natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Για τον λόγο αυτόν, στο τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1348/2000 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο παραλήπτης δεν μπορεί να αρνηθεί, επικαλούμενος το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1348/2000, την παραλαβή των συνημμένων μιας αγωγής, τα οποία δεν έχουν συνταχθεί στη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής, αλλά στη γλώσσα του κράτους μέλους διαβιβάσεως, την οποία συμφώνησαν να χρησιμοποιούν οι συμβαλλόμενοι, με σύμβαση που συνήψαν στο πλαίσιο της ασκήσεως της επαγγελματικής δραστηριότητάς τους, για την αλληλογραφία με τις διοικητικές αρχές και τους δημόσιους οργανισμούς του κράτους μέλους διαβιβάσεως, εφόσον ο παραλήπτης συνάπτει στο πλαίσιο ασκήσεως της επαγγελματικής δραστηριότητάς του σύμβαση με την οποία συμφωνεί ότι η αλληλογραφία με τις διοικητικές αρχές και τους δημόσιους οργανισμούς του κράτους μέλους διαβιβάσεως θα πραγματοποιείται στη γλώσσα του εν λόγω κράτους μέλους διαβιβάσεως, τα δε διαβιβασθέντα συνημμένα αφορούν την αλληλογραφία αυτή και, πέραν τούτου, έχουν συνταχθεί στη συμφωνηθείσα γλώσσα.
For that reason, the answer to the third question should be that Article 8(1) of Regulation No 1348/2000 must be interpreted as meaning that the addressee may not rely on that provision in order to refuse acceptance of the annexes to an application which are not in the language of the Member State addressed, but in the language of the Member State of transmission contractually agreed between the parties in the course of their business for correspondence with the authorities and public institutions of the Member State of transmission, if the addressee concludes a contract in the course of his business in which he agrees that correspondence with the authorities and public institutions of the Member State of transmission is to be conducted in the language of that Member State of transmission and the annexes transmitted concern that correspondence and are written in the agreed language.
Τέλος, πρέπει να τονίσω ότι μια τέτοια λύση δεν θα ήταν ενδεδειγμένη στην περίπτωση των διασυνοριακών συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές.
Lastly, I would like to mention that such a solution would not be appropriate in the case of crossborder consumer contracts.
366, ο οποίος θεωρεί ότι στην περίπτωση αυτή υφίσταται επιτακτική ανάγκη προστασίας του παραλήπτη/καταναλωτή, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει ωστόσο στην περίπτωση συμβάσεως που έχει συναφθεί μεταξύ μερών στο πλαίσιο ασκήσεως της επαγγελματικής δραστηριότητάς τους.
366, who sees a specific need to protect the addressee/consumer in such cases, which does not exist, however, in the case of a contract concluded between the parties in the course of their business.
55 — Βλ. σημείο 44 των ανά χείρας προτάσεων.
55 — See point 44 of this Opinion.
Βάσει των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής στα προδικαστικά ερωτήματα του Bundesgerichtshof:
In the light of the above considerations, I propose that the Court answer the questions referred for a preliminary ruling by the Bundesgerichtshof as follows:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-14/07 των συνημμένων μιας αγωγής, τα οποία δεν έχουν συνταχθεί στη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής, αλλά στη γλώσσα του κράτους μέλους διαβιβάσεως την οποία συμφώνησαν να χρησιμοποιούν οι συμβαλλόμενοι, με σύμβαση που συνήψαν στο πλαίσιο της ασκήσεως της επαγγελματικής δραστηριότητάς τους, για την αλληλογραφία με τις διοικητικές αρχές και τους δημόσιους οργανισμούς του κράτους μέλους διαβιβάσεως, εφόσον ο παραλήπτης συνάπτει στο πλαίσιο ασκήσεως της επαγγελματικής δραστηριότητάς του σύμβαση με την οποία συμφωνεί ότι η αλληλογραφία με τις διοικητικές αρχές και τους δημόσιους οργανισμούς του κράτους μέλους διαβιβάσεως θα πραγματοποιείται στη γλώσσα του εν λόγω κράτους μέλους διαβιβάσεως, τα δε διαβιβασθέντα συνημμένα αφορούν την αλληλογραφία αυτή και, πέραν τούτου, έχουν συνταχθεί στη συμφωνηθείσα γλώσσα.»
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-14/07 annexes to an application which are not in the language of the Member State addressed, but in the language of the Member State of transmission contractually agreed between the parties in the course of their business for correspondence with the authorities and public institutions of the Member State of transmission, if the addressee concludes a contract in the course of his business in which he agrees that correspondence with the authorities and public institutions of the Member State of transmission is to be conducted in the language of that Member State of transmission and the annexes transmitted concern that correspondence and are written in the agreed language.’
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα) της 8ης Μαΐου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (Third Chamber)
Στην υπόθεση C-14/07, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει των άρθρων 68 EK και 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Bundesgerichtshof (Γερμανία) με απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 22 Ιανουαρίου 2007, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Articles 68 EC and 234 EC from the Bundesgerichtshof (Germany), made by decision of 21 December 2006, received at the Court on 22 January 2007, in the proceedings
Industrie- und Handelskammer Berlin, παρισταμένου του:
Industrie- und Handelskammer Berlin, joined party:
Trstenjak γραμματέας: B. Fülöp, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 24ης Οκτωβρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: V. Trstenjak, Registrar: B. Fülöp, Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 24 October 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— το Nicholas Grimshaw & Partners Ltd, εκπροσωπούμενο από τους P.-A. Brand και U. Karpenstein, Rechtsanwälte, — η Τσεχική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον T. Boček,
— Nicholas Grimshaw & Partners Ltd, by P.-A. Brand and U. Karpenstein, Rechtsanwälte, — the Czech Government, by T. Boček, acting as Agent,
— η Σλοβακική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον J. Čorba,
— the Slovak Government , by J. Čorba, acting as Agent,
— η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον W. Bogensberger και, στη συνέχεια, από τις A.-M. Rouchaud-Joët και S.
— the Commission of the European Communities, by W. Bogensberger, and subsequently by A.-M. Rouchaud-Joët and S. Grünheid, acting as Agents, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 29 November 2007, gives the following
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 8 του κανονισμού (ΕΚ) 1348/2000 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ L 160, σ. 37).
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Article 8 of Council Regulation (EC) No 1348/2000 of 29 May 2000 on the service in the Member States of judicial and extrajudicial documents in civil or commercial matters (OJ 2000 L 160, p. 37).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Industrie- und Handelskammer Berlin (στο εξής: IHK Berlin) και του αρχιτεκτονικού γραφείου Nicholas Grimshaw & Partners Ltd (στο εξής: γραφείο Grimshaw), εταιρίας αγγλικού δικαίου, σχετικά με αγωγή αποζημιώσεως λόγω εσφαλμένου σχεδιασμού κτιρίου, η δε εναγομένη εταιρία προσεπικάλεσε στη δίκη το Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR (στο εξής: γραφείο Weiss) που εδρεύει στο Άαχεν. I - 3403
The reference has been made in the context of proceedings between Industrie- und Handelskammer Berlin (‘IHK Berlin’) and the firm of architects Nicholas Grimshaw & Partners (‘Grimshaw’), a company governed by English law, concerning an action for damages for defective design of a building, the latter company joining Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR (‘Weiss’), established in Aachen, to the proceedings. I - 3403
Κοινοτικό και διεθνές δίκαιο
Community and international law
Η όγδοη και η δέκατη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1348/2000 έχουν ως εξής:
Recitals 8 and 10 in the preamble to Regulation No 1348/2000 are worded as follows:
10) Προκειμένου να προστατευθούν τα συμφέροντα του παραλήπτη, η επίδοση ή η κοινοποίηση θα πρέπει να πραγματοποιείται στην επίσημη γλώσσα ή γλώσσες του τόπου όπου θα γίνει επίδοση ή κοινοποίηση ή σε άλλη γλώσσα του κράτους μέλους προέλευσης την οποία ο παραλήπτης κατανοεί.»
(10) For the protection of the addressee’s interests, service should be effected in the official language or one of the official languages of the place where it is to be effected or in another language of the originating Member State which the addressee understands.’
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού προβλέπει τα εξής:
Article 4(1) of that regulation provides as follows:
«Οι δικαστικές πράξεις διαβιβάζονται απευθείας και το ταχύτερο δυνατό μεταξύ των υπηρεσιών που ορίζονται βάσει του άρθρου 2.»
‘Judicial documents shall be transmitted directly and as soon as possible between the agencies designated on the basis of Article 2.’
Το άρθρο 5 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Μετάφραση των πράξεων», ορίζει τα ακόλουθα:
Article 5 of the regulation, entitled ‘Translation of documents’, provides as follows:
Η υπηρεσία διαβίβασης στην οποία κατατίθεται η προς διαβίβαση πράξη επισημαίνει στον αιτούντα ότι ο παραλήπτης μπορεί να αρνηθεί να παραλάβει την πράξη εφόσον δεν έχει συνταχθεί σε μία από τις γλώσσες που ορίζει το άρθρο 8.
The applicant shall be advised by the transmitting agency to which he or she forwards the document for transmission that the addressee may refuse to accept it if it is not in one of the languages provided for in Article 8.
Ο αιτών επιβαρύνεται με τυχόν έξοδα μετάφρασης πριν από τη διαβίβαση της πράξης, υπό την επιφύλαξη μεταγενέστερης απόφασης δικαστηρίου ή αρμόδιας αρχής, η οποία καταλογίζει τη δαπάνη σε άλλο πρόσωπο.»
The applicant shall bear any costs of translation prior to the transmission of the document, without prejudice to any possible subsequent decision by the court or competent authority on liability for such costs.’
Το άρθρο 8 του κανονισμού 1348/2000, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άρνηση παραλαβής της πράξης», προβλέπει τα εξής:
Article 8 of Regulation No 1348/2000, entitled ‘Refusal to accept a document’, provides as follows:
Η υπηρεσία παραλαβής ενημερώνει τον παραλήπτη ότι μπορεί να αρνηθεί την παραλαβή, εφόσον η πράξη που επιδίδεται ή κοινοποιείται δεν έχει συνταχθεί σε μια από τις ακόλουθες γλώσσες: α) στην επίσημη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής ή, εάν αυτό το κράτος έχει περισσότερες επίσημες γλώσσες, στην επίσημη ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του τόπου όπου πρόκειται να γίνει η επίδοση ή η κοινοποίηση, ή β) σε γλώσσα του κράτους μέλους [προέλευσης] την οποία ο παραλήπτης κατανοεί.
(a) the official language of the Member State addressed or, if there are several official languages in that Member State, the official language or one of the official languages of the place where service is to be effected; or
Εάν η υπηρεσία παραλαβής πληροφορηθεί ότι ο παραλήπτης αρνείται να παραλάβει την πράξη σύμφωνα με την παράγραφο 1, ενημερώνει αμέσως την υπηρεσία διαβίβασης, μέσω της έντυπης βεβαίωσης που προβλέπεται στο άρθρο 10, και επιστρέφει την αίτηση και τις πράξεις των οποίων ζητείται η μετάφραση.»
Where the receiving agency is informed that the addressee refuses to accept the document in accordance with paragraph 1, it shall immediately inform the transmitting agency by means of the certificate provided for in Article 10 and return the request and the documents of which a translation is requested.’
Το άρθρο 19, παράγραφος 1, του ιδίου κανονισμού ορίζει τα ακόλουθα:
Article 19(1) of the regulation provides as follows:
Οι υπόλοιπες παράγραφοι του άρθρου 19 του κανονισμού 1348/2000 πραγματεύονται ειδικές περιπτώσεις σχετικές με την ερημοδικία του εναγομένου.
The remaining paragraphs of Article 19 of Regulation No 1348/2000 are concerned with particular situations in which the defendant does not enter an appearance.
Το άρθρο 26 του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001, L 12, σ.
Article 26 of Council Regulation (EC) No 44/2001 of 22 December 2000 on jurisdiction and the recognition and enforcement of judgments in civil and commercial matters (OJ 2001 L 12, p.
1), έχει ως εξής:
1) is worded in the following manner:
Το άρθρο 19 του κανονισμού (ΕΚ) 1348/2000 […] εφαρμόζεται αντί των διατάξεων της παραγράφου 2, εάν το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο έπρεπε να διαβιβαστεί από το ένα κράτος μέλος στο άλλο δυνάμει του ανά χείρας κανονισμού.
Article 19 of … Regulation (EC) No 1348/2000 … shall apply instead of the provisions of paragraph 2 if the document instituting the proceedings or an equivalent document had to be transmitted from one Member State to another pursuant to this Regulation.
Εφόσον δεν εφαρμόζονται οι διατάξεις του κανονισμού (ΕΚ) 1348/2000, εφαρμόζεται το άρθρο 15 της Σύμβασης της Χάγης [του] 1965 σχετικά με την επίδοση και την κοινοποίηση στο εξωτερικό δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, εάν το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο έπρεπε να διαβιβαστεί στην αλλοδαπή κατ’ εφαρμογή της συμβάσεως αυτής.»
Where the provisions of Regulation (EC) No 1348/2000 are not applicable, Article 15 of the Hague Convention of 15 November 1965 on the Service Abroad of Judicial and Extrajudicial Documents in Civil or Commercial Matters shall apply if the document instituting the proceedings or an equivalent document had to be transmitted pursuant to that Convention.’
Εξάλλου, το άρθρο 34, σημείο 2, του κανονισμού 44/2001 προβλέπει ότι απόφαση που εκδίδεται σε ένα κράτος μέλος δεν αναγνωρίζεται σε άλλο κράτος μέλος «αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο δεν έχει επιδοθεί ή κοινοποιηθεί στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο εγκαίρως και κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να αμυνθεί, εκτός εάν ο εναγόμενος παρέλειψε να ασκήσει προσφυγή κατά της αποφάσεως ενώ μπορούσε να το πράξει».
Moreover, Article 34(2) of Regulation No 44/2001 provides that a judgment given in one Member State is not to be recognised in another Member State where ‘it was given in default of appearance, if the defendant was not served with the document which instituted the proceedings or with an equivalent document in sufficient time and in such a way as to enable him to arrange for his defence, unless the defendant failed to commence proceedings to challenge the judgment when it was possible for him to do so’.
Παρόμοιες διατάξεις προβλέπει και η Σύμβαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 1982, L 388, σ.
Provision was also made for such measures in the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters (OJ 1978 L 304, p.
7), όπως τροποποιήθηκε με τη Σύμβαση της 9ης Οκτωβρίου 1978 για την προσχώρηση του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (ΕΕ 1982, L 388, σ.
36), as amended by the Convention of 9 October 1978 on the Accession of the Kingdom of Denmark, Ireland and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland (OJ 1978 L 304, p.
20), με τη Σύμβαση της 25ης Οκτωβρίου 1982 για την προσχώρηση της Ελληνικής Δημοκρατίας (ΕΕ 1982, L 388, σ.
1, and — amended version — p. 77), by the Convention of 25 October 1982 on the Accession of the Hellenic Republic (OJ 1982 L 388, p.
1), με τη Σύμβαση της 26ης Μαΐου 1989 για την προσχώρηση του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας (ΕΕ 1989, L 285, σ.
1), by the Convention of 26 May 1989 on the Accession of the Kingdom of Spain and the Portuguese Republic (OJ 1989 L 285, p.
1), καθώς και με τη Σύμβαση της 29ης Νοεμβρίου 1996 για την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας (ΕΕ 1997, C 15, σ.
1) and by the Convention of 29 November 1996 on the Accession of the Republic of Austria, the Republic of Finland and the Kingdom of Sweden (OJ 1997 C 15, p.
1, στο εξής: Σύμβαση των Βρυξελλών).
1) (‘the Brussels Convention’).
Το άρθρο 20 της Συμβάσεως αυτής είναι σχετικό με την ερημοδικία.
Article 20 of that convention concerns the default procedure.
Το άρθρο 27, σημείο 2, της εν λόγω Συμβάσεως προβλέπει τα ακόλουθα:
Article 27 of the convention provides as follows:
«Απόφαση δεν αναγνωρίζεται:
‘A judgment shall not be recognised:
2. αν το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο δεν έχει επιδοθεί στον ερημοδικήσαντα εναγόμενο κανονικά και έγκαιρα ώστε να μπορεί να αμυνθεί,
2. where it was given in default of appearance, if the defendant was not duly served with the document which instituted the proceedings or with an equivalent document in sufficient time to enable him to arrange for his defence
Το άρθρο 5 της Συμβάσεως της Χάγης, της 15ης Νοεμβρίου 1965, για την επίδοση και κοινοποίηση στην αλλοδαπή δικαστικών και εξωδίκων εγγράφων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις (στο εξής: Σύμβαση της Χάγης του 1965), προβλέπει τα εξής:
Article 5 of The Hague Convention of 15 November 1965 on the Service Abroad of Judicial and Extrajudicial Documents in Civil or Commercial Matters (‘the 1965 Hague Convention’), provides as follows:
Εάν το έγγραφο πρέπει να επιδοθεί ή κοινοποιηθεί σύμφωνα με την πρώτη παράγραφο, η κεντρική αρχή μπορεί να ζητήσει τη σύνταξη ή τη μετάφραση του εγγράφου σε μια από τις επίσημες γλώσσες της χώρας της. […]»
If the document is to be served under the first paragraph above, the Central Authority may require the document to be written in, or translated into, the official language or one of the official languages of the State addressed. …’
Το άρθρο 15, πρώτο εδάφιο, της Συμβάσεως αυτής ορίζει τα ακόλουθα:
The first paragraph of Article 15 of that convention provides as follows:
Το άρθρο 20, πρώτο εδάφιο, στοιχείο β΄, της Συμβάσεως της Χάγης του 1965 ορίζει ότι η Σύμβαση δεν απαγορεύει στα συμβαλλόμενα κράτη να θεσπίζουν παρεκκλίσεις, ιδίως, από το άρθρο 5, τρίτο εδάφιο, όσον αφορά τη χρήση των γλωσσών.
Subparagraph (b) of the first paragraph of Article 20 of the 1965 Hague Convention states that the Contracting States are not to be prevented from entering an agreement to dispense with the language requirements of, inter alia, the third paragraph of Article 5.
Ο ορισμός του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου δίνεται στο άρθρο 253 του γερμανικού κώδικα πολιτικής δικονομίας (Zivilprozessordnung).
A document instituting proceedings is defined in Paragraph 253 of the Zivilprozessordnung (German Code of Civil Procedure).
Η διάταξη αυτή έχει ως εξής:
That provision is worded as follows:
«1) Η αγωγή ασκείται με την επίδοση δικογράφου (δικόγραφο της αγωγής).
‘(1) An action shall be commenced by the service of a written pleading (application).
2) Το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιλαμβάνει:
(2) The application must include:
1. προσδιορισμό των διαδίκων και του δικαστηρίου
1. the name of the parties and of the court
2. ακριβή περιγραφή του αντικειμένου και της αιτίας γενέσεως του προβαλλομένου δικαιώματος, καθώς και συγκεκριμένα αιτήματα.
2. a precise statement of subjectmatter and the cause of action relied on as well as specific heads of claim.
3) Το δικόγραφο της αγωγής πρέπει, επίσης, να αναφέρει την αξία του αντικειμένου της διαφοράς, όταν από αυτή εξαρτάται ο προσδιορισμός του αρμόδιου δικαστηρίου, εκτός αν το αντικείμενο της διαφοράς συνίσταται σε συγκεκριμένο χρηματικό ποσό, και να διευκρινίζει αν υφίστανται λόγοι που εμποδίζουν την εκδίκαση της υποθέσεως από μονομελές δικαστήριο.
(3) The application must also state, where the determination of the court having jurisdiction is at issue, the value of the subjectmatter of the dispute, unless that consists of a fixed sum of money, and must state whether there are reasons for which judgment should not be given in the case by a single judge.
4) Εξάλλου, οι γενικές διατάξεις περί εισαγωγικών δικογράφων έχουν εφαρμογή και στο δικόγραφο της αγωγής.»
(4) Furthermore, the general provisions relating to preparatory documents shall also be applicable to the application.’
Το άρθρο 131 του κώδικα πολιτικής δικονομίας φέρει τον τίτλο «Συνημμένα έγγραφα».
Article 131 of the Code of Civil Procedure is entitled ‘Annexed documents’.
Το άρθρο αυτό έχει ως εξής:
It is worded as follows:
«1) Τα έγγραφα που έχει στην κατοχή του ο διάδικος και στα οποία παραπέμπει το εισαγωγικό δικόγραφο πρέπει να προσαρτώνται στο δικόγραφο αυτό, σε πρωτότυπο ή αντίγραφο.
‘(1) The documents held by a party to which the preparatory pleading refers must be attached to that pleading in the form of the original or a copy.
2) Αν η παραπομπή αφορά αποκλειστικώς μεμονωμένα χωρία ενός εγγράφου, αρκεί να επισυνάπτεται απόσπασμα το οποίο να περιέχει το εισαγωγικό χωρίο του εγγράφου, το σχετικό με την υπόθεση χωρίο, την τελευταία παράγραφο, την ημερομηνία και την υπογραφή.
(2) Where only individual passages of a document are concerned, it is sufficient to attach an extract containing the introduction to the document, the extract which is relevant to the case, the purpose, date and signature.
3) Αν ο αντίδικος έχει ήδη γνώση των εγγράφων αυτών ή αν τα έγγραφα αυτά είναι ογκώδη, αρκεί τα έγγραφα αυτά να προσδιορίζονται επακριβώς και να παρέχεται σ’ αυτόν η δυνατότητα να τα συμβουλευθεί.»
(3) If the other party is already familiar with those documents or if they are voluminous, it is sufficient to indicate precisely what those documents are and that they are available for consultation.’
Δυνάμει συμβάσεως παροχής αρχιτεκτονικών υπηρεσιών, το IHK Berlin ζητεί από το γραφείο Grimshaw αποζημίωση λόγω εσφαλμένου σχεδιασμού.
IHK Berlin is pursuing an action for damages against Grimshaw for defective design on the basis of an architect’s contract.
Στο σημείο 3.2.6 της συμβάσεως παροχής αρχιτεκτονικών υπηρεσιών, οι συμβαλλόμενοι συμφώνησαν τα ακόλουθα:
Paragraph 3.2.6 of the architect’s contract stipulates:
«Οι παροχές πραγματοποιούνται στη γερμανική γλώσσα.
‘The services shall be provided in German.
Η αλληλογραφία μεταξύ [του IHK Berlin] και [του γραφείου Grimshaw] και των δημοσίων αρχών και οργανισμών πρέπει να συντάσσεται στη γερμανική γλώσσα.»
Correspondence between [IHK Berlin] and [Grimshaw] and the authorities and public institutions shall be in German.’
Από την υποβληθείσα στο Δικαστήριο δικογραφία συνάγεται —γεγονός που επιβεβαιώθηκε και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση— ότι η σύμβαση διεπόταν από το γερμανικό δίκαιο (σημείο 10.4 της συμβάσεως) και ότι, σε περίπτωση διαφοράς, αρμόδια ήταν τα δικαστήρια του Βερολίνου (σημείο 10.2 της συμβάσεως).
It is apparent from the documents before the court and was confirmed at the hearing that the contract is governed by German law (paragraph 10.4 of the contract) and that, in the event of a dispute, the courts having jurisdiction are the Berlin courts (paragraph 10.2 of the contract).
Το γραφείο Grimshaw προσεπικάλεσε στη δίκη το γραφείο Weiss.
Grimshaw joined Weiss to the proceedings.
Στο δικόγραφο της αγωγής του IHK Berlin, το οποίο περιλαμβάνεται στην υποβληθείσα στο Δικαστήριο δικογραφία, παρατίθενται τα διάφορα αποδεικτικά στοιχεία των οποίων γίνεται επίκληση προς στήριξη των ισχυρισμών.
IHK Berlin’s application, which forms part of the case-file submitted to the court, refers to the various items of evidence relied on in support of its submissions.
Τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία επισυνάπτονται στο δικόγραφο της αγωγής, σε ένα φάκελο 150 περίπου σελίδων.
That documentary evidence is annexed to the application in a file consisting of approximately 150 pages.
Εξάλλου, όπως εκθέτει το αιτούν δικαστήριο, το περιεχόμενο των συνημμένων αυτών αναπαράγεται εν μέρει στο δικόγραφο της αγωγής.
As stated by the Bundesgerichtshof, the content of those documents is partially reproduced in the application.