natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού, το οποίο περιλαμβάνεται στο υπό τον τίτλο «Γενικές διατάξεις» τμήμα 1 του κεφαλαίου του ΙΙ, έχει ως εξής:
Article 2, point 1, in Section 1, entitled ‘General provisions’ of Chapter II of the Regulation, provides:
«Υπό την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων αυτού του κράτους μέλους, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους.»
‘Subject to the provisions of this regulation, persons domiciled in a Member State shall, whatever their nationality, be sued in the courts of that Member State.’
Το άρθρο 6 του κανονισμού, το οποίο περιλαμβάνεται στο υπό τον τίτλο «Ειδικές δικαιοδοσίες» τμήμα 2 του κεφαλαίου του ΙΙ, ορίζει:
Article 6 of the Regulation, in Section 2 of Chapter II thereof, entitled ‘Special jurisdiction’, states:
«[Πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους] μπορεί επίσης να εναχθεί:
‘A person domiciled in a Member State may also be sued:
1) αν υπάρχουν πολλοί εναγόμενοι, ενώπιον του δικαστηρίου της κατοικίας ενός εξ αυτών, εφόσον υπάρχει τόσο στενή συνάφεια μεταξύ των αγωγών ώστε να ενδείκνυται να συνεκδικασθούν και να κριθούν συγχρόνως, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος έκδοσης ασυμβίβαστων αποφάσεων που θα μπορούσαν να προκύψουν από την χωριστή εκδίκασή τους·
(1) where he is one of a number of defendants, in the courts for the place where any one of them is domiciled, provided the claims are so closely connected that it is expedient to hear and determine them together to avoid the risk of irreconcilable judgments resulting from separate proceedings;
3) αν πρόκειται για ανταγωγή που απορρέει από την ίδια σύμβαση ή τα ίδια πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίζεται η κύρια αγωγή, ενώπιον του δικαστηρίου όπου είναι εκκρεμής η αγωγή αυτή·
(3) on a counter-claim arising from the same contract or facts on which the original claim was based, in the court in which the original claim is pending;
Ένας από τους σκοπούς που επιδιώκει ο κανονισμός προκύπτει από τη δέκατη τρίτη αιτιολογική του σκέψη, κατά την οποία:
Among the objectives of the Regulation, recital 13 states:
«Στις συμβάσεις ασφάλισης, καταναλωτών και εργασίας και συμβάσεις καταναλωτών είναι σκόπιμο να προστατεύεται ο αδύναμος διάδικος με ευνοϊκότερους για τα συμφέροντά του κανόνες δικαιοδοσίας.»
‘In relation to insurance, consumer contracts and employment, the weaker party should be protected by rules of jurisdiction more favourable to his interests than the general rules provide for.’
Το τμήμα 5 του κεφαλαίου ΙΙ του κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διεθνής δικαιοδοσία σε ατομικές συμβάσεις εργασίας», περιέχει, μεταξύ άλλων, τις εξής διατάξεις:
Section 5 of Chapter II of the Regulation, entitled ‘Jurisdiction over individual contracts of employment’, contains in particular the following provisions:
Ως προς διαφορές από ατομικές συμβάσεις εργασίας η διεθνής δικαιοδοσία καθορίζεται από τις διατάξεις του παρόντος τμήματος, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 4 και του άρθρου 5, σημείο 5.
In matters relating to individual contracts of employment, jurisdiction shall be determined by this Section, without prejudice to Article 4 and point 5 of Article 5.
Ο εργοδότης μπορεί να ασκήσει αγωγή μόνον ενώπιον του δικαστηρίου του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου ο εργαζόμενος έχει την κατοικία του.
An employer may bring proceedings only in the courts of the Member State in which the employee is domiciled.
Οι διατάξεις του παρόντος τμήματος δεν θίγουν το δικαίωμα κατάθεσης ανταγωγής ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίο εκκρεμεί η κύρια αγωγή σύμφωνα με το παρόν τμήμα.»
The provisions of this Section shall not affect the right to bring a counter-claim in the court in which, in accordance with this Section, the original claim is pending.’
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
The dispute in the main proceedings and the question referred to the Court
Ο J.-P.Rouard προσελήφθη το 1977 από την εταιρία Laboratoires Beecham Sévigné, η οποία είχε την καταστατική της έδρα στη Γαλλία, και εργάστηκε για λογαριασμό της σε διάφορες χώρες της Αφρικής.
Mr Rouard was engaged in 1977 by the company Laboratoires Beecham Sévigné, the seat of which was in France, and he was posted to various African States.
Σε εκτέλεση μιας νέας συμβάσεως εργασίας που συνήψε το 1984 με την εταιρία Beecham Research UK, η οποία ανήκε στον ίδιο όμιλο και είχε την καταστατική της έδρα στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο J.-P. Rouard προσελήφθη από την εταιρία αυτή και τοποθετήθηκε στο Μαρόκο.
Pursuant to a new contract of employment concluded in 1984 with Beecham Research UK, another company in the group, which was registered in the United Kingdom, Mr Rouard was engaged by that company and sent to Morocco.
Δυνάμει αυτής της συμβάσεως εργασίας, ο νέος εργοδότης αναγνώρισε ότι εξακολουθούσαν να ισχύουν τα δικαιώματα που ο J.-P. Rouard αντλούσε από την αρχική του σύμβαση εργασίας με την εταιρία Laboratoires Beecham Sévigné, ιδίως όσον αφορά την αρχαιότητά του και την καταβολή ορισμένων αποζημιώσεων σε περίπτωση απολύσεώς του.
Under that contract of employment, his new employer undertook to maintain the contractual rights acquired by Mr Rouard under his initial contract of employment with Laboratoires Beecham Sévigné, and in particular to preserve his rights derived from length of service and his entitlement to compensation in the event of dismissal.
Ο J.-P. Rouard απολύθηκε το 2001.
Mr Rouard was dismissed in 2001.
Το 2002 άσκησε ενώπιον του conseil de prud’hommes de Saint-Germain-en-Laye (Γαλλία) αγωγή κατά της εταιρίας Laboratoires Glaxosmithkline, η οποία υπεισήλθε στα δικαιώματα της Laboratoires Beecham Sévigné και έχει την καταστατική της έδρα στη Γαλλία, και κατά της εταιρίας Glaxosmithkline, η οποία υπεισήλθε στα δικαιώματα της Beecham Research UK και έχει την καταστατική της έδρα στο Ηνωμένο Βασίλειο.
In 2002 he brought an action before the Conseil de prud’hommes de Saint-Germain-en-Laye (Employment Tribunal, Saint-Germain-en-Laye) against Laboratoires Glaxosmithkline, which has assumed the rights of Laboratoires Beecham Sévigné, the seat of which is in France, and Glaxosmithkline, which has assumed the rights of Beecham Research UK, the seat of which is in the United Kingdom.
Ο J.-P. Rouard ζήτησε να υποχρεωθούν οι δύο αυτές εταιρίες να του καταβάλουν εις ολόκληρον ορισμένα ποσά ως αποζημιώσεις λόγω μη τηρήσεως της προβλεπομένης διαδικασίας απολύσεως, λόγω απολύσεώς του χωρίς πραγματική και σοβαρή αιτία και λόγω καταχρηστικής λύσεως της συμβάσεώς του εργασίας.
Mr Rouard requests that those companies be ordered jointly and severally to pay him various amounts of compensation and damages for noncompliance with the dismissal procedure, dismissal without genuine and serious cause and wrongful breach of his employment contract.
Ο J.-P. Rouard υποστηρίζει ότι οι δύο αυτές εταιρίες ήταν από κοινού εργοδότες του.
Mr Rouard submits that those two companies were his joint employers.
Κατά την άποψή του, το γαλλικό δικαστήριο, εφόσον έχει δικαιοδοσία ως προς την εταιρία Laboratoires Glaxosmithkline, η οποία έχει την καταστατική της έδρα στη Γαλλία, έχει δικαιοδοσία και ως προς την εταιρία Glaxosmithkline δυνάμει του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού.
Since the French courts have jurisdiction in respect of Laboratoires Glaxosmithkline, the seat of which is in France, those courts, he submits, also have jurisdiction, pursuant to Article 6, point 1, of the Regulation, in respect of Glaxosmithkline.
Οι εναγόμενες εταιρίες προέβαλαν ένσταση ελλείψεως δικαιοδοσίας του conseil de prud’hommes de Saint-Germain-en-Laye, το οποίο κήρυξε εαυτό αναρμόδιο.
Those companies disputed the jurisdiction of the Conseil de prud’hommes de Saint-Germain-en-Laye, which upheld that objection of lack of jurisdiction.
Δεδομένου ότι το cour d’appel de Versailles εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, οι εταιρίες αυτές άσκησαν αναίρεση κατά της από 6 Απριλίου 2004 αποφάσεώς του.
After the Cour d’appel de Versailles (Court of Appeal, Versailles) set aside the first instance judgment, those companies appealed in cassation against the judgment of 6 April 2004 of that latter court.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Cour de cassation αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
It is in those circumstances that the Cour de cassation decided to stay proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«Αφενός, […] αν ο κανόνας ειδικής δικαιοδοσίας του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού […], που προβλέπει ότι πρόσωπο που κατοικεί στο έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί, “αν υπάρχουν πολλοί εναγόμενοι, ενώπιον του δικαστηρίου της κατοικίας ενός εξ αυτών, εφόσον υπάρχει τόσο στενή συνάφεια μεταξύ των αγωγών ώστε να ενδείκνυται να συνεκδικασθούν και να κριθούν συγχρόνως, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος έκδοσης ασυμβίβαστων αποφάσεων που θα μπορούσαν να προκύψουν από τη χωριστή εκδίκασή τους”, τυγχάνει εφαρμογής στην αγωγή που ασκεί μισθωτός ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους κατά δύο εταιριών που ανήκουν στον ίδιο όμιλο, εκ των οποίων η μία, που προσέλαβε τον μισθωτό για να εργαστεί στον όμιλο και στη συνέχεια αρνήθηκε να τον αναπροσλάβει, εδρεύει στο εν λόγω κράτος μέλος ενώ η άλλη, για λογαριασμό της οποίας εργάστηκε σε τρίτες χώρες και η οποία τον απέλυσε, εδρεύει σε άλλο κράτος μέλος, όταν ο ενάγων επικαλείται ρήτρα της συμβάσεως εργασίας για να στηρίξει ότι οι δύο εναγόμενες ήταν από κοινού εργοδότες του που του οφείλουν αποζημίωση για την απόλυσή του ή, αφετέρου, αν, δυνάμει του κανόνα του άρθρου 18, παράγραφος 1, του κανονισμού, που ορίζει ότι στις ατομικές συμβάσεις εργασίας η δικαιοδοσία καθορίζεται βάσει του τμήματος 5 του κεφαλαίου II [του κανονισμού], αποκλείεται η εφαρμογή του άρθρου 6, σημείο 1, οπότε καθεμία από τις δύο εταιρίες πρέπει να εναχθεί ενώπιον του δικαστηρίου του κράτους μέλους όπου εδρεύει[;]»
‘Does the rule of special jurisdiction stated in Article 6, point 1, of [the] Regulation …, by virtue of which a person domiciled in a Member State may be sued “where he is one of a number of defendants, in the courts for the place where any of them is domiciled, provided the claims are so closely connected that it is expedient to hear and determine them together to avoid the risk of irreconcilable judgments resulting from separate proceedings”, apply to proceedings brought by an employee before a court of a Member State against two companies belonging to the same group, one of which, being the one which engaged that employee for the group and refused to re-employ him, is domiciled in that Member State and the other, for which the employee last worked in non-Member States and which dismissed him, in another Member State, when that applicant relies on a clause in the employment contract to claim that the two [companies] were his co-employers from whom he claims compensation for his dismissal or does the rule in Article 18, point 1, of [R]egulation [No 44/2001], by virtue of which, in matters relating to individual contracts of employment, jurisdiction is to be determined by Section 5 of Chapter II [of that regulation], exclude the application of Article 6, point 1, [of that regulation], so that each of the two companies must be sued before the courts of the Member State where it is domiciled[?]’
Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν ο ειδικός κανόνας δικαιοδοσίας του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού για τις περιπτώσεις όπου υπάρχουν πλείονες εναγόμενοι έχει εφαρμογή στην αγωγή που ασκεί εργαζόμενος κατά δύο εγκατεστημένων σε διαφορετικά κράτη μέλη εταιριών, οι οποίες, κατά τους ισχυρισμούς του ενάγοντος, υπήρξαν από κοινού εργοδότες του.
By this question the national court essentially asks whether the rule of special jurisdiction in Article 6, point 1, of the Regulation in respect of co-defendants is applicable to the action brought by an employee against two companies established in different Member States which he considers to have been his joint employers.
Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι ο κανονισμός αντικατέστησε στις μεταξύ κρατών μελών σχέσεις τη Σύμβαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1968, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 1982, L 388, σ.
It should be pointed out, at the outset, that the Regulation now replaces in Member States’ relations the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters (OJ 1978 L 304, p.
7), όπως τροποποιήθηκε με τη Σύμβαση της 9ης Οκτωβρίου 1978, για την προσχώρηση του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας (ΕΕ 1982, L 388, σ.
36), as amended by the Convention of 9 October 1978 on the Accession of the Kingdom of Denmark, Ireland and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland (OJ 1978 L 304, p.
24), με τη Σύμβαση της 25ης Οκτωβρίου 1982, για την προσχώρηση της Ελληνικής Δημοκρατίας (ΕΕ L 388, σ.
1, and — amended version — p. 77), by the Convention of 25 October 1982 on the Accession of the Hellenic Republic (OJ 1982 L 388, p.
1), με τη Σύμβαση της 26ης Μαΐου 1989, για την προσχώρηση του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας (ΕΕ L 285, σ.
1), by the Convention of 26 May 1989 on the Accession of the Kingdom of Spain and the Portuguese Republic (OJ 1989 L 285, p.
1), και με τη Σύμβαση της 29ης Νοεμβρίου 1996, για την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας (ΕΕ 1997, C 15, σ.
1) and by the Convention of 29 November 1996 on the Accession of the Republic of Austria, the Republic of Finland and the Kingdom of Sweden (OJ 1997 C 15, p.
Οι κανόνες δικαιοδοσίας τους οποίους θέτει ο κανονισμός σε σχέση με τις ατομικές συμβάσεις εργασίας διαφέρουν αισθητά από εκείνους που ίσχυαν στον τομέα αυτό στο πλαίσιο της Συμβάσεως των Βρυξελλών.
The rules of jurisdiction over individual contracts of employment contained in the Regulation differ appreciably from the rules applicable in that field under the Brussels Convention.
Ο μοναδικός κανόνας που αφορούσε συγκεκριμένα τις συμβάσεις εργασίας προστέθηκε στη Σύμβαση των Βρυξελλών το 1989.
In the Brussels Convention the only specific rule concerning contracts of employment was introduced in 1989.
Ο κανόνας αυτός περιελήφθη στο τμήμα 2 του τίτλου ΙΙ της Συμβάσεως των Βρυξελλών, το οποίο πραγματευόταν τις ειδικές δικαιοδοσίες, ως συγκεκριμένη περίπτωση του κανόνα δικαιοδοσίας που έθετε το άρθρο 5, σημείο 1, της Συμβάσεως των Βρυξελλών για τις διαφορές εκ συμβάσεως.
That rule appeared in Section 2 of Title II of that convention, concerning special jurisdiction, and had been added in the form of a particular case of the jurisdiction rule laid down in Article 5, point 1, of the Brussels Convention in matters relating to a contract.
Στον κανονισμό, η δικαιοδοσία επί διαφορών που ανακύπτουν από ατομικές συμβάσεις εργασίας αποτελεί το αντικείμενο ενός ειδικού τμήματος, ήτοι του τμήματος 5 του κεφαλαίου ΙΙ του κανονισμού.
In the Regulation, jurisdiction over individual contracts of employment is the subject of a specific section, namely Section 5 of Chapter II.
Το τμήμα αυτό αποτελείται από τα άρθρα 18 έως 21 του κανονισμού και έχει ως σκοπό να διασφαλίσει στον εργαζόμενο την προστασία που προβλέπει η δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού.
That section, which contains Articles 18 to 21 of the Regulation, seeks to ensure that employees are afforded the protection referred to in recital 13 of the preamble thereto.
Όπως ισχυρίστηκαν, ή τουλάχιστον παραδέχτηκαν, η Glaxosmithkline και η Laboratoires Glaxosmithkline, η Γαλλική, η Γερμανική, η Ιταλική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι διατάξεις του τμήματος 5 έχουν, όπως προκύπτει από το γράμμα τους, όχι μόνον ειδικό, αλλά και εξαντλητικό χαρακτήρα.
As maintained, or at least acknowledged, by Glaxosmithkline and Laboratoires Glaxosmithkline, the French, German, Italian and United Kingdom Governments and the Commission of the European Communities, it is apparent from the wording of the provisions of Section 5 that they are not only specific but also exhaustive.
Έτσι, από το άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού προκύπτει, αφενός, ότι το αρμόδιο για την επίλυση όλων των σχετικών με ατομική σύμβαση εργασίας διαφορών δικαστήριο πρέπει να καθορίζεται βάσει των κανόνων δικαιοδοσίας του τμήματος 5 του κεφαλαίου ΙΙ του κανονισμού και, αφετέρου, ότι αυτοί οι κανόνες δικαιοδοσίας δεν μπορούν ούτε να τροποποιηθούν ούτε να συμπληρωθούν από άλλους κανόνες δικαιοδοσίας περιεχόμενους στον κανονισμό, παρά μόνον εφόσον οι ίδιες οι διατάξεις του τμήματος 5 παραπέμπουν ρητώς σε άλλους κανόνες.
Thus, it is clear from Article 18, point 1, of the Regulation, first, that any dispute concerning an individual contract of employment must be brought before a court designated in accordance with the jurisdiction rules laid down in Section 5 of Chapter II of that regulation and, second, that those jurisdiction rules cannot be amended or supplemented by other rules of jurisdiction laid down in that regulation unless specific reference is made thereto in Section 5 itself.
Πάντως, το άρθρο 6, σημείο 1, δεν εμπίπτει στο τμήμα 5, αλλά στο τμήμα 2 του κεφαλαίου ΙΙ του κανονισμού.
Article 6, point 1, of the Regulation falls not within Section 5 of Chapter II of the Regulation but within Section 2 thereof.
Εξάλλου, καμία διάταξη του τμήματος 5 δεν παραπέμπει στο άρθρο 6, σημείο 1, του κανονισμού, αντιθέτως προς ό,τι συμβαίνει με τα άρθρα 4 και 5, σημείο 5, του κανονισμού, τα οποία μπορούν να τύχουν εφαρμογής, βάσει των όσων ρητώς ορίζει το άρθρο 18, παράγραφος 1.
Article 6, point 1, of the Regulation is not referred to at all in Section 5, unlike Article 4 and Article 5, point 5, of the Regulation, the application of which is preserved expressly by Article 18(1) thereof.
Επιπλέον, στο τμήμα 5 του κανονισμού δεν απαντά διάταξη αντίστοιχη με τον κανόνα δικαιοδοσίας του άρθρου 6, σημείο 1, ενώ αντιθέτως ο διαλαμβανόμενος στο σημείο 3 του άρθρου 6 κανόνας δικαιοδοσίας που ισχύει σε περίπτωση ασκήσεως ανταγωγής ενσωματώθηκε στο άρθρο 20, παράγραφος 2, του κανονισμού.
The rule of jurisdiction laid down in Article 6, point 1, of the Regulation is also not the subject of a corresponding provision in Section 5, unlike the rule laid down in Article 6, point 3, concerning the case of counterclaims, which has been incorporated in Article 20, point 2, of that regulation.
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από τη γραμματική ερμηνεία των διατάξεων του τμήματος 5 του κεφαλαίου ΙΙ του κανονισμού προκύπτει ότι το τμήμα αυτό αποκλείει τη δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 6, σημείο 1, επί των διαφορών που ανακύπτουν από ατομικές συμβάσεις εργασίας
It is therefore clear that a literal interpretation of Section 5 of Chapter II of the Regulation leads to the conclusion that that section precludes any recourse to Article 6, point 1, thereof.
Επιπλέον, η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από τις προπαρασκευαστικές εργασίες για τον κανονισμό.
That interpretation is, moreover, supported by the ‘travaux préparatoires’.
Πράγματι, από την πρόταση κανονισμού (ΕΚ) του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε εμπορικές και αστικές υποθέσεις (ΕΕ 1999, C 376 E, σ.
The proposal for a Council Regulation (EC) on jurisdiction and the recognition and enforcement of judgments in civil and commercial matters (OJ 1999 C 376 E, p.
1), προκύπτει, όσον αφορά το τμήμα 5 του κεφαλαίου ΙΙ του προτεινόμενου κανονισμού, το οποίο εγκρίθηκε χωρίς ουδεμία τροποποίηση από τον κοινοτικό νομοθέτη, ότι «οι περιεχόμενοι σε αυτό το τμήμα κανόνες δικαιοδοσίες αντικαθιστούν τους κανόνες που θέτουν τα τμήματα 1 [Γενικές διατάξεις] και 2 [Εδικές δικαιοδοσίες]».
1) states, in relation to Section 5 of Chapter II of the proposed regulation, which was adopted as it stood by the Community legislature, that ‘[t]he jurisdiction conferred by this Section is substituted for that conferred by Sections 1 [General provisions] and 2 [Special jurisdiction]’.
Η Γαλλική, η Γερμανική και η Ιταλική Κυβέρνηση υποστηρίζουν, πάντως, με τις γραπτές παρατηρήσεις τους ότι η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού επί των διαφορών εκ συμβάσεων εργασίας θα μπορούσε να αναγνωριστεί βάσει μιας τελεολογικής ερμηνείας, αν ληφθούν υπόψη οι σκοποί του κανονισμού αυτού.
In their written observations, the French, German and Italian Governments claim, none the less, that a teleological interpretation of the Regulation, taking account of its objectives, could lead to allowing Article 6, point 1, of the Regulation to apply in matters relating to contracts of employment.
Ειδικότερα, η Ιταλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ο επιδιωκόμενος με το άρθρο 6, σημείο 1, του κανονισμού σκοπός της αποτροπής του κινδύνου εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων συνεπάγεται ότι η διάταξη αυτή πρέπει να εφαρμόζεται σε όλα τα είδη των διαφορών, περιλαμβανομένων επομένως και των διαφορών εκ συμβάσεων εργασίας.
Thus, the Italian Government submits that the purpose of Article 6, point 1, of the Regulation, which is to preclude the risk of irreconcilable judgments, implies that that provision should be applicable to all types of disputes, including therefore those concerning contracts of employment.
Είναι αληθές ότι η ενδεχόμενη εφαρμογή του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού επί των διαφορών που ανακύπτουν από συμβάσεις εργασίες θα σήμαινε ότι αναγνωρίζεται και ως προς τις υποθέσεις αυτού του τομέα η δυνατότητα ασκήσεως συναφών αγωγών που αφορούν πλείονες εναγομένους ενώπιον ενός και μόνο δικαστηρίου.
It is true that the application of Article 6, point 1, of the Regulation to contracts of employment would make it possible to extend to disputes relating to such contracts the possibility of bringing, before the same court, related claims concerning more than one defendant.
Αυτή η επέκταση της εφαρμογής του επίμαχου άρθρου θα ανταποκρινόταν, όπως και η επέκταση της εφαρμογής του σχετικού με την άσκηση ανταγωγής κανόνα, την οποία ο κοινοτικός νομοθέτης προέβλεψε ρητώς με το άρθρο 20, παράγραφος 2, του κανονισμού, στον γενικό σκοπό της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, που συνεπάγεται την τήρηση της αρχής της οικονομίας της διαδικασίας.
Such an extension, like that effected expressly by the Community legislature in Article 20, point 2, of the Regulation in relation to counterclaims, would reflect the general objective of sound administration of justice, which implies observance of the principle of economy of procedure.
Όπως διαπιστώθηκε στη σκέψη 23 της παρούσας αποφάσεως, από το γράμμα των διατάξεων του τμήματος 5 του κεφαλαίου ΙΙ του κανονισμού προκύπτει ότι απαγορεύεται η εφαρμογή του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού επί διαφοράς εκ συμβάσεως εργασίας.
As has been noted in paragraph 23 of this judgment, the wording of the provisions of Section 5 of Chapter II of the Regulation precludes the application of Article 6, point 1, in disputes concerning matters relating to contracts of employment.
Επιπλέον, η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα απαιτούσε να αναγνωριστεί η δυνατότητα επικλήσεως του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού τόσο στον εργοδότη όσο και στον εργαζόμενο, όπως συμβαίνει με τον κανόνα που ισχύει σε περίπτωση ασκήσεως ανταγωγής.
Moreover, sound administration of justice would imply that any possibility of relying on Article 6, point 1, of the Regulation should be open, as in the case of counterclaims, both to employees and to employers.
Όμως, μια τέτοια εφαρμογή του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού θα μπορούσε να έχει συνέπειες αντίθετες προς τον ιδιαίτερο σκοπό που εξυπηρετεί η προσθήκη στον κανονισμό ενός ειδικού τμήματος για τις συμβάσεις εργασίας.
Such an application of Article 6, point 1, of the Regulation could give rise to consequences contrary to the objective of protection, which the insertion in that regulation of a specific section for contracts of employment sought specifically to ensure.