natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η διαδικασία συμβιβασμού διεξάγεται ενώπιον των οργάνων του Κέντρου διαμεσολαβήσεως, διαιτησίας και συμβιβασμού του τόπου της παροχής υπηρεσιών ή της κατοικίας των ενδιαφερομένων, κατ’ επιλογήν του αιτούντος τον συμβιβασμό.
Conciliation settlements shall be concluded before the Centre for Mediation, Arbitration and Conciliation of the place of performance of the services or the place of residence of the interested parties, at the applicant’s choice.
Η διαδικασία συμβιβασμού διεξάγεται ενώπιον του διευθυντή, του προέδρου του διαιτητικού δικαστηρίου, του γραμματέα ή κάθε άλλου υπαλλήλου του Κέντρου, υπό την προϋπόθεση ότι αυτός έχει πτυχίο («Licenciatura») Νομικής.
Conciliation settlements shall take place before the Director, the President of the Arbitration Tribunal, the Secretary or any other official of the Centre, on condition that they hold a degree (‘Licenciatura’) in law.
Τα μέρη της διαδικασίας συμβιβασμού πρέπει να έχουν την ίδια ικανότητα με εκείνη που απαιτείται για τους διαδίκους σε δίκη εργατικής διαφοράς.
The parties to the conciliation procedure must have the same legal capacity as that required for parties to court proceedings in employment law matters.
Ζητούνται, ενδεχομένως, οι αναγκαίες διευκρινίσεις ώστε να γίνει σωστά η κλήση των ενδιαφερομένων.
Details shall, if necessary, be requested to ensure that the summonses of the interested parties are correct.
Αντίγραφο δεόντως χρονολογημένο και χαρτοσημασμένο παραδίδεται, έναντι υπογραφής, στον καλούμενο, που ενημερώνεται για τον τόπο, την ημέρα και την ώρα του συμβιβασμού, που πρέπει να διεξαχθεί εντός των νομίμων προθεσμιών.
A copy, duly dated and stamped, shall be delivered by personal service with signed confirmation of receipt to the person who is to appear, who shall be informed of the place, day and time of the conciliation, which must take place within the legally prescribed timelimits.
Σε περίπτωση που ο καλούμενος δεν είναι ο αιτών τον συμβιβασμό και δεν αποδέχεται την κλήση, αυτή κοινοποιείται κατά τον ίδιο τρόπο όπως και στους λοιπούς ενδιαφερομένους.
Where the person being summoned is not the applicant and refuses to accept the summons, he shall be notified in the same way as the other interested parties.
Μετά την έναρξη της συνεδριάσεως, ο διαμεσολαβητής, αφού καλέσει τα μέρη, τα οποία μπορούν να συνοδεύονται από πρόσωπο της εμπιστοσύνης του, εξακριβώνει την ταυτότητά τους, την ικανότητά τους και της εξουσία εκπροσωπήσεως και,
Once the hearing is open, after calling the parties, who may appear accompanied by an intermediary, the conciliator shall verify their identity, capacity and authority to represent their principals and, after the applicant has given his agreement, he shall
Στη συνέχεια, ο διαμεσολαβητής καλεί τους ενδιαφερομένους να καταλήξουν σε συμφωνία βοηθούμενοι, ενδεχομένως, από τα πρόσωπα της εμπιστοσύνης τους, δίνοντάς τους τον λόγο όσες φορές απαιτείται και προτείνοντάς τους, ενδεχομένως, δίκαιες λύσεις.
Next, he shall invite the interested parties to reach an agreement, assisted, where appropriate, by the intermediaries, permitting them to speak as often as is necessary and suggesting equitable solutions to them.
Τηρεί την τάξη κατά τη συζήτηση και έχει τη δυνατότητα να τη διακόπτει αν η συζήτηση διαταραχθεί ή αν αποδειχθεί ότι είναι αδύνατη η επίτευξη συμφωνίας: σε αμφότερες τις περιπτώσεις η διαδικασία θεωρείται ότι δεν κατέληξε σε συμφωνία.
He shall keep order during the discussion which he shall be empowered to suspend in the case of disruption or if it proves impossible to reach an agreement: in both cases the procedure shall then be treated as concluded without agreement.
Ο διαμεσολαβητής συντάσσει πρακτικά της συνεδριάσεως και καταγράφει κατά τον απλούστερο δυνατό τρόπο το περιεχόμενο των συμφωνιών τις οποίες συνάπτουν οι ενδιαφερόμενοι.
The conciliator shall keep a minute of the hearing and record as clearly as possible the content of the agreements concluded by the interested parties.
Αν δεν συναφθεί καμία συμφωνία, προβαίνει σε ρητή διαπίστωση περί αυτού.
If no agreement is concluded, he shall expressly state this.
Η πράξη υπογράφεται από τους ενδιαφερομένους και από τον διαμεσολαβητή και, αν κάποιος από αυτούς δεν ξέρει ή δεν μπορεί να υπογράψει, αυτό διευκρινίζεται, οπότε αναλαμβάνει να υπογράψει το πρόσωπο της εμπιστοσύνης του.
The official record shall be signed by the interested parties and by the conciliator and if one of them does not know how to sign or is unable to sign, this shall be noted and the intermediary shall be able to sign in his stead.
Ομοίως, η άρνηση της υπογραφής σημειώνεται ρητώς, καθώς και οι λόγοι της αρνήσεως, εφόσον είναι γνωστοί, οπότε η διαδικασία θεωρείται ότι δεν κατέληξε σε συμφωνία.
Similarly, the refusal to sign shall be expressly noted along with the grounds for the refusal, if known, and the procedure shall then be treated as concluded without an agreement.
Αμέσως μετά την πράξη συμβιβασμού, ο διαμεσολαβητής παραδίδει στους ενδιαφερομένους επικυρωμένο αντίγραφο των πρακτικών.
Immediately after the conciliation settlement, the conciliator shall deliver a certified copy of the minute to the interested parties.
Ό,τι αποφασίζεται στο πλαίσιο συμβιβασμού ενώπιον του Κέντρου διαμεσολαβήσεως, διαιτησίας και συμβιβασμού αποτελεί εκτελεστή απόφαση που πρέπει να αναγνωρίζεται από τα εργατοδικεία.
What has been decided upon at the conciliation before the Centre for Mediation, Arbitration and Conciliation constitutes final judgment, and may be enforced in courts with employment law jurisdiction.
Ο δικαστικός συμβιβασμός διέπεται από το άρθρο 84 του LPL, το οποίο έχει την εξής διατύπωση:
Judicial conciliation is governed by Article 84 of the LPL, which reads as follows:
Το δικαιοδοτικό όργανο, αποφασίζοντας σε δημόσια συνεδρίαση, προσπαθεί να επιτύχει συμβιβασμό υποδεικνύοντας στους διαδίκους τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους, υπό την επιφύλαξη του περιεχομένου τυχόν αποφάσεως.
The judicial body, adjudicating at a public hearing, shall attempt conciliation by indicating to the parties their rights and obligations without prejudice to the content of any possible judgment.
Αν το δικαιοδοτικό όργανο εκτιμά ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας συμβιβασμού προξενεί σοβαρή ζημία ενός των διαδίκων, συνεπάγεται καταστρατήγηση νόμου ή συνιστά κατάχρηση δικαιώματος, δεν εγκρίνει τη συμφωνία.
If the judicial body considers that the content of the conciliation agreement constitutes a serious detriment to one of the parties, evasion of the law or a misuse of rights, it shall not approve it.
Το δικαιοδοτικό όργανο μπορεί να εγκρίνει τη συμφωνία οποτεδήποτε προτού εκδώσει την απόφασή του.
It may approve the agreement at any moment before giving judgment.
Όσον αφορά τη συμμετοχή του Fogasa στις ένδικες διαδικασίες εργατικού δικαίου, το άρθρο 23 του LPL ορίζει τα ακόλουθα:
Regarding Fogasa’s participation in the judicial employment Law proceedings, Article 23 of the LPL provides:
Το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία μπορεί να παρίσταται ως διάδικος οποτεδήποτε σε δίκη δυνάμενη να οδηγήσει στην καταβολή, εκ μέρους του εν λόγω Ταμείου εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία, μισθών ή αποζημιώσεων στους εργαζομένους·η παρέμβασή του ούτε επιβραδύνει ούτε αναστέλλει τη διαδικασία.
The Wages Guarantee Fund may appear as a party at any stage in proceedings which may lead to payment by the Wages Guarantee Fund of salaries or compensation to workers, without such intervention causing the delay or suspension of the proceedings.
Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του Fogasa
Fogasa’s rights and obligations
Τα άρθρα 274 και 275 του LPL, που διέπουν τη συμμετοχή του Fogasa στη διαδικασία κηρύξεως της αφερεγγυότητας των επιχειρήσεων, ορίζουν τα ακόλουθα:
Under Articles 274 and 275 of the LPL, which govern Fogasa’s participation in the procedure for declaring undertakings insolvent:
«Άρθρο 274
‘Article 274
Πριν από την κήρυξη της αφερεγγυότητας, το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία, αν δεν έχει κληθεί προς τούτο προηγουμένως, καλείται να διατυπώσει την άποψή του, ώστε να μπορέσει να ζητήσει τη λήψη των κατάλληλων μέτρων και να προσδιορίσει τα περιουσιακά στοιχεία του πρωτοφειλέτη των οποίων γνωρίζει την ύπαρξη.
Prior to the declaration of insolvency, if the Wages Guarantee Fund has not already been called, it shall be heard within a maximum period of fifteen days, so that it may seek adoption of appropriate measures and designate the assets of the principal person liable which are known to it.
Εντός τριάντα ημερών από τη λήψη των μέτρων που ζήτησε το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία, το επιληφθέν δικαστήριο εκδίδει διάταξη με την οποία κηρύσσει, εφόσον παρίσταται ανάγκη, την πλήρη ή μερική αφερεγγυότητα του εργοδότη και καθορίζει την αξία στην οποία εκτιμώνται τα κατασχώμενα περιουσιακά στοιχεία.
In the thirty days following the adoption of the measures sought by the Wages Guarantee Fund, the court to which the matter has been referred shall deliver an order which declares, where necessary, the total or partial insolvency of the employer and fixes, in that case, the value at which the goods seized are assessed.
Η αφερεγγυότητα θεωρείται, εν πάση περιπτώσει, προσωρινή, έως ότου γίνουν γνωστά τα περιουσιακά στοιχεία του εργοδότη ή έως ότου τα κατασχεθέντα περιουσιακά στοιχεία πωληθούν.
The insolvency shall be considered for all purposes to be provisional until the assets of the employer are known or until the assets which have been seized are sold.
Οσάκις τα δυνάμενα να κατασχεθούν περιουσιακά στοιχεία χρησιμοποιούνται στη διαδικασία παραγωγής της οφειλέτριας επιχειρήσεως και εκείνη συνεχίζει τη δραστηριότητά της, το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία μπορεί να ζητήσει την αναστολή της εκτελέσεως, για περίοδο τριάντα ημερών […].
Where the goods liable to be seized are deployed in the production process of the debtor undertaking and the activity of that undertaking is continuing, the Wages Guarantee Fund may request a suspension of execution for a period of thirty days …
Όταν το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία διαπιστώνει την αδυναμία εξοφλήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία, […] την καθιστά γνωστή, αιτιολογώντας την κρίση του, ζητώντας την κήρυξη της αφερεγγυότητας προς τον αποκλειστικό σκοπό της αναγνωρίσεως των εγγυημένων απαιτήσεων από μισθωτή εργασία.»
Once the Wages Guarantee Fund has found that it is impossible to pay the salaries owed, … it shall make this known, stating the grounds in support, by requesting a declaration of insolvency for the sole purpose of affording the benefit of the wages guarantee.’
Το άρθρο 28, παράγραφος 3, του βασιλικού διατάγματος 505/1985, της 6ης Μαρτίου 1985, περί οργανώσεως και λειτουργίας του Ταμείου εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία (BOE αριθ.92, της 17ης Απριλίου 1985, σ.
Article 28(3) of Royal Decree 505/1985, of 6 March 1985, governing the organisation and operation of the Wages Guarantee Fund (BOE No 92, of 17 April 1985, p.
10203), θεσπίζει τους κανόνες σχετικά με την εξέταση των αιτήσεων αναλήψεως των απαιτήσεων από το Fogasa ως εξής:
10203), lays down the rules concerning the treatment of requests for benefits from Fogasa in the following terms:
«Κατά το πέρας, ενδεχομένως, της περιόδου εξετάσεως που αναφέρεται ανωτέρω στο σημείο 2, ο γενικός γραμματέας εκδίδει εντός πενθημέρου απόφαση, με την οποία δέχεται εν όλω ή εν μέρει ή απορρίπτει τις αιτήσεις.
‘At the end of any period of investigation referred to at subparagraph 2 above, the General Secretariat shall, within five days, deliver a decision in which it upholds totally or partially or rejects the claims.
Είναι απορριπτέες οι καταχρηστικώς ή δολίως υποβαλλόμενες αιτήσεις παροχής ή εκείνες των οποίων η καταβολή των παροχών δεν δικαιολογείται λόγω της υπάρξεως κοινού συμφέροντος των μισθωτών και των εργοδοτών να δημιουργήσουν την εντύπωση αφερεγγυότητας κατά τα κριτήρια του νόμου προς τον σκοπό της εισπράξεως των παροχών από το Ταμείο εγγυήσεως των απαιτήσεων από μισθωτή εργασία.»
Abusive and fraudulent claims, along with those in respect of which payment is unjustified because of the existence of a common interest of the employees and employers in creating the appearance of legal insolvency with the purpose of obtaining provision from the Wages Guarantee Fund, must be rejected.’
Μ. Robledillo Núñez, ενάγουσα της κύριας δίκης, ανήκε στο προσωπικό της εταιρίας Linya Fish SL (στο εξής: εταιρία Linya Fish) από τις 4 Οκτωβρίου 2001 έως τις 28 Ιανουαρίου 2003, ημερομηνία κατά την οποία η εταιρία αυτή την απέλυσε.
The applicant in the main proceedings, Maria Robledillo Núñez, was on the staff of Linya Fish S.L. (‘Linya Fish’) from 4 October 2001 to 28 January 2003, when she was dismissed by that undertaking.
Robledillo Núñez κατά της εταιρίας Linya Fish, εκδόθηκε απόφαση περί προσωρινής αναγνωρίσεως της αφερεγγυότητας.
On 5 May 2004, as part of the enforcement proceedings brought by Ms Robledillo Núñez against Linya Fish in that court, a provisional insolvency order was made.
Μ. Robledillo Núñez ζήτησε από το Fogasa να της καταβάλει την παροχή που αντιστοιχούσε στην αποζημίωση λόγω απολύσεως την οποία η εταιρία αυτή δεν της είχε καταβάλει.
On 26 November 2004, on the basis of that decision Ms Robledillo Núñez requested that Fogasa pay her the benefit corresponding to the compensation for dismissal which Linya Fish had not yet paid her.
Με απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2005, το Fogasa απέρριψε την αίτηση αυτή ολοσχερώς, με την αιτιολογία ότι η αποζημίωση λόγω απολύσεως δεν είχε αναγνωριστεί με δικαστική ή διοικητική απόφαση.
By a decision of 21 January 2005, Fogasa dismissed that application in its entirety on the basis that the compensation for dismissal had not been awarded by a judgment or administrative decision.
Αμφισβητεί την άρνηση του τελευταίου να της καταβάλει την αποζημίωση λόγω απολύσεως την οποία προβλέπει η συμφωνία συμβιβασμού.
She challenged the latter’s refusal to pay her the compensation for dismissal provided for in that conciliation agreement.
Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει, στο σκεπτικό της αποφάσεως περί παραπομπής, ότι το ισπανικό δίκαιο, στο άρθρο 33, παράγραφος 2, του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων όπως αυτό ίσχυε πριν από τις 15 Ιουνίου 2006, προβλέπει μεν την καταβολή των οφειλομένων αποζημιώσεως λόγω λήξεως της εργασιακής σχέσεως, μόνον όμως όταν οι αποζημιώσεις αυτές έχουν αναγνωριστεί με δικαστική ή διοικητική απόφαση υπέρ των εργαζομένων λόγω απολύσεως ή λύσεως της συμβάσεως.
In the grounds of its order for reference, the national court states that, at Article 33(2) of the Workers’ Statute in the versions in force before 15 June 2006, Spanish law provides for payment of compensation due by reason of the termination of an employment relationship, but only where that compensation is recognised by a judgment or administrative decision in favour of employees by reason of dismissal or termination of contract.
Συνεπώς, εφόσον δεν μνημονεύονται στην εν λόγω διάταξη του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων, οι αποζημιώσεις που αναγνωρίζονται στο πλαίσιο διαδικασίας εξώδικου συμβιβασμού δεν περιλαμβάνονται, κατά το αιτούν δικαστήριο, στις αποζημιώσεις των οποίων η καταβολή βαρύνει το Fogasa.
As they are not mentioned in that provision of the Workers’ Statute, compensation recognised in an extrajudicial conciliation procedure is not therefore, according to the national court, among those for which Fogasa is responsible.
Παραπέμποντας στη διάταξη της 13ης Δεκεμβρίου 2005, C-177/05, Guerrero Pecino (Συλλογή 2005, σ. I-10887), που αφορά αποζημίωση καθορισθείσα στο πλαίσιο διαδικασίας δικαστικού συμβιβασμού, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει τη διαφορά μεταξύ του εξώδικου και του δικαστικού συμβιβασμού, υπό την έννοια ότι ο τελευταίος πραγματοποιείται ενώπιον δικαστηρίου, το οποίο εξάλλου μπορεί να αρνηθεί να τον εγκρίνει κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 84, παράγραφος 1, του LPL, ενώ ο εξώδικος συμβιβασμός πραγματοποιείται ενώπιον οργάνου επιφορτισμένου ειδικά με τα καθήκοντα αυτά, το οποίο δεν έχει καμία δυνατότητα ελέγχου του περιεχομένου της συμφωνίας και καμία αρμοδιότητα να εγκρίνει ή να απορρίψει την εν λόγω συμφωνία.
Referring to the order in C-177/05 Guerrero Pecino [2005] ECR I-10887, concerning compensation fixed in a judicial conciliation procedure, the national court notes the difference between extrajudicial conciliation and judicial conciliation, in that judicial conciliation takes place before a court which can refuse to approve it, in application of Article 84(1) of the LPL, whilst extrajudicial conciliation takes place before a body specifically entrusted with that task, which is not invested with any power to review the content of the agreement nor any jurisdiction to approve or disapprove that agreement.
Αυτή η εκ του νόμου διαφορά μεταξύ των δύο ειδών συμβιβασμού αποσκοπεί στον περιορισμό των πιθανών περιπτώσεων δόλιας συμπεριφοράς.
That legal distinction between those two methods of conciliation seeks to operate as a break on possible fraudulent behaviour.
Ωστόσο, κατά το ίδιο δικαστήριο, το Fogasa θα μπορούσε κάλλιστα να αρνηθεί την καταβολή της αποζημιώσεως λόγω απολύσεως που καθορίζεται στο πλαίσιο διαδικασίας εξώδικου συμβιβασμού στηριζόμενο στη διαπίστωση απάτης στο πλαίσιο της διαδικασίας που πρέπει να ακολουθείται για την είσπραξη παροχών από τον οργανισμό αυτόν σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη.
However, according to the same court, Fogasa was entitled to refuse completely to pay the compensation for dismissal fixed according to the extrajudicial conciliation procedure, by basing itself on the fraud found in the procedure to be followed in order to obtain benefits from that body where the employer is insolvent.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το Juzgado de lo Social Único de Algeciras αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
Against that background, the Juzgado de lo Social Único de Algeciras decided to stay the proceedings and to refer the following question to the Court of Justice for a preliminary ruling:
«Υπό το πρίσμα της γενικής αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων, πρέπει να θεωρηθεί ότι η διαφορετική μεταχείριση που προβλέπει το άρθρο 33, παράγραφος 2, του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων, ως έχει σήμερα και ως είχε μέχρι τις 14 Ιουνίου 2006, δεν είναι αντικειμενικά
‘Having regard to the general principle of equality and nondiscrimination, is there no objective justification for the difference in treatment created by Article 33(2) of the … Workers’ Statute (in its current version and in the previous one which remained in force until 14 June 2004) and, consequently, must compensation for dismissal payable to an employee pursuant to extrajudicial conciliation be included
ROBLEDILLO NÚÑEZ δικαιολογημένη και ότι, κατά συνέπεια, η αποζημίωση λόγω απολύσεως που αναγνωρίζεται στον εργαζόμενο δυνάμει εξώδικου συμβιβασμού εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 80/987 […], όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 2002/74 […], δεδομένου ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω νόμου περί της νομικής καταστάσεως των υπαλλήλων επιτρέπει αυτό το είδος συμβιβασμού για την καταβολή, εκ μέρους του οργανισμού εγγυήσεως, των “salarios de tramitación” που οφείλονται συνεπεία της ίδιας απολύσεως;»
ROBLEDILLO NÚÑEZ in the ambit of Council Directive 80/987 … on the approximation of the laws of the Member States relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer, in the version amended by Directive 2002/74 …, given that Article 33(1) of the Workers’ Statute recognises this type of conciliation in relation to the payment by the guarantee institution of the ‘salarios de tramitación’ which also arise from the dismissal?’
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο, στηριζόμενο στην προμνησθείσα διάταξη Guerrero Pecino, ερωτά αν η εξαίρεση των αποζημιώσεων λόγω παράνομης απολύσεως από την εγγύηση καταβολής που διασφαλίζεται από τους οργανισμούς εγγυήσεως που προβλέπονται στο άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987 δικαιολογείται αντικειμενικά, ως μέτρο απαραίτητο προς αποτροπή των καταχρήσεων που έχει θεσπιστεί δυνάμει του άρθρου 10, στοιχείο α΄, της ίδιας οδηγίας, όταν οι εν λόγω αποζημιώσεις έχουν αναγνωριστεί με πράξη εξώδικου συμβιβασμού.
By its question, the national court, relying on the order in Guerrero Pecino, asks whether excluding compensation for unfair dismissal from the payment guarantee of the guarantee institutions provided for in the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987 is objectively justified as a measure necessary to avoid abuses adopted under Article 10(a) of that directive where the compensation is recognised by an extrajudicial conciliation settlement.
Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987, τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε οι οργανισμοί εγγύησης να εξασφαλίζουν, με την επιφύλαξη του άρθρου 4, την πληρωμή των ανεξόφλητων απαιτήσεων των μισθωτών που απορρέουν από συμβάσεις εργασίας ή από σχέσεις εργασίας συμπεριλαμβανομένης, όποτε αυτό προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία, της καταβολής αποζημιώσεων σε περίπτωση λύσεως της σχέσεως εργασίας.
At the outset, it should be stated that, according to the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987, Member States are to take the measures necessary to ensure that the guarantee institutions guarantee, subject to Article 4 of that directive, payment of employees’ outstanding claims resulting from contracts of employment or employment relationships, including, where provided for by national law, severance pay on termination of employment relationships.
Επομένως, η επίδικη στην κύρια δίκη εθνική νομοθεσία εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 80/987, εφόσον εντάσσει την καταβολή των αποζημιώσεων λόγω λύσεως της σχέσεως εργασίας στην προστασία που παρέχει ο αρμόδιος οργανισμός εγγυήσεως, και τούτο μολονότι δεν υπείχε καμία υποχρέωση να το πράξει δυνάμει
It follows that the national legislation at issue in the main proceedings falls within the scope of Directive 80/987, since it brings the payment of severance pay on termination of the employment relationship within the protection granted by the competent guarantee institution, despite the fact that that institution is in no way required
Εφόσον οι παρανόμως απολυόμενοι εργαζόμενοι βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση καθόσον δικαιούνται αποζημίωση σε περίπτωση μη αναπροσλήψεως (βλ. προμνησθείσες αποφάσεις Rodríguez Caballero, σκέψη 33, και Olaso Valero, σκέψη 35), οι αποζημιώσεις λόγω απολύσεως που αναγνωρίζονται στο πλαίσιο εξώδικου συμβιβασμού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τις λοιπές οφειλόμενες αποζημιώσεως και να εξαιρούνται από τις αποζημιώσεις του άρθρου 33, παράγραφος 2, του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων, εκτός αν αυτή η διαφορά μεταχειρίσεως δικαιολογείται αντικειμενικά (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, προμνησθείσα διάταξη Guerrero Pecino, σκέψεις 26 και 28, καθώς και προμνησθείσα απόφαση Olaso Valero, σκέψεις 34 και 36).
As workers who have been unfairly dismissed are in a comparable situation in so far as they are entitled to compensation when they are not reinstated (see Rodríguez Caballero, paragraph 33, and Olaso Valero, paragraph 35), it follows that the compensation for dismissal recognised in the extrajudicial conciliation procedure cannot be treated differently from other compensation due by denying them the compensation falling under Article 33(2) of the Workers’ Statute, unless that difference in treatment can be objectively justified (see, to that effect, the order in Guerrero Pecino, paragraphs 26 and 28, and Olaso Valero, paragraphs 34 and 36).
Όσον αφορά τη δικαιολόγηση αυτή, πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 10, στοιχείο α΄, της οδηγίας 80/987 παρέχει στα κράτη μέλη την ευχέρεια να θεσπίζουν τα αναγκαία μέτρα προς αποτροπή των καταχρήσεων (βλ. προμνησθείσα απόφαση Rodríguez Caballero, σκέψη 36).
With regard to such a justification, it should be noted that Article 10(a) of Directive 80/987 confers on Member States the right to adopt necessary measures to avoid abuses (see Rodríguez Caballero, paragraph 36).