natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επομένως, για τη μελλοντική θέσπιση τόσο του κοινού ελάχιστου καταλόγου των τρίτων χωρών που θεωρούνται ως ασφαλείς χώρες καταγωγής όσο και του κοινού καταλόγου των ασφαλών ευρωπαϊκών τρίτων χωρών (οι οποίοι θα αποκαλούνται από κοινού στο εξής «κατάλογοι ασφαλών χωρών») πρέπει να εφαρμοστεί η διαδικασία συναποφάσεως.
Therefore, the subsequent adoption of the minimum common list of third countries regarded as safe countries of origin and the common list of European safe third countries (together: ‘the lists of safe countries’) should proceed in accordance with the co-decision procedure.
Κατά συνέπεια, με τις επίδικες διατάξεις, το Συμβούλιο έθεσε παρανόμως, σε πράξη του παράγωγου δικαίου, τις νομικές βάσεις που του παρέχουν τη δυνατότητα να προχωρήσει στη θέσπιση των καταλόγων ασφαλών χωρών εφαρμόζοντας μια διαδικασία που απαιτεί απλώς και μόνον τη διαβούλευση με το Κοινοβούλιο.
By the contested provisions, the Council therefore unlawfully made use, in an act of secondary legislation, of legal bases enabling it to adopt the lists of safe countries by way of a procedure requiring only the consultation of the Parliament.
Δημιουργώντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια νομική βάση με πράξη του παράγωγου δικαίου, το Συμβούλιο επιφυλάσσει στον εαυτό του την εξουσία να νομοθετήσει στον οικείο τομέα.
According to the Parliament, by creating a secondary legal basis in this way, the Council ‘reserved to itself a right to legislate’.
Εντούτοις, καμία διάταξη της Συνθήκης δεν προβλέπει ότι το Συμβούλιο μπορεί, εκτός του πλαισίου των υφιστάμενων διαδικασιών εκδόσεως νομοθετικών, κανονιστικών ή εκτελεστικών πράξεων, να δημιουργεί νέες νομικές βάσεις για τη θέσπιση νομοθετικών ή κανονιστικών διατάξεων του παράγωγου δικαίου.
However, nowhere does the Treaty provide for the Council to be able to establish new legal bases for the purposes of the adoption of secondary legislation outside the existing procedures for the adoption of legislative acts and implementing measures.
Το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι η ενδεχόμενη ύπαρξη πρακτικής του Συμβουλίου συνιστάμενης στη δημιουργία νομικών βάσεων με πράξεις του παράγωγου δικαίου δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογητικό λόγο.
The Parliament takes the view that the possible existence of a Council practice of establishing secondary legal bases cannot serve as justification.
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, παραπέμποντας στην απόφαση του Δικαστηρίου της 23ης Φεβρουαρίου 1988, 68/86, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1988, σ.
Referring to the judgment of the Court in Case 68/86 United Kingdom v Council [1988] ECR 855, the Parliament submits that, in the field of legislation, the Treaty applies and it is not possible to alter the procedures it lays down.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι νομικές βάσεις που περιέχονται στις επίδικες διατάξεις του παράγωγου δικαίου είναι παράνομες.
The Commission takes the view that the secondary legal bases contained in the contested provisions are unlawful.
Ο κοινοτικός νομοθέτης δεν έχει την ευχέρεια να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο ασκεί τις αρμοδιότητές του.
The Community legislature does not have the option of choosing the manner in which it exercises its powers.
Τα κοινοτικά όργανα οφείλουν να ενεργούν εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που τους απονέμουν οι Συνθήκες, οι οποίες και μόνον ορίζουν τις διαδικασίες εκδόσεως κανονιστικών πράξεων.
The institutions may act only within the limits of the powers conferred upon them by the Treaties, which alone determine the procedures for the adoption of legislative acts.
Κατά την Επιτροπή, οι επίδικες διατάξεις δεν μπορούν να θεωρηθούν ως διατάξεις με τις οποίες το Συμβούλιο επιφυλάσσει στον εαυτό του την άσκηση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων δυνάμει του άρθρου 202, τρίτη περίπτωση, ΕΚ.
According to the Commission, the contested provisions cannot be regarded as reservations of the right to exercise implementing power, available to the Council on the basis of the third indent of Article 202 EC.
Οι επίδικες διατάξεις συνιστούν διπλή καταστρατήγηση διαδικασίας, σε σχέση, πρώτον, με τον προβλεπόμενο από το άρθρο 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 1, στοιχείο δ΄, ΕΚ κανόνα της ομοφωνίας που ίσχυε κατά τον χρόνο εκδόσεως της οδηγίας 2005/85 και, δεύτερον, με τη διαδικασία συναποφάσεως, η οποία πρόκειται να αντικαταστήσει τον κανόνα αυτόν, μόλις θεσπιστεί κοινοτική νομοθεσία περί καθορισμού των κοινών κανόνων και των βασικών αρχών που διέπουν την πολιτική της Ένωσης σε θέματα ασύλου.
The contested provisions constitute a twofold procedural abuse: first, in relation to the unanimity rule laid down in point 1(d) of the first paragraph of Article 63 EC at the time of the adoption of Directive 2005/85 and, second, in relation to the co-deci-sion procedure which must replace that rule once Community legislation is adopted which defines the common rules and basic principles governing asylum policy.
Το Συμβούλιο ισχυρίζεται, αντιθέτως, ότι καμία διάταξη της Συνθήκης EK δεν απαγορεύει να δημιουργείται με πράξη του παράγωγου δικαίου, η οποία έχει εκδοθεί σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπει η εφαρμοστέα γι’ αυτή νομική βάση, μια νέα νομική βάση προς τον σκοπό ιδίως της μεταγενέστερης θεσπίσεως νομοθετικών ή κανονιστικών διατάξεων στον οικείο τομέα μέσω απλουστευμένης διαδικασίας λήψεως αποφάσεως.
The Council submits that, on the contrary, nothing in the EC Treaty precludes an act adopted in accordance with the procedure laid down by the applicable legal basis from creating a secondary legal basis for the purposes, inter alia, of the subsequent adoption of a legislative act in that area by means of a simplified decision-making procedure.
Κατά το Συμβούλιο, η δημιουργία νομικών βάσεων με πράξεις του παράγωγου δικαίου συνιστά παγιωμένη νομοθετική τεχνική, όπως προκύπτει από πλήθος κοινοτικών πράξεων.
According to the Council, the use of secondary legal bases is an established legislative technique, which is illustrated in numerous Community acts.
Το μοναδικό συμπέρασμα που συνάγεται από την προαναφερθείσα απόφαση Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου είναι ότι η περιεχόμενη σε πράξη του παράγωγου δικαίου νομική βάση δεν πρέπει να καθιστά πιο περίπλοκη τη διαδικασία που προβλέπει η Συνθήκη, πράγμα που δεν συμβαίνει με τη διαδικασία την οποία θεσπίζει η οδηγία 2005/85.
The only lesson to be drawn from the judgment in United Kingdom v Council is that a secondary legal basis cannot result in the procedure laid down by the Treaty becoming more cumbersome, which is not the case as regards the procedure introduced by Directive 2005/85.
Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, ήταν αναγκαία η δημιουργία νομικής βάσεως με πράξη του παράγωγου δικαίου, καθόσον τούτο δεν απαγορεύεται από το άρθρο 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ.
The Council takes the view that the circumstances of the case called for recourse to be had to a secondary legal basis, and that the first indent of Article 67(5) EC did not preclude this.
Οι κατάλογοι ασφαλών χωρών συνιστούν μέτρα που εμπίπτουν σε έναν τομέα ο οποίος χαρακτηρίζεται τόσο από τις έντονες πολιτικές ευαισθησίες των κρατών μελών όσο και από την πρακτική ανάγκη ταχείας και αποτελεσματικής αντιδράσεως στις μεταβολές καταστάσεων που συντελούνται στα οικεία τρίτα κράτη.
The instruments constituted by the lists of safe countries fall within an area characterised both by great political sensitivity on the part of the Member States, and by the practical need to react quickly and effectively to changes in the situation of the third countries in question.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, τα μέτρα αυτά μπορούν να χρησιμοποιούνται αποτελεσματικά μόνον αν για τη θέσπιση και τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις τους ακολουθείται μια διαδικασία όπως η προβλεπόμενη από τις επίδικες διατάξεις.
In fact, those instruments cannot be used effectively unless they are adopted and subsequently amended by means of a procedure such as that introduced by the contested provisions.
Το Συμβούλιο αμφισβητεί τον ισχυρισμό ότι οι νομικές βάσεις που περιέχονται στις επίδικες διατάξεις του παράγωγου δικαίου έρχονται σε αντίθεση με τη διαδικασία συναποφάσεως που προβλέπει το άρθρο 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ.
The Council denies that the secondary legal bases contained in the contested provisions conflict with the co-decision procedure provided for in the first indent of Article 67(5) EC.
Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται υπό τη διπλή προϋπόθεση, αφενός, ότι η προς έκδοση πράξη στηρίζεται στο άρθρο 63, πρώτο εδάφιο, σημεία 1 ή 2, στοιχείο α΄, ΕΚ και, αφετέρου, ότι το Συμβούλιο έχει θεσπίσει κοινοτική νομοθεσία περί καθορισμού των κοινών κανόνων και των βασικών αρχών που διέπουν τον οικείο τομέα.
That provision is applicable only on the twofold condition that the act to be adopted is founded on points 1 or 2(a) of the first paragraph of Article 63 EC and that the Council has previously adopted Community legislation defining the common rules and basic principles governing the issue.
Όσον αφορά την πρώτη από τις προϋποθέσεις αυτές, το Συμβούλιο επισημαίνει, κατ’ ουσίαν, ότι οι κατάλογοι των ασφαλών χωρών δεν θα θεσπιστούν βάσει του άρθρου 63 ΕΚ, αλλά βάσει των επίδικων διατάξεων, οι οποίες προβλέπουν απλούστερη διαδικασία από εκείνη που ακολουθείται για την έκδοση της βασικής πράξεως.
With regard to the first of those conditions, the Council observes, in essence, that the lists of safe countries will not be adopted on the basis of Article 63 EC but will be founded on the contested provisions, which provide for a less cumbersome procedure than that used for the adoption of the basic act.
Προσθέτει δε ότι, στο μέτρο που για την έκδοση της οδηγίας 2005/85 απαιτούνταν, κατά τη Συνθήκη, απλώς και μόνο διαβούλευση με το Κοινοβούλιο, δύσκολα μπορεί να επικριθεί η χρησιμοποίηση των επίδικων διατάξεων ως νομικής βάσεως, καθόσον αυτές προβλέπουν τον ίδιο ακριβώς βαθμό συμμετοχής του Κοινοβουλίου.
The Council adds that, since the Treaty required only the consultation of the Parliament for the adoption of Directive 2005/85, it is hard to find fault with recourse to the contested provisions which provide for the same level of participation by the Parliament.
Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι το άρθρο 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ δεν προβλέπει, στο μέτρο που κάνει λόγο για «κοινοτική νομοθεσία», ότι οι κοινοί κανόνες και οι βασικές αρχές που θα διέπουν τον οικείο τομέα πρέπει να καθοριστούν με μία και μοναδική νομοθετική πράξη και σε συγκεκριμένο χρόνο.
As far as the second condition is concerned, the Council takes the view that, by referring to ‘Community legislation’, the first indent of Article 67(5) EC does not require the common rules and basic principles to be laid down in a single legislative act and at a specific time.
Η μετάβαση στη διαδικασία συναποφάσεως εξαρτάται από την εφαρμογή ενός ουσιαστικού, και όχι ενός τυπικού ή χρονικού, κριτηρίου.
The transition to the co-decision procedure is linked to a substantive, rather than to a formal or temporal, criterion.
Κατά το Συμβούλιο, δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η μετάβαση στη διαδικασία συναποφάσεως δεν πληρούνται, δεν θίγονται εν προκειμένω ούτε οι προνομίες του Κοινοβουλίου ούτε η θεσμική ισορροπία μεταξύ των κοινοτικών οργάνων.
Since the conditions laid down for transition to the co-decision procedure have not been fulfilled, neither the Parliament’s prerogatives nor the institutional balance have been undermined.
Η Γαλλική Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι οι κατάλογοι ασφαλών χωρών αποτελούν τμήμα της κοινοτικής νομοθεσίας που καθορίζει «τους κοινούς κανόνες και τις βασικές αρχές» κατά την έννοια του άρθρου 67, παράγραφος 5, πρώτη περίπτωση, ΕΚ.
The French Republic submits that the adoption of the lists of safe countries forms part of Community legislation defining ‘the common rules and basic principles’ within the meaning of the first indent of Article 67(5) EC.
Συνεπώς, ακόμη και αν οι κατάλογοι αυτοί πρέπει να θεσπιστούν βάσει της ίδιας της Συνθήκης, και όχι των επίδικων διατάξεων, απαιτείται απλώς προηγούμενη διαβούλευση με το Κοινοβούλιο.
Consequently, even if those lists are required to be adopted on the basis of the Treaty itself and not on the basis of the contested provisions, they should be adopted only after mere consultation of the Parliament.
Όσον αφορά το γενικό ζήτημα της δυνατότητας χρησιμοποιήσεως νομικής βάσεως περιεχόμενης σε πράξη του παράγωγου δικαίου, το εν λόγω κράτος μέλος υποστηρίζει, όπως και το Συμβούλιο, ότι καμία διάταξη της Συνθήκης δεν αποκλείει αυτή τη δυνατότητα.
With regard to the general question of the possibility of recourse to a secondary legal basis, the French Republic, like the Council, takes the view that there is nothing in the Treaty that precludes it.
Η δημιουργία νομικών βάσεων με πράξεις του παράγωγου δικαίου αποτελεί πάγια πρακτική του κοινοτικού νομοθέτη.
Recourse to secondary legal bases is an established practice of the Community legislature.
Ασφαλώς, η απλή πρακτική δεν μπορεί να θεμελιώσει παρέκκλιση από τους κανόνες της Συνθήκης ούτε, επομένως, να δημιουργήσει προηγούμενο που δεσμεύει τα κοινοτικά όργανα.
Admittedly, a mere practice cannot derogate from the rules laid down in the Treaty and cannot therefore create a precedent binding on the Community institutions.
Εντούτοις, από τη νομολογία προκύπτει ότι το Δικαστήριο δεν είναι κατ’ ανάγκην αδιάφορο σε σχέση με τις πρακτικές που ακολουθούν τα κοινοτικά όργανα (απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1983, 230/81, Λουξεμβούργο κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1983, σ. 255, σκέψεις 48 και 49).
However, the caselaw shows that the Court of Justice is not necessarily indifferent to the practices followed by those institutions (Case 230/81 Luxembourg v Parliament [1983] ECR 255, paragraphs 48 and 49).
Τέλος, κατά τη Γαλλική Δημοκρατία, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις χρησιμοποιήσεως νομικής βάσεως περιεχόμενης σε πράξη του παράγωγου δικαίου πληρούνται εν προκειμένω.
Finally, as regards the substantive conditions for recourse to secondary legal bases, these are met in the present case.
Συγκεκριμένα, οι επίδικες διατάξεις αφορούν ένα ιδιαιτέρως ευαίσθητο πολιτικό ζήτημα και συνδέονται με μια πρακτική ανάγκη ταχείας και αποτελεσματικής αντιδράσεως στις μεταβολές καταστάσεων που συντελούνται στις τρίτες χώρες.
The contested provisions are of great political sensitivity and reflect the practical need to react quickly and effectively to changes in the situation of third countries.
Με τους δύο πρώτους λόγους ακυρώσεως, το Κοινοβούλιο θέτει, κατ’ ουσίαν, το ζήτημα αν το Συμβούλιο μπορούσε νομίμως να προβλέψει, με τις επίδικες διατάξεις, ότι θα έχει το ίδιο την εξουσία να θεσπίσει και να τροποποιεί, με ειδική πλειοψηφία, τους καταλόγους ασφαλών χωρών, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής και έπειτα από διαβούλευση με το Κοινοβούλιο.
By its first two pleas in law, the Parliament raises, in essence, the question whether the Council could lawfully provide in the contested provisions for the adoption and amendment of the lists of safe countries by a qualified majority on a proposal from the Commission and after consulting the Parliament.
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, κάθε κοινοτικό όργανο οφείλει να ενεργεί εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που του απονέμει Συνθήκη (βλ. απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 2007, C-403/05, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2007, σ. I-9045, σκέψη 49 και παρατιθέμενη εκεί νομολογία).
It should be borne in mind that, under the second subparagraph of Article 7(1) EC, each institution is to act within the limits of the powers conferred upon it by the Treaty (see Case C-403/05 Parliament v Commission [2007] ECR I-9045, paragraph 49, and the caselaw cited).
Επισημαίνεται, πρώτον, ότι το Συμβούλιο είχε τη δυνατότητα, κατά την έκδοση της οδηγίας 2005/85 σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 67, παράγραφος 1, ΕΚ, να λάβει, εφαρμόζοντας το άρθρο 202, τρίτη περίπτωση, ΕΚ, μέτρα που δεν επηρεάζουν ουσιωδώς το υπό ρύθμιση ζήτημα (βλ., σχετικώς, απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 1992, C-240/90, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. I-5383, σκέψη 36).
It must be observed, first, that, when adopting Directive 2005/85 in accordance with the arrangements laid down in Article 67(1) EC, the Council had the opportunity to apply the third indent of Article 202 EC in order to adopt measures not essential to the subjectmatter to be regulated (see, to that effect, Case C-240/90 Germany v Commission [1992] ECR I-5383, paragraph 36).
Επομένως, το Συμβούλιο μπορούσε να αποφασίσει, αν υποτεθεί ότι οι κατάλογοι ασφαλών χωρών δεν συνιστούν ουσιώδη μέτρα και αφορούν μια ειδική περίπτωση, ότι έπρεπε να επιφυλάξει στον εαυτό του την αρμοδιότητα λήψεως εκτελεστικών μέτρων, υπό την προϋπόθεση ότι θα αιτιολογούσε εμπεριστατωμένα την απόφασή του αυτή (βλ., σχετικώς, απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 2005, C-257/01, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2005, σ. I-345, σκέψη 50).
Thus, on the assumption that the lists of safe countries are non-essential and relate to a specific case, the Council could have decided to reserve the right to exercise implementing powers, provided that it stated in detail the grounds for its decision (see, to that effect, Case C-257/01 Commission v Council [2005] ECR I-345, paragraph 50).
Συγκεκριμένα, το Συμβούλιο οφείλει να αιτιολογεί δεόντως, ανάλογα με τη φύση και το περιεχόμενο της βασικής πράξεως που πρόκειται να εφαρμοστεί, τις τυχόν εξαιρέσεις από τον κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο, στο σύστημα της Συνθήκης, οσάκις πρέπει να ληφθούν, σε κοινοτικό επίπεδο, μέτρα εκτελέσεως μιας βασικής πράξεως, εναπόκειται στην Επιτροπή να ασκεί αυτή την αρμοδιότητα (προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Συμβουλίου, σκέψη 51).
The Council must properly explain, by reference to the nature and content of the basic instrument to be implemented, why exception is being made to the rule that, under the system established by the Treaty, when measures implementing a basic instrument need to be taken at Community level, it is the Commission which, in the normal course of events, is responsible for exercising that power (Commission v Council, paragraph 51).
Εν προκειμένω, το Συμβούλιο αναφέρθηκε ρητώς, με τη δέκατη ένατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2005/85, στην πολιτική βαρύτητα του χαρακτηρισμού τρίτων χωρών ως ασφαλών χωρών καταγωγής και, με την εικοστή τέταρτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας αυτής, στις συνέπειες που μπορεί να έχει ο ορισμός της έννοιας «ασφαλείς [ευρωπαϊκές] τρίτες χώρες» για τους αιτούντες άσυλο.
In the present case, the Council expressly referred, in recital 19 in the preamble to Directive 2005/85, to the political importance of the designation of safe countries of origin and, in recital 24, to the potential consequences for asylum applicants of the safe third country concept.
Πάντως, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 21 των προτάσεών του, σκοπός των αιτιολογικών αυτών σκέψεων είναι να διευκρινίσουν τους λόγους για τους οποίους απαιτείται διαβούλευση με το Κοινοβούλιο πριν από τη θέσπιση και την τυχόν τροποποίηση των επίμαχων καταλόγων και όχι να αιτιολογήσουν επαρκώς την απόφαση του Συμβουλίου να επιφυλάξει στον εαυτό του, κατ’ εξαίρεση, την άσκηση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων.
However, as the Advocate General stated at point 21 of his Opinion, the grounds set out in those recitals are conducive to justifying the consultation of the Parliament in respect of the establishment of the lists of safe countries and the amendments to be made to them, but not to justifying sufficiently a reservation of implementing powers which is specific to the Council.
Επιπλέον, στο πλαίσιο της υπό κρίση διαφοράς, που αφορά μία οδηγία της οποίας οι επίδικες διατάξεις απονέμουν στο Συμβούλιο μια χρονικώς απεριόριστη αρμοδιότητα, το Συμβούλιο δεν προέβαλε κανένα επιχείρημα υπέρ του αναχαρακτηρισμού τους ως διατάξεων βάσει των οποίων επιφυλάσσει στον εαυτό του την απευθείας άσκηση ειδικών εκτελεστικών αρμοδιοτήτων.
In addition, in the present dispute — which concerns a directive the contested provisions of which reserve to the Council a power which is not limited in time — the Council has not advanced any argument as to why those provisions should be reclassified as provisions on the basis of which the Council has reserved the right to exercise directly specific implementing powers itself.
Αντιθέτως, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το Συμβούλιο επιβεβαίωσε ότι πρόκειται για διατάξεις του παράγωγου δικαίου που του παρέχουν νομοθετική αρμοδιότητα.
On the contrary, the Council confirmed at the hearing that those provisions confer upon it a secondary legislative power.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, δεν τίθεται ζήτημα ενδεχόμενου αναχαρακτηρισμού των επίδικων διατάξεων, βάσει του οποίου θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι το Συμβούλιο εφάρμοσε το άρθρο 202, τρίτη περίπτωση, ΕΚ.
In those circumstances, no possibility arises of a reclassification of the contested provisions to enable the view to be taken that the Council applied the third indent of Article 202 EC.
Δεύτερον, διαπιστώνεται ότι, στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 67 ΕΚ, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν στους τομείς στους οποίους αναφέρεται το άρθρο 63, σημεία 1 και 2, στοιχείο α΄, ΕΚ θεσπίζονται βάσει δύο διαφορετικών διαδικασιών που προβλέπει το άρθρο 67 ΕΚ, δηλαδή είτε με ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου κατόπιν διαβουλεύσεως με το Κοινοβούλιο είτε με συναπόφαση.
Second, it should be noted that, in the context of the application of Article 67 EC, the measures to be taken in the areas covered by points 1 and 2(a) of Article 63 EC are adopted in accordance with two separate procedures laid down in Article 67 EC: the procedure for unanimous adoption after consultation of the Parliament or the co-decision procedure.
Επομένως, η προβλεπόμενη από τις επίδικες διατάξεις διαδικασία θεσπίσεως αυτών των μέτρων, η οποία απαιτεί ειδική πλειοψηφία του Συμβουλίου, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής και διαβουλεύσεως με το Κοινοβούλιο, διαφέρει από τις διαδικασίες του άρθρου 67 ΕΚ.
The contested provisions introduce a procedure for the adoption of those measures by a qualified majority on a proposal from the Commission and after consultation of the Parliament; such a procedure differs from those laid down in Article 67 EC.
Το Δικαστήριο όμως έχει αποφανθεί ότι οι κανόνες που ρυθμίζουν τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η βούληση των κοινοτικών οργάνων προβλέπονται από τη Συνθήκη και είναι δεσμευτικοί τόσο για τα κράτη μέλη όσο και για τα ίδια τα κοινοτικά όργανα (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου, σκέψη 38).
However, it has already been held that the rules regarding the manner in which the Community institutions arrive at their decisions are laid down in the Treaty and are not at the disposal of the Member States or of the institutions themselves (see United Kingdom v Council, paragraph 38).
Μόνον η Συνθήκη μπορεί, σε ειδικές περιπτώσεις όπως η προβλεπόμενη από το άρθρο 67, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, ΕΚ, να εξουσιοδοτεί ένα κοινοτικό όργανο να τροποποιήσει μία διαδικασία λήψεως αποφάσεως, την οποία η θεσπίζει η ίδια η Συνθήκη.
The Treaty alone may, in particular cases such as that provided for in the second indent of Article 67(2) EC, empower an institution to amend a decision-making procedure established by the Treaty.
Η τυχόν αναγνώριση υπέρ ενός κοινοτικού οργάνου της δυνατότητας να δημιουργεί νέες νομικές βάσεις με διατάξεις του παράγωγου δικαίου, ανεξαρτήτως του αν η προβλεπόμενη διαδικασία εκδόσεως μιας πράξεως καθίσταται περισσότερο ή λιγότερο περίπλοκη, θα ισοδυναμούσε με απονομή στο κοινοτικό αυτό όργανο νομοθετικής εξουσίας, υπερβαίνουσας τα όρια που προβλέπει σχετικώς η Συνθήκη.
To acknowledge that an institution can establish secondary legal bases, whether for the purpose of strengthening or easing the detailed rules for the adoption of an act, is tantamount to according that institution a legislative power which exceeds that provided for by the Treaty.