natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η έδρα των εταιρειών, κατά την έννοια του άρθρου 48 ΕΚ, χρησιμεύει, όπως η ιθαγένεια των φυσικών προσώπων, για τον προσδιορισμό της σύνδεσής τους με την έννομη τάξη ενός κράτους.
In the case of companies, their registered office for the purposes of Article 48 EC serves, in the same way as nationality in the case of individuals, as the connecting factor with the legal system of a State.
Αν γινόταν δεκτό ότι το κράτος μέλος εγκαταστάσεως μπορεί ελεύθερα να εφαρμόσει διαφορετική μεταχείριση για τον μοναδικό λόγο ότι η έδρα μιας εταιρείας βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος, το άρθρο 43 ΕΚ δεν θα είχε πλέον κανένα νόημα (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, αποφάσεις της 13ης Ιουλίου 1993, C-330/91, Commerzbank, Συλλογή 1993, σ.
Acceptance of the proposition that the Member State in which a subsidiary seeks to establish itself may freely apply different treatment merely by reason of the fact that the registered office of its parent company is situated in another Member State would deprive Article 43 EC of all meaning (see, to that effect, Case C-330/91 Commerzbank [1993] ECR I-4017, paragraph 13; Metallgesellschaft and Others, paragraph 42; and Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 37).
I-4017, σκέψη 13· και τις προπαρατεθείσες αποφάσεις Metallgesellschaft κ.λπ., σκέψη 42, και Marks & Spencer, σκέψη 37). Σκοπός, επομένως, της ελευθερίας εγκαταστάσεως είναι η διασφάλιση του ευεργετήματος της ιδίας με τους ημεδαπούς μεταχειρίσεως στο κράτος μέλος υποδοχής, απαγορεύοντας κάθε δυσμενή διάκριση βάσει του τόπου της έδρας των εταιρειών (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, προαναφερθείσες αποφάσεις Saint-Gobain ZN, σκέψη 35, και Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, point 37). 20
Freedom of establishment thus aims to guarantee the benefit of national treatment in the host Member State, by prohibiting any discrimination based on the place in which companies have their seat (see, to that effect, Saint-Gobain ZN, paragraph 35, and Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 37).
Εν προκειμένω, πρέπει να τονισθεί ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη νομοθετική ρύθμιση συνεπάγεται, όσον αφορά την επιβολή τόκων καταβαλλομένων από εγκατεστημένη
In the present case, the national legislation at issue in the main proceedings introduces, as regards the taxation of interest paid by a resident company in respect of
Πράγματι, από τη νομοθετική αυτή ρύθμιση προκύπτει ότι οι τόκοι που καταβάλλονται από εταιρία σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία εγκατεστημένη στην ημεδαπή δεν αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και δεν φορολογούνται αντιστοίχως, έστω και αν υπερβαίνουν ένα από τα δύο όρια που προβλέπει το άρθρο 18, πρώτο εδάφιο, σημείο 3, του CIR 1992.
It follows from that legislation that interest payments made by a company to a director which is a resident company are not reclassified as dividends and are, on that basis, not taxable, even if they exceed one of the two limits laid down in Article 18(1), point 3, of the ITC 1992.
Αντιθέτως, σε περίπτωση που υπερβαίνουν ένα από τα όρια αυτά, οι τόκοι που καταβάλλονται από εταιρία σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία μη εγκατεστημένη στην ημεδαπή αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και φορολογούνται αντιστοίχως.
By contrast, where they exceed one of those limits, the interest payments made by a company to a director which is a nonresident company are reclassified as dividends and are, on that basis, taxable.
Επομένως, οι εταιρίες που διοικούνται από διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία μη εγκατεστημένη στην ημεδαπή υπόκεινται σε φορολογική μεταχείριση λιγότερο ευνοϊκή από εκείνη της οποίας απολαύουν οι εταιρίες οι διοικούμενες από διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία εγκατεστημένη στην ημεδαπή.
Companies managed by a director which is a nonresident company are therefore subject to tax treatment which is less advantageous than that accorded to companies managed by a director which is a resident company.
Ομοίως, σε σχέση με ομίλους εταιριών στο πλαίσιο των οποίων η μητρική ασκεί καθήκοντα διαχειρίσεως μιας των θυγατρικών της, μία τέτοια νομοθετική ρύθμιση εισάγει διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των εγκατεστημένων στην ημεδαπή θυγατρικών, αναλόγως του αν η μητρική εταιρία έχει ή δεν έχει την έδρα της στο Βέλγιο, καθόσον υποβάλλει τις θυγατρικές μιας μη εγκατεστημένης στην ημεδαπή μητρικής εταιρίας σε μεταχείριση λιγότερο ευνοϊκή εκείνης που απολαύουν οι θυγατρικές μιας εγκατεστημένης στην ημεδαπή μητρικής εταιρίας.
Similarly, in relation to groups of companies within which a parent company takes on management tasks in one of its subsidiaries, such legislation introduces a difference in treatment between resident subsidiaries according to whether or not their parent company has its seat in Belgium, thereby making subsidiaries of a nonresident parent company subject to treatment which is less favourable than that accorded to the subsidiaries of a resident parent company.
Πρέπει, όμως, να τονισθεί ότι η διαφορετική μεταχείριση μεταξύ ημεδαπών θυγατρικών εταιριών αναλόγως του τόπου της έδρας της μητρικής εταιρίας συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, καθόσον καθιστά λιγότερο ελκυστική την άσκηση της ελευθερίας αυτής εκ μέρους εταιριών εγκατεστημένων σε άλλα κράτη μέλη, οι οποίες, ως εκ τούτου, ενδέχεται να μην αποκτήσουν, να μη συστήσουν ή να μη διατηρήσουν θυγατρική εταιρία στο κράτος μέλος που θεσπίζει αυτό το νομοθετικό μέτρο, ή ακόμα να παραιτηθούν από την απόκτηση, σύσταση ή διατήρηση θυγατρικής στο εν λόγω κράτος μέλος (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, αποφάσεις Lankhorst-Hohorst, προαναφερθείσα, σκέψη 32·Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, προαναφερθείσα, σκέψη 61, και της 18ης Ιουλίου 2007, C-231/05, Oy AA, Συλλογή 2007, σ. I-6373, σκέψη 39).
A difference in treatment between resident companies according to the place of establishment of the company which, as director, has granted them a loan constitutes an obstacle to the freedom of establishment if it makes it less attractive for companies established in other Member States to exercise that freedom and they may, in consequence, refrain from managing a company in the Member State which enacts that measure, or even refrain from acquiring, creating or maintaining a subsidiary in that Member State (see, to that effect, Lankhorst-Hohorst, paragraph 32; Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 61; and Case C-231/05 Oy AA [2007] ECR I-6373, paragraph 39).
Επομένως, η διαφορετική μεταχείριση της οποίας τυγχάνουν, στο πλαίσιο εθνικής νομοθετικής ρυθμίσεως όπως αυτή περί της οποίας πρόκειται στην κύρια δίκη, οι εγκατεστημένες στην ημεδαπή εταιρίες, αναλόγως του τόπου εγκαταστάσεως του διευθύνοντος συμβούλου τους, συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, απαγορευόμενο, κατ’ αρχήν, από τα άρθρα 43 ΕΚ και 48 ΕΚ.
It follows that the difference in treatment to which, under national legislation such as that at issue in the main proceedings, resident companies are subject depending on the place in which their director is established, amounts to a restriction on freedom of establishment which is prohibited, in principle, by Articles 43 EC and 48 EC.
Ένας τέτοιος περιορισμός μπορεί να γίνει δεκτός μόνον αν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος.
Such a restriction is permissible only if it pursues a legitimate objective which is compatible with the Treaty and is justified by overriding reasons of public interest.
Επιπλέον θα πρέπει, σε μια τέτοια περίπτωση, ο περιορισμός αυτός να είναι κατάλληλος για τη διασφάλιση της επιτεύξεως του οικείου σκοπού και να μην υπερβαίνει το αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού αυτού μέτρο (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 13ης Δεκεμβρίου 2005, C-446/03, Marks & Spencer, Συλλογή 2005, σ. I-10837, σκέψη 35, καθώς και Cadbury Schweppes και Cadbury Schweppes Overseas, προαναφερθείσα, σκέψη 47). 26
It is further necessary, in such a case, that its application be appropriate to ensuring the attainment of the objective thus pursued and not go beyond what is necessary to attain it (see, inter alia, Case C-446/03 Marks & Spencer [2005] ECR I-10837, paragraph 35, and Cadbury Schweppes and Cadbury Schweppes Overseas, paragraph 47). 26
Υπενθυμίζεται, σχετικώς, ότι, κατά πάγια νομολογία, ένα εθνικό μέτρο που περιορίζει την ελευθερία εγκαταστάσεως μπορεί να δικαιολογείται όταν πρόκειται σαφώς για σχήματα αμιγώς τεχνητά, μοναδικός σκοπός των οποίων είναι η μη υπαγωγή στη νομοθεσία του ενδιαφερομένου κράτους μέλους (απόφαση Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, προαναφερθείσα, σκέψη 72 καθώς και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
In this respect, it must be pointed out that, according to established caselaw, a national measure restricting freedom of establishment may be justified where it specifically targets wholly artificial arrangements designed to circumvent the legislation of the Member State concerned (Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 72 and the caselaw cited).
Το γεγονός και μόνον ότι σε μια ημεδαπή εταιρεία χορηγείται δάνειο από συνδεδεμένη εταιρεία εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος δεν μπορεί να στηρίξει γενικό τεκμήριο φοροδιαφυγής και να δικαιολογήσει μέτρο που θίγει θεμελιώδη ελευθερία την οποία εγγυάται η Συνθήκη (απόφαση Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, προαναφερθείσα, σκέψη 73 καθώς και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
The mere fact that a resident company is granted a loan by a related company which is established in another Member State cannot be the basis of a general presumption of abusive practices and justify a measure which compromises the exercise of a fundamental freedom guaranteed by the Treaty (Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 73 and the caselaw cited).
Για να μπορεί να δικαιολογηθεί περιορισμός της ελευθερίας εγκαταστάσεως για λόγους καταστολής των καταχρήσεων, ο περιορισμός πρέπει να σκοπεί ειδικά την
In order for a restriction on the freedom of establishment to be justified on the ground of prevention of abusive practices, the specific objective of such a restriction
Με τη σκέψη 80 της προαναφερθείσας αποφάσεώς του Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι νομοθετική ρύθμιση κράτους μέλους δύναται να δικαιολογηθεί για λόγους σχετικούς με την καταστολή καταχρήσεων, εφόσον ορίζει ότι η καταβολή τόκων από ημεδαπή θυγατρική σε αλλοδαπή μητρική εταιρεία χαρακτηρίζεται ως διανομή κερδών μόνον εάν και κατά το μέτρο που οι τόκοι υπερβαίνουν το ποσό που οι εταιρείες αυτές θα αποδέχονταν υπό συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού, δηλαδή υπό εμπορικούς όρους επί των οποίων οι εταιρείες αυτές θα συμφωνούσαν αν δεν ανήκαν στον ίδιο όμιλο εταιρειών.
At paragraph 80 of its judgment in Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, the Court held that legislation of a Member State may be justified by the need to combat abusive practices where it provides that interest paid by a resident subsidiary to a nonresident parent company is to be treated as a distribution only if, and in so far as, it exceeds what those companies would have agreed upon on an arm’s-length basis, that is to say, the commercial terms which those parties would have accepted if they had not formed part of the same group of companies.
Πράγματι, η χορήγηση σε ημεδαπή εταιρεία δανείου εκ μέρους αλλοδαπής εταιρείας υπό όρους που δεν αντιστοιχούν σε αυτούς που οι εν λόγω εταιρείες θα συμφωνούσαν υπό συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού συνιστά για το κράτος μέλος εγκαταστάσεως της δανειολήπτριας εταιρείας αντικειμενικό και ελέγξιμο από τρίτους στοιχείο, βάσει του οποίου μπορεί να διαπιστωθεί αν η επίμαχη πράξη αποτελεί εν όλω ή εν μέρει αμιγώς τεχνητό σχήμα, κύριος σκοπός του οποίου είναι η μη υπαγωγή στη φορολογική νομοθεσία του συγκεκριμένου κράτους μέλους.
The fact that a resident company has been granted a loan by a nonresident company on terms which do not correspond to those which would have been agreed upon at arm’s length constitutes, for the Member State in which the borrowing company is resident, an objective element which can be independently verified in order to determine whether the transaction in question represents, in whole or in part, a purely artificial arrangement, the essential purpose of which is to circumvent the tax legislation of that Member State.
Συναφώς, τίθεται το ερώτημα αν, ελλείψει ειδικών σχέσεων μεταξύ των εμπλεκομένων εταιρειών, θα είχε χορηγηθεί το δάνειο ή αν θα είχε χορηγηθεί διαφορετικό ποσό με διαφορετικό επιτόκιο (απόφαση Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, προαναφερθείσα, σκέψη 81).
In that regard, the question is whether, had there been an arm’s-length relationship between the companies concerned, the loan would not have been granted or would have been granted for a different amount or at a different rate of interest (Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 81).
Εν προκειμένω, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι οι τόκοι που κατέβαλε η βελγική θυγατρική επί του δανείου που της χορήγησε μη εγκατεστημένη στην ημεδαπή εταιρία έχουσα την ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου
In the present case, it is apparent from the order for reference that the interest payments made by the Belgian subsidiary on a loan granted by a nonresident company which is a director were reclassified as dividends because the limit laid down
LAMMERS & VAN CLEEFF αναχαρακτηρίστηκαν ως μερίσματα, διότι υπήρξε υπέρβαση του ορίου που προβλέπεται στη δεύτερη περίπτωση του άρθρου 18, πρώτο εδάφιο, σημείο 3, του CIR 1992, καθόσον κατά την έναρξη του φορολογικού έτους το συνολικό ύψος των προκαταβολών επί των οποίων επιβλήθηκαν τόκοι υπερέβαινε το αποδεσμευθέν κεφάλαιο αυξημένο κατά τα υποκείμενα στον φόρο αποθεματικά. 32
LAMMERS & VAN CLEEFF in the second indent of Article 18(1), point 3, of the ITC 1992 had been exceeded, that is to say, at the beginning of the taxable period the total of the interest-bearing loans was higher than the paid-up capital plus taxed reserves. 32
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, μολονότι η επιβολή ενός τέτοιου ορίου αποσκοπεί στην καταστολή καταχρήσεων, εντούτοις, βαίνει, εν πάση περιπτώσει, πέραν του αναγκαίου για την επίτευξη αυτού του σκοπού μέτρου.
It is clear that, even if the application of such a limit seeks to combat abusive practices, it goes in any event beyond what is necessary to attain that objective.
Πράγματι, όπως υπογράμμισε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με τις παρατηρήσεις της, το όριο που προβλέπεται στη δεύτερη περίπτωση του άρθρου 18, πρώτο εδάφιο, σημείο 3, του CIR 1992 επηρεάζει, επίσης, καταστάσεις στις οποίες η οικεία πράξη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αμιγώς τεχνητό σχήμα.
As the Commission of the European Communities stated in its submissions, the limit laid down in the second indent of Article 18(1), point 3, of the ITC 1992 also affects situations in which the transaction concerned cannot be regarded as a purely artificial arrangement.
Εφόσον οι τόκοι που καταβάλλονται σε μη εγκατεστημένες στην ημεδαπή εταιρίες αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα όταν υπερβαίνουν το όριο αυτό, δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο ο αναχαρακτηρισμός αυτός να αφορά επίσης τόκους καταβαλλόμενους για δάνεια χορηγηθέντα υπό προϋποθέσεις πλήρους ανταγωνισμού.
If interest payments made to nonresident companies are reclassified as dividends as soon as they exceed such a limit, it cannot be ruled out that that reclassification will also apply to interest paid on loans granted on an arm’s length basis.
Συνεπώς, στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 43 ΕΚ και 48 ΕΚ έχουν την έννοια ότι αποκλείουν εθνική νομοθετική ρύθμιση, όπως αυτή περί της οποίας πρόκειται στην κύρια δίκη, δυνάμει της οποίας οι τόκοι που καταβάλλονται από εταιρία εγκατεστημένη εντός κράτους μέλους σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία εγκατεστημένη εντός άλλου κράτους μέλους αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και φορολογούνται αντιστοίχως, όταν, κατά την έναρξη του φορολογικού έτους, το συνολικό ύψος των προκαταβολών επί των οποίων οφείλονται τόκοι υπερβαίνει το αποδεσμευθέν κεφάλαιο αυξημένο κατά τα υποκείμενα σε φόρο αποθεματικά, ενώ, υπό τις αυτές προϋποθέσεις, όταν οι τόκοι αυτοί καταβάλλονται σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία εγκατεστημένη εντός του ιδίου κράτους μέλους, δεν αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και δεν φορολογούνται αντιστοίχως.
Consequently, the answer to the question submitted must be that Articles 43 EC and 48 EC must be interpreted as precluding national legislation, such as that at issue in the main proceedings, under which interest payments made by a company resident in a Member State to a director which is a company established in another Member State are reclassified as dividends and are, on that basis, taxable, where, at the beginning of the taxable period, the total of the interest-bearing loans is higher than the paid-up capital plus taxed reserves, whereas, in the same circumstances, where those interest payments are made to a director which is a company established in the same Member State, those payments are not reclassified as dividends and are, on that basis, not taxable.
Εφόσον οι διατάξεις περί ελευθερίας εγκαταστάσεως αποκλείουν εθνική νομοθεσία όπως αυτή περί της οποίας πρόκειται στην κύρια δίκη, παρέλκει η εξέτασή του αν μια τέτοια νομοθετική ρύθμιση απαγορεύεται, επίσης, από τις διατάξεις της Συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων.
Since the Treaty provisions on freedom of establishment thus preclude national legislation such as that at issue in the main proceedings, it is not necessary to examine whether the Treaty provisions on the free movement of capital also preclude that legislation.
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Since these proceedings are, for the parties to the main proceedings, a step in the action pending before the referring court, the decision on costs is a matter for that court.
Τα άρθρα 43 ΕΚ και 48 ΕΚ έχουν την έννοια ότι αποκλείουν εθνική νομοθετική ρύθμιση, όπως αυτή περί της οποίας πρόκειται στην κύρια δίκη, δυνάμει της οποίας οι τόκοι που καταβάλλονται από εταιρία εγκατεστημένη εντός κράτους μέλους σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία εγκατεστημένη εντός άλλου κράτους μέλους αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και φορολογούνται αντιστοίχως, όταν, κατά την έναρξη του φορολογικού έτους, το συνολικό ύψος των προκαταβολών επί των οποίων οφείλονται τόκοι υπερβαίνει το αποδεσμευθέν κεφάλαιο αυξημένο κατά τα υποκείμενα σε φόρο αποθεματικά, ενώ, υπό τις αυτές προϋποθέσεις, όταν οι τόκοι αυτοί καταβάλλονται σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία εγκατεστημένη εντός του ίδιου κράτους μέλους, δεν αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και δεν φορολογούνται αντιστοίχως.
Articles 43 EC and 48 EC preclude national legislation, such as that at issue in the main proceedings, under which interest payments made by a company resident in a Member State to a director which is a company established in another Member State are reclassified as dividends and are, on that basis, taxable, where, at the beginning of the taxable period, the total of the interest-bearing loans is higher than the paid-up capital plus taxed reserves, whereas, in the same circumstances, where those interest payments are made to a director which is a company established in the same Member State, those payments are not reclassified as dividends and are, on that basis, not taxable.
Υπόθεση C-257/06
Case C-257/06
(αίτηση του Corte suprema di cassazione για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Corte suprema di cassazione)
«Άρθρο 28 ΕΚ — Οδηγία 76/768/ΕΟΚ — Προστασία της υγείας — Καλλυντικά προϊόντα — Εισαγωγή — Ανακοίνωση στις αρχές του κράτους εισαγωγής στοιχείων σχετικών με τα καλλυντικά προϊόντα»
(Article 28 EC — Directive 76/768/EEC — Protection of health — Cosmetic products — Importation — Communication of information on cosmetic products to the authorities of the State of importation)
Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 24ης Ιανουαρίου 2008 . . . . I - 191
Judgment of the Court (Second Chamber), 24 January 2008 . . . . . . .
(Άρθρο 30 ΕΚ· οδηγία 76/768 του Συμβουλίου, άρθρο 7)
Approximation of laws — Cosmetic products — Packaging and labelling — Directive 76/768(Art. 30 EC; Council Directive 76/768, Art. 7)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-257/06
SUMMARY — CASE C-257/06
Ειδικότερα, μια τέτοια υποχρέωση ανακοινώσεως τελεί σε αναλογία προς τον σκοπό της προστασίας της υγείας των ανθρώπων, που περιέχεται στην παράγραφο 3 του εν λόγω άρθρου 7, δεδομένου ότι διασφαλίζει ότι οι αρμόδιες εθνικές αρχές έχουν στη διάθεσή τους λεπτομερή στοιχεία για το επίμαχο προϊόν.
Such an obligation to provide information is proportionate to the objective of protecting human health, contained in Article 7(3) of Directive 76/768, since it ensures that the competent national authorities have at their disposal detailed information on the relevant product.
Το άρθρο 7 της οδηγίας 76/768 περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στα καλλυντικά προϊόντα, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 93/35, δεν απαγορεύει εθνική διάταξη η οποία, χάριν ταχείας και κατάλληλης ιατρικής θεραπευτικής αγωγής σε περίπτωση διαταραχών, υποχρεώνει τον εισαγωγέα καλλυντικών προϊόντων να ανακοινώνει στο Υπουργείο Υγείας και στην Περιφέρεια το όνομα ή την εταιρική επωνυμία της επιχειρήσεως, την έδρα της και την έδρα της μονάδας παρασκευής καθώς και τον πλήρη και λεπτομερή κατάλογο των ουσιών που χρησιμοποιούνται και των ουσιών που περιέχουν τα εν λόγω προϊόντα.
Article 7 of Council Directive 76/768 on the approximation of the laws of the Member States relating to cosmetic products, as amended by Directive 93/35, does not preclude a national provision which, in the interests of prompt and appropriate medical treatment in the event of difficulties, requires the importer of cosmetic products to communicate to the Ministry of Health and to the Region the name or the corporate name of the business, its registered office and that of the manufacturing plant, and a full and detailed list of the substances used and the substances contained in those products.
(βλ. σκέψεις 24-25 και διατακτ.)
(see paras 24, 25, operative part)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)της 24ης Ιανουαρίου 2008*
JUDGMENT OF THE COURT (Second Chamber)24 January 2008 *
Στην υπόθεση C-257/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Corte suprema di cassazione (Ιταλία) με απόφαση της 12ης Ιουλίου 2005, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Ιουνίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Corte suprema di cassazione (Italy), made by decision of 12 July 2005, received at the Court on 13 June 2006, in the proceedings
Mazák γραμματέας: L. Hewlett, κύρια υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 24ης Μαΐου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: J. Mazák, Registrar: L. Hewlett, Principal Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 24 May 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Βελγική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τη L. Van den Broeck,
— the Belgian Government, by L. Van den Broeck, acting as Agent,
— η Γαλλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τη R. Loosli-Surrans,
— the French Government, by R. Loosli-Surrans, acting as Agent,
Braguglia, επικουρούμενο από τον G. Albenzio, avvocato dello Stato,
— the Italian Government, by I.M. Braguglia, acting as Agent, assisted by G. Albenzio, avvocato dello Stato,
— η Πολωνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την E. Ośniecką-Tamecką,
— the Polish Government, by E. Ośniecka-Tamecka, acting as Agent,
Caeiros και την D. Recchia, κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
— the Commission of the European Communities, by A. Caeiros and D. Recchia, acting as Agents, having decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion,
ROBY PROFUMI εκδίδει την ακόλουθη
ROBY PROFUMI gives the following