natgillin/translations-raw huggingface dataset:
περί το δίκαιο κατά τη λήψη υπόψη των δύο πρώτων κωδίκων ενισχύσεων στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, τρίτον, από εσφαλμένη ερμηνεία της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με την αρχή της ασφάλειας δικαίου, τέταρτον, από αντίφαση των αιτιολογιών που εντοπίζονται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, πέμπτον, από εσφαλμένη εκτίμηση ως προς την εκ μέρους της Επιτροπής γνώση της εφαρμογής του ZRFG σε επιχειρήσεις της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα και, έκτον, από την αμφισβήτηση της ορθότητας της αποφάσεως της 20ής Μαρτίου 1997, C-24/95, Alcan Deutschland 80.
uncertainty and lack of clarity in the legal framework applicable; second, an error of law in taking into account the first two steel aid codes; third, an incorrect interpretation of the caselaw of the Court concerning the principle of legal certainty; fourth, a contradiction in the grounds of the judgment under appeal; fifth, an incorrect assessment as to whether the Commission was aware that the ZRFG applied to steel undertakings; and sixth, a challenge to the rule arising from the judgment in Alcan Deutschland. 80
Στη συνέχεια, το Πρωτοδικείο εξέτασε τη συμπεριφορά της Επιτροπής.
Next, the Court of First Instance examined the Commission’s conduct.
Αφού διαπίστωσε ότι η Salzgitter διαβίβασε ορισμένα στοιχεία στην Επιτροπή και ότι η Επιτροπή εξέδωσε απόφαση περί μη προβολής αντιρρήσεων σχετικά με την εφαρμογή του ZRFG, το Πρωτοδικείο έκρινε, στις σκέψεις 176 έως 180 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή παρέβη το καθήκον επιμέλειας καθόσον δεν επισήμανε, κατά την εξέταση των εγγράφων αυτών, την έλλειψη γνωστοποιήσεως των επίμαχων ενισχύσεων και δεν προέβη σε καμία σχετική ενέργεια.
After having found that the Commission had been in receipt of a number of items of information from Salzgitter and that it had also given a decision of nonobjection on the implementation of the ZRFG, the Court of First Instance held, in paragraphs 176 to 180 of the judgment under appeal, that the Commission had failed to discharge its duty of diligence by not observing, when examining those documents, the failure to notify the aid at issue and by not commencing appropriate proceedings.
Η Επιτροπή αμφισβητεί την ορθότητα της διαπιστώσεως αυτής στο πλαίσιο του πέμπτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
That finding is criticised by the Commission in the fifth limb of the plea.
Κατ’ ουσίαν, η Επιτροπή αμφισβητεί την ορθότητα της αναλύσεως του Πρωτοδικείου στις σκέψεις 158 έως 183 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σχετικά με τον λόγο ακυρώσεως που προβλήθηκε πρωτοδίκως και αντλήθηκε από υποτιθέμενη παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου (έβδομος λόγος ακυρώσεως).
In essence, the Commission calls into question the analysis carried out by the Court of First Instance in paragraphs 158 to 183 of the judgment under appeal with regard to the plea at first instance alleging infringement of the principle of legal certainty (seventh plea).
Υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε ότι, υπό τις ειδικές συνθήκες της περιπτώσεως αυτής, η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της ασφάλειας δικαίου ζητώντας την επιστροφή των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στη Salzgitter μεταξύ του 1986 και του 1995.
It submits that the Court of First Instance committed an error of law in holding that, in the specific circumstances of the case at issue, it had disregarded the principle of legal certainty by ordering the recovery of the aid granted to Salzgitter between 1986 and 1995.
Για να δεχθεί τον λόγο ακυρώσεως που αντλήθηκε από την παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, το Πρωτοδικείο διάρθρωσε τη συλλογιστική του σε τρεις άξονες.
In upholding the plea alleging infringement of the principle of legal certainty, the Court of First Instance followed three lines of reasoning.
Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη τις διαπιστώσεις αυτές, το Πρωτοδικείο έκρινε, στις σκέψεις 181 και 182 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή είχε παραβιάσει την αρχή της ασφάλειας δικαίου καθόσον απαίτησε από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να ανακτήσει τις ενισχύσεις που χορήγησε στη Salzgitter.
Finally, it was in the light of those findings that the Court of First Instance held, in paragraphs 181 and 182 of the judgment under appeal, that the Commission had infringed the principle of legal certainty by ordering the Federal Republic of Germany to recover the aid granted to Salzgitter.
Η Επιτροπή αμφισβητεί την ορθότητα των συνεπειών που αντλεί το Πρωτοδικείο από τις εν λόγω διαπιστώσεις στο πλαίσιο του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
The conclusions which the Court draws from those findings are called into question by the Commission in the third limb of the first plea.
80 — Συλλογή 1997, σ. I-1591.
80 — Case C-24/95 [1997] ECR I-1591.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η έγκριση αυτή, η οποία στηριζόταν στη Συνθήκη ΕΚ, δεν μπορούσε να παραγάγει έννομα αποτελέσματα στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
It argues that that authorisation, which was based on the EC Treaty, could not have any effect under the ECSC Treaty.
Το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ είχε εφαρμογή και, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 1969, Επιτροπή κατά Γαλλίας, οι ενισχύσεις στις επιχειρήσεις της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα απαγορεύονταν αυστηρώς πριν από την έναρξη ισχύος του πρώτου κώδικα 81.
Article 4(c) CS was applicable and, in accordance with the judgment in Commission v France, aid to steel undertakings was strictly prohibited before the First Code entered into force.
Φρονεί ότι, δυνάμει του πρώτου κώδικα και μόνον, η εν λόγω έγκριση καθώς και αυτές που ακολούθησαν κηρύχθηκαν εφαρμοστέες στο πεδίο που καλύπτει η Συνθήκη ΕΚΑΧ και ότι η ισχύς της γενικής προσωρινής αυτής εγκρίσεως έληξε μαζί με τον πρώτο κώδικα στις 31 Δεκεμβρίου 1981.
81 The Commission considers that it was only under the First Code that that authorisation, and those which followed, were declared applicable to the field covered by the ECSC Treaty and that that temporary general authorisation expired with the First Code on 31 December 1981.
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου, η Επιτροπή αμφισβητεί την ορθότητα της αναλύσεως του Πρωτοδικείου κατά την οποία η νομική κατάσταση που προέκυψε από την έκδοση του δεύτερου και του τρίτου κώδικα ήταν αβέβαιη και διφορούμενη.
By this limb, the Commission contests the analysis of the Court of First Instance to the effect that the legal situation resulting from the adoption of the Second and Third Codes was uncertain and lacked clarity.
Η Επιτροπή αμφισβητεί, επιπλέον, την ορθότητα της αναλύσεως του Πρωτοδικείου, η οποία εκτίθεται στις σκέψεις 173 και 174 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία δεν ήταν σαφές αν η μεταγενέστερη εφαρμογή του άρθρου 3 του ZRFG προς όφελος της Salzgitter ενέπιπτε στην προβλεπόμενη από το άρθρο 6 του τρίτου κώδικα υποχρέωση γνωστοποιήσεως των «προγραμμάτων».
The Commission also contests the analysis set out by the Court of First Instance in paragraphs 173 and 174 of the judgment under appeal, to the effect that it is not clear whether the subsequent application of Paragraph 3 of the ZRFG to Salzgitter fell within the ambit of the obligation to notify ‘plans’ in Article 6 of the Third Code.
Κατά την Επιτροπή, η διάταξη αυτή είναι λίαν σαφής.
The Commission considers that provision to be very clear.
Στο υπόμνημα απαντήσεως, η Επιτροπή ισχυρίζεται επίσης ότι το άρθρο 67 ΑΧ δεν έχει εφαρμογή στις κρατικές ενισχύσεις, εφόσον τα κράτη μέλη δεν μπορούν να θεσπίσουν μέτρα ενισχύσεων στο πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής τους πολιτικής 82.
In its reply, the Commission also argues that Article 67 CS does not apply to State aid since the Member States cannot adopt aid measures within the context of their economic and social policy.
81 — Η Επιτροπή αναφέρεται στις σκέψεις 41 έως 44 της αποφάσεως εκείνης.
81 — The Commission refers to paragraphs 41 to 44 of that judgment.
82 — Η Επιτροπή αναφέρεται στην προπαρατεθείσα απόφαση De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg κατά Ανωτάτης Αρχής.
82 — The Commission refers to Steenkolenmijnen v High Authority.
Η Επιτροπή φρονεί ότι η ανάλυση του Πρωτοδικείου, στη σκέψη 174 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία η έγκριση της ενισχύσεως την οποία περιείχε η απόφαση του 1971 είχε ανακληθεί σιωπηρώς και εν μέρει κατά την έκδοση του δεύτερου κώδικα ή, τουλάχιστον, του τρίτου κώδικα, είναι εσφαλμένη.
The Commission takes the view that the analysis reached by the Court of First Instance in paragraph 174 of the judgment under appeal to the effect that the authorisation of the aid contained in the 1971 decision had been tacitly and partially withdrawn upon adoption of the Second Code, or, at the very least, the Third Code, is incorrect.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-408/04 P
OPINION OF MR BOT — CASE C-408/04 P retroactively, which is contrary to Community law and may call into question the longterm investment decisions of the recipient undertaking.
χείο γ΄, ΑΧ απαγορεύει τις ενισχύσεις «υπό οιαδήποτε μορφή» και ότι η νομολογία που παρέθεσε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ουδέποτε αναφέρθηκε, προκειμένου περί του άρθρου 67 ΑΧ, σε «καθεστώτα ενισχύσεων» συνολικώς εφαρμοστέα.
84 that Article 4(c) CS prohibits aid ‘in any form whatsoever’ and that the caselaw cited by the Federal Republic of Germany never referred, in the context of Article 67 CS, to generally applicable ‘aid schemes’.
Υποστηρίζει επίσης ότι το εν λόγω κράτος μέλος δεν κοινοποίησε στην Επιτροπή τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στη Salzgitter και, επομένως, δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι η Επιτροπή τις ενέκρινε βάσει του άρθρου 67 ΑΧ.
It also submits that the Federal Republic of Germany did not inform the Commission of the aid granted to Salzgitter and that it cannot therefore claim that the Commission authorised that aid on the basis of Article 67 CS.
Η Salzgitter προσθέτει ότι η πρακτική που υιοθετεί η Επιτροπή κατά την έκδοση αποφάσεων στον τομέα του άνθρακα η οποία έγκειται στην εφαρμογή του άρθρου 67 ΑΧ σε μη ειδικές ενισχύσεις στον εν λόγω τομέα επιβεβαιώνει την ανάλυση αυτή.
Salzgitter adds that the fact that it is the Commission’s decisionmaking practice in the coal sector to apply Article 67 CS to non-specific aid in that sector confirms that analysis.
Η Salzgitter εκτιμά ότι το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον διαπίστωσε ότι η νομική κατάσταση που προέκυψε από την έκδοση του δεύτερου και του τρίτου κώδικα ενισχύσεων στερούνταν σαφήνειας.
Salzgitter considers that the Court of First Instance did not commit any error of law in finding that the legal situation resulting from the adoption of the Second and Third Codes lacked clarity.
Θεωρεί ότι η Επιτροπή όφειλε, με τον δεύτερο και τον τρίτο κώδικα, ή με άλλη ανακοίνωση, να εκφράσει τη μεταβολή της νομικής της αντιλήψεως ως προς το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ 83.
It takes the view that, in the Second and Third Codes, or in some other communication, the Commission should have expressed the change in its understanding of the law in relation to the scope of Article 4(c) CS.
Ισχυρίζεται, κυρίως, ότι, καθόσον δεν προέβαλε καμία αντίρρηση για την εφαρμογή του ZRFG, η Επιτροπή δημιούργησε στις επιχειρήσεις δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ως προς τη νομιμότητα της νομοθεσίας αυτής.
83It argues in particular that, by not raising any objection to the implementation of the ZRFG, the Commission created on the part of undertakings a legitimate expectation as to the lawfulness of that legislation.
Η Salzgitter ισχυρίζεται ότι το άρθρο 6 του τρίτου κώδικα δεν καθιστούσε δυνατόν να καθοριστεί αν η εφαρμογή των φορολογικών κανόνων του ZRFG σε επιχειρήσεις της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα έπρεπε να αποτελέσει το αντικείμενο νέας κοινοποιήσεως παρά την έγκριση που είχε χορηγήσει προηγουμένως η Επιτροπή δυνάμει της Συνθήκης ΕΚ.
Salzgitter argues that it was not clear from Article 6 of the Third Code whether the application of the tax rules in the ZRFG to steel undertakings was to be the subject of a new notification, despite the authorisation previously granted by the Commission under the EC Treaty.
Προσθέτει ότι υφιστάμενες ενισχύσεις όπως αυτές τις οποίες αφορά ο ZRFG δεν μπορούσαν να υπαχθούν στην υποχρέωση κοινοποιήσεως που προβλέπει η εν λόγω διάταξη.
It goes on to submit that existing aid such as that provided for in the ZRFG could not be subject to the obligation to notify laid down in that provision.
Συναφώς, η Salzgitter αναφέρεται στην προπαρατεθείσα απόφαση Ιταλία κατά Επιτροπής, σχετικά με την κοινοποίηση των ατομικών μέτρων εκτελέσεως γενικού καθεστώτος ενισχύσεων 85.
Salzgitter refers in this regard to the judgment in Italy v Commission concerning the notification of individual measures implementing a general scheme of aid.
Κατά τη Salzgitter, στο μέτρο που η Επιτροπή είχε εγκρίνει χωρίς επιφυλάξεις την εφαρμογή του ZRFG δυνάμει της Συνθήκης ΕΚ και δεν είχε προβάλει καμία αντίρρηση δυνάμει του
85According to Salzgitter, in so far as the Commission authorised the application of the ZRFG without reservation under the EC Treaty and did not raise any objection under Article 67 CS, implementation of the ZRFG
Η Salzgitter ισχυρίζεται, επιπλέον, ότι το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ δεν έχει εφαρμογή σε γενικά μέτρα των κρατών μελών που αφορούν το σύνολο των τομέων της οικονομίας όπως ο ZRFG, πράγμα το οποίο η Επιτροπή είχε επιβεβαιώσει με το πρώτο τμήμα των αιτιολογικών σκέψεων του πρώτου και του δεύτερου κώδικα.
Salzgitter also argues that Article 4(c) CS does not apply to general measures adopted by the Member States in relation to all sectors of the economy, such as the ZRFG, a fact confirmed by the Commission in the first part of the recitals in the preambles to the First and Second Codes. It also submits that the Commission applied Article 4(c) CS
84 — Η Salzgitter αναφέρεται στην προπαρατεθείσα απόφαση Falck και Acciaierie di Bolzano κατά Επιτροπής (σκέψη 119 και παρατεθείσα νομολογία).
84 — Salzgitter refers to the judgment in Falck Acciaierie di Bolzano v Commission (paragraph 119 and the caselaw cited there).
83 — Η Salzgitter αναφέρεται στην απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-181/02 P, Επιτροπή κατά Kvaerner Warnow Werf (Συλλογή 2004, σ. I-5703, σκέψη 41).
83 — Salzgitter refers to the judgment in Case C-181/02 P Commission v Kvaerner Warnow Werft [2004] ECR I-5703, paragraph 41.
85 — Σκέψη 21.
85 — Paragraph 21.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά SALZGITTER β) Εκτίμηση άρθρου 67 ΑΧ, η εφαρμογή του ZRFG προς όφελος επιχειρήσεως δεν μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως «νέα ενίσχυση» και, κατά συνέπεια, ως «πρόγραμμα» υπό την έννοια του άρθρου 6 του τρίτου κώδικα.
(b) Assessment for the benefit of an undertaking could not be classified as ‘new aid’ and, therefore, as a ‘plan’ within the meaning of Article 6 of the Third Code.
Όπως ήδη ανέφερα 86, το Πρωτοδικείο έκρινε, στη σκέψη 174 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τα εξής:
As I have previously stated, 86in paragraph 174 of the judgment under appeal, the
«[…] η κατάσταση που προέκυψε από την έκδοση του δεύτερου και τρίτου κώδικα […] χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία αβεβαιότητας και ελλείψεως σαφήνειας τα οποία είναι καταλογιστέα στην Επιτροπή:
‘… the situation resulting from the adoption of the Second and Third Steel Aid Codes was characterised by the following elements of uncertainty and lack of clarity, which are attributable to the Commission:
Τέλος, η Salzgitter προσθέτει ότι, κοινοποιώντας τον ZRFG στην Επιτροπή το 1971, σύμφωνα με τη Συνθήκη ΕΚ, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας τον είχε γνωστοποιήσει στην Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 67 ΑΧ.
Finally, Salzgitter adds that, by notifying the Commission of the ZRFG in 1971, in accordance with the EC Treaty, the Federal Republic of Germany had also brought it to the knowledge of the Commission under Article 67 CS.
Φρονεί ότι, εγκρίνοντας τα φορολογικά μέτρα που κοινοποιήθηκαν δυνάμει της Συνθήκης ΕΚ, η Επιτροπή δήλωσε εμμέσως ότι τα μέτρα αυτά δεν είχαν καμία «αισθητή επίπτωση επί των όρων του ανταγωνισμού» στις βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα υπό την έννοια του άρθρου 67, παράγραφος 1, ΑΧ.
It considers that, by authorising the tax measures notified under the EC Treaty, the Commission also implicitly declared that those measures did not have any ‘appreciable repercussions on con ditions of competition’ in the coal or the steel industry within the meaning of Article 67(1) CS.
— ο σιωπηρός χαρακτήρας της μερικής —και, ως εκ τούτου, μη απολύτως σαφούς— αποσύρσεως της περιεχομένης στην απόφαση της Επιτροπής του 1971 μη αντιρρήσεως
— the implicit nature of the partial — and, therefore, insufficiently clear — withdrawal of the nonobjection in the Commission’s 1971 decision;
— κάποια ασάφεια ως προς το περιεχόμενο της σιωπηρής μερικής αποσύρσεως της προπαρατεθείσας μη αντιρρήσεως όσον αφορά το ζήτημα αν η μεταγενέστερη εφαρμογή του άρθρου 3 του ZRFG έπρεπε να γνωστοποιηθεί ως “πρόγραμμα”, κατά την έννοια του άρθρου 6 του τρίτου κώδικα […].»
— ambiguity as to the scope of the partial withdrawal of the aforementioned nonobjection regarding the question whether the subsequent application of Paragraph 3 of the ZRFG had to be notified as ‘plans’ for the purposes of Article 6 of the Third Steel Aid Code’.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας προβάλλει, κατ’ ουσίαν, την ίδια επιχειρηματολογία με τη Salzgitter.
In essence, the Federal Republic of Germany puts forward the same line of argument as Salzgitter.
Ισχυρίζεται ότι οι γενικές ενισχύσεις δεν υπόκεινται σε υποχρέωση γνωστοποιήσεως δυνάμει του άρθρου 67, παράγραφος 1, ΑΧ, εάν δεν μπορούν να έχουν αισθητή επίπτωση επί των όρων του ανταγωνισμού στις βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα, πράγμα το οποίο η Επιτροπή επιβεβαίωσε εμμέσως εγκρίνοντας, κατ’ επανάληψη, τα μέτρα του ZRFG.
It argues that general aid is not subject to an obligation to inform under Article 67(1) CS if it is not capable of having appreciable repercussions on conditions of competition in the coal or the steel industry, which fact the Commission implicitly confirmed by authorising the measures provided for in the ZRFG on a number of occasions.
Φρονεί ότι, εν πάση περιπτώσει, τα μέτρα αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως υφιστάμενες ενισχύσεις που δεν υπόκεινται σε χωριστή υποχρέωση κοινοποιήσεως δυνάμει της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
It considers that, in any event, those measures may be regarded as existing aid not subject to a separate obligation to notify under the Treaty.
86 — Βλ. σημεία 60 επ. των προτάσεων αυτών.
86 — See point 60 et seq. of this Opinion.
Δεύτερον, είμαι της γνώμης ότι η υποχρέωση κοινοποιήσεως των επίμαχων ενισχύσεων συνήγετο λίαν σαφώς από το γράμμα του άρθρου 6 του τρίτου κώδικα.
Second, I am of the opinion that the obligation to notify the aid at issue follows very clearly from the wording of Article 6 of the Third Code.
Στο πλαίσιο του πρώτου αυτού σκέλους, η Επιτροπή υποστηρίζει, αφενός, ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά τις συνέπειες του δεύτερου και του τρίτου κώδικα επί της αποφάσεως περί μη προβολής αντιρρήσεων την οποία έλαβε η Επιτροπή σε σχέση με το άρθρο 3 του ZRFG στις 4 Αυγούστου 1971.
Under that first limb, the Commission submits, first, that the Court of First Instance committed an error of law with regard to the effects of the Second and Third Codes on the decision not to raise any objections which the Commission adopted with respect to Article 3 of the ZRFG on 4 August 1971.
Αμφισβητεί, αφετέρου, την ορθότητα της αναλύσεως του Πρωτοδικείου ως προς τη σαφήνεια της υποχρεώσεως κοινοποιήσεως των επίμαχων σχεδίων ενισχύσεων που προβλέπεται στο άρθρο 6 του τρίτου κώδικα.
Second, it contests the analysis of the Court of First Instance with regard to the clarity of the obligation to notify the aid plans at issue as laid down in Article 6 of the Third Steel Aid Code.
Είμαι της γνώμης ότι η αιτίαση αυτή είναι βάσιμη, για τους λόγους που θα εκθέσω.
I am of the view that this complaint is well founded, for the following reasons.
Το εν λόγω άρθρο 6 καθιερώνει διαδικασία προκαταρκτικής εξετάσεως από την Επιτροπή όλων των σχεδίων ενισχύσεων που καταρτίζουν τα κράτη μέλη, προκειμένου να αποτραπεί το ενδεχόμενο προβλέψεως ενισχύσεων ασυμβίβαστων προς την κοινή αγορά.
Article 6 of that code establishes a procedure for the prior examination by the Commission of all aid plans drawn up by the Member States and is aimed at preventing the introduction of aid which is incompatible with the common market.
Προς τον σκοπό αυτόν, το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του τρίτου κώδικα απαιτεί από τα κράτη μέλη να ενημερώνουν εγκαίρως την Επιτροπή για τα σχέδια που πρόκειται να καταρτίσουν ή να τροποποιήσουν σχετικά με ενισχύσεις που προβλέπει ο εν λόγω κώδικας ώστε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της 88.
To that end, the first sentence of Article 6(1) of the Third Code requires that the Member States inform the Commission, in sufficient time to enable it to submit its comments, of any plans to grant or alter aid of the types referred to in that code.
Επιπλέον, δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του εν λόγω κώδικα, η Επιτροπή πρέπει να τηρείται «ενήμερη υπό τις ίδιες συνθήκες σχετικά με τα προγράμ­ματα που αποβλέπουν στην εφαρμογή στον τομέα της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα των καθεστώτων ενισχύσεων, ως προς τα οποία είχε ήδη αποφανθεί βάσει των διατά­ξεων της Συνθήκης [ΕΚ]» 89.
88 Moreover, in accordance with the second sentence of Article 6(1) of the Third Code, the Commission is to be ‘likewise … informed of plans to grant aid to the steel industry under schemes on which it has already taken a decision under the [EC] Treaty’.
H κοινοποίηση πρέπει να πραγματοποιηθεί εντός προθεσμίας την οποία το Δικαστήριο χαρακτήρισε ως «αποσβεστική προθεσμία» 90.
89 Notification is to be given within a period described by the Court as a ‘timebar’. 90 Pursuant to Article 6(4) of the Third
Πρώτον, νομίζω, αντίθετα προς το Πρωτοδικείο, ότι η έκδοση του δεύτερου και του τρίτου κώδικα προκάλεσε μερική και σιωπηρή ανάκληση της αποφάσεως της Επιτροπής του 1971.
First, I am of the opinion, contrary to the Court of First Instance, that the adoption of the Second and Third Codes did not lead to the partial and implicit withdrawal of the nonobjection decision adopted by the Commission in 1971.
Συγκεκριμένα, όπως ανέφερα στο πλαίσιο της εξετάσεως της ανταναιρέσεως, φρονώ ότι η απόφαση αυτή, η οποία στηρίζεται στα άρθρα 87 ΕΚ και 88 ΕΚ, αφορούσε αποκλειστικά τις επιχειρήσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης ΕΚ και δεν αφορούσε αυτές που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης ΕΚΑΧ 87.
As I said when examining the crossappeal, in my view, that decision, based on Articles 87 EC and 88 EC, concerned only undertakings falling within the scope of the EC Treaty and did not apply to those falling within the scope of the ECSC Treaty.
Η έκδοση του δεύτερου και του τρίτου κώδικα δεν μπορούσε, κατά συνέπεια, να συνεπάγεται ανάκληση της εγκρίσεως που χορήγησε η Επιτροπή το 1971, εφόσον αυτή δεν αφορούσε τις επιχειρήσεις της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα.
87The adoption of the Second and Third Codes could not therefore result in the withdrawal of the authorisation granted by the Commission in 1971 since it did not, in my opinion, apply to steel undertakings.
88 — Ο τρίτος κώδικας αφορά τις ενισχύσεις στην έρευνα και την ανάπτυξη, τις ενισχύσεις υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος, τις ενισχύσεις στο κλείσιμο εγκαταστάσεων της βιομηχανίας σιδήρου και, τέλος, τις περιφερειακές ενισχύσεις στις επενδύσεις που προβλέπουν τα γενικά καθεστώτα.
88 — The Third Code relates to aid for research and development, aid for environmental protection, aid for closures of steel plants and aid granted to steel undertakings for investment under general regional aid schemes.
89 — Η υπογράμμιση είναι δική μου.
89 — Emphasis added.
I-5843, σκέψεις 49 έως 55 και παρατεθείσα νομολογία).
90 — See the judgment in Case C-210/98 P Salzgitter v Commission [2000] ECR I-5843, paragraphs 49 to 55 and the caselaw cited there.
87 — Βλ. σημεία 148 έως 151 των προτάσεων αυτών.
87 — See points 149 to 152 of this Opinion.
γενικού καθεστώτος ενισχύσεων επιτρεπομένου βάσει της Συνθήκης ΕΚ, καθόσον η Επιτροπή δεν τα έχει εγκρίνει.
COMMISSION v SALZGITTER or in accordance with a general aid scheme authorised on the basis of the EC Treaty, until the Commission has approved them.