natgillin/translations-raw huggingface dataset:
I-8995, σκέψη 13, καθώς και της 6ης Δεκεμβρίου 2007, C-298/05, Columbus Container Services, Συλλογή 2007, σ. I-10451, σκέψη 29).
Case C-112/05 Commission v Germany [2007] ECR I-8995, paragraph 13; and Case C-298/05 Columbus Container Services [2007] ECR I-10451, paragraph 29).
Όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής, μία αλλοδαπή εταιρία, εν προκειμένω η RCS, κατείχε το 50 % της Burda, εγκατεστημένης σε γερμανικό έδαφος.
It emerges from the order for reference that Burda, which is resident in German territory, is 50% owned by a nonresident company, namely, RCS.
Το ποσοστό αυτό συμμετοχής στο εταιρικό κεφάλαιο της Burda εκ μέρους της RCS της παρέχει κατ’ αρχήν το δικαίωμα να ασκεί αναμφισβήτητη και αποφασιστική επιρροή στη δραστηριότητα της θυγατρικής της, κατά την έννοια της νομολογίας που παρατίθεται στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας αποφάσεως.
In principle, a holding of that size in Burda’s capital by RCS gives the latter the right to exercise definite and decisive influence over its subsidiary’s activities within the meaning of the caselaw cited in the previous paragraph of the present judgment.
Πρέπει να επισημανθεί επίσης ότι εθνική νομοθεσία, όπως αυτή της κύριας δίκης, η εφαρμογή της οποίας δεν εξαρτάται από το μέγεθος της συμμετοχής της δικαιούχου εταιρίας στη διανέμουσα εταιρία, ενδέχεται να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής τόσο του άρθρου 43 ΕΚ, περί ελευθερίας εγκατάστασης, όσο και του άρθρου 56 ΕΚ, περί ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων (βλ., συναφώς, Test Claimants in the FII Group Litigation, προπαρατεθείσα, σκέψη 36).
In that regard, it should also be pointed out that national legislation such as that at issue in the main proceedings, the application of which does not depend on the extent of the holding which the company receiving the dividend has in the company paying it, may fall within the purview both of Article 43 EC on freedom of establishment and of Article 56 EC on the free movement of capital (see, to that effect, Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 36).
Πάντως, επιβάλλεται συναφώς η διαπίστωση ότι η διαφορά της κύριας δίκης αφορά αποκλειστικά τις επιπτώσεις της επίμαχης στην κύρια δίκη εθνικής νομοθεσίας στην κατάσταση της ημεδαπής εταιρίας που διένειμε μερίσματα σε μετόχους που κατέχουν συμμετοχή η οποία τους παρέχει τη δυνατότητα να ασκούν αναμφισβήτητη επιρροή στις αποφάσεις της εν λόγω εταιρίας και να καθορίζουν τις δραστηριότητές της (βλ., συναφώς, Test Claimants in the FII Group Litigation, προπαρατεθείσα, σκέψη 38).
The fact remains that the dispute before the referring court relates exclusively to the effect of the national legislation at issue in the main proceedings on the situation of a resident company which has distributed dividends to shareholders whose holding gives them definite influence over the decisions of that company and enables them to determine its activities (see, to that effect, Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 38).
Στο πλαίσιο αυτό, εφαρμοστέες σε υπόθεση όπως αυτή της κύριας δίκης είναι οι σχετικές με την ελευθερία εγκαταστάσεως διατάξεις της Συνθήκης.
In that context, the provisions of the Treaty on freedom of establishment apply to a case such as that before the referring court.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι η εφαρμογή των διατάξεων του KStG 1996 περιορίζει την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων, από τη νομολογία προκύπτει ότι οι περιορισμοί αυτοί αποτελούν αναπόφευκτη συνέπεια ενδεχόμενου εμποδίου στην ελευθερία εγκαταστάσεως και, ως εκ τούτου, δεν δικαιολογούν αυτοτελή
In any event, should the provisions of the KStG 1996 have restrictive effects on the free movement of capital, it follows from the caselaw that those effects would be the unavoidable consequence of such an obstacle to freedom of establishment as there
BURDA εξέταση της εν λόγω νομοθεσίας υπό το πρίσμα του άρθρου 73 B της Συνθήκης (προπαρατεθείσα απόφαση Oy AA, σκέψη 24 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
BURDA might be, and do not therefore justify an independent examination of that legislation from the point of view of Article 73b of the Treaty (Oy AA, paragraph 24 and the caselaw cited therein).
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η απάντηση στο προκείμενο ερώτημα πρέπει να δοθεί με γνώμονα αποκλειστικά τις σχετικές με την ελευθερία εγκαταστάσεως διατάξεις της Συνθήκης.
It follows from the foregoing that the present question must be answered solely in the light of the provisions of the Treaty on freedom of establishment.
Όσον αφορά την ύπαρξη περιορισμού της ελευθερίας εγκαταστάσεως
Whether there is a restriction on freedom of establishment
Η ελευθερία εγκαταστάσεως, την οποία το άρθρο 52 της Συνθήκης αναγνωρίζει στους κοινοτικούς υπηκόους και η οποία συνεπάγεται γι’ αυτούς την ανάληψη και άσκηση μη μισθωτών δραστηριοτήτων, καθώς και τη σύσταση και διαχείριση επιχειρήσεων, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις με εκείνες που καθορίζει η νομοθεσία του κράτους μέλους εγκαταστάσεως για τους δικούς του υπηκόους, περιλαμβάνει, σύμφωνα με το άρθρο 58 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 48 ΕΚ), όσον αφορά τις εταιρίες που έχουν συσταθεί σύμφωνα με τη νομοθεσία κράτους μέλους και έχουν την καταστατική τους έδρα, την κεντρική τους διοίκηση ή την κύρια εγκατάστασή τους εντός της Κοινότητας, το δικαίωμα να ασκούν τη δραστηριότητά τους στο οικείο κράτος μέλος μέσω υποκαταστήματος ή πρακτορείου (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Cadbury Schweppes και Cadbury Schweppes Overseas, σκέψη 41, καθώς και Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, σκέψη 42).
Freedom of establishment, which Article 52 of the Treaty grants to Community nationals and which includes the right to take up and pursue activities as selfemployed persons and to set up and manage undertakings, under the conditions laid down for its own nationals by the law of the Member State of residence, entails, in accordance with Article 58 of the EC Treaty (now Article 48 EC), for companies or firms formed in accordance with the law of a Member State and having their registered office, central administration or principal place of business within the European Community, the right to exercise their activity in the Member State concerned through a subsidiary, branch or agency (see, inter alia, Cadbury Schweppes and Cadbury Schweppes Overseas, paragraph 41, and Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, paragraph 42).
Όσον αφορά τις εταιρίες, πρέπει να τονιστεί ότι η έδρα τους υπό την έννοια του άρθρου 58 της Συνθήκης χρησιμεύει, όπως η ιθαγένεια για τα φυσικά πρόσωπα, για τον προσδιορισμό της σύνδεσής τους με την έννομη τάξη ενός κράτους μέλους.
In the case of companies, it should be borne in mind that their registered office for the purposes of Article 58 of the Treaty serves, in the same way as nationality in the case of individuals, as the connecting factor with the legal system of a Member State.
Αν γινόταν δεκτό ότι το κράτος μέλος εγκατάστασης μπορεί ελεύθερα να εφαρμόσει διαφορετική μεταχείριση για τον μοναδικό λόγο ότι η έδρα μιας εταιρίας βρίσκεται σε άλλο κράτος μέλος, το άρθρο 52 της Συνθήκης δεν θα είχε πλέον καμία έννοια.
Acceptance of the proposition that the Member State of residence may freely apply different treatment merely by reason of the fact that the registered office of a company is situated in another Member State would deprive Article 52 of the Treaty of all meaning.
Σκοπός της ελευθερίας εγκαταστάσεως είναι να διασφαλιστεί η ίση μεταχείριση ημεδαπών και αλλοδαπών στο κράτος μέλος υποδοχής, διά της απαγορεύσεως κάθε δυσμενούς διακρίσεως βάσει του τόπου της έδρας των εταιριών (βλ., συναφώς, μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, σκέψη 43 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Freedom of establishment thus aims to guarantee the benefit of national treatment in the host Member State, by prohibiting any discrimination based on the place in which companies have their seat (see, inter alia, to that effect, Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, paragraph 43 and the caselaw cited therein).
Όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής, σκοπός του επίμαχου στην υπόθεση της κύριας δίκης διορθωτικού μηχανισμού είναι να εξασφαλισθεί ότι το ποσό του φόρου που καταβλήθηκε από τη διανέμουσα εταιρία αντιστοιχεί, μετά τη διόρθωση, στο ποσό της πίστωσης φόρου που εσφαλμένως χορηγήθηκε στον μέτοχο.
It is clear from the order for reference that the corrective mechanism at issue in the main proceedings is intended to ensure that the amount of tax paid by the company making the distribution corresponds, after correction, to the amount of the tax credit erroneously granted to the shareholder.
Προς τούτο, ο διορθωτικός μηχανισμός προβλέπει ότι τα ίδια κεφάλαια, που εμπίπτουν στην κατηγορία ΙK 02, λαμβάνονται υπόψη στη φορολογία για να εξασφαλιστεί ότι ο φόρος και η πίστωση φόρου συμφωνούν με τις φορολογικές βεβαιώσεις που έλαβαν οι μέτοχοι.
To that end, the corrective mechanism provides that the available capital belonging to EK 02 is to be taken into account for the purposes of taxation so as to ensure that the tax and the tax credit are in accordance with the tax certificates supplied to the shareholders.
Πρέπει να αναφερθεί ότι, κατ’ εφαρμογή του διορθωτικού αυτού μηχανισμού που αποβλέπει στη μη χορήγηση πίστωσης φόρου για φόρο που δεν καταβλήθηκε, η διόρθωση δεν αφορά το ποσό της πίστωσης φόρου, αλλά το ποσό του φόρου που κατέβαλε η διανέμουσα εταιρία.
It should be pointed out that, in accordance with the corrective mechanism — which is intended to avoid a tax credit being granted in respect of tax not paid — the correction does not relate to the amount of the tax credit but to the amount of the tax paid by the company making the distribution.
Δεν αμφισβητείται επίσης ότι ο διορθωτικός μηχανισμός του άρθρου 28, παράγραφος 4, του KStG 1996 έχει εφαρμογή σε εταιρία εγκατεστημένη στη Γερμανία είτε αυτή είναι θυγατρική μητρικής εταιρίας επίσης εγκατεστημένης στη Γερμανία είτε είναι θυγατρική μητρικής εταιρίας εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος.
Moreover, it is common ground that the corrective mechanism laid down in Paragraph 28(4) of the KStG 1996 is applicable to a company resident in Germany, regardless of whether it is a subsidiary of a parent company which is also resident in Germany or of a parent company resident in another Member State.
Στο πλαίσιο αυτό, η Burda εκτιμά ότι η δυσμενής διάκριση στην υπόθεση της κύριας δίκης συνίσταται ακριβώς στην εφαρμογή του ίδιου διορθωτικού μηχανισμού σε διαφορετικές καταστάσεις, καθόσον, αντίθετα προς τις ημεδαπές μητρικές εταιρίες, στις αλλοδαπές μητρικές εταιρίες ημεδαπών θυγατρικών δεν χορηγείται πίστωση φόρου για να αντισταθμιστεί ο φόρος εταιριών που κατέβαλε η διανέμουσα εταιρία.
In that context, Burda maintains that the discriminatory treatment in the case before the referring court consists, specifically, in the application of the same corrective mechanism to different situations, inasmuch as nonresident parent companies of resident subsidiaries, unlike resident parent companies, are not granted a tax credit to compensate for the corporation tax paid by the company making the distribution.
Δεδομένου ότι η διάκριση μπορεί να συνίσταται στην εφαρμογή του ίδιου κανόνα σε διαφορετικές καταστάσεις, πρέπει να εξεταστεί, προκειμένου να αποδειχθεί ότι, στην υπόθεση της κύριας δίκης, υπάρχει διαφορετική φορολογική μεταχείριση η οποία κατ’ αρχήν απαγορεύεται από το άρθρο 52 της Συνθήκης, εάν, υπό το πρίσμα του επίμαχου εθνικού μέτρου, οι ημεδαπές θυγατρικές εταιρίες βρίσκονται σε διαφορετική κατάσταση αναλόγως του αν η μητρική τους εταιρία είναι ημεδαπή ή αλλοδαπή και αναλόγως του αν, επομένως, τους χορηγείται ή όχι πίστωση φόρου.
Since discrimination can consist in applying the same rule to different situations, it must be determined — in order to establish the existence in the case before the referring court of discriminatory fiscal treatment, which is prohibited in principle by Article 52 of the Treaty — whether the national measure at issue places resident subsidiaries in a different situation according to whether the parent company is resident or nonresident and, consequently, according to whether or not the parent company receives a tax credit.
Συναφώς, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής, η εφαρμογή του μηχανισμού λογιστικής διόρθωσης του άρθρου 28, παράγραφος 4, του KStG 1996 δεν μπορεί να μεταβάλει τη φορολογική επιβάρυνση της Burda αναλόγως του αν η μητρική της εταιρία είναι εγκατεστημένη στη Γερμανία ή σε άλλο κράτος μέλος.
In that regard, it should be pointed out that it is clear from the order for reference that the application of the corrective mechanism laid down in Paragraph 28(4) of the KStG 1996 does not alter Burda’s tax burden on the basis of whether its parent company is resident in Germany or in another Member State.
Δεν μπορεί επομένως να γίνει δεκτό ότι η εφαρμογή του άρθρου 28, παράγραφος 4, του KStG 1996 συνεπάγεται, σε επίπεδο θυγατρικής, όμοια μεταχείριση διαφορετικών καταστάσεων, δεδομένου ότι η θυγατρική δεν αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τη νομοθεσία του κράτους στο οποίο είναι εγκατεστημένη, εν προκειμένω της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αναλόγως του αν διανέμει κέρδη σε αλλοδαπή ή σε ημεδαπή μητρική εταιρία.
It cannot therefore be accepted that the application of Paragraph 28(4) of the KStG 1996 caused, in regard to the subsidiary, different situations to receive identical treatment, since the position of the subsidiary in regard to the legislation of its Member State of residence, in this case, the Federal Republic of Germany, is not different according to whether it distributes its profits to a nonresident parent company or to a resident one.
Η εκτίμηση αυτή δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση από το γεγονός, το οποίο υπογραμμίζει το αιτούν δικαστήριο, ότι, για τους αλλοδαπούς μετόχους, η φορολογία της διανέμουσας επιχείρησης καθίσταται οριστική, υπό την έννοια ότι η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης της διανέμουσας εταιρίας δεν αντισταθμίζεται από τη χορήγηση ανάλογης πίστωσης φόρου.
That assessment is not weakened by the fact, pointed out by the national court, that, for nonresident shareholders, the tax levied on the company making the distribution becomes definitive in the sense that the increase in the tax burden imposed on the company making the distribution is not compensated for by the allocation of a corresponding tax credit.
Συναφώς, πρέπει να διευκρινιστεί ότι απόκειται σε κάθε κράτος μέλος να οργανώσει, τηρώντας το κοινοτικό δίκαιο, το σύστημά του φορολογίας των διανεμομένων κερδών και να καθορίσει, στο πλαίσιο αυτό, τη φορολογική βάση, καθώς και τον εφαρμοστέο συντελεστή για τη διανέμουσα εταιρία και/ή για τον δικαιούχο μέτοχο, εφόσον υπόκεινται σε φόρο στο εν λόγω κράτος (προπαρατεθείσα απόφαση Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, σκέψη 50).
It should be pointed out that, according to the caselaw, it is for each Member State to organise, in compliance with Community law, its system of taxation of distributed profits and, in that context, to define the tax base as well as the tax rates which apply to the company making the distribution and/or to the shareholder to whom the dividends are paid, in so far as they are liable to tax in that State (Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, paragraph 50).
Κατά την ίδια νομολογία, ελλείψει κοινοτικών μέτρων ενοποιήσεως ή εναρμονίσεως, τα κράτη μέλη διατηρούν την αρμοδιότητα να ορίζουν, συμβατικώς ή μονομερώς, τα κριτήρια κατανομής της φορολογικής τους αρμοδιότητας, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να εξαλείψουν τη διπλή φορολογία (προπαρατεθείσα απόφαση Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, σκέψη 52).
According to the same line of authority, in the absence of any unifying or harmonising Community measures, Member States retain the power to define, by treaty or unilaterally, the criteria for allocating their powers of taxation, particularly with a view to eliminating double taxation (Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, paragraph 52).
Ως εκ τούτου, η πίστωση φόρου που χορηγείται, κατ’ εφαρμογή της ισχύουσας στην υπόθεση της κύριας δίκης εθνικής νομοθεσίας, στην ημεδαπή μητρική εταιρία αποβλέπει στην αποφυγή της διπλής οικονομικής φορολογίας των διανεμόμενων από την ημεδαπή θυγατρική κερδών τα οποία έχουν φορολογηθεί μία φορά ως δικά της κέρδη.
On that basis, the tax credit granted to the resident parent company under the national legislation applicable in the main proceedings is intended to prevent economic double taxation of profits distributed by a resident subsidiary which have already been taxed in the latter’s hands.
Πάντως, στην υπόθεση της κύριας δίκης που αφορά διασυνοριακή μεταφορά κερδών, δεν απόκειται κατ’ αρχήν στο κράτος μέλος εγκατάστασης της θυγατρικής να λάβει μέτρα για την πρόληψη της διπλής αυτής οικονομικής φορολογίας, αλλά αντιθέτως στο κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου είναι εγκατεστημένη η μητρική εταιρία.
In the case before the referring court, which concerns the crossborder distribution of profits, it is, in principle, not for the Member State in which the subsidiary is resident to prevent that economic double taxation but for the Member State in whose territory the parent company is resident.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 90/435, το κράτος μέλος εγκατάστασης της μητρικής εταιρίας οφείλει είτε να απαλλάξει τα κέρδη που λαμβάνει η μητρική εταιρία από θυγατρική εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος είτε να της δώσει τη δυνατότητα να αφαιρέσει από τον φόρο της το μέρος του σχετικού με τα κέρδη αυτά φόρου που κατέβαλε η θυγατρική εταιρία.
In accordance with Article 4 of Directive 90/435, the Member State in which the parent company is resident must either exempt from tax profits received by it from a subsidiary resident in another Member State or authorise the parent company to deduct from the amount of tax payable that fraction of the corporation tax paid by the subsidiary which relates to those profits.
Επομένως, στις δύο αυτές περιπτώσεις, το κράτος μέλος εγκατάστασης της μητρικής εταιρίας υποχρεούται να προβλέπει φορολογική μεταχείριση έχουσα τον ίδιο σκοπό με εκείνον της πίστωσης φόρου που χορηγείται, από το κράτος μέλος εγκατάστασης της θυγατρικής, στις μητρικές εταιρίες που είναι εγκατεστημένες στο έδαφός του, οπότε αποφεύγεται επίσης η διπλή οικονομική φορολογία των κερδών που διανέμονται υπό τη μορφή μερισμάτων.
Consequently, in both hypotheses, the Member State in which the parent company is resident is required to accord fiscal treatment which is designed to achieve the same result as the tax credit granted by the Member State in which the subsidiary is resident to parent companies established there, with the effect that economic double taxation of profits distributed in the form of dividends is also avoided.
Έτσι, όπως ακριβώς χορηγείται πίστωση φόρου στην ημεδαπή μητρική ημεδαπής θυγατρικής εταιρίας από το κράτος στο οποίο είναι εγκατεστημένη, το οποίο είναι επίσης το κράτος εγκατάστασης της θυγατρικής, η αλλοδαπή μητρική ημεδαπής θυγατρικής εταιρίας προφυλάσσεται από τον κίνδυνο της διπλής οικονομικής φορολογίας των διανεμόμενων υπό μορφή μερισμάτων κερδών, αλλά από το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένη.
Thus, just as the resident parent company of a resident subsidiary is granted a tax credit by its Member State of residence, acting also in its capacity as the Member State in which the subsidiary is resident, the nonresident parent company of a resident subsidiary is protected against the risk of economic double taxation of profits distributed in the form of dividends, but by the Member State in which it is resident.
Η φορολογία των διανεμόμενων κερδών, όπως τα κέρδη που εμπίπτουν στα ΙK 02 υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως της κύριας δίκης, αντισταθμίζεται επομένως, εν πάση περιπτώσει, από το κράτος μέλος εγκατάστασης της μητρικής εταιρίας.
Consequently, the taxation of distributed profits, such as those covered by EK 02 in the circumstances of the main proceedings, is, in any event, compensated for by the Member State in which the parent company is resident.
Κατά συνέπεια, η κατάσταση ημεδαπής θυγατρικής μιας ημεδαπής μητρικής εταιρίας δεν διαφέρει από την κατάσταση της ημεδαπής θυγατρικής μιας αλλοδαπής μητρικής εταιρίας όσον αφορά την εφαρμογή της επίμαχης στην κύρια δίκη νομοθεσίας, οπότε δεν υφίσταται συναφώς καμία διαφορά μεταχείρισης έναντι της ημεδαπής θυγατρικής εταιρίας.
It follows that, for the purposes of the application of the legislation at issue in the main proceedings, the situation of the resident subsidiary of a resident parent company is no different from that of the resident subsidiary of a nonresident parent company, with the result that no discrimination exists in that regard against the resident subsidiary.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 52 της Συνθήκης (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 43 ΕΚ) πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν απαγορεύει την εφαρμογή εθνικού μέτρου, όπως του άρθρου 28, παράγραφος 4, του KStG 1996, δυνάμει του οποίου η φορολογία των κερδών που διανέμονται από θυγατρική εταιρία εγκατεστημένη σε ένα κράτος μέλος προς τη μητρική της υποβάλλονται στον ίδιο διορθωτικό μηχανισμό είτε η μητρική εταιρία είναι εγκατεστημένη στο ίδιο είτε σε άλλο κράτος μέλος, ενώ, αντίθετα προς ό,τι συμβαίνει με την ημεδαπή μητρική εταιρία, το κράτος μέλος εγκατάστασης της θυγατρικής της δεν χορηγεί πίστωση φόρου στην αλλοδαπή μητρική εταιρία.
It follows from the foregoing that the answer to the second question must therefore be that Article 52 of the Treaty (now, after amendment, Article 43 EC) must be interpreted as not precluding the application of a national measure, such as Paragraph 28(4) of the KStG 1996, under which the taxation of profits distributed by a subsidiary resident in a Member State to its parent company is subject to the same corrective mechanism regardless of whether the parent company is resident in the same Member State or in another Member State even though — unlike a resident parent company — a nonresident parent company is not granted a tax credit by the Member State in which the subsidiary is resident.
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-329/06 και C-343/06
Joined Cases C-329/06 and C-343/06
(αιτήσεις των Verwaltungsgericht Sigmaringen και Verwaltungsgericht Chemnitz για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(References for a preliminary ruling from the Verwaltungsgericht Sigmaringen and the Verwaltungsgericht Chemnitz)
«Οδηγία 91/439/ΕΟΚ — Αμοιβαία αναγνώριση των αδειών οδηγήσεως — Αφαίρεση άδειας σε κράτος μέλος λόγω χρήσεως ναρκωτικών ή οινοπνεύματος — Νέα άδεια χορηγηθείσα από άλλο κράτος μέλος — Άρνηση αναγνωρίσεως του δικαιώματος οδηγήσεως στο πρώτο κράτος μέλος — Διαμονή μη σύμφωνη προς την οδηγία 91/439/ΕΟΚ»
(Directive 91/439/EEC — Mutual recognition of driving licences — Withdrawal of a licence in one Member State for use of narcotic drugs or alcohol — New licence issued in another Member State — Refusal to recognise right to drive in the first Member State — Residence not in accordance with Directive 91/439/EEC)
Bot της 14ης Φεβρουαρίου 2008 . . . .
Opinion of Advocate General Bot delivered on 14 February 2008 . . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 26ης Ιουνίου 2008 . . . . . . .
Judgment of the Court (Third Chamber), 26 June 2008 . . . . . . . . . .
Μεταφορές — Οδικές μεταφορές — Άδεια οδήγησης — Οδηγία 91/439
Transport — Road transport — Driving licences — Directive 91/439
(Οδηγία 91/439 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 1882/2003, άρθρα 1 § 2, 7 § 1, και 8 §§ 2 και 4)
(Council Directive 91/439, as amended by Regulation No 1882/2003, Arts 1(2), 7(1) and 8(2) and (4))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-329/06 και C-343/06
SUMMARY — JOINED CASES C-329/06 AND C-343/06
(Οδηγία 91/439 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό 1882/2003, άρθρα 1 § 2, 7 § 1 και 8 §§ 2 και 4)
(Council Directive 91/439, as amended by Regulation No 1882/2003, Arts 1(2) and 8(2) and (4))
αφαιρέσεως προηγούμενης άδειας, δεν είχε την κανονική διαμονή του στο έδαφος του κράτους μέλους εκδόσεως.
normally resident in the territory of the Member State of issue.