natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
By its second plea, the appellant claims that the Court of First Instance erred in law in the interpretation of Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94.
Ο λόγος αυτός διαρθρώνεται σε τρία σκέλη.
That plea is divided into three separate parts.
Με το πρώτο σκέλος, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν έλαβε υπόψη τη συνολική εντύπωση που προκαλεί το σήμα EUROHYPO.
By the first part, the appellant criticises the Court of First Instance for failing to take into account the overall impression produced by the EUROHYPO mark.
EUROHYPO κατά ΓΕΕΑ εφαρμογής των λόγων απαραδέκτου που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία β΄ και γ΄, του κανονισμού 40/94.
EUROHYPO v OHIM second part, the appellant claims that the Court of First Instance incorrectly interpreted the criteria for refusal of registration set out in Article 7(1)(b) and (c) of Regulation No 40/94.
Τέλος, με το τρίτο σκέλος, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο εφάρμοσε εσφαλμένως τις αρχές που διατύπωσε το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα απόφαση «Baby-dry».
Finally, as regards the third part, the appellant maintains that the Court of First Instance incorrectly applied the principles identified in the Baby-Dry judgment.
Κατά την αναιρεσείουσα, το Πρωτοδικείο ανέλυσε μόνον τον περιγραφικό χαρακτήρα των στοιχείων «EURO» και «HYPO», λαμβανομένων μεμονωμένως, ενώ επικουρικώς μόνον εξέτασε τη συνολική εντύπωση που προκαλεί το σήμα.
According to the appellant, the Court of First Instance examined only the descriptive character of the components EURO and HYPO taken separately, and examined the overall impression produced by the mark only as a secondary issue.
Το Πρωτοδικείο στήριξε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο τεκμήριο ότι, εφόσον τα επιμέρους στοιχεία ενός σύνθετου λεκτικού σήματος είναι περιγραφικά, το σήμα στο σύνολό του έχει, κατ’ αρχήν, περιγραφικό χαρακτήρα.
The Court of First Instance based its decision, in the judgment under appeal, on the presumption that, where the components which comprise a composite mark are descriptive, the mark as a whole is, in principle, also descriptive.
Το ΓΕΕΑ αντικρούει αυτό το επιχείρημα, υποστηρίζοντας ότι το Πρωτοδικείο αφιέρωσε μέρος του σκεπτικού της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ακριβώς στο να εκτιμήσει ευθέως και ειδικώς τον διακριτικό χαρακτήρα του σύνθετου σήματος στο σύνολό του και δεν στηρίχθηκε αποκλειστικώς και μόνο σε ένα τεκμήριο.
OHIM contests that line of argument contending that the Court of First Instance devoted a part of its reasoning precisely to the direct and specific assessment of the distinctive character of the compound trade mark as a whole and did not rely solely on a presumption.
— Εκτίμηση του Δικαστηρίου
— Findings of the Court
Οσάκις πρόκειται για σύνθετο σήμα, όπως το επίμαχο εν προκειμένω, η εκτίμηση του διακριτικού του χαρακτήρα δεν μπορεί να περιορίζεται στην ανάλυση των επιμέρους όρων ή στοιχείων που το απαρτίζουν, αλλά πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να στηρίζεται στη συνολική εντύπωση που προκαλεί το σήμα αυτό στο οικείο κοινό, και όχι στο τεκμήριο ότι τα στοιχεία τα οποία, λαμβανόμενα μεμονωμένως, στερούνται διακριτικού χαρακτήρα δεν είναι δυνατό να αποκτήσουν τέτοιο χαρακτήρα ούτε συνδυαζόμενα μεταξύ τους (βλ., συναφώς, απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2004, C-329/02 P, SAT.1 κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2004, σ. I-8317, σκέψη 35).
As regards a compound trade mark, such as that at issue in the present case, the assessment of its distinctive character cannot be limited to an evaluation of each of its words or components, considered in isolation, but must, on any view, be based on the overall perception of that mark by the relevant public and not on the presumption that elements individually devoid of distinctive character cannot, on being combined, have a distinctive character (see, to that effect, Case C-329/02 P SAT.1 v OHIM [2004] ECR I-8317, paragraph 35).
Πράγματι, το γεγονός και μόνον ότι καθένα από τα στοιχεία αυτά στερείται διακριτικού χαρακτήρα, λαμβανόμενο μεμονωμένως, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να έχει τέτοιο χαρακτήρα το σύνθετο σημείο που προκύπτει από τον συνδυασμό τους (απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, C-37/03 P, BioID κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2005, σ. I-7975, σκέψη 29).
The mere fact that each of those elements, considered separately, is devoid of any distinctive character does not mean that their combination cannot present such character (Case C-37/03 P BioID v OHIM [2005] ECR I-7975, paragraph 29).
Συνεπώς, ορθώς έκρινε το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι για να εκτιμηθεί ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σύνθετου σήματος δεν πρέπει να εξετασθούν μόνον τα επιμέρους στοιχεία του, αλλά και το σήμα στο σύνολό του.
At paragraph 54 of the judgment under appeal, the Court of First Instance rightly held that in order to assess the distinctive character of a compound mark, not only must the various elements of which it is composed be examined but also the mark as a whole.
Ασφαλώς, το Πρωτοδικείο επισήμανε στην ως άνω σκέψη 54 ότι ένα σήμα που συνίσταται σε σύνθετη λέξη, της οποίας όλα τα επιμέρους στοιχεία είναι περιγραφικά των χαρακτηριστικών των προϊόντων ή υπηρεσιών για τα οποία ζητείται η καταχώριση, είναι και το ίδιο περιγραφικό των χαρακτηριστικών αυτών των προϊόντων ή υπηρεσιών.
Admittedly, in the same paragraph, the Court of First Instance stated that a mark consisting of a word composed of elements, each of which is descriptive of the characteristics of those goods or services in respect of which registration is sought, is itself descriptive of the characteristics of those goods and services.
Εντούτοις, η διαπίστωση αυτή ουδαμώς επηρέασε την ανάλυση του Πρωτοδικείου ως προς το ζήτημα αυτό, δεδομένου ότι το Πρωτοδικείο δεν περιορίστηκε στο να εξετάσει επικουρικώς τη συνολική εντύπωση που προκαλεί το επίμαχο σήμα, αλλά αφιέρωσε μέρος της συλλογιστικής του στην εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του σήματος στο σύνολό του, καθόσον επρόκειτο για σύνθετο σήμα.
However, that finding did not affect the analysis of the Court of First Instance on that point, since it did not limit itself to assessing, as a secondary issue, the overall impression produced by the trade mark applied for, but devoted a part of its reasoning to evaluating, with regard to a compound mark, the descriptive character of the sign as a whole.
Πράγματι, το Πρωτοδικείο, με τη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι, αφενός, η εντύπωση που δημιουργεί το επίμαχο σήμα δεν διαφέρει αρκετά από εκείνη που προκαλεί η απλή σώρευση των στοιχείων που το απαρτίζουν, ώστε να υπερισχύει του αθροίσματος των επιμέρους αυτών στοιχείων και, αφετέρου, η αναιρεσείουσα δεν απέδειξε ότι η σύνθετη αυτή λέξη έχει περάσει στην καθημερινή γλώσσα και έχει αποκτήσει δική της σημασία.
At paragraph 55 of the judgment under appeal, the Court of First Instance held that the impression created by the mark at issue was not sufficiently far removed from that produced by the mere combination of the elements of which it is composed to amount to more than the sum of its parts and that the appellant had not shown that that compound word had become part of everyday language and had acquired a meaning of its own.
Επιπλέον, το Πρωτοδικείο εξέτασε, με τη σκέψη 56 της αποφάσεώς του, αν το επίμαχο σήμα αποτελεί λεξιλογικό εφεύρημα, ασυνήθιστο ως προς τη δομή του, και κατέληξε ότι δεν συντρέχει τέτοια περίπτωση.
Moreover, at paragraph 56 of the judgment under appeal, the Court of First Instance examined whether the mark at issue was a lexical invention which had an unusual structure, finding that that was not the case.
Τέλος, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, στη σκέψη 57 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το σήμα EUROHYPO είναι, στο σύνολό του, περιγραφικό των επίμαχων υπηρεσιών.
Finally, at paragraph 57 of the judgment under appeal, the Court of First Instance held that the mark EUROHYPO, considered as a whole, was descriptive of the services in question.
Επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Πρωτοδικείο ούτε ότι δεν εξέτασε αν το επίμαχο σήμα έχει, στο σύνολό του, περιγραφικό χαρακτήρα ούτε ότι εξέτασε το ζήτημα αυτό μόνον επικουρικώς.
Therefore, the Court of First Instance cannot be criticised for not having verified whether the mark, taken as a whole, had a descriptive character or for having done so merely as a secondary point.
Συνεπώς, το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο ως αβάσιμο.
It follows that the first part of the second plea in law must be rejected as unfounded.
Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο έσφαλε καθόσον χρησιμοποίησε, στο πλαίσιο μιας αναλύσεως στηριζόμενης στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄,
The appellant claims that the Court of First Instance incorrectly applied, in an assessment carried out on the basis of Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94, a crite-
Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ένα σύνθετο σήμα αποτελούμενο από περιγραφικά στοιχεία πληροί τις προϋποθέσεις καταχωρίσεως μόνον αν η επίμαχη σύνθετη λέξη έχει περάσει στην καθημερινή γλώσσα και έχει αποκτήσει δική της σημασία, ενώ, κατά την αναιρεσείουσα, το κριτήριο αυτό ασκεί επιρροή μόνο στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 40/94.
The Court of First Instance held that a compound mark composed of descriptive elements met the conditions for registration where the word in question had become part of everyday language and had acquired a meaning of its own, whereas, according to the appellant, that criterion is relevant only in the context of the application of Article 7(1)(c) of Regulation No 40/94.
Ακολούθως, η αναιρεσείουσα υπογραμμίζει ότι, καίτοι είναι αληθές ότι τα πεδία εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β΄ έως δ΄, του κανονισμού 40/94 αλληλεπικαλύπτονται ως ένα βαθμό, παρ’ όλ’ αυτά το Πρωτοδικείο οφείλει να ερμηνεύει αυτοτελώς τους αντίστοιχους λόγους απαραδέκτου, βάσει των διαφορετικών σκοπών γενικού συμφέροντος που επιδιώκει καθεμία από αυτές τις διατάξεις.
The appellant also maintains that while it is true that there is overlap between the respective scope of the grounds for refusal set out in Article 7(1)(b) to (d) of Regulation No 40/94, that does not relieve the Court of First Instance of having to interpret, independently, the grounds for refusal in the light of the different general interest objectives pursued by each of those provisions.
Σε απάντηση αυτών των επιχειρημάτων, το ΓΕΕΑ υπενθυμίζει ότι τα πεδία εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β΄ και γ΄, του κανονισμού 40/94 αλληλοεπικαλύπτονται και ισχυρίζεται ότι, ως εκ τούτου, τα περιγραφικά σημεία εμπίπτουν, κατά κανόνα, στο πεδίο εφαρμογής αμφότερων των διατάξεων.
OHIM replies to those arguments by stating that the scope of the grounds for refusal set out in Article 7(1)(b) and (c) of Regulation No 40/94 are overlapping and, by that token, a descriptive sign normally falls within the scope of the grounds for refusal set out in both provisions.
Κατά το ΓΕΕΑ, το γεγονός ότι οι διατάξεις αυτές επιδιώκουν διαφορετικούς σκοπούς γενικού συμφέροντος δεν συνεπάγεται ότι η έννοια του περιγραφικού χαρακτήρα πρέπει να ερμηνεύεται διαφορετικά, ανάλογα με την εφαρμοστέα διάταξη.
According to OHIM, the fact that the provisions in question pursue separate general interests does not require a different interpretation of the concept of descriptive character depending on the provision at issue.
Συνεπώς, κατά το ΓΕΕΑ, το Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
Therefore, the Court of First Instance did not err in law in interpreting Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, ναι μεν το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι τα πεδία εφαρμογής των απολύτων λόγων απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1,
It must, first, be borne in mind that, while the Court of Justice has had occasion to find a degree of overlap between the respective scope of the absolute grounds for
EUROHYPO κατά ΓΕΕΑ στοιχεία β΄ έως δ΄, του κανονισμού 40/94 αλληλοεπικαλύπτονται ως ένα βαθμό [βλ., κατ’ αναλογία, όσον αφορά τις πανομοιότυπες διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 1989, L 40, σ.
EUROHYPO v OHIM refusal to register a trade mark set out in Article 7(1)(b) to (d) of Regulation No 40/94 (see, by analogy, as regards the identical provisions of Article 3(1) of First Council Directive 89/104/EEC of 21 December 1988 to approximate the laws of the Member States relating to trade marks (OJ 1989 L 40, p.
Το Δικαστήριο έχει επίσης διευκρινίσει ότι οι λόγοι απαραδέκτου πρέπει να ερμηνεύονται με γνώμονα το γενικό συμφέρον που αποτελεί τη δικαιολογητική βάση καθενός από αυτούς.
The Court of Justice has also had occasion to make it clear that the various grounds for refusal must be interpreted in the light of the public interest underlying each of them.
Το γενικό συμφέρον που λαμβάνεται υπόψη κατά την εξέταση καθενός από τους λόγους απαραδέκτου μπορεί και πρέπει να αντανακλά διαφορετικές εκτιμήσεις ανάλογα με τον αντίστοιχο λόγο (προπαρατεθείσες αποφάσεις Henkel κατά ΓΕΕΑ, σκέψεις 45 και 46, SAT.1 κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 25, και BioID κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 59).
The public interest taken into account in the examination of each of those grounds for refusal may, or even must, reflect different considerations, depending upon which ground for refusal is at issue (Henkel v OHIM, paragraphs 45 and 46; SAT.1 v OHIM, paragraph 25; and BioID v OHIM, paragraph 59).
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η έννοια του γενικού συμφέροντος που διέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 συμπίπτει, προφανώς, με τη βασική λειτουργία του σήματος, η οποία έγκειται στο να εγγυάται στον καταναλωτή ή στον τελικό χρήστη την ταυτότητα προελεύσεως του φέροντος το σήμα προϊόντος ή υπηρεσίας, παρέχοντάς του τη δυνατότητα να διακρίνει, χωρίς κίνδυνο συγχύσεως, το προϊόν αυτό ή την υπηρεσία αυτήν από προϊόντα ή υπηρεσίες άλλης προελεύσεως (προπαρατεθείσες αποφάσεις SAT.1 κατά ΓΕΕΑ, σκέψεις 23 και 27, καθώς και BioID κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 60).
In that regard, it should be noted that the notion of general interest underlying Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 is, manifestly, indissociable from the essential function of a trade mark, which is to guarantee the identity of the origin of the marked product or service to the consumer or end-user by enabling him, without any possibility of confusion, to distinguish the product or service from others which have another origin (SAT.1 v OHIM, paragraphs 23 to 27, and BioID v OHIM, paragraph 60).
Πάντως, εν προκειμένω, η συλλογιστική του Πρωτοδικείου στηρίχθηκε σε εσφαλμένη ερμηνεία των αρχών που υπενθυμίσθηκαν στις σκέψεις 54 έως 56 της παρούσας αποφάσεως.
In the present case, the reasoning followed by the Court of First Instance is based on an incorrect interpretation of the principles mentioned in paragraphs 54 to 56 of this judgment.
Πράγματι, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από τις σκέψεις 45, 54, 55 και 57 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο εκτίμησε τον διακριτικό χαρακτήρα του σήματος «EUROHYPO», αναλύοντας αποκλειστικώς και μόνον τον περιγραφικό του χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 40/94.
It is apparent from paragraphs 45, 54, 55 and 57 of the judgment under appeal that the Court of First Instance assessed the distinctive character of the mark EUROHYPO by carrying out solely an analysis of its descriptive character within the meaning of Article 7(1)(c) of Regulation No 40/94.
Συνεπώς, το Πρωτοδικείο δεν εξέτασε χωριστά, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, τον λόγο απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, μολονότι στηρίχθηκε σε αυτόν για να απορρίψει τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως που προβλήθηκε πρωτοδίκως κατά της επίδικης αποφάσεως.
Consequently, the judgment under ap - peal contains no separate examination of the ground for refusal laid down in Article 7(1)(b) of that regulation on the basis of which, however, the Court of First Instance rejected the second plea, raised at first instance, against the contested decision.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Πρωτοδικείο ανέλυσε το σήμα EUROHYPO παραλείποντας, ειδικότερα, να λάβει υπόψη τον συγκεκριμένο σκοπό γενικού συμφέροντος που επιδιώκει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, ήτοι την παροχή εγγυήσεως ως προς την ταυτότητα προελεύσεως του φέροντος το σήμα προϊόντος ή υπηρεσίας.
In so doing, the Court of First Instance assessed the mark EUROHYPO without, in particular, taking into account the public interest which Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 aims specifically to protect, that is, to guarantee the identity of the origin of the designated product or service.
Επιπλέον, στο πλαίσιο αυτής της αναλύσεως, το Πρωτοδικείο εφάρμοσε εσφαλμένο κριτήριο για να αποφανθεί αν το επίμαχο σήμα μπορεί να καταχωρισθεί ή όχι.
Moreover, in the context of such an assessment, the Court of First Instance used an incorrect criterion to determine whether the mark in question could be registered.
Σύμφωνα με το κριτήριο αυτό, ένα λεκτικό σήμα αποτελούμενο από περιγραφικά στοιχεία πληροί τις προϋποθέσεις καταχωρίσεως μόνον αν η σύνθετη λέξη έχει περάσει στην καθημερινή γλώσσα και έχει αποκτήσει δική της σημασία.
According to that criterion, a mark composed of descriptive elements could meet the conditions for registration where the word has become a part of everyday language and has acquired a meaning of its own.
Ωστόσο, το εν λόγω κριτήριο έχει σημασία στο πλαίσιο του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 40/94, αλλά δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτό η ερμηνεία του στοιχείου β΄ του άρθρου αυτού.
But, while that criterion is relevant in the context of Article 7(1)(c) of Regulation No 40/94, it cannot form a basis for the interpretation of Article 7(1)(b).
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η αναιρεσείουσα βασίμως υποστηρίζει ότι η απόφαση του Πρωτοδικείου πάσχει πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94.
In those circumstances, the appellant is right to claim that the judgment under appeal is vitiated by an error in law in the interpretation of Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94.
Από τα ανωτέρω προκύπτει, χωρίς να χρειάζεται να εξετασθεί το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί, καθόσον το Πρωτοδικείο έκρινε ότι το τέταρτο τμήμα προσφυγών του ΓΕΕΑ δεν παρέβη το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 απορρίπτοντας με την επίδικη απόφασή του την αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού συμπλέγματος EUROHYPO ως κοινοτικού σήματος για τις υπηρεσίες «χρηματοπιστωτικές υποθέσεις· νομισματικές υποθέσεις· κτηματομεσιτικές υποθέσεις· χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες·χρηματοδοτήσεις», οι οποίες εμπίπτουν στην κλάση 36 του Διακανονισμού της Νίκαιας.
It follows from the foregoing, without it being necessary to examine the third part of the second plea of the appeal, that the judgment under appeal must be set aside inasmuch as the Court of First Instance held that the Fourth Board of Appeal of OHIM did not infringe Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 by refusing, in the contested decision, to register the term EUROHYPO as a Community trade mark for the services, ‘financial affairs, monetary affairs, real estate affairs, provision of financial services, financing …’, in Class 36 of the Nice Agreement.
Επί της προσφυγής ενώπιον του Πρωτοδικείου
The action before the Court of First Instance
Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο μπορεί, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, να αποφανθεί οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση.
Pursuant to the second sentence of the first paragraph of Article 61 of the Statute of the Court of Justice, the Court of Justice, where it has quashed the decision of the Court of First Instance, may itself give final judgment in the matter, where the state of the proceedings so admits.
Αυτό συμβαίνει εν προκειμένω.
Such is the case in the present proceedings.
Προκαταρκτικώς, τονίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 56 της παρούσας αποφάσεως, ο διακριτικός χαρακτήρας ενός σήματος κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 σημαίνει ότι το σήμα αυτό καθιστά δυνατή την εξατομίκευση του προϊόντος για το οποίο ζητείται η καταχώριση ως προερχομένου από συγκεκριμένη επιχείρηση και, επομένως, τη διάκρισή του από τα προϊόντα άλλων επιχειρήσεων (προπαρατεθείσα απόφαση Henkel κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 34 και παρατιθέμενη νομολογία).
As a preliminary point, it should be borne in mind, as is apparent from paragraph 56 of this judgment, that for a trade mark to possess a distinctive character within the meaning of Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94, it must serve to identify the product in respect of which registration is applied for as originating from a particular undertaking, and thus to distinguish that product from those of other undertakings (Henkel v OHIM, paragraph 34 and the caselaw cited).
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, ο διακριτικός χαρακτήρας πρέπει να εκτιμάται σε σχέση, αφενός, με τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα οποία ζητείται η καταχώριση και, αφετέρου, με τον τρόπο με τον οποίο το επίμαχο σήμα γίνεται αντιληπτό από το οικείο κοινό (αποφάσεις της 29ης Απριλίου 2004, C-473/01 P και C-474/01 P, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2004, σ. I-5173, σκέψη 33, καθώς και της 22ας Ιουνίου 2006, C-25/05 P, Storck κατά ΓΕΕΑ, Συλλογή 2006, σ. I-5719, σκέψη 25). 68
In that regard, it is apparent from settled caselaw that that distinctive character must be assessed, first, by reference to the products or services in respect of which registration has been applied for and, second, by reference to the perception of the relevant public (Joined Cases C-473/01 P and C-474/01 P Procter & Gamble v OHIM [2004] ECR I-5173, paragraph 33, and Case C-25/05 P Storck v OHIM [2006] ECR I-5719, paragraph 25). 68
Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση, στην οποία προέβη και το τμήμα προσφυγών με την επίδικη απόφασή του, χωρίς να αμφισβητηθεί στο σημείο αυτό από την αναιρεσείουσα, ότι οι επίμαχες υπηρεσίες αφορούν το σύνολο των καταναλωτών.
In the present case, it should be noted that, as the Board of Appeal stated in the contested decision, without it being disputed by the appellant, the relevant services are aimed at all consumers.
Δεν αμφισβητείται επίσης ότι ο απόλυτος λόγος απαραδέκτου προβλήθηκε σε σχέση με μία μόνον από τις γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ήτοι τη γερμανική.
Moreover, it is common ground that the absolute ground for refusal was invoked only in relation to one of the languages spoken in the European Union, namely German.
Κατά συνέπεια, το οικείο κοινό σε σχέση με το οποίο πρέπει να εκτιμηθεί ο διακριτικός χαρακτήρας του σήματος είναι ο μέσος γερμανόφωνος καταναλωτής που έχει τη συνήθη πληροφόρηση και είναι ευλόγως προσεκτικός και ενημερωμένος.
Consequently, the relevant public against which the distinctive character of the trade mark must be measured is the average Germanspeaking consumer, reasonably well informed and reasonably observant and circumspect.
Πάντως, όπως ορθώς επισήμανε το ΓΕΕΑ με την επίδικη απόφαση, το οικείο κοινό αντιλαμβάνεται το λεκτικό σημείο EUROHYPO, στον τομέα τον οποίο αφορά η αίτηση καταχωρίσεως, υπό την έννοια ότι παραπέμπει γενικώς, λαμβανόμενο στο σύνολό του, σε χρηματοοικονομικές υπηρεσίες που απαιτούν τη σύσταση εμπράγματης ασφάλειας και, ειδικότερα, σε ενυπόθηκα δάνεια που καταβάλλονται στο νόμισμα της ΟΝΕ.
As OHIM correctly stated in the contested decision, the relevant public, in the field covered by the trade mark application, understand the word sign EUROHYPO as referring, as a whole and in general, to financial services requiring real securities and, in particular, to mortgage loans paid in the currency of the European Economic and Monetary Union.