natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην υπόθεση C-2/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Finanzgericht Hamburg (Γερμανία) με απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 2005, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 4 Ιανουαρίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Finanzgericht Hamburg (Germany), made by decision of 21 November 2005, received at the Court on 4 January 2006, in the proceedings
Bot γραμματέας: J. Swedenborg, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: Y. Bot, Registrar: J. Swedenborg, Administrator, having regard to the written procedure, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Willy Kempter KG, εκπροσωπούμενη από τον K. Makowe, Rechtsanwalt,
— Willy Kempter KG, by K. Makowe, Rechtsanwalt,
— η Τσεχική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τον T. Boček,
— the Czech Republic, by T. Boček, acting as Agent,
— η Δημοκρατία της Φινλανδίας, εκπροσωπούμενη από την E. Bygglin,
— the Republic of Finland, by E. Bygglin, acting as Agent,
Erlbacher και T. van Rijn, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 24ης Απριλίου 2007, εκδίδει την ακόλουθη
— the Commission of the European Communities, by F. Erlbacher and T. van Rijn, acting as Agents, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 24 April 2007, gives the following
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία της απορρέουσας από το άρθρο 10 ΕΚ αρχής της συνεργασίας υπό το φως της απόφασης της 13ης Ιανουαρίου 2004, C-453/00, Kühne & Heitz (Συλλογή 2004, σ. I-837). I - 449
This reference for a preliminary ruling relates to the interpretation of the principle of cooperation arising from Article 10 EC, construed in the light of the judgment in Case C-453/00 Kühne & Heitz [2004] ECR I-837. I - 449
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Willy Kempter KG (στο εξής: Kempter) και του Hauptzollamt Hamburg-Jonas (κεντρικό τελωνείο, στο εξής: Hauptzollamt) σχετικά με την εφαρμογή των άρθρων 48 και 51 του νόμου περί διοικητικής διαδικασίας (Verwaltungsverfahrensgesetz), της 25ης Μαΐου 1976 (BGBl. 1976 I, σ.
The reference was made in proceedings between Willy Kempter KG (‘Kempter’) and the Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Principal Customs Office Hamburg-Jonas; ‘the Hauptzollamt’) concerning the application of Paragraphs 48 and 51 of the Law on Administrative Procedure (Verwaltungsverfahrensgesetz) of 25 May 1976 (BGBl. 1976 I, p.
1253, στο εξής: VwVfG).
1253; ‘the VwVfG’).
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3665/87 της Επιτροπής, της 27ης Νοεμβρίου 1987, για τις κοινές λεπτομέρειες εφαρμογής του καθεστώτος των επιστροφών λόγω εξαγωγής για τα γεωργικά προϊόντα (ΕΕ L 351, σ.
Article 4(1) of Commission Regulation (EEC) No 3665/87 of 27 November 1987 laying down common detailed rules for the application of the system of export refunds on agricultural products (OJ 1987 L 351, p.
1), ορίζει τα εξής:
1) is worded as follows:
«Με την επιφύλαξη των διατάξεων των άρθρων 5 και 16, η πληρωμή της επιστροφής εξαρτάται από την προσκόμιση της απόδειξης ότι τα προϊόντα για τα οποία έγινε αποδεκτή η διασάφηση εξαγωγής εγκατέλειψαν ως έχουν το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας το αργότερο σε προθεσμία 60 ημερών από την αποδοχή αυτή.»
‘Without prejudice to the provisions of Articles 5 and 16, the refund shall be paid only upon proof being furnished [that] the products for which the export declaration was accepted have, within 60 days from the date of such acceptance of the export declaration, left the customs territory of the Community in the unaltered state.’
Το άρθρο 5, παράγραφος 1, του κανονισμού 3665/87 ορίζει τα εξής:
Article 5(1) of Regulation No 3665/87 states:
«Η καταβολή της διαφοροποιημένης ή μη διαφοροποιημένης επιστροφής εξαρτάται όχι μόνο από το αν το προϊόν έχει εγκαταλείψει το τελωνειακό έδαφος της
‘Payment of the differentiated or nondifferentiated refund shall be conditional not only on the product having left the customs territory of the Community but
Στο γερμανικό δίκαιο, το άρθρο 48, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του VwVfG προβλέπει ότι η παράνομη διοικητική πράξη, ακόμη και αν έχει καταστεί απρόσβλητη, μπορεί να ανακληθεί, εν όλω ή εν μέρει, για το μέλλον ή αναδρομικά.
The first sentence of Paragraph 48(1) of the VwVfG provides that an unlawful administrative act may, even after it has become unchallengeable, be withdrawn wholly or in part, with prospective or retroactive effect.
Το άρθρο 51 του VwVfG αφορά την επανάληψη διαδικασίας η οποία περατώθηκε με διοικητική πράξη που έχει καταστεί απρόσβλητη.
Paragraph 51 of the VwVfG concerns the reopening of a procedure closed by an administrative act that has become unchallengeable.
Η παράγραφος 1 του άρθρου αυτού προβλέπει ότι η αρμόδια αρχή πρέπει, κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφερομένου, να αποφασίσει για την ανάκληση ή τροποποίηση μιας απρόσβλητης διοικητικής πράξεως αν:
Paragraph 51(1) provides that the relevant authority must, on application by the person concerned, decide whether to set aside or amend an unchallengeable administrative act:
— η πραγματική ή νομική κατάσταση, επί της οποίας στηρίζεται η πράξη, τροποποιήθηκε, μετά την έκδοσή της, υπέρ του ενδιαφερομένου·
1. if the factual or legal situation on which the act was based has changed, following its adoption, in favour of the person concerned ;
— υπάρχουν νέα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία θα οδηγούσαν σε ευνοϊκότερη για τον ενδιαφερόμενο απόφαση· και
2. if there is new evidence which would have led to a decision more favourable to the person concerned;
— συντρέχουν λόγοι επανάληψης της διαδικασίας κατ’ άρθρο 580 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (Zivilprozessordnung).
3. if there are grounds for reopening the procedure in accordance with Paragraph 580 of the Code of Civil Procedure (Zivilprozessordnung).
Η παράγραφος 3 του άρθρου αυτού ορίζει ότι η εν λόγω αίτηση πρέπει να υποβληθεί εντός προθεσμίας τριών μηνών από την ημέρα που ο ενδιαφερόμενος έλαβε γνώση των περιστάσεων που δικαιολογούν την επανάληψη της διαδικασίας.
Paragraph 51(3) states that such an application must be made within a period of three months from the day on which the person concerned became aware of the ground for reopening the procedure.
Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς στην κύρια δίκη και τα προδικαστικά ερωτήματα
The facts of the main proceedings and the questions referred for a preliminary ruling
Από την αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι κατά τα έτη 1990-1992 η Kempter εξήγαγε βοοειδή σε διάφορες αραβικές χώρες και στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
According to the order for reference, Kempter exported cattle in the years 1990 to 1992 to a number of Arab countries and countries of the former Yugoslavia.
Προς τούτο, σύμφωνα με τον κανονισμό 3665/87 που ίσχυε τότε, ζήτησε και εισέπραξε από το Hauptzollamt τα ποσά των επιστροφών λόγω εξαγωγής.
It applied for and received export refunds from the Hauptzollamt on this basis, in accordance with Regulation No 3665/87 which was in force at the time.
Στο πλαίσιο έρευνας, το Betriebsprüfungsstelle Zoll (τελωνειακή υπηρεσία ελέγχου) του Oberfinanzdirektion (περιφερειακή διεύθυνση οικονομικών) του Freibourg διαπίστωσε ότι ορισμένα ζώα, πριν την εισαγωγή τους στις εν λόγω τρίτες χώρες, είχαν ψοφήσει ή είχαν θανατωθεί εκτάκτως κατά τη μεταφορά ή κατά τη διάρκεια της καραντίνας στις χώρες προορισμού.
On conduct of an inquiry, the Betriebsprüfungsstelle Zoll (Customs Inspectorate) of the Oberfinanzdirektion (Principal Revenue Office), Freiburg, established that, before their import into those nonmember countries, some of the animals had died or been slaughtered out of necessity during transport or in the course of quarantine in the countries of destination.
Ως εκ τούτου, το Hauptzollamt, με απόφαση της 10ης Αυγούστου 1995, αναζήτησε από την Kempter τις επιστροφές λόγω εξαγωγής που αυτή είχε εισπράξει.
By decision of 10 August 1995, the Hauptzollamt accordingly demanded that Kempter repay the export refunds which it had received.
Η Kempter άσκησε προσφυγή κατά της απόφασης αυτής χωρίς ωστόσο να επικαλεστεί παραβιάσεις του κοινοτικού δικαίου.
Kempter brought an action against that decision, but did not plead breaches of Community law.
Το Finanzgericht Hamburg, με απόφαση της 16ης Ιουνίου 1999, απέρριψε την προσφυγή αυτή για τον λόγο ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι τα ζώα εισήχθησαν σε τρίτη χώρα μέσα στους δώδεκα μήνες που έπονται της ημερομηνίας αποδοχής της διασάφησης εξαγωγής, όπως απαιτεί το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού 3665/87 για την καταβολή των επιστροφών λόγω εξαγωγής.
By judgment of 16 June 1999, the Finanzgericht Hamburg (Finance Court, Hamburg) dismissed the action, on the ground that the claimant had not proved that the animals were imported into a nonmember country within 12 months following the date of acceptance of the export declaration, as required by Article 5(1) (a) of Regulation No 3665/87 for the payment of refunds.
Το Bundesfinanzhof, με διάταξη της 11ης Μαΐου 2000, απέρριψε σε τελευταίο βαθμό την έφεση που άσκησε η Kempter κατά της απόφασης αυτής.
By order of 11 May 2000, the Bundesfinanzhof (Federal Finance Court) rejected at final instance Kempter’s appeal against that judgment.
To Δικαστήριο, με απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2000, C-110/99, Emsland-Stärke (Συλλογή 2000, σ. Ι-11569, σκέψη 48), αποφάνθηκε ότι η προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία τα προϊόντα πρέπει να έχουν εισαχθεί σε τρίτη χώρα προκειμένου να χορηγηθούν οι προβλεπόμενες από κοινοτικό κανονισμό επιστροφές λόγω εξαγωγής μπορεί να αντιταχθεί στον δικαιούχο των επιστροφών μόνον πριν τη χορήγησή τους.
In its judgment of 14 December 2000 in Case C-110/99 Emsland-Stärke [2000] ECR I-11569, at paragraph 48, the Court held that the condition that the goods must have been imported into a nonmember country in order for the export refunds provided for by a Community regulation to be granted can be raised against the recipient of the refunds only before their grant.
Στο πλαίσιο διαφορετικής υπόθεσης από εκείνη της 21ης Μαρτίου 2002, το Bundesfinanzhof εφάρμοσε με την απόφασή του την ερμηνεία αυτή του Δικαστηρίου.
In a separate case, the Bundesfinanzhof delivered a judgment on 21 March 2002 in which it applied that interpretation established by the Court.
Η Kempter ισχυρίζεται ότι έλαβε γνώση της απόφασης της 21ης Μαρτίου 2002 την 1η Ιουλίου 2002.
Kempter claims that it became aware of the Bundesfinanzhof’s judgment on 1 July 2002.
Η Kempter, επικαλούμενη την απόφαση αυτή του Bundesfinanzhof στις 16 Σεπτεμβρίου 2002, ήτοι 21 μήνες περίπου μετά την έκδοση της προμνησθείσας απόφασης Emsland-Stärke, ζήτησε από το Hauptzollamt, βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, του VwVfG, την επανεξέταση και την ανάκληση της επίμαχης διοικητικής απόφασης με την οποία αναζητούνταν από την Kempter οι επιστροφές λόγω εξαγωγής που είχε εισπράξει.
On 16 September 2002, that is to say approximately 21 months after delivery of the judgment in Emsland-Stärke, Kempter, relying on the Bundesfinanzhof’s judgment, requested the Hauptzollamt on the basis of Paragraph 51(1) of the VwVfG to review and withdraw the repayment decision at issue.
Το Hauptzollamt, με απόφαση της 5ης Νοεμβρίου 2002, απέρριψε το αίτημα της Kempter, επισημαίνοντας ότι η μεταστροφή αυτή της νομολογίας δεν συνιστά μεταβολή του νομικού καθεστώτος η οποία και μόνο δικαιολογεί, βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, του VwVfG, την επανάληψη της διαδικασίας.
By decision of 5 November 2002, the Hauptzollamt rejected Kempter’s application, stating that this alteration in the caselaw did not mean any change in the legal situation, which alone would justify reopening the procedure under Paragraph 51(1)(1) of the VwVfG.
Διοικητική προσφυγή κατά της απόφασης αυτής απορρίφθηκε επίσης στις 25 Μαρτίου 2003.
An administrative appeal against that decision was also rejected on 25 March 2003.
Στη συνέχεια, η Kempter προσέφυγε εκ νέου στο Finanzgericht Hamburg, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι στην προκειμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις επανεξέτασης μιας κατάστασης απρόσβλητης διοικητικής απόφασης, τις οποίες έθεσε το Δικαστήριο με την προμνησθείσα απόφαση Kühne & Heitz, πληρούνται και, ως εκ τούτου, η απόφαση περί επιστροφής του Hauptzollamt, της 10ης Αυγούστου 1995, πρέπει να ανακληθεί. 18
Kempter then brought the matter before the Finanzgericht Hamburg again, submitting in particular that in the case in point the conditions for review of a final administrative decision, which had been set out by the Court in Kühne & Heitz, were met and that consequently the Hauptzollamt’s repayment decision of 10 August 1995 had to be withdrawn. 18
Το Finanzgericht Hamburg, με την αίτησή του εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, διαπιστώνει καταρχάς ότι, υπό το φως της προμνησθείσας απόφασης Emsland-Stärke και της απόφασης του Bundesfinanzhof της 21ης Μαρτίου 2002, η διοικητική απόφαση περί επιστροφής του Hauptzollamt, της 10ης Αυγούστου 1995, είναι παράνομη.
In its order for reference, the Finanzgericht Hamburg first finds that, in the light of Emsland-Stärke and the Bundesfinanzhof’s judgment of 21 March 2002, the Hauptzollamt’s repayment decision of 10 August 1995 is unlawful.
Αμφιβάλλει περαιτέρω ως προς το ζήτημα αν, ως εκ τούτου, το Hauptzollampt υποχρεούται να επανεξετάσει την απόφαση αυτή, η οποία, εν τω μεταξύ, κατέστη απρόσβλητη, ενώ η προσφεύγουσα δεν είχε επικαλεστεί ούτε ενώπιον του Finanzgericht Hamburg ούτε ενώπιον του Bundesfinanzhof εσφαλμένη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, ήτοι του άρθρου 5, παράγραφος 1, του κανονισμού 3665/87.
It then considers whether the Hauptzollamt is therefore obliged to review that decision, which in the meantime has become final, although the claimant did not plead misinterpretation of Community law, namely of Article 5(1) of Regulation No 3665/87, before either the Finanzgericht Hamburg or the Bundesfinanzhof.
«Βάσει της αρχής της συνεργασίας που απορρέει από το άρθρο 10 ΕΚ, ένα διοικητικό όργανο στο οποίο υποβλήθηκε σχετική αίτηση υποχρεούται να επανεξετάσει μια διοικητική απόφαση που κατέστη απρόσβλητη, προκειμένου να ληφθεί υπόψη η, εν τω μεταξύ δοθείσα από το Δικαστήριο, ερμηνεία της κρίσιμης διατάξεως του κοινοτικού δικαίου, όταν
The referring court recalls that in Kühne & Heitz the Court of Justice ruled: ‘The principle of cooperation arising from Article 10 EC imposes on an administrative body an obligation to review a final administrative decision, where an application for such review is made to it, in order to take account of the interpretation of the relevant provision given in the meantime by the Court where:
— διαθέτει, κατά το εθνικό δίκαιο, την εξουσία να επανεξετάσει την απόφαση αυτή·
— under national law, it has the power to reopen that decision;
— η απόφαση αυτή κατέστη απρόσβλητη κατόπιν αποφάσεως εθνικού δικαστηρίου που αποφαίνεται σε τελευταίο βαθμό·
— the administrative decision in question has become final as a result of a judgment of a national court ruling at final instance;
— η εν λόγω απόφαση του εθνικού δικαστηρίου στηρίχθηκε σε ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου η οποία, βάσει μεταγενέστερης αποφάσεως του Δικαστηρίου, αποδείχθηκε εσφαλμένη και υιοθετήθηκε από το εθνικό δικαστήριο, χωρίς αυτό να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο, κατά τους όρους του άρθρου 234, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, και
— that judgment is, in the light of a decision given by the Court subsequent to it, based on a misinterpretation of Community law which was adopted without a question being referred to the Court for a preliminary ruling under [the third paragraph of Article 234] EC; and
— ο ενδιαφερόμενος απευθύνθηκε στο διοικητικό όργανο μόλις έλαβε γνώση της εν λόγω νομολογίας του Δικαστηρίου.»
— the person concerned complained to the administrative body immediately after becoming aware of that decision of the Court.’
Όσον αφορά τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που απαριθμούνται στην προηγούμενη σκέψη, το Finanzgericht Hamburg κρίνει ότι πληρούνται στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι, αφενός, το Hauptzollamt έχει, δυνάμει του άρθρου 48, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του VwVfG, την εξουσία να ανακαλέσει την απόφασή του περί επιστροφής της 10ης Αυγούστου 1995 και, αφετέρου, η απόφαση αυτή έχει πράγματι καταστεί απρόσβλητη κατόπιν της από 11 Μαΐου 2000 διάταξης του Bundesfinanzhof που αποφάνθηκε σε τελευταίο βαθμό.
The Finanzgericht Hamburg considers that the first two conditions set out in the preceding paragraph are met in the present case given the fact that, first, the Hauptzollamt has the power, under the first sentence of Paragraph 48(1) of the VwVfG, to withdraw its repayment decision of 10 August 1995 and, second, that decision did become final by reason of the order of 11 May 2000 of the Bundesfinanzhof which ruled at last instance.
Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση που θέτει η προμνησθείσα απόφαση Kühne & Heitz, το Finanzgericht Hamburg αμφιβάλλει ως προς το ζήτημα αν αυτή θα έπρεπε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, αφενός, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να έχει προσβάλει δικαστικώς τη διοικητική πράξη με επίκληση του κοινοτικού δικαίου και, αφετέρου, ο εθνικός δικαστής να απέρριψε την προσφυγή χωρίς να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο. Αν όντως αυτό ίσχυε, η προϋπόθεση αυτή I - 455
As regards the third condition referred to in Kühne & Heitz, the Finanzgericht is uncertain whether it must be interpreted as meaning that, first, the person concerned must have relied on Community law when he contested the administrative decision in court and, second, the national court must have dismissed the action without referring a question to the Court for a preliminary ruling. If that were the case, this condition I - 455
Ωστόσο, το Finanzgericht Hamburg φρονεί ότι από την προμνησθείσα απόφαση Kühne & Heitz προκύπτει ότι ούτε και στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή η προσφεύγουσα είχε ζητήσει την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο. 23
The Finanzgericht Hamburg nevertheless considers that it can be seen from the judgment in Kühne & Heitz that in the case which gave rise to that judgment the claimant likewise did not request that a question be referred to the Court for a preliminary ruling. 23
Το Finanzgericht Hamburg, στο πλαίσιο της αιτιολόγησης της αίτησης εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, εκτιμά εξάλλου ότι η αδυναμία των εθνικών δικαστηρίων να αντιληφθούν τη σημασία της ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου δεν πρέπει να αποβαίνει σε βάρος του θιγόμενου ιδιώτη.
In the grounds of its order for reference, the Finanzgericht Hamburg suggests, moreover, that the fact that national courts have themselves not understood the significance of a question of interpretation of Community law should not be held against the individual affected.
Όσον αφορά την τέταρτη προϋπόθεση που θέτει η προμνησθείσα απόφαση Kühne & Heitz, το Finanzgericht Hamburg εκτιμά ότι πληρούται αν ο θιγόμενος από την αντιβαίνουσα στο κοινοτικό δίκαιο διοικητική απόφαση ζητήσει «αμελλητί» ή «άνευ υπαιτίου καθυστερήσεως» από τη διοίκηση να επανεξετάσει την απόφαση αυτή αμέσως μόλις λάβει «πραγματική γνώση» της οικείας νομολογίας του Δικαστηρίου. 25
The Finanzgericht Hamburg considers that the fourth condition referred to in Kühne & Heitz is met if the individual affected by the administrative decision inconsistent with Community law requests the administrative authority ‘without delay’ or ‘without culpable delay’ to review that decision, once it has ‘positive awareness’ of the relevant decision of the Court. 25
Στο πλαίσιο της υπόθεσης της κύριας δίκης, η αίτηση επανεξέτασης που κατέθεσε η Kempter ενώπιον του Hauptzollamt, μολονότι υποβλήθηκε 21 μήνες μετά την έκδοση της προμνησθείσας απόφασης Emsland-Stärke, δεν μπορεί να θεωρηθεί εκπρόθεσμη, δεδομένου ότι κατατέθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2002, ήτοι εντός τριών μηνών από τη στιγμή που η Kempter ισχυρίζεται ότι έλαβε γνώση της απόφασης με την οποία το Bundesfinanzhof εφάρμοσε την προμνησθείσα απόφαση Emsland-Stärke.
In the circumstances of the main proceedings, although Kempter’s application for review to the Hauptzollamt was made 21 months after delivery of the judgment in Emsland-Stärke, it cannot be regarded as too late, considering that it was made on 16 September 2002, that is to say less than three months from when Kempter has claimed to have become aware of the judgment in which the Bundesfinanzhof applied Emsland-Stärke.
Στο μέτρο που η διοίκηση οφείλει να εφαρμόζει την ερμηνεία διάταξης του κοινοτικού δικαίου την οποία έχει δώσει το Δικαστήριο με προδικαστική απόφαση στις γεννηθείσες προ της αποφάσεως αυτής έννομες σχέσεις, το αιτούν δικαστήριο αμφιβάλλει ως προς το ζήτημα αν η δυνατότητα να ζητηθεί επανεξέταση και ανάκληση μιας αντίθετης προς το κοινοτικό δίκαιο απόφασης, η οποία έχει καταστεί απρόσβλητη, είναι χρονικά απεριόριστη ή, αντιθέτως, πρέπει να περιορίζεται χρονικά για λόγους ασφάλειας δικαίου.
Inasmuch as administrative authorities must apply the interpretation of a provision of Community law supplied by the Court in a preliminary ruling to legal relationships which have arisen before the Court’s judgment, the referring court is unsure whether the possibility of applying for review and withdrawal of an administrative decision that is final and infringes Community law might be temporally unrestricted or whether, on the other hand, it must be subject to a timelimit justified by reasons of legal certainty.
Κατόπιν των ανωτέρω, το Finanzgericht Hamburg αποφάσισε να αναστείλει την πρόοδο της δίκης και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα ερωτήματα:
In those circumstances, the Finanzgericht Hamburg decided to stay proceedings and to refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Προϋποθέτει η επανεξέταση και η ανάκληση καταστάσας απρόσβλητης διοικητικής αποφάσεως προκειμένου να ληφθεί υπόψη η ερμηνεία των σχετικών διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, στην οποία προέβη εν τω μεταξύ το Δικαστήριο, ότι ο ενδιαφερόμενος προσέβαλε τη διοικητική αυτή απόφαση ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων με επίκληση του κοινοτικού δικαίου;
‘(1) Are the review and amendment of a final administrative decision in order to take account of the interpretation of the relevant Community law carried out in the meantime by the Court of Justice of the European Communities subject to the requirement that the party concerned relied on Community law when contesting the administrative decision before the national courts?
2) Υφίσταται χρονικός περιορισμός, για επιτακτικούς λόγους κοινοτικού δικαίου, για την υποβολή αίτησης επανεξέτασης και ανάκλησης αντίθετης προς το κοινοτικό δίκαιο διοικητικής αποφάσεως η οποία έχει καταστεί απρόσβλητη, πέραν των προϋποθέσεων που έθεσε η [προμνησθείσα] απόφασή [Kühne & Heitz];» Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
(2) Is an application for the review and amendment of a final administrative decision which is contrary to Community law subject to a limit in time for overriding reasons of Community law, apart from the conditions set out in [Kühne & Heitz]?’ Consideration of the questions referred for a preliminary ruling
Το αιτούν δικαστήριο, με το πρώτο ερώτημα, ερωτά, στην ουσία, αν η προμνησθείσα απόφαση Kühne & Heitz επιβάλλει την επανεξέταση και ανάκληση (ορθότερα: I - 457
By its first question, the referring court essentially asks whether Kühne & Heitz requires an administrative decision that has become final by virtue of a judgment of I - 457
Η Kempter, η Φινλανδική Κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ισχυρίζονται ότι πρέπει να δοθεί αποφατική απάντηση στο πρώτο ερώτημα.
Kempter, the Finnish Government and the Commission of the European Communities submit that the first question should be answered in the negative.
Καταρχάς, η Kempter επισημαίνει ότι από το άρθρο 234, τρίτο εδάφιο, ΕΚ δεν προκύπτει ότι οι διάδικοι της κύριας δίκης πρέπει να έχουν επικαλεστεί ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου εσφαλμένη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου προκειμένου το δικαστήριο αυτό να υποχρεούται να υποβάλει αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως.
First of all, Kempter states that it does not follow from the third paragraph of Article 234 EC that the parties to the main proceedings must have pleaded misinterpretation of Community law before the national court in order for it to be obliged to make a reference for a preliminary ruling.