natgillin/translations-raw huggingface dataset:
«1) Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είχε αρμοδιότητα, δυνάμει του άρθρου 149, παράγραφος 1, της Πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Αυστρίας της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και περί των προσαρμογών των ιδρυτικών Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως να θεσπίσει τα μέτρα που προβλέπει το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) 3108/94 της Επιτροπής της 19ης Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με τα μεταβατικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν λόγω της προσχώρησης της Αυστρίας της Φινλανδίας και της Σουηδίας όσον αφορά το εμπόριο γεωργικών προϊόντων.
The Commission of the European Communities was competent, under Article 149(1) of the Act concerning the conditions of accession of the Republic of Austria, the Republic of Finland and the Kingdom of Sweden and the adjustments to the Treaties on which the European Union isfounded, to adopt the measures provided f or in Article 4 of Commission Regulation (EC) No 3108/94 of 19 December 1994 on transitional measures to be adopted on account of the accession of Austria, Finland and Sweden in respect of trade in agricultural products.
Από την εξέταση του δευτέρου ερωτήματος δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του άρθρου 4 του κανονισμού 3108/94 από πλευράς των αρχών της αναλογικότητας και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
Examination of the second question has disclosed no factor of such a kind as to affect the validity of Article 4 of Regulation No 3108/94 in the light of the principle of proportionality and the principle of the protection of legitimate expectations.
Ως 'κάτοχος" πλεονάζοντος αποθέματος υπό την έννοια του άρθρου 4 του κανονισμού 3108/94, νοείται κάθε πρόσωπο που έχει την εξουσία διαθέσεως του αποθεματοποιημένου προϊόντος στην αγορά ώστε να αποκομίσει κέρδος
The term 'holder* of surplus stock, within the meaning of Article 4 of Regulation No 3108/94, refers to a person who has authority to place the stored products on the market and thereby realise a profit.
Το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 3108/94 έχει την έννοια σα, προκειμένου για την εισαγωγή τυνησιακού ελαιολάδου, η 'επιβάρυνση κατά την εισαγωγή* που ίσχυε στην Κοινότητα των Δώδεκα στις 31 Δεκεμβρίου 1994 είναι εκείνη την οποία προβλέπει το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΚ) 3307/94 της Επιτροπής της 29ης Δεκεμβρίου 1994, για καθορισμό των ελάχιστων εισφορών κατά την εισαγωγή ελαιολάδου καθώς και των εισφορών κατά την εισαγωγή άλλων προϊόντων τον τομέα του ελαιολάδου.
Article 4(3) of Regulation No 3108/94 must be interpreted as meaning that, in the case of imports of Tunisian olive oil, the 'import charge* applicable in the Community of Twelve on 31 December 1994 is the one provided for in Annex I to (Immission Regulation (EC) No 3307/94 of 29 December 1994 fixing the minimum levies on the importation of olive oil and levies on the importation of other olive oil sector products.
Από την εξέταση του πέμπτου ερωτήματος δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του άρθρου 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 3108/94 από πλευράς της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως»
Examination of the fifth question has disclosed no factor of such a ¡and as to affect the validity of Article 4(3) of Regulation No 3108/94 in the tight of the principle of equal treatment.'
Mischo ανέπτυξε τις ποοτάσει; του κατά τη συνεδρίαση του πρώτου τμήματο; τη; 20ή; Νοεμβρίου 2001.
Advocate General J. Mischo delivered his Opinion at the sitting of the First Chamber on 20 November 2001.
Δημοσιότητα των ετήσιων λογαριασμών Τήρηση μητρώου εμπόρων και εταιριών και της εκθέσεως Αναρμοδιότητα του
Preliminary ruling (Reference for a preliminary ruling — Disclosure of annual accounts and annual report — Maintenance of a register of companies — Lack of jurisdiction of the Court) (First Chamber)
Προδικαστική «Προδικαστική διαχειρίσεως Δικαστηρίου» (Πρώτο τμήμα) λογαριασμών και της εκθέσεως διαχειρίσεο)ς βάσει του Österreichisches Handelsgesetzbuch (αυστριακού εμπορικού κώδικα), όπο)ς τροποποιήθηκε με τον EU-Gesellschaftsrechtsänderungsgesetz (νόμο που τροποποιεί τη νομοθεσία για τις εταιρίες, στο εξής: öHGB).
By decision of 9 May 2000, the Landesgericht (Regional Court) Wels, sitting as a Handelsgericht (Commercial Court) in cases relating to the register of companies, referred for a preliminary ruling under Article 234 EC five questions concerning the validity of Article 2(l)(f) of First Council Directive 68/151/EEC of 9 March 1968 on co-ordination of safeguards which, for the protection of the interests of members and others, are required by Member States of companies within the meaning of the second paragraph of Article 58 of the Treaty, with a view to making such safeguards equivalent throughout the Community and Article 47 of Fourth Council Directive 78/660/EEC of 25 July 1978 based on Article 54(3)(g) of the Treaty on the annual accounts of certain types of companies.
δίκη και τα
The jurisdiction of the Court
Η διαδικασία στην κύρια προδικαστικά ερωτήματα
for example, when it determines an application for registration of a company according to a procedure, the object of which is not the annulment of a measure adversely affecting the applicant.
Με απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 1999 το Landesgericht Wels, αποφασίζοντας ως Handelsgericht, υποχρέιοσε τους Lutz κ.λπ. να προσκομίσουν εντός τεσσάρο)ν εβδομάδων, επί ποινή προστίμου 10 000 ATS σε εκάστη εξ αυτο')ν, τους ετήσιους λογαριασμούς και την ετήσια έκθεση διαχειρίσεο)ς που προβλέπουν τα άρθρα 277 έως 280 bis του öHGB.
In this regard, in order to determine whether a referring body is a court or tribunal within the meaning of Article 234 EC, which is a question governed by Community law alone, the Court takes account of a number of factors, such as whether the body is established by law, whether it is permanent, whether its jurisdiction is compulsory, whether its procedure is interpartes, whether it applies rules of law and whether it is independent.
Δεδομένου ότι, κατά πάγια νομολογία του Oberster Gerichtshof (Αυστρία), η επιβολή προστίμου, όπο)ς αυτό που προέβλεπε η διάταξη της 13ης Σεπτεμβρίου 1999, δεν υπόκειται σε
Thus, when it makes an administrative decision without being required to resolve a legal dispute, the referring body, even if it satisfies the other conditions mentioned in paragraph 12 of the present judgment, cannot be regarded as exercising a judicial function. Such is the case,
Τα εριοτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαδικασίας που αφορούσε τη Lutz GmbH κ.λπ. σχετικά με την κατάθεση το)ν ετήσιο)ν
It follows that the Court has no jurisdiction to rule on the questions raised by the Landesgericht Wels, acting as a Handelsgericht, in connection with the maintenance of the register of companies.
Με απόφαση της 2ας Νοεμβρίου 1999, το Landesgericht Wels, αποφασίζοντας ο)ς Handelsgericht, παρέτεινε, μέχρις εκδόσεο)ς αποφάσεως από το Verfassungsgerichtshof, την προθεσμία για την κατάθεση των απαιτουμένου λογιστικοί εγγράφο)ν.
(Failure by a Member State to fulfil its obligations — Environment — Directive 75/442/EEC — Decision 94/3/EC — European Waste Catalogue) (First Chamber)
Τούτο συμβαίνει, π.χ., όταν αποφαίνεται επί αιτήσεως περί εγκρίσεως του καταστατικού μιας εταιρίας με σκοπό την εγγραφή της στο οικείο μητρώο σύμφο)να με μια διαδικασία που δεν έχει ως αντικείμενο την ακύρο)ση πράξεο)ς προσβάλλουσας δικαύωματου αιτούντος.
By application lodged at the Court Registry on 8 May 2001, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that the Grand Duchy of Luxembourg had failed to fulfil its obligations under Article 1(a) of Council Directive 75/442/EEC of 15 July 1975 on waste, as amended by Council Directive 91/156/EEC of 18 March 1991, and Commission Decision 94/3/EC of 20 December 1993 establishing a list of wastes pursuant to Article 1(a) of Directive 75/442.
Το Landesgericht Wels, αποφασίζοντας ο)ς Handelsgericht, αποφάσισε κατόπιν τούτου να υποβάλει στο Δικαστήριο ορισμένα προδικαστικά ερωτήματα.
As the Luxembourg Government does not dispute that it did not adopt the necessary measures to comply with Article 1(a) of Directive 75/442 and Decision 94/3, the Commission's action must be regarded as well founded.
Επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου
In accordance with the procedure provided for in the first paragraph of Article 226 EC, the Commission, after giving the Grand Duchy of
Επιπλέον, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι ενό)πιον του Landesgericht Wels εκκρεμεί ένδικη διαφορά μεταξύ το)ν Lutz κ.λπ. και ενός άλλου αντιδίκου.
Declares that the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations under Article 1(a) of Council Directive 75/442/EEC of 15 July 1975 on waste, as amended by Council Directive 91/156/EEC of 18 March 1991, and Commission Decision 94/3/EC of 20 December 1993 establishing a list of wastes pursuant to Article 1(a) of Directive 75/442;
Υποθ. C-196/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Λουξε μβούργου Περιβάλλον και καταναλωτές
Case C-439/99 Commission of the European Communities ν Italian Republic Freedom to provide services
Οδηγία 75/442/ΕΟΚ-
'trade exhibitions and markets (hereinafter fairs').
«Παράβαση κράτους μέλους — Περιβάλλον - Ευρωπαϊκός κατάλογος αποβλήτων» (Πρώτο τμήμα)
the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Article 59 of the EC Treaty (now, after amendment, Article 49 EC), Article 60 of the EC Treaty (now Article 50 EC), Articles 61, 63 and 64 of the EC Treaty (now, after amendment, Articles 51 EC, 52 EC and 53 EC) and Articles 65 and 66 of the EC Treaty (now Articles 54 EC and 55 EC), and that
Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου την ευκαιρία να υποβάλει τις παρατηρήσεις του, απηύθυνε αιτιολογημένη γνώμη σ' αυτό το κράτος μέλος και το κάλεσε να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί με την οδηγία εντός δύο μηνών από της κοινοποιήσεο)ς της αιτιολογημένης γνώμης.
Considering the Italian Republic's reply unsatisfactory, the Commission sent a reasoned opinion to that Member State by letter of 18 May 1998 calling on it to take the measures necessary to comply with the reasoned opinion within two months of notification thereof.
Δεδομένου ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν ενήργησε σύμφιυνα με την αιτιολογημένη γνώμη, η Επιτροπή άσκησε την παρούσα προσφυγή.
By letter of 15 February 1999 the Permanent Representation of Italy to the European Union forwarded to the Commission the text of a draft law already approved by the Senate but still to be examined by a sub-committee of the tenth Industry Committee of the Chamber of Deputies.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 8 Μαίου 2001, η Επιτροπή το)ν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτο)ν άσκησε προσφυγή με την οποία ζήτησε να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 1, στοιχείο α', της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί των στερεών αποβλήτοτν, όπο)ς τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991, και με την απόφαση 94/3/ΕΚτης Επιτροπής, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για τη θέσπιση καταλόγου αποβλήτων σύμφωνα με το άρθρο 1, στοιχείο α', της οδηγίας 75/442.
the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 59 to 61 and 63 to 66 of the Treaty and under Articles 52 and 54 of the EC Treaty (now, after amendment, Articles 43 EC and 44 EC), Article 55 of the EC Treaty (now Article 45 EC), Articles 56 and 57 of the EC Treaty (now, after amendment, Articles 46 EC and 47 EC) and Article 58 of the EC Treaty (now Article 48 EC).
Σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 226, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, η Επιτροπή, αφού έδο)σε στο
It was in those circumstances that the Commission instituted the present proceedings.
Δεδομένου ότι η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου δεν αμφισβητεί ότι δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφο)θεί προς το άρθρο 1, στοιχείο α', της οδηγίας 75/442 και προς την απόφαση 94/3, η προσφυγή της Επιτροπής πρέπει να θεο)ρηθεί βάσιμη.
Following complaints from certain organisers of trade fairs, the Commission examined a number of pieces of Italian national, regional and provincial legislation concerning trade fairs,
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Law, whereas the reasoned opinion criticises Article 7, third and fourth paragraphs, of that Law.
«1) Το Μεγάλο Δουκάτο του Ασυξεμβούργου παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 1, στοιχείο α, της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί των στερεών αποβλήτων, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/156/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991, και με την απόφαση 94/3/ΕΚ της Επιτροπής της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για τη θέσπιση καταλόγου αποβλήτων σύμφωνα με το άρθρο 1, στοιχείο α, της οδηγίας 75/442.
It is settled case-law that the purpose of the prelitigation procedure is to give the Member State concerned an opportunity, on the one hand, to comply with its obligations under Community law and, on the other, to avail itself of its right to defend itself against the charges formulated by the Commission (see, in particular, Case C152/98 Commission ν Netherlands, paragraph 23).
Léger ανέπτυξε τι; προτάσει; του κατά τη συνεδρίαση του πρώτου τμήματο; τη; 13η; Δεκεμβρίου 2001.
If a charge was not included in the reasoned opinion, it is inadmissible at the stage of proceedings before the Court.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να κρίνει ότι:
application must be declared inadmissible as regards those regional laws.
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου παρέβη τις υποχρεο')σεις που υπέχει από το άρθρο 1, στοιχείο α', της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, περί το)ν στερεο')ν αποβλήτο)ν, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 91/156/ΕΟΚτου Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1991, και με την απόφαση 94/3/ΕΚ της Επιτροπής, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για τη θέσπιση καταλόγου αποβλήτο)ν σύμφωνα με το άρθρο 1, στοιχείο α', της οδηγίας 75/442.
Second, the reasoned opinion must contain a cogent and detailed exposition of the reasons which led the Commission to the conclusion that the Member State concerned had failed to fulfil one of its obligations under the Treaty (see, in particular, Case C-207/96 Commission ν Italy, paragraph 18).
Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.»
Before the Court, the Italian Government no longer denies the infringement.
«Παράβαση κράτους μέλους — Παράβαση των άρθρων 52 και 59 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρων 43 ΕΚ και 49 ΕΚ) — Διατήρηση σε ισχύ ορισμένων εθνικών και περιφερειακών κανόνων περί πανηγύρεων, εκθέσεων και αγορών» (Πέμπτο τμήμα) οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία,
As regards the part of the Commission's second charge relating to Article 7 of Law No 43/80 of the Region of Emilia-Romagna, the application refers to Article 7, first paragraph, (a), of that
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 17 Νοεμβρίου 1999, η Επιτροπή το)ν Ευρο)παϊκο')ν Κοινοτήτο)ν άσκησε, δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, προσφυγή με την
However, it must be borne in mind that in an action for failure to fulfil obligations brought by the Commission under Article 226 EC, the expediency of which is a matter for the Commission alone to judge, it is for the Court to determine whether or not the alleged breach of
διατηρώντας σε ισχύ ορισμένες εθνικές διατάξεις παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 59 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεο)ς, άρθρο 49 ΕΚ), 60 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 50 ΕΚ), 61, 63 και 64 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεο)ς, άρθρα 51 ΕΚ, 52 ΕΚ και 53 ΕΚ) και 65 και 66 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρα 54 ΕΚ και 55 ΕΚ) και ότι,
By its first charge, the Commission maintains that some of the national, regional or provincial provisions at issue are contrary to the principle of freedom to provide services because of their restrictive or discriminatory nature, in so far as they:
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
— require tradefair organisers to obtain official recognition from the Italian national, regional or local authorities; require tradefair organisers to have a permanent national or local headquarters, establishment or organisation;
Διαδικασία προ της ασκήσεως της προσφυγής
— require tradefair organisers to operate on a not-for-profit basis;
Κατόπιν καταγγελιών ορισμένο)ν επιχειρηματιών του τομέα των εμπορικών εκθέσεο)ν, η Επιτροπή εξέτασε διάφορες ιταλικές εθνικές, περιφερειακές και επαρχιακές διατάξεις περί πανηγύρεο)ν, εκθέσεο)ν και αγορών (στο εξής: εκθέσεις).
Articles 52 and 59 of the Treaty require the elimination of restrictions on freedom of establishment and freedom to provide services respectively. All measures which prohibit, impede or render less attractive the exercise of such freedoms must be regarded as constituting such restrictions (see, to that effect, with regard to freedom of establishment, Case C-168/91 Konstantinidis, paragraph 15, and with regard to freedom to provide services Case C-205/99 Analir and Others, paragraph 21).
Μετά το πέρας της ως άνω εξετάσεως, η Επιτροπή έκρινε ότι ορισμένες διατάξεις αντίκεινται στην αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, που προβλέπεται στα άρθρα 59 επ. της Συνθήκης, και ότι ορισμένες άλλες διατάξεις αντίκεινται τόσο στην αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών όσο και στην αρχή της ελευθερίας εγκαταστάσεως, που προβλέπεται στα άρθρα 52 επ. της Συνθήκης.
It is clear from settled case-law, however, that where such measures apply to any person or undertaking carrying on an activity in the territory of the host Member State, they may be justified where they serve overriding requirements relating to the public interest, are suitable for securing the attainment of the objective which they pursue and do not go beyond what is necessary in order to attain it (see, to that effect, Gebhard, paragraph 37, and Analir, paragraph 25).
Με έγγραφο οχλήσεο)ς της 16ης Απριλίου 1996, η Επιτροπή κάλεσε την Ιταλική Δημοκρατία να υποβάλει τις παρατηρήσεις της επί του θέματος εντός δύο μηνο')ν.
According to settled case-law, national legislation which makes the provision of certain services on national territory by an undertaking established in another Member State subject to the issue of an administrative authorisation constitutes a restriction on the freedom to provide services within the meaning of Article 59 of the Treaty.
Επομένως, η προσφυγή πρέπει να στηρίζεται στους ίδιους με την αιτιολογημένη γνώμη λόγους και ισχυρισμούς (βλ., μεταξύ άλλο)ν, απόφαση της 18ης Ιουνίου 1998, C-35/96, Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 28).
In the light of those considerations, it is necessary to examine the Commission's first charge, alleging breach of the principle of freedom to provide services, and then the second charge, alleging breach of both the principle of freedom to provide services and the principle of freedom of establishment.
Δικαστηρίου στάδιο της διαδικασίας.
Moreover, the Italian Government has not even contended that those provisions should be interpreted to that effect.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, στο μέτρο που αφορά τους εν λόγω περιφερειακούς νόμους.
Moreover, since no reason has been put forward by the Italian Government, the first charge must be considered well founded in so far as it relates to the regional and provincial provisions mentioned in the third to fifth indents of paragraph 25 of this judgment, with the exception, however, of Article 19, first paragraph, of Provincial Law No 35/78 of Trento.
Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
The restrictions described in the first indent of paragraph 25 of this judgment are thus not justified.
Ενώπιον του Δικαστηρίου, η Ιταλική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί πλέον την παράβαση.
If such a requirement is to be accepted, it must be shown that it constitutes a condition which is indispensable for attaining the objective pursued (see, inter alia, Case C-222/95 Parodi, paragraph 31).
'Οσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση της Επιτροπής, στο μέτρο που αφορά το άρθρο 7 της legge regionale dell'Emilia-Romagna 43/80, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η προσφυγή αφορά το άρθρο 7, πρώτο εδάφιο, στοιχείο a, του σχετικού νόμου, ενο') η αιτιολογημένη γνιόμη επικρίνει το άρθρο 7, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, του νόμου αυτού.
As regards the national and regional provisions which require trade fairs to be held periodically, the requirement that trade fairs conform with the aims decided upon by a region as part of its regional programming, the observance of strict time-limits in the procedure for authorising trade fairs, and also the provisions prohibiting the organisation of trade fairs other than those included on the official calendar, there is no doubt that provisions of that kind are liable to render the exercise of the freedom to provide services more difficult.
Συνεπούς, η δεύτερη αιτίαση, στο μέτρο που αφορά το εν λόγο) άρθρο, δεν έχει διατυπωθεί με σαφήνεια στην αιτιολογημένη γνώμη και πρέπει ως εκ τούτου να κριθεί απαράδεκτη.
Whilst it is not impossible that there may be reasons in the general interest capable of justifying restrictions of that kind, the Italian Government has not put forward any with sufficient precision to enable the Court to assess such merits as they might have and to verify whether the conditions of necessity and proportionality are fulfilled.
Στη συνέχεια, από τις απαντήσεις αμφοτέρο)ν το)ν διαδίκο)ν σε ερώτηση του Δικαστηρίου απορρέει ότι η legge regionale delle Marche 16/79 και η legge regionale dell'Abruzzo 75/80 καταργήθηκαν στις 13 Απριλίου 1995 και στις 10 Σεπτεμβρίου 1993 αντιστοίχως.
Finally, it must be pointed out that the Commission has not given the reasons for which the provisions of Article 6, paragraph 1(g) and paragraph 4, of Regional Law No 35/88 of Veneto, which it cites in the application only in the form of order sought by it, undermine the freedom to provide services. Accordingly, the first charge must be rejected in so far as it relates to those provisions.
επιτάσσουν η δραστηριότητα του διοργανοπή εκθέσεο)ν να ασκείται αποκλειστικούς- επιτάσσουν η δραστηριότητα του διοργανωτή εκθέσεων να ασκείται άνευ επιδιώξεως κερδοσκοπικού σκοπού' την περιοδικότητα της επιβάλλουν εκθέσεως·
— the involvement, even if only on an advisory basis, of bodies made up of operators already in the territory in question or their representatives for the purposes of recognition and approval of the organiser and the grant of public financing to him.
Ωστόσο, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, οσάκις τέτοια μέτρα εφαρμόζονται σε κάθε πρόσωπο ή επιχείρηση που ασκεί δραστηριότητες στο έδαφος του κράτους μέλους υποδοχής, αυτά δύνανται να δικαιολογηθούν οσάκις ανταποκρίνονται σε επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος, στο μέτρο που είναι κατάλληλα για την επίτευξη του επιδιο)κόμενου σκοπού και δεν είναι δεσμευτικά πέραν του βαθμού που είναι αναγκαίος για την επίτευξη του σκοπού αυτού (βλ., υπ' αυτήν την έννοια, προπαρατεθείσες αποφάσεις Gebhard, σκέψη 37, και Analir κ.λπ., σκέψη 25).
As regards, finally, the provisions which make the organisation of trade fairs subject to the involvement of bodies made up of operators already in the territory concerned or representatives of such operators for the purposes of recognition and approval of the organiser and granting public financing to the latter, it must be observed that the requirement of approval or official recognition constitutes a restriction on the freedom to provide services or freedom of establishment. Similarly, and for the reasons given by the Advocate General in point 165 of his Opinion, an adverse effect of that kind may derive from provisions requiring the involvement of bodies made up of competing operators already present in the territory concerned.
επιβάλλουν την υποχρέθ)ση η υπό διοργάνωση έκθεση να συνάδει προς τους στόχους που έχουν τεθεί από μια περιφέρεια στο πλαίσιο του περιφερειακού σχεδιασμού- επιβάλλουν την τήρηση ιδιαιτέρο)ς δεσμευτικο')ν προθεσμιο')ν, κατά τη διοικητική διαδικασία χορηγήσεως της υποχρεοπικής αδείας·
It must first be pointed out that national and regional provisions which make administrative appointments for tradefair organisers subject to the involvement of public authorities or local bodies of some other kind are liable to impede or even prevent the exercise by operators from other Member States of their right of freedom to provide services and to render exercise of their right of establishment in Italy more difficult.