natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επιπλέον, επειδή, όπως θα δούμε, αμφότεροι οι όροι αυτοί δεν έχουν στις δύο διατάξεις της οδηγίας αυτονόητη ερμηνεία, η χρήση του άρθρου 16, παράγραφος 3, για τη διευκρίνιση του όρου «επηρεάζεται» του άρθρου 4, παράγραφος 1, αντιστοιχεί, από νομικής απόψεως, σε έναν τυφλό που βοηθά έναν άλλο τυφλό να βγουν από λαβύρινθο.
Moreover, given that the meaning of the two provisions of the directive is not absolutely clear, as will be seen, it would appear that recourse to Article 16(3) in order to clarify the term ‘affected’ in Article 4(1) would be the legal equivalent of a blind person leading another blind person out of a labyrinth.
να διαπράξει τόσο χονδροειδή πλεονασμό, περιορίζοντας την υποχρέωση κοινοποιήσεως αποφάσεως για την άρση υποχρεώσεων μόνον στις επιχειρήσεις με σημαντική ισχύ στην αγορά, που ωφελούνται της αποφάσεως 6.
such a withdrawal of obligations’, would have gone so far beyond what was required as to limit the obligation to notify a decision withdrawing obligations only to the undertakings having significant market power which benefit from that decision.
Συγκεκριμένα, αν μια επιχείρηση χαρακτηρισθεί επηρεαζόμενο μέρος υπό την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, συνεπάγεται ότι της παρέχεται δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής κατά των αποφάσεων της κανονιστικής αρχής που την θίγουν.
6 However, the fact that an undertaking such as Tele2 is, in my view, an ‘affected’ party within the meaning of Article 16(3) of the Framework Directive does not mean that the applicant in the main proceedings must automatically be regarded as an ‘affected’ party within the meaning of Article 4(1) and for that reason entitled to a right of appeal against decisions of a regulatory authority which affect it.
Επομένως, πρόκειται για συγκεκριμένο αποτέλεσμα του άρθρου 4, το οποίο επιδιώκει σαφώς διαφορετικούς σκοπούς από το άρθρο 16, παράγραφος 3, όταν παρέχει στα «επηρεαζόμενα» μέρη το δικαίωμα να ειδοποιούνται εγκαίρως για την απόφαση.
That is thus a specific effect of Article 4, which is intended to achieve purposes quite distinct from those of Article 16(3) when it confers a right to notification on ‘affected’ parties.
Η προειδοποίηση αυτή σκοπεί να δώσει στα «επηρεαζόμενα» μέρη τη δυνατότητα προετοιμασίας για τη δυσμενή κατάσταση που δημιουργεί η απόφαση περί άρσεως των επιβεβλημένων στην επιχείρηση με σημαντική άλλοτε ισχύ στην αγορά, προτού η άρση αυτή τεθεί σε εφαρμογή.
That notice is intended to permit ‘affected’ parties to prepare for the unfavourable situation created by the decision to withdraw the obligations imposed on the undertaking formerly having significant market power, before that withdrawal takes effect.
Κατά συνέπεια, ουσιώδες για να καθορισθεί αν μια επιχείρηση, όπως η
It follows that the essential factor in determining whether an undertaking such as
Κατά την άποψή μου, ασφαλώς, επιχείρηση όπως η Tele2, πρέπει, εν προκειμένω, να θεωρηθεί ως «επηρεαζόμενο μέρος» υπό την έννοια του άρθρου 16, παράγραφος 3 και να έχει, κατά συνέπεια, το δικαίωμα να ειδοποιείται εγκαίρως για την απόφαση άρσης υποχρεώσεων.
Obviously, an undertaking such as Tele2 must, in my opinion, be regarded in this case as a ‘party affected’ within the meaning of Article 16(3) and, consequently, as being entitled to an appropriate period of notice of a decision to withdraw obligations.
Η επιχείρηση με σημαντική ισχύ στη σχετική αγορά, η οποία είναι αποδέκτης της αποφάσεως για την άρση ειδικών υποχρεώσεων, θα ειδοποιηθεί προφανώς για την απόφαση αυτή που την αφορά και την ωφελεί άμεσα.
Clearly, the undertaking having significant market power to which the decision withdrawing specific obligations is addressed will be notified of such a decision concerning it and from which it benefits directly.
Επομένως, δεν θα γινόταν αντιληπτό ότι ο κοινοτικός νομοθέτης, εξασφαλίζοντας ρητώς ότι «τα μέρη που επηρεάζονται από την άρση των υποχρεώσεων, ειδοποιούνται εγκαίρως», θέλησε
For that reason, it would be impossible to understand why the Community legislature, in expressly providing that ‘an appropriate period of notice shall be given to parties affected by
4 — Τούτο συμβαίνει, μεταξύ άλλων, στην αγγλική, γερμανική, ιταλική, ισπανική, τσεχική, ελληνική, σουηδική.
4 — Thus, in particular, the English, German, Italian, Spanish, Czech, Greek and Swedish versions.
6 — Η εν λόγω παράγραφος 3, αναφέρεται στις επιχειρήσεις με σημαντική ισχύ που είναι αποδέκτες της αποφάσεως.
5 — Thus, the Portuguese version uses ‘prejudicadas’ in Article 4(1) and ‘abrangidas’ in Article 16(3).
5 — Έτσι, στην πορτογαλική χρησιμοποιούνται στα άρθρα 4, παράγραφος 1, και 16, παράγραφος 3, οι όροι «prejudicadas» και «abrangidas».
6 — Article 16(3) refers to the undertakings having significant market power to which the decision is addressed.
Στη γαλλική χρησιμοποιούνται επίσης οι διαφορετικοί όροι «affecté(e)» και «concernés».
It then mentions parties affected by the withdrawal, entitling them to be notified of the decision.
Ομοίως, στην ολλανδική χρησιμοποιούνται οι διαφορετικοί όροι «getroffen» και «gevolgen».
If that obligation to notify was intended to favour only undertakings benefiting from the withdrawal, the most natural thing would have been for the legislature to provide in the following sentence that ‘those undertakings’ (and not the ‘parties affected’) were entitled to be notified of the decision.
TELE2 TELECOMMUNICATION χρήστη ή σε μια επιχείρηση που παρέχει δίκτυα και/ή υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών να στρέφονται κατά αποφάσεως την οποία λαμβάνει η εθνική κανονιστική αρχή» 9.
TELE2 TELECOMMUNICATION regulatory authority’.
Ανεξαρτήτως των μη αμελητέων αυτών τροποποιήσεων, οι οποίες επήλθαν στο κείμενο του άρθρου 4, η δωδέκατη αιτιολογική σκέψη, σύμφωνα με την οποία «κάθε μέρος που υπόκειται σε απόφαση εθνικής κανονιστικής αρχής, θα πρέπει να έχει δικαίωμα προσφυγής» κατά των αποφάσεων αυτών, δεν τροποποιήθηκε.
9Independently of these not insignificant changes to the text of Article 4, recital 12 in the preamble, according to which ‘any party who is the subject of a decision by a national regulatory authority should have the right to appeal’ against such a decision, was not modified.
προσφεύγουσα, επηρεάζεται από την απόφαση υπό την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, δεν δύναται να είναι το γεγονός ότι πρέπει να θεωρηθεί ως επηρεαζόμενο μέρος υπό την έννοια και για το συγκεκριμένο αποτέλεσμα του άρθρου 16, παράγραφος 3.
the applicant is affected within the meaning of Article 4(1) cannot be the fact that it is an affected party within the terms and for the specific purposes of Article 16(3).
Ελλείψει στοιχείων που να προκύπτουν από τη διατύπωση του άρθρου 4, παράγραφος 1, ως προς το περιεχόμενο της έννοιας της επηρεαζόμενης επιχειρήσεως, η απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει να στηριχθεί, όπως υπενθυμίζει η Βελγική Κυβέρνηση με τις γραπτές παρατηρήσεις της, επί των σκοπών που επιδιώκει το άρθρο 4, εξεταζόμενο σε σχέση με τα συμφραζόμενα της οδηγίαςπλαισίου.
In the absence of any indication from the wording of Article 4(1) as to the scope of the concept of an affected undertaking, the answer to such a question must be based, as the Belgian Government points out in its written observations, on an examination of the purposes and objectives of Article 4, viewed in the context of the Framework Directive.
Συγκεκριμένα, όταν το κείμενο μιας κοινοτικής διατάξεως είναι ασαφές, η έννοια των λέξεων των οποίων αμφισβητείται η ερμηνεία πρέπει να αναζητείται λαμβάνοντας υπόψη τα συμφραζόμενα της διατάξεως και τον σκοπό που επιδιώκει η σχετική κανονιστική ρύθμιση 7.
When the text of a Community provision is ambiguous, the meaning of the words the interpretation of which is in dispute must be established by taking account of the context of the provision and the purpose of the rules at issue. 7
Πρώτον, συντάσσομαι με την άποψη της Επιτροπής, της Tele2 και της Βελγικής Κυβερνήσεως ότι το άρθρο αυτό αποτελεί έκφραση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.
First of all, I agree with the Commission, Tele2 and the Belgian Government that the article at issue follows from the principle of effective judicial protection.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η γενική αυτή αρχή που βρίσκεται στη βάση των κοινών συνταγματικών παραδόσεων των κρατών μελών, επιβάλλει ότι «οι ιδιώτες πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να τύχουν αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας των δικαιωμάτων που αντλούν από την κοινοτική έννομη τάξη» 10.
The Court has consistently held that that general principle, which underlies the constitutional traditions common to the Member States, requires that ‘individuals must be able to avail themselves of effective judicial protection of the rights they have under the Community legal order’.
Είναι σαφές ότι το εν λόγω άρθρο 4, παράγραφος 1, σκοπεί να διασφαλίσει ότι «κάθε χρήστης» ή «κάθε επιχείρηση» που παρέχει δίκτυα και/ή υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών, όταν επηρεάζεται από απόφαση εθνικής κανονιστικής αρχής έχει στη διάθεσή του πραγματικό μηχανισμό προσφυγής 8.
It is clear that Article 4(1) seeks to ensure that an effective appeal mechanism is available to ‘any user’ or ‘[any] undertaking providing electronic communications networks and/or services who is affected by a decision of a national regulatory authority’.
Το κείμενο του άρθρου αυτού, όπως αρχικώς είχε προταθεί από την Επιτροπή, ήταν λακωνικότερο και πιο περιορισμένο, καθόσον προέβλεπε απλώς ότι «[τ]α κράτη μέλη μεριμνούν ώστε ένας μηχανισμός να καθιστά δυνατό […] σε έναν
8The text of that article, as originally proposed by the Commission, was shorter and more limited inasmuch as it provided simply that ‘Member States shall ensure that a mechanism exists … under which a user or undertaking providing electronic communications networks and/or services has the right of appeal against a decision of a national
9 — Βλ. το προταθέν από την Επιτροπή κείμενο και τις τροποποιήσεις του Κοινοβουλίου, στην ΕΕ 2001 C 277, σ. 92 και 98.
9 — See the text proposed by the Commission and the Parliament’s amendments in OJ 2001 C 277, pp. 91 and 98.
10 — Βλ. αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 2002, C-50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2002, σ. I-6677, σκέψη 39 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία)·ιδίως της 15ης Μαΐου 1986, 222/84, Johnston (Συλλογή 1986, σ.
10 — See Case C-50/00 P Unión de Pequeños Agricultores v Council [2002] ECR I-6677, paragraph 39 and the case law cited therein, in particular Case 222/84 Johnston [1986] ECR 1651, paragraphs 17 to 20; and Case C-263/02 P Commission v Jégo-Quéré [2004] ECR I-3425, paragraph 29.
7 — Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 19ης Ιουνίου 1980, 803/79, Roudolff (Συλλογή τόμος 1980/ΙΙ, σ. 345, σκέψη 7)·της 19ης Σεπτεμβρίου 2000, C-287/98, Linster (Συλλογή 2000, σ.
7 — See, inter alia, Case 803/79 Roudolff [1980] ECR 2015, paragraph 7; Case C-287/98 Linster and Others [2000] ECR I-6917, paragraph 43; Case C-373/00 Adolf Truley [2003] ECR I-1931, paragraph 35.
11 — Βλ. αποφάσεις της 3ης Φεβρουαρίου 2000, C-228/98, Dounias (Συλλογή 2000, σ.
11 — See Case C-228/98 Dounias [2000] ECR I-577, paragraph 64, and Case C-459/99 MRAX [2002] ECR I-6591, paragraph 101 and the case law cited therein.
8 — Η υπογράμμιση δική μου.
8 — Emphasis added.
Βλ. απόφαση της 13ης Ιουλίου 2006, C-438/04, Mobistar (Συλλογή 2006, σ.
See Case C-438/04 Mobistar [2006] ECR I-6675, paragraph 41.
Η ερμηνεία αυτή συνεπάγεται ότι μόνον οι επιχειρηματίες με σημαντική ισχύ στην αγορά θεωρούνται κατ’ αρχήν ως «επηρεαζόμενα μέρη».
The consequence of such an interpretation would be that only undertakings having significant market power would in principle be considered to be ‘affected’ parties.
Οι λοιποί ανταγωνιστές, μολονότι θίγονται τα δικαιώματά τους που απορρέουν από συγκεκριμένες επιβεβλημένες, τροποποιηθείσες ή αρθείσες υποχρεώσεις, ως προς την επιχείρηση με σημαντική ισχύ, από απόφαση της εθνικής κανονιστικής αρχής, θα στερούνται, αντιθέτως προς την επιχείρηση με σημαντική ισχύ στην αγορά, κάθε δικαιώματος ασκήσεως προσφυγής κατά της αποφάσεως αυτής.
Other competing undertakings, although affected in their rights flowing from specific obligations imposed, amended or withdrawn in regard to the undertaking having significant market power by a decision of the national regulatory authority, would, unlike the latter undertaking, be denied any right of appeal against such a decision.
Συγκεκριμένα, η δωδέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίαςπλαισίου πρέπει να γίνει αντιληπτή υπό το πρίσμα της αρχής αυτής, έκφραση της οποίας αποτελεί το άρθρο 4.
Recital 12 in the preamble to the Framework Directive must specifically be read in the light of that principle, from which Article 4 follows.
Η αιτιολογική αυτή σκέψη πρέπει να νοηθεί ευρύτερα από τη διατύπωσή της, ούτως ώστε το δικαίωμα ασκήσεως ενδίκων μέσων κατά της αποφάσεως αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου να παρέχεται σε κάθε πρόσωπο, του οποίου τα χορηγούμενα από την κοινοτική έννομη τάξη δικαιώματα θίγονται από απόφαση κανονιστικής αρχής, και όχι μόνον στον αποδέκτη της αποφάσεως 12.
The recital in question must be interpreted in a broader way than its terms would suggest, with the result that any person whose rights under the Community legal order are affected by a decision of a national regulatory authority, and not merely the person to whom the decision is addressed, should have a right of appeal against that decision under Article 4(1) of the Framework Directive. 12
Δεύτερον, ενόψει των γενικών σκοπών και βασικών ρυθμίσεων σχετικά με τις εθνικές κανονιστικές αρχές του άρθρου 8, παράγραφος 2, της οδηγίαςπλαισίου, ο επιβεβλημένος στις κανονιστικές αρχές σκοπός να προάγουν «τον ανταγωνισμό στην παροχή δικτύων ηλεκτρονικών επικοινωνιών, υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών και συναφών ευκολιών και υπηρεσιών» 13 διακρίνεται σαφώς 14. Ωστόσο, όπως ορθώς τόνισε
Secondly, having regard to the general objectives and regulatory principles concerning national regulatory authorities set out in Article 8(2) of the Framework Directive, the objective laid down for regulatory authorities to ‘promote competition in the provision of electronic communications networks, electronic communications
Επομένως, έχω τη γνώμη ότι ούτε η διατύπωση, ούτε η γενική αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, έκφραση της οποίας αποτελεί το άρθρο 4, ούτε οι γενικοί σκοποί και οι βασικές ρυθμίσεις περί των κανονιστικών αρχών —ειδικότερα ο σκοπός της προαγωγής αποτελεσματικού ανταγωνισμού— δικαιολογούν ότι η έννοια της επιχειρήσεως που «επηρεάζεται» υπό την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, πρέπει να ερμηνευθεί αυστηρά όπως πρότειναν η Αυστριακή Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση της Σλοβενίας, ως αφορώσα μόνον τις επιχειρήσεις στις οποίες απευθύνονται οι αποφάσεις της κανονιστικής αρχής.
I therefore take the view that neither the terms of Article 4 nor the general principle of effective judicial protection from which that article follows, nor the general objectives and regulatory principles concerning regulatory authorities — in particular, the promotion of effective competition — justify interpreting the concept of an ‘affected’ undertaking within the meaning of Article 4(1) in the restrictive way proposed by the Austrian and Slovenian Governments as meaning only those undertakings to which the regulatory authority’s decisions are addressed.
η Δανική Κυβέρνηση με τις παρατηρήσεις της, αυστηρά ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας υπό την έννοια ότι δεν παρέχει δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής σε άλλα πρόσωπα πλην των αποδεκτών της αποφάσεως δυσχερώς συμβιβάζεται με τον σκοπό προαγωγής του ανταγωνισμού.
services and associated facilities and services’ 13stands out clearly. 14 However, as the Danish Government has correctly pointed out in its observations, a strict interpretation of Article 4(1) of the Directive as meaning that it confers a right of appeal only on persons to whom the decision in question is addressed would be difficult to reconcile with such an objective of promoting competition.
Με την απόφαση της 22ας Μαΐου 2003, Connect Austria 15, το Δικαστήριο ακολούθησε ακριβώς τη συλλογιστική μη αυστηράς ερμηνείας του άρθρου 4 της
In its judgment in Connect Austria, 15 the Court specifically went in the direction of a non-restrictive interpretation of Article 4 of the Framework Directive, in the light of
12 — Σημειωτέον συναφώς ότι το άρθρο 4, παράγραφος 1, αναφέρει τους χρήστες ή επιχειρήσεις που επηρεάζονται από απόφαση την οποία λαμβάνει η κανονιστική αρχή, και όχι τους χρήστες ή επιχειρήσεις που είναι αποδέκτες της αποφάσεως αυτής.
12 — It is worth pointing out in this context that Article 4(1) refers to users or undertakings affected by a decision adopted by a regulatory authority, and not to users or undertakings to which such a decision is addressed.
13 — Βλ. άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίαςπλαισίου.
13 — See Article 8(2) of the Framework Directive.
14 — Βλ. επίσης, πρώτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίαςπλαισίου, από την οποία προκύπτει σαφώς η σημασία της υπάρξεως «αποτελεσματικού ανταγωνισμού στον τομέα των τηλεπικοινωνιών κατά τη μετάβαση από μονοπωλιακό περιβάλλον σε περιβάλλον πλήρους ανταγωνισμού».
14 — See also recital 1 in the preamble to the Framework Directive, which indicates clearly the importance of ‘effective competition in the telecommunications sector during the transition from monopoly to full competition’.
15 — C-462/99 (Συλλογή 2003, σ. I-5197).
15 — Case C-462/99 [2003] ECR I-5197.
TELE2 TELECOMMUNICATION οδηγίαςπλαισίου, υπό το πρίσμα της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, όταν εξέτασε την ερμηνεία διατάξεως η οποία, ορθώς, μπορεί να θεωρηθεί ως πρόδρομος του άρθρου 4 της οδηγίαςπλαισίου.
TELE2 TELECOMMUNICATION the principle of effective judicial protection, when it interpreted a provision which may rightly be regarded as a predecessor of Article 4 of the Framework Directive.
Πρόκειται για το άρθρο 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1990, για τη δημιουργία της εσωτερικής αγοράς στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών μέσω της εφαρμογής της παροχής ανοικτού δικτύου 16, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 97/51/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Οκτωβρίου 1997 17.
The provision in question was Article 5a(3) of Council Directive 90/387/EEC of 28 June 1990 on the establishment of the internal market for telecommunications services through the implementation of open network provision, 16 as amended by Directive 97/51/EC of the European Parliament and of the Council of 6 October 1997.
ότι «οι απαιτήσεις ερμηνείας του εθνικού δικαίου σύμφωνα προς την οδηγία 90/387 και αποτελεσματικής προστασίας των δικαιωμάτων των πολιτών επιβάλλουν στο εθνικό δικαστήριο την υποχρέωση να ελέγχει αν οι κρίσιμες διατάξεις του εθνικού δικαίου επιτρέπουν να αναγνωριστεί στους πολίτες δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής κατά των αποφάσεων της εθνικής κανονιστικής αρχής, το οποίο να πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387» 19.
17 with Directive 90/387 and that the rights of individuals are effectively protected, national courts must determine whether the relevant provisions of their national law provide individuals with a right of appeal against decisions of the national regulatory authority which satisfies the criteria laid down in Article 5a(3) of Directive 90/387’.
Αν δεν είναι δυνατή η εφαρμογή του εθνικού δικαίου, το εθνικό δικαστήριο, το οποίο είναι αρμόδιο να εκδικάζει προσφυγές κατά των αποφάσεων της εθνικής κανονιστικής αρχής, εφόσον δεν προσκρούει σε διάταξη εθνικού δικαίου αποκλείουσα ρητώς την αρμοδιότητά του, υποχρεούται να αφήσει την εν λόγω διάταξη ανεφάρμοστη 20.
19If national law cannot be applied in such a way as to comply with the requirements of Article 5a(3), a national court or tribunal which would be competent to hear appeals against decisions of the national regulatory authority if it was not prevented from doing so by a provision of national law which explicitly excluded its competence has the obligation to disapply that provision. 20
Όπως τόνισαν η Επιτροπή και η Tele2 με τις παρατηρήσεις τους, το Δικαστήριο αναγνώρισε προφανώς σιωπηρώς ότι το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής του άρθρου 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387, πρέπει επίσης να επεκταθεί σε ορισμένα τρίτα εμπλεκόμενα μέρη τα οποία, όπως η Connect Austria, δεν ήσαν αποδέκτες των αποφάσεων των κανονιστικών αρχών, μολονότι θίγονται από τις αποφάσεις αυτές 21.
As the Commission and Tele2 pointed out in their observations, the Court appears to have implicitly recognised that the right of appeal provided for in Article 5a(3) of Directive 90/387 must also be extended to certain concerned third parties to which, like Connect Austria, the regulatory authorities’ decisions were not addressed although they were in fact affected by those decisions.
Ωστόσο, νομίζω ότι το γεγονός ότι το συμπέρασμα
21However, I consider that the fact
Στην υπόθεση εκείνη, όπως και στην υπό κρίση υπόθεση, επρόκειτο για προσφυγή ασκηθείσα από τρίτο.
In Connect Austria, as in the present case, the application was brought by a third party.
Το Δικαστήριο υπενθύμισε, κατ’ αρχάς, ότι τα κράτη μέλη έχουν σε κάθε περίπτωση την ευθύνη διασφαλίσεως αποτελεσματικής προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων που απορρέουν από την κοινοτική έννομη τάξη 18 και το άρθρο 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387 υποχρεώνει «τα κράτη μέλη να εξασφαλίζουν ότι, σε εθνικό επίπεδο, υπάρχουν κατάλληλοι μηχανισμοί βάσει των οποίων ένα μέρος που θίγεται από την απόφαση της εθνικής κανονιστικής αρχής έχει δικαίωμα να προσφεύγει σε φορέα ανεξάρτητο των εμπλεκομένων μερών».
The Court pointed out, first, that ‘it is the Member States’ responsibility to ensure that [individual rights derived from Community law] are effectively protected in each case’ 18and that Article 5a(3) of Directive 90/387 requires ‘Member States to ensure that suitable mechanisms exist at national level under which a party affected by a decision of the national regulatory authority has a right of appeal to an independent body’.
Στη συνέχεια, το Δικαστήριο έκρινε
It concluded that ‘in order to ensure that national law is interpreted in compliance
16 — ΕΕ L 192, σ. 1.
16 — OJ 1990 L 192, p. 1.
19 — Όπ.π., σκέψη 42.20 — Όπ.π., σκέψη 42.
19 — Ibidem, paragraph 42.20 — Ibidem, paragraph 42.
17 — ΕΕ L 295, σ. 23.
17 — OJ 1997 L 295, p. 23.
Το άρθρο 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387, καταργηθέν δυνάμει του άρθρου 26 της οδηγίαςπλαισίου κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος της οδηγίας αυτής, προέβλεπε, όπως το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, ότι «[τ]α κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι, σε εθνικό επίπεδο, υπάρχουν κατάλληλοι μηχανισμοί βάσει των οποίων ένα μέρος που θίγεται από την απόφαση της εθνικής κανονιστικής αρχής έχει δικαίωμα να προσφεύγει σε φορέα ανεξάρτητο των εμπλεκομένων μερών».
Article 5a(3) of Directive 90/387, repealed pursuant to Article 26 of the Framework Directive when the latter came into effect, provided, in identical terms to Article 4(1) of the Framework Directive, that ‘Member States shall ensure that suitable mechanisms exist at national level under which a party affected by a decision of the national regulatory authority has a right of appeal to a body independent of the parties involved’.
21 — Πρόκειται περί αυτού, μολονότι το Δικαστήριο, με την απόφασή του, δεν έκανε ρητώς δεκτή τη θέση του γενικού εισαγγελέα Geelhoed, ο οποίος δήλωσε σαφώς με το σημείο 48 των προτάσεών του ότι «δεν είναι νοητό οι ενδιαφερόμενοι τρίτοι που θίγονται ευθέως από τις αποφάσεις να μη μπορούν να τις προσβάλλουν.
21 — That is so even though the Court did not, in its judgment, expressly uphold the views of Advocate General Geelhoed, who stated very clearly, in point 48 of his Opinion, that ‘It certainly cannot be the case that interested third parties who are directly affected by the decision do not have a right of appeal.
Αυτό ισχύει κατά μείζονα λόγο επειδή το άρθρο 5α, παράγραφος 3, αποσκοπεί ακριβώς στην προστασία και των συμφερόντων των νεοεισερχομένων στην αγορά όπως είναι η Connect Austria».
Indeed, Article 5a(3) is, precisely, intended partly to protect the interests of newcomers to the market such as Connect Austria’.
18 — Απόφαση Connect Austria, προπαρατεθείσα, σκέψη 35.
18 — Connect Austria, cited above, paragraph 35.