natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή ορθώς είχε εφαρμόσει το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ στις ενισχύσεις που χορήγησε στη Salzgitter, αποκλείοντας την εφαρμογή του άρθρου 67 ΑΧ.
In the judgment under appeal, the Court of First Instance held that the Commission was entitled to apply Article 4(c) CS, and not Article 67 CS, to the State aid granted to Salzgitter.
Προτού καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, το Πρωτοδικείο διευκρίνισε, μεταξύ άλλων, με τις σκέψεις 111 έως 115 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι τα άρθρα 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ και 67 ΑΧ αφορούν δύο χωριστούς τομείς, δεδομένου ότι το άρθρο 67 AX δεν αναφέρεται στο ζήτημα των κρατικών ενισχύσεων, και ότι η αβεβαιότητα που συνδέεται με την εξέλιξη του νομικού καθεστώτος των μη ειδικών ενισχύσεων στον τομέα του άνθρακα και του χάλυβα, με τη διαδοχική υιοθέτηση των τριών πρώτων κωδίκων ενισχύσεων προς τη σιδηρουργία, δεν ήταν ικανή να μεταβάλει την ερμηνεία του.
In reaching that conclusion, the Court of First Instance stated, particularly in paragraphs 111 to 115 of the judgment under appeal, that Articles 4(c) CS and 67 CS cover two distinct areas, with Article 67 not covering State aid, and that the uncertainty brought about by developments in the legal regime governing aid not specific to the coal and steel sectors during the period that saw the successive adoption of the first three Steel Aid Codes could not change its interpretation.
Εξάλλου, το Πρωτοδικείο απέρριψε ως αβάσιμα τα επιχειρήματα της Salzgitter ότι η Επιτροπή ερμήνευσε εσφαλμένως την έννοια της κρατικής ενισχύσεως και το άρθρο 95 ΑΧ και ότι η επίδικη απόφαση στερείται αιτιολογίας.
Moreover, the Court of First Instance rejected as unfounded Salzgitter’s arguments concerning the Commission’s erroneous interpretation of the notion of State aid and of Article 95 CS, as well as its argument concerning the failure to state reasons in the contested decision.
Αντιθέτως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να ζητήσει την επιστροφή των ενισχύσεων που καταβλήθηκαν στη Salzgitter μεταξύ 1986 και 1995, διότι άλλως θα παραβίαζε την αρχή της ασφάλειας δικαίου, και ακύρωσε τα άρθρα 2 και 3 της επίδικης αποφάσεως που αφορούν την υποχρέωση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας να ανακτήσει τις κρατικές ενισχύσεις στις οποίες αναφέρεται η απόφαση αυτή.
By contrast, the Court of First Instance held that the Commission could not order the recovery of the aid paid to the applicant between 1986 and 1995 without breaching the principle of legal certainty, and annulled Articles 2 and 3 of the contested decision concerning the Federal Republic of Germany’s obligation to recover the State aid covered by that decision.
Για να καταλήξει στη διαπίστωση ότι παραβιάστηκε η αρχή της ασφάλειας δικαίου, το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 174 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι η κατάσταση που προέκυπτε από την υιοθέτηση του δεύτερου και του τρίτου κώδικα ενισχύσεων είχε δημιουργήσει κάποια ασάφεια ως προς την ισχύ της αποφάσεως του 1971 και της υποχρεώσεως κοινοποιήσεως των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στη Salzgitter μετά τη υιοθέτηση του εν λόγω τρίτου κώδικα, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 6 του κώδικα αυτού.
To reach the finding that there was a breach of the principle of legal certainty, the Court of First Instance held, in paragraph 174 of the judgment under appeal, that the situation resulting from the adoption of the Second and the Third Steel Aid Code had created a legal situation that was ambiguous as to the scope of the 1971 Decision and the scope of the obligation to notify the aid granted to Salzgitter after adoption of that third code, pursuant to Article 6 of that code.
Στη συνέχεια, με τη σκέψη 179 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε λάβει γνώση των ενισχύσεων που είχαν χορηγηθεί στη Salzgitter δυνάμει του ZRFG από την έκθεση δραστηριοτήτων και τους ετήσιους λογαριασμούς για τα έτη 1987/1988 που της διαβιβάστηκαν.
Subsequently, the Court of First Instance held, in paragraph 179 of the judgment under appeal, that the Commission had been aware of the aid paid to Salzgitter under the ZRFG because Salzgitter had sent the Commission its annual reports and accounts for the years 1987/1988.
Από τα ανωτέρω, το Πρωτοδικείο συνήγαγε, με τη σκέψη 180 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το συμπέρασμα ότι η κατάσταση αβεβαιότητας και ασάφειας, μαζί με την επί μακρόν ανυπαρξία αντιδράσεως της Επιτροπής, παρά το γεγονός ότι η τελευταία γνώριζε τις ενισχύσεις από τις οποίες είχε επωφεληθεί η Salzgitter, δημιούργησε, κατά παράβαση του καθήκοντος επιμελείας που φέρει το εν λόγω κοινοτικό όργανο, μια αμφίβολη κατάσταση, την οποία η Επιτροπή όφειλε να διασαφηνίσει πριν προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια με σκοπό να επιβάλει την επιστροφή των ήδη καταβληθεισών ενισχύσεων.
The Court of First Instance inferred from this, in paragraph 180 of the judgment under appeal, that the situation of uncertainty and lack of clarity, combined with the prolonged lack of reaction on the part of the Commission, in spite of its awareness of the aid received by Salzgitter, had led to the creation by the Commission, in disregard of its duty of diligence, of an equivocal situation which the Commission was under a duty to clarify before it could take any action to order the recovery of the aid already paid.
Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη σκέψη 182 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να ζητήσει την επιστροφή των ενισχύσεων που καταβλήθηκαν στη Salzgitter μεταξύ 1986 και 1995, διότι άλλως θα παραβίαζε την αρχή της ασφάλειας δικαίου.
Therefore, the Court of First Instance held, in paragraph 182 of the judgment under appeal, that the Commission could not order the recovery of the aid paid to Salzgitter between 1986 and 1995 without breaching the principle of legal certainty.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι δεν συνέτρεχε λόγος να αποφανθεί σχετικά με τον υπολογισμό του ύψους των ενισχύσεων τις οποίες αφορά η επίδικη απόφαση.
In those circumstances, the Court of First Instance held that it was not necessary to rule on the calculation of the amount of aid covered by the contested decision.
Με την αίτησή της αναιρέσεως, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, να αναπέμψει τη διαφορά στο Πρωτοδικείο και να καταδικάσει τη Salzgitter στα δικαστικά έξοδα.
By its appeal, the Commission asks the Court to set aside the judgment under appeal, to refer the dispute back to the Court of First Instance and to order Salzgitter to pay the costs.
Η Salzgitter ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και, με αντίθετη αίτηση, την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως καθό μέρος απέρριψε εν μέρει την προσφυγή της, καθώς και την ακύρωση του άρθρου 1 της επίδικης αποφάσεως, το οποίο χαρακτηρίζει «κρατικές ενισχύσεις» τις έκτακτες αποσβέσεις και τα αφορολόγητα αποθεματικά των οποίων επωφελείται η επιχείρηση αυτή κατ’ εφαρμογή του ZRFG.
Salzgitter contends that the appeal should be dismissed and, by a crossappeal, claims that the judgment under appeal should be set aside in so far as it partially dismissed its action for annulment, and that Article 1 of the contested decision, which classifies as ’State aid’ the special depreciation allowance and the taxfree reserves which Salzgitter enjoyed pursuant to the ZRFG, should be annulled.
Ζητεί επίσης να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα και των δύο βαθμών.
Salzgitter also contends that the Commission should be ordered to pay the costs of both sets of proceedings.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως της Επιτροπής και την αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως καθό μέρος απέρριψε εν μέρει την προσφυγή της Salzgitter, καθώς και την ακύρωση του άρθρου 1 της επίδικης αποφάσεως.
The Federal Republic of Germany contends that the Commission’s appeal should be dismissed, that the judgment under appeal should be set aside in so far as it partially dismissed the action brought by Salzgitter, and that Article 1 of the contested decision should be annulled.
Αν το Δικαστήριο δεχθεί την ανταναίρεση της Salzgitter, παρέλκει η απόφανση επί της κύριας αιτήσεως αναιρέσεως, η οποία θα έχει καταστεί άνευ αντικειμένου.
If the Court upholds the crossappeal brought by Salzgitter, there will be no need to rule on the main appeal, which will become redundant.
Επομένως, πρέπει να εξεταστεί πρώτη η ανταναίρεση.
Therefore, the crossappeal must be examined first.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος διαιρείται σε τρία σκέλη, η Salzgitter προβάλλει παράβαση των άρθρων 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ και 67 ΑΧ.
By its first plea, divided into three limbs, Salzgitter submits that there has been a breach of Articles 4(c) CS and 67 CS.
Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
The first limb of the first plea
Σύμφωνα με τη Salzgitter, από την απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 1969, 6/69 και 11/69, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ.
According to Salzgitter, it does not follow from the judgment in Joined Cases 6/69 and 11/69 Commission v France [1960] ECR 523 that aid not specific to the coal and steel sector would already have been prohibited by Article 4(c) CS prior to adoption of the First Steel Aid Code.
Η Γερμανική Κυβέρνηση προβάλλει επιχειρήματα ανάλογα με αυτά της Salzgitter.
The German Government develops arguments that are similar to Salzgitters.
Επίσης, υποστηρίζει ότι με τη Συνθήκη ΕΚΑΧ συντελέστηκε μερική μόνον ολοκλήρωση, περιοριζόμενη στον τομέα άνθρακα και χάλυβα.
The German Government also contends that the ECSC Treaty only brought about partial integration, confined to the coal and steel industry.
I-7907), η εφαρμογή του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ σε ενισχύσεις όπως αυτές της επίδικης αποφάσεως θα στερούσε το άρθρο 67 ΑΧ από κάθε χρήσιμο αποτέλεσμα.
The German Government contends that, taking into account the broad interpretation given to the notion of ’State aid’ in Article 87 EC, which is also given to the notion of ’aid’ in Article 4(c) CS (C-200/97 Ecotrade [1998] ECR I-7907), applying Article 4(c) CS to aid such as the aid covered by the contested decision would have the effect of divesting Article 67 CS of any effectiveness.
Κατά την άποψή της, η μη εφαρμογή του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ στις ενισχύσεις που δεν χορηγούνται αποκλειστικώς σε επιχειρήσεις σιδήρου και χάλυβα δεν εξασθενεί τον έλεγχο των κρατικών ενισχύσεων από την Επιτροπή, διότι έχουν σε αυτές εφαρμογή τα άρθρα 87 ΕΚ, 88 ΕΚ και 67 ΑΧ.
Not applying Article 4(c) CS to aid not exclusively granted to steel undertakings would not weaken the control that the Commission exercises over State aid, since Articles 87 EC, 88 EC and 67 CS apply to such aid.
Η απαγόρευση των ενισχύσεων αυτών θα περιόριζε παρανόμως το πεδίο εφαρμογής των απαλλαγών που προβλέπονται από το άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχεία α΄ έως ε΄, ΕΚ.
Prohibiting that aid would restrict, in a manner that would be illegal, the scope of the exemptions provided for in Article 87(3)(a) to (e) EC.
Η ίδια κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η έκφραση «υπό οποιαδήποτε μορφή» του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ έχει αποκλειστικό σκοπό να διακρίνει την έννοια της κρατικής ενισχύσεως καθεαυτήν από τις διαδικασίες χορηγήσεως των ενισχύσεων και δεν σημαίνει ότι η εφαρμογή της διατάξεως αυτής μπορεί να επεκταθεί στις ενισχύσεις της επίδικης αποφάσεως.
The German Government also contends that the expression ’in any form whatsoever’ used in Article 4(c) CS only seeks to distinguish the notion of State aid itself from the manner in which it is granted, and does not permit extending the application of that provision to aid such as that covered by the contested decision.
Φρονεί ότι η προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας καθιερώνει την εφαρμογή του άρθρου 67 ΑΧ στις μη ειδικές ενισχύσεις του τομέα άνθρακα και χάλυβα, η οποία επικυρώθηκε με την απόφαση της 6ης Ιουλίου 1971, 59/70, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 639) και με την προπαρατεθείσα απόφαση Banks.
The German Government maintains that the judgment in Commission v France, cited above, establishes that Article 67 CS applies to aid that is not specific to the coal and steel industry and that that was confirmed by the judgments in Case 59/70 Netherlands v Commission [1971] ECR 639 and in Banks.
Η Γερμανική Κυβέρνηση θεωρεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της κοινοποιήσεως όταν κοινοποίησε τον ZRFG στην Επιτροπή δυνάμει των άρθρων 87 ΕΚ και 88 ΕΚ και επισημαίνει ότι το εν λόγω κράτος μέλος δεν υπείχε υποχρέωση κοινοποιήσεως βάσει του άρθρου 67, παράγραφος 1, ΑΧ, δεδομένου ότι ο ZRFG δεν μπορούσε να έχει αισθητή επίπτωση επί των όρων του ανταγωνισμού στις βιομηχανίες άνθρακα ή χάλυβα, κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως.
The German Government argues that the Federal Republic of Germany satisfied its notification obligations by notifying the ZRFG to the Commission pursuant to Art -icles 87 and 88 EC, and stresses that that Member State was not under an obligation to inform the Commission under Article 67(1) CS, since the ZRFG was not liable to have appreciable repercussions on conditions of competition in the coal or steel industry within the meaning of Article 67(1) CS.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η νομολογία που επικαλείται η Salzgitter προβλέπει στην πραγματικότητα ότι το άρθρο 67 ΑΧ εφαρμόζεται όχι στις κρατικές ενισχύσεις, αλλά μόνο στα γενικά μέτρα που μπορούν να λάβουν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής τους ή στα τομεακά μέτρα που δεν αφορούν συγκεκριμένα τις βιομηχανίες άνθρακα ή χάλυβα.
For its part, the Commission submits that the caselaw cited by Salzgitter provides, in actual fact, that Article 67 CS does not apply to State aid, but only to general measures which Member States may adopt as part of their economic or social policy, or to sectoral measures which do not relate specifically to the steel or coal industry.
Αντιθέτως, το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ έχει, κατά την άποψή της, εφαρμογή στις ενισχύσεις, ακόμη και όταν έχουν γενικό χαρακτήρα (βλ. μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg κατά Ανωτάτης Αρχής).
According to the Commission, by contrast, Article 4(c) CS applies to aid even where it is of a general nature (see, in particular, De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg v High Authority).
Η Επιτροπή εκτιμά ότι η Γερμανική Κυβέρνηση ερμηνεύει εσφαλμένως τη νομολογία, διότι δεν διακρίνει μεταξύ των γενικών μέτρων και των καθεστώτων ενισχύσεων γενικής εφαρμογής και ότι το Δικαστήριο ουδέποτε έχει αναφερθεί σε καθεστώτα γενικών ενισχύσεων στις αποφάσεις που επικαλείται η κυβέρνηση αυτή.
The Commission submits that the German Government wrongly interpreted the caselaw by failing to distinguish between general measures and State aid schemes of general application, and that the Court has never referred, in the caselaw cited, to general aid schemes.
Υπογραμμίζει ότι, εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν το άρθρο 67 ΑΧ είχε εν προκειμένω εφαρμογή, η ίδια δεν είχε ενημερωθεί από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, σύμφωνα με το άρθρο 67, παράγραφος 1, ΑΧ, για την πρόθεση του κράτους μέλους αυτού να εφαρμόσει τον ZRFG στις επιχειρήσεις του τομέα σιδήρου και χάλυβα και ότι το τελευταίο δεν μπορούσε να ισχυρίζεται ότι προηγήθηκε έγκριση, έστω και σιωπηρή, ως προς τις ενισχύσεις της επίδικης αποφάσεως βάσει της διατάξεως αυτής.
The Commission submits that, in any event, even if Article 67 CS did apply in the present case, the Federal Republic of Germany did not inform it, in accordance with Article 67(1) CS, of its intention to apply the ZRFG to undertakings in the steel industry, and that that Member State could not rely on an authorisation, even implicit, for the aid covered by the contested decision based on that provision.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να επισημανθεί ότι, μολονότι το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ απαγορεύει τις κρατικές ενισχύσεις προς τις επιχειρήσεις άνθρακα και χάλυβα, χωρίς να διακρίνει αναλόγως του αν πρόκειται για ατομική ενίσχυση ή για ενίσχυση χορηγούμενη κατ’ εφαρμογή καθεστώτος κρατικών ενισχύσεων, το άρθρο 67 ΑΧ αναφέρεται ρητώς στις κρατικές ενισχύσεις μόνον ως μέτρα προστασίας που μπορούν να εγκριθούν από την Επιτροπή, δυνάμει της παραγράφου 2, πρώτη περίπτωση, του άρθρου αυτού, προς όφελος επιχειρήσεων άνθρακα και χάλυβα, όταν αυτές υφίστανται ανταγωνιστικό μειονέκτημα λόγω γενικής οικονομικής πολιτικής.
It must be held, first, that while Article 4(c) CS prohibits the granting of State aid to steel and coal undertakings, without drawing a distinction between individual aid or aid disbursed under a State aid scheme, Article 67 CS refers expressly to State aid only in respect of protective measures that the Commission may authorise, pursuant to the first indent of paragraph 2 of that article, in favour of coal or steel undertakings where they suffer competitive disadvantages because of general economic policy measures.
Ακολούθως, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι τα άρθρα 4 ΑΧ και 67 ΑΧ αφορούν δύο διαφορετικούς τομείς: το πρώτο καταργεί και απαγορεύει ορισμένες παρεμβάσεις των κρατών μελών στον τομέα που η Συνθήκη ΕΚΑΧ εξαρτά από την κοινοτική αρμοδιότητα, ενώ το δεύτερο έχει σκοπό να αντισταθμίσει τα επιβλαβή αποτελέσματα επί του ανταγωνισμού που κατ’ ανάγκη συνεπάγεται η άσκηση των εξουσιών που ασκούν τα κράτη μέλη (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Banks, σκέψη 88, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Also, it is clear from consistent caselaw that Articles 4 CS and 67 CS concern two distinct areas, the first abolishing and prohibiting certain actions by Member States in the field which the ECSC Treaty places under Community jurisdiction, the second intended to prevent the distortion of competition which exercise of the residual powers of the Member States inevitably entails (see Banks, paragraph 88, and the caselaw cited there).
Το Δικαστήριο συνάγει, επομένως, το συμπέρασμα ότι το άρθρο 67 ΑΧ καλύπτει τα γενικά μέτρα που μπορούν να θεσπίζουν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής τους και τα λαμβανόμενα από τα κράτη μέλη μέτρα, τα οποία είναι μεν εφαρμοστέα σε άλλους τομείς πλην της βιομηχανίας άνθρακα ή χάλυβα, μπορούν, όμως, να έχουν σημαντική επίπτωση επί των όρων του ανταγωνισμού στην εν λόγω βιομηχανία (προπαρατεθείσα απόφαση Banks, σκέψη 88).
The Court deduces from this that Article 67 CS covers general measures which Member States may adopt in the context of their economic and social policy and measures taken by Member States which apply to industries other than coal and steel but which are capable of having significant repercussions on the conditions of competition in those industries (see Banks, paragraph 88).
Το Δικαστήριο έχει κρίνει επίσης ότι οι παρεμβάσεις που προβλέπει το άρθρο 67 ΑΧ δεν μπορούν να εμπίπτουν σε αυτές που το άρθρο 4 ΑΧ κηρύσσει ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά άνθρακα και χάλυβα, καταργημένες και απαγορευόμενες υπό οποιαδήποτε μορφή (προπαρατεθείσα απόφαση De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg κατά Ανωτάτης Αρχής, σ. 561).
The Court has also held that action taken under Article 67 CS cannot be what, in any other form whatsoever, Article 4 CS declares to be incompatible with the common market for coal and steel and abolished and prohibited (De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg v High Authority, p. 22).
Όπως έχει επισημάνει, μεταξύ άλλων, το Δικαστήριο, δεν μπορεί, πράγματι, να γίνει δεκτό ότι οι συντάκτες της Συνθήκης ΕΚΑΧ αποφάσισαν, με το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ, την κατάργηση ή απαγόρευση
The Court has held, in particu- lar, that it is inconceivable that the authors of the ECSC Treaty decided in Article
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά SALZGITTER των επιδοτήσεων ή ενισχύσεων που χορηγούνται από τα κράτη μέλη, υπό οποιαδήποτε μορφή, για να πει στη συνέχεια, με το άρθρο 67 ΑΧ, ότι οι ενισχύσεις αυτές μπορούν να γίνουν δεκτές, ακόμη και χωρίς να έχουν εγκριθεί από την Επιτροπή, με την επιφύλαξη των μέτρων που συνιστά η ίδια για να μετριάσει ή να επανορθώσει τις συνέπειές τους (προπαρατεθείσα απόφαση De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg κατά Ανώτατης Αρχής, σελίδα 560).
4(c) CS that subsidies and aids granted by Member States in any form whatsoever should be abolished and prohibited and then declared in Article 67 CS that, without even having been authorised by the Commission, that aid could be allowed subject to the measures recommended by the Commission to mitigate or remedy its effects (De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg v High Authority, p. 21).
Το Δικαστήριο διευκρίνισε επίσης ότι το άρθρο 67, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, ΑΧ, το οποίο επιτρέπει, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 4 ΑΧ, τη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων ως μέτρων προστασίας προς τις επιχειρήσεις του άρθρου 80 ΑΧ, δεν διακρίνει μεταξύ των ειδικών για τον τομέα του άνθρακα και του χάλυβα ενισχύσεων και εκείνων που εφαρμόζονται στον ίδιο τομέα δυνάμει μέτρου ευρύτερης ισχύος (προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 43).
The Court has also held that the first indent of Article 67(2) CS, which, by derogation from Article 4 CS, allows the granting of State aid in respect of protective measures to undertakings referred to in Article 80 CS, does not distinguish between aid specific to the coal and steel industry and aid which applies to it as the result of a general measure (Commission v France, paragraph 43).
Έτσι, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο προνομιακός αναπροεξοφλητικός τόκος που εφαρμόζεται στις εξαγωγές συνιστά ενίσχυση η οποία έπρεπε, στην περίπτωση εκείνη, να επιτραπεί από την Επιτροπή, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 67, παράγραφος 2, ΑΧ, στο μέτρο που αφορούσε τον τομέα που καλύπτει η Συνθήκη ΕΚΑΧ (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 44).
The Court accordingly held that a preferential rediscount rate for exports constitutes aid which, in the case in point, had to be authorised by the Commission under Article 67(2) CS in so far as it concerned the industry covered by the ECSC Treaty (see Commission v France, paragraph 44).
Τέλος, μία κρατική ενίσχυση χορηγούμενη προς επιχείρηση που εμπίπτει στη Συνθήκη ΕΚΑΧ έχει τις ίδιες επιπτώσεις επί του ανταγωνισμού, είτε πρόκειται για ατομική ενίσχυση είτε για ενίσχυση χορηγούμενη κατ’ εφαρμογή καθεστώτος κρατικών ενισχύσεων που δεν έχει θεσπιστεί ειδικά για τον τομέα άνθρακα και χάλυβα.
Finally, State aid granted to an undertaking falling within the scope of the ECSC Treaty has identical anti-competitive effects, regardless of whether it constitutes individual aid or aid granted under a State aid scheme that is not specific to the coal and steel sector.
Κατόπιν των διευκρινίσεων που προηγήθηκαν, πρέπει να θεωρηθεί ότι το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ εφαρμόζεται στις κρατικές ενισχύσεις που χορηγούνται σε επιχειρήσεις άνθρακα και χάλυβα κατ’ εφαρμογή καθεστώτος κρατικών ενισχύσεων που δεν έχει θεσπιστεί ειδικά για τον τομέα άνθρακα και χάλυβα.
In the light of the foregoing, it must consequently be held that Article 4(c) CS applies to State aid paid to coal and steel undertakings under a State aid scheme that is not specific to the coal and steel sector.
Αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η Γερμανική Κυβέρνηση, η ερμηνεία αυτή δεν θίγει το χρήσιμο αποτέλεσμα του άρθρου 67 ΑΧ.
Contrary to what the German Government claims, that interpretation does not undermine the effectiveness of Article 67 CS.
Πράγματι, τα μέτρα γενικής πολιτικής μπορούν να έχουν αισθητές επιπτώσεις επί των όρων του ανταγωνισμού στις βιομηχανίες άνθρακα ή χάλυβα, κατά την έννοια του άρθρου 67, παράγραφος 1, ΑΧ, χωρίς, ωστόσο, να αποτελούν κρατικές ενισχύσεις.
General policy measures are liable to have appreciable repercussions on conditions of competition in the coal or steel industry within the meaning of Article 67(1) CS, without constituting State aid.
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι η Salzgitter είναι επιχείρηση που εμπίπτει στη Συνθήκη ΕΚΑΧ και ότι οι ενισχύσεις της επίδικης αποφάσεως δεν αποτελούν μέτρα προστασίας κατά την έννοια του άρθρου 67, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, ΑΧ.
In the present case, it is not contested that Salzgitter is an undertaking that falls within the scope of the ECSC Treaty and that the aid covered by the contested decision does not constitute protective measures falling within the scope of the first indent of Article 67(2) CS.