «κοινοτική νομοθεσία η οποία […] καθορίζει τους κοινούς κανόνες και τις βασικές αρχές που διέπουν τους τομείς αυτούς», δηλαδή την πολιτική ασύλου κατά την έννοια του άρθρου 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 1, ΕΚ και ορισμένα από τα μέτρα για τους πρόσφυγες και τους εκτοπισθέντες, συγκεκριμένα εκείνα που προβλέπει το άρθρο 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, στοιχείο α΄, ΕΚ.
The first indent of Article 67(5) EC provides that the Council is to adopt the measures provided for in Article 63(1) and (2)(a) EC in accordance with the co-deci-sion procedure referred to in Article 251 EC provided that it has adopted ‘Community legislation defining the common rules and basic principles governing these issues’, that is to say governing the asylum policy provided for by Article 63(1) EC and some of the measures on refugees and displaced persons, those referred to in Article 63 2(a) (EC).
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-133/06
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-133/06 and, on that basis, come under the consultation procedure, it would certainly constitute the final stage thereof.
Κατά συνέπεια, η διαδικασία συναποφάσεως θα πρέπει να εφαρμόζεται, τουλάχιστον, για τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις αυτών των καταλόγων, αντιθέτως προς ό,τι προβλέπουν οι προσβαλλόμενες διατάξεις [της οδηγίας 2005/85] που περιέχουν τις επίμαχες νομικές βάσεις.
Consequently, the subsequent amendment of those lists should follow the co-decision procedure, contrary to what the contested secondary legal bases provide.
Στην αντίθετη περίπτωση, το Συμβούλιο θα μπορούσε να μεταθέτει επ’ αόριστον τον καθορισμό των κοινών κανόνων και των βασικών αρχών και, επομένως, τη μετάβαση στη διαδικασία συναποφάσεως.
Failing that, the Council could delay indefinitely completion of the task of determining the common rules and basic principles and, therefore, the transition to the co-decision procedure.
Το Συμβούλιο αντιτείνει ότι η έννοια «αναγκαία νομοθεσία» είναι ασαφής και εναπόκειται στον ίδιο τον νομοθέτη, δηλαδή, εν προκειμένω, στο Συμβούλιο, να προσδιορίσει το ακριβές περιεχόμενό της.
The Council contends that ‘necessary legislation’ is a vague concept the meaning of which can be defined only by the legislature, in this case the Council.
Το Συμβούλιο έκρινε, στην περίπτωση αυτή, ότι οι κατάλογοι ασφαλών χωρών αποτελούν τμήμα της κοινοτικής νομοθεσίας που καθορίζει τους κοινούς κανόνες και τις βασικές αρχές που διέπουν τον τομέα του ασύλου.
In the present case, the Council took the view that the establishment of the list of safe countries and the list of European safe countries forms part of the Community legislation defining the common rules and basic principles on asylum.
Μάλιστα, επιχείρησε να ενσωματώσει τους καταλόγους αυτούς στην επίδικη οδηγία.
Moreover, it endeavoured to adopt them in the actual body of the contested directive.
στους οικείους τομείς και, ειδικότερα, για την κατάρτιση των καταλόγων ασφαλών χωρών.
contested directive, with the result that the co-decision procedure henceforth applies in respect of the adoption of any subsequent measure on those matters, in particular in respect of the establishment of the lists of safe countries.
Συγκεκριμένα, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι η έκδοση της επίδικης οδηγίας αποτέλεσε το τελευταίο στάδιο για τη θέσπιση της αναγκαίας νομοθεσίας, η οποία απαιτείται, κατά το άρθρο 67, παράγραφος 5, ΕΚ, προκειμένου να πραγματοποιηθεί η μετάβαση στη διαδικασία συναποφάσεως· το βασικό νομικό πλαίσιο που διέπει τους τομείς του άρθρου 63, πρώτο εδάφιο, σημεία 1 και 2, στοιχείο α΄, ΕΚ πρέπει να θεωρηθεί πλήρες, αν ληφθούν υπόψη και τα νομοθετικά μέτρα που είχαν ήδη θεσπιστεί.
The contested directive constitutes the final stage of the necessary legislation required by Article 67(5) EC for the transition to co-decision; the basic legal framework in respect of Article 63(1) and 2(a) EC is now complete, given the legislative measures already adopted.
Συναφώς, το Κοινοβούλιο απαριθμεί τις ακόλουθες πράξεις: τον κανονισμό (ΕΚ) 343/2003 του Συμβουλίου, της 18ης Φεβρουαρίου 2003, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας 6, ο οποίος εκδόθηκε βάσει του άρθρου 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 1, στοιχείο α΄, ΕΚ·την οδηγία 2003/9/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 2003, σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων άσυλο στα κράτη μέλη 7, η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 1, στοιχείο β΄, ΕΚ, και την οδηγία 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους 8, η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 63, πρώτο εδάφιο, σημεία 1, στοιχείο γ΄, 2, στοιχείο α΄, και 3, στοιχείο α΄, ΕΚ.
The Parliament mentions the following measures: Council Regulation (EC) No 343/2003 of 18 February 2003 establishing the criteria and mechanisms for determining the Member State responsible for examining an asylum application lodged in one of the Member States by a third-country national, 6a regulation based on Article 63(1)(a) EC; Council Directive 2003/9/EC of 27 January 2003 laying down minimum standards for the reception of asylum seekers 7based on Article 63(1)(b) EC; Council Directive 2004/83/EC of 29 April 2004 on minimum standards for the qualification and status of third country nationals or stateless persons as refugees or as persons who otherwise need international protection and the content of the protection granted, 8a directive based on Article 63(1)(c), (2)(a) and (3)(a) EC.