natgillin/translations-raw huggingface dataset:
μεταφερθεί στο ιρλανδικό δίκαιο. Πράγματι, ως προς αυτό ακριβώς το χρονικό διάστημα επικαλούνται οι προσφεύγοντες την εν λόγω οδηγία και την προσαρτημένη σ’ αυτή συμφωνίαπλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου.
14 July 2003, when Directive 1999/70 had not yet been transposed into Irish law, since that is precisely the period in respect of which the complainants rely directly on the Directive and on the framework agreement on fixedterm work that is annexed to it.
Το ερώτημα αυτό μπορεί εκ πρώτης όψεως να εμφανίζεται ως παράδοξο.
That question may initially appear somewhat unusual.
Για την καλύτερη κατανόησή του, είναι αναγκαία μια επισκόπηση του συστήματος των δικαστικών αρμοδιοτήτων στην Ιρλανδία.
For a better understanding of the question, we need to look at the system of court jurisdiction in Ireland.
Η δικονομική αυτονομία των κρατών μελών και τα όριά της
The procedural autonomy of the Member States and its limits
Ούτε η οδηγία 1999/70 ούτε η συμφωνίαπλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου περιέχει ειδική ρύθμιση περί αρμοδιότητας επιλύσεως διαφορών που αφορούν αξιώσεις απορρέουσες από αυτές.
Neither Directive 1999/70 nor the framework agreement on fixedterm work includes rules on jurisdiction to determine disputes relating to claims arising under them.
Αντιθέτως, η ρήτρα 8, παράγραφος 5, της συμφωνίαςπλαισίου παραπέμπει ρητώς στη νομοθεσία, τις συλλογικές συμβάσεις και τις πρακτικές σε εθνικό επίπεδο.
Instead, Clause 8(5) of the Framework Agreement specifically refers in that regard to national law, collective agreements and practice.
Βάσει αυτών των δεδομένων, τα οικεία υπουργεία, υπό την ιδιότητα των καθών στη διαφορά της κύριας δίκης, αμφισβήτησαν την αρμοδιότητα της Rights Commissioner και του Labour Court να αποφασίσουν επί των αιτημάτων των προσφευγόντων, καθόσον αυτά στηρίζονται άμεσα στην οδηγία 1999/70.
On that basis, the government departments concerned have, as respondents in the main proceedings, challenged the jurisdiction of the Rights Commissioner and of the Labour Court to determine the complaint lodged by the complainants in so far as it is based directly on Directive 1999/70.
Επομένως, ως βάση για την απάντηση στο ερώτημα που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο πρέπει να ληφθεί η αρχή της δικονο­μικής αυτονομίας των κρατών μελών 15: Κατά πάγια νομολογία, ελλείψει σχετικής κοινοτικής νομοθεσίας, στην εσωτερική έννομη τάξη εκάστου κράτους μέλους εναπόκειται ο
The starting point for answering the question put to the Court is therefore the principle of the procedural autonomy of the Member States. 15The Court has consistently held that, in the absence of Community rules governing the matter, it is for the
15 — Επί της εννοίας της δικονομικής αυτονομίας, βλ. τις παρατεθείσες στην υποσημείωση 3 αποφάσεις Αδενέλερ κ.λπ. (σκέψη 95), Marrosu και Sardino (σκέψη 52) και Vassallo (σκέψη 37), επίσης δε τις αποφάσεις 7ης Ιανουαρίου 2004, C-201/02, Wells (Συλλογή 2004, σ.
15 — Regarding the term procedural autonomy, see the judgments cited in footnote 3: Adeneler, paragraph 95; Marrosu and Sardino, paragraph 52; and Vassallo, paragraph 37; also Case C-201/02 Wells [2004] ECR I-723, paragraph 67, and Case C-1/06 Bonn Fleisch [2007] ECR I-5609, paragraph 41.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ KOKOTT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-268/06 της αποτελεσματικής προστασίας των δικαιωμάτων αυτών 19.
OPINION OF MRS KOKOTT — CASE C-268/06
Οι κανόνες αυτοί αποτελούν έκφραση της αρχής της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας, η οποία, κατά πάγια νομολογία, αποτελεί γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου και περιλαμβάνεται στα προστατευόμενα εντός της Κοινότητας θεμελιώδη δικαιώματα 20, πρέπει δε να τηρείται επίσης από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου 21.
That reflects the principle of effect- ive judicial protection which, according to settled caselaw, is a general principle of Community law and forms part of the fundamental principles protected by the Community legal order, 20 which must therefore also be observed by the Member States when applying Community law. 21
Κατ’ αρχήν, η δικονομική αυτονομία σημαίνει ότι δεν απόκειται στο Δικαστήριο να επεμβαίνει προς επίλυση ζητημάτων αρμοδιότητας, που ανακύπτουν στο πλαίσιο του εθνικού συστήματος δικαιοδοσιών, από τον νομικό χαρακτηρισμό ορισμένων εννόμων καταστάσεων που στηρίζονται στο κοινοτικό δίκαιο 17.
In line with that procedural autonomy, it is not, in principle, for the Court to become involved in resolving questions of jurisdiction to which the classification of certain legal situations based on Community law may give rise within a national judicial system. 17
Προς διασφάλιση όμως της αποτελεσματικής προστασίας των δικαιωμάτων που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο, πρέπει να παρέχεται η δυνατότητα προσβάσεως των ιδιωτών στα εθνικά δικαστήρια.
However, in order to ensure that individuals’ rights under Community law are protected effectively in each case, those individuals must be given appropriate access to the domestic courts.
Η πρόσβαση αυτή εξαρτάται βασικά τόσο από τον καθορισμό των δικαστικών αρμοδιοτήτων όσο και από τις δικονομικές προϋποθέσεις ασκήσεως των παρεχομένων ενδίκων βοηθημάτων.
That access is principally governed by the determination of the courts’ jurisdiction and by the detailed pro -cedural rules governing the legal remedies available in each case.
Από την αρχή της ειλικρινούς συνεργασίας (άρθρο 10 ΕΚ) συνάγεται πάντως ότι τα κράτη μέλη —περιλαμβανομένων των εθνικών δικαστηρίων— υποχρεούνται, στο πλαίσιο της δικονομικής τους αυτονομίας, να διασφαλίζουν την ένδικη προστασία των δικαιωμάτων που οι πολίτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο 18.
However, it follows from the principle of Community loyalty (Article 10 EC) that the Member States — including the domestic courts — are, in terms of their procedural autonomy, required to ensure judicial protection of an individual’s rights under Community law.
19 — Αποφάσεις Bozzetti (παρατεθείσα στην υποσημείωση 16, σκέψη 17), SEIM (παρατεθείσα στην υποσημείωση 17, σκέψη 32), Dorsch Consult (παρατεθείσα στην υποσημείωση 17, σκέψη 40), Connect Austria (παρατεθείσα στην υποσημείωση 17, σκέψη 35) και Köbler (παρατεθείσα στην υποσημείωση 16, σκέψη 47).
19 — Bozzetti (cited in footnote 16), paragraph 17; SEIM (cited in footnote 17), paragraph 32; Dorsch Consult (cited in footnote 17), paragraph 40; Connect Austria (cited in footnote 17), paragraph 35; and Köbler (cited in footnote 16), paragraph 47.
16 — Αποφάσεις της 19ης Δεκεμβρίου 1968, 13/68, Salgoil (Συλλογή τόμος 1965-1968, σ.
16 — Case 13/68 Salgoil [1968] ECR 453, at p.
20 — Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 15ης Μαΐου 1986, 222/84, Johnston (Συλλογή 1986, σ. 1651, σκέψεις 18 και 19), της 25ης Ιουλίου 2002, C-50/00 P, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2002, σ.
20 — See, for example, Case 222/84 Johnston [1986] ECR 1651, paragraphs 18 and 19; Case C-50/00 P Unión de Pequeños Agricultores v Council [2002] ECR I-6677, paragraph 39; and Unibet (cited in footnote 16), paragraph 37.
I-6677, σκέψη 39), και Unibet (παρατεθείσα στην υποσημείωση 16, σκέψη 37). Όσον αφορά τη διασφάλιση της αποτελεσματικής ένδικης προστασίας ως θεμελιώδους δικαιώματος, βλ. άρθρα 6 και 13 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (υπογραφείσα στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950) καθώς και το άρθρο 47, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ο οποίος διακηρύχθηκε στη Νίκαια στις 7 Δεκεμβρίου 2000, ΕE C 364, σ. 1).
As to the enshrinement of the right to effective judicial protection as a fundamental right, see Articles 6 and 13 of the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms (signed in Rome on 4 November 1950) and the first paragraph of Article 47 of the Charter of fundamental rights of the European Union (proclaimed in Nice on 7 December 2000) (OJ 2000 C 364, p. 1).
I-4961, σκέψη 40), της 22ας Μαΐου 2003, C-462/99, Connect Austria (Συλλογή 2003, σ. I-5197, σκέψη 35), και Köbler (παρατεθείσα στην υποσημείωση 16, σκέψη 47).
17 — Bozzetti (cited in footnote 16), paragraph 17; Case C-446/93 SEIM [1996] ECR I-73, paragraph 32; Case C-54/96 Dorsch Consult [1997] ECR I-4961, paragraph 40; Case C-462/99 Connect Austria [2003] ECR I-5197, paragraph 35; and Köbler (cited in footnote 16), paragraph 47.
18 — Απόφαση Unibet (παρατεθείσα στην υποσημείωση 16, σκέψη 38, σε συνδυασμό με τη σκέψη 39).
18 — Unibet (cited in footnote 16), paragraph 38 in conjunction with paragraph 39.
Υπ’ αυτή την έννοια, απόφαση της 3ης Μαΐου 2007, C-303/05, Advocaten voor de Wereld (Συλλογή 2007, σ. Ι-3633, σκέψη 45, όσον αφορά το δίκαιο της Ενώσεως), και άρθρο 51, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
21 — See, to that effect, by way of example, Case C-81/05 Cordero Alonso [2006] ECR I-7569, paragraph 35; similarly, in relation to European Union law, Case C-303/05 Advocaten voor de Wereld [2007] ECR I-3633, paragraph 45; and Article 51(1) of the Charter of fundamental rights of the European Union.
IMPACT των τακτικών ιρλανδικών δικαστηρίων προς ικανοποίηση των αξιώσεών τους.
IMPACT is no material difference between the rules governing jurisdiction and those governing procedure, as unfavourable procedural arrangements can be as much of an obstacle to an individual’s access to the domestic courts as unfavourable jurisdictional rules.
Συναφώς, εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο, το οποίο έχει άμεση γνώση των δικονομικών προϋποθέσεων για την άσκηση ενδίκων βοηθημάτων στο πλαίσιο του εσωτερικού δικαίου, να εξετάσει αν τηρήθηκαν στη συγκεκριμένη περίπτωση οι αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας.
In that context, it is for the referring court — which alone has direct knowledge of the procedural rules governing actions under domestic law — to ascertain whether the principles of equivalence and effectiveness have been complied with in each particular case.
Πάντως, για τους σκοπούς της εκτιμήσεως στην οποία θα πρέπει να προβεί το εθνικό δικαστήριο, το Δικαστήριο μπορεί να του παράσχει τα αναγκαία στοιχεία που έχουν σχέση με τις απαιτήσεις του κοινοτικού δικαίου 23.
With a view to the appraisal to be carried out by the referring court, the Court of Justice can, however, provide the necessary guidance on the requirements of Community law. 23
Τόσο οι αρμοδιότητες όσο και οι δικονομικές προϋποθέσεις σε σχέση με ένδικες προσφυγές που σκοπούν στη διασφάλιση των δικαιωμάτων που οι πολίτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο δεν πρέπει να είναι λιγότερο ευνοϊκές απ’ ό,τι αυτές που αφορούν παρόμοιες προσφυγές εσωτερικής φύσεως (αρχή της ισοδυναμίας) ούτε πρέπει να καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή εξαιρετικώς δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που έχουν απονεμηθεί από την κοινοτική έννομη τάξη (αρχή της αποτελεσματικότητας) 22.
Both the rules on jurisdiction and the detailed procedural rules governing actions for safeguarding an individual’s rights under Community law must therefore be no less favourable than those governing similar domestic actions (principle of equivalence), and must not render practically impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law (principle of effectiveness). 22
Η αρχή της αποτελεσματικότητας
The principle of effectiveness
Βάσει αυτών τω κριτηρίων της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας πρέπει να εξετασθεί αν σε περίπτωση όπως η υπό κρίση συνάδει προς το κοινοτικό δίκαιο η μη αναγνώριση αρμοδιότητας των ιρλανδικών δικαστηρίων εργατικών διαφορών (που αποτελούνται από τους Rights Commissioners και το Labour Court), όσον αφορά τις στηριζόμενες άμεσα στην οδηγία 1999/70 και στη συμφωνίαπλαίσιο αξιώσεις για το πριν από τις 14 Ιουλίου 2003 χρονικό διάστημα και η υποχρέωση των ενδιαφερομένων να προσφεύγουν ενώπιον
Those criteria of equivalence and effectiveness must be applied in order to ascertain whether it is compatible with Community law, in a case such as this, for the jurisdiction of the Irish labour courts (consisting of the Rights Commissioners and the Labour Court) to be declined in respect of claims based directly on Directive 1999/70 or the Framework Agreement and covering the period before 14 July 2003, and for the complainants to be directed instead to pursue their claims in proceedings before the ordinary Irish courts.
Κατ’ αρχάς, όσον αφορά την αρχή της αποτελεσματικότητας, πρέπει να εξετασθεί μήπως θα καθίστατο πρακτικώς αδύνατη ή εξαιρετικώς δυσχερής η άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την οδηγία 1999/70 και τη συμφωνίαπλαίσιο, αν δεν παρεχόταν στους ενδιαφερομένους για το πριν από τις 14 Ιουλίου 2003 χρονικό διάστημα η δυνατότητα προσβάσεως στα ιρλανδικά δικαστήρια εργατικών διαφορών, αλλ’ ήταν υποχρεωμένοι να προσφύγουν ενώπιον των τακτικών ιρλανδικών δικαστηρίων.
With regard to the principle of effectiveness, it is necessary, first, to ascertain whether the exercise of the complainants’ rights under Directive 1999/70 or the Framework Agreement would be rendered practically impossible or excessively difficult if — in respect of the period prior to 14 July 2003 — they were denied access to the Irish labour courts and instead directed to seek legal redress in the ordinary Irish courts.
22 — Πάγια νομολογία ως προς τις δικονομικές προϋποθέσεις.
22 — As regards the detailed procedural rules, that is what the Court has consistently held.
Βλ., μεταξύ άλλων, τις παρατεθείσες στην υποσημείωση 16 αποφάσεις Rewe-Zentralfinanz (σκέψη 5), Peterbroeck (σκέψη 12), Courage και Crehan (σκέψη 29), Unibet (σκέψη 43) και Van der Weerd (σκέψη 28).
See, by way of example, Rewe-Zentralfinanz, paragraph 5; Peterbroeck, paragraph 12; Courage and Crehan, paragraph 29; Unibet, paragraph 43; and Van der Weerd, paragraph 28 (all cited in footnote 16).
Η υπό κρίση υπόθεση χαρακτηρίζεται πάντως από την ιδιομορφία ότι οι προσφεύγοντες προβάλλουν τις απορρέουσες από το κοινοτικό δίκαιο αξιώσεις τους έναντι του εργοδότη τους τόσο για το πριν από τις 14 Ιουλίου 2003 —άρα πριν από τη μεταφορά της οδηγίας 1999/70 στο ιρλανδικό δίκαιο— όσο και για το μετέπειτα χρονικό διάστημα.
The present case is distinguished, however, by the fact that the complainants’ claims against their employer are based on Community law in respect of both the period before 14 July 2003 — in other words, before Directive 1999/70 was transposed into Irish law — and the period after that date.
Το γεγονός ότι σε κράτος μέλος ορισμένες αξιώσεις δεν μπορούν να προβληθούν ενώπιον όλων των εθνικών δικαστηρίων, αλλά υπάγονται αποκλειστικώς στην αρμοδιότητα συγκεκριμένων δικαστηρίων, δεν συνιστά παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικότητας.
The mere fact that certain claims cannot be brought before just any domestic court in a Member State but are reserved to a particu- lar court does not in itself offend against the principle of effectiveness.
Συμβάλλει στην όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη οργάνωση της απονομής δικαιοσύνης και παρατηρείται υπό διάφορες μορφές σε πολλά κράτη μέλη.
A certain degree of specialisation within a judicial system can meet a legitimate need; it facilitates optimal efficiency in the organisation of the administration of justice and occurs in a great many variations in several Member States.
Βεβαίως, οι προσφεύγοντες στηρίζουν άμεσα στην οδηγία και τη συμφωνίαπλαίσιο τις αξιώσεις τους για τον πριν από τις 14 Ιουλίου 2003 χρόνο, ενώ για το από της 14ης Ιουλίου 2003 χρονικό διάστημα στηρίζονται στον θεσπισθέντα για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο ιρλανδικό νόμο του 2003.
Whilst the complainants’ claims in respect of the period before 14 July 2003 stem directly from the Directive or the Framework Agreement, they rely on the 2003 Act enacted to transpose the Directive so far as the period from 14 July 2003 is concerned.
Ανεξαρτήτως όμως αυτών των τυπικώς διαφορετικών νομικών ερεισμάτων, αξιώνουν ως εργαζόμενοι ορισμένου χρόνου τόσο για τον πριν όσο και για τον μετά από τις 14 Ιουλίου 2003 χρόνο την ίδια προστασία, η οποία τελικώς ερείδεται και πάλι στην οδηγία 1999/70.
However, regardless of those formal distinctions as to the legal basis of their claim, they seek the same protection as fixedterm workers in respect of the period both before and after 14 July 2003, such protection ultimately being derived from Directive 1999/70.
Στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον των τακτικών ιρλανδικών δικαστηρίων είναι δυνατή, εν πάση περιπτώσει, η κατ’ αρχήν άμεση επίκληση διατάξεων της οδηγίας 1999/70 και της συμφωνίαςπλαισίου.
In any event, it would appear that the provisions of Directive 1999/70 or of the Framework Agreement could — in principle — certainly be relied upon directly in proceedings before the ordinary Irish courts since, according to the referring court, the complainants could bring proceedings against Ireland (the State) in its capacity as their employer and thus seek redress directly for the alleged infringement of their rights under the Directive.
Αν όμως είχαν τη δυνατότητα να επικαλεσθούν άμεσα την οδηγία 1999/70 για τον πριν από τη μεταφορά της στο εσωτερικό δίκαιο χρόνο μόνον ενώπιον των τακτικών ιρλανδικών δικαστηρίων, όχι όμως ενώπιον των ιρλανδικών δικαστηρίων εργατικών διαφορών, τότε θα ήταν εκ των πραγμάτων αναγκασμένοι να κινήσουν δύο παράλληλες διαδικασίες προκειμένου να επιτύχουν τη προστασία που δικαιούνται δυνάμει του κοινοτικού δικαίου: την πρώτη ενώπιον
If — in respect of the period before Dir -ective 1999/70 was transposed — the Directive could be relied upon by the complainants only in proceedings before the ordinary Irish courts, rather than the Irish labour courts, the complainants would effectively be forced to pursue two parallel sets of proceedings in order to obtain the protection to which they
IMPACT των τακτικών δικαστηρίων για το χρονικό διάστημα έως την —καθυστερημένη— μεταφορά της οδηγίας στο ιρλανδικό δίκαιο και τη δεύτερη ενώπιον των δικαστηρίων εργατικών διαφορών για τον μετέπειτα χρόνο.
IMPACT are entitled under Community law: the first before the ordinary courts in respect of the period before the — belated — transposition of the Directive into Irish law, and the second before the labour courts in respect of the period afterwards.
Δεν απόκειται στο Δικαστήριο να λάβει θέση επί των διαφορών αυτών ως προς την ερμηνεία του εσωτερικού δικαίου.
It is not for the Court of Justice to adopt a particular view on the interpretation of domestic law in this case since, under the division of jurisdiction between the Community courts and the national courts, the Court must take account of the factual and legislative context, as described in the order for reference, in which the questions put to it are set.
Από τη διάταξη περί παραπομπής προκύπτει ότι η αρμοδιότητα των ιρλανδικών δικαστηρίων εργατικών διαφορών, κατά τον νόμο του 2003, είναι υποχρεωτική 28.
27 It appears from the order for reference that Irish labour courts have compulsory jurisdiction under the 2003 Act. 28
Τα καθών ιρλανδικά υπουργεία αντιτάσσουν ότι οι προσφεύγοντες θα είχαν μπορέσει να αποφύγουν μια τέτοια διπλή επιβάρυνση, αν είχαν εξ αρχής προσφύγει μόνο στα τακτικά ιρλανδικά δικαστήρια.
The respondents raise the objection that the complainants could have avoided such a double burden if, from the outset, they had brought proceedings only before the ordinary Irish courts.
Ισχυρίζονται ότι η αρμοδιότητα των τακτικών ιρλανδικών δικαστηρίων είναι συντρέχουσα 26και ότι οι ενδιαφερόμενοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να προσφύγουν στον Rights Commissioner και στο Labour Court για το από της 14ης Ιουλίου 2003 χρονικό διάστημα.
They claim that the Irish labour courts do not have compulsory jurisdiction, 26and that the complainants were not, therefore, obliged to turn to the Rights Commissioner and the Labour Court in respect of the period from 14 July 2003.
Αντιθέτως, είχαν τη δυνατότητα να προβάλουν όλες τις αξιώσεις τους ενώπιον των τακτικών ιρλανδικών δικαστηρίων, ανεξαρτήτως του αν αυτές αφορούν το πριν ή το μετά από τις 14 Ιουλίου 2003 χρονικό διάστημα.
Instead, they could have brought all their claims before the ordinary Irish courts, irrespective of whether they relate to the period before or after 14 July 2003.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, πρέπει να ληφθεί ως βάση ότι οι ενδιαφερόμενοι θα έπρεπε όντως να διεξαγάγουν δύο δίκες ενώπιον διαφορετικών δικαστηρίων, προκειμένου να απολαύσουν πλήρως της προστασίας που δικαιούνται ως εργαζόμενοι ορισμένου χρόνου κατά την οδηγία 1999/70 και τη συμφωνία-πλαίσιο.
Accordingly, it must be assumed that the complainants were in fact compelled to bring two sets of proceedings before different courts in order to enjoy the full protection afforded to them as fixedterm workers under Directive 1999/70 and the Framework Agreement. Such a double burden of two sets of proceedings, each with its own associated special features and risks, would make it excessively difficult for the complainants effectively to obtain the protection afforded to them by Community law in their capacity
Μια τέτοια διπλή επιβάρυνση με δύο δίκες, και με τις ιδιομορφίες και τους κινδύνους που συνδέονται εκάστοτε με αυτές, θα δυσχέραινε υπερμέτρως την υλοποίηση της εξασφαλιζόμενης σ’ αυτούς, ως εργαζομένους ορισμένου χρόνου,
27 — Joined Cases C-482/01 and C-493/01 Orfanopoulos and Oliveri [2004] ECR I-5257, paragraph 42; Case C-28/04 Tod’s [2005] ECR I-5781, paragraph 14; and Case C-246/04 Turn- und Sportunion Waldburg [2006] ECR I-589, paragraph 21.
Η IMPACT αντέκρουσε μετ’ επιτάσεως τους τελευταίους αυτούς ισχυρισμούς κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
Those assertions were emphatically opposed by IMPACT at the hearing.
Κατά την άποψη της IMPACT, η αρμοδιότητα των ιρλανδικών δικαστηρίων εργατικών διαφορών είναι υποχρεωτική βάσει του νόμου του 2003.
In IMPACT’s view, the Irish labour courts have compulsory jurisdiction under the 2003 Act.
Εν πάση περιπτώσει, η προσφυγή στα τακτικά δικαστήρια για διαφορές αφορώσες εργασία ορισμένου χρόνου δεν είχε μέχρι τούδε, από πρακτικής απόψεως, καμία συνέπεια.
In any event, proceedings before the ordinary courts regarding fixedterm employment disputes have had no practical significance to date.
26 — Κατά την άποψη των καθών ιρλανδικών υπουργείων, ο συντρέχων χαρακτήρας της αρμοδιότητας αυτής προκύπτει από το άρθρο 14 του νόμου του 2003, κατά το οποίο ο εργαζόμενος μπορεί να υποβάλει καταγγελία στην Rights Commissioner «An employee […] may present a complaint to a Rights Commissioner […]» (η υπογράμμιση δική μου).
26 — According to the respondents, the non-compulsory nature of that jurisdiction stems from section 14 of the 2003 Act, which states that ‘[a]n employee … may present a complaint to a rights commissioner …’ (emphasis added).
28 — Βλ., μεταξύ άλλων, τη σκέψη 21 της διατάξεως περί παραπομπής, όπου εκτίθεται ότι καταγγελία στηριζόμενη στον νόμο του 2003 φέρεται σε πρώτο βαθμό ενώπιον ενός Rights Commissioner («Section 14 of the Act of 2003 provides that a complaint alleging a contravention of the Act shall be referred in the first instance to a Rights Commissioner», η υπογράμμιση δική μου).
28 — See, in particular, paragraph 21 of the order for reference, in which it is stated that a complaint made on the basis of the 2003 Act is to be referred initially to a Rights Commissioner (‘Section 14 of the Act of 2003 provides that a complaint alleging a contravention of the Act shall be referred in the first instance to a Rights Commissioner’ — emphasis added).
Για συντρέχουσα αρμοδιότητα, όπως ισχυρίζονται τα καθών υπουργεία, δεν γίνεται πουθενά λόγος στη διάταξη περί παραπομπής.
There is no reference anywhere in that order to the non-compulsory jurisdiction which is claimed by the respondents.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ KOKOTT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-268/06 προστασίας.
OPINION OF MRS KOKOTT — CASE C-268/06 ties, serves to ensure that rights conferred by Community law are asserted effectively 30— as fixedterm workers.
Αυτό δεν συνάδει με την αρχή της αποτελεσματικότητας.
That is incompatible with the principle of effectiveness.
Η αρχή της ισοδυναμίας
The principle of effectiveness requires that, in proceedings before the court tasked with applying the national legislation transposing a directive, it should be possible to assert also those claims which arise directly from that directive in respect of periods prior to its transposition.