natgillin/translations-raw huggingface dataset:
1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1429/90 της Επιτροπής, της 29ης Μαΐου 1990 (ΕΕ L 137, σ.
1), as amended by Commission Regulation (EEC) No 1429/90 of 29 May 1990 (OJ 1990 L 137, p.
21, στο εξής: κανονισμός 1062/87), τις οποίες επανέλαβε, τελικώς, το άρθρο 49 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1214/92 της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 1992, για τις διατάξεις εφαρμογής και τα μέτρα απλούστευσης του καθεστώτος κοινοτικής διαμετακόμισης (ΕΕ L 132, σ. 1).
21) (‘Regulation No 1062/87’) and were subsequently repeated in Article 49 of Commission Regulation (EEC) No 1214/92 of 21 April 1992 on provisions for the implementation of the Community transit procedure and for certain simplifications of that procedure (OJ 1992 L 132, p. 1).
Το άρθρο 905 του κανονισμού εφαρμογής ορίζει:
Article 905 of the implementing regulation states as follows:
Όταν η τελωνειακή αρχή απόφασης, στην οποία έχει υποβληθεί αίτηση επιστροφής ή διαγραφής βάσει του άρθρου 239 παράγραφος 2 του κώδικα, δεν είναι σε θέση να αποφασίσει, με βάση το άρθρο 899, και η αίτηση συνοδεύεται από αποδεικτικά στοιχεία που μπορούν να αποτελέσουν ειδική κατάσταση που προκύπτει από περιστάσεις για τις οποίες δεν υπήρξε δόλος ή προφανής αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερομένου, το κράτος μέλος, στο οποίο υπάγεται η αρχή, διαβιβάζει το φάκελο στην Επιτροπή για να ληφθεί απόφαση σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπουν τα άρθρα 906 έως 909.
Where the decision-making customs authority to which an application for repayment or remission under Article 239(2) of the Code has been submitted cannot take a decision on the basis of Article 899, but the application is supported by evidence which might constitute a special situation resulting from circumstances in which no deception or obvious negligence may be attributed to the person concerned, the Member State to which this authority belongs shall transmit the case to the Commission to be settled under the procedure laid down in Articles 906 to 909.
Ο όρος «ενδιαφερόμενος» θεωρείται ότι έχει την έννοια που έχει και στο άρθρο 899.
The term “the person concerned” shall be interpreted in the same way as in Article 899.
Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, η τελωνειακή αρχή απόφασης απορρίπτει την αίτηση.
In all other cases, the decision-making customs authority shall refuse the application.
Ο φάκελος που υποβάλλεται στην Επιτροπή πρέπει να περιλαμβάνει όλα τα αναγκαία στοιχεία για μία πλήρη εξέταση της υποβαλλόμενης περίπτωσης.
The case sent to the Commission shall include all the facts necessary for a full examination of the case presented.
Η Επιτροπή ενημερώνει αμέσως το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος για την παραλαβή του φακέλου.
As soon as it receives the case the Commission shall inform the Member State concerned accordingly.
Όταν διαπιστώνεται ότι τα στοιχεία που παρέχει το κράτος μέλος είναι ανεπαρκή για να είναι δυνατόν να ληφθεί απόφαση, με πλήρη γνώση της κατάστασης στην εκάστοτε περίπτωση, η Επιτροπή μπορεί να ζητήσει συμπληρωματικά πληροφοριακά στοιχεία.
Should it be found that the information supplied by the Member State is not sufficient to enable a decision to be taken on the case concerned in full knowledge of the facts, the Commission may ask for additional information to be supplied.
Η τελωνειακή αρχή απόφασης μπορεί, αν ο ενδιαφερόμενος το ζητήσει, να επιτρέψει την ολοκλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων σχετικά με την επανεξαγωγή των εμπορευμάτων ή την καταστροφή τους, χωρίς να αναμένει την ολοκλήρωση της διαδικασίας που προβλέπεται στα άρθρα 906 έως 909 και πριν να αποφανθεί η Επιτροπή για την εν λόγω περίπτωση.
Without awaiting completion of the procedure laid down in Articles 906 to 909, the decision-making customs authority may, if requested, permit the customs formalities relating to the re-export or destruction of the goods to be carried out before the Commission has given a ruling on the application in question.
Μία τέτοια άδεια δεν προδικάζει κατά κανένα τρόπο την τελική απόφαση για την περίπτωση αυτή.»
Such permission shall be entirely without prejudice to the final decision on the application.’
Η M & M είναι εταιρία τελωνειακών αποστολών με έδρα τη Γερμανία.
M & M is a customs forwarding agent established in Germany.
Από τις 23 Απριλίου έως τις 16 Ιουλίου 1993, εξέδωσε 20 παραστατικά κοινοτικής διαμετακόμισης Τ1 για τη μεταφορά βουτύρου, καταγωγής Τσεχικής Δημοκρατίας, από το Waidhaus (Γερμανία) στη Βενετία και στο Μιλάνο (Ιταλία).
Between 23 April and 16 July 1993, it issued 20 T1 Community transit documents for the transport of butter originating in the Czech Republic from Waidhaus (Germany) to Venice and Milan (Italy).
Το τελωνειακό γραφείο του Waidhaus εκκαθάρισε αυτές τις αποστολές εμπορευμάτων, αφού παρέλαβε αντίγραφα των επίμαχων παραστατικών, τα οποία είχαν σφραγισθεί και πρωτοκολληθεί από τα τελωνειακά γραφεία της Βενετίας και του Μιλάνου.
After receiving copies of the transit documents bearing the stamps and serial numbers of the Venice and Milan customs offices, the Waidhaus customs office discharged those consignments.
Ακολούθως, η Guardia di Finanza, υπηρεσία αρμόδια για την καταστολή της απάτης, διαπίστωσε ότι τα οικεία εμπορεύματα δεν έφθασαν στον προορισμό τους εξαιτίας απάτης στην οποία, κατά πάσα πιθανότητα, συνήργησαν μέλη του προσωπικού των ιταλικών τελωνείων, χωρίς να εμπλέκεται ουδαμώς η M & M.
Subsequently, the Customs Fraud Prevention Service of the Guardia di Finanza ascertained that the goods had not arrived at their destination due to a forgery in which M & M was not implicated and which, to all appearances, had been carried out with the collusion of members of the Italian customs authorities.
Στις 17 Νοεμβρίου 1995, οι ιταλικές τελωνειακές αρχές κάλεσαν την M & M να καταβάλει το ποσό των 4 601 255 310 ITL ως τελωνειακούς δασμούς επί των αποσταλέντων εμπορευμάτων.
On 17 November 1995, the Italian customs authorities ordered M & M to pay the sum of ITL 4 601 255 310 by way of customs duty on the goods dispatched.
Οι ιταλικές τελωνειακές αρχές απέρριψαν την αίτηση διαγραφής των δασμών την οποία υπέβαλε η M & M δυνάμει του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα.
The Italian customs authorities rejected the application for remission of duties submitted by M & M pursuant to Article 239 of the Customs Code.
Η M & M άσκησε αναίρεση, μετά την απόρριψη της μεν προσφυγής της από το Tribunale di Trento, της δε εφέσεώς της από το Corte d’appello di Trento.
The Tribunale (District Court) and then the Corte d’Appello di Trento (Court of Appeal, Trento) rejected the appeal lodged by M & M, which subsequently lodged an appeal in cassation.
Το Corte suprema di cassazione έκρινε, με την από 27 Σεπτεμβρίου 2002 απόφαση της ολομέλειάς του επί της υποθέσεως της κύριας δίκης, ότι η απόφαση των ιταλικών αρχών να απορρίψουν την αίτηση διαγραφής δασμών που υπέβαλε η M & M δυνάμει του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα δεν μπορεί να ελεγχθεί δικαστικώς, διότι «εγείρει ζητήματα και αφορά επιλογές πολιτικού χαρακτήρα».
By judgment delivered on 27 September 2002 in the main proceedings, the Combined Chambers of the Corte Suprema di Cassazione (Supreme Court of Cassation) held that the Italian authorities’ decision not to allow M & M’s application for remission of duties under Article 239 of the Customs Code was not open to review by the courts, since it ‘entailed choices and decisions of a political nature’.
Κατά τα λοιπά, παρέπεμψε την υπόθεση στο φορολογικό του τμήμα προς έκδοση αποφάσεως επί των λοιπών λόγων αναιρέσεως.
As to the remainder, the case was remitted to the tax chamber of that court for a ruling on the other grounds of the appeal.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το Corte suprema di cassazione αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
It was in those circumstances that the Corte Suprema di Cassazione decided to stay the proceedings and to refer the following questions to the Court of Justice for a preliminary ruling:
«1) Πρέπει το άρθρο 11α, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1062/87, όπως τροποποιήθηκε με τον [κανονισμό εφαρμογής], να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η προθεσμία των ένδεκα μηνών, η οποία τάσσεται στο τελωνείο αναχωρήσεως προκειμένου να ανακοινώσει ότι δεν πραγματοποιήθηκε εκκαθάριση για εμπορεύματα υπό καθεστώς κοινοτικής διαμετακομίσεως, ισχύει και στην περίπτωση που η εκκαθάριση εκ μέρους του τελωνείου προορισμού πιστοποιείται από παραποιημένα παραστατικά, των οποίων η πλαστότητα δεν μπορεί να διαπιστωθεί ευχερώς· έχουν εφαρμογή, για την ερμηνεία αυτής της διατάξεως, οι αρχές της νομολογίας που προκύπτουν από τις αποφάσεις του Δικαστηρίου [της 12ης Δεκεμβρίου 2002, C-395/00, Cipriani, Συλλογή 2002, σ.
‘(1) Is Article 11a(1) of Regulation No 1062/87, as amended by [the implementing regulation], to be interpreted as meaning that the 11-month timelimit within which the customs office of departure must communicate the fact that goods moving under the Community transit procedure have not been discharged is applicable in a case where discharge by the customs office of destination is evidenced by forged documents and the forgery is not easily discernible?
I-11877, και της 29ης Απριλίου 2004, C-222/01, British American Tobacco, Συλλογή 2004, σ.
For the purposes of the interpretation of that provision, are the principles established … by the Court of Justice [Case C-395/00 Cipriani [2002] ECR I-11877 and Case C-222/01 British American Tobacco [2004] ECR I-4683] applicable?
I-4683]·συνάδει με την αρχή της αναλογικότητας ο καταλογισμός του συνόλου των συνεπειών μιας παράτυπης πράξεως κοινοτικής διαμετακομίσεως στον εκτελωνιστή, σε περίπτωση όπως η προκειμένη;
In circumstances such as those under consideration, is it contrary to the principle of proportionality for a customs clearance agent to be held liable for all of the consequences of an incorrect Community transit operation?
MILITZER & MÜNCH 2) Σε περίπτωση όπως η περιγραφείσα με το πρώτο ερώτημα, έχει εφαρμογή το άρθρο 11α, παράγραφος 2;
MILITZER & MÜNCH (2) In circumstances such as those set out in Question 1, is Article 11a(2) applicable?
3) Το άρθρο 215, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, σε περίπτωση όπως η περιγραφείσα με το πρώτο ερώτημα, το αρμόδιο τελωνείο καθορίζεται βάσει του κριτηρίου που θέτει το δεύτερο ή το τρίτο τμήμα της διατάξεως αυτής;»
(3) In circumstances such as those set out in Question 1, is the question of whether the customs authorities have jurisdiction to be determined according to the criteria laid down by the second or third indent of Article 215(1) of [the Customs Code]?’
Η M & M, η Ιταλική Κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων συμφωνούν μεν ότι οι κοινοτικές διατάξεις στις οποίες αναφέρεται το αιτούν δικαστήριο δεν έχουν εφαρμογή ratione temporis, πλην όμως διαφωνούν ως προς το ποιοι είναι οι εφαρμοστέοι εν προκειμένω κανόνες.
M & M, the Italian Government and the Commission agree in acknowledging that the Corte Suprema di Cassazione has referred to Community rules which are inapplicable ratione temporis but disagree as to what the applicable rules are.
Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, πρέπει να εφαρμοσθούν οι διατάξεις που ίσχυαν το 1993, ήτοι κατά τον χρόνο τελέσεως της απάτης.
According to the Italian Government, reference should be made to the provisions in force in 1993, when the forgery was perpetrated.
Επομένως, το αρμόδιο κράτος μέλος πρέπει να καθορισθεί βάσει του άρθρου 34, παράγραφος 2, του κανονισμού 2726/90 του Συμβουλίου, της 17ης Σεπτεμβρίου 1990, περί κοινοτικής διαμετακόμισης (ΕΕ L 262, σ.
The determination of the competent Member State would thus be governed by Article 34(2) of Council Regulation (EEC) No 2726/90 of 17 September 1990 on Community transit (OJ 1990 L 262, p.
1), το οποίο καταργήθηκε από 1ης Ιανουαρίου 1994.
1), which was repealed with effect from 1 January 1994.
Η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίζεται επίσης ότι το ζήτημα της τηρήσεως της προθεσμίας που τάσσεται πριν την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής πρέπει να εξετασθεί βάσει των διατάξεων του άρθρου 49 του κανονισμού 1214/92.
The Italian Government submits that the question of compliance with the previously applicable timelimits for recovery of the customs debt must be examined in the light of the provisions of Article 49 of Regulation No 1214/92.
Η Ιταλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως πρέπει να κριθεί εν μέρει απαράδεκτη, καθόσον το αιτούν δικαστήριο στηρίχθηκε στο άρθρο 11α του κανονισμού 1062/87, ενώ η διάταξη αυτή είχε καταργηθεί από 1ης Ιανουαρίου 1993.
It considers that the fact that reference was made to Article 11a of Regulation No 1062/87, whereas that regulation was repealed on 1 January 1993, must render the reference for a preliminary ruling inadmissible in part.
Εν προκειμένω, ορθώς ισχυρίζονται η M & M και η Επιτροπή ότι πρέπει να εφαρμοσθούν οι κανόνες που ίσχυαν στις 17 Νοεμβρίου 1995, ημερομηνία κατά την οποία οι ιταλικές αρχές εξέδωσαν τη βαλλόμενη στο πλαίσιο της κύριας δίκης πράξη καταλογισμού.
In the present case, M & M and the Commission are correct in considering that the relevant provisions are those in force at the time when the notice of recovery, the lawfulness of which is disputed in the main proceedings, was issued by the Italian authorities on 17 November 1995.
Δεδομένου ότι τόσο ο τελωνειακός κώδικας όσο και ο κανονισμός εφαρμογής τέθηκαν σε ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 1994, από τα ανωτέρω στοιχεία προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο, με το πρώτο σκέλος του πρώτου ερωτήματός του και με το δεύτερο ερώτημά του, να διευκρινίσει τις προϋποθέσεις εφαρμογής των προθεσμιών του άρθρου 379 του κανονισμού εφαρμογής, με το τρίτο ερώτημά του, να ερμηνεύσει τα κριτήρια που θέτει το άρθρο 215 του τελωνειακού κώδικα για τον καθορισμό του αρμοδίου για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής κράτους μέλους και, με το δεύτερο σκέλος του πρώτου ερωτήματός του, να αποφανθεί επί της εφαρμογής του καθεστώτος ευθύνης του κυρίως υποχρέου, λαμβανομένης υπόψη της αρχής της αναλογικότητας.
Since the Customs Code and the implementing regulation were applicable with effect from 1 January 1994, it follows that the Corte Suprema di Cassazione is asking the Court, by the first part of its first question and by its second question, to interpret the conditions under which the timelimits laid down in Article 379 of the implementing regulation apply, by its third question, to interpret the criteria set out in Article 215 of the Customs Code in order to determine the Member State having jurisdiction to recover the customs debt and, by the second part of its first question, to give a ruling on the application of the rules governing the liability of the principal in the light of the principle of proportionality.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να εξεταστεί το τρίτο ερώτημα που αφορά τον καθορισμό του αρμοδίου για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής κράτους μέλους.
It is appropriate to examine first of all the third question concerning the determination of the Member State having jurisdiction to recover the customs debt.
Η M & M και η Επιτροπή υποστηρίζουν ότι το αρμόδιο για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής κράτος μέλος δεν πρέπει να καθοριστεί βάσει του άρθρου 215 του
M & M and the Commission take the view that the Member State having jurisdiction to recover the customs debt must be determined not pursuant to Article 215 of the
Η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι είναι αρμόδια, δυνάμει του άρθρου 215, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα, στο μέτρο που η παράβαση διαπράχθηκε ή, τουλάχιστον, διαπιστώθηκε, σε ιταλικό έδαφος.
The Italian Government considers that it has jurisdiction pursuant to Article 215(2) of the Customs Code since the offence was committed or, at the very least, came to light in Italy.
Συναφώς, από το συνδυασμό του άρθρου 215, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα και των άρθρων 378 και 379 του κανονισμού εφαρμογής προκύπτει ότι ο προσδιορισμός του τόπου γενέσεως της τελωνειακής οφειλής καθιστά δυνατό τον καθορισμό του αρμοδίου για την είσπραξη των τελωνειακών δασμών κράτους μέλους (βλ., σχετικώς, απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007, C-526/06, Road Air Logistics Customs, Συλλογή 2007, σ.
It follows from Article 215(1) of the Customs Code and Articles 378 and 379 of the implementing regulation that the determination of the place where the customs debt was incurred allows the Member State with jurisdiction to recover customs duties to be identified (see, to that effect, Case C-526/06 Road Air Logistics Customs [2007] ECR I-11337, paragraph 26).
Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η έννοια «διαφυγή από την τελωνειακή επιτήρηση» πρέπει να θεωρηθεί ότι περιλαμβάνει κάθε πράξη ή παράλειψη που έχει ως
According to the caselaw of the Court, removal from customs supervision must be understood as encompassing any act or omission the result of which is to prevent, if
Wandel, σκέψη 47, και Liberexim, σκέψη 55, και απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου 2004, C-337/01, Hamann International, Συλλογή 2004, σ. I-1791, σκέψη 31).
2008 — CASE C-230/06 only for a short time, the competent customs authority from gaining access to goods under customs supervision and from monitoring them as provided for in Article 37(1) of the Customs Code (D. Wandel, paragraph 47; Liberexim, paragraph 55; and Case C-337/01 Hamann International [2004] ECR I-1791, paragraph 31).
Wandel, σκέψη 48, και Liberexim, σκέψη 60) ή η προσωρινή απομάκρυνση του παραστατικού διαμετακομίσεως Τ1 από τα εμπορεύματα τα οποία αφορά (προπαρατεθείσα απόφαση British American Tobacco, σκέψη 53).
Removal from customs supervision simply requires certain objective conditions to be met including, for example, the absence of the goods from the approved place of storage at the time when the customs authorities intend to carry out an examination of them (D. Wandel, paragraph 48, and Liberexim, paragraph 60) or the temporary removal of the T1 transit document from the goods to which it relates (British American Tobacco, paragraph 53).
Σε περίπτωση πλειόνων παραβάσεων ή παρατυπιών που διαπράττονται στο έδαφος διαφόρων κρατών μελών, αρμόδιο για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής είναι το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου διαπράχθηκε η πρώτη παράβαση ή παρατυπία (βλ., κατ’ αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Liberexim, σκέψη 57).
Where a number of offences or irregularities have occurred in various Member States, the Member State having jurisdiction to recover the customs duties is the State in which the first offence or irregularity was committed (see, by analogy, Liberexim, paragraph 57).
Όπως ορθώς τόνισαν η M & M και η Επιτροπή, το άρθρο 378 του κανονισμού εφαρμογής ρυθμίζει ειδικώς, για τον τομέα της εξωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης, το ζήτημα του καθορισμού του αρμοδίου για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής κράτους μέλους, θεσπίζοντας τεκμήριο αρμοδιότητας του κράτους μέλους του τελωνείου αναχωρήσεως (απόφαση της 14ης Απριλίου 2005, C-104/02, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2005, σ. I-2689, σκέψη 86).
As M & M and the Commission correctly pointed out, Article 378 of the implementing regulation specifically governs the determination of the Member State with jurisdiction to recover customs duties under the external Community transit procedure and establishes a presumption of competence in favour of the Member State to which the office of departure belongs (Case C-104/02 Commission v Germany [2005] ECR I-2689, paragraph 86).
Συγκεκριμένα, το άρθρο 378, παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμογής προβλέπει ότι, με την επιφύλαξη των κανόνων του άρθρου 215 του τελωνειακού κώδικα που αφορούν τον προσδιορισμό του τόπου γενέσεως της τελωνειακής οφειλής, οσάκις
Article 378(1) of the implementing regulation provides that, without prejudice to the rules on the determination of the place where a customs debt is incurred, laid down in Article 215 of the Customs Code, where a consignment has not been presented at
MILITZER & MÜNCH το αποσταλέν εμπόρευμα δεν προσκομίζεται στο τελωνείο προορισμού και ο τόπος διαπράξεως της παραβάσεως ή παρατυπίας δεν μπορεί να προσδιορισθεί, θεωρείται ότι η εν λόγω παράβαση ή παρατυπία διαπράχθηκε στο κράτος μέλος του τελωνείου αναχωρήσεως ή στο κράτος μέλος του τελωνείου διελεύσεως κατά την είσοδο στην Κοινότητα, στο οποίο κατατέθηκε δελτίο διελεύσεως, εκτός αν, εντός της προθεσμίας του άρθρου 379, παράγραφος 2, αποδειχθεί το νομότυπο της πράξεως διαμετακομίσεως ή ο τόπος όπου πράγματι διαπράχθηκε η παράβαση ή η παρατυπία (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2005, C-300/03, Honeywell Aerospace, Συλλογή 2005, σ. I-689, σκέψη 21). 31
MILITZER & MÜNCH the office of destination and the place of the offence or irregularity cannot be established, such offence or irregularity is deemed to have been committed in the Member State to which the office of departure belongs or in the Member State to which the office of transit at the point of entry into the Community belongs, to which a transit advice note has been given, unless within the period laid down in Article 379(2) of the implementing regulation, proof of the regularity of the transit operation or of the place where the offence or irregularity was actually committed is furnished (Case C-300/03 Honeywell Aerospace [2005] ECR I-689, paragraph 21). 31
Επομένως, μόνον αν οι τελωνειακές αρχές δεν μπορούν να προσδιορίσουν τον τόπο όπου διαπράχθηκε η παράβαση ή η παρατυπία τίθεται σε εφαρμογή η διαδικασία του άρθρου 379 του κανονισμού εφαρμογής (απόφαση της 14ης Νοεμβρίου 2002, C-112/01, SPKR, Συλλογή 2002, σ. I-10655, σκέψη 35).
The initiation of the procedure laid down in Article 379 of the implementing regulation therefore assumes that the place of the offence or irregularity cannot be established by the customs authorities (Case C-112/01 SPKR [2002] ECR I-10655, paragraph 35).
Κατά συνέπεια, για να διευκρινισθεί αν το κράτος μέλος που εισέπραξε τους δασμούς ήταν αρμόδιο προς τούτο, πρέπει να εξετασθεί αν, κατά τον χρόνο που διαπιστώθηκε ότι τα αποσταλέντα εμπορεύματα δεν προσκομίστηκαν στο τελωνείο προορισμού, μπορούσε να προσδιορισθεί ο τόπος όπου διαπράχθηκε η παράβαση ή η παρατυπία.
Consequently, in order to verify whether the Member State which recovered customs duties has jurisdiction, it is necessary to determine whether, at the time when it was established that the consignment had not been presented at the office of destination, it was possible to establish the place where the offence or irregularity occurred.
Σε περίπτωση που μπορούσε να προσδιορισθεί αυτός ο τόπος, από το συνδυασμό των άρθρων 203, παράγραφος 1, και 215, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα προκύπτει ότι αρμόδιο για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής είναι το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου διαπράχθηκε η πρώτη παράβαση ή παρατυπία που δύναται να χαρακτηρισθεί ως «διαφυγή από την τελωνειακή επιτήρηση».
If that is the case, the Member State in which the first offence or irregularity capable of being classified as a removal from customs surveillance was committed can be identified as the State with jurisdiction to recover the customs debt, pursuant Articles 203(1) and 215(1) of the Customs Code.
Αντιθέτως, αν ο τόπος όπου διαπράχθηκε η παράβαση ή η παρατυπία δεν κατέστη δυνατό να προσδιορισθεί κατά τον χρόνο αυτό, αρμόδιο για την είσπραξη των τελωνειακών δασμών είναι το κράτος μέλος του τελωνείου αναχωρήσεως, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 378 και 379 του κανονισμού εφαρμογής.
On the other hand, if the place where the offence or irregularity was committed cannot be thus established, the Member State to which the office of departure belongs has jurisdiction to recover customs duties, in accordance with Articles 378 and 379 of the implementing regulation.
Προκειμένου να διευκρινισθεί αν, στην υπόθεση της κύριας δίκης, οι ιταλικές αρχές ήταν αρμόδιες να εισπράξουν τους επίμαχους δασμούς, εναπόκειται στο αιτούν
In order to determine whether, in the case in the main proceedings, the Italian authorities had jurisdiction to recover the duties in question, it is for the referring