natgillin/translations-raw huggingface dataset:
— όταν οι φορείς παροχής καθολικής υπηρεσίας εφαρμόζουν ειδικά τιμολόγια, π.χ. για υπηρεσίες που παρέχονται σε επιχειρήσεις, σε αποστολείς μεγάλων ποσοτήτων αλληλογραφίας ή σε φορείς συγκεντρωτικής διαχείρισης της αλληλογραφίας διαφόρων πελατών, υποχρεούνται να εφαρμόζουν τις αρχές της διαφάνειας και της μη εισαγωγής διακρίσεων όσον αφορά τόσο τις τιμές όσο και τους σχετικούς όρους.
— whenever universal service providers apply special tariffs, for example for services for businesses, bulk mailers or consolidators of mail from different customers, they shall apply the principles of transparency and non-discrimination with regard both to the tariffs and to the associated conditions.
Οι τιμές πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το κόστος που αποφεύγεται, σε σύγκριση με την τυποποιημένη υπηρεσία που καλύπτει το πλήρες φάσμα χαρακτηριστικών που προσφέρονται για τη συλλογή, τη μεταφορά, τη διαλογή και τη διανομή μεμονωμένων ταχυδρομικών αντικειμένων και, όπως και οι σχετικοί όροι, πρέπει να ισχύουν επίσης τόσο μεταξύ τρίτων μερών όσο και μεταξύ τρίτων μερών και φορέων παροχής καθολικής υπηρεσίας για τις ισοδύναμες υπηρεσίες.
The tariffs shall take account of the avoided costs, as compared to the standard service covering the complete range of features offered for the clearance, transport, sorting and delivery of individual postal items and, together with the associated conditions, shall apply equally both as between different third parties and as between third parties and universal service providers supplying equivalent services.
Κάθε τέτοιο τιμολόγιο πρέπει να είναι επίσης στη διάθεση και των ιδιωτών που κάνουν χρήση των ταχυδρομικών υπηρεσιών υπό παρόμοιες συνθήκες.»
Any such tariffs shall also be available to private customers who post under similar conditions.’
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει συναφώς ότι, αν ένας φορέας παροχής καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας εφαρμόζει ειδικά τιμολόγια, οφείλει, για να τηρεί τις αρχές της διαφάνειας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων, να τα εφαρμόζει κατά τον ίδιο τρόπο ειδικότερα στις σχέσεις μεταξύ των τρίτων.
It is clear from that provision that, if a universal postal service provider applies special tariffs, it must, in order to observe the principles of transparency and non-discrim-ination, apply them equally in particular as between third parties.
Έτσι, αντίθετα προς ό,τι ισχυρίζεται η Deutsche Post και η Γερμανική Κυβέρνηση, όταν ένας τέτοιος φορέας παροχής υπηρεσιών εφαρμόζει τα ειδικά τιμολόγια στις επιχειρήσεις και/ή αποστολείς μεγάλων ποσοτήτων αλληλογραφίας, οι φορείς συγκεντρωτικής διαχειρίσεως της αλληλογραφίας διαφόρων πελατών πρέπει να μπορούν να επωφελούνται από τα ίδια τιμολόγια υπό τους ίδιους όρους.
Thus, contrary to the claim of Deutsche Post and the German Government, whenever such a provider applies special tariffs to businesses and/or bulk mailers, consolidators of mail from different customers are entitled to enjoy the same tariffs under the same conditions.
Η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να αναιρεθεί από τα επιχειρήματα της Deutsche Post και της Γερμανικής Κυβερνήσεως που αποβλέπουν στο να καταδειχθεί ότι το άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας 97/67 δεν απαιτεί οι ενδιαφερόμενοι ενδιάμεσοι φορείς και οι επαγγελματίες πελάτες του φορέα παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας να τυγχάνουν ίσης μεταχειρίσεως.
That finding cannot be invalidated by the arguments of Deutsche Post and the German Government to the effect that the fifth indent of Article 12 of Directive 97/67 does not require that the intermediaries concerned and the business customers of the universal postal service provider must be treated equally.
Συναφώς, η Deutsche Post και η εν λόγω κυβέρνηση προβάλλουν, πρώτον, ότι η δραστηριότητα συλλογής, μεταφοράς και διαλογής που πραγματοποιούν οι ενδιαφερόμενοι ενδιάμεσοι φορείς εμπίπτουν στον τομέα που μπορεί να ανατεθεί κατ’ αποκλειστικότητα βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 97/67 και οποίος, στην πράξη, προς το γενικό συμφέρον έχει ανατεθεί εκ μέρους του Γερμανού νομοθέτη στην Deutsche Post έως την 31η Δεκεμβρίου 2007.
In that regard, Deutsche Post and the German Government contend first that the activity of clearance, transport and sorting carried out by the intermediaries concerned falls within the field which can be reserved pursuant to Article 7(1) of Directive 97/67 and which, in fact, was reserved in the public interest by the German legislature to Deutsche Post until 31 December 2007.
Κατά συνέπεια, δεν επιτρέπεται στους τελευταίους να προσφέρουν τις υπηρεσίες για τις οποίες ζητούν το ευεργέτημα των ειδικών τιμολογίων.
As a result, those intermediaries are not authorised to offer the services for which they request special tariffs.
Αντιθέτως, οι επαγγελματίες πελάτες ενεργούν ως «αυτοεξυπηρετούμενοι», κατά την έννοια της εικοστής πρώτης αιτιολογικής σκέψεως της ίδιας οδηγίας, και δεν θα μπορούσαν, επομένως, να σφετερίζονται τον τομέα της αποκλειστικής αδείας της Deutsche Post.
On the other hand, business customers act as ‘self-providers’, for the purposes of recital 21 in the preamble to that directive, and cannot, therefore, encroach on Deutsche Post’s exclusive licence.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι, βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 97/67, τα κράτη μέλη μπορούν, στο μέτρο που αυτό είναι αναγκαίο για τη διατήρηση της καθολικής υπηρεσίας, να εξακολουθούν να αναθέτουν αποκλειστικά, εντός ορισμένων ορίων τιμών και βάρους, τις υπηρεσίες σε ένα φορέα (ή στους φορείς) της καθολικής υπηρεσίας.
It must be pointed out that, under the first subparagraph of Article 7(1) of Directive 97/67, Member States may, to the extent necessary to ensure the maintenance of universal service, continue to reserve services, within certain price and weight limits, to one or more universal service providers.
Οι εν λόγω υπηρεσίες περιορίζονται στη συλλογή, τη διαλογή, τη μεταφορά και τη διανομή των συνήθων ταχυδρομικών αντικειμένων εσωτερικού και της εισερχόμενης διασυνοριακής αλληλογραφίας.
Those services are to be limited to the clearance, sorting, transport and delivery of items of domestic correspondence and incoming crossborder correspondence.
Στο μέτρο που αυτό είναι αναγκαίο για τη διασφάλιση της παροχής της καθολικής υπηρεσίας, το διαφημιστικό ταχυδρομείο και η εξερχόμενη διασυνοριακή αλληλογραφία μπορούν, σύμφωνα με το τρίτο και το τέταρτο εδάφιο της εν λόγω παραγράφου 1, να εξακολουθήσουν επίσης να ανατίθενται κατ’ αποκλειστικότητα εντός των ιδίων ορίων βάρους και τιμής προς εκείνα που καθορίζονται στην παράγραφο αυτή.
To the extent necessary to ensure the provision of universal service, direct mail and outgoing crossborder mail may, in accordance with the third and fourth subparagraphs of Article 7(1), also continue to be reserved within the same weight and price limits as those defined in that paragraph.
Πάντως, όπως προκύπτει από τη διατύπωση του άρθρου 7, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, της οδηγίας 97/67, η αλυσίδα μεταφοράς που μπορεί να ανατίθεται κατ’ αποκλειστικότητα στον φορέα παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας αρχίζει μόνο με τη διαλογή.
Nevertheless, as is apparent from the wording of the second sentence of the first subparagraph of Article 7(1) of Directive 97/67, the handling chain which may be reserved to the provider of the universal postal service starts only with clearance.
Κατά το άρθρο 2, σημείο 4, της οδηγίας αυτής, νοείται ως «συλλογή» η δραστηριότητα που συνίσταται στη συλλογή των ταχυδρομικών αντικειμένων που κατατίθενται στα σημεία πρόσβασης, τα οποία καθορίζονται, στο σημείο 3 του ίδιου άρθρου, ως «οι συγκεκριμένες εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανόμενων μεταξύ άλλων, των γραμματοκιβωτίων που τίθενται στη διάθεση του κοινού, είτε σε δημόσιους χώρους είτε σε χώρους του φορέα παροχής της καθολικής υπηρεσίας όπου οι πελάτες μπορούν να καταθέτουν ταχυδρομικά αντικείμενα στο δημόσιο ταχυδρομικό δίκτυο».
According to Article 2(4) of the directive, ‘clearance’ means the operation of collecting postal items deposited at access points, which are defined, in Article 2(3), as ‘physical facilities, including letter boxes provided for the public either on the public highway or at the premises of the universal service provider, where postal items may be deposited with the public postal network by customers’.
Επιβάλλεται όμως η διαπίστωση ότι συγκεκριμένες εγκαταστάσεις όπως αυτές των ταχυδρομικών κέντρων της Deutsche Post συνιστούν σημεία πρόσβασης κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 2, σημείο 3.
Physical facilities such as the sorting offices of Deutsche Post are access points within the meaning of Article 2(3).
Συγκεκριμένα, δεν αμφισβητείται ότι οι επαγγελματίες πελάτες της εταιρίας αυτής μπορούν να εναποθέσουν εκεί τα ταχυδρομικά τους αντικείμενα στο δημόσιο ταχυδρομικό δίκτυο που συντηρείται απ’ αυτήν ως φορέας της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας.
It is common ground that Deutsche Post’s business customers may deposit there their postal items with the public postal network maintained by it as universal postal service provider.
Αντίθετα προς ό,τι προβάλλει η Deutsche Post, το ζήτημα αν οι επιμέρους παροχές που πραγματοποιούνται εκ μέρους των ίδιων των επαγγελματιών αυτών πελατών ή για λογαριασμό τους μέχρι την κατάθεση των ταχυδρομικών αντικειμένων στα ταχυδρομικά κέντρα μπορούν ή όχι να χαρακτηριστούν ως «αυτοεξυπηρετήσεις» δεν ασκεί συναφώς επιρροή.
Contrary to the claim of Deutsche Post, whether the partial services provided by those business customers themselves or in their name up to the point of deposit of their items in the sorting offices can or cannot be classified as ‘self-provision’ is not relevant in that regard.
Εξάλλου, όπως παρατηρεί η Γερμανική Κυβέρνηση με τις γραπτές της παρατηρήσεις, εκτός του τομέα της αποκλειστικής αδείας της Deutsche Post, οι ανταγωνιστές της τελευταίας έχουν και αυτοί, βάσει του νόμου περί ταχυδρομείων, πρόσβαση στα ταχυδρομικά κέντρα και στις εκπτώσεις που χορηγούνται για τις επιμέρους παροχές.
Moreover, as the German Government points out in its written observations, beyond the scope of Deutsche Post’s exclusive licence, on the basis of the Law on postal services, its competitors also have access to the sorting offices and the discounts granted for partial services.
Μια τέτοια πρόσβαση φαίνεται να είναι αναγκαία λόγω του ότι, όπως διευκρινίζει ο Vedat Deniz στις γραπτές του παρατηρήσεις, χωρίς να αντικρούεται επί του σημείου αυτού, τα γραμματοκιβώτια και τα ταχυδρομικά γραφεία της Deutsche Post είναι πάρα πολύ μικρά για να μπορούν να γίνονται εκεί δεκτές και να τυγχάνουν διαλογής μεγάλες ποσότητες ταχυδρομικών αντικειμένων.
Such access seems to be necessary because, as Vedat Deniz explains in its written observations, without being contradicted on that point, the letter boxes and post offices of Deutsche Post are too small to receive or deal with large quantities of items.
Επιβάλλεται επομένως η διαπίστωση ότι δραστηριότητα όπως η συλλογή εκ μέρους των ενδιάμεσων φορέων από τους διάφορους αποστολείς ταχυδρομικών αντικειμένων, η πρώτη διαλογή αυτών και η μεταφορά τους μέχρι τα σημεία προσβάσεως, όπως τα ταχυδρομικά κέντρα της Deutsche Post, δεν εμπίπτει στον τομέα που μπορεί να ανατεθεί κατ’ αποκλειστικότητα βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 97/67.
It must therefore be stated that an activity such as the collection by intermediaries at the premises of various senders of postal items, their pre-sorting and transport to access points such as Deutsche Post sorting offices does not fall within the field which may be reserved under Article 7(1) of Directive 97/67.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να γίνεται επίκληση της διατάξεως αυτής για να δικαιολογηθεί μεταχείριση των ενδιαφερόμενων ενδιάμεσων φορέων διαφορετική εκείνης που τυγχάνουν οι επαγγελματίες πελάτες της εταιρίας αυτής.
Consequently, that provision cannot be relied upon to justify treatment of the intermediaries concerned which is different from that enjoyed by Deutsche Post’s business customers.
Η Deutsche Post και η Γερμανική Κυβέρνηση προβάλλουν ωστόσο ότι αν επιτραπεί στους ενδιάμεσους φορείς να έχουν πρόσβαση στα ταχυδρομικά κέντρα και στις εκπτώσεις που αντιστοιχούν για επιμέρους παροχή όσον αφορά τα ταχυδρομικά αντικείμενα που εμπίπτουν, λόγω του βάρους τους και της τιμής τους, στην αποκλειστική άδεια της εταιρίας αυτής, τούτο θα συνιστούσε απειλή για το οικονομικό ισοζύγιό της.
Deutsche Post and the German Government nevertheless contend that permitting intermediaries access to the sorting offices and the corresponding discounts for a partial service with regard to the postal items which, owing to their weight and their price, fall within that company’s exclusive licence would threaten the financial stability of Deutsche Post.
Συγκεκριμένα, αυτοί οι ενδιάμεσοι φορείς θα μπορούσαν έτσι να προσφέρουν σε μια κερδοφόρα πελατεία, τις επιχειρήσεις, από τις οποίες προέρχεται περίπου το 80 % όλων των ταχυδρομικών αντικειμένων, το σύνολο της αλυσίδας ταχυδρομικής διεκπεραιώσεως, και τούτο σε τιμολόγια μικρότερα εκείνων της Deutsche Post.
Those intermediaries would then be able to offer a lucrative group of customers, namely businesses, from which approximately 80% of all items come, the entire postal handling chain, at tariffs lower than those of Deutsche Post.
Για τις πλέον δαπανηρές παροχές, ειδικότερα τη διανομή στις αγροτικές περιοχές, οι εν λόγω ενδιάμεσοι φορείς μπορούσαν τότε να προσφύγουν στις υπηρεσίες του φορέα παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας, ενεργούντος ως υπεργολάβου, ο οποίος θα είχε την υποχρέωση να διατηρήσει συνολικά την υποδομή του σε μέσα και σε προσωπικό.
For more expensive services, in particular distribution in rural areas, those intermediaries would then be able to turn to the services of the universal postal service provider, acting as sub-contractor, which would be bound to maintain in full its structure in terms of operations and personnel.
Συναφώς, αρκεί η παρατήρηση ότι, βάσει του άρθρου 12, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας 97/67, τα ειδικά τιμολόγια «λαμβάνουν υπόψη το κόστος που αποφεύγεται, σε σύγκριση με την τυποποιημένη υπηρεσία που καλύπτει το πλήρες φάσμα χαρακτηριστικών που προσφέρονται για τη συλλογή, τη μεταφορά, τη διαλογή και τη διανομή μεμονωμένων ταχυδρομικών αντικειμένων».
In that regard, it is sufficient to point out that, under the fifth indent of Article 12 of Directive 97/67, the special tariffs ‘shall take account of the avoided costs, as compared to the standard service covering the complete range of features offered for the clearance, transport, sorting and delivery of individual postal items’.
Τα εν λόγω τιμολόγια μπορούν επομένως να διαμορφωθούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτουν το ειδικό κόστος που συνδέεται με την παροχή της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας και διακρίνονται από τα κανονικά τιμολόγια μόνον εξαιτίας του ότι το κόστος που όντως αποφεύγεται αφαιρείται από τα τελευταία αυτά τιμολόγια, οπότε η χορήγηση των ειδικών τιμολογίων δεν επηρεάζει το οικονομικό ισοζύγιο του παρέχοντος την καθολική ταχυδρομική υπηρεσία.
Those tariffs can therefore be set in such a way that they cover the specific costs linked to the provision of the universal postal service and do not differ from the normal tariffs except due to the fact that the costs actually avoided are deducted from the latter tariffs, with the result that the grant of special tariffs does not affect the financial stability of the universal postal service provider.
Επίσης, αν αποδεικνυόταν ότι η χορήγηση στους ενδιάμεσους φορείς των εκπτώσεων που τώρα παρέχονται μόνον στους επαγγελματίες πελάτες της Deutsche Post έχει ως αποτέλεσμα οι εν λόγω εκπτώσεις να είναι υπερβολικές σε σχέση με το κόστος που αποφεύγεται, θα ήταν θεμιτό για την εταιρία αυτή να μειώσει κατά το αναγκαίο μέτρο τις εκπτώσεις αυτές για όλους τους δικαιούχους αυτών των εκπτώσεων.
Thus, if it were to turn out that the grant to the intermediaries of the discounts currently agreed only for the business customers of Deutsche Post means that those discounts are excessive compared with the avoided costs, it would be open to the company to reduce those discounts to the extent necessary for all recipients.
Εξάλλου, δεν αμφισβητείται ότι η διανομή αντικειμένων ταχυδρομείου που εμπίπτουν στον τομέα της αποκλειστικής αδείας του φορέα παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας εξακολουθεί, κατ’ αρχήν, να ανατίθεται κατ’ αποκλειστικότητα σ’ αυτόν τον φορέα και οι εκπτώσεις που παρέχει τώρα η Deutsche Post στους επαγγελματίες πελάτες της για την κατάθεση, στα ταχυδρομικά κέντρα, ελαχίστων ποσοτήτων ταχυδρομικών αντικειμένων κατόπιν πρώτης διαλογής κυμαίνεται μεταξύ του 3 % και του 21 % κατ’ ανώτατο όριο.
Furthermore, it is not disputed that the distribution of postal items which fall within the scope of the exclusive licence of the universal postal service provider remains, as a rule, reserved to that provider and that the discounts currently agreed by Deutsche Post for its business customers for the deposit, at sorting offices, of minimum quantities of presorted mail vary between 3% and a maximum 21%.
Η Deutsche Post και η Γερμανική Κυβέρνηση προβάλλουν ακόμη ότι το άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας 97/67 δεν είναι παρά μόνον μια τιμολογιακή διάταξη και, επομένως, δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια ότι ένα κράτος μέλος υποχρεούται να προσφέρει, στον τομέα της αποκλειστικής αδείας του φορέα παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας, την πρόσβαση σε επιμέρους παροχές στους ανταγωνιστές.
Deutsche Post and the German Government also contend that the fifth indent of Article 12 of Directive 97/67 is concerned only with tariffs and it cannot, therefore, have the effect of compelling a Member State to open up, within the scope of the exclusive licence of the universal postal service provider, access to partial services to competitors.
Συγκεκριμένα, η πρόσβαση στο δημόσιο ταχυδρομικό δίκτυο αποτελεί αντικείμενο του άρθρου 11 της ιδίας οδηγίας, το οποίο αναθέτει τη ρύθμιση της προσβάσεως αυτής σε μεταγενέστερη δράση του κοινοτικού νομοθέτη, ωστόσο όμως ο τελευταίος δεν έκανε ακόμη χρήση της εξουσιοδοτήσεως αυτής.
Access to the public postal network is the subject of Article 11 of that directive, which makes regulation of such access dependent on subsequent action by the Community legislature, which has however not yet used that power.
Είναι αληθές ότι το άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας 97/67 δεν έχει ως σκοπό να ρυθμίσει το ζήτημα αρχής συνιστάμενο στο αν ο παρέχων καθολική ταχυδρομική υπηρεσία οφείλει ή όχι να παρέχει πρόσβαση στην ταχυδρομική αλυσίδα με όρους και σε σημεία διαφορετικά από εκείνα της παραδοσιακής ταχυδρομικής υπηρεσίας για την αλληλογραφία.
It is true that the fifth indent of Article 12 of Directive 97/67 is not intended to determine the question of principle whether a universal postal service provider is or is not obliged to grant access to the postal chain under conditions and at points different from those which apply to the traditional service for letter post.
Πάντως, όπως προκύπτει από τη διατύπωση της εν λόγω διατάξεως, αυτή επιβάλλει στα κράτη μέλη την αυστηρή υποχρέωση να τηρούν τις αρχές της διαφάνειας και της μη διακρίσεως στην περίπτωση κατά την οποία μια τέτοια πρόσβαση με ειδικά τιμολόγια παρέχεται, στην πράξη, εκ μέρους αυτού του φορέα παροχής της υπηρεσίας.
Nevertheless, as is apparent from the wording of that provision, it imposes on the Member States a strict obligation to apply the principles of transparency and non-discrimination where such access to special tariffs is in fact granted by that provider.
Όμως, τόσο η Deutsche Post όσο και η Γερμανική Κυβέρνηση δέχονται ότι, κατά τρόπο ακόμη πιο φιλελεύθερο από ό,τι επιβάλλει η εν λόγω οδηγία, η εταιρία αυτή παρέχει στους επαγγελματίες πελάτες της πρόσβαση στο ταχυδρομικό της δίκτυο σε σημεία άλλα πλην των παραδοσιακών σημείων προσβάσεως και τους παρέχει προς τούτο ειδικά τιμολόγια.
Both Deutsche Post and the German Government concede that Deutsche Post grants its business customers, in an even more liberal way than required by the directive, access to its postal network at points other than the traditional access points and agrees special tariffs for them on that basis.
Μια τέτοια ακριβώς κατάσταση έχει ως σκοπό να ρυθμίζει το άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας 97/67.
It is precisely such a situation that the fifth indent of Article 12 of Directive 97/67 is intended to regulate.
Όταν ένας φορέας παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας εφαρμόζει ειδικά τιμολόγια, για παράδειγμα για τις υπηρεσίες προς τις επιχειρήσεις, τους αποστολείς μεγάλων ποσοτήτων αλληλογραφίας ή τους φορείς συγκεντρωτικής διαχειρίσεως της αλληλογραφίας διαφόρων πελατών, τα εν λόγω τιμολόγια εφαρμόζονται, όπως και οι σχετικοί όροι, κατά τον ίδιο τρόπο στις σχέσεις ειδικότερα μεταξύ των τρίτων.
Whenever a provider of the universal postal service applies special tariffs, for example for services for businesses, bulk mailers or consolidators of mail from different customers, the tariffs, together with the associated conditions, are to apply equally as between third parties in particular.
Βάσει των προεκτεθέντων, πρέπει στο υποβληθέν ερώτημα να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας 97/67 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμποδίζει όπως προβάλλεται άρνηση στις επιχειρήσεις που συγκεντρώνουν, κατ’ επάγγελμα και για λογαριασμό τους, τα ταχυδρομικά αντικείμενα διαφόρων αποστολέων του ευεργετήματος των ειδικών τιμολογίων που ο εθνικός φορέας της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας παρέχει, στον τομέα της αποκλειστικής του αδείας, σε επαγγελματίες πελάτες για την κατάθεση στα ταχυδρομικά του κέντρα ελαχίστων ποσοτήτων ταχυδρομικών αντικειμένων κατόπιν της πρώτης διαλογής.
Having regard to all of the foregoing, the answer to the question referred must be that the fifth indent of Article 12 of Directive 97/67 is to be interpreted as precluding refusal to apply to businesses which consolidate, on a commercial basis and in their own name, postal items from various senders the special tariffs which the national universal postal service provider grants, within the scope of its exclusive licence, to business customers for the deposit of minimum quantities of presorted mail at its sorting offices.
Το άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας 97/67/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 1997 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την ανάπτυξη της εσωτερικής αγοράς κοινοτικών ταχυδρομικών υπηρεσιών και τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2002/39/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 2002, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμποδίζει όπως προβάλλεται άρνηση στις επιχειρήσεις που συγκεντρώνουν, κατ’ επάγγελμα και για λογαριασμό τους, τα ταχυδρομικά αντικείμενα διαφόρων αποστολέων του ευεργετήματος των ειδικών τιμολογίων που ο εθνικός φορέας της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας παρέχει, στον τομέα της αποκλειστικής του αδείας, σε επαγγελματίες πελάτες για την κατάθεση στα ταχυδρομικά του κέντρα ελαχίστων ποσοτήτων ταχυδρομικών αντικειμένων κατόπιν της πρώτης διαλογής.
The fifth indent of Article 12 of Directive 97/67/EC of the European Parliament and of the Council of 15 December 1997 on common rules for the development of the internal market of Community postal services and the improvement of quality of service, as amended by Directive 2002/39/EC of the European Parliament and of the Council of 10 June 2002, must be interpreted as precluding refusal to apply to businesses which consolidate, on a commercial basis and in their own name, postal items from various senders the special tariffs which the national universal postal service provider grants, within the scope of its exclusive licence, to business customers for the deposit of minimum quantities of presorted mail at its sorting offices.
Υπόθεση C-82/07
Case C-82/07
(αίτηση του Tribunal Supremo για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Tribunal Supremo)
«Ηλεκτρονικές επικοινωνίες — Δίκτυα και υπηρεσίες — Άρθρα 3, παράγραφος 2, και 10, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/21/ΕΚ (οδηγίαπλαίσιο) — Εθνικά σχέδια αριθμοδοτήσεως — Ειδική κανονιστική αρχή»
(Electronic communications — Networks and services — Articles 3(2) and 10(1) of Directive 2002/21/EC (Framework Directive) — National numbering plans — Specific regulatory authority)