natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι οι ΕΚΑ διαθέτουν ευρεία εξουσία παρεμβάσεως στις διάφορες πτυχές της τιμολόγησης για την παροχή αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό βρόχο, η οποία φθάνει μέχρι την τροποποίηση των τιμών και συνεπώς των προτεινομένων τιμολογίων.
It is apparent from those provisions that the NRAs have broad discretion to intervene in the various pricing aspects for the provision of unbundled access to the local loop, including the discretion to change prices, and thus the proposed tariffs.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με την αρχή που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2887/2000, το επίπεδο των τιμών της αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό βρόχο πρέπει να καθορίζεται με βάση το πραγματικό κόστος, ήτοι το ήδη καταβληθέν κόστος και το προβλεπόμενο κόστος με τα οποία επιβαρύνεται ο κοινοποιημένος φορέας εκμετάλλευσης.
In that regard, in accordance with the principle laid down in Article 3(3) of Regulation No 2887/2000, the level of rates for unbundled access to the local loop must be set on the basis of actual costs, namely the historic and forwardlooking costs incurred by the notified operator.
Υπό τις συνθήκες αυτές, από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η ευρεία εξουσία που αναγνωρίζει ο κανονισμός 2887/2000 στις ΕΚΑ, όσον αφορά την εκτίμηση των τιμολογιακών πτυχών της αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό βρόχο, αφορά και την εκτίμηση του κόστους με το οποίο έχει επιβαρυνθεί ο κοινοποιημένος φορέας εκμετάλλευσης.
In those circumstances, it follows that the broad discretion granted by Regulation No 2887/2000 to the NRAs as regards the assessment of pricing aspects of unbundled access to the local loop also concerns the evaluation of the costs incurred by the notified operator.
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ευρεία εξουσία την οποία διαθέτουν οι ΕΚΑ βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 2887/2000 αφορά και το κόστος που λαμβάνεται υπόψη, όπως είναι οι τόκοι που συνδέονται με το επενδεδυμένο κεφάλαιο και οι αποσβέσεις των παγίων στοιχείων του ενεργητικού, η βάση υπολογισμού του κόστους αυτού, καθώς και τα υποδείγματα λογιστικής δικαιολόγησης του εν λόγω κόστους.
Therefore, it must be held that the broad discretion enjoyed by the NRAs under Article 4(2) of Regulation No 2887/2000 also relates to the costs taken into account, such as interest on invested capital and depreciation of fixed assets, the calculation basis of those costs and the costaccounting models used to prove them.
Περαιτέρω, πρέπει να διευκρινιστεί ότι από τις διατάξεις του άρθρου 4, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού προκύπτει επίσης ότι, στο πλαίσιο των ευρειών εξουσιών που τους αναγνωρίζουν οι διατάξεις αυτές, οι ΕΚΑ διαθέτουν επίσης αρμοδιότητες για να κινήσουν τη διαδικασία ελέγχου της τιμολόγησης της αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό βρόχο, υπό την έννοια ότι μπορούν να ζητούν πληροφορίες αφορώσες, μεταξύ άλλων, το καταβληθέν κόστος στο πλαίσιο της εφαρμογής της αρχής του υπολογισμού των τιμών με βάση το κόστος.
In addition, it is also apparent from Article 4(2) of that regulation that, in the context of the broad discretion granted to them by those provisions, the NRAs are also entrusted with the power to conduct proceedings to control the pricing for unbundled access to the local loop in that they may request information concerning, inter alia, costs incurred in applying the principle that rates for access to the local loop are to be set on the basis of costorientation.
Επομένως, ο κανονισμός 2887/2000 παρέχει στις ΕΚΑ όχι μόνον ευρεία εξουσία, αλλά και κατάλληλα μέσα που τους παρέχουν τη δυνατότητα να εξετάζουν κατά τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο την καλή εφαρμογή της αρχής την οποία προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού.
It follows that Regulation No 2887/2000 grants the NRAs not only broad discretion, but also the appropriate means to enable them to examine, in the most effective way, the correct application of the principle laid down in Article 3(3) of that regulation.
Επομένως, στο τρίτο ερώτημα, υπό ε΄, πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι από τις διατάξεις του άρθρου 4, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 2887/2000 προκύπτει ότι, κατά την εξέταση των τιμών των κοινοποιημένων φορέων εκμετάλλευσης για την παροχή αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό τους βρόχο με γνώμονα την αρχή της τιμολόγησης την οποία προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, οι ΕΚΑ διαθέτουν ευρεία εξουσία καλύπτουσα την εκτίμηση των διαφόρων πτυχών των τιμολογίων αυτών, η οποία εκτείνεται μέχρι την τροποποίηση των τιμών και συνεπώς των προτεινομένων τιμολογίων.
The answer to Question 3(e) must therefore be that it is apparent from Article 4(1) and (2) of Regulation No 2887/2000 that, when examining the rates of notified operators for the provision of unbundled access to their local loop in light of the pricing principle laid down in Article 3(3) of that regulation, the NRAs have a broad discretion concerning the assessment of the various aspects of those tariffs, including the discretion to change prices, and thus the proposed tariffs.
Η ευρεία αυτή εξουσία αφορά επίσης το κόστος που έχουν καταβάλει οι κοινοποιημένοι φορείς εκμετάλλευσης, όπως είναι οι τόκοι που συνδέονται με το επενδεδυμένο κεφάλαιο και οι αποσβέσεις των παγίων στοιχείων του ενεργητικού, η βάση υπολογισμού αυτών, καθώς και τα υποδείγματα λογιστικής δικαιολόγησης του εν λόγω κόστους.
That broad discretion also relates to the costs incurred by notified operators, such as interest on invested capital and depreciation of fixed assets, the calculation basis of those costs and the costaccounting models used to prove them.
Επί του τρίτου ερωτήματος, υπό δ΄, στ΄, ζ΄ και η΄, που αφορά τις διαδικαστικές πτυχές που συνδέονται με την εφαρμογή της αρχής του υπολογισμού των τιμών της αδεσμο­ποίητης πρόσβασης στον τοπικό βρόχο με βάση το κόστος
Question 3(d) and (f) to (h): the procedural aspects related to the application of the principle that rates for access to the local loop are to be set on the basis of costorientation
Το αιτούν δικαστήριο καλεί το Δικαστήριο, πρώτον, να λάβει θέση επί του εύρους του δικαστικού ελέγχου όσον αφορά τις διατάξεις των ΕΚΑ σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της τιμολόγησης που διατυπώνεται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2887/2000.
The national court requests the Court of Justice, first, to rule on the scope of the review by the courts of decisions of the NRAs concerning the application of the pricing principle laid down in Article 3(3) of Regulation No 2887/2000.
Δεύτερον, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί σχετικά με τη δυνατότητα των τηλεπικοινωνιακών φορέων εκμετάλλευσης που εμπίπτουν στην κατηγορία των δικαιούχων κατά τον κανονισμό 2887/2000, ήτοι των τρίτων ανταγωνιστών που δραστηριοποιούνται στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, να μπορούν να προσβάλουν δικαστικώς τις αποφάσεις των ΕΚΑ που εγκρίνουν τις τιμές των κοινοποιημένων φορέων εκμετάλλευσης για την παροχή αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό τους βρόχο.
Second, the national court requests the Court of Justice to give a ruling on whether telecommunications operators falling within the category which Regulation No 2887/2000 classes as beneficiaries, namely competing third parties operating in the telecommunications sector, are able to challenge before the courts decisions of the NRAs authorising the tariffs of notified operators for the provision of unbundled access to their local loop.
Στο πλαίσιο αυτό τίθεται, τρίτον και τέλος, το ερώτημα σχετικά με το ποιος φέρει, ιδίως σε μια ένδικη διαδικασία ή ακόμη και κατά τη διαδικασία εποπτείας που προβλέπει το άρθρο 4 του κανονισμού 2887/2000, το βάρος αποδείξεως της τηρήσεως της αρχής του υπολογισμού των τιμών της αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό βρόχο με βάση το κόστος στην οποία αναφέρεται το άρθρο 3, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού.
Third and finally, it asks, in that context, who is to bear, in particular in court proceedings or the supervisory procedure laid down in Article 4 of Regulation No 2887/2000, the burden of proving that the principle that rates for access to the local loop are to be set on the basis of costorientation referred to in Article 3(3) of that regulation has been respected.
Επί του τρίτου ερωτήματος, υπό δ΄, που αφορά το εύρος του δικαστικού ελέγχου
Question 3(d): the scope of the review by the courts
Επιβάλλεται εκ προοιμίου η διαπίστωση ότι ούτε ο κανονισμός 2887/2000 ούτε οι οδηγίες του ΠΚΠ προβλέπουν εναρμόνιση των εθνικών κανόνων που αφορούν τις εφαρμοστέες ένδικες διαδικασίες ούτε, στο πλαίσιο αυτό, το εύρος του δικαστικού ελέγχου ανάλογα με την περίπτωση.
It should be pointed out at the outset that neither Regulation No 2887/2000 nor the directives of the FRF envisage harmonisation of the national rules concerning the applicable court proceedings or, in that regard, the scope of any review by the courts.
Συναφώς, η Γερμανική Κυβέρνηση, η Bundesrepublik Deutschland, ως διάδικος της κύριας δίκης, και η Deutsche Telekom αντλούν επιχειρήματα από τη νομολογία σύμφωνα με την οποία, οσάκις το κοινοτικό δίκαιο αναγνωρίζει στα θεσμικά όργανα της Κοινότητας ευρεία εξουσία εκτιμήσεως λόγω των πολύπλοκων οικονομικών εκτιμήσεων που πραγματοποιούν στον οικείο τομέα, ο ενδεχόμενος έλεγχος του κοινοτικού δικαστή πρέπει να περιορίζεται στην εξέταση του αν τα επίμαχα μέτρα είναι πλημμελή λόγω πρόδηλης πλάνης ή καταχρήσεως εξουσίας ή του αν το οικείο θεσμικό όργανο υπερέβη προδήλως τα όρια της εξουσίας του εκτιμήσεως (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 21ης Ιανουαρίου 1999, C-120/97, Upjohn, Συλλογή
The German Government, the Bundesrepublik Deutschland, as party to the main proceedings, and Deutsche Telekom base their argument on the caselaw according to which, when Community law grants the Community institutions a wide measure of discretion by reason of complex economic assessments which they carry out in the field at issue, any review by the Community judicature must be limited to verifying that the measures in dispute are not vitiated by a manifest error or a misuse of powers, or that the institution in question did not clearly exceed the bounds of its
1999, σ.
JUDGMENT OF 24. 4.
Με την κατ’ αναλογία μεταφορά της νομολογίας αυτής στην υπόθεση της κύριας δίκης, υποστηρίζεται ότι οι εκτιμήσεις που πραγματοποιούν οι ΕΚΑ όσον αφορά την εφαρμογή της αρχής της τιμολόγησης που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2887/2000, ήτοι οι εκτιμήσεις που αφορούν το κόστος που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, τον υπολογισμό του και τη λογιστική δικαιολόγηση του κόστους αυτού στην περίπτωση πλασματικής εκτίμησης των τοπικών τηλεπικοινωνιακών υποδομών, συνιστούν πολύπλοκες οικονομικές εκτιμήσεις και, κατά συνέπεια, ο έλεγχος του εθνικού δικαστηρίου πρέπει να είναι επίσης περιορισμένος.
By transposing that caselaw by analogy to the case in the main proceedings, it is claimed that the assessments made by the NRAs concerning the application of the pricing principle laid down in Article 3(3) of Regulation No 2887/2000, namely those concerning the costs to be taken into account, their method of calculation and the accounting evidence of those costs in the case of the fictitious valuation of the local telecommunications infrastructures, constitute complex economic assessments and, consequently, the review by the national courts should also be limited.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, ελλείψει σχετικής κοινοτικής ρυθμίσεως, απόκειται στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους να ορίσει τα αρμόδια δικαστήρια και να θεσπίσει τους δικονομικούς κανόνες ασκήσεως των ενδίκων βοηθημάτων που αποσκοπούν στην κατοχύρωση της προστασίας των δικαιωμάτων τα οποία οι ιδιώτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο, υπό την προϋπόθεση, αφενός, ότι οι κανόνες αυτοί δεν είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που αφορούν παρόμοια ένδικα βοηθήματα της εσωτερικής έννομης τάξεως (αρχή της ισοδυναμίας) και, αφετέρου, ότι δεν καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που χορηγεί η κοινοτική έννομη τάξη (αρχή της αποτελεσματικότητας) (βλ. αποφάσεις της 17ης Ιουνίου 2004, C-30/02, Recheio — Cash & Carry, Συλλογή 2004, σ. I-6051, σκέψη 17, και της 7ης Ιουνίου 2007, C-222/05 έως C-225/05, van der Weerd κ.λπ., Συλλογή 2007, σ. I-4233, σκέψη 28 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). 167
In that regard, according to the caselaw, in the absence of relevant Community rules it is for the domestic legal system of each Member State to designate the courts and tribunals having jurisdiction and to lay down the detailed procedural rules governing actions for safeguarding rights which individuals derive from Community law, provided, first, that such rules are not less favourable than those governing similar domestic actions (principle of equivalence) and, secondly, that they do not render in practice impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law (principle of effectiveness) (see Case C-30/02 Recheio — Cash & Carry [2004] ECR I-6051, paragraph 17, and Joined Cases C-222/05 to C-225/05 van der Weerd and Others [2007] ECR I-4233, paragraph 28 and the caselaw cited). 167
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να τονιστεί ότι, όπως ορθώς υποστηρίζει η Arcor και, σε γενικότερο πλαίσιο, η Λιθουανική Κυβέρνηση, από την ενδέκατη αιτιολογική σκέψη και από τα άρθρα 3, παράγραφοι 2 και 3, και 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 2887/2000 προκύπτει ότι οι ΕΚΑ πρέπει να εξασφαλίζουν την εφαρμογή των τιμών της αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό βρόχο υπό διαφανείς, δίκαιες και μη συνεπαγόμενες διακρίσεις συνθήκες.
In that regard, it needs to be pointed out that, as rightly submitted by Arcor and, more generally, the Lithuanian Government, it is apparent from recital 11 in the preamble to Regulation No 2887/2000 as well as Articles 3(2) and (3) and 4(3) of that regulation that the NRAs must ensure the application of rates for access to the local loop in transparent, fair and non-discriminatory conditions.
Επομένως, εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να διασφαλίσει την τήρηση των υποχρεώσεων που προκύπτουν από τον κανονισμό 2887/2000 όσον αφορά την αδεσμοποίητη πρόσβαση στον τοπικό βρόχο σύμφωνα με κανόνες σύμφωνους προ την αρχή της τιμολόγησης που προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, τούτο δε υπό τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις.
It is thus the task of the national courts to ensure compliance with the obligations resulting from Regulation No 2887/2000 regarding unbundled access to the local loop by means of procedures consistent with the pricing principle laid down in Article 3(3) of that regulation, and in accordance with the conditions referred to above.
Επομένως, το κοινοτικό δίκαιο δεν προβλέπει κανένα κανόνα σύμφωνα με τον οποίο τα κράτη μέλη πρέπει να προβλέπουν τη θέσπιση ενός συγκεκριμένου τρόπου ελέγχου όσον αφορά τις αποφάσεις των ΕΚΑ σχετικά με τις τιμές του κοινοποιημένου φορέα εκμετάλλευσης για την πρόσβαση στον τοπικό του βρόχο.
It follows that Community law does not lay down any rule requiring the Member States to put in place a specific means of review with respect to decisions of the NRAs concerning the rates of notified operators for access to their local loops.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι στο τρίτο ερώτημα, στοιχείο δ΄, πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι στα κράτη μέλη εναπόκειται αποκλειστικά, στο πλαίσιο της δικονομικής αυτοτέλειας που διαθέτουν, να καθορίζουν, τηρουμένων των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας της δικαστικής προστασίας, το αρμόδιο δικαστήριο, τη φύση της διαφοράς και, κατά συνέπεια, τους κανόνες που διέπουν τον έλεγχο του δικαστηρίου όσον αφορά τις αποφάσεις των ΕΚΑ σχετικά με την έγκριση των τιμών των κοινοποιημένων φορέων εκμετάλλευσης για την αδεσμοποίητη πρόσβαση στον τοπικό τους βρόχο.
It follows from all of the above considerations that the answer to Question 3(d) must be that it is a matter solely for the Member States, within the context of their pro -cedural autonomy, to determine, in accordance with the principles of equivalence and effectiveness of judicial protection, the competent court, the nature of the dispute and, consequently, the detailed rules of judicial review with respect to decisions of the NRAs concerning the authorisation of the rates of notified operators for unbundled access to their local loop.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το εθνικό δικαστήριο πρέπει να εξασφαλίζει ότι τηρούνται πράγματι οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από τον κανονισμό 2887/2000 όσον αφορά την αδεσμοποίητη πρόσβαση στον τοπικό βρόχο, σύμφωνα με κανόνες σύμφωνους προς την αρχή της τιμολόγησης την οποία προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, τούτο δε υπό διαφανείς, δίκαιες και μη συνεπαγόμενες διακρίσεις συνθήκες.
In those circumstances, the national courts must ensure that the obligations resulting from Regulation No 2887/2000 regarding unbundled access to the local loop by means of procedures consistent with the pricing principle laid down in Article 3(3) of that regulation are in fact complied with in transparent, fair and non-discriminatory conditions.
Επί του τρίτου ερωτήματος, υπό στ΄, σχετικά με το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής κατά των αποφάσεων των ΕΚΑ που αφορούν τις τιμές των κοινοποιημένων φορέων εκμετάλλευσης για τη αδεσμοποίητη πρόσβαση στον τοπικό τους βρόχο
Question 3(f): the right to appeal against decisions of the NRAs regarding the rates of notified operators for unbundled access to their local loop
Στο πλαίσιο του τρίτου ερωτήματος, υπό στ΄, το Δικαστήριο καλείται, κατ’ ουσίαν, να εξετάσει αν οι δικαιούχοι κατά την έννοια του κανονισμού 2887/2000 μπορούν να προσβάλλουν τις αποφάσεις των ΕΚΑ που εγκρίνουν τις τιμές των κοινοποιημένων φορέων εκμετάλλευσης για την αδεσμοποίητη πρόσβαση στον τοπικό τους βρόχο, στηριζόμενοι στις απαιτήσεις που απορρέουν από τον υπολογισμό των τιμών με βάση το κόστος.
By Question 3(f) the Court of Justice is essentially invited to consider whether beneficiaries within the meaning of Regulation No 2887/2000 may challenge the decisions of the NRAs authorising the rates of notified operators for unbundled access to their local loop by virtue of the requirements regarding the costorientation of rates.
Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό, πρέπει να εξεταστεί το κανονιστικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 3, παράγραφος 3, του κανονισμού 2887/2000.
In order to answer that question it is necessary to examine the regulatory framework to which Article 3(3) of Regulation No 2887/2000 belongs.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387/ΕΟΚ, τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι, σε εθνικό επίπεδο, υπάρχουν κατάλληλοι μηχανισμοί βάσει των οποίων ένα μέρος που θίγεται από την απόφαση της ΕΚΑ έχει δικαίωμα να προσφεύγει σε φορέα ανεξάρτητο των εμπλεκομένων μερών.
In that regard, according to the wording of Article 5a(3) of Directive 90/387, Member States are to ensure that suitable mechanisms exist at national level under which a party affected by a decision of the NRA has a right of appeal to a body independent of the parties involved.
Η εν λόγω διάταξη απορρέει από την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, η οποία συνιστά γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου και απορρέει από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών και η οποία προβλέπεται στα άρθρα 6 και 13 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που υπεγράφη στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, και δυνάμει της οποίας τα δικαστήρια των κρατών μελών οφείλουν να διασφαλίζουν τη δικαστική προστασία των δικαιωμάτων που οι ιδιώτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2008, C-426/05, Tele2 Telecommunication, Συλλογή 2008, σ. I-685, σκέψη 30 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
That provision is an expression of the principle of effective judicial protection, which is a general principle of Community law stemming from the constitutional traditions common to the Member States and which has been enshrined in Articles 6 and 13 of the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms, signed in Rome on 4 November 1950, pursuant to which it is for the courts of the Member States to ensure judicial protection of an individual’s rights under Community law (see, by way of analogy, Case C-426/05 Tele2 Telecommunication [2008] ECR I-685, paragraph 30 and the caselaw cited).
Δεδομένου ότι μια απόφαση της ΕΚΑ που λαμβάνεται σε σχέση με το άρθρο 4 του κανονισμού 2887/2000 εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 90/387, το άρθρο 5α, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας απαιτεί να προβλέπει το εθνικό δίκαιο κατάλληλους μηχανισμούς που να παρέχουν τη δυνατότητα στο «μέρος που θίγεται» από την απόφαση αυτή να προσφεύγει σε ανεξάρτητο φορέα.
Given that a decision of the NRA taken in relation to Article 4 of Regulation No 2887/2000 falls within the scope of Directive 90/387, Article 5a(3) of that dir -ective requires that national law provides for suitable mechanisms under which the ‘party affected’ by that decision has a right of appeal to an independent body.
Η εγγύηση αυτή ισχύει τόσο για τον αποδέκτη της εν λόγω αποφάσεως όσο και για τους δικαιούχους κατά την έννοια του κανονισμού 2887/2000.
That guarantee applies to both the addressee of that decision and the beneficiaries within the meaning of Regulation No 2887/2000.
Όσον αφορά το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής εκ μέρους των τρίτων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ένας δικαιούχος, ο οποίος δεν είναι αποδέκτη αποφάσεως της
As regards the right of appeal of third parties, it must be held that, since a beneficiary is not the addressee of a decision of the NRA, he acquires the status of ‘party affected’
ΕΚΑ, αποκτά την ιδιότητα του «θιγομένου μέρους» όταν τα δικαιώματά του θίγονται δυνητικά από μια τέτοια απόφαση λόγω, αφενός, του περιεχομένου της και, αφετέρου, της δραστηριότητας που ασκεί ή σκοπεύει να ασκήσει το μέρος αυτό (βλ., κατ’ αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Tele2 Telecommunication, σκέψη 39).
ARCOR when his rights are potentially affected by such a decision by reason of its content and the activity exercised or envisaged by that party (see, by way of analogy, Tele2 Telecommunication, paragraph 39).
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Arcor, δεδομένου ότι συνήψε με τον κοινοποιημένο φορέα εκμετάλλευσης σύμβαση σχετικά με την πρόσβαση στους τοπικούς βρόχους, αποτελεί θιγόμενο μέρος κατά την έννοια του άρθρου 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387, λόγω του ότι μια απόφαση της ΕΚΑ σχετική με τις απαιτήσεις που απορρέουν από τον υπολογισμό των τιμών της αδεσμοποίητης πρόσβασης στον τοπικό βρόχο με βάση το κόστος θίγει οπωσδήποτε τα δικαιώματά της ως μέρους μιας τέτοιας συμβάσεως.
In the case in the main proceedings, it must be found that Arcor, having concluded with the notified operator a contract concerning access to the local loops, is a party affected within the meaning of Article 5b(3) of Directive 90/387, because a decision of the NRA concerning the requirements regarding the costorientation of rates for unbundled access to the local loop necessarily affects its rights as a party to such a contract.
Ωστόσο, πρέπει να διευκρινιστεί ότι ένας τέτοιος συμβατικός δεσμός, όπως αυτός που υφίσταται στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεν απαιτείται για να θίγονται δυνητικά από μια τέτοια απόφαση τα δικαιώματα ενός δικαιούχου.
However, the Court points out that a contractual link such as the one in the case in the main proceedings is not required for the rights of a beneficiary to be potentially affected by such a decision.