natgillin/translations-raw huggingface dataset:
«Ο σύμβουλος ακροάσεων υποβάλλει στο αρμόδιο μέλος της Επιτροπής έκθεση σχετικά με την ακρόαση και τα συμπεράσματα που συνήγαγε από αυτή, με μνεία του σεβασμού του δικαιώματος ακρόασης.
‘The hearing officer shall report to the competent member of the Commission on the hearing and the conclusions he draws from it, with regard to the respect of the right to be heard.
Οι παρατηρήσεις που διαλαμβάνονται στην έκθεση αυτή αφορούν διαδικαστικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της αποκάλυψης εγγράφων και της πρόσβασης σε φακέλους, τις προθεσμίες για τις απαντήσεις στην κοινοποίηση αιτιάσεων και την ορθή διεξαγωγή της προφορικής ακρόασης.»
The observations in this report shall concern procedural issues, including disclosure of documents and access to the file, time-limits for replying to the statement of objections and the proper conduct of the oral hearing.’
Κατά το άρθρο 15, πρώτο εδάφιο, της αποφάσεως 2001/462:
According to the first paragraph of Article 15 of the terms of reference:
«Ο σύμβουλος ακροάσεων συντάσσει, βάσει του σχεδίου απόφασης που υποβάλλεται στη συμβουλευτική επιτροπή για την υπό κρίση υπόθεση, γραπτή τελική έκθεση σχετικά με τον σεβασμό του δικαιώματος ακρόασης, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 13, παράγραφος 1.
‘The hearing officer shall, on the basis of the draft decision to be submitted to the Advisory Committee in the case in question, prepare a final report in writing on the respect of the right to be heard, as referred to in Article 13(1).
Η έκθεση αυτή εξετάζει επίσης κατά πόσον το σχέδιο της απόφασης ασχολείται μόνο με τις αιτιάσεις ως προς τις οποίες έχει δοθεί στα μέρη η δυνατότητα να διατυπώσουν τις απόψεις τους […].»
This report will also consider whether the draft decision deals only with objections in respect of which the parties have been afforded the opportunity of making known their views, and, where appropriate, the objectivity of any enquiry within the meaning of Article 14.’
Δυνάμει του άρθρου 16, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2001/462, «η τελική έκθεση του συμβούλου ακροάσεων επισυνάπτεται στο σχέδιο απόφασης που υποβάλλεται στην Επιτροπή, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται ότι η Επιτροπή, όταν εκδίδει απόφαση σχετικά με συγκεκριμένη υπόθεση, έχει λάβει πλήρη γνώση όλων των σημαντικών πληροφοριών που αφορούν την πορεία της διαδικασίας και το σεβασμό του δικαιώματος ακρόασης.»
Under Article 16(1) of the terms of reference, ‘[t]he hearing officer’s final report shall be attached to the draft decision submitted to the Commission, in order to ensure that, when it reaches a decision on an individual case, the Commission is fully apprised of all relevant information, as regards the course of the procedure and respect of the right to be heard’.
Εν προκειμένω, αρκεί η διαπίστωση ότι, από τα επιχειρήματα που προβάλλει η Hoechst προς στήριξη του λόγου της, που αποτελούν επανάληψη εκείνων τα οποία επικαλέστηκε στο πλαίσιο του πρώτου λόγου σχετικά με το δικαίωμα προσβάσεως στον φάκελο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν τηρήθηκε το δικαίωμα ακροάσεως της Hoechst στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας που κίνησε η Επιτροπή.
In the present case, it is sufficient to note that the arguments put forward by Hoechst in support of its plea, which reiterate those already invoked in the context of the first plea on the right of access to the file, do not support the view that Hoechst’s right to be heard was not respected in the administrative procedure conducted by the Commission.
Όσον αφορά την παραβίαση των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως, που διαπιστώθηκε στη σκέψη 137 ανωτέρω, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η εν λόγω παραβίαση δεν αφορά το δικαίωμα ακροάσεως της Hoechst, υπό την έννοια της αποφάσεως 2001/462.
As regards the breach of the principles of sound administration and equal treatment found at paragraph 137 above, it must be emphasised that that breach did not relate to Hoechst’s right to be heard within the meaning of the terms of reference.
Κατά τα λοιπά, ο σύμβουλος ακροάσεων εκθέτει ειδικότερα, στην τελική έκθεσή του, ότι «οι ενέργειες των υπηρεσιών της Επιτροπής έναντι των μερών δεν είχαν καμία επίπτωση επί των αποτελεσμάτων της περιπτώσεως όσον αφορά την [επιείκεια]».
The hearing officer stated, moreover, in her final report that ‘the actions of the Commission services vis-à-vis the parties have had no impact on the outcome of the case on [leniency]’.
Τούτο συμφωνεί με το συμπέρασμα του Πρωτοδικείου, στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου λόγου, κατά το οποίο η παρανομία που διαπιστώθηκε στη σκέψη 137 ανωτέρω δεν είναι ικανή να επηρεάσει το κύρος της Αποφάσεως όσον αφορά, ιδίως, τον προσδιορισμό της επιχειρήσεως η οποία συνεργάστηκε πρώτη.
That is consistent with the finding of the Court, in the context of the examination of the first plea, that the illegality found at paragraph 137 above is not of such a kind as to affect the validity of the Decision so far as concerns, in particular, the determination of the undertaking that was the first to cooperate.
Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι, με την απόφαση, η Επιτροπή εκθέτει, στην αιτιολογική σκέψη 453, τις διαδικαστικές αιτιάσεις της Hoechst και απαντά σ’ αυτές, ειδικότερα με την αιτιολογική σκέψη 458.
It should further be noted that in the Decision the Commission sets out, at recital 453, the procedural objections put forward by Hoechst and that it responds to them, in particular, at recital 458.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να υποστηριχθεί, όπως διατείνεται η Hoechst, ότι τα μέλη της Επιτροπής δεν είχαν ενημερωθεί επαρκώς.
In those circumstances, it cannot be maintained, as Hoechst contends, that the College of Members of the Commission was not sufficiently informed.
Για όλους αυτούς τους λόγους, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
For all of those reasons, the fourth plea must be rejected.
II — Επί του δέκατου τρίτου λόγου, που αποσκοπεί στην ακύρωση του άρθρου 2 της αποφάσεως καθόσον αφορά τη Hoechst
II — The 13th plea, seeking annulment of Article 2 of the Decision in so far as it concerns Hoechst
Τα επιχειρήματα της Hoechst
Arguments of Hoechst
Η Hoechst υποστηρίζει ότι οι διαπιστώσεις της Επιτροπής που περιέχονται στην αιτιολογική σκέψη 298 της Αποφάσεως, κατά τις οποίες η σύμπραξη έληξε το αργότερο τον Νοέμβριο του 1996, στερούν από κάθε πραγματικό έρεισμα τη διαταγή που περιλαμβάνεται στο άρθρο 2 της Αποφάσεως.
Hoechst maintains that the findings of the Commission set out at recital 298 to the Decision, namely that the cartel came to an end in November 1996 at the latest, deprive the order set out in Article 2 of the Decision of its factual basis.
Αν η Επιτροπή ήθελε να διατάξει την παύση της παραβάσεως επτά έτη μετά τη λήξη της συμπράξεως, έπρεπε να έχει επαρκείς ενδείξεις περί της συνεχίσεως της παραβάσεως.
If, seven years after the end of the cartel, the Commission still wished to make an order that the infringement should cease, there must be sufficient indicia that the infringement is continuing.
Διαφορετικά, πρόκειται για μέτρο που στηρίζεται σε μια απλή υποψία, πράγμα το οποίο είναι αντίθετο προς το άρθρο 3 του κανονισμού 17.
Otherwise, the measure in question would be based on mere suspicion, which would be contrary to Article 3 of Regulation No 17.
Επιπλέον του γεγονότος ότι αυτό συνιστά προσβολή της φήμης του αποδέκτη της Αποφάσεως, τούτο ενδέχεται να του προκαλέσει δυσχέρειες συνδεόμενες με αγωγές ασκούμενες εκ μέρους τρίτων κατ’ αυτού σε βάρος του.
Apart from the adverse effect that that would have on the reputation of the addressee of the Decision, it might cause problems linked with civil actions that third parties might bring against it.
Επιπλέον, η έλλειψη νομιμότητας του άρθρου 2 της Αποφάσεως είναι πρόδηλη, διότι από το 1996 η Hoechst δεν ησχολείτο πλέον με τον αφορώντα τα σορβικά άλατα τομέα δραστηριοτήτων, καθόσον το 1997 μεταβίβασε στο σύνολό τους τα σχετικά στοιχεία ενεργητικού σε τρίτη εταιρία μη μετέχουσα στον όμιλο εταιριών της, ήτοι στην εταιρία Celanese AG.
Furthermore, the illegality of Article 2 of the Decision is clear, since Hoechst gave up its sorbates business in 1996, when it transferred that business in its entirety to a third company wholly unconnected with its group, Celanese AG.
Η Hoechst συνάγει εξ αυτού ότι το άρθρο 2 της Αποφάσεως πρέπει να ακυρωθεί καθόσον την αφορά.
Hoechst concludes that Article 2 of the Decision must be annulled in so far as it relates to it.
Τα επιχειρήματα της Επιτροπής
Arguments of the Commission
Η Επιτροπή εκθέτει ότι, όπως και την υπόθεση που οδήγησε στην έκδοση της αποφάσεως Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 153 ανωτέρω, το άρθρο 2 της Αποφάσεως περιλαμβάνει μια ρητή επιφύλαξη, ήτοι την έκφραση «στον βαθμό που δεν το έχουν ήδη πράξει».
The Commission submits that, as in Limburgse Vinyl Maatschappij and Others v Commission, paragraph 153 above, Article 2 of the Decision contains an express reservation, namely ‘in so far as they have not already done so’.
Συνεπώς, η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει προς στήριξη του λόγου αυτού [ήταν] προδήλως αβάσιμη» (σκέψη 1247).
The Court held in that case that, ‘[as regards the plea raised] by Hoechst … it [was] sufficient to note that Article 2 of the decision [was] expressly addressed to undertakings “which [were] still involved in the PVC sector”’ and that ‘[t]he argument in support of [that] claim [was] manifestly devoid of all foundation, (paragraph 1247).
Εν προκειμένω, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι δεν ήταν υποχρεωμένη να αποδείξει οριστικά αν η διαπραττόμενη σε μια συγκεκριμένη περίοδο παράβαση συνεχιζόταν ακόμη τον χρόνο κατά τον οποίο εκδόθηκε η απόφαση ή αν είχε ήδη παύσει.
In the present case, the Commission maintains that it was not required to establish definitively whether the infringement which had taken place at a certain time was still continuing at the time when the Decision was adopted or whether it had already come to an end.
Η Επιτροπή υπογραμμίζει, εξάλλου, ότι τα εμπλεκόμενα μέρη είχαν επιτύχει να δρουν με τη μεγαλύτερη μυστικότητα κατά τη διάρκεια σχεδόν δύο δεκαετιών (αιτιολογική σκέψη 306 της Αποφάσεως) και ότι το άρθρο 2 της αποφάσεως ήταν μια διαταγή παύσεως της παραβάσεως που απευθύνθηκε προληπτικά στην εταιρία αυτή (αιτιολογική σκέψη 307 της Αποφάσεως).
The Commission emphasises, moreover, that the parties had managed to act in the greatest secrecy for almost two decades (recital 306 to the Decision) and that Article 2 of the Decision was a preventive ‘cease and desist’ order (recital 307 to the Decision).
Η μεταβίβαση του τομέα δραστηριοτήτων σορβικών αλάτων δεν εμπόδιζε την Επιτροπή να απευθύνει μια διαταγή, σύμφωνα με την οποία η υποχρέωση παύσεως των παραβάσεων επιβαλλόταν στην ως άνω εταιρία μόνον «στον βαθμό που δεν το [είχε] ήδη πράξει.»
The fact that Hoechst had transferred its sorbates business did not prevent the Commission from addressing an injunction in terms such that the obligation to bring the infringements to an end affected the undertaking only ‘in so far as [it had] not already done so’.
Προεισαγωγικώς, πρέπει να σημειωθεί ότι από το δικόγραφο της προσφυγής προκύπτει σαφώς ότι, με τον δέκατο τρίτο λόγο της, η Hoechst ζητεί την ακύρωση του άρθρου 2 του διατακτικού της αποφάσεως καθόσον την αφορά.
By way of preliminary observation, the Court notes that it is clear from the application that, by its 13th plea, Hoechst seeks annulment of Article 2 of the operative part of the Decision in so far as it concerns the applicant.
Επί της ουσίας, διαπιστώνεται ότι το άρθρο 2 του διατακτικού της αποφάσεως περιλαμβάνει, πράγματι, δύο διαταγές.
On the substance, it must be held that Article 2 of the operative part of the Decision actually contains two orders.
Καταρχάς, η διάταξη αυτή επιβάλλει στις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις να παύσουν αμέσως, αν δεν το είχαν ήδη πράξει, τις παραβάσεις περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 1 του διατακτικού της Αποφάσεως.
First, that provision requires that the undertakings concerned immediately bring to an end the infringements referred to in Article 1 of the operative part of the Decision, in so far as they have not already done so.
Επί του σημείου αυτού, καθόσον η Hoechst δεν ασκούσε πλέον δραστηριότητες στον τομέα των σορβικών αλάτων κατά τον χρόνο της εκδόσεως της Αποφάσεως, η επιχειρηματολογία που προβάλλεται έναντι της διατάξεως αυτής προδήλως στερείται ερείσματος, καθόσον η επίμαχη διαταγή δεν αφορά στην πράξη τη Hoechst, μολονότι η εταιρία αυτή περιλαμβάνεται μεταξύ των επιχειρήσεων που απαριθμούνται στο άρθρο 1 του διατακτικού της Αποφάσεως (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 153 ανωτέρω, σκέψη 1247).
On that point, in so far as Hoechst was no longer involved in the sorbates sector at the time of adoption of the Decision, the argument raised against that provision is manifestly devoid of all foundation, since although Hoechst was among the undertakings named in Article 1 of the operative part of the Decision, it was not concerned by the injunction in question (see, to that effect, Limburgse Vinyl Maatschappij and Others v Commission, paragraph 153 above, paragraph 1247).
Το γεγονός αυτό καθιστά επίσης άνευ περιεχομένου τα επιχειρήματα που προβάλλει η Hoechst όσον αφορά την προσβολή της φήμης της ή όσον αφορά το ενδεχόμενο να ασκήσουν τρίτοι αγωγές κατά της ιδίας.
That circumstance also renders inoperative Hoechst’s arguments as to the slur on its reputation or the possibility that third parties might bring civil actions against it.
Στη συνέχεια, το άρθρο 2 του διατακτικού της Αποφάσεως επιβάλλει στις επιχειρήσεις τις οποίες αυτή απαριθμεί να απέχουν πλέον από την επανάληψη οποιασδήποτε πράξεως ή συμπεριφοράς που περιγράφει το άρθρο 1, καθώς και από κάθε μέτρο με ίδιο ή παρόμοιο σκοπό ή αποτέλεσμα.
Second, Article 2 of the operative part of the Decision requires that the named undertakings refrain from repeating any act or conduct described in Article 1 and from adopting any measure having equivalent object or effect.
Πρέπει να υπομνησθεί, συναφώς, ότι η εφαρμογή του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 17 μπορεί να συνεπάγεται την απαγόρευση εξακολουθήσεως ορισμένων δραστηριοτήτων, πρακτικών ή καταστάσεων, το παράνομο των οποίων διαπιστώθηκε, αλλά και απαγόρευση παρόμοιας συμπεριφοράς στο μέλλον.
It must be borne in mind, in that regard, that the application of Article 3(1) of Regulation No 17 may include a prohibition on continuing certain activities, practices or situations which have been found to be unlawful, but also a prohibition on adopting similar future conduct.
Πάντως, οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται στις επιχειρήσεις δεν πρέπει να είναι βαρύτερες των υποχρεώσεων που είναι ενδεδειγμένες και αναγκαίες για να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός (βλ. απόφαση «Τσιμέντο», σκέψη 153 ανωτέρω, σκέψεις 4704 και 4705 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Such obligations on undertakings must not however exceed the limits of what is appropriate and necessary to achieve the aim pursued (see Cement, paragraph 153 above, paragraphs 4704 and 4705 and the caselaw cited).
Εν προκειμένω, η Επιτροπή διαπίστωσε, με το άρθρο 1 του διατακτικού της αποφάσεως, ότι η Hoechst, μαζί με άλλες επιχειρήσεις, είχε παραβεί το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ και, από της 1ης Ιανουαρίου 1994, το άρθρο 53, παράγραφος 1, της Συμφωνίας ΕΟΧ, μετέχοντας, επιπλέον κατά τη διάρκεια πολύ μακράς χρονικής
In the present case, the Commission found, at Article 1 of the operative part of the Decision, that Hoechst, with other undertakings, had infringed Article 81(1) EC and, from 1 January 1994, Article 53(1) of the EEA Agreement, by participating, during what, moreover, was a very long period, in a complex, single and continuous
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ περιόδου, σε περίπλοκη, ενιαία και συνεχή συμφωνία και σε εναρμονισμένες πρακτικές στον τομέα των σορβικών αλάτων, στο πλαίσιο των οποίων οι εμπλεκόμενες εταιρίες είχαν συμφωνήσει να καθορίζουν στόχους τιμών και να κατανέμουν μεταξύ τους ποσοστώσεις όσον αφορά τις πωλούμενες ποσότητες, να δημιουργήσουν ένα μηχανογραφημένο σύστημα ενημερώσεως και ελέγχου και να μην παρέχουν την απαιτούμενη τεχνολογία στους επιθυμούντες να εισέλθουν στη σχετική αγορά.
HOECHST v COMMISSION agreement and concerted practice in the sorbates sector, in which they had agreed to fix target prices and to allocate volume quotas, to define a reporting and monitoring system and not to supply technology to potential market entrants.
Η Hoechst δεν αμφισβητεί την απόφαση επ’ αυτού.
Hoechst does not challenge the Decision in that regard.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή, διατάσσοντας τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις να απέχουν στο μέλλον, στο πλαίσιο της αγοράς σορβικών αλάτων, από κάθε μέτρο ικανό να έχει παρόμοιο σκοπό ή αποτέλεσμα, δεν ενήργησε καθ’ υπέρβαση των εξουσιών που της παρέχει το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 17.
In those circumstances, by enjoining the undertakings concerned to refrain in future, in the sorbates market, from any measure capable of having equivalent object or effect, the Commission did not exceed the powers conferred on it by Article 3(1) of Regulation No 17.
Το γεγονός ότι η Hoechst δεν ασκούσε πλέον δραστηριότητες στον τομέα των σορβικών αλάτων την ημερομηνία της εκδόσεως της αποφάσεως ή το ότι η Επιτροπή σημειώνει στην αιτιολογική σκέψη 298 της αποφάσεως ότι η σύμπραξη είχε λήξει το αργότερο τον Νοέμβριο του 1996 δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση το συμπέρασμα αυτό.
The fact that Hoechst was no longer involved in the sorbates sector on the date of adoption of the Decision, or that the Commission states at recital 298 to the Decision that the cartel had ended in November 1996 at the latest, cannot call that conclusion in question.
Πράγματι, μια διαταγή όπως αυτή της υπό κρίση υποθέσεως είναι εκ φύσεως προληπτικού χαρακτήρα και δεν εξαρτάται από την κατάσταση των εμπλεκομένων επιχειρήσεων κατά τον χρόνο της εκδόσεως της αποφάσεως.
An injunction such as that issued in the present case is by nature preventive and does not depend on the situation of the undertakings concerned at the time of adoption of the Decision.
Για το σύνολο των λόγων αυτών, ο δέκατος τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
For all of those reasons, the 13th plea must be rejected.
III — Επί των λόγων με τους οποίους ζητείται μείωση του προστίμου της Hoechst
III — The pleas aimed at securing a reduction in Hoechst’s fine
Το Πρωτοδικείο κρίνει ότι πρέπει να προβεί σε εξέταση των λόγων με τους οποίους ζητείται μείωση του προστίμου της Hoechst με διαφορετική σειρά έναντι εκείνης του δικογράφου της προσφυγής.
The Court considers that the pleas whereby Hoechst seeks a reduction in its fine should be examined in a different order from that followed in the application.
Ομοίως, θα εξετάσει από κοινού ορισμένους λόγους, στο πλαίσιο της εκτιμήσεώς του, καθόσον αυτοί αφορούν την ίδια προβληματική επί της ουσίας.
Likewise, certain pleas have been grouped together, for the purposes of analysis, since they concern the same substantive problem.
Α — Επί του δωδέκατου λόγου, που στηρίζεται στην υπερβολική διάρκεια της διαδικασίας
A — The 12th plea, alleging that the procedure was excessively long
Περίληψη της διοικητικής διαδικασίας
Summary of the administrative procedure
Από πραγματικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στην Απόφαση και τα οποία δεν αμφισβήτησε η Hoechst προκύπτει ότι η Επιτροπή απηύθυνε στις 26 Μαΐου 1999 το πρώτο αίτημα παροχής πληροφοριών βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού 17 στις εταιρίες Daicel, Nippon Synthetic και Ueno (αιτιολογική σκέψη 6 της Αποφάσεως).
It follows from the facts set out in the Decision, and not disputed by Hoechst, that the first request for information pursuant to Article 11 of Regulation No 17 was sent by the Commission on 26 May 1999 to Daicel, Nippon Synthetic and Ueno (recital 6 to the Decision).
Στη συνέχεια υπήρξαν και άλλα αιτήματα παροχής πληροφοριών βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού 17, ιδίως μεταξύ Μαΐου και Νοεμβρίου του 2002 (αιτιολογικές σκέψεις 12 έως 18 της Αποφάσεως).
Further requests for information pursuant to Article 11 of Regulation No 17 were subsequently sent, notably between May and November 2002 (recitals 12 to 18 to the Decision).
Στις 20 Δεκεμβρίου 2002 η Επιτροπή απηύθυνε ανακοίνωση αιτιάσεων στις επιχειρήσεις που είναι αποδέκτες της Αποφάσεως (αιτιολογική σκέψη 22 της Αποφάσεως).
On 20 December 2002 the Commission sent a statement of objections to the undertakings to which the Decision is addressed (recital 22 to the Decision).
Στις 24 Απριλίου 2003 οι επιχειρήσεις στις οποίες απευθύνεται η Απόφαση έλαβαν μέρος σε ακρόαση ενώπιον της Επιτροπής (αιτιολογική σκέψη 29 της Αποφάσεως).
On 24 April 2003 the undertakings to which the Decision was addressed took part in the hearing before the Commission (recital 29 to the Decision).
Την 1η Οκτωβρίου 2003 η Επιτροπή εξέδωσε την Απόφαση.
On 1 October 2003 the Commission adopted the Decision.
Η Hoechst προσάπτει στην Επιτροπή ότι παραβίασε την αρχή της εύλογης διάρκειας της διαδικασίας.
Hoechst criticises the Commission for having breached the principle that the procedure must take place within a reasonable time.
Επικαλούμενη την απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Οκτωβρίου 2002, C-238/99 P, C-244/99 P, C 245/99 P, C-247/99 P, C-250/99 P έως C-252/99 P και C-254/99 P, Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2002, σ.
It refers to Joined Cases C-238/99 P, C-244/99 P, C-245/99 P, C-247/99 P, C-250/99 P to C-252/99 P and C-254/99 P Limburgse Vinyl Maatschappij and Others v Commission [2002] ECR I-8375, paragraph 170, and submits that that principle forms part of the general principles of Community law and has its origin (through Article 6(2) EU) in Article 6(1) of the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms.
Εν προκειμένω, η Hoechst εκθέτει περαιτέρω ότι ο χρόνος που διέρρευσε μεταξύ του πρώτου αιτήματος παροχής πληροφοριών που απευθύνθηκε στις Daicel, Nippon Synthetic και Ueno στις 26 Μαΐου 1999 και της ανακοινώσεως αιτιάσεων, με ημερομηνία 20 Δεκεμβρίου 2002, υπερβαίνει τους 42 μήνες.
In this case, Hoechst observes that the period between the first request for information addressed to Daicel, Nippon Synthetic and Ueno on 26 May 1999 and the statement of objections, dated 20 December 2002, was more than 42 months.
Κατά τη διάρκεια του διαστήματος αυτού η Επιτροπή παρέμεινε τελείως αδρανής για 31 μήνες σχεδόν, ήτοι μεταξύ του αιτήματος παροχής πληροφοριών της 25ης Οκτωβρίου 1999 και εκείνου της 14ης Μαΐου 2002, ή, εν πάση περιπτώσει, μέχρι τη συνάντηση της 21ης Φεβρουαρίου 2002 με τη Daicel.
During that time the Commission was completely inactive for almost 31 months, namely between the request for information of 25 October 1999 and the request for information of 14 May 2002, or, in any event, until the interview with Daicel on 21 February 2002.
Δεδομένου ότι το πρόστιμο έχει χαρακτήρα ποινής, μια τέτοια διάρκεια της έρευνας και της μελέτης των σχετικών στοιχείων δεν μπορεί να γίνεται δεκτή παρά μόνον αν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις.
In view of the punitive nature of the fine, it can be acceptable for the investigation and the deliberations to take such a long time only where there are exceptional circumstances.
Η Hoechst θεωρεί, ωστόσο, ότι δεν συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις στην υπό κρίση υπόθεση.
Hoechst contends, however, that such circumstances are not present in the present case.
Εξ αυτού η Hoechst συνάγει ότι η διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας υπερέβη το εύλογο όριο.
Hoechst infers that the duration of the administrative procedure exceeded the limits of what is reasonable.
Υπό τις συνθήκες αυτές, επικαλούμενη την απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 1998, C-185/95 P, Baustahlgewebe κατά Επιτροπής (Συλλογή 1998, σ.
In those circumstances, referring to Case C-185/95 P Baustahlgewebe v Commission [1998] ECR I-8417, paragraph 48 et seq., Hoechst submits that reasons of procedural economy require that the complaint alleging that the length of the proceedings was excessive has the effect that the Decision must be annulled in so far as it fixes the amount of the fine.