natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το περιεχόμενο της διατάξεως αυτής – η οποία προβλέπει ότι, σε μια τέτοια διαδικασία, «η εξέταση [του ΓΕΕΑ] περιορίζεται στα επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι καθώς και στα υποβληθέντα από αυτούς αιτήματα» – διευκρινίσθηκε με την προαναφερθείσα απόφαση Ruiz-Picasso κ.λπ. κατά ΓΕΕΑ – DaimlerChrysler (PICARO) 50.
The scope of that provision, which provides that, in such proceedings, the ‘examination [is restricted] to the facts, evidence and arguments provided by the parties and the relief sought’, was clarified in the judgment in Ruiz-Picasso and Others v OHIM – DaimlerChrysler (PICARO), cited above. 50
Με την απόφαση αυτή, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε, όπως είχε κρίνει με την απόφασή του της 23ης Σεπτεμβρίου 2003, T-308/01, Henkel κατά ΓΕΕΑ – LHS (UK) (KLEENCARE) (Συλλογή 2003, σ.
In that judgment, the Court observed that, as it had already held in Case T-308/01 Henkel v OHIM – LHS (UK) (KLEENCARE) [2003] ECR II-3253, under Article 74 of Regulation No 40/94, the Board of Appeal, when hearing an appeal against a decision terminating opposition proceedings, may base its decision only on the relative grounds for refusal which the party concerned has relied on and the related facts and evidence it has presented.
II-3253), ότι, κατ’ εφαρμογή του προαναφερθέντος άρθρου 74, το
However, it stated, for the first time, that the restriction of the factual basis of the examination by the Board of Appeal does not preclude it from taking into consideration, in addition to the facts expressly put forward by the parties to the opposition proceedings, facts which are well
Επί του ζητήματος αυτού, βλ., επίσης, απόφαση του Δικαστηρίου της 12ης Οκτωβρίου 2004, C-106/03 P, Vedial κατά ΓΕΕΑ, που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή.
With respect to this issue, see also the judgment of 12 October 2004 in Case C-106/03 P Vedial v OHIM, not yet published in the ECR.
Επί του απαραδέκτου της επικλήσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου εγγράφου το οποίο δεν είχε προσκομισθεί κατά τη διάρκεια της ενώπιον του ΓΕΕΑ διαδικασίας που αφορά σχετικούς λόγους απαραδέκτου και το οποίο το ΓΕΕΑ δεν όφειλε, κατά συνέπεια, να λάβει αυτεπαγγέλτως υπόψη, βλ. προαναφερθείσα απόφαση Samar κατά ΓΕΕΑ – Grotto (GAS STATION).
With respect to the inadmissibility before the Court of a document which was not produced during a procedure before OHIM relating to the relative grounds for refusal of registration and of which OHIM was therefore not required to take account of its own motion, see Samar v OHIM – Grotto (GAS STATION), cited above.
Τέλος, όσον αφορά το τέταρτο ζήτημα, πρέπει να επισημανθεί ότι το Πρωτοδικείο παρέσχε, με την προαναφερθείσα απόφαση GE Betz κατά ΓΕΕΑ – Atofina Chemicals (BIOMATE), σημαντικές διευκρινίσεις ως προς τις γλωσσικές απαιτήσεις της διαδικασίας ανακοπής.
Finally, as a fourth point, it may be noted that the Court offered some important clarifications with regard to the language requirements of the opposition procedure in GE Betz v OHIM – Atofina Chemicals (BIOMATE).
Λειτουργική συνέχεια μεταξύ των τμημάτων του ΓΕΕΑ
Operational continuity of the departments of OHIM
Η σχετική με τις υποθέσεις ex parte νομολογία 51, σύμφωνα με την οποία υφίσταται λειτουργική συνέχεια μεταξύ του εξεταστή και του τμήματος προσφυγών, μπορεί επίσης να τύχει εφαρμογής ως προς τη σχέση μεταξύ του τμήματος ανακοπών του ΓΕΕΑ που αποφαίνεται σε πρώτο βαθμό και των τμημάτων προσφυγών.
It is appropriate to apply the case-law established in the ex parte cases 51 according to which there is continuity in terms of function between the examiner and the Board of Appeal to the relationship between the Opposition Division of OHIM ruling at first instance and the Boards of Appeal.
Επικαλούμενο ρητώς τη λύση που δόθηκε με την προαναφερθείσα απόφαση της 23ης Σεπτεμβρίου 2003, Henkel κατά ΓΕΕΑ – LHS (UK) (KLEENCARE) (σχολιασθείσα στην Έκθεση Πεπραγμένων 2003), το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε, με την απόφαση της 10ης Νοεμβρίου 2004, Kaul κατά ΓΕΕΑ – Bayer (ARCOL), ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη, μη λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία αποδεικτικά του ισχυρού διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος με την αιτιολογία ότι τα στοιχεία αυτά δεν είχαν προσκομισθεί ενώπιον του τμήματος ανακοπών.
Relying expressly on the approach adopted in Henkel v OHIM – LHS (UK) (KLEENCARE), cited above (commented on in the Annual Report 2003), the Court held in its judgment of 10 November 2004 in Kaul v OHIM – Bayer (ARCOL) that the Board of Appeal had erred in refusing to take account of the evidence intended to demonstrate that the earlier mark was highly distinctive, on the ground that that evidence had not been produced before the Opposition Division.
Εν προκειμένω, κατά συνέπεια, τα πραγματικά
Regulation No 1049/2001, 54 adopted pursuant to Article 255 EC, defines the principles, conditions and limits governing the right of access by the public to European Parliament,
Απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Ιουλίου 1999, T-163/98, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ (BABYDRY), Συλλογή 1999, σ. II-2383, που δεν αναιρέθηκε επί του σημείου αυτού με την απόφαση του Δικαστηρίου της 20ής Σεπτεμβρίου 2001, C-383/99 P, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ (BABYDRY), Συλλογή 2001, σ. I-6251, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης Δεκεμβρίου 2002, T-63/01, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ (Σχήμα σαπουνιού), Συλλογή 2002, σ. II-5255. 52
Case T-163/98 Procter & Gamble v OHIM (BABY-DRY) [1999] ECR II-2383, which was not set aside on that point in Case C-383/99 P Procter & Gamble v OHIM (BABY-DRY) [2001] ECR I-6251, and Case T-63/01 Procter & Gamble v OHIM (soap bar shape) [2002] ECR II-5255. 52
Ήτοι υπό την επιφύλαξη της τηρήσεως του άρθρου 74, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94, το οποίο ορίζει: «Το [ΓΕΕΑ] μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη πραγματικά περιστατικά που δεν επικαλέστηκαν ή αποδείξεις που δεν προσεκόμισαν εγκαίρως οι διάδικοι».
That is to say, subject to compliance with Article 74(2) of Regulation No 40/94, which provides: ‘The Office may disregard facts or evidence which are not submitted in due time by the parties concerned’.
Επίκληση της λειτουργικής συνέχειας μεταξύ των τμημάτων του ΓΕΕΑ έγινε στο πλαίσιο και άλλων υποθέσεων inter partes, ήτοι στις προαναφερθείσες αποφάσεις της 30ής Ιουνίου 2004, GE Betz κατά ΓΕΕΑ – Atofina Chemicals (BIOMATE), και της 8ης Ιουλίου 2004, MFE Marienfelde κατά ΓΕΕΑ - Vétoquinol (HIPOVITON), χωρίς, εντούτοις, να δοθεί εξίσου σαφής απάντηση επί του ζητήματος.
Although the position taken on the issue was less clear, the operational continuity of the departments of OHIM was referred to in other inter partes cases, namely in the judgments of 30 June 2004 in GE Betz v OHIM – Atofina Chemicals (BIOMATE) and of 8 July 2004 in MFE Marienfelde v OHIM – Vétoquinol (HIPOVITON).
Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ 145, σ. 43).
Regulation (EC) No 1049/2001 of the European Parliament and of the Council of 30 May 2001 regarding public access to European Parliament, Council and Commission documents (OJ 2001 L 145, p. 43).
Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κράτους μέλους, την οποία σαφώς επιβάλλει το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού, θα καθίστατο άνευ αντικειμένου αν η Επιτροπή μπορούσε να αποφασίζει τη δημοσιοποίηση αυτού του εγγράφου παρά την ρητή περί του αντιθέτου αίτηση του οικείου κράτους μέλους.
Council and Commission documents in such a way as to enable citizens to participate more closely in the decision-making process, guarantee that the administration enjoys greater legitimacy and is more effective and more accountable to the citizen in a democratic system and strengthen the principles of democracy and respect for fundamental rights.
Συνεπώς, αποφάνθηκε το Πρωτοδικείο, αντιθέτως προς όσα υποστήριξε η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από τρία κράτη μέλη, εφόσον υφίσταται αίτημα του οικείου κράτους μέλους, στηριζόμενο επί της διατάξεως αυτής, το θεσμικό όργανο είναι υποχρεωμένο να μην προβεί στη δημοσιοποίηση του εγγράφου περί του οποίου πρόκειται.
The refusal of access to documents by the Commission and the Council which gave rise to the judgments of 30 November 2004 in Case T-168/02 IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds v Commission and of 23 November 2004 in Case T-84/03 Turco v Council, neither yet published in the ECR, gave the Court of First Instance an opportunity to define the scope of certain provisions of that regulation more clearly.
Το Συμβούλιο επικαλέσθηκε σχετικώς το άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001, το οποίο προβλέπει ότι τα θεσμικά όργανα έχουν τη δυνατότητα να μην επιτρέψουν την πρόσβαση σε έγγραφο, η γνωστοποίηση του οποίου θα έθιγε την προστασία, μεταξύ άλλων, των δικαστικών διαδικασιών και της παροχής νομικών συμβουλών, εκτός αν τη δημοσιοποίηση του εγγράφου επιβάλλει υπέρτερο δημόσιο συμφέρον.
The regulation provides, first, that an institution which is asked to disclose a document originating from a third party is to consult the third party with a view to assessing whether one of the exceptions provided for by the regulation is applicable, unless it is clear that the document is or is not to be disclosed (Article 4(4)) and, second, that a Member State may request the institution not to disclose a document originating from that Member State without its prior agreement (Article 4(5)).
Το Πρωτοδικείο δικαίωσε το Συμβούλιο, το οποίο, στην υπόθεση αυτή, υποστηρίχθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Επιτροπή.
On an application for annulment of the decision refusing access, the Court of First Instance upheld that decision in its judgment in IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds v Commission, cited above.
Έκρινε, αντιθέτως προς τα όσα υποστήριξε ο προσφεύγων, ότι οι όροι «νομικές συμβουλές», έχουν την έννοια ότι η προστασία του δημοσίου συμφέροντος μπορεί να επιβάλλει τη μη δημοσιοποίηση του περιεχομένου εγγράφων που έχει συντάξει η νομική υπηρεσία του Συμβουλίου στο πλαίσιο ενδίκων διαδικασιών, αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.
Pointing out that the Member States are in a different position from that of other third parties, the Court of First Instance observed that a Member State has the power to request an institution not to disclose a document originating from it and the institution is obliged not to disclose it without its ‘prior agreement’. That obligation imposed on the institution to obtain the Member State’s prior agreement, which is clearly laid down in Article 4(5) of the Regulation, would risk becoming a dead letter if the Commission were able to decide to disclose that document despite an explicit request not to do so from the Member State concerned.
Το Πρωτοδικείο, στηριζόμενο στην απόφαση της 7ης Δεκεμβρίου 1999, T-92/98, Interporc κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ.
Thus, contrary to what the applicant argued, with the support of three Member States, where a request is made by a Member State under that provision, the institution is obliged not to disclose the document in question.
II-3521· βλ. ετήσια Έκθεση Πεπραγμένων του έτους 1999), υπογράμμισε ότι οι νομικές γνωμοδοτήσεις που συντάσσονται στο πλαίσιο ενδίκων διαδικασιών περιλαμβάνονται, ήδη, στην εξαίρεση που προβλέπεται για την προστασία αυτού του είδους των διαδικασιών.
In Turco v Council, the issue was the Council’s refusal to disclose to the applicant an opinion of the Council’s legal service on a proposal for a Council Directive laying down minimum standards for the reception of applicants for asylum in Member States. The Council had relied on Article 4(2) of Regulation No 1049/2001, which provides that the institutions are to refuse access to a document where disclosure would undermine the protection of, inter alia, court proceedings and legal advice unless there is an overriding public interest in disclosure.
Κοινοτικοί υπάλληλοι
Proceedings but also for any other purpose.
Οι εκατό περίπου αποφάσεις επί διαφορών μεταξύ υπαλλήλων και λοιπού προσωπικού, αφενός, και των θεσμικών οργάνων της Κοινότητας, αφετέρου, καλύπτουν μεγάλη ποικιλία νομικών ζητημάτων, τα οποία μερικώς μόνο μπορούν να εκτεθούν στο πλαίσιο
However, since, first, the Council made no error of assessment in considering that the disclosure of such advice could give rise to lingering doubts as to the lawfulness of the legislative act in question and there was, therefore, an interest in the protection of that opinion and, second, the applicant has not cited any matter of public interest liable to justify the disclosure of such a document, the Court of First Instance dismissed the action in its entirety.
Δραστηριότητα της παρούσας ετήσιας Έκθεσης Πεπραγμένων, ενόψει του αναγκαστικώς συνοπτικού χαρακτήρα αυτής.
The hundred or so decisions giving rulings in disputes between officials and staff of the institutions of the Community, on the one hand, and those institutions, on the other, tackle many different legal situations, and since this section is necessarily a summary, it can give an account of only some of them.
– αποφάσεων περί μη προαγωγής (αποφάσεις της 21ης Ιανουαρίου 2004, Τ-97/02, Mαυρίδης κατά Επιτροπής· της 2ας Μαρτίου 2004, Τ-197/02, Καραβέλης κατά Κοινοβουλίου· της 17ης Μαρτίου 2004, Τ-175/02, Lebedef κατά Επιτροπής, και Τ-4/03, Lebedef κατά Επιτροπής· της 10ης Ιουνίου 2004, Τ-330/03, Λιάκουρα κατά Συμβουλίου, και της 28ης Σεπτεμβρίου 2004, Τ-216/03, Tenreiro κατά Επιτροπής, που δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή)·
– decisions not to promote (judgments of 21 January 2004 in Case T-97/02 Mavridis v Commission, of 2 March 2004 in Case T-197/02 Caravelis v Parliament, of 17 March 2004 in Case T-175/02 Lebedef v Commission and Case T-4/03 Lebedef v Commission, of 10 June 2004 in Case T-330/03 Liakoura v Council and of 28 September 2004 in Case T-216/03 Tenreiro v Commission, none yet published in the ECR);
– αποφάσεων ληφθεισών στο πλαίσιο διαδικασιών διορισμού (αποφάσεις της 21ης Ιανουαρίου 2004, Τ-328/01, Robinson κατά Κοινοβουλίου· της 2ας Μαρτίου 2004, Τ-234/02, Michael κατά Επιτροπής· της 23ης Μαρτίου 2004, Τ-310/02, Θεοδωράκης κατά Συμβουλίου, και της 31ης Μαρτίου 2004, Τ-10/02, Girardot κατά Επιτροπής, που δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή).
– decisions taken in the course of appointment procedures (judgments of 21 January 2004 in Case T-328/01 Robinson v Parliament, of 2 March 2004 in Case T-234/02 Michael v Commission, of 23 March 2004 in Case T-310/02 Theodorakis v Conseil and of 31 March 2004 in Case T-10/02 Girardot v Commission, none yet published in the ECR).
Επιβάλλεται, σχετικώς, να σημειωθεί ότι η απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 2004, T-116/03, Montalto κατά Συμβουλίου (που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή), ακυρώνει την απόφαση του Συμβουλίου, της 23ης Μαΐου 2002 περί διορισμού αναπληρωματικού προέδρου ενός τμήματος προσφυγών, επίσης προέδρου της Υπηρεσίας Προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (ΓΕΕΑ)·
In this connection it must also be noted that the judgment of 9 November 2004 in Case T-116/03 Montalto v Council, not yet published in the ECR, annuls the decision of the Council of 23 May 2002 appointing an additional Chairman of a Board of Appeal, also President of the Appeals Department of the OHIM;
– αποφάσεων περί μη προσλήψεως, εφεξής, διερμηνέων διασκέψεως που έχουν συμπληρώσει την ηλικία των 65 ετών [αποφάσεις της 10ης Ιουνίου 2004, Τ-153/01 και Τ-323/01, Alvarez Moreno κατά Επιτροπής· εκκρεμεί η εκδίκαση της αναιρέσεως (υπόθεση C-373/04 P)· Τ-275/01, Alvarez Moreno κατά Κοινοβουλίου, και Τ-276/01, Garroni κατά Κοινοβουλίου, που δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή·
– decisions no longer to engage conference interpreters over the age of 65 (judgments of 10 June 2004 in Joined Cases T-153/01 and T-323/01 Alvarez Moreno v Commission (under appeal, Case C-373/04 P), in Case T-275/01 Alvarez Moreno v Parliament and in Case T-276/01 Garroni v Parliament, none yet published in the ECR);
– αποφάσεων που ελήφθησαν στο πλαίσιο πειθαρχικών διαδικασιών (απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2004, Τ-120/01 και Τ-300/01, De Nicola κατά ΕΤΕ, που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή), ή κατά αποφάσεων που επιβάλλουν πειθαρχικές ποινές (αποφάσεις της 16ης Μαρτίου 2004, Τ-11/03, Afari κατά Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας· της 1ης Απριλίου 2004, Τ-198/02, N κατά Επιτροπής, και της 10ης Ιουνίου 2004, Τ-307/01, Eveillard κατά Επιτροπής και François κατά Επιτροπής, που δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή)·
– decisions taken by competition selection boards not to admit candidates to tests (judgments of 20 January 2004 in Case T-195/02 Briganti v Commission, of 19 February 2004 in Case T-19/03 Konstantopoulou v Court of Justice, of 25 March 2004 in Case T-145/02 Petrich v Commission, of 21 October 2004 in Case T-49/03 Schumann v Commission, of 26 October 2004 in Case T-207/02 Falcone v Commission and of 28 October 2004 in Joined Cases T-219/02 and T-337/02 Lutz Herrera v Commission, none yet published in the ECR), awarding a number of marks
Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 6ης Ιουλίου 2004, Τ-281/01, Huygens κατά Επιτροπής, και της 30ής Σεπτεμβρίου 2004, Τ-16/03, Ferrer de Moncada κατά Επιτροπής, που δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή) ή λόγω επαγγελματικής νόσου του υπαλλήλου (αποφάσεις της 3ης Μαρτίου 2004, Τ-48/01, Vainker και Vainker κατά Κοινοβουλίου, και της 14ης Οκτωβρίου 2004, Τ-256/02, I κατά Δικαστηρίου, και Τ-389/02, Sandini κατά Δικαστηρίου, που δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή).
Other judgments rule on claims for compensation for the damage suffered as a result of delay in drawing up staff reports (judgments of 6 July 2004 in Case T-281/01 Huygens v Commission and of 30 September 2004 in Case T-16/03 Ferrer de Moncada v Commission, neither yet published in the ECR), or as a result of an occupational disease of an official (judgments of 3 March 2004 in Case T-48/01 Vainker and Vainker v Parliament and of 14 October 2004 in Case T-256/02 I v Court of Justice and in Case T-389/02 Sandini v Court of Justice, none yet published in the ECR).
Επισημαίνονται, ακόμα, οι αποφάσεις της 5ης Οκτωβρίου 2004, Τ-45/01, Sanders κ.λπ. κατά Επιτροπής, και Τ-144/02, Eagle κατά Επιτροπής (που δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή), οι οποίες υποχρεώνουν το καθού θεσμικό όργανο να αποκαταστήσει τη ζημία που υπέστησαν οι προσφεύγοντες επειδή δεν προσελήφθησαν ως έκτακτοι υπάλληλοι των Κοινοτήτων για την άσκηση των καθηκόντων τους στο πλαίσιο της κοινής επιχειρήσεως Joint European Tours (JET).
Also of interest are the judgments of 5 October 2004 in Case T-45/01 Sanders and Others v Commission and in Case T-144/02 Eagle v Commission, neither yet published in the ECR, which order the defendant institution to pay damages for the loss sustained by the applicants as a result of the fact that they were not recruited as temporary servants of the Communities during the time they worked at the Joint European Tours (JET) Joint Undertaking.
Αγωγές αποζημιώσεως 55
Actions for damages 55
Η θεμελίωση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας, λόγω παρανόμου πράξεως, εξαρτάται από τη συνδρομή τριών προϋποθέσεων, συγκεκριμένα του παράνομου χαρακτήρα της προσαπτομένης στα κοινοτικά όργανα συμπεριφοράς, το υποστατό της προβαλλομένης ζημίας και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της εν λόγω συμπεριφοράς και της ζημίας.
For the Community to incur non-contractual liability for an unlawful act, three conditions must be fulfilled: the conduct alleged against the Community institutions must be unlawful, there must be actual damage and there must be a causal link between that conduct and that damage.
Με την παρεμπίπτουσα απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 2004, Τ-166/98, Cantina sociale di Dolianova κ.λπ. κατά Επιτροπής (που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή), κρίθηκε ότι, στη συγκεκριμένη υπόθεση συνέτρεχαν οι τρεις αυτές προϋποθέσεις θεμελιώσεως της ευθύνης.
The concurrence of those three conditions allowing the non-contractual liability of the Community to be incurred was regarded as established by the Court in its interlocutory judgment of 23 November 2004 in Case T-166/98 Cantina sociale di Dolianova and Others v Commission, not yet published in the ECR.
Επειδή μία ή περισσότερες από τις προϋποθέσεις αυτές δεν συνέτρεχαν σε άλλες αγωγές αποζημιώσεως, το Πρωτοδικείο απέρριψε όλες τις άλλες αγωγές που ασκήθηκαν δυνάμει του άρθρου 288 ΕΚ.
As one or more of those conditions were not met in the other actions for damages, the Court of First Instance dismissed all the other actions brought under Article 288 EC.
Πλην υπαλληλικών υποθέσεων.
Excluding Community staff cases.
Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Proceedings must be established (judgment in Case C-352/98 P Bergaderm and Goupil v Commission [2000] ECR I-5291).
Δραστηριότητα στην παροχή δικαιωμάτων στους ιδιώτες, ώστε ενδεχόμενη παράνομη μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από το Συμβούλιο στην Επιτροπή να μην θεμελιώνει εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας (προαναφερθείσα απόφαση Afrikanische Frucht-Compagnie και Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. κατά Επιτροπής). Το Πρωτοδικείο έκρινε, επίσης, επικαλούμενο νομολογία του Δικαστηρίου, ότι η αθέτηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει ευθύνη της Κοινότητας (προαναφερθείσα απόφαση Afrikanische Frucht-Compagnie και Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. κατά Επιτροπής, και απόφαση της 25ης Μαΐου 2004, Τ-154/01, Distilleria F. Palma κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή). Αντιθέτως, με την προαναφερθείσα απόφασή του Cantina sociale di Dolianova κ.λπ. κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η αρχή η απαγορεύουσα τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, καθώς και η αρχή της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων, αποσκοπούν στην παροχή δικαιωμάτων στους ιδιώτες.
Accordingly, any unlawful delegation of the Council’s powers to the Commission is not such as to engage the Community’s liability (judgment in Afrikanische Frucht-Compagnie and Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. v Commission, cited above). It has also been held, by reference to the case-law of the Court of Justice, that infringement of the obligation to state reasons is not such as to give rise to the liability of the Community (judgment in Afrikanische Frucht-Compagnie and Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. v Commission and judgment of 25 May 2004 in Case T-154/01 Distilleria F. Palma v Commission, not yet published in the ECR). On the other hand, in its judgment in Cantina sociale di Dolianova and Others v Commission, the Court of First Instance held that the prohibition on unjust enrichment and the principle of non-discrimination were intended to confer rights on individuals.
Η εκ μέρους της Επιτροπής παραβίαση αυτών των αρχών κρίθηκε ως κατάφωρη, συμπέρασμα στο οποίο το Πρωτοδικείο δεν κατέληξε σε καμία άλλη από τις αγωγές αποζημιώσεως επί των οποίων αποφάνθηκε κατά το έτος 2004.
The breach by the Commission of those principles was held to be sufficiently serious, a conclusion which the Court of First Instance did not reach with regard to any of the other actions for damages in which it ruled in 2004.