natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Italservice συνήπτε με τον μισθωτή σύμβαση δυνάμει της οποίας η εταιρία ανελάμβανε την ασφάλιση του πράγματος έναντι διαφόρων κινδύνων εκτός της αστικής ευθύνης και εγγυάτο, δια της χρηματοδοτήσεως της εγγυήσεως και της παροχής απεριόριστης τριτεγγυήσεως, την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που ανελάμβανε ο μισθωτής έναντι της IFIM.
Italservice concluded a contract with the customer under which it insured the vehicle against all risks except civil liability and guaranteed — by financing the surety and providing the unlimited security — the fulfilment of the obligations, in favour of IFIM, undertaken by that customer.
Η αντιπαροχή για τις υπηρεσίες αυτές προκαταβαλλόταν από τον μισθωτή στην Italservice και αντιστοιχούσε σε μείωση του συνολικού ποσού των μισθωμάτων που είχαν συμφωνηθεί μεταξύ μισθωτή και IFIM, έτσι ώστε τα μισθώματα να μειώνονται, στις περισσότερες περιπτώσεις, μέχρι ποσού ελάχιστα ανώτερου από το κόστος του πράγματος, πλέον προμήθειας 1 % καταβαλλόμενης σε σύμβουλο.
In consideration thereof the customer paid, in advance, to Italservice an amount which reduced the total of the lease payments agreed between the customer and IFIM, reducing that total, in the majority of cases, to an amount barely above the cost of the vehicle, as well as a commission of 1% paid to a consultant.
Ο μισθωτής ανέθετε στην Italservice να καταβάλλει για λογαριασμό του στην IFIM το οφειλόμενο λόγω της εγγυήσεως που προβλέπεται στη σύμβαση για την παραχώρηση της χρήσεως ποσό, για το οποίο εχρηματοδοτείτο.
The customer instructed Italservice to pay the amount financed to IFIM, on his behalf, by way of the surety provided for in the contract for use of the vehicle.
Η Italservice ανέθετε στην IFIM την εκτέλεση της συναφθείσας με τον μισθωτή συμβάσεως.
Italservice entrusted the performance of the contract with the customer to IFIM.
Η IFIM εισέπραττε από την Italservice πρόσθετη αμοιβή λόγω διαμεσολαβήσεως και, σε περίπτωση μη προσήκουσας εκπληρώσεως των υποχρεώσεων του μισθωτή, ποσό ίσο προς το ποσό μιας εκπτώσεως που είχε συμφωνηθεί ότι θα χορηγούσε η Italservice στον μισθωτή υπό τον όρο της εμπρόθεσμης καταβολής των μισθωμάτων.
IFIM, as an intermediary, received additional remuneration from Italservice, and, in the event of default by the customer, an amount equivalent to that promised by Italservice to the customer, by way of refund, in the event of the customer fulfilling his obligations to make the lease payments.
Κατ’ εφαρμογή του άρθρου 3 του Π.Δ. 633/72, η IFIM χρέωνε ΦΠΑ στα μισθώματα που κατέβαλλε ο μισθωτής.
Pursuant to Article 3 of DPR No 633/72, IFIM levied VAT on the customer’s lease payments.
Αντιθέτως, σύμφωνα με το άρθρο 10 του Π.Δ. 633/72, η αντιπαροχή την οποία κατέβαλλε ο μισθωτής στην Italservice και [η αντιπαροχή την οποία κατέβαλλε] η Italservice στην IFIM τιμολογούνταν χωρίς ΦΠΑ.
By contrast, on the basis of Article 10 of DPR No 633/72, the consideration paid by the customer to Italservice and by Italservice to IFIM was invoiced without VAT.
Κατόπιν ελέγχων στην Italservice, η φορολογική αρχή θεώρησε ότι οι διάφορες δεσμεύσεις που είχαν αναλάβει τα μέρη, μολονότι συνομολογούνταν με χωριστές συμβάσεις, αποτελούσαν, συνολικώς θεωρούμενες, μια ενιαία, τριμερή σύμβαση.
Following investigations carried out into Italservice the tax office held that, although the different agreements signed by the interested parties were contained in separate contracts, they together constituted a single contract concluded between three parties.
Κατά την άποψη της φορολογικής αρχής, η αντιπαροχή την οποία κατέβαλλε ο μισθωτής για τη χρηματοδοτική μίσθωση διαιρούνταν τεχνητώς προκειμένου να μειωθεί η βάση επιβολής του φόρου, ενώ ο ρόλος του εκμισθωτή επιμεριζόταν μεταξύ της Italservice και της IFIM.
According to that office, the consideration paid by the customer for the leasing arrangement had been artificially divided to reduce the taxable amount, as the role of lessor was split between Italservice and IFIM.
Ως εκ τούτου, η φορολογική αρχή κοινοποίησε την 1η Σεπτεμβρίου 1992 στην Italservice, για το 1987, διορθωτική πράξη επιβολής ΦΠΑ ποσού 3 169 519 000 ιταλικών λιρών, πλέον τόκων και προστίμων ποσού 9 496 469 000 ιταλικών λιρών.
As a consequence, the tax office issued Italservice, on 1 September 1992, with an adjustment notice for VAT, in respect of the year 1987, in the amount of ITL 3 169 519 000, with interest and penalties of ITL 9 496 469 000.
Η Italservice υπέβαλε ένσταση κατά της διορθωτικής αυτής πράξεως ενώπιον της Commissione tributaria di primo grado di Modena.
Italservice contested that tax adjustment before the Commissione tributaria di primo grado di Modena (Tax Court of First Instance, Modena) (Italy).
Ισχυρίστηκε ότι δεν επρόκειτο για μια ενιαία σύμβαση, αλλά για πλείονες συνδεδεμένες μεταξύ τους συμβάσεις οι οποίες δεν είχαν συναφθεί για λόγους φοροαποφυγής, αλλά για έγκυρους οικονομικούς λόγους σχετικούς με το μάρκετινγκ (δημιουργία ενός νέου χρηματοοικονομικού προϊόντος με μειωμένο ασφάλιστρο), με την οργάνωση (διαχωρισμός των λειτουργιών διαχειρίσεως του κινδύνου: ασφαλίσεως, τριτεγγυήσεων και χρηματοδοτήσεων, με ανάθεσή τους στην Italservice, από τις λειτουργίες διαχειρίσεως του στόλου αυτοκινήτων, με ανάθεσή τους στις επιχειρησιακές εταιρίες) και με τις εγγυήσεις (η χρηματοδότηση επείχε θέση εγγυήσεως για την προσήκουσα εκπλήρωση της συμβάσεως από τον μισθωτή).
It claimed that it was not a single contract, but several linked contracts, that format having been chosen not for tax avoidance purposes, but for valid economic reasons associated with marketing (launching a new financial product with reduced premiums), with organisation (separation of the risk management tasks: insurance, securities and financing confined to Italservice; management of a fleet of vehicles entrusted to operational companies) and the guarantee (financing serving as the guarantee deposit for fulfilling the obligations of the customer).
Η Commissione tributaria di primo grado di Modena δέχθηκε την εν λόγω ένσταση.
The Commissione tributaria di primo grado di Modena upheld that appeal.
Η φορολογική αρχή προσέβαλε την ως άνω απόφαση ενώπιον της Commissione tributaria di secondo grado di Modena, η οποία απέρριψε την προσφυγή.
The tax office appealed that decision to the Commissione tributaria di secondo grado di Modena (Tax Court of Second Instance, Modena) (Italy), which dismissed its appeal.
Κατόπιν αυτού, η φορολογική αρχή άσκησε ενώπιον του Corte d’ appello di Bologna έφεση, η οποία απορρίφθηκε με απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 1998-12ης Ιανουαρίου 1999.
It then appealed to the Corte d’appello di Bologna (Court of Appeal, Bologna) (Italy) which dismissed that appeal by judgment of 13 November 1998-12 January 1999.
Η φορολογική αρχή άσκησε αναίρεση κατά της ανωτέρω αποφάσεως ενώπιον του Corte suprema di cassazione.
The tax office brought an appeal on a point of law against that judgment before the Corte suprema di cassazione (Supreme Court of Cassation).
Επισημαίνει ότι η κατάτμηση των συμβάσεων έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της βάσεως επιβολής του ΦΠΑ σε ποσό μικρότερο έναντι εκείνου που αποτελεί τη βάση για τις συνήθεις συμβάσεις χρηματοδοτικής μισθώσεως, καθόσον φορολογείται μόνη η παραχώρηση της χρήσεως του πράγματος, της οποίας το κόστος αντιστοιχεί ουσιαστικά στην τιμή αγοράς του πράγματος.
It considers that the division of the contracts has the effect of reducing the VAT burden to a lesser amount than that resulting from an ordinary leasing contract, since tax is levied only on the granting of use of the vehicle, the cost of which is practically equivalent to the purchase price of that vehicle.
Επομένως, επιβάλλεται να διευκρινιστεί κατά πόσον πρέπει, προς τον σκοπό επιβολής ΦΠΑ, οι επιμέρους συμβάσεις να θεωρηθούν ως ένα ενιαίο σύνολο, ενόψει του οικονομικού σκοπού που επιδιώκουν, ή κατά πόσον κάθε σύμβαση διατηρεί την αυτοτέλειά της και, συνεπώς, υπάγεται σε διαφορετικό φορολογικό καθεστώς.
It is therefore necessary to determine whether, for the purposes of VAT collection, with regard to the economic objective sought, the contracts must be held to constitute a unitary whole, or whether each contract remains autonomous and, accordingly, subject to its own particular tax rules.
Για να δοθεί απάντηση στο εν λόγω ερώτημα, είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί κατά πόσον το γεγονός ότι η πράξη χρηματοδοτήσεως, η οποία σύμφωνα με την οικονομική πρακτική και την ερμηνεία των εθνικών δικαστηρίων θεωρείται ουσιώδης συνιστώσα της συμβάσεως χρηματοδοτικής μισθώσεως, διέπεται από σύμβαση διαφορετική από εκείνη που αφορά την παραχώρηση της χρήσεως του πράγματος, ενδέχεται να συνιστά κατάχρηση.
In order to answer that question, it must be determined whether the fact that a financing transaction — regarded in economic practice and in national caselaw as an essential component of a leasing contract — is regulated by a separate contract concerning the granting of the use of the goods, can constitute an abuse.
Το αιτούν δικαστήριο κρίνει ότι, σε σχέση με το ζήτημα αυτό, απαιτούνται ορισμένες διευκρινίσεις όσον αφορά, ιδίως, τη σημασία των προϋποθέσεων που θέτει η προαναφερθείσα απόφαση Halifax κ.λπ. προκειμένου να διαπιστωθεί η ύπαρξη καταχρήσεως.
The referring court is of the opinion that, on that point, clarifications are necessary, inter alia, as to the scope of the conditions imposed by Halifax and Others for a finding of the existence of an abuse.
Επισημαίνει ότι, με τη σκέψη 86 της προαναφερθείσας αποφάσεως, το Δικαστήριο επέβαλε ως προϋπόθεση όχι μόνον η επίμαχη πράξη να έχει ως αποτέλεσμα την επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος του οποίου η χορήγηση θα αντέβαινε στον επιδιωκόμενο από τις οικείες διατάξεις σκοπό, αλλά επίσης η επίμαχη πράξη να έχει ως «κύριο σκοπό την επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος».
It also considers that, in paragraph 86 of that judgment, the Court required — in addition to the binding condition that the transaction in question should result in the accrual of a tax advantage contrary to the objective of the relevant provisions of the Sixth Directive — that the transaction should have ‘the essential aim of … obtain[ing] a tax advantage.’
Παρατηρεί επίσης ότι, με τη σκέψη 60 και το διατακτικό της ιδίας αποφάσεως, το Δικαστήριο αναφέρθηκε, εξάλλου, σε πράξεις οι οποίες «διενεργούνται με μοναδικό σκοπό την επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος, χωρίς άλλον οικονομικό σκοπό».
It observes that, in paragraph 60 and the operative part of the judgment in that case, the Court also referred to transactions ‘carried out with the sole aim of obtaining a tax advantage, without any other economic objective’.
Κατά συνέπεια, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν η απαγόρευση της καταχρήσεως δικαιώματος συντρέχει όταν οι οικονομικοί λόγοι είναι εντελώς δευτερεύοντες ή άνευ σημασίας και δεν αποτελούν πιθανή εναλλακτική εξήγηση.
It raises the question, therefore, whether the abuse of rights bar operates where the economic reasons, other than the accrual of a tax advantage, are wholly marginal or insignificant, and not a possible alternative explanation.
Στο πλαίσιο αυτό, το Corte suprema di cassazione αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
Against that background, the Corte suprema di cassazione stayed proceedings and referred the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Είναι η έννοια της καταχρήσεως δικαιώματος, η οποία ορίζεται με την απόφαση [Halifax κ.λπ., προαναφερθείσα], του Δικαστηρίου ως πράξη που πραγματοποιείται με κύριο σκοπό την επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος, ισοδύναμη, ευρύτερη ή στενότερη από την έννοια της πράξεως που πραγματοποιείται χωρίς άλλον οικονομικό σκοπό πέραν της επιτεύξεως φορολογικού πλεονεκτήματος;
‘(1) Does the concept of abuse of rights defined in the judgment of the Court of Justice in [Halifax and Others] as transactions, the essential aim of which is to obtain a tax advantage, correspond to the definition transactions carried out for no commercial reasons other than a tax advantage, or is it broader or more restrictive than that definition?
2) Μπορεί να θεωρηθεί, προς τον σκοπό της επιβολής ΦΠΑ, κατάχρηση δικαιώματος (ή νομικής μορφής) η οποία έχει ως αποτέλεσμα των απώλεια κοινοτικών ιδίων πόρων προερχομένων από τον φόρο προστιθέμενης αξίας, η χωριστή σύναψη συμβάσεων χρηματοδοτικής μισθώσεως (leasing), χρηματοδοτήσεως,
(2) For the purposes of VAT, may there be considered to be an abuse of rights (or of legal form), with the consequent loss of Community own revenue accruing from value added tax, where contracts for leasing arrangements (locazione finanziaria), financing, insurance and intermediation contracts are concluded sepa-
Η Part Service υποστηρίζει ότι η υπό κρίση αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως είναι απαράδεκτη.
Part Service claims that the present reference for a preliminary ruling is inadmissible.
Τα υποβληθέντα ερωτήματα δεν έχουν καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης.
The questions referred bear no relation to the facts of the main action or its purpose.
Το υποβληθέν πρόβλημα είναι καθαρώς υποθετικής φύσεως και δεν σχετίζεται με κοινοτικές διατάξεις και/ή αρχές.
The problem raised is purely hypothetical and unrelated to Community law provisions and/or principles.
Εντούτοις, καμία από τις ανωτέρω προϋποθέσεις δεν συντρέχει εν προκειμένω.
However, none of those conditions is fulfilled in the present case.
Συγκεκριμένα, με την απόφαση περί παραπομπής, το αιτούν δικαστήριο, ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε διαφορά σχετική με τον ΦΠΑ, περιγράφει λεπτομερώς το πραγματικό και νομικό πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης.
In its order for reference the national court, which has a dispute in a VAT matter before it, describes in detail the factual and legal background of the dispute in the main proceedings.
Εν συνεχεία, ερωτά το Δικαστήριο όσον αφορά το εφαρμοστέο επί του ΦΠΑ κοινοτικό δίκαιο και, ειδικότερα, όσον αφορά την κοινοτικού δικαίου έννοια της «καταχρηστικής πρακτικής», προκειμένου να μπορέσει να κρίνει κατά πόσον η πράξη που αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης πρέπει να θεωρηθεί ότι συνιστά καταχρηστική πρακτική και, συνακόλουθα, κατά πόσον η πράξη αυτή πρέπει να υποβληθεί σε ΦΠΑ.
It then seeks the opinion of the Court on the Community law applicable to VAT, notably on the Community concept of ‘abusive practice’, in order to be in a position to assess whether the transaction, which is the subject of the dispute in the main proceedings, should be held to constitute such a practice and, accordingly, subject to VAT.
Επομένως, η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου την οποία ζητεί το αιτούν δικαστήριο έχει σχέση με το υποστατό και το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης και δεν είναι υποθετική.
The interpretation of Community law sought thus has a bearing on the facts and purpose of the dispute in the main proceedings and is not hypothetical.
Κατά συνέπεια, τα προδικαστικά ερωτήματα είναι παραδεκτά.
Consequently, the questions referred are admissible.
Με το πρώτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν η έκτη οδηγία έχει την έννοια ότι καταχρηστική πρακτική υφίσταται όταν η επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος αποτελεί τον κύριο σκοπό της επίμαχης πράξεως ή πράξεων ή, αντιθέτως, όταν η επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος αποτελεί τον μοναδικό επιδιωκόμενο σκοπό, χωρίς άλλον οικονομικό σκοπό.
By its first question the referring court asks, in essence, whether the Sixth Directive should be interpreted as meaning that there can be a finding of an abusive practice when the accrual of a tax advantage is the principal aim of the transaction or the transactions in question, or if such a finding can only be made if the accrual of that tax advantage constitutes the sole aim pursued, to the exclusion of other economic objectives.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης, αμφισβητούνται απαλλαγές πράξεων από τον ΦΠΑ και ότι, όσον αφορά αυτές ακριβώς τις απαλλαγές, το άρθρο 13 της έκτης οδηγίας επιβάλλει στα κράτη μέλη να διασφαλίζουν ότι «αποτρέπεται κάθε ενδεχόμενη φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή και κατάχρηση».
It must be observed that, in the context of the dispute in the main proceedings, the exemptions from VAT are under scrutiny and that, specifically in connection with those exemptions, Article 13 of the Sixth Directive requires Member States to ‘prevent… any possible evasion, avoidance or abuse’.
Με τις σκέψεις 74 και 75 της προαναφερθείσας αποφάσεως Halifax κ.λπ., το Δικαστήριο έκρινε, καταρχάς, ότι, στο πλαίσιο της ερμηνείας της έκτης οδηγίας, καταχρηστική πρακτική θεωρείται ότι υφίσταται όταν:
In paragraphs 74 and 75 of Halifax and Others, the Court first held that, in the context of interpreting the Sixth Directive, an abusive practice can be held to exist where:
— οι επίμαχες πράξεις, παρά την τυπική εφαρμογή των προϋποθέσεων που προβλέπουν οι σχετικές διατάξεις της έκτης οδηγίας και της εθνικής νομοθεσίας που μεταφέρει την οδηγία αυτή στο εσωτερικό δίκαιο, έχουν ως αποτέλεσμα την επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος του οποίου η χορήγηση θα αντέβαινε στον επιδιωκόμενο από τις διατάξεις αυτές σκοπό·
— the transactions concerned, notwithstanding formal application of the conditions laid down by the relevant provisions of the Sixth Directive and the national legislation transposing it, result in the accrual of a tax advantage the grant of which would be contrary to the purpose of those provisions;
— από ένα σύνολο αντικειμενικών στοιχείων προκύπτει ότι ο κύριος σκοπός των επίμαχων πράξεων είναι η επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος.
— it is apparent from a number of objective factors that the essential aim of the transactions concerned is to obtain a tax advantage.
Εν συνεχεία, το Δικαστήριο, κατά την παροχή στο αιτούν δικαστήριο διευκρινίσεων ικανών να το καθοδηγήσουν στην ερμηνεία του στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης, αναφέρθηκε εκ νέου, με τη σκέψη 81 της αποφάσεώς του, σε πράξεις οι οποίες έχουν ως κύριο σκοπό την επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος.
When, subsequently, it provided the referring court with details for guidance in interpreting the transactions in the case in the main proceedings, the Court once again referred, at paragraph 81, to transactions essentially seeking to obtain a tax advantage.
Επομένως, το Δικαστήριο επισημαίνοντας, με τη σκέψη 82 της ιδίας αποφάσεως, ότι, εν πάση περιπτώσει, ο μοναδικός σκοπός των επίμαχων στην κύρια δίκη πράξεων ήταν η επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος, δεν ανήγαγε το γεγονός αυτό σε προϋπόθεση της υπάρξεως καταχρηστικής πρακτικής, αλλά υπογράμμισε απλώς ότι, στο πλαίσιο της εκκρεμούς ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου διαφοράς, συνέτρεχαν μάλλον περισσότερες από τις κατ’ ελάχιστον όριο απαιτούμενες προϋποθέσεις για τη διαπίστωση της υπάρξεως καταχρηστικής πρακτικής.
Therefore, when it stated, in paragraph 82 of that judgment, that in any event, the transactions at issue had the sole purpose of obtaining a tax advantage, it was not establishing that circumstance as a condition for the existence of an abusive practice, but simply pointing out that, in the matter before the referring court in that case, the minimum threshold for classifying a practice as abusive had been passed.
Κατά συνέπεια, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η έκτη οδηγία έχει την έννοια ότι καταχρηστική πρακτική θεωρείται ότι υφίσταται οσάκις η επίτευξη φορολογικού πλεονεκτήματος αποτελεί τον κύριο σκοπό της επίμαχης πράξεως ή πράξεων.
The reply to the first question therefore is that the Sixth Directive must be interpreted as meaning that there can be a finding of an abusive practice when the accrual of a tax advantage constitutes the principal aim of the transaction or transactions at issue.
Με το δεύτερο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν πράξεις όπως οι επίμαχες στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης μπορούν να θεωρηθούν, προς τον σκοπό επιβολής ΦΠΑ, ως καταχρηστική πρακτική υπό την έννοια της έκτης οδηγίας.
By its second question the referring court asks, in essence, whether, for the purposes of the application of VAT, transactions such as those at issue in the dispute in the main proceedings can be considered to be an abusive practice under the Sixth Directive.
Καταρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η επιλογή στην οποία προβαίνει ο επιχειρηματίας μεταξύ απαλλασσομένων πράξεων και φορολογουμένων πράξεων ενδέχεται να βασίζεται σε ένα σύνολο στοιχείων, ιδίως δε σε εκτιμήσεις φορολογικής φύσεως αναγόμενες στο αντικειμενικό σύστημα του ΦΠΑ.
By way of a preliminary point, it must be recalled that a trader’s choice between exempt transactions and taxable transactions may be based on a range of factors, including tax considerations relating to the VAT system.
Οσάκις ο υποκείμενος στον φόρο μπορεί να επιλέξει μεταξύ δύο πράξεων, η έκτη οδηγία δεν του επιβάλλει να επιλέξει αυτήν που συνεπάγεται την καταβολή του υψηλότερου ποσού ΦΠΑ.
Where the taxable person chooses one of two transactions, the Sixth Directive does not require him to choose the one which involves paying the highest amount of VAT.
Αντιθέτως, ο υποκείμενος στον φόρο δικαιούται να επιλέξει να διαμορφώσει τη δραστηριότητά του έτσι ώστε να μειώσει τη φορολογική οφειλή του (απόφαση Halifax κ.λπ., προαναφερθείσα, σκέψη 73).
On the contrary, taxpayers may choose to structure their business so as to limit their tax liability (Halifax and Others, paragraph 73).
Πάντως, οσάκις μία πράξη περιλαμβάνει περισσότερες παροχές, τίθεται το ερώτημα αν η πράξη αυτή πρέπει να θεωρηθεί ως ενιαία πράξη ή ως περισσότερες αυτοτελείς και ανεξάρτητες παροχές, οι οποίες πρέπει να εξεταστούν χωριστά η κάθε μία.
Nevertheless, when a transaction involves the supply of a number of services, the question arises whether it should be considered to be a single transaction or as several individual and independent supplies of services requiring separate assessment.
I-973, σκέψη 27, και της 27ης Οκτωβρίου 2005, C-41/04, Levob Verzekeringen και OV Bank, Συλλογή 2005, σ. I-9433, σκέψη 18).
That question is of particular importance, for VAT purposes, for applying the rate of tax or the exemption provisions in the Sixth Directive (see Case C-349/96 CPP [1999] ECR I-973, paragraph 27, and Case C-41/04 Levob Verzerkeringen and OV Bank [2005] ECR I-9433, paragraph 18).
Συναφώς, από το άρθρο 2 της έκτης οδηγίας προκύπτει ότι κάθε πράξη πρέπει συνήθως να θεωρείται χωριστή και ανεξάρτητη (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις CPP, σκέψη 29, και Levob Verzekeringen και OV Bank, σκέψη 20).
In that regard it follows from Article 2 of the Sixth Directive that every transaction must normally be regarded as distinct and independent (see CPP, paragraph 29 and Levob Verzerkeringen and OV Bank, paragraph 20).
Εντούτοις, όταν υπάρχουν περισσότερες της μιας παροχές, οι οποίες είναι τυπικά χωριστές και θα μπορούσαν να παρασχεθούν αυτοτελώς και, ως εκ τούτου, να φορολογηθούν ή να απαλλαγούν του φόρου αυτοτελώς, οι παροχές αυτές πρέπει, υπό ορισμένες περιστάσεις, να θεωρούνται ως ενιαία πράξη, όταν δεν είναι ανεξάρτητες.
However, in certain circumstances, several formally distinct services, which could be supplied separately and thus give rise, in turn, to taxation or exemption, must be considered to be a single transaction when they are not independent.
Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, οσάκις κατόπιν μιας απλώς αντικειμενικής αναλύσεως διαπιστώνεται ότι ένα ή περισσότερα στοιχεία συνιστούν την κύρια παροχή, ενώ το άλλο ή τα άλλα στοιχεία συνιστούν μία ή περισσότερες παρεπόμενες παροχές, οι οποίες, από πλευράς φορολογίας, ακολουθούν την τύχη της κύριας παροχής (βλ., υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσες αποφάσεις CPP, σκέψη 30, καθώς και Levob Verzekeringen και OV Bank, σκέψη 21).
Such is the case for example, where, in the course of a purely objective analysis, it is found that there is a single supply in cases where one or more elements are to be regarded as constituting the principal service, whilst one or more elements are to be regarded, by contrast, as ancillary services which share the tax treatment of the principal service (see, to that effect, CPP, paragraph 30, and Levob Verzerkeringen and OV Bank, paragraph 21).