natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, μολονότι τυπικά το αιτούν δικαστήριο περιόρισε το ερώτημά του στην ερμηνεία του άρθρου 36, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/50, υπό το πρίσμα της μεταγενεστέρως τροποποιήσεως των κριτηρίων αναθέσεως, το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να του παράσχει όλα τα στοιχεία ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου που μπορεί να του είναι χρήσιμα για την εκδίκαση της υπόθεσης της οποίας έχει επιληφθεί, ασχέτως του αν το αιτούν δικαστήριο έχει κάνει σχετική μνεία κατά τη διατύπωση του ερωτήματός του (βλ. απόφαση της 26ης Απριλίου 2007, C-392/05, Αλεβίζος, Συλλογή 2007, σ. Ι-3505, σκέψη 64 και την παρατιθέμενη νομολογία).
In that regard, even if — formally — the national court has limited its question to the interpretation of Article 36(2) of Directive 92/50 in relation to a possible later change to the award criteria, that does not prevent the Court from providing the national court with all the elements of interpretation of Community law which may enable it to rule on the case before it, whether or not reference is made thereto in the question referred (see Case C-392/05 Alevizos [2007] ECR I-3505, paragraph 64 and the caselaw cited).
Ως εκ τούτου, πρέπει κατ’ αρχάς να ελεγχθεί η νομιμότητα των κριτηρίων που έγιναν δεκτά ως «κριτήρια αναθέσεως» και, στη συνέχεια, να εξετασθεί η δυνατότητα μεταγενέστερου καθορισμού των συντελεστών βαρύτητας και των υποκριτηρίων για τα περιλαμβανόμενα στη συγγραφή υποχρεώσεων ή στη διακήρυξη του διαγωνισμού κριτήρια αναθέσεως.
Accordingly, it is necessary, first of all, to establish the lawfulness of the criteria chosen as ‘award criteria’, before considering whether it is possible for the weighting factors and sub-criteria in respect of the award criteria referred to in the contract documents or contract notice to be set at a later date.
Επί των κριτηρίων που μπορούν να γίνουν δεκτά ως «κριτήρια αναθέσεως» (άρθρα 23 και 36, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/50)
Criteria chosen as ‘award criteria’ (Articles 23 and 36(1) of Directive 92/50)
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η οδηγία 92/50 προβλέπει στο άρθρο της 23, παράγραφος 1, ότι η εκτέλεση της συμβάσεως ανατίθεται βάσει των κριτηρίων των άρθρων της 36 και 37, λαμβανομένου υπόψη του άρθρου της 24 και αφού ελεγχθεί από τις αναθέτουσες αρχές, βάσει των κριτηρίων των άρθρων της 31 και 32, η καταλληλότητα των παρεχόντων υπηρεσίες που δεν αποκλείονται δυνάμει του άρθρου της 29.
It must be borne in mind that Article 23(1) of Directive 92/50 provides that a contract is to be awarded on the basis of the criteria laid down in Articles 36 and 37 of the Directive, taking into account Article 24, after the suitability of the service providers not excluded under Article 29 has been checked by the contracting authorities in accordance with the criteria referred to in Articles 31 and 32.
Από τη νομολογία προκύπτει ότι, μολονότι η οδηγία 92/50 δεν αποκλείει θεωρητικώς την ταυτόχρονη πραγματοποίηση του ελέγχου της καταλληλότητας των διαγωνιζομένων και της αναθέσεως της εκτελέσεως της συμβάσεως, γεγονός παραμένει ότι οι δύο αυτές διαδικασίες είναι αυτοτελείς και διέπονται από διαφορετικούς κανόνες (βλ., επ’ αυτού, ως προς τις συμβάσεις δημοσίων έργων, απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 1988, 31/87, Beentjes, Συλλογή 1988, σ. 4635, σκέψεις 15 και 16).
The caselaw shows that, while Directive 92/50 does not in theory preclude the examination of the tenderers’ suitability and the award of the contract from taking place simultaneously, the two procedures are nevertheless distinct and are governed by different rules (see, to that effect, in relation to works contracts, Case 31/87 Beentjes [1988] ECR 4635, paragraphs 15 and 16).
Πράγματι, ο έλεγχος της καταλληλότητας των διαγωνιζομένων γίνεται από την αναθέτουσα αρχή σύμφωνα με τα κριτήρια οικονομικής, χρηματοδοτικής και τεχνικής ικανότητας (καλούμενα κριτήρια ποιοτικής επιλογής) των άρθρων 31 και 32 της εν λόγω οδηγίας (βλ., όσον αφορά τις συμβάσεις δημοσίων έργων, απόφαση Beentjes, προπαρατεθείσα, σκέψη 17).
The suitability of tenderers is to be checked by the authorities awarding contracts in accordance with the criteria of economic and financial standing and of technical capability (the ‘qualitative selection criteria’) referred to in Articles 31 and 32 of Directive 92/50 (see, as regards works contracts, Beentjes, paragraph 17).
Αντιθέτως, η ανάθεση της εκτελέσεως της συμβάσεως βασίζεται στα κριτήρια που απαριθμούνται στο άρθρο 36, παράγραφος 1, της ίδιας αυτής οδηγίας, τα οποία είναι είτε η χαμηλότερη τιμή είτε η πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη προσφορά (βλ., επ’ αυτού, ως προς τις συμβάσεις δημοσίων έργων, απόφαση Beentjes, προπαρατεθείσα, σκέψη 18).
By contrast, the award of contracts is based on the criteria set out in Article 36(1) of Directive 92/50, namely, the lowest price or the economically most advantageous tender (see, to that effect, in relation to works contracts, Beentjes, paragraph 18).
Συνεπώς, αποκλείονται ως «κριτήρια αναθέσεως» τα κριτήρια που δεν σκοπούν στον εντοπισμό της πλέον συμφέρουσας από οικονομική άποψη προσφοράς, αλλά συνδέονται κυρίως με την εκτίμηση της καταλληλότητας των διαγωνιζομένων να εκτελέσουν την εν λόγω σύμβαση.
Therefore, ‘award criteria’ do not include criteria that are not aimed at identifying the tender which is economically the most advantageous, but are instead essentially linked to the evaluation of the tenderers’ ability to perform the contract in question.
Ωστόσο, στη διαφορά της κύριας δίκης, τα κριτήρια που επέλεξε η αναθέτουσα αρχή ως «κριτήρια αναθέσεως» αφορούν την εμπειρία, τα προσόντα και τα μέσα που μπορούν να διασφαλίσουν την προσήκουσα εκτέλεση της εν λόγω συμβάσεως.
In the case in the main proceedings, however, the criteria selected as ‘award criteria’ by the contracting authority relate principally to the experience, qualifications and means of ensuring proper performance of the contract in question.
Πρόκειται για κριτήρια που αφορούν την καταλληλότητα των διαγωνιζομένων να εκτελέσουν τη σύμβαση αυτή και τα οποία, συνεπώς, δεν αποτελούν «κριτήρια αναθέσεως», υπό την έννοια του άρθρου 36, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/50.
Those are criteria which concern the tenderers’ suitability to perform the contract and which therefore do not have the status of ‘award criteria’ pursuant to Article 36(1) of Directive 92/50.
Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι τα άρθρα 23, παράγραφος 1, 32 και 36, παράγραφος 1, της οδηγίας 92/50 απαγορεύουν, στο πλαίσιο διαδικασίας διαγωνισμού, στην αναθέτουσα αρχή να λαμβάνει υπόψη την πείρα των διαγωνιζομένων, τη στελέχωση και τον εξοπλισμό τους καθώς και τη δυνατότητά τους να εκτελέσουν τη σύμβαση στον προβλεπόμενο χρόνο όχι ως «κριτήρια ποιοτικής επιλογής», αλλά ως «κριτήρια αναθέσεως».
Consequently, it must be held that, in a tendering procedure, a contracting authority is precluded by Articles 23(1), 32 and 36(1) of Directive 92/50 from taking into account as ‘award criteria’ rather than as ‘qualitative selection criteria’ the tenderers’ experience, manpower and equipment, or their ability to perform the contract by the anticipated deadline.
Επί του μεταγενέστερου καθορισμού των συντελεστών βαρύτητας και των υποκριτηρίων για τα περιλαμβανόμενα στη συγγραφή υποχρεώσεων ή στη διακήρυξη του διαγωνισμού κριτήρια αναθέσεως
Subsequent stipulation of weighting factors and sub-criteria in respect of the award criteria referred to in the contract documents or contract notice
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 3, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/50 επιβάλλει στις αναθέτουσες αρχές να φροντίζουν ώστε να μην υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ των διαφόρων παρεχόντων υπηρεσίες.
It must be borne in mind that Article 3(2) of Directive 92/50 requires contracting authorities to ensure that there is no discrimination between different service providers.
Ι-8291, σκέψη 31, και, ως προς τις συμβάσεις δημοσίων έργων, απόφαση SIAC Construction, προπαρατεθείσα, σκέψη 41).
The principle of equal treatment thus laid down also entails an obligation of transparency (see, to that effect, in relation to public supply contracts, Case C-275/98 Unitron Scandinavia and 3-S [1999] ECR I-8291, paragraph 31, and, in relation to public works contracts, SIAC Construction, paragraph 41).
Επιπλέον, από το άρθρο 36, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/50 προκύπτει ότι, όταν η εκτέλεση της συμβάσεως πρόκειται να ανατεθεί με βάση την πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη προσφορά, η αναθέτουσα αρχή δηλώνει στη συγγραφή υποχρεώσεων ή στη διακήρυξη του διαγωνισμού τα κριτήρια αναθέσεως των οποίων προβλέπει την εφαρμογή, ει δυνατόν, σε φθίνουσα τάξη ανάλογα με τη σημασία που τους προσδίδεται.
Furthermore, it follows from Article 36(2) of Directive 92/50 that where the contract has to be awarded to the economically most advantageous tender, the contracting authority must state in the contract documents or in the contract notice the award criteria which it intends to apply, where possible in descending order of importance.
Πράγματι, οι εν δυνάμει προσφέροντες πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζουν, κατά τον χρόνο της προετοιμασίας των προσφορών τους την ύπαρξη και το περιεχόμενο των στοιχείων αυτών (βλ., επ’ αυτού, ως προς τις δημόσιες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών, προπαρατεθείσες αποφάσεις Concordia Bus Finland, σκέψη 62, και ATI EAC e Viaggi di Maio κ.λπ., σκέψη 23).
Potential tenderers must be in a position to ascertain the existence and scope of those elements when preparing their tenders (see, to that effect, in relation to public service contracts, Concordia Bus Finland, paragraph 62, and ATI EAC and Others, paragraph 23).
Συνεπώς, η αναθέτουσα αρχή δεν μπορεί να εφαρμόζει κανόνες καθορισμού των συντελεστών βαρύτητας ή υποκριτήρια για τα κριτήρια αναθέσεως που δεν έχει προηγουμένως γνωστοποιήσει στους προσφέροντες (βλ., κατ’ αναλογίαν, ως προς τις συμβάσεις δημοσίων έργων, απόφαση Universale-Bau κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 99).
Therefore, a contracting authority cannot apply weighting rules or sub-criteria in respect of the award criteria which it has not previously brought to the tenderers’ attention (see, by analogy, in relation to public works contracts, Universale-Bau and Others, paragraph 99).
Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από τον σκοπό της οδηγίας 92/50 που έγκειται στην εξάλειψη των εμποδίων στην ελεύθερη παροχή των υπηρεσιών και, συνεπώς, στην προστασία των συμφερόντων των εγκατεστημένων σε κράτος μέλος επιχειρηματιών οι οποίοι επιθυμούν να παραδώσουν αγαθά ή να παράσχουν υπηρεσίες στις αναθέτουσες αρχές άλλου κράτους μέλους (βλ. επ’ αυτού, μεταξύ άλλων, απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2000, C-380/98, University of Cambridge, Συλλογή 2000, σ. I-8035, σκέψη 16).
That interpretation is supported by the purpose of Directive 92/50 which aims to eliminate barriers to the freedom to provide services and therefore to protect the interests of economic operators established in a Member State who wish to offer services to contracting authorities established in another Member State (see, in particular, Case C-380/98 University of Cambridge [2000] ECR I-8035, paragraph 16).
Προς τούτο, οι προσφέροντες πρέπει να τυγχάνουν της ίδιας μεταχειρίσεως καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, πράγμα το οποίο συνεπάγεται ότι τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που διέπουν κάθε σύμβαση πρέπει να αποτελούν αντικείμενο επαρκούς δημοσιότητας εκ μέρους των αναθετουσών αρχών (βλ., επ’ αυτού, ως προς τις συμβάσεις δημοσίων έργων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Beentjes, σκέψη 21, και SIAC Construction, σκέψη 34, καθώς και, ως προς τις δημόσιες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών ATI EAC e Viaggi di Maio κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 22).
To that end, tenderers must be placed on an equal footing throughout the procedure, which means that the criteria and conditions governing each contract must be adequately publicised by the contracting authorities (see, to that effect, in relation to public works contracts, Beentjes, paragraph 21, and SIAC Construction, paragraphs 32 and 34; also, in relation to public service contracts, ATI EAC and Others, paragraph 22).
Εξάλλου, αντιθέτως προς τις αμφιβολίες που εξέφρασε το αιτούν δικαστήριο, οι διαπιστώσεις αυτές δεν αντιβαίνουν στην ερμηνεία του άρθρου 36, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/50 την οποία παρέσχε το Δικαστήριο με την προπαρατεθείσα απόφασή του ATI EAC e Viaggi di Maio κ.λπ.
Contrary to the doubts expressed by the referring court, those findings do not conflict with the interpretation by the Court of Justice of Article 36(2) of Directive 92/50 in ATI EAC and Others.
Πράγματι, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση εκείνη, τόσο τα κριτήρια αναθέσεως και οι συντελεστές βαρύτητάς τους όσο και τα υποκριτήρια των κριτηρίων αυτών αναθέσεως είχαν καθοριστεί προηγουμένως και δημοσιευθεί στη συγγραφή υποχρεώσεων.
In the case that gave rise to that judgment, the award criteria and their weighting factors, together with the sub-criteria of those award criteria had in fact been established beforehand and published in the contract documents.
Ωστόσο, η εν λόγω αναθέτουσα αρχή καθόρισε εκ των υστέρων, λίγο πριν το άνοιγμα των φακέλων, τους συντελεστές βαρύτητας για τα υποκριτήρια.
The contracting authority concerned had merely stipulated subsequently, shortly before the opening of the envelopes, the weighting factors to be applied to the sub-criteria.
Το Δικαστήριο έκρινε με την απόφαση εκείνη ότι το άρθρο 36, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/50 δεν απαγορεύει τον τρόπο αυτόν ενεργείας, υπό τρεις πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ήτοι ότι:
In that judgment, the Court held that Article 36(2) of Directive 92/50 does not preclude proceeding in that way, provided that three very specific conditions apply, namely that the decision to do so:
— δεν τροποποιεί τα οριζόμενα στη συγγραφή υποχρεώσεων ή στη διακήρυξη του διαγωνισμού κριτήρια αναθέσεως της συμβάσεως,
— does not alter the criteria for the award of the contract set out in the contract documents;
— δεν περιλαμβάνει στοιχεία τα οποία, αν ήσαν γνωστά κατά την προετοιμασία των προσφορών, θα είχαν επηρεάσει ενδεχομένως τη σχετική προετοιμασία, και
— does not contain elements which, if they had been known at the time the tenders were prepared, could have affected that preparation; and
— δεν υιοθετήθηκε λαμβανομένων υπόψη στοιχείων δυναμένων να επιφέρουν αποτέλεσμα συνιστάμενο σε δυσμενή διάκριση εις βάρος ενός των προσφερόντων (βλ., επ’ αυτού, απόφαση ATI EAC e Viaggi di Maio κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 32).
— was not adopted on the basis of matters likely to give rise to discrimination against one of the tenderers (see, to that effect, ATI EAC and Others, paragraph 32).
Αντιθέτως, στην υπόθεση της κύριας δίκης επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η επιτροπή αναθέσεως δεν ανέφερε, στη διακήρυξη διαγωνισμού, παρά μόνον τα καθαυτό κριτήρια αναθέσεως και καθόρισε εκ των υστέρων, μετά την υποβολή των προσφορών και μετά την αποσφράγιση των αιτήσεων εκδηλώσεως ενδιαφέροντος, τόσο τους συντελεστές βαρύτητας όσο και τα υποκριτήρια των κριτηρίων αναθέσεως.
It must be noted that in the case in the main proceedings, by contrast, the Project Award Committee referred only to the award criteria themselves in the contract notice, and later, after the submission of tenders and the opening of applications expressing interest, stipulated both the weighting factors and the sub-criteria to be applied to those award criteria.
Τούτο προδήλως δεν συνιστά εκπλήρωση της υποχρεώσεως δημοσιότητας την οποία προβλέπει το άρθρο 36, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/50, ερμηνευόμενης υπό το πρίσμα της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως των επιχειρηματιών και της υποχρεώσεως διαφάνειας.
Clearly that does not comply with the requirement laid down in Article 36(2) of Directive 92/50 to publicise such criteria, read in the light of the principle of equal treatment of economic operators and the obligation of transparency.
Συνεπώς, κατόπιν των ανωτέρω, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 36, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/50, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως των επιχειρηματιών και της εντεύθεν απορρέουσας υποχρεώσεως διαφάνειας, απαγορεύει, στο πλαίσιο διαδικασίας διαγωνισμού, στην αναθέτουσα αρχή να καθορίζει μεταγενεστέρως συντελεστές βαρύτητας και υποκριτήρια για τα περιλαμβανόμενα στη συγγραφή υποχρεώσεων ή στη διακήρυξη του διαγωνισμού κριτήρια αναθέσεως.
Having regard to the foregoing, the answer to the question referred must therefore be that, read in the light of the principle of equal treatment of economic operators and the ensuing obligation of transparency, Article 36(2) of Directive 92/50 precludes the contracting authority in a tendering procedure from stipulating at a later date the weighting factors and sub-criteria to be applied to the award criteria referred to in the contract documents or contract notice.
Το άρθρο 36, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων υπηρεσιών, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 1997, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως των επιχειρηματιών και της εντεύθεν απορρέουσας υποχρεώσεως διαφάνειας, απαγορεύει, στο πλαίσιο διαδικασίας διαγωνισμού, στην αναθέτουσα αρχή να καθορίζει μεταγενεστέρως συντελεστές βαρύτητας και υποκριτήρια για τα περιλαμβανόμενα στη συγγραφή υποχρεώσεων ή στη διακήρυξη του διαγωνισμού κριτήρια αναθέσεως.
Read in the light of the principle of equal treatment of economic operators and the ensuing obligation of transparency, Article 36(2) of Council Directive 92/50/EEC of 18 June 1992 relating to the coordination of procedures for the award of public service contracts, as amended by European Parliament and Council Directive 97/52/EC of 13 October 1997, precludes the contracting authority in a tendering procedure from stipulating at a later date the weighting factors and sub-criteria to be applied to the award criteria referred to in the contract documents or contract notice.
Υπόθεση C-275/06
Case C-275/06
(αίτηση του Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madridγια την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid)
«Κοινωνία της πληροφορίας — Υποχρεώσεις των παρεχόντων υπηρεσίες — Διατήρηση και γνωστοποίηση ορισμένων δεδομένων κινήσεως — Υποχρέωση γνωστοποιήσεως — Όρια — Προστασία του απορρήτου των ηλεκτρονικών επικοινωνιών — Συμβατότητα με την προστασία του δικαιώματος του δημιουργού και των συγγενικών δικαιωμάτων — Δικαίωμα αποτελεσματικής προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας»
(Information society — Obligations of providers of services — Retention and disclosure of certain traffic data — Obligation of disclosure — Limits — Protection of the confidentiality of electronic communications — Compatibility with the protection of copyright and related rights — Right to effective protection of intellectual property)
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και των συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας — Οδηγία 2001/29
Approximation of laws — Harmonisation of certain aspects of copyright and relatedrights in the information society — Directive 2001/29 — Electronic commerce — Directive 2000/31 — Processing of personal data and the protection of privacy in the electronic
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-275/06
SUMMARY — CASE C-275/06 communications sector — Directive 2002/58 — Enforcement of intellectual property rights — Directive 2004/48 — Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights (TRIPs)
(Συμφωνία ΔΠΙΤΕ, άρθρα 41, 42 και 47· οδηγίες 2000/31, 2001/29, 2002/58 και 2004/48 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου) δικαίου λόγω προσβολής των δικαιωμάτων του δημιουργού.
Similarly, as to Articles 41, 42 and 47 of the Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights (TRIPs Agreement), in the light of which Community law must as far as possible be interpreted where it regulates a field to which that agreement applies, while they require the effective protection of intellectual property rights and the institution of judicial remedies for their enforcement, they do not contain provisions which require those directives to be interpreted as compelling the Member States to lay down an obligation to communicate personal data in the context of civil proceedings.
Ομοίως, ως προς τα άρθρα 41, 42 και 47 της Συμφωνίας για τα Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας στον Τομέα του Εμπορίου (Συμφωνίας ΔΠΙΤΕ), υπό το πρίσμα των οποίων πρέπει να ερμηνεύεται, κατά το δυνατόν, το κοινοτικό δίκαιο που διέπει τομέα στον οποίο έχει εφαρμογή η υπό κρίση συμφωνία, μολονότι επιβάλλουν την αποτελεσματική προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και τη θέσπιση δικαιωμάτων ασκήσεως ένδικης προσφυγής προς διασφάλιση του σεβασμού αυτής, ωστόσο δεν περιέχουν διατάξεις επιβάλλουσες την ερμηνεία των προαναφερθεισών οδηγιών υπό την έννοια ότι υποχρεώνουν τα κράτη μέλη να προβλέπουν την υποχρέωση γνωστοποιήσεως δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στο πλαίσιο αστικής δίκης.
Directive 2000/31 on certain legal aspects of information society services, in particular electronic commerce, in the internal market (Directive on electronic commerce), Directive 2001/29 on the harmonisation of certain aspects of copyright and related rights in the information society, Directive 2004/48 on the enforcement of intellectual property rights, and Directive 2002/58 concerning the processing of personal data and the protection of privacy in the electronic communications sector (Directive on privacy and electronic communications) do not require the Member States to lay down an obligation to communicate personal data in order to ensure effective protection of copyright in the context of civil proceedings, in a situation in which a non-profit-making organisation of producers and publishers of musical and audiovisual recordings has brought proceedings seeking an order that a provider of internet access services disclose to the organisation the identities and physical addresses of certain subscribers, so as to enable civil
PROMUSICAE ίδιες αυτές οδηγίες, αλλά και να μη βασίζονται σε ερμηνεία αυτών που θα μπορούσε να έλθει σε σύγκρουση με τα εν λόγω θεμελιώδη δικαιώματα ή με τις λοιπές γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, όπως η αρχή της αναλογικότητας.
PROMUSICAE directives but also make sure that they do not rely on an interpretation of them which would be in conflict with those fundamental rights or with the other general principles of Community law, such as the principle of proportionality.
Ωστόσο, το κοινοτικό δίκαιο επιτάσσει όπως τα κράτη μέλη, κατά τη μεταφορά των οδηγιών αυτών στο εσωτερικό δίκαιο, μεριμνούν ώστε να βασίζονται σε ερμηνεία αυτών που καθιστά δυνατή τη διασφάλιση της ορθής ισορροπίας μεταξύ των διαφόρων θεμελιωδών δικαιωμάτων που προστατεύει η κοινοτική έννομη τάξη.
However, Community law requires that, when transposing those directives, the Member States take care to rely on an interpretation of them which allows a fair balance to be struck between the various fundamental rights protected by the Community legal order.
Περαιτέρω, κατά την εφαρμογή των μέτρων μεταφοράς των εν λόγω οδηγιών στο εσωτερικό δίκαιο, οι αρχές και τα δικαστήρια των κρατών μελών οφείλουν όχι μόνο να ερμηνεύουν το εθνικό τους δίκαιο κατά τρόπο σύμφωνο προς τις
Further, when implementing the measures transposing those directives, the authorities and courts of the Member States must not only interpret their national law in a manner consistent with those
(βλ. σκέψεις 60, 70 και διατακτ.)
(see paras 60, 70, operative part)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ KOKOTT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-275/06
OPINION OF MRS KOKOTT — CASE C-275/06
I — Εισαγωγή προστασία της διανοητικής ιδιοκτησίας και της κοινωνίας της πληροφορίας παρέχουν στους κατόχους αντίστοιχων δικαιωμάτων αξίωση κατά των παρόχων ηλεκτρονικών υπηρεσιών για τη διαβίβαση τέτοιων στοιχείων, εφόσον τα στοιχεία αυτά μπορούν να αποδείξουν την προσβολή προστατευόμενων δικαιωμάτων.
I — Introduction that various directives on the protection of intellectual property and the information society grant the holders of corresponding legal positions a claim against the providers of electronic services to the communication of such data if those data can prove an infringement of property rights.