natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ψήφισα τη 16.1.1986 σχετικά ε τη θέση του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου για την Ενιαία Πράξη piου ενέκρινε η ιακυβερνητική ιάσκεψη στι 16 και 17 εκεβρίου 1985 (ΕΕ C 36 τη 17.2.1986, σ.
Resolution of 16.1.1986 on the position of the European Parliament on the Single Act approved by the Intergovernmental Conference on 16 and 17 December 1985 (OJ C 36, 17.2.1986, p. 144, rapporteur: Altiero Spinelli, A2-0199/1985).
Ψήφισα τη 11.12.1986 σχετικά ε την Ενιαία Ευρωpiαϊκή Πράξη (ΕΕ C 07 τη 12.1.1987, σ.
Resolution of 11.12.1986 on the Single European Act (OJ C 7, 12.1.1987, p. 105, rapporteur: Luis Planas Puchades, A2-0169/1986).
Ψήφισα τη 7.4.1992 σχετικά ε τα αpiοτελέσατα των ιακυβερνητικών ιασκέψεων (ΕΕ C 125 τη 18.5.1992, σ.
Resolution of 7.4.1992 on the results of the Intergovernmental Conferences (OJ C 125, 18.5.1992, p.
81, εισηγητέ: David Martin και Fernand Herman, A3-0123/1992).
81, rapporteurs: David Martin and Fernand Herman, A3-0123/1992).
Ψήφισα τη 19.11.1997 σχετικά ε τη Συνθήκη του ΄Αστερντα (EE C 371 τη 8.12.1997, σ.
Resolution of 19.11.1997 on the Amsterdam Treaty (OJ C 371, 8.12.1997, p. 99, rapporteurs: I÷igo Mïndez de Vigo and Dimitris Tsatsos, A4-0347/1997).
Ψήφισα τη 31.5.2001 σχετικά ε τη Συνθήκη τη Νίκαια και το έλλον τη Ευρωpiαϊκή Ένωση (EE C 47 E τη 21.2.2002, σ. 108, εισηγητέ: Iñigo Méndez de Vigo και António José Seguro, A50168/2001).
Resolution of 31.5.2001 on the Treaty of Nice and the future of the European Union (OJ C 47 E, 21.2.2002, p. 108, rapporteurs: I÷igo Mïndez de Vigo and Antùnio Josï Seguro, A5-0168/2001).
Ψήφισα τη 29.11.2001 σχετικά ε τη συνταγατική διαδικασία και το έλλον τη Ένωση (ΕΕ C 153 Ε τη 27.6.2002, σ.
Resolution of 29.11.2001 on the constitutional process and the future of the Union (OJ C 153 E, 27.6.2002, p. 310, rapporteurs: Jo Leinen and I÷igo Mïndez de Vigo, A5-0368/2001).
Ψήφισα τη 24.9.2003 piου αφορά το σχέδιο Συνθήκη για τη θέσpiιση Συντάγατο τη Ευρώpiη και piεριέχει τη γνώη του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά ε τη σύγκληση τη ιακυβερνητική ιάσκεψη (ΕΕ C 77 E τη 26.3.2004, σ.
Resolution of 24.9.2003 on the draft Treaty establishing a Constitution for Europe and the European Parliament's opinion on the convening of the Intergovernmental Conference (OJ C 77 E, 26.3.2004, p.
255, εισηγητέ: José María Gil-Robles Gil-Delgado και ηήτρη Τσάτσο, A5-0299/2003).
255, rapporteurs: Josï Maróa Gil-Robles Gil-Delgado and Dimitris Tsatsos, A5-0299/2003).
«εν είαι υpiέραχο των συχνών αλλαγών στου νόου και στα συντάγατα, αλλά οι νόοι και οι θεσοί piρέpiει να piαρακολουθούν την piρόοδο του ανθρώpiινου νου.
`I am not an advocate of frequent changes in laws and constitutions, but laws and institutions must go hand in hand withthe progress of the human mind.
Καθώ ο ανθρώpiινο νου αναpiτύσσεται και φωτίζεται, καθώ γίνονται νέε ανακαλύψει και ανακαλύpiτονται νέε αλήθειε, και οι τρόpiοι και οι αpiόψει αλλάζουν ε την αλλαγή των συνθηκών, οι θεσοί piρέpiει και αυτοί να piροοδεύουν για να συβαδίζουν ε την εpiοχή του.
As that becomes more developed, more enlightened, as new discoveries are made, new truths discovered, and manners and opinions change, with change of circumstances, institutions must advance also to keep pace withthe times.
Το να ζητάε αpiό την piολιτισένη κοινωνία να piαραείνει υpiό το καθεστώ των piρογόνων τη είναι σαν να αpiαιτούε αpiό έναν άνδρα να συνεχίσει να φορά το piανωφόρι piου του έκανε όταν ήταν piαιδί.»
We might as well require a man to wear still the coat which «ttedhim when a boy, as civilised society to remain ever under the regime of their ancestors.'
Π ρόλο γ ο
Introduction
Πριν αpiό piερισσότερο αpiό piενήντα χρόνια, η ιακήρυξη του Robert Schuman σηατοδότησε την αpiαρχή ενό φιλόδοξου σχεδίου: την ένωση των Ευρωpiαίων, διασpiασένων εpiί αιώνε εξαιτία αδελφοκτόνων piολέων, γύρω αpiό ένα κοινό σχέδιο.
More than half a century ago, the Schuman Declaration set in train an ambitious undertaking: that of uniting Europeans, who had been divided for centuries by fratricidal con‹icts,aroundacommonproject.
Για την εpiιτυχία του σχεδίου αυτού, έpiρεpiε να αντιετωpiισθούν τα τρία ζητήατα piου τέθηκαν ε ωό τρόpiο στο τέλο του Β’ Παγκοσίου Πολέου: piώ να τεθούν υpiό έλεγχο τα εσωτερικά δαιόνια piου είχαν piροκαλέσει τι εγαλύτερε καταστροφέ στην ήpiειρό α, piώ να αpiοκτήσει και piάλι η Ευρώpiη ία piρώτη τάξεω θέση στο piαγκόσιο στερέωα, piώ να εpiιτευχθεί ία οικονοική κατάσταση piου θα εξασφάλιζε τη διατήρηση ία σταθερή δηοκρατία.
Success was dependent on a resolution of the three crucial issues facing Europe at the end of the Second World War: how to overcome the internal demons which were the root cause of the most serious disasters to have a.ectedourcontinent,howtoregaina place at the forefront of world a.airs,andhowtodevelopeconomicconditionswhich would guarantee the survival of a stable democratic order.
Η ιστορία των τελευταίων piέντε δεκαετιών είναι το χρονικό ία εpiιτυχία.
All these achievements of the European integration process should not lead us to forget its true objectives: making nationalist excesses, the real cancer a . e c t in g m o d e r n E u r op e , a t h in g of the p a s t ; d e f en d in g d e m o c r a c y a s a s y s t e m w h i c h c a n channel divergent opinions in a pluralist society; and giving Europe a strong, in‹uentialvoicetodefenditsideas,itsvaluesanditsinterests.
Αpiό την ίδρυση τη piρώτη Ευρωpiαϊκή Κοινότητα (Άνθρακα και Χάλυβα: συνθήκη των Παρισίων τη 18.4.19511), στην οpiοία συετείχαν έξι χώρε τη δυτική Ευρώpiη2, το κοινοτικό οικοδόηα εpiεκτάθηκε σε εικοσιpiέντε ευρωpiαϊκά κράτη3, το δε piεδίο δράση του εpiεκτάθηκε σε νέου τοεί έσω τη Ευρωpiαϊκή Οικονοική Κοινότητα, τη Ευρωpiαϊκή Κοινότητα Ατοική Ενέργεια (Ευρατό) (συνθήκε τη Ρώη τη 25.3.19574), και στη συνέχεια τη Ευρωpiαϊκή Ένωση (συνθήκη του Μάαστριχτ τη 7.2.1992).
European integration process has been extended to embrace 25 European States3 and has seen its scope expand to cover new areas through the establishment of the Economic Community and the Atomic Energy (Euratom) Community (Treaties of Rome of 25 March 19574) and, subsequently, the European Union (Maastricht Treaty of 7 February 1992).
Το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο, αpiό την εκλογή του ε καθολική ψηφοφορία αpiό το 1979, εpiιδίωξε piάντοτε τον εκδηοκρατισό και την αύξηση τη αpiοτελεσατικότητα και τη διαφάνεια τη λειτουργία τη ελλούενη Ευρωpiαϊκή Ένωση.
Ever since the « r s t European e l e c t i on s b y u n i v e r s a l s u . r a g e in 1 9 7 9 , P a r l i a m en t h a s consistently sought to democratise and make more e.ectiveandtransparenttheworkings of what was to become the European Union.
Εγκρίνοντα στι 14.2.1984, το piρώτο σχέδιο συνθήκη για την ίδρυση τη Ευρωpiαϊκή Ένωση (το λεγόενο σχέδιο Spinelli, όpiω ονοάσθηκε αpiό το όνοα του εισηγητή του), το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο δροολόγησε ία σειρά διαδοχικών εταρρυθίσεων στα εpiόενα είκοσι χρόνια, οι οpiοίε έλαβαν σάρκα και οστά ε την Ενιαία Ευρωpiαϊκή Πράξη5, τη συνθήκη του Μάαστριχτ6, τη συνθήκη του Άστερντα7, τη συνθήκη τη Νίκαια8 και σήερα τη συνθήκη για τη θέσpiιση Συντάγατο τη Ευρώpiη9.
By adopting, on 14 February 1984, the « r s t d r a f t Treaty e s t a b l iffs h in g the European Union ( k n o w n a s the ` S p in e l l i ' d r a f t , after its rapporteur), Parliament initiated a reform process which was to continue for the following 20 years and lead to the drafting of the Single European Act5, the
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΌ ΚΟΙΝΟΒΟΎΛΙΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΊΤΑΙ ΕΠΊ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΎ ΣΥΝΤΆΓΜΑΤΟΣ
At each stage, withthe Committee on Institutional A . a i r s , w h i c h in 1 9 9 9 b e c a m e the Cffo m m i t t e e on Constitutional A.airs,providingthedrivingforce,Parliamentplayedan active part in the preparatory talks and assessed the outcome of the various Intergovernmental Conferences (IGCs)10.
Προ τούτο, το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο εpiιδίωξε τρει διαφορετικού αλλά αλληλένδετου στόχου:
Three distinct but related objectives have been pursued by Parliament to this end:
Καταρχά, εpiιδίωξε τη διασάφηση και, όpiου ήταν αναγκαίο, την ενίσχυση των αροδιοτήτων και των καθηκόντων τη ίδια τη Ευρωpiαϊκή Ένωση.
First, it has sought to clarify and where necessary strengthen the competences and responsibilities of the European Union itself.
Ισχυρίσθηκε ε συνέpiεια ότι οι εξουσίε piρέpiει να ανατίθενται στην Ένωση και να ασκούνται αpiό την Ένωση βάσει τη αρχή τη εpiικουρικότητα, δηλαδή η Ένωση piρέpiει να ασκεί τι αροδιότητε εκείνε – και όνον αυτέ – piου piορούν να υλοpiοιηθούν αpiοτελεσατικότερα έσω κοινών piολιτικών piαρά έσω τη εονωένη δράση των κρατών ελών.
Parliament has consistently argued that powers should be attributed to, and exercised by, the Union on the basis of the `principle of subsidiarity', i.e. it should exercise those responsibilities - but only those responsibilities - that can be carried out more e.ectivelybycommonpoliciesthanbythe Member States acting separately.
εύτερον, ισχυρίσθηκε ότι οι αροδιότητε piου ασκούνται σε ευρωpiαϊκό εpiίpiεδο piρέpiει να υλοpiοιούνται ε piερισσότερη αpiοτελεσατικότητα.
Second, it has argued that responsibilities exercised at European level should be carried out more e.ectively.Parliamentwasparticularlycriticalofthepracticeofunanimityinthe Council, arguing that, where it has been agreed to run a policy jointly, it makes no sense to give a blocking power to each of the component States of the Union.
Το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε εpiίση την ενίσχυση του ρόλου τη Εpiιτροpiή όσον αφορά την υλοpiοίηση των συφωνηθεισών piολιτικών, υpiό την εpiιφύλαξη κατάλληλη εξέταση και ελέγχου.
It has also pleaded for a stronger role to be given to the Commission in carrying out policies once they have been agreed, subject to proper scrutiny and control.
Τρίτον, ζήτησε piερισσότερο δηοκρατικό έλεγχο και λογοδοσία σε ευρωpiαϊκό εpiίpiεδο.
Third, it has made the case for better democratic control and accountability at European level.
Οι αροδιότητε piου εκχώρησαν τα εθνικά κοινοβούλια στην Ένωση, έσω τη κύρωση των συνθηκών, δεν piρέpiει να ασκούνται όνον αpiό το Συβούλιο (δηλαδή του υpiουργού των κρατών ελών).
Those responsibilities which national parliaments, in ratifying the Treaties, have transferred to the Union should not be exercised by the Council (i.e.
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΌ ΚΟΙΝΟΒΟΎΛΙΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΊΤΑΙ ΕΠΊ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΎ ΣΥΝΤΆΓΜΑΤΟΣ εφαρόσθηκε για piρώτη φορά στην κατάρτιση του Χάρτη των Θεελιωδών ικαιωάτων τη Ευρωpiαϊκή Ένωση.
Parliament had already reached that conclusion, and outlined it clearly, in its resolution of 19 November 1997 (based on the report by Ó÷igo Mïndez de Vigo and Dimitris Tsatsos, see footnote 10 above) which marked the real starting point of the political review process which was to culminate, in 1999, in the establishment, at the instigation of the German Council Presidency, of the Convention model, one «rstemployed in connection withthe drafting of the Charter of Fundamental Rights of the European Union.
Οι υpiογράφοντε τη συνθήκη τη Νίκαια, έχοντα εpiίγνωση των ατελειών τη, piροσάρτησαν άλλωστε στη συνθήκη τη δήλωση αριθ, 23 “σχετικά ε το έλλον τη Ένωση”11η οpiοία ανοίγει το δρόο σε ια νέα εταρρύθιση των Συνθηκών, piου αρχικά είχε piρογραατιστεί για το 2004.
The signatories to the Treaty of Nice, being aware of its imperfections, in fact annexed to it a Declaration No 23 `on the future of the Union'11 which paved the way for further reform of the treaties, originally scheduled for 2004.
Αυτή η εταρρύθιση piροβλεpiόταν να piροpiαρασκευαστεί «αpiό ευρεία ανταλλαγή αpiόψεων ε συετοχή όλων των ενδιαφεροένων: εκpiροσώpiων των εθνικών κοινοβουλίων και του συνόλου τη κοινή γνώη (…) εκpiροσώpiων τη κοινωνία των piολιτών, κτλ.» η οpiοία piροβλεpiόταν να διεξαχθεί το 2001 εν όψει τη έγκριση ια διακήρυξη «piου θα piεριέχει τι κατάλληλε piρωτοβουλίε για να συνεχιστεί η διαδικασία αυτή” κατά το Ευρωpiαϊκό Συβούλιο του Laeken.
This reform was to be prepared for by `wide-ranging discussions with all interested parties: representatives of national parliaments and all those re‹ectingpublicopinion(...)representativesofcivilsociety,etc.', which was to take place in 2001 with a view to the adoption of a declaration `containing appropriate initiatives for the continuation of this process' at the European Council in Laeken.
Το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο, αpiό την piλευρά του, αφού εpiιδίωξε τη συνεργασία ε τα εθνικά κοινοβούλια, κατά το piροpiαρασκευαστικό στάδιο των 12
Parliament, for its part, after having sought to work in partnership withthe the national parliaments, during the preparations for successive IGCs12
, βασιζόενο στο piροηγούενο piου είχε δηιουργηθεί κατά την εpiεξεργασία του Χάρτη των Θεελιωδών ικαιωάτων τη Ευρωpiαϊκή Ένωση14, τη σύγκληση ία Συνέλευση αpiαρτιζόενη αpiό αντιpiροσώpiου των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των κρατών ελών, των εθνικών κοινοβουλίων και του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου καθώ και τη Εpiιτροpiή.
, was the «rstto propose13, on the basis of the precedent set when the Charter of Fundamental Rights of the European Union was drawn up14, the convening of a Convention comprising representatives of the Heads of State and Government of the Member States, the national parliaments and the European Parliament and the Commission and withthe involvement, as full members, of representatives of the governments and parliaments of the applicant States.
Η Συνέλευση για τον Χάρτη των Θεελιωδών ικαιωάτων είχε piράγατι καταδείξει ότι έναν τέτοιο όργανο ήταν σε θέση να εpiεξεργασθεί ένα σχέδιο piου θα piορούσε να τύχει τη αpiοδοχή των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.
The Convention on the Charter of Fundamental Rights demonstrated that a body of this kind was able to prepare a draft text likely to secure the approval of the Heads of State or Government.
Ο ανοικτό χαρακτήρα και η διαφάνεια των εργασιών τη καθώ και η piοιότητα των συζητήσεων είχαν διευκολύνει εpiίση την εpiίτευξη συναίνεση, οι ρίζε τη οpiοία βρίσκονταν στη δυνατότητα καθενό να εκφράσει τι αpiόψει του και στη συνέχεια να κατανοήσει τι αpiόψει των άλλων.
The open and transparent nature of the Convention and the quality of its debates had also facilitated e.ortstoachieveaconsensusbygivingevery representative the opportunity, «rstofall,toexpresshisorherownviews,and,subsequently, to understand those of the other representatives.
Giscard d’Estaing, και ε αντιpiροέδρου του Giuliano Amato και Jean-Luc Dehaene, ανέλαβε να εκpiονήσει ένα piροσχέδιο Συντάγατο, το οpiοίο θα αpiοτελούσε τη βάση των εργασιών τη εpiακόλουθη .
The Laeken European Council of 14 and 15 December 2001, by adopting the `Laeken declaration on the future of European Union'15followed up this initiative by setting out the organisational arrangements for the work of the Convention and, above all, de«ningitstermsofreferenceandtheissuesthatitwouldbecalledupontodiscuss.Thus, the Convention on the Future of Europe (chairman: Valïry Giscard d'Estaing; vice-chairmen: Giuliano Amato and Jean-Luc Dehaene) was given the task of drawing up a preliminary draft Constitution to serve as the basis for the work of the IGC which was to follow.
Το αpiοτέλεσα piου piέτυχε η Συνέλευση για το έλλον τη Ευρώpiη εpiιβεβαίωσε το βάσιο τη εpiιλογή τη εθόδου αυτή, καθώ η Συνέλευση κατάφερε να piαρουσιάσει, έpiειτα αpiό δεκαέξι ήνε, ένα συναινετικό κείενο, καρpiό έντονων συζητήσεων, οι οpiοίε τροφοδοτήθηκαν εpiίση αpiό τον στενό διάλογο ε την κοινωνία των piολιτών.
The outcome of the Convention con«rmedthatthechoiceofthismethodhadbeenawise one, since the latter succeeded in presenting, after 16 months' work, a consensus-based text informed by intense debates which also drew on close dialogue with civil society.
Αpiό την piλευρά του, το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο, χάρη στι εργασίε τη Εpiιτροpiή Συνταγατικών Υpiοθέσεων, άσκησε σηαντική εpiιρροή στο piεριεχόενο του σχεδίου συνταγατική συνθήκη16, το οpiοίο η  τροpiοpiοίησε σε ελάχιστα σηεία.
For its part, Parliament, through the work of its Committee on Constitutional A.airs,exerted a major in ‹ u en c e on the d r a f t c on s t i tffu t i on a l Treaty 1 6 , only a very few provisions of which would be m o d i « e d b y the I G C .
Κατά τη διάρκεια τη εν λόγω , το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο συετέσχε για piρώτη φορά piλήρω στι εργασίε έσω του Προέδρου του Pat Cox και του αντιpiροσώpiου του Iñigo Méndez de Vigo, piου διαδέχθηκαν στη συνέχεια οι Elmar Brok και Klστοs Hänsch.
A t t h a t I G C , for the « r s t t i m eP a r l i a m en t w a s f u l l y involved in the proceedings, in the persons of its President, Pat Cox, and its two representatives, Ó÷igo Mïndez de Vigo, subsequently replaced by Elmar Brok, and Klaus Hênsch.
Οι καινοτοίε του Συντάγατο σε σχέση ε τι ισχύουσε συνθήκε και η συνεισφορά του στο σηερινό κεκτηένο
How does the Constitution represent a step forward by comparison withthe Treaties in force and, hence, the existing acquis?
Το νέο Σύνταγα piου piροτείνεται για την Ευρωpiαϊκή Ένωση piεριέχει εγάλο αριθό σηαντικών εταρρυθίσεων και βελτιώσεων σε σχέση ε το ισχύον σύνταγα (δηλαδή το σύνολο των αλληλοεpiικαλυpiτόενων συνθηκών piου αpiοτελούν εpiί του piαρόντο ένα de facto σύνταγα).
The new Constitution proposed for the European Union includes a high number of s i g n i « c a n t r e for m s and i m p r o v e m en t s t o the c u r r en t C on s t i tffu t i on ( i . e . the s e t of o v e r l a p p in g treaties that currently serve as the de facto constitution).
Καθένα αpiό τα κράτη έλη εpiιθυεί το Σύνταγα αυτό να αpiοτελέσει τη βάση τη κοινή ελλοντική συνεργασία στην Ευρώpiη.
But it is a compromise that takes Europe forward, that has been elaborated after lengthy, public and pluralistic debates in the European Convention and has been «nalisedandapprovedbytheelectedgovernments of all 25 Member States - each of which wants this to be the basis on which they will work together in Europe in the future.
Ενίοτε τίθεται το ερώτηα εάν piρόκειται για Σύνταγα ή για Συνθήκη.
The question is sometimes raised as to whether the new document is a Constitution or a Treaty.
Η συνταγατική συνθήκη καθορίζει τη φύση, τι αξίε και τι αρχέ piου καθοδηγούν τη δράση τη Ευρωpiαϊκή Ένωση (ΕΕ)· piεριγράφει τι αροδιότητε τη Ένωση· θεσpiίζει τα όργανά τη, piαρουσιάζει τι διαδικασίε λήψη αpiοφάσεων, piροσδιορίζει τι piράξει τη· piροσδιορίζει τα δικαιώατα των piολιτών σε σχέση ε την ΕΕ· piροβλέpiει του κανόνε για την αναθεώρησή τη κλpi.
The Constitutional Treaty d e « n e s the n a tffu r e of the a c t i on s w h i c h the European Union (EU) may take and the values and principles which guide those actions; it describes the Union's competences; it lays down what institutions the EU will have, outlines its decision-making procedures, stipulates what form its acts will take; it de«nescitizens'rightsvis-ë-vis the EU; it lays down the rules governing its own revision, etc.
Αυτό είναι άλλωστε ο ρόλο ενό συντάγατο: να piροσδιορίζει του όρου και τα όρια άσκηση τη εξουσία στο piλαίσιο ία piολιτική οντότητα και να εγγυάται τα δικαιώατα των piολιτών.
This is the role of a constitution: laying down the conditions governing, and the limits to, the exercise of power in the context of a political entity and safeguarding citizens' rights.
Στην piραγατικότητα, αυτό ισχύει ήδη σε εγάλο βαθό ε τι ισχύουσε συνθήκε: η Ένωση διαθέτει το σύνταγά τη, το οpiοίο piροκύpiτει αpiό τι συνθήκε piου τη δηιούργησαν, όpiω κάθε piολιτική οντότητα έχει το δικό τη σύνταγα.
To a substantial extent, the same is true of the existing Treaties: the Union already has its Constitution, deriving from the Treaties which brought it into being, just like any other political entity.
Αpiλοpiοιώντα τι συνθήκε, καθιστώντα τη δοή του καλύτερα κατανοητή, αpiοδίδοντά του έναν χαρακτήρα ιδιαίτερα εpiίσηο, κάνουε ένα σηαντικό βήα piρο την κατεύθυνση τη διασάφηση του συστήατο, τη αύξηση τη διαφάνεια και τη βελτίωση του εύληpiτου χαρακτήρα του για του piολίτε.
By simplifying those Treaties, by giving them a more readily comprehensible structure, and by conferring on them a particularly formal status, a vital step has been taken towards clarifying the system with a view to making it more transparent and comprehensible for citizens.
Υpiό το piρίσα αυτό, και αντίθετα piρο τι ανησυχίε ορισένων, το γεγονό ότι η Ένωση αpiοκτά Σύνταγα δεν σηαίνει σε καία piερίpiτωση ότι οδηγούαστε στη δηιουργία ενό συγκεντρωτικού «υpiερκράτου», piου θα σηατοδοτήσει αναpiόφευκτα το τέλο των εθνικών κρατών και θα εταβάλει ανεpiίστρεpiτα τη φύση τη Ευρωpiαϊκή Ένωση (υpiάρχουν piολλά piαραδείγατα διεθνών οργανισών των οpiοίων η ιδρυτική συνθήκη ονοάζεται σύνταγα, όpiω συβαίνει ε τη ιεθνή Οργάνωση Εργασία (ΟΕ), την Παγκόσια Οργάνωση Υγεία (ΠΟΥ) ή τη λιγότερο γνωστή Παγκόσια Ταχυδροική Ένωση (ΠΤΕ)).
On that basis, and despite the fears voiced in some quarters, endowing the Union with a Constitution in no way signi«esthata«rststephasbeentakentowards the creation of a centralised `superstate' which would inevitably sound the death knell for national States and irrevocably change the nature of the European Union (there are many examples of international organisations whose constituent act is rightly termed a constitution, including the International Labour Organisation (ILO), the World Health Organisation (WHO), or, one which is less frequently cited, the Universal Postal Union (UPU).
Αντίθετα, υpiό την έννοια αυτή, το Σύνταγα τη Ευρωpiαϊκή Ένωση αpiοτελεί εpiιpiλέον εpiίσηη εγγύηση για τα κράτη έλη και του piολίτε έναντι τυχόν piαρεκκλίσεων τη κοινοτική δράση.
Indeed, the reverse is true: as it stands, the Constitution can even be said to o . e r the M e m b e r S t a t e s and Union c i t i z en s for m a l s a f e g u a r d s a g a in s t Cffo m mstu n i t y action going too far.
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΌ ΚΟΙΝΟΒΟΎΛΙΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΊΤΑΙ ΕΠΊ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΎ ΣΥΝΤΆΓΜΑΤΟΣ
The length of Part III has given rise to the criticism that the Constitution is far too detailed and complex when compared to, for example, the US
25 δεν έpiρεpiε να έχουν θέση σε ένα piραγατικό Σύνταγα.
THE EUROPEAN PARLIAMENT`S OPINION ON THE EUROPEAN CONSTITUTION
Αυτό συβαίνει εpiειδή το Μέρο III, όpiω και οι piρογενέστερε συνθήκε, αναλύει λεpiτοερώ, για κάθε τοέα piολιτική, του στόχου τη δράση τη ΕΕ, piεριορίζοντά την.
This is because Part III, like preceding treaties, spells out in detail, for each policy area, the objectives of EU action, thereby limiting it.
Τα όργανα τη ΕΕ δεν έχουν τη δυνατότητα να ενεργούν «εν λευκώ» χωρί piεριορισού σε οpiοιονδήpiοτε τοέα piολιτική.
There is no `blank cheque' given to the EU institutions to act without restriction in any policy area.
Μία και όνη οντότητα: η Ευρωpiαϊκή Ένωση
One single entity: the European Union
Ένα piολύ σηαντικό βήα piροόδου όσον αφορά τη διαφάνεια και την κατανόηση εκ έρου των piολιτών τη ευρωpiαϊκή piραγατικότητα είναι η συγχώνευση των διαφορετικών συνθηκών σε ένα ενιαίο έγγραφο και η ετάβαση αpiό ία εξαιρετικά piολύpiλοκη piραγατικότητα, ε διαφορετικέ αλληλοεpiικαλυpiτόενε οντότητε (Ευρωpiαϊκή Ένωση, Ευρωpiαϊκή Κοινότητα), σε ία και όνη οντότητα, την Ευρωpiαϊκή Ένωση, piου διαθέτει (ενιαία) νοική piροσωpiικότητα σε διεθνέ εpiίpiεδο, γεγονό piου θα αυξήσει την αpiοτελεσατικότητα και την piροβολή τη δράση τη Ένωση στον τοέα αυτό.
A crucial step forward, in terms of transparency and understanding by citizens of the nature of the European project, has been taken by merging the various Treaties in a single document and by making a transition from a very complicated state of a.airs,involvingseveraloverlappingentities(European Union, European Community), to a single entity, the European Union, endowed with a (single) legal personality at international level, which will increase the e . e c t i v en e s s and v iffs i b i l i t y of Union a c t i on a t t h a t l e v e l .