natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συγκεκριμένα, αφενός, το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 89/104 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αναφέρεται στη χρήση σημείου πανομοιότυπου με το σήμα που έχει καταχωριστεί για προϊόντα που διαθέτει στο εμπόριο ή για υπηρεσίες που παρέχει ο τρίτος (βλ., συναφώς, όσον αφορά το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 89/104, απόφαση της 25ης Ιανουαρίου 2007, C-48/05, Adam Opel, Συλλογή 2007, σ. I-1017, σκέψη 28).
First, Article 5(1) and (2) of Directive 89/104 must be interpreted as covering the use of a sign identical with, or similar to, the trade mark in respect of goods marketed or services supplied by the third party (see, to that effect, as regards Article 5(1)(a) of Directive 89/104, Case C-48/05 Adam Opel [2007] ECR I-1017, paragraph 28).
Αφετέρου, διαφήμιση με την οποία ο διαφημιζόμενος συγκρίνει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που διαθέτει στην αγορά με τα προϊόντα και τις υπηρεσίες ανταγωνιστή αποβλέπει, προφανώς, στην προώθηση των προϊόντων και των υπηρεσιών του διαφημιζόμενου αυτού.
Second, an advertisement in which the advertiser compares the goods and services which he markets with those of a competitor is aimed, evidently, at promoting the goods and services of that advertiser.
Με μία τέτοια διαφήμιση, ο διαφημιζόμενος επιδιώκει τη διάκριση των προϊόντων και των υπηρεσιών του, συγκρίνοντας τα χαρακτηριστικά τους με αυτά των ανταγωνιστικών προϊόντων και των υπηρεσιών.
With such an advertisement the advertiser seeks to distinguish his goods and services by comparing their characteristics with those of competing goods and services.
Η ανάλυση αυτή επιβεβαιώνεται από τη δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 97/55, με την οποία ο κοινοτικός νομοθέτης υπογράμμισε ότι σκοπός της συγκριτικής διαφήμισης είναι η διάκριση των προϊόντων και των υπηρεσιών του διαφημιζόμενου από αυτά του ανταγωνιστή του (βλ. απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2001, C-112/99, Toshiba Europe, Συλλογή 2001, σ. I-7945, σκέψη 53).
That analysis is confirmed by recital 15 in the preamble to Directive 97/55, in which the Community legislature pointed out that the aim of comparative advertising is to distinguish between the goods and services of the advertiser and those of his competitor (see Case C-112/99 Toshiba Europe [2001] ECR I-7945, paragraph 53).
Επομένως, η χρήση από διαφημιζόμενο, σε συγκριτική διαφήμιση, σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα ανταγωνιστή προς εξατομίκευση προϊόντων ή υπηρεσιών που διαθέτει ο ανταγωνιστής συνιστά χρήση για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες του διαφημιζόμενου, υπό την έννοια του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 89/104.
Therefore, the use by an advertiser, in a comparative advertisement, of a sign identical with, or similar to, the mark of a competitor for the purposes of identifying the goods and services offered by the latter can be regarded as use for the advertiser’s own goods and services for the purposes of Article 5(1) and (2) of Directive 89/104.
Η χρήση αυτή μπορεί, ενδεχομένως, να απαγορευθεί βάσει των εν λόγω διατάξεων.
Such use may therefore be prevented, where necessary, by virtue of those provisions.
Ωστόσο, όπως προκύπτει από τη δεύτερη έως έκτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 97/55, ο κοινοτικός νομοθέτης είχε την πρόθεση να ευνοήσει τη συγκριτική διαφήμιση, υπογραμμίζοντας ιδίως, στη δεύτερη αιτιολογική σκέψη, ότι η συγκριτική διαφήμιση «μπορεί να τονώσει τον ανταγωνισμό μεταξύ των προμηθευτών αγαθών και υπηρεσιών προς όφελος των καταναλωτών» και, στην πέμπτη αιτιολογική σκέψη, ότι «μπορεί να αποτελέσει θεμιτό μέσο ενημέρωσης των καταναλωτών προς το συμφέρον τους».
However, as is apparent from recitals 2 to 6 in the preamble to Directive 97/55, the Community legislature was intending to promote comparative advertising, stating, inter alia, in recital 2, that comparative advertising ‘can also stimulate competition between suppliers of goods and services to the consumer’s advantage’ and, in recital 5, that it ‘may be a legitimate means of informing consumers of their advantage’.
Σύμφωνα με τη δέκατη τρίτη έως και τη δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 97/55, ο κοινοτικός νομοθέτης θεώρησε ότι η ανάγκη να ευνοηθεί η συγκριτική διαφήμιση επέβαλλε τον περιορισμό, εντός ορισμένου μέτρου, του δικαιώματος που παρέχει το σήμα.
According to recitals 13 to 15 in the preamble to Directive 97/55, the Community legislature considered that the need to promote comparative advertising required that the right conferred by the mark be limited to a certain extent.
Ο περιορισμός αυτός των αποτελεσμάτων του σήματος προκειμένου να ευνοηθεί η συγκριτική διαφήμιση φαίνεται απαραίτητος όχι μόνο σε περίπτωση χρησιμοποιήσεως, από τον διαφημιζόμενο, του σήματος του ανταγωνιστή, αλλά και στην περίπτωση χρησιμοποιήσεως σημείου παρόμοιου με το σήμα αυτό.
Such a limitation of the effects of the mark for the purposes of promoting comparative advertising appears necessary not only in the case of use, by the advertiser, of a competitor’s actual mark, but also in the case of use of a sign similar to that mark.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 2, σημείο 2α, της οδηγίας 84/450, ως «συγκριτική διαφήμιση» νοείται κάθε διαφήμιση που κατονομάζει ρητά ή υπονοεί έναν ανταγωνιστή ή τα αγαθά και τις υπηρεσίες που προσφέρονται από ανταγωνιστή.
Under Article 2(2a) of Directive 84/450, ‘comparative advertising’ means any advertising which explicitly or by implication identifies a competitor or goods or services offered by a competitor.
Έτσι, το στοιχείο που απαιτείται για να διαπιστωθεί ο συγκριτικός χαρακτήρας μιας διαφημιστικής αγγελίας είναι να προσδιορίζονται άμεσα ή έμμεσα ένας ανταγωνιστής του διαφημιζόμενου ή τα αγαθά ή οι υπηρεσίες που αυτός προσφέρει (προπαρατεθείσες αποφάσεις Toshiba Europe, σκέψη 29, και De Landtsheer Emmanuel, σκέψη 17).
The test for determining whether an advertisement is comparative in nature is thus whether it identifies, explicitly or by implication, a competitor of the advertiser or goods or services which the competitor offers (Toshiba Europe, paragraph 29, and De Landtsheer Emmanuel, paragraph 17).
Επομένως, όταν η χρήση σε συγκριτική διαφήμιση σημείου παρόμοιου με το σήμα ανταγωνιστή του διαφημιζόμενου γίνεται αντιληπτή από τον μέσο καταναλωτή ως αναφορά στον ανταγωνιστή αυτόν ή στα προϊόντα και στις υπηρεσίες που προσφέρει —όπως στην υπόθεση της κύριας δίκης— τότε πρόκειται για συγκριτική διαφήμιση, υπό την έννοια του άρθρου 2, σημείο 2α, της οδηγίας 84/450.
Therefore, when the use, in an advertisement, of a sign similar to the mark of a competitor of the advertiser is perceived by the average consumer as a reference to that competitor or to the goods and services which he offers — as in the case in the main proceedings — there is comparative advertising within the meaning of Article 2(2a) of Directive 84/450.
Συνεπώς, προκειμένου να συμβιβασθεί η προστασία των καταχωρισμένων σημάτων και η χρήση της συγκριτικής διαφήμισης, τα άρθρα 5, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 89/104 και 3α, παράγραφος 1, της οδηγίας 84/450 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι ο δικαιούχος του καταχωρισμένου σήματος δεν μπορεί να απαγορεύσει τη χρήση, από τρίτον, σε συγκριτική διαφήμιση η οποία πληροί όλες τις προϋποθέσεις επιτρεπτού του εν λόγω άρθρου 3α, παράγραφος 1, σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα του.
Consequently, in order to reconcile the protection of registered marks and the use of comparative advertising, Article 5(1) and (2) of Directive 89/104 and Article 3a(1) of Directive 84/450 must be interpreted to the effect that the proprietor of a registered trade mark is not entitled to prevent the use, by a third party, of a sign identical with, or similar to, his mark, in a comparative advertisement which satisfies all the conditions, laid down in Article 3a(1) of Directive 84/450, under which comparative advertising is permitted.
Πρέπει ωστόσο να τονιστεί ότι, όταν πληρούνται οι απαιτούμενες από το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 προϋποθέσεις για την απαγόρευση της χρήσεως σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με καταχωρισμένο σήμα, η συγκριτική διαφήμιση στην οποία χρησιμοποιείται το εν λόγω σημείο αποκλείεται να πληροί την περί επιτρεπτού προϋπόθεση που τάσσει το άρθρο 3α, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της οδηγίας 84/450.
It must, however, be pointed out that, where the conditions required under Article 5(1)(b) of Directive 89/104 to prevent the use of a sign identical with, or similar to, a registered mark are met, a comparative advertisement in which that sign is used cannot satisfy the condition, laid down in Article 3a(1)(d) of Directive 84/450, under which comparative advertising is permitted.
Το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 δεν εφαρμόζεται παρά μόνο σε περίπτωση στην οποία, λόγω της ταυτότητας ή της ομοιότητας των σημάτων και των προσδιοριζόμενων προϊόντων ή υπηρεσιών, υπάρχει κίνδυνος συγχύσεως του κοινού (απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2005, C-120/04, Medion, Συλλογή 2005, σ. I-8551, σκέψεις 24 και 25).
Article 5(1)(b) of Directive 89/104 is thus designed to apply only if, by reason of the identity or similarity both of the marks and of the goods or services which they designate, there exists a likelihood of confusion on the part of the public (Case C-120/04 Medion [2005] ECR I-8551, paragraphs 24 and 25).
Υπό το φως της δέκατης τρίτης έως και της δέκατης πέμπτης αιτιολογικής σκέψης της οδηγίας 97/55, στην έννοια της «συγχύσεως» που χρησιμοποιείται τόσο στο άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 όσο και στο άρθρο 3α, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της οδηγίας 84/450 πρέπει να δοθεί η ίδια ερμηνεία.
In the light of recitals 13 to 15 of Directive 97/55, the same interpretation must be given to the term ‘confusion’ used in both Article 5(1)(b) of Directive 89/104 and Article 3a(1)(d) of Directive 84/450.
Έτσι, στην περίπτωση της χρησιμοποιήσεως από διαφημιζόμενο, σε συγκριτική διαφήμιση, σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα ανταγωνιστή, είτε ο ανταγωνιστής δεν αποδεικνύει την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως και, επομένως, δεν μπορεί να απαγορεύσει τη χρήση του σημείου αυτού βάσει του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 είτε αποδεικνύει την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως και, επομένως, ο διαφημιζόμενος δεν μπορεί να εναντιωθεί κατά της απαγορεύσεως αυτής κατ’ εφαρμογή του άρθρου 3α, παράγραφος 1, της οδηγίας 84/450, διότι η επίμαχη διαφήμιση δεν πληροί όλες τις προϋποθέσεις του άρθρου αυτού.
Thus, in the case where an advertiser uses, in a comparative advertisement, a sign identical with, or similar to, a competitor’s mark, the competitor either does not establish the existence of a likelihood of confusion and, consequently, is not entitled to prevent the use of that sign on the basis of Article 5(1)(b) of Directive 89/104, or he establishes the existence of a likelihood of confusion and, consequently, the advertiser cannot challenge such prevention under Article 3a(1) of Directive 84/450, since the advertisement at issue does not satisfy all the conditions laid down in that provision.
Πρέπει επομένως, εισαγωγικά, να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 5, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 89/104 και 3α, παράγραφος 1, της οδηγίας 84/450 έχουν την έννοια ότι ο δικαιούχος καταχωρισμένου σήματος δεν μπορεί να απαγορεύσει τη χρήση, από τρίτον, σε συγκριτική διαφήμιση που πληροί όλες τις περί επιτρεπτού προϋποθέσεις του εν λόγω άρθρου 3α, παράγραφος 1, σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα του.
As a preliminary point, Article 5(1) and (2) of Directive 89/104/EEC and Article 3a(1) of Directive 84/450 must be interpreted as meaning that the proprietor of a registered trade mark is not entitled to prevent the use by a third party of a sign identical with, or similar to, his mark, in a comparative advertisement which satisfies all the conditions, laid down in Article 3a(1) of Directive 84/450, under which comparative advertising is permitted.
Ωστόσο, όταν πληρούνται οι απαιτούμενες από το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 προϋποθέσεις για την απαγόρευση της χρήσεως σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με καταχωρισμένο σήμα, η συγκριτική διαφήμιση στην οποία χρησιμοποιείται το εν λόγω σημείο αποκλείεται να πληροί την περί επιτρεπτού προϋπόθεση που τάσσει το άρθρο 3α, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της οδηγίας 84/450.
However, where the conditions required in Article 5(1)(b) of Directive 89/104 to prevent the use of a sign identical with, or similar to, a registered trade mark are met, a comparative advertisement in which that sign is used cannot satisfy the condition, laid down in Article 3a(1)(d) of Directive 84/450, under which comparative advertising is permitted.
Επί του πρώτου ερωτήματος, σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/104
The first question, concerning the interpretation of Article 5(1) of Directive 89/104
Δεν αμφισβητείται ότι, στην υπόθεση της κύριας δίκης, η H3G δεν χρησιμοποίησε τα σήματα με σαπουνόφουσκες όπως έχουν καταχωριστεί από την O2 και την O2 (UK), αλλά ένα σημείο παρόμοιο με τα σήματα αυτά.
It is established, in the case in the main proceedings, that H3G did not use the bubbles trade marks as registered by O2 and O2 (UK), but a sign similar to those marks.
Πάντως, το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 89/104 έχει εφαρμογή αποκλειστικά στην περίπτωση της χρήσεως σημείου πανομοιότυπου με το σήμα που έχει καταχωριστεί για προϊόντα ή υπηρεσίες πανομοιότυπες με εκείνες για τις οποίες έχει καταχωριστεί το σήμα.
Article 5(1)(a) of Directive 89/104 applies only in the case of the use of a sign which is identical with the trade mark in relation to goods or services which are identical with those for which the trade mark is registered.
Εφόσον η διάταξη αυτή δεν έχει εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης, παρέλκει η ερμηνεία της.
Since that provision is not applicable in the case in the main proceedings it does not need to be interpreted.
Συνεπώς, το πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να γίνει αντιληπτό υπό την έννοια ότι το αιτούν δικαστήριο ζητεί να πληροφορηθεί αν το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο δικαιούχος καταχωρισμένου σήματος μπορεί να απαγορεύσει τη χρήση από τρίτο, σε συγκριτική διαφήμιση, σημείου παρόμοιου με το σήμα αυτό για προϊόντα ή υπηρεσίες πανομοιότυπες ή παρόμοιες με εκείνες για τις οποίες καταχωρίστηκε το εν λόγω σήμα, όταν η χρήση αυτή δεν δημιουργεί κίνδυνο συγχύσεως στο κοινό.
Consequently, the first question must be understood as meaning that the referring court seeks to ascertain whether Article 5(1)(b) of Directive 89/104 is to be interpreted to the effect that the proprietor of a registered trade mark is entitled to prevent the use by a third party, in a comparative advertisement, of a sign similar to that mark in relation to goods or services identical with, or similar to, those for which that mark was registered, where such use does not give rise to a likelihood of confusion on the part of the public.
Όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου (αποφάσεις Arsenal Football Club, προπαρατεθείσα·της 16ης Νοεμβρίου 2004, C-245/02, Anheuser-Busch, Συλλογή 2004, σ.
As is apparent from the Court’s caselaw (Arsenal Football Club; C-245/02 Anheuser-Busch [2004] ECR I-10989; Medion; Adam Opel; and Céline), the proprietor of a registered mark may prevent the use of a sign by a third party which is identical with, or similar to, his mark under Article 5(1)(b) of Directive 89/104 only if the following four conditions are satisfied:
— η χρήση αυτή πρέπει να γίνεται στις συναλλαγές·
— that use must be in the course of trade;
— πρέπει να γίνεται χωρίς τη συγκατάθεση του δικαιούχου του σήματος·
— it must be without the consent of the proprietor of the mark;
— πρέπει να γίνεται για προϊόντα ή υπηρεσίες πανομοιότυπες ή παρόμοιες με αυτές για τις οποίες έχει καταχωριστεί το σήμα, και
— it must be in respect of goods or services which are identical with, or similar to, those for which the mark is registered, and
— πρέπει να προσβάλλει ή να ενδέχεται να προσβάλλει την ουσιώδη λειτουργία του σήματος, που έγκειται στο να εγγυάται στους καταναλωτές την προέλευση των προϊόντων ή των υπηρεσιών, λόγω κινδύνου συγχύσεως του καταναλωτικού κοινού.
— it must affect or be liable to affect the essential function of the trade mark, which is to guarantee to consumers the origin of the goods or services, by reason of a likelihood of confusion on the part of the public.
Όσον αφορά, ειδικότερα, την τέταρτη προϋπόθεση, αφενός, όπως υπενθυμίστηκε με τη σκέψη 47 της παρούσας αποφάσεως, το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 δεν έχει εφαρμογή παρά μόνον εάν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως του κοινού λόγω της ταυτότητας ή της ομοιότητας των προσδιοριζόμενων προϊόντων ή υπηρεσιών.
As regards more particularly the fourth condition, first, as pointed out in paragraph 47 above, Article 5(1)(b) of Directive 89/104 is designed to apply only if, by reason of the identity or similarity both of the marks and of the goods or services which they designate, there exists a likelihood of confusion on the part of the public.
Αφετέρου, κατά πάγια νομολογία, συνιστά κίνδυνο συγχύσεως κατά την έννοια της διατάξεως αυτής ο κίνδυνος να πιστέψει το κοινό ότι τα σχετικά προϊόντα ή οι υπηρεσίες προέρχονται από την ίδια επιχείρηση ή, ενδεχομένως, από συνδεόμενες μεταξύ τους οικονομικώς επιχειρήσεις (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 22ας Ιουνίου 1999, C-342/97, Lloyd Schuhfabrik Meyer, Συλλογή 1999, σ. I-3819, σκέψη 17, και Medion, προπαρατεθείσα, σκέψη 26).
Second, it is settled caselaw that the risk that the public might believe that the goods or services in question come from the same undertaking or, as the case may be, from economically-linked undertakings, constitutes a likelihood of confusion within the meaning of that provision (see, inter alia, Case C-342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer [1999] ECR I-3819, paragraph 17, and Medion, paragraph 26).
Έτσι, η χρήση σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα που δημιουργεί κίνδυνο συγχύσεως στο κοινό προσβάλλει ή ενδέχεται να προσβάλει την ουσιώδη λειτουργία του σήματος.
Thus, use of a sign which is identical with, or similar to, the trade mark which gives rise to a likelihood of confusion on the part of the public affects or is liable to affect the essential function of the mark.
Στην υπόθεση της κύριας δίκης δεν αμφισβητείται ότι η χρήση του πανομοιότυπου προς το σήμα σημείου γίνεται στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας που επιδιώκει οικονομικά πλεονεκτήματα και όχι στον ιδιωτικό τομέα.
It is clear that, in the case in the main proceedings, H3G used the sign similar to the bubbles trade marks in the course of a commercial activity with a view to gain and not as a private matter.
Επομένως, η χρήση του σημείου αυτού γίνεται στις συναλλαγές (βλ., κατ’ αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Céline, σκέψη 17).
The mark was therefore being used in the course of trade (see, by analogy, Céline, paragraph 17).
Δεν αμφισβητείται επίσης ότι η H3G χρησιμοποίησε το εν λόγω σημείο χωρίς την άδεια των O2 και O2 (UK), δικαιούχων των σημάτων με τις σαπουνόφουσκες.
It is also clear that H3G used that sign without the consent of O2 and O2 (UK), the proprietors of the bubbles trade marks.
Εξάλλου, πρόκειται για χρήση επί υπηρεσιών πανομοιότυπων με εκείνες για τις οποίες τα εν λόγω σήματα έχουν καταχωριστεί.
Furthermore, that sign was used for services identical with those for which those marks are registered.
Αντιθέτως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, σύμφωνα με τις διαπιστώσεις του αιτούντος δικαστηρίου, η χρήση από την H3G, στην επίδικη διαφήμιση, εικόνων με σαπουνόφουσκες παρόμοιων των σημάτων με σαπουνόφουσκες δεν δημιούργησε κίνδυνο συγχύσεως στο καταναλωτικό κοινό.
By contrast, in accordance with the the referring court’s own findings, the use by H3G, in the advertisement in question, of bubble images similar to the bubbles trade marks did not give rise to a likelihood of confusion on the part of consumers.
Συγκεκριμένα, η επίδικη διαφήμιση, στο σύνολό της, δεν ήταν παραπλανητική και, ειδικότερα, δεν υπαινισσόταν ότι υπήρχε εμπορικός δεσμός μεταξύ της O2 και της O2 (UK), αφενός, και της H3G, αφετέρου.
The advertisement, as a whole, was not misleading and, in particular, did not suggest that there was any form of commercial link between O2 and O2 (UK) on the one hand, and H3G, on the other.
Συναφώς, αντίθετα προς όσα υποστηρίζουν η O2 και η O2 (UK), το αιτούν δικαστήριο ορθώς περιόρισε, προκειμένου να εκτιμήσει την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως, την ανάλυσή του στο πλαίσιο εντός του οποίου χρησιμοποιήθηκε από την H3G το παρόμοιο των σημάτων με τις σαπουνόφουσκες σημείο.
In that regard, contrary to the submission of O2 and O2 (UK), the referring court was right to limit its analysis to the context in which the sign similar to the bubbles trade marks was used by H3G, for the purpose of assessing the existence of a likelihood of confusion.
Βεβαίως, η έννοια του κινδύνου συγχύσεως είναι η ίδια στα άρθρα 4, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, και 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 (βλ., συναφώς, απόφαση της 22ας Ιουνίου 2000, C-425/98, Marca Mode, Συλλογή 2000, σ. I-4861, σκέψεις 25 έως 28).
It is true that the notion of likelihood of confusion is the same in Articles 4(1)(b) and 5(1)(b) of Directive 89/104 (see, to that effect, Case C-425/98 Marca Mode [2000] ECR I-4861, paragraphs 25 to 28).
Ωστόσο, στο πλαίσιο του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 τίθεται υπό αμφισβήτηση αίτηση καταχωρίσεως σήματος.
Article 4(1)(b) of Directive 89/104, however, concerns the application for registration of a mark.
Από τη στιγμή της καταχωρίσεως του σήματος, ο δικαιούχος του έχει δικαίωμα να το χρησιμοποιήσει όπως θέλει, οπότε, για να εκτιμηθεί αν η αίτηση καταχωρίσεως εμπίπτει στον λόγο απαραδέκτου που προβλέπει η διάταξη αυτή, πρέπει να εξακριβωθεί αν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως με το προγενέστερο σήμα του αντιτιθέμενου στην καταχώριση σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, αν καταχωριζόταν, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί.
Once a mark has been registered its proprietor has the right to use it as he sees fit so that, for the purposes of assessing whether the application for registration falls within the ground for refusal laid down in that provision, it is necessary to ascertain whether there is a likelihood of confusion with the opponent’s earlier mark in all the circumstances in which the mark applied for might be used if it were to be registered.
Αντιθέτως, στην περίπτωση του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104, ο τρίτος που χρησιμοποιεί σημείο πανομοιότυπο ή παρόμοιο με καταχωρισμένο σήμα δεν διεκδικεί κανένα δικαίωμα σήματος επί του σημείου αυτού, αλλά προβαίνει σε στιγμιαία χρήση.
By contrast, in the case provided for in Article 5(1)(b) of Directive 89/104, the thirdparty user of a sign identical with, or similar to, a registered mark does not assert any trade mark rights over that sign but is using it on an ad hoc basis.
Υπό τις συνθήκες αυτές, για να εκτιμηθεί αν ο δικαιούχος του καταχωρισμένου σήματος έχει δικαίωμα να αντιταχθεί στην ειδική αυτή χρήση, η εξέταση πρέπει να περιοριστεί στις περιστάσεις που χαρακτηρίζουν την εν λόγω χρήση, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί αν μία άλλη χρήση του ίδιου σημείου μπορεί ενδεχομένως, υπό άλλες περιστάσεις, να δημιουργήσει κίνδυνο συγχύσεως.
In those circumstances, in order to assess whether the proprietor of the registered mark is entitled to oppose that specific use, the assessment must be limited to the circumstances characterising that use, without there being any need to investigate whether another use of the same sign in different circumstances would also be likely to give rise to a likelihood of confusion.
Επομένως, ελλείπει στην υπόθεση της κύριας δίκης η τέταρτη προϋπόθεση που απαιτείται για να έχει δικαίωμα ο δικαιούχος καταχωρισμένου σήματος να απαγορεύσει τη χρήση σημείου παρόμοιου με το σήμα του για προϊόντα ή υπηρεσίες πανομοιότυπες ή παρόμοιες με αυτές για τις οποίες καταχωρίστηκε το εν λόγω σήμα.
Thus, the fourth condition required before the proprietor of a registered mark is authorised to prevent the use of a sign similar to his trade mark for goods and services identical with, or similar to, those for which that mark is registered is not satisfied in the case in the main proceedings.