natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κρίνοντας ορθό το συμπέρασμα της Επιτροπής ότι στις ενισχύσεις της επίδικης αποφάσεως είχε εφαρμογή το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ και όχι το άρθρο 67 ΑΧ.
It follows that the Court of First Instance did not commit an error of law in finding that the Commission was entitled to hold that Article 4(c) CS, and not Article 67 CS, applied to the aid covered by the contested decision.
Ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτό και πρέπει να απορριφθεί.
Accordingly the first limb of the first plea cannot succeed and must be rejected.
Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
The second limb of the first plea
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Salzgitter υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κρίνοντας ότι η Επιτροπή ορθώς υπήγαγε
By the second limb of the first plea, Salzgitter submits that the Court of First Instance committed an error of law in finding that the Commission was entitled to apply
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά SALZGITTER τις ενισχύσεις της επίδικης αποφάσεως στο άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ και όχι στο άρθρο 67 ΑΧ, στο μέτρο που η Επιτροπή δεν ήταν αρμόδια, στο πλαίσιο ενός κώδικα ενισχύσεων προς τις βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα, να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ.
Article 4(c) CS, and not Article 67 CS, to the aid covered by the contested decision, in so far as the Commission was not competent, under a Steel Aid Code, to extend the scope of Article 4(c) CS.
Η Salzgitter θεωρεί ότι το άρθρο 95, παράγραφοι 1 και 2, ΑΧ δεν παρέχει επαρκή νομική βάση για μια τέτοια τροποποίηση της Συνθήκης ΕΚΑΧ και ότι θα έπρεπε να έχει τηρηθεί η διαδικασία του άρθρου 96 ΑΧ, ως είχε προηγουμένως, ή, τουλάχιστον, η διαδικασία της «μικρής αναθεωρήσεως της Συνθήκης» που προβλέπει το άρθρο 95, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, ΑΧ (γνωμοδότηση 1/59, της 17ης Δεκεμβρίου 1959, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ.
Salzgitter submits that the first and second paragraphs of Article 95 CS do not provide a sufficient legal basis for such an amendment of the ECSC Treaty and that the procedure under Article 96 CS, in its previous version, should have been complied with, or at least the procedure for a ’minor amendment’ provided for in the third and fourth paragraphs of Article 95 CS (Opinion 1/59 of 17 December 1959, ECR 1959, p. 533).
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ουδέποτε έγινε αναθεώρηση της Συνθήκης ΕΚΑΧ και ότι το περιεχόμενο του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ δεν έχει μεταβληθεί από τις 23 Ιουλίου 1952.
The Commission states that there has been no revision of the ECSC Treaty, the wording of Article 4(c) CS having remained unchanged since 23 July 1952.
Κατόπιν της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου πρέπει να θεωρηθεί αβάσιμο για τους ίδιους λόγους που εκτέθηκαν στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους και, ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί.
In light of the response to the first limb of the first plea, it must be held that the second limb of that plea is unfounded, on the same grounds as those set out in relation to that first limb, and that the second limb must therefore be rejected.
Επί του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
The third limb of the first plea
Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Salzgitter υποστηρίζει ότι, με τις σκέψεις 112 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο παρουσίασε κατά τρόπο εσφαλμένο την πρακτική που ακολουθεί η Επιτροπή κατά τη λήψη των αποφάσεών της.
By the third limb of the first plea, Salzgitter submits that, in paragraphs 112 et seq. of the judgment under appeal, the Court of First Instance presented the Commission’s decisionmaking practice in an incorrect manner.
Κατά τη γνώμη της, η Επιτροπή υιοθέτησε την άποψη ότι το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ έχει εφαρμογή αποκλειστικά στις ειδικές ενισχύσεις για τον τομέα του άνθρακα και χάλυβα από τότε που τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη ΕΚΑΧ και όχι από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 [βλ., συναφώς, την έκθεση που δημοσίευσε η Ανώτατη Αρχή της ΕΚΑΧ το 1963, με τίτλο «Le Traité CECA de 1952 à 1962» (Η Συνθήκη ΕΚΑΧ από το 1952 έως το 1962)].
Salzgitter submits that it was on the entry into force of the ECSC Treaty in 1952, not in the early 1970s when the Commission formed the view that Article 4(c) CS applied only to aid specific to the coal and steel sector (see, to that effect, the report published by the High Authority of the ECSC in 1963, entitled ’Le Traité CECA de 1952 à 1962’).
Ισχυρίζεται επίσης ότι η Επιτροπή ακολουθούσε διαφορετική πρακτική όσον αφορά την ερμηνεία των άρθρων 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ και 67 ΑΧ, αναλόγως του αν επρόκειτο για ενισχύσεις προς επιχειρήσεις του τομέα του άνθρακα ή του τομέα σιδήρου και χάλυβα.
Salzgitter also submits that, as regards the interpretation of Articles 4(c) CS and 67 CS, the Commission has acted differently depending on whether aid is paid to coal undertakings or steel undertakings.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι το γεγονός ότι υποστήριζε διαφορετική άποψη πριν την υιοθέτηση του τρίτου κώδικα των ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα δεν επηρεάζει τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στη Salzgitter, διότι η άποψη αυτή δεν περιλήφθηκε σε καμιά ατομική πράξη που θα μπορούσε να καταστεί οριστική και που απευθύνθηκε στην επιχείρηση αυτή πριν την 1η Ιανουαρίου 1986, ημερομηνία κατά την οποίαν τέθηκε σε ισχύ ο εν λόγω τρίτος κώδικας.
The Commission contends that the fact that it held a different view prior to the adoption of the Third Steel Aid Code has no bearing on the aid granted to Salzgitter, as that view was not recorded in any individual act addressed to Salzgitter capable of becoming final before 1 January 1986, the date on which that third code came into force.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η εξέταση της πρακτικής που ακολουθεί η Επιτροπή κατά τη λήψη των αποφάσεων όσον αφορά τις χορηγούμενες στις επιχειρήσεις της Συνθήκης ΕΚΑΧ ενισχύσεις δεν μπορεί να ασκήσει επιρροή στην ερμηνεία των άρθρων 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ και άρθρο 67 ΑΧ, η οποία εναπόκειται στο Πρωτοδικείο.
It must be held that the analysis of the Commission’s decisionmaking practice with regard to aid granted to undertakings that fall under the ECSC Treaty cannot affect the interpretation by the Court of First Instance of Articles 4(c) CS and 67 CS.
Κατά συνέπεια, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου πρέπει να απορριφθεί ως προβαλλόμενο αλυσιτελώς.
Consequently, the third limb of the first plea in law must be rejected as ineffective.
Επομένως, ο πρώτος λόγος της αντίθετης αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
The first plea must therefore be rejected in its entirety.
Επί του δεύτερου λόγου
The second plea
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Salzgitter υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, απορρίπτοντας τον λόγο περί μη αιτιολογήσεως της επίδικης αποφάσεως, παρέβη τα άρθρα 5, τέταρτη περίπτωση, ΑΧ και 15, πρώτο εδάφιο, ΑΧ.
By its second plea, Salzgitter submits that the Court of First Instance infringed the fourth indent of Article 5 CS and the first paragraph of Article 15 CS, by rejecting the plea alleging a failure to state the reasons on which the contested decision was based.
Ειδικότερα, η Salzgitter εκτιμά ότι η Επιτροπή παρέλειψε να εξηγήσει την εξέλιξη της νομικής της σκέψεως όσον αφορά τα πεδία εφαρμογής των άρθρων 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ και 67 ΑΧ αντίστοιχα, καθώς και τους λόγους για τους οποίους η εκτίμησή της αποκλίνει εν προκειμένω από την πρακτική που ακολουθεί κατά τη λήψη αποφάσεων στον τομέα του άνθρακα ή σε παρόμοιες υποθέσεις.
Salzgitter submits that the Commission failed to explain the development of its understanding of the law in terms of the scope of Article 4(c) CS and Article 67 CS respectively and the reason why, in the present case, its assessment departed from its decisionmaking practice in the coal sector or in comparable cases.
Η Γερμανική Κυβέρνηση επισημαίνει ότι η εξέλιξη της νομικής σκέψεως της Επιτροπής όσον αφορά το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ απαιτούσε λεπτομερέστερη αιτιολόγηση της επίδικης αποφάσεως.
The German Government submits that, because of the development of the Commission’s understanding of the law in relation to Article 4(c) CS, a more detailed statement of the reasons for the contested decision was required.
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι άλλαξε πρακτική από τη θέση σε ισχύ του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, ο οποίος αιτιολογεί επαρκώς την αλλαγή αυτή.
The Commission contends that its practice changed with the enactment of the Third Steel Aid Code, which adequately states the reasons for that change.
Αναφέρεται ειδικότερα στο σημείο I, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, της αιτιολογικής εκθέσεως του εν λόγω τρίτου κώδικα.
The Commission refers, in particular, to the third and fourth paragraph of point I in the grounds of the third code.
Αρνείται την ύπαρξη ειδικής υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και εκτιμά ότι η υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποίαν υπέχει διέπεται αποκλειστικά από τα άρθρα 95, πρώτο εδάφιο, ΑΧ και 15, τρίτο εδάφιο, ΑΧ.
The Commission denies that there is a particular obligation to state reasons, contending that its obligation to provide relevant information is dictated solely by the first paragraph of Article 95 CS and the third paragraph of Article 15 CS.
Η Salzgitter υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, κρίνοντας ότι ο λόγος περί μη αιτιολογήσεως της επίδικης αποφάσεως ήταν αβάσιμος και έπρεπε να απορριφθεί, υπέπεσε σε νομικό σφάλμα.
Salzgitter submits that the Court of First Instance committed an error of law in finding that the plea alleging a failure to state reasons in the contested decision was unfounded and had to be dismissed.
Πρόκειται για νομικό ζήτημα που υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου 1997, C-166/95 P, Επιτροπή κατά Daffix, Συλλογή 1997, σ. I-983).
That is a question of law subject to review by the Court of Justice on an appeal (C-166/95 P Commission v Daffix [1997] ECR I-983).
Κατά πάγια νομολογία επί του άρθρου 253 ΕΚ, η οποία μπορεί να ισχύσει και για το άρθρο 15 ΑΧ, η αιτιολογία μιας βλαπτικής πράξεως πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της πράξεως αυτής και να καταδεικνύει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο τη συλλογιστική του κοινοτικού οργάνου που εκδίδει την πράξη, έτσι ώστε οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και το Δικαστήριο να μπορεί να ασκεί τον έλεγχό του.
According to settled caselaw relating to Article 253 EC, which can be applied to Article 15 CS, the statement of reasons required for an act with adverse effects must be appropriate to the measure at issue and must disclose in a clear and unequivocal fashion the reasoning followed by the institution which adopted the measure in such a way as to enable the persons concerned to ascertain the reasons for it and to enable the Court to carry out its review.
Η αιτιολογία δεν απαιτείται να διασαφηνίζει όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον
It is not necessary for the reasoning to go into all the relevant facts and points of law, since the question whether the statement of reasons
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά SALZGITTER το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις του άρθρου 253 ΕΚ πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει της διατυπώσεώς της, αλλά και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται, καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (βλ. απόφαση της 15ης Ιουλίου 2004, C-501/00, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 2004, σ. I-6717, σκέψη 73 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
COMMISSION v SALZGITTER meets the requirements of Article 253 EC must be assessed with regard not only to its wording but also to its context and to all the legal rules governing the matter in question (see C-501/00 Spain v Commission [2004] ECR I-6717, paragraph 73, and the caselaw cited).
Με τη σκέψη 184 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ο δικαστικός έλεγχος που άσκησε στο πλαίσιο των τριών πρώτων λόγων που προέβαλε η Salzgitter απέδειξε επαρκώς ότι στην επίδικη απόφαση είχε τηρηθεί η υποχρέωση αιτιολογήσεως.
In paragraph 184 of the judgment under appeal, the Court of First Instance held that its review of Salzgitter’s first three pleas showed sufficiently that the obligation to state reasons was complied with in the contested decision.
Πράγματι, η ανάλυση με την οποία η Επιτροπή δικαιολογεί την εφαρμογή του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ στις εν λόγω ενισχύσεις εκτίθεται στη σκέψη 66 της επίδικης αποφάσεως κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο.
The Commission’s analysis justifying the application of Article 4(c) CS to the aid at issue is set out clearly and unambiguously in paragraph 66 of the contested decision.
Στις σκέψεις 67 έως 76 και 126 έως 133 της αποφάσεως αυτής, η Επιτροπή εκθέτει επιπλέον λεπτομερώς τους συγκεκριμένους κανόνες που προβλέπουν οι κώδικες ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, οι οποίοι ισχύουν από το 1986.
In paragraphs 67 to 76 and 126 to 133 of that decision, the Commission provides, inter alia, a detailed account of the specific rules laid down by the Steel Aid Codes in force since 1986.
Ως εκ τούτου, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα με το να κρίνει ότι στην επίδικη απόφαση είχε τηρηθεί η υποχρέωση αιτιολογήσεως.
Consequently, the Court of First Instance did not commit an error of law in finding that the contested decision complied with the obligation to state reasons.
Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος της αντίθετης αιτήσεως αναιρέσεως περί μη αιτιολογήσεως της επίδικης αποφάσεως είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.
Therefore, the second plea of the crossappeal, alleging a failure to state the reasons on which the contested decision was based, is unfounded and must be rejected.
Ως εκ τούτου, η ανταναίρεση πρέπει να απορριφθεί.
Accordingly, the crossappeal must be dismissed.
Επί της κύριας αιτήσεως αναιρέσεως
The main appeal
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος διαιρείται σε έξι σκέλη, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι υπήρξε παράβαση του άρθρου 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ, καθώς και του τρίτου, τέταρτου και έκτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα.
By its first plea, divided into six limbs, the Commission submits that there has been an infringement of Article 4(c) CS and the Third, Fourth and Sixth Steel Aid Codes.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, προβάλλει προσβολή των δικαιωμάτων της ως αμυνομένης.
By its second plea, the Commission submits that there has been an infringement of its right to be heard.
Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
The second plea
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος πρέπει να εξεταστεί πρώτος, καθόσον αμφισβητεί τη νομιμότητα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο προσέβαλε τα δικαιώματά της ως αμυνομένης, διότι έκρινε ότι η διαδοχική υιοθέτηση των τριών πρώτων κωδίκων ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα δημιούργησε μια διφορούμενη νομική κατάσταση, χωρίς να της δώσει τη δυνατότητα να προβάλει τα επιχειρήματά της ως προς το σημείο αυτό.
By its second plea, which should be examined first since it challenges the formal validity of the judgment under appeal, the Commission submits that the Court of First Instance infringed the rights of the defence in finding that the successive adoption of the first three Steel Aid Codes had created a legal situation that was am -biguous, without giving the Commission the opportunity to present its arguments on this point.
Επισημαίνει, δε, ότι από τα ερωτήματα που της έθεσε το Πρωτοδικείο με επιστολή της 28ης Ιουλίου 2003 δεν προέκυπτε ότι μπορούσε να της προσαφθεί μία τέτοια έλλειψη νομικής σαφήνειας.
The Commission submits that the questions which the Court of First Instance submitted to it by letter of 28 July 2003 did not provide any indication that it could be accused of having failed to provide legal clarity.
Η Salzgitter υποστηρίζει ότι με το σημείο 114 του δικογράφου της προσφυγής της αναφέρθηκε στην έλλειψη νομικής σαφήνειας που προέκυψε από τη διαδοχική υιοθέτηση των πρώτων τριών κωδίκων ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα και ότι η Επιτροπή είχε, επομένως, την ευκαιρία να προβάλει τη σχετική επιχειρηματολογία της.
Salzgitter contends that the lack of legal clarity resulting from the successive adoption of the first three Steel Aid Codes was mentioned in paragraph 114 of its application, therefore giving the Commission the opportunity to submit its arguments on that point.
Υποστηρίζει επίσης ότι το Πρωτοδικείο έλαβε υπόψη του τον κατ’ αντιμωλία χαρακτήρα της διαδικασίας, καθόσον στηρίχθηκε στα πραγματικά περιστατικά όπως τα παρουσίασε η Salzgitter με τα έγγραφά της, τα οποία είχαν σκοπό να αποδείξουν την παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου (απόφαση της 14ης Απριλίου 2005, C-110/03, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I-2801, σκέψη 27).
Salzgitter also contends that the Court of First Instance did not breach the audi alteram partem principle, since it relied on the facts as presented by Salzgitter in its written pleadings, by which Salzgitter intended to show that the principle of legal certainty had been infringed (C-110/03 Belgium v Commission [2005] ECR I-2801, paragraph 27).
Στην προκειμένη περίπτωση, από τον φάκελο της υποθέσεως και, ιδίως, από τις απαντήσεις στις γραπτές ερωτήσεις που έθεσε το Πρωτοδικείο με την επιστολή της 28ης Ιουλίου 2003 προκύπτει ότι η Επιτροπή είχε την ευκαιρία να εκθέσει την εξέλιξη της νομοθεσίας που εφαρμοζόταν στις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στις επιχειρήσεις σιδήρου και χάλυβα δυνάμει γενικού καθεστώτος, κατά τη διαδοχική υιοθέτηση των τριών πρώτων κωδίκων ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, και να αποφανθεί επί της νομικής ισχύος που διαθέτει, στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚΑΧ, μία απόφαση εγκρίσεως που εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 88 ΕΚ.
In the present case, it is apparent from the documents before the Court, and, more specifically, the answers submitted in response to the written questions formulated by the Court of First Instance in its letter of 28 July 2003, that the Commission had the opportunity to describe the development of the rules applying to aid paid to steel undertakings under a general aid scheme in the light of the successive adoption of the first three Steel Aid Codes and to express a view on the legal effect under the ECSC Treaty of an authorising decision adopted pursuant to Article 88 EC.
Η Επιτροπή διευκρίνισε επίσης στο πλαίσιο αυτό ότι το άρθρο 6 του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα προέβλεπε υποχρέωση κοινοποιήσεως των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν στη Salzgitter δυνάμει του ZRFG.
In this context, the Commission also stated that Article 6 of the Third Steel Aid Code laid down an obligation to notify aid paid to Salzgitter under the ZRFG.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι το Πρωτοδικείο δεν της έδωσε τη δυνατότητα να εκφράσει τις απόψεις της επί του ζητήματος αυτού πρέπει να απορριφθεί.
In those circumstances, the Commission’s claim that the Court of First Instance did not give it an opportunity to discuss this question must be dismissed.
Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως που προβάλλει η Επιτροπή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Therefore, the Commission’s second plea must be rejected as unfounded.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή θέτει υπό αμφισβήτηση την ανάλυση του Πρωτοδικείου σχετικά με την παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου σε δύο σημεία.
By its first plea, the Commission calls into question the analysis carried out by the Court of First Instance with regard to a breach of the principle of legal certainty, in two respects.
Υποστηρίζει, πρώτον, ότι οι εφαρμοστέοι στις επίδικες ενισχύσεις κανόνες ήταν σαφέστατοι και, δεύτερον, ότι δεν καθυστέρησε να αντιδράσει όσον αφορά τις ενισχύσεις αυτές.
The Commission submits, first, that the rules applying to the aid in question were perfectly clear and, second, that it did not react late in respect of that aid.
Κατά την άποψή της, η ανάλυση στην οποία προέβη το Πρωτοδικείο για να ακυρώσει το τμήμα της επίδικης αποφάσεως που διατάσσει την ανάκτηση των εν λόγω ενισχύσεων είναι νομικώς εσφαλμένη στο σύνολό της.
According to the Commission, if follows from this that the Court of First Instance’s analysis of the overall situation, which it relied on to annul the part of the contested decision ordering recovery of that aid, contains an error of law.
Η Επιτροπή υποστηρίζει επίσης ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, δεχόμενο ότι ο αποδέκτης μιας ενισχύσεως μπορεί να προβάλει παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου.
The Commission also submits that the Court of First Instance committed an error of law in accepting that the recipient of aid can rely on a breach of the principle of legal certainty.
Όσον αφορά τη σαφήνεια του νομικού καθεστώτος που εφαρμόζεται στις επίδικες ενισχύσεις
Clarity of the legal regime applying to the aid in issue
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κρίνοντας ως αβέβαιη και ασαφή τη νομική κατάσταση που προέκυψε από την ταυτόχρονη εφαρμογή της Συνθήκης ΕΚΑΧ, της Συνθήκης ΕΚ και των διαφόρων κωδίκων ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα.
The Commission submits that the Court of First Instance committed an error of law in finding that the legal situation resulting from the simultaneous application of the ECSC Treaty, the EC Treaty and the various Steel Aid Codes was uncertain and lacked clarity.
Η Επιτροπή αμφισβητεί κατ’ αρχάς την ανάλυση του Πρωτοδικείου κατά την οποίαν η υιοθέτηση του δεύτερου και του τρίτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα οδήγησε στην ανάκληση της εγκρίσεως που είχε χορηγήσει για τον ZRFG η Επιτροπή με την απόφασή της του 1971.
First of all, the Commission takes issue with the conclusion reached by the Court of First Instance that adoption of the Second and the Third Steel Aid Code led to withdrawal of the authorisation of the ZRFG which the Commission granted by the 1971 Decision.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η έγκριση που περιλαμβάνεται στην απόφαση αυτή, η οποία εκδόθηκε βάσει της Συνθήκης ΕΟΚ, δεν μπορούσε να παραγάγει αποτελέσματα στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚΑΧ και ότι οι ενισχύσεις προς τις επιχειρήσεις άνθρακα και χάλυβα που προβλέπει ο ZRFG απαγορεύονταν πριν από τη δημοσίευση του πρώτου κώδικα ενισχύσεων για τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα (προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψεις 41 έως 44).
The Commission submits that the authorisation granted by that decision, which was adopted on the basis of the EEC Treaty, could have no effect under the ECSC Treaty, and that aid to steel undertakings provided for under the ZRFG was prohibited before publication of the First Steel Aid Code (Commission v France, paragraphs 41 to 44).
Θεωρεί ότι μόνο δυνάμει του κώδικα αυτού κηρύχθηκαν εφαρμοστέες στις επιχειρήσεις σιδήρου και χάλυβα η έγκριση της αποφάσεως του 1971 και όσες ακολούθησαν και ότι αυτή η γενική έγκριση ήταν προσωρινή και έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1981, ημερομηνία κατά την οποίαν έπαυσε να ισχύει ο κώδικας αυτός (βλ., συναφώς, απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 2002, C-74/00 P και C-75/00 P, Falck και Acciaierie di Bolzano κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. I-7869, σκέψεις 115 και 116).
The Commission submits that the authorisation contained in the 1971 Decision and the authorisations which followed only became applicable to steel undertakings by reason of that code and that that general authorisation, which was temporary, expired on 31 December 1981, the date that code expired (see, to that effect, Joined Cases C-74/00 P and C-75/00 P Falck and Acciaierie di Bolzano v Commission [2002] ECR I-7869, paragraphs 115 and 116).
Η Επιτροπή υποστηρίζει επίσης ότι το άρθρο 67 ΑΧ δεν έχει εφαρμογή στις κρατικές ενισχύσεις και ότι το άρθρο 4, στοιχείο γ΄, ΑΧ απαγορεύει τις ενισχύσεις «υπό οποιαδήποτε μορφή».
The Commission also submits that Article 67 CS does not apply to State aid and that Article 4(c) CS prohibits aid ’in any form whatsoever’.
Θεωρεί, εξάλλου, ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν την ενημέρωσε για τις ενισχύσεις που χορήγησε στη Salzgitter και ότι, ως εκ τούτου, το κράτος μέλος αυτό δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή τις ενέκρινε βάσει του άρθρου 67 ΑΧ.
The Commission also submits that the Federal Republic of Germany did not inform it of the aid paid to Salzgitter and that that Member State cannot therefore claim that the Commission authorised that aid on the basis of Article 67 CS.