natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αντιθέτως, όταν το ίδιο αυτό σημείο δεν είχε αρχικώς διακριτικό χαρακτήρα, αλλά τον απέκτησε στη συνέχεια διά της χρήσεως, τα δικαιώματα του δικαιούχου του σήματος δεν μπορούν να εξετάζονται με κριτήριο την ανάγκη ελεύθερης χρήσεως των σημείων.»
However, where the same sign lacked distinctive character in itself but subsequently acquired such character through use, the rights of the trade mark proprietor must not be examined in the light of the requirement of availability.’
Στην υπόθεση C-102/07, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Hoge Raad der Nederlanden (Κάτω Χώρες) με απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2007, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 21 Φεβρουαρίου 2007, στο πλαίσιο της δίκης adidas AG, adidas Benelux BV, κατά
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Hoge Raad der Nederlanden (Netherlands), made by decision of 16 February 2007, received at the Court on 21 February 2007, in the proceedings adidas AG, adidas Benelux BV, v
Ruiz-Jarabo Colomer γραμματέας: M. Ferreira, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 6ης Δεκεμβρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: D. Ruiz-Jarabo Colomer, Registrar: M. Ferreira, Principal Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 6 December 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— οι Marca Mode CV και Marca CV, εκπροσωπούμενες από τον J. Brinkhof, advocaat,
— Marca Mode CV and Marca CV, by J.J. Brinkhof, advocaat,
— η H & M Hennes & Mauritz Netherlands BV, εκπροσωπούμενη από τον G. van Roeyen, advocaat, — η Ιταλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον I. M.
— H & M Hennes & Mauritz Netherlands BV, by G. van Roeyen, advocaat, — the Italian Government, by I.M. Braguglia, acting as Agent, assisted by S. Fiorentino, avvocato dello Stato,
— η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τη C.
— the United Kingdom Government, by C. Gibbs, acting as Agent, and M. Eden-borough, Barrister,
Wils, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 16ης Ιανουαρίου 2008, εκδίδει την ακόλουθη
— the Commission of the European Communities, by W. Wils, acting as Agent, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 16 January 2008, gives the following
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 1989, L 40, σ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of First Council Directive 89/104/EEC of 21 December 1988 to approximate the laws of the Member States relating to trade marks (OJ 1989 L 40, p.
1, στο εξής: οδηγία).
1; ‘the Directive’).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο εκδικάσεως ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των adidas AG και adidas Benelux BV και, αφετέρου, των Marca Mode CV (στο εξής: Marca Mode), C & A Nederland CV (στο εξής: C & A), H & M Hennes & Mauritz Netherlands BV (στο εξής: H & M) και Vendex KBB Nederland BV (στο εξής: Vendex), σχετικά με την έκταση της προστασίας των εικονιστικών σημάτων με τρεις ρίγες, των οποίων δικαιούχος είναι η adidas AG. I - 2466
The reference was made in proceedings between adidas AG and adidas Benelux BV on the one hand and Marca Mode CV (‘Marca Mode’), C & A Nederland CV (‘C & A’), H & M Hennes & Mauritz Netherlands BV (‘H & M’) and Vendex KBB Nederland BV (‘Vendex’) on the other concerning the scope of protection of the threestripe figurative marks owned by adidas AG. I - 2466
Το άρθρο 3 της οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Λόγοι απαραδέκτου ή ακυρότητας», ορίζει στην παράγραφο 1 ότι:
Article 3(1) of the Directive, entitled ‘Grounds for refusal or invalidity’, provides:
Δεν καταχωρούνται ή, εάν έχουν καταχωρισθεί, είναι δυνατόν να κηρυχθούν άκυρα: α) τα σημεία από τα οποία δεν δύναται να συνίσταται ένα σήμα· β) τα σήματα που στερούνται διακριτικού χαρακτήρα· γ) τα σήματα που συνίστανται αποκλειστικά από σημεία ή ενδείξεις που μπορούν να χρησιμεύσουν στο εμπόριο προς δήλωση του είδους, της ποιότητας, της ποσότητας, του προορισμού, της αξίας, της γεωγραφικής προέλευσης ή του χρόνου παραγωγής του προϊόντος ή της παροχής της υπηρεσίας ή άλλων χαρακτηριστικών του προϊόντος ή της υπηρεσίας· δ) τα σήματα που συνίστανται αποκλειστικά από σημεία ή ενδείξεις τα οποία έχουν καταστεί συνήθη στην καθημερινή γλώσσα ή στη θεμιτή και πάγια πρακτική του εμπορίου·
(c) trade marks which consist exclusively of signs or indications which may serve, in trade, to designate the kind, quality, quantity, intended purpose, value, geographical origin, or the time of production of the goods or of rendering of the service, or other characteristics of the goods;
— από το σχήμα που προσδίδει ουσιαστική αξία στο προϊόν·
— the shape which gives substantial value to the goods;
Το άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας ορίζει ότι:
Article 3(3) of the Directive states:
«Ένα σήμα γίνεται δεκτό προς καταχώριση ή δεν κηρύσσεται άκυρο κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 1, στοιχεία β΄, γ΄ ή δ΄, εφόσον, πριν από την ημερομηνία της αίτησης καταχώρισης και μετά από τη χρήση που του έχει γίνει, απέκτησε διακριτικό χαρακτήρα.
‘A trade mark shall not be refused registration or be declared invalid in accordance with paragraph 1(b), (c) or (d) if, before the date of application for registration and following the use which has been made of it, it has acquired a distinctive character.
Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να προβλέπουν ότι η παρούσα διάταξη εφαρμόζεται επίσης εφόσον ο διακριτικός χαρακτήρας αποκτήθηκε μετά την αίτηση καταχώρισης ή μετά την καταχώριση.»
Any Member State may in addition provide that this provision shall also apply where the distinctive character was acquired after the date of application for registration or after the date of registration.’
Το άρθρο 5 της οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Δικαιώματα που παρέχει το σήμα», ορίζει, στις παραγράφους 1 και 2, τα εξής:
Article 5(1) and (2) of the Directive, entitled ‘Rights conferred by a trade mark’, provide:
Το καταχωρισμένο σήμα παρέχει στον δικαιούχο αποκλειστικό δικαίωμα.
The registered trade mark shall confer on the proprietor exclusive rights therein. The proprietor shall be entitled to prevent all third parties not having his consent from using in the course of trade:
Ο δικαιούχος δικαιούται να απαγορεύει σε κάθε τρίτο να χρησιμοποιεί στις συναλλαγές, χωρίς τη συγκατάθεσή του: α) σημείο πανομοιότυπο με το σήμα για προϊόντα ή υπηρεσίες πανομοιότυπες με εκείνες για τις οποίες το σήμα έχει καταχωριστεί· β) σημείο για το οποίο, λόγω της ταυτότητας ή της ομοιότητάς του με το σήμα και της ταυτότητας ή της ομοιότητας των προϊόντων ή των υπηρεσιών που καλύπτονται από το σήμα και το σημείο, υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης του κοινού, συμπεριλαμβανομένου και του κινδύνου συσχέτισης του σημείου με το σήμα.
(b) any sign where, because of its identity with, or similarity to, the trade mark and the identity or similarity of the goods or services covered by the trade mark and the sign, there exists a likelihood of confusion on the part of the public, which includes the likelihood of association between the sign and the trade mark.
Ένα κράτος μέλος μπορεί επίσης να προβλέπει ότι ο δικαιούχος δικαιούται να απαγορεύει σε κάθε τρίτο να χρησιμοποιεί στις συναλλαγές, χωρίς τη συγκατάθεσή του, σημείο πανομοιότυπο ή παρόμοιο με το σήμα, για προϊόντα ή υπηρεσίες μη παρόμοιες με εκείνες για τις οποίες το σήμα έχει καταχωριστεί, εάν αυτό χαίρει φήμης μέσα στο κράτος μέλος και η χρησιμοποίηση του σημείου, χωρίς νόμιμη αιτία, θα επέφερε, αχρεωστήτως, όφελος από τον διακριτικό χαρακτήρα ή τη φήμη του σήματος ή θα ήταν βλαπτική για τον εν λόγω διακριτικό χαρακτήρα ή τη φήμη.»
Any Member State may also provide that the proprietor shall be entitled to prevent all third parties not having his consent from using in the course of trade any sign which is identical with, or similar to, the trade mark in relation to goods or ser -vices which are not similar to those for which the trade mark is registered, where the latter has a reputation in the Member State and where use of that sign without due cause takes unfair advantage of, or is detrimental to, the distinctive character or the repute of the trade mark.’
Το άρθρο 6 της οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Περιορισμός των αποτελεσμάτων του σήματος», ορίζει στην παράγραφο 1 ότι:
Article 6(1) of the Directive, entitled ‘Limitation of the effects of a trade mark’, provides:
«Το δικαίωμα που παρέχει το σήμα δεν επιτρέπει στον δικαιούχο του να απαγορεύει στους τρίτους να χρησιμοποιούν στις συναλλαγές:
‘The trade mark shall not entitle the proprietor to prohibit a third party from using, in the course of trade,
ΑΠΟΦΑΣΗ της 10.4.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-102/07 α) το όνομά του και τη διεύθυνσή του· β) ενδείξεις περί το είδος, την ποιότητα, την ποσότητα, τον προορισμό, την αξία, τη γεωγραφική προέλευση, τον χρόνο παραγωγής του προϊόντος ή της παροχής της υπηρεσίας ή άλλα χαρακτηριστικά τους· γ) το σήμα, εάν είναι αναγκαίο προκειμένου να δηλωθεί ο προορισμός προϊόντος ή υπηρεσίας, και ιδίως όταν πρόκειται για εξαρτήματα ή ανταλλακτικά, εφόσον η χρήση αυτή γίνεται σύμφωνα με τα χρηστά συναλλακτικά ήθη που ισχύουν στη βιομηχανία και το εμπόριο.»
(b) indications concerning the kind, quality, quantity, intended purpose, value, geographical origin, the time of production of goods or of rendering of the service, or other characteristics of goods or services;
Το άρθρο 12 της οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Λόγοι έκπτωσης», ορίζει στην παράγραφο 2 ότι:
Article 12(2) of the Directive, entitled ‘Grounds for revocation’, states:
«Ο δικαιούχος του σήματος είναι […] δυνατό να κηρυχθεί έκπτωτος των δικαιωμάτων του εάν, μετά την ημερομηνία καταχώρισης, το σήμα: α) συνεπεία πράξεων ή αδράνειας του δικαιούχου, έχει καταστεί συνήθης εμπορική ονομασία προϊόντος ή υπηρεσίας για την οποία έχει καταχωριστεί·
(a) in consequence of acts or inactivity of the proprietor, it has become the common name in the trade for a product or service in respect of which it is registered;
Η εταιρία adidas AG είναι δικαιούχος εικονιστικών σημάτων που αποτελούνται από τρεις παράλληλες κάθετες ρίγες ίσου πλάτους, τις οποίες φέρουν στα πλάγια αθλητικά ενδύματα ή ενδύματα για δραστηριότητες αναψυχής και των οποίων το χρώμα έρχεται σε αντίθεση με το κύριο χρώμα των ενδυμάτων αυτών.
Adidas AG is the proprietor of figurative trade marks composed of three vertical, parallel stripes of equal width which are featured on the sides of sports and leisure garments in a colour which contrasts with the basic colour of those garments.
Η εταιρία adidas Benelux BV είναι κάτοχος άδειας αποκλειστικής εκμεταλλεύσεως στην Μπενελούξ των σημάτων της adidas AG, η οποία της έχει παραχωρηθεί από τη δεύτερη.
Adidas Benelux BV is the holder of an exclusive licence for the Benelux countries granted by adidas AG.
Οι Marca Mode, C & A, H & M και Vendex είναι ανταγωνίστριες επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στην εμπορία ειδών ενδύσεως.
Marca Mode, C & A, H & M and Vendex are competing undertakings operating in the textile trade.
Έχοντας διαπιστώσει ότι ορισμένοι εκ των ανταγωνιστών αυτών διαθέτουν προς πώληση αθλητικά ενδύματα και ενδύματα για δραστηριότητες αναψυχής που φέρουν δύο κάθετες ρίγες των οποίων το χρώμα έρχεται σε αντίθεση με το κύριο χρώμα των ενδυμάτων, η adidas AG και η adidas Benelux BV (στο εξής από κοινού: adidas) υπέβαλαν ενώπιον του Rechtbank te Breda αίτηση ασφαλιστικών μέτρων κατά της H & M και άσκησαν αγωγή κατά των Marca Mode και C & A, προκειμένου να απαγορευθεί στις επιχειρήσεις αυτές η χρήση οποιουδήποτε σημείου το οποίο αποτελείται από το σχέδιο με τις τρεις ρίγες που έχει καταχωρισθεί κατόπιν αιτήσεως της adidas ή από ανάλογο σχέδιο, όπως το σχέδιο με τις δύο παράλληλες ρίγες το οποίο χρησιμοποιούν οι επιχειρήσεις αυτές.
Having found that some of those competitors had begun to market sports and leisure garments featuring two parallel stripes, the colour of which contrasts with the basic colour of those garments, adidas AG and adidas Benelux BV (together, ‘adidas’) brought interlocutory proceedings before the Rechtbank te Breda (local court of Breda) against H & M and an action on the merits against Marca Mode and C & A for prohibition of the use by those undertakings of any sign consisting of the threestripe logo registered by adidas or a motif similar to it, such as the motif with two parallel stripes used by those undertakings.
Οι Marca Mode, C & A, H & M και Vendex άσκησαν αγωγές ενώπιον του Rechtbank te Breda, προκειμένου να αναγνωρισθεί ότι είναι ελεύθερη η χρήση δύο ριγών ως διακοσμητικού στοιχείου αθλητικών ενδυμάτων και ενδυμάτων για δραστηριότητες αναψυχής.
Marca Mode, C & A, H & M and Vendex have, for their part, brought applications before the Rechtbank te Breda for a declaration that they are free to place two stripes on their sports and leisure garments for decorative purposes.
Με απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 1997, ο πρόεδρος του Rechtbank te Breda, αποφαινόμενος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, διέταξε την H & M να παύσει να χρησιμοποιεί εντός της Μπενελούξ το σημείο που αποτελείται από το σχέδιο με τις τρεις ρίγες, το οποίο έχει καταχωρισθεί ως σήμα κατόπιν αιτήσεως της adidas, καθώς και κάθε ανάλογο σημείο, όπως το σχέδιο με δύο ρίγες που χρησιμοποιεί η H & M.
By judgment of 2 October 1997, the president of the Rechtbank te Breda made an interlocutory order against H & M to refrain from using in Benelux the sign consisting of the threestripe logo registered by adidas or any other sign similar to it, such as the two-stripe motif used by H & M.
Με παρεμπίπτουσα απόφαση της 13ης Οκτωβρίου 1998, το Rechtbank te Breda έκρινε ότι εθίγησαν τα επί των σημάτων δικαιώματα της adidas.
By an interlocutory judgment of 13 October 1998 the Rechtbank te Breda held that the trade marks owned by adidas had been infringed.
Κατά των αποφάσεων της 2ας Οκτωβρίου 1997 και της 13ης Οκτωβρίου 1998 ασκήθηκαν εφέσεις ενώπιον του Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch.
Appeals against the judgments of 2 October 1997 and 13 October 1998 were brought before the Gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch (regional appeal court of ‘s-Hertogenbosch).
Με απόφαση της 29ης Μαρτίου 2005, το Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch εξαφάνισε τις αποφάσεις της 2ας Οκτωβρίου 1997 και της 13ης Οκτωβρίου 1998 και, αποφαινόμενο επί της διαφοράς, απέρριψε τόσο την αγωγή της adidas όσο και τις αγωγές των Marca Mode, C & A, H & M και Vendex, κρίνοντας, αφενός, ότι δεν εθίγησαν τα επί των σημάτων δικαιώματα της adidas και, αφετέρου, ότι οι αγωγές που άσκησαν οι Marca Mode, C & A, H & M και Vendex ήταν αόριστες.
By judgment of 29 March 2005, the Gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch set aside the judgments of 2 October 1997 and 13 October 1998 and, giving a ruling on the dispute, rejected both the application of adidas and those of Marca Mode, C & A, H & M and Vendex on the ground, first, that the trade marks owned by adidas had not been infringed and, secondly, that the scope of the applications made by Marca Mode, C & A, H & M and Vendex was too general.
Το Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch επισήμανε ότι σχέδιο με τρεις ρίγες, όπως αυτό που έχει καταχωρισθεί ως σήμα κατόπιν αιτήσεως της adidas, έχει αυτό καθαυτό περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα, πλην όμως, λόγω της διαφημιστικής προωθήσεώς τους εκ μέρους της adidas, τα σήματα των οποίων δικαιούχος είναι η εταιρία αυτή απέκτησαν σημαντικό διακριτικό χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, κατέστησαν ιδιαιτέρως γνωστά.
The Gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch stated that a threestripe motif such as that registered by adidas is not very distinctive per se but that, owing to the investment in advertising by adidas, the marks it owned had acquired considerable distinctive character and become well known.
Τα εν λόγω σήματα τυγχάνουν, κατά συνέπεια, εκτεταμένης προστασίας όσον αφορά το σχέδιο με τις τρεις ρίγες.
Those marks therefore enjoyed wide protection so far as concerns the threestripe logo.
Εντούτοις, δεδομένου ότι οι ρίγες και τα απλά σχέδια με ρίγες είναι, καταρχήν, σημεία των οποίων η χρήση πρέπει να παραμένει ελεύθερη και τα οποία, ως εκ τούτου, δεν μπορούν να καταστούν αντικείμενο αποκλειστικού δικαιώματος, τα σήματα των οποίων δικαιούχος είναι η adidas δεν μπορούν να τύχουν προστασίας από τη χρήση σχεδίων με δύο ρίγες.
However, given that stripes and simple stripe logos are, generally, signs which must remain available and do not therefore lend themselves to exclusive rights, the marks owned by adidas cannot afford any protection against the use of two-stripe motifs.
Η adidas υπέβαλε αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Hoge Raad der Nederlanden, υποστηρίζοντας ότι από την όλη οικονομία του συστήματος της οδηγίας προκύπτει ότι η ανάγκη ελεύθερης χρήσεως πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μόνον κατά την εκτίμηση του αν συντρέχουν οι κατ’ άρθρο 3 της οδηγίας λόγοι απαραδέκτου ή ακυρότητας.
Having appealed on a point of law to the Hoge Raad der Nederlanden (Supreme Court of the Netherlands), adidas takes the view that, in the scheme of the system set up by the Directive, the requirement of availability must be taken into account only when the grounds for refusal or invalidity provided for in Article 3 of the Directive apply.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Hoge Raad der Nederlanden αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
It is in those circumstances that the Hoge Raad der Nederlanden decided to stay the proceedings and refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Πρέπει, κατά την εκτίμηση της εκτάσεως της προστασίας ενός σήματος, το οποίο αποτελείται από ένα σημείο που εγγενώς στερείται διακριτικού χαρακτήρα ή από μια ένδειξη κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, αλλά λόγω της χρήσεώς του (“inburgering”) απέκτησε διακριτικό χαρακτήρα και καταχωρίσθηκε, να ληφθεί υπόψη το γενικό συμφέρον να μην περιορίζεται αδικαιολόγητα η δυνατότητα ελεύθερης χρήσεως ορισμένων σημείων από τις λοιπές επιχειρήσεις που προσφέρουν τα οικεία προϊόντα ή παρέχουν τις οικείες υπηρεσίες (“Freihaltebedürfnis”) [ανάγκη ελεύθερης χρήσεως];
‘(1) In the determination of the extent to which protection should be given to a trade mark formed by a sign which does not in itself have any distinctive character or by a designation which corresponds to the description in Article 3(1)(c) of the Directive … but which has become a trade mark through the process of becoming customary (“inburgering”) and has been registered, should account be taken of the general interest in ensuring that the availability of given signs is not unduly restricted for other traders offering the goods or services concerned (“Freihaltebedürfnis”)?
2) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, έχει εν προκειμένω σημασία αν τα επίμαχα σημεία, η χρήση των οποίων πρέπει να είναι ελεύθερη, θεωρούνται από το ενδιαφερόμενο κοινό ως διακριτικά στοιχεία ορισμένων προϊόντων ή απλώς ως διακοσμητικά στοιχεία των προϊόντων αυτών;
(2) If the answer to Question 1 is in the affirmative: does it make any difference whether the signs which are referred to therein and which are to be held available are seen by the relevant public as being signs used to distinguish goods or merely to embellish them?
3) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, έχει, επίσης, εν προκειμένω σημασία αν το σημείο κατά του οποίου βάλλει ο δικαιούχος του σήματος στερείται διακριτικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας […] ή αν περιλαμβάνει ένδειξη κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας;»
(3) If the answer to Question 1 is in the affirmative: does it, further, make any difference whether the sign contested by the holder of a trade mark is devoid of distinctive character, within the terms of Article 3(1)(b) of the Directive … or contains a designation, within the terms of Article 3(1)(c) of the Directive?’
Με τα ερωτήματα αυτά, τα οποία πρέπει να εξετασθούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσία κατά πόσον πρέπει να ληφθεί υπόψη το γενικό συμφέρον, το οποίο συνίσταται στο να μην περιορίζεται αδικαιολόγητα η ελευθερία χρήσεως ορισμένων σημείων, κατά την εκτίμηση της εκτάσεως του αποκλειστικού δικαιώματος του δικαιούχου ενός σήματος.
By its questions, which must be examined together, the national court asks, essentially, to what extent it is necessary to take into account the general interest in not unduly restricting the availability of certain signs in the assessment of the scope of the exclusive rights of the trade mark proprietor.
Το αιτούν δικαστήριο υπέβαλε τα ερωτήματα αυτά σε σχέση με το σχέδιο με τις τρεις ρίγες, το οποίο έχει καταχωρισθεί κατόπιν αιτήσεως της adidas και έχει αποκτήσει διακριτικό χαρακτήρα λόγω χρήσεως.
That court set out that question having regard to the three stripe-logo registered by adidas, which has acquired distinctive character through use.
Ειδικότερα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν, στην περίπτωση κατά την οποία τρίτοι χρησιμοποιούν σημεία πανομοιότυπα ή παρόμοια του οικείου σήματος χωρίς τη συγκατάθεση του δικαιούχου του και επικαλούνται, υπέρ της χρήσεως αυτής, την ανάγκη ελεύθερης χρήσεως, έχει σημασία αν τα σημεία αυτά θεωρούνται διακοσμητικά από το ενδιαφερόμενο κοινό, αν στερούνται διακριτικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας, και αν έχουν περιγραφικό χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.
In particular, it asks whether, when third parties use identical or similar signs to the mark in question without the permission of the proprietor of that mark and rely on the requirement of availability in support of that use, it is important to know whether or not those signs are regarded as decorative by the relevant public, whether or not they are devoid of distinctive character within the meaning of Article 3(1)(b) of the Directive and whether or not they are descriptive within the meaning of Article 3(1)(c) of the Directive.
Όπως υπενθύμισε ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 33 επ. των προτάσεών του, λόγοι γενικού συμφέροντος, σχετικοί ιδίως με τη διασφάλιση ανόθευτου ανταγωνισμού, συνηγορούν υπέρ της δυνατότητας ελεύθερης χρήσεως ορισμένων σημείων από το σύνολο των επιχειρήσεων.
As noted by the Advocate General in point 33 et seq. of his Opinion, there are public interest considerations, connected in particular with the need for undistorted competition, which militate in favour of certain signs being used freely by all economic operators.
Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, αυτή η ανάγκη ελεύθερης χρήσεως αποτελεί τη ratio ορισμένων λόγων απαραδέκτου που προβλέπει το άρθρο 3 της οδηγίας (βλ. σχετικώς, μεταξύ άλλων, αποφάσεις της, C-108/97 και C-109/97, Windsurfing
As the Court has previously held, that requirement of availability is the reason underlying certain grounds for refusal of registration set out in Article 3 of the Directive
Επίσης, το άρθρο 12, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της οδηγίας ορίζει ότι ο δικαιούχος ενός σήματος μπορεί να κηρυχθεί έκπτωτος των δικαιωμάτων του αν, μετά την καταχώριση, το σήμα, συνεπεία πράξεων ή αδράνειας του δικαιούχου, κατέστη συνήθης εμπορική ονομασία του προϊόντος ή της υπηρεσίας για την οποία έχει καταχωρισθεί.
Further, Article 12(2)(a) of the Directive provides that a trade mark is liable to revocation if, after the date on which it was registered, in consequence of acts or in activity of the proprietor, it has become the common name in the trade for a product or service in respect of which it is registered.
Με τη διάταξη αυτή, ο κοινοτικός νομοθέτης προέβη σε στάθμιση των συμφερόντων του δικαιούχου του σήματος και των συμφερόντων των ανταγωνιστών του σε σχέση με την ελευθερία χρήσεως των σημείων (βλ. απόφαση της 27ης Απριλίου 2006, C-145/05, Levi Strauss, Συλλογή 2006, σ. I-3703, σκέψη 19).
By that provision, the Community legislature balanced the interests of the trade mark proprietor against those of his competitors in the availability of signs (see Case C-145/05 Levi Strauss [2006] ECR I-3703, paragraph 19).