natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να ελεγχθεί πρώτα αν η οδηγία 2002/58 απαγορεύει στα κράτη μέλη να προβλέπουν, προς διασφάλιση της αποτελεσματικής προστασίας του δικαιώματος του δημιουργού, την υποχρέωση γνωστοποιήσεως των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που μπορούν να παράσχουν στον κάτοχο τέτοιου δικαιώματος τη δυνατότητα να κινήσει αστική δίκη βασιζόμενη στην ύπαρξη του δικαιώματος αυτού.
In those circumstances, it should first be ascertained whether Directive 2002/58 precludes the Member States from laying down, with a view to ensuring effective protection of copyright, an obligation to communicate personal data which will enable the copyright holder to bring civil proceedings based on the existence of that right.
Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, θα πρέπει να ελεγχθεί στη συνέχεια αν συνάγεται ευθέως από τις τρεις οδηγίες, στις οποίες αναφέρεται ρητώς το αιτούν δικαστήριο, ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται να προβλέπουν την υποχρέωση αυτή.
If that is not the case, it will then have to be ascertained whether it follows directly from the three directives expressly mentioned by the national court that the Member States are required to lay down such an obligation.
Τέλος, αν το αποτέλεσμα αυτού του δευτέρου ελέγχου αποβεί επίσης αρνητικό, θα πρέπει, προκειμένου να δοθεί χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, να διερευνηθεί, με βάση την αναφορά του δικαστηρίου αυτού στον Χάρτη, αν, σε περίπτωση όπως αυτή της υποθέσεως της κύριας δίκης, άλλοι κανόνες του κοινοτικού δικαίου θα μπορούσαν να επιβάλουν διαφορετική ερμηνεία των τριών αυτών οδηγιών.
Finally, if that is not the case either, in order to provide the national court with an answer of use to it, it will have to be examined, starting from the national court’s reference to the Charter, whether in a situation such as that at issue in the main proceedings other rules of Community law might require a different reading of those three directives.
Επί της οδηγίας 2002/58
Directive 2002/58
Το άρθρο 5 παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να κατοχυρώνουν το απόρρητο των επικοινωνιών που διενεργούνται μέσω δημόσιου δικτύου επικοινωνιών και των διαθέσιμων στο κοινό υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, καθώς και των συναφών δεδομένων κίνησης και πρέπει ειδικότερα να απαγορεύουν, κατ’ αρχήν, την αποθήκευση των δεδομένων αυτών από άλλα πρόσωπα πλην των χρηστών, χωρίς τη συγκατάθεση των ενδιαφερομένων χρηστών.
Article 5(1) of Directive 2002/58 provides that Member States must ensure the confidentiality of communications by means of a public communications network and publicly available electronic communications services, and of the related traffic data, and must inter alia prohibit, in principle, the storage of that data by persons other than users, without the consent of the users concerned.
Εξαιρούνται μόνον τα νομίμως εξουσιοδοτημένα πρόσωπα, σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1 της οδηγίας αυτής, και η τεχνική αποθήκευση η οποία είναι αναγκαία για τη διαβίβαση επικοινωνίας.
The only exceptions relate to persons lawfully authorised in accordance with Article 15(1) of that directive and the technical storage necessary for conveyance of a communication.
Επιπλέον, όσον αφορά τα δεδομένα κινήσεως, το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58 προβλέπει ότι όσα αποθηκεύονται πρέπει να εξαλείφονται ή να καθίστανται ανώνυμα όταν δεν είναι πλέον απαραίτητα για τον σκοπό της μετάδοσης μιας επικοινωνίας, με την επιφύλαξη των παραγράφων 2, 3 και 5 του ίδιου άρθρου και του άρθρου 15, παράγραφος 1.
In addition, as regards traffic data, Article 6(1) of Directive 2002/58 provides that stored traffic data must be erased or made anonymous when it is no longer needed for the purpose of the transmission of a communication without prejudice to paragraphs 2, 3 and 5 of that article and Article 15(1) of the directive.
Όσον αφορά, αφενός, τις παραγράφους 2, 3 και 5 του εν λόγω άρθρου 6, που αφορούν την επεξεργασία των δεδομένων κινήσεως σύμφωνα με τις ανάγκες των δραστηριοτήτων τιμολογήσεως των υπηρεσιών, εμπορικής προωθήσεώς τους ή παροχής υπηρεσιών προστιθεμένης αξίας, οι διατάξεις αυτές δεν αφορούν τη γνωστοποίηση των δεδομένων αυτών σε άλλα πρόσωπα πλην αυτών που ενεργούν υπό την εποπτεία των φορέων παροχής δημοσίων δικτύων επικοινωνιών και διαθέσιμων στο κοινό υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών.
With respect, first, to paragraphs 2, 3 and 5 of Article 6, which relate to the processing of traffic data in accordance with the requirements of billing and marketing ser -vices and the provision of value added services, those provisions do not concern the communication of that data to persons other than those acting under the authority of the providers of public communications networks and publicly available electronic communications services.
Το άρθρο 6, παράγραφος 6, της οδηγίας 2002/58 αφορά μόνον τις ένδικες διαφορές μεταξύ προμηθευτών και χρηστών που έχουν σχέση με τους λόγους αποθηκεύσεως των δεδομένων στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων τις οποίες διέπουν οι λοιπές διατάξεις του άρθρου αυτού.
As to the provisions of Article 6(6) of Directive 2002/58, they do not relate to disputes other than those between suppliers and users concerning the grounds for storing data in connection with the activities referred to in the other provisions of that article.
Επομένως, δεδομένου ότι το εν λόγω άρθρο προφανώς δεν αφορά κατάσταση όπως αυτή στην οποία βρίσκεται η Promusicae στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης, δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για την εκτίμηση της καταστάσεως αυτής.
Since Article 6(6) thus clearly does not concern a situation such as that of Promusicae in the main proceedings, it cannot be taken into account in assessing that situation.
Όσον αφορά, αφετέρου, το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη διάταξη αυτή, τα κράτη μέλη δύνανται να λαμβάνουν νομοθετικά μέτρα για να περιορίζουν, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση διασφαλίσεως του απορρήτου των δεδομένων κινήσεως, εφόσον ο περιορισμός αυτός αποτελεί αναγκαίο, κατάλληλο και ανάλογο μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία, για τη διαφύλαξη της εθνικής ασφάλειας (δηλαδή της ασφάλειας του κράτους), της εθνικής άμυνας, της δημόσιας ασφάλειας, και για την πρόληψη, διερεύνηση, διαπίστωση και δίωξη ποινικών παραβάσεων ή της άνευ αδείας χρησιμοποιήσεως του συστήματος ηλεκτρονικών επικοινωνιών, όπως προβλέπεται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 95/46.
With respect, second, to Article 15(1) of Directive 2002/58, it should be recalled that under that provision the Member States may adopt legislative measures to restrict the scope inter alia of the obligation to ensure the confidentiality of traffic data, where such a restriction constitutes a necessary, appropriate and proportionate measure within a democratic society to safeguard national security (i.e. State security), defence, public security, and the prevention, investigation, detection and prosecution of criminal offences or of unauthorised use of the electronic communications system, as referred to in Article 13(1) of Directive 95/46.
Έτσι, το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58 παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να προβλέπουν εξαιρέσεις από την κατ’ αρχήν υποχρέωση που υπέχουν από το άρθρο 5 της ίδιας οδηγίας να διασφαλίζουν το απόρρητο των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
Article 15(1) of Directive 2002/58 thus gives Member States the possibility of providing for exceptions to the obligation of principle, imposed on them by Article 5 of that directive, to ensure the confidentiality of personal data.
Ωστόσο, προφανώς καμία από τις εξαιρέσεις αυτές δεν αναφέρεται σε καταστάσεις που επιβάλλουν την κίνηση αστικών δικών.
However, none of these exceptions appears to relate to situations that call for the bringing of civil proceedings.
Πράγματι, αφορούν, αφενός, την εθνική ασφάλεια, την εθνική άμυνα και τη δημόσια ασφάλεια, δραστηριότητες που ασκούνται από τα κράτη ή από τις κρατικές αρχές και δεν αφορούν τους τομείς δραστηριότητας των ιδιωτών (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Lindqvist, προπαρατεθείσα, σκέψη 43), και, αφετέρου, τη δίωξη ποινικών παραβάσεων.
They concern, first, national security, defence and public security, which constitute activities of the State or of State authorities unrelated to the fields of activity of individuals (see, to that effect, Lindqvist, paragraph 43), and, second, the prosecution of criminal offences.
Η εξαίρεση ως προς τη δίωξη για την άνευ αδείας χρησιμοποίηση του συστήματος ηλεκτρονικών επικοινωνιών προφανώς αφορά τη χρησιμοποίηση που διακυβεύει την ακεραιότητα ή την καθαυτό ασφάλεια του συστήματος αυτού όπως, ιδίως, στις προβλεπόμενες στο άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58 περιπτώσεις υποκλοπής ή επιτηρήσεως των επικοινωνιών χωρίς τη συγκατάθεση των ενδιαφερομένων χρηστών.
As regards the exception relating to unauthorised use of the electronic communications system, this appears to concern use which calls into question the actual integrity or security of the system, such as the cases referred to in Article 5(1) of Directive 2002/58 of the interception or surveillance of communications without the consent of the users concerned.
Η χρησιμοποίηση αυτή, η οποία, δυνάμει του εν λόγω άρθρου, επιβάλλει την επέμβαση των κρατών μελών, επίσης δεν φαίνεται να αφορά καταστάσεις που μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο αστικών δικών.
Such use, which, under that article, makes it necessary for the Member States to intervene, also does not relate to situations that may give rise to civil proceedings.
Επιβάλλεται ωστόσο η διαπίστωση ότι το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58, στο τέλος της απαριθμήσεως των ως άνω εξαιρέσεων, αναφέρεται ρητώς στο άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 95/46.
It is clear, however, that Article 15(1) of Directive 2002/58 ends the list of the above exceptions with an express reference to Article 13(1) of Directive 95/46.
Η τελευταία αυτή διάταξη επίσης επιτρέπει στα κράτη μέλη να λαμβάνουν μέτρα που περιορίζουν την υποχρέωση τηρήσεως του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων οσάκις ο περιορισμός απαιτείται, μεταξύ άλλων, για την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών άλλων προσώπων.
That provision also authorises the Member States to adopt legislative measures to restrict the obligation of confidentiality of personal data where that restriction is necessary inter alia for the protection of the rights and freedoms of others.
Δεδομένου ότι δεν διευκρινίζει ποια δικαιώματα και ποιες ελευθερίες αφορά, κατά τα άνω, το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εκφράζει τη βούληση του κοινοτικού νομοθέτη να μην αποκλείσει από το πεδίο εφαρμογής του την προστασία του δικαιώματος ιδιοκτησίας ούτε τις περιπτώσεις στις οποίες οι δημιουργοί επιδιώκουν να τύχουν της προστασίας αυτής στο πλαίσιο αστικής δίκης.
As they do not specify the rights and freedoms concerned, those provisions of Article 15(1) of Directive 2002/58 must be interpreted as expressing the Community legislature’s intention not to exclude from their scope the protection of the right to property or situations in which authors seek to obtain that protection in civil proceedings.
Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι η οδηγία 2002/58 δεν αποκλείει τη δυνατότητα των κρατών μελών να προβλέπουν την υποχρέωση γνωστοποιήσεως, στο πλαίσιο αστικής δίκης, δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
The conclusion must therefore be that Directive 2002/58 does not preclude the possibility for the Member States of laying down an obligation to disclose personal data in the context of civil proceedings.
Ωστόσο, το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι υποχρεώνει, στις περιπτώσεις που απαριθμεί, τα κράτη μέλη να προβλέπουν την υποχρέωση αυτή.
However, the wording of Article 15(1) of that directive cannot be interpreted as compelling the Member States, in the situations it sets out, to lay down such an obligation.
Συνεπώς, πρέπει να ελεγχθεί αν οι τρεις οδηγίες τις οποίες αναφέρει το αιτούν δικαστήριο επιβάλλουν στα κράτη μέλη, προς διασφάλιση της αποτελεσματικής προστασίας του δικαιώματος του δημιουργού, να προβλέπουν την υποχρέωση αυτή.
It must therefore be ascertained whether the three directives mentioned by the national court require those States to lay down that obligation in order to ensure the effective protection of copyright.
Επί των τριών οδηγιών τις οποίες αναφέρει το αιτούν δικαστήριο
The three directives mentioned by the national court
Συναφώς, επισημαίνεται κατ’ αρχάς ότι, όπως έχει υπομνησθεί με τη σκέψη 43 της παρούσας αποφάσεως, οι οδηγίες τις οποίες αναφέρει το αιτούν δικαστήριο σκοπούν όπως τα κράτη μέλη διασφαλίζουν, ιδίως στην κοινωνία της πληροφορίας, την αποτελεσματική προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και ειδικότερα του δικαιώματος του δημιουργού.
It should first be noted that, as pointed out in paragraph 43 above, the purpose of the directives mentioned by the national court is that the Member States should ensure, especially in the information society, effective protection of industrial property, in particular copyright.
Ωστόσο, από τα άρθρα 1, παράγραφος 5, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2000/31, 9 της οδηγίας 2001/29 και 8, παράγραφος 3, στοιχείο ε΄, της οδηγίας 2004/48 προκύπτει ότι η προστασία αυτή δεν μπορεί να αντιβαίνει στις επιταγές που συνδέονται με την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
However, it follows from Article 1(5)(b) of Directive 2000/31, Article 9 of Directive 2001/29 and Article 8(3)(e) of Directive 2004/48 that such protection cannot affect the requirements of the protection of personal data.
Είναι αληθές ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/48 επιβάλλει όπως τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε, στο πλαίσιο διαδικασίας που αφορά προσβολή δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας και κατόπιν αιτιολογημένου και αναλογικού αιτήματος του προσφεύγοντος, οι αρμόδιες δικαστικές αρχές να δύνανται να διατάσσουν την παροχή πληροφοριών περί της προέλευσης και των δικτύων διανομής των εμπορευμάτων ή παροχής των υπηρεσιών, που προσβάλλουν δικαίωμα διανοητικής ιδιοκτησίας. Ωστόσο, δεν προκύπτει από τις διατάξεις αυτές, που πρέπει να
Article 8(1) of Directive 2004/48 admittedly requires Member States to ensure that, in the context of proceedings concerning an infringement of an intellectual property right and in response to a justified and proportionate request of the claimant, the competent judicial authorities may order that information on the origin and distribution networks of the goods or services which infringe an intellectual property
PROMUSICAE ερμηνεύονται σε συνδυασμό με την παράγραφο 3, στοιχείο ε΄, του ίδιου άρθρου, ότι επιβάλλουν στα κράτη μέλη να προβλέπουν, προς διασφάλιση της αποτελεσματικής προστασίας του δικαιώματος του δημιουργού, την υποχρέωση γνωστοποιήσεως των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στο πλαίσιο αστικής δίκης.
PROMUSICAE right be provided. However, it does not follow from those provisions, which must be read in conjunction with those of paragraph 3(e) of that article, that they require the Member States to lay down, in order to ensure effective protection of copyright, an obligation to communicate personal data in the context of civil proceedings.
Το γράμμα των άρθρων 15, παράγραφος 2, και 18 της οδηγίας 2000/31 και το γράμμα του άρθρου 8, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2001/29 ομοίως δεν απαιτεί από τα κράτη μέλη να προβλέπουν τέτοια υποχρέωση.
Nor does the wording of Articles 15(2) and 18 of Directive 2000/31 or that of Article 8(1) and (2) of Directive 2001/29 require the Member States to lay down such an obligation.
Τα άρθρα 41, 42 και 47 της Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ, τα οποία επικαλέστηκε η Promusicae και υπό το πρίσμα των οποίων πρέπει να ερμηνεύεται, κατά το δυνατόν, το κοινοτικό δίκαιο που διέπει τομέα στον οποίο έχει εφαρμογή η υπό κρίση συμφωνία, όπως συμβαίνει με τις διατάξεις στις οποίες αναφέρεται η υπό κρίση αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις της 14ης Δεκεμβρίου 2000, C-300/98 και C-392/98, Dior κ.λπ., Συλλογή 2000, σ. I-11307, σκέψη 47, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2007, C-431/05, Merck Génericos — Produtos Farmacêuticos, Συλλογή 2007, σ.
As to Articles 41, 42 and 47 of the TRIPs Agreement, relied on by Promusicae, in the light of which Community law must as far as possible be interpreted where — as in the case of the provisions relied on in the context of the present reference for a preliminary ruling — it regulates a field to which that agreement applies (see, to that effect, Joined Cases C-300/98 and C-392/98 Dior and Others [2000] ECR I-11307, paragraph 47, and Case C-431/05 Merck Genéricos — Produtos Farmacêuticos [2007] ECR I-7001, paragraph 35), while they require the effective protection of intellectual property rights and the institution of judicial remedies for their enforcement, they do not contain provisions which require those directives to be interpreted as compelling the Member States to lay down an obligation to communicate personal data in the context of civil proceedings.
Επί των θεμελιωδών δικαιωμάτων
Fundamental rights
Παρατηρείται ότι το αιτούν δικαστήριο αναφέρεται με την αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως στα άρθρα 17 και 47 του Χάρτη, τα οποία αφορούν, το μεν
The national court refers in its order for reference to Articles 17 and 47 of the Charter, the first of which concerns the protection of the right to property, including
Πρέπει να θεωρηθεί ότι το εν λόγω δικαστήριο ζητεί κατά τον τρόπο αυτό να μάθει μήπως η ερμηνεία των τριών οδηγιών των οποίων γίνεται επίκληση, κατά την οποία τα κράτη μέλη δεν υποχρεούνται να προβλέπουν, προκειμένου να διασφαλίσουν την αποτελεσματική προστασία του δικαιώματος του δημιουργού, την υποχρέωση γνωστοποιήσεως των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στο πλαίσιο αστικής δίκης, καταλήγει σε προσβολή του θεμελιώδους δικαιώματος της ιδιοκτησίας και του θεμελιώδους δικαιώματος αποτελεσματικής ένδικης προστασίας.
By so doing, that court must be regarded as seeking to know whether an interpretation of those directives to the effect that the Member States are not obliged to lay down, in order to ensure the effective protection of copyright, an obligation to communicate personal data in the context of civil proceedings leads to an infringement of the fundamental right to property and the fundamental right to effective judicial protection.
Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από την επίδικη κατάσταση με αφορμή την οποία το αιτούν δικαστήριο υπέβαλε το υπό κρίση ερώτημα αναδύεται, επί πλέον των προαναφερθέντων δικαιωμάτων, ένα άλλο θεμελιώδες δικαίωμα, ήτοι της εγγυήσεως της προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και, συνεπώς, της ιδιωτικής ζωής.
However, the situation in respect of which the national court puts that question involves, in addition to those two rights, a further fundamental right, namely the right that guarantees protection of personal data and hence of private life.
Σύμφωνα με τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2002/58, η οδηγία αυτή αποσκοπεί στον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και στην τήρηση των βασικών αρχών που αναγνωρίζονται ιδίως από τον Χάρτη.
According to recital 2 in the preamble to Directive 2002/58, the directive seeks to respect the fundamental rights and observes the principles recognised in particular by the Charter.
Συγκεκριμένα, επιδιώκει να διασφαλισθεί η πλήρης τήρηση των δικαιωμάτων που προβλέπονται στα άρθρα 7
In particular, the directive seeks to ensure full respect for the rights set out in Articles 7 and 8 of that Charter. Article 7 substantially reproduces Article 8
PROMUSICAE και 8 του Χάρτη αυτού. Το άρθρο 7 επαναλαμβάνει κατ’ ουσίαν το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (ΕΣΔΑ), το οποίο εγγυάται το δικαίωμα στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής, και το άρθρο 8 του εν λόγω Χάρτη διακηρύσσει ρητώς το δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
PROMUSICAE of the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms signed at Rome on 4 November 1950, which guarantees the right to respect for private life, and Article 8 of the Charter expressly proclaims the right to protection of personal data.
Έτσι, η υπό κρίση αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως θέτει το θέμα του αναγκαίου συμβιβασμού μεταξύ των επιταγών που συνδέονται με την προστασία διαφόρων θεμελιωδών δικαιωμάτων, δηλαδή, αφενός, του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής και, αφετέρου, των δικαιωμάτων προστασίας της ιδιοκτησίας και ασκήσεως αποτελεσματικής ένδικης προσφυγής.
The present reference for a preliminary ruling thus raises the question of the need to reconcile the requirements of the protection of different fundamental rights, namely the right to respect for private life on the one hand and the rights to protection of property and to an effective remedy on the other.
Οι μηχανισμοί που καθιστούν δυνατή την εξεύρεση της ορθής ισορροπίας μεταξύ των διαφόρων αυτών δικαιωμάτων και συμφερόντων περιλαμβάνονται, αφενός, στην ίδια την οδηγία 2002/58, καθόσον προβλέπει κανόνες οι οποίοι καθορίζουν σε ποιες καταστάσεις και σε ποιο βαθμό επιτρέπεται η επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και ποια μέσα προστασίας πρέπει να προβλέπονται, καθώς και στις τρεις οδηγίες τις οποίες αναφέρει το αιτούν δικαστήριο, που διέπουν αποκλειστικώς την περίπτωση κατά την οποία τα μέτρα που λαμβάνονται για την προστασία των δικαιωμάτων που αυτές διέπουν θίγουν την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
The mechanisms allowing those different rights and interests to be balanced are contained, first, in Directive 2002/58 itself, in that it provides for rules which determine in what circumstances and to what extent the processing of personal data is lawful and what safeguards must be provided for, and in the three directives mentioned by the national court, which reserve the cases in which the measures adopted to protect the rights they regulate affect the protection of personal data.
Αφετέρου, οι μηχανισμοί αυτοί πρέπει να προκύπτουν από την εκ μέρους των κρατών μελών θέσπιση εθνικών διατάξεων που διασφαλίζουν τη μεταφορά των οδηγιών αυτών στο εσωτερικό δίκαιο και την εκ μέρους των εθνικών αρχών εφαρμογή των διατάξεων αυτών (βλ. επ’ αυτού, ως προς την οδηγία 95/46, απόφαση Lindqvist, προπαρατεθείσα, σκέψη 82).
Second, they result from the adoption by the Member States of national provisions transposing those directives and their application by the national authorities (see, to that effect, with reference to Directive 95/46, Lindqvist, paragraph 82).
Ως προς τις εν λόγω οδηγίες, οι διατάξεις τους είναι σχετικώς γενικής φύσεως, δεδομένου ότι πρέπει να έχουν εφαρμογή σε μεγάλο αριθμό ποικίλων καταστάσεων που μπορούν να εμφανιστούν στο σύνολο των κρατών μελών.
As to those directives, their provisions are relatively general, since they have to be applied to a large number of different situations which may arise in any of the Member States.
Συνεπώς, περιλαμβάνουν ευλόγως κανόνες που αφήνουν στα κράτη μέλη ένα αναγκαίο περιθώριο εκτιμήσεως για να καθορίζουν μέτρα μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο τα οποία μπορούν να προσαρμοσθούν στις διάφορες καταστάσεις που μπορεί να ανακύψουν (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Lindqvist, προπαρατεθείσα, σκέψη 84).
They therefore logically include rules which leave the Member States with the necessary discretion to define transposition measures which may be adapted to the various situations possible (see, to that effect, Lindqvist, paragraph 84).
Ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη οφείλουν, κατά τη μεταφορά των προαναφερθεισών οδηγιών στο εσωτερικό δίκαιο, να μεριμνούν ώστε να βασίζονται σε ερμηνεία των οδηγιών αυτών που καθιστά δυνατή τη διασφάλιση της ορθής ισορροπίας μεταξύ των διαφόρων θεμελιωδών δικαιωμάτων που προστατεύει η κοινοτική έννομη τάξη.
That being so, the Member States must, when transposing the directives mentioned above, take care to rely on an interpretation of the directives which allows a fair balance to be struck between the various fundamental rights protected by the Community legal order.