natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την προσφυγή, η οποία πρωτοκολλήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2004, ζητείται να αναγνωρισθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, θεσπίζοντας τις διατάξεις των άρθρων 2, παράγραφος 1, 17, παράγραφος 12, 27, παράγραφος 2, 30, παράγραφος 6 bis, 37 ter και 37 quater, παράγραφος 1, του νόμου 109/94, που τροποποιήθηκε τελευταία με το άρθρο 7 του νόμου 166/2002·2, παράγραφος 5, του νόμου 109/94, που τροποποιήθηκε τελευταία με τις συνδυασμένες διατάξεις των νόμων 166/2002, 1150/42 και 10/77, τροποποιηθείσες και συμπληρωθείσες μετα-γενέστερα·28, παράγραφος 4, του νόμου 109/94, σε συνδυασμό με τα άρθρα 188 του προεδρικού διατάγματος 554/99, 7 του προαναφερθέντος νόμου 166/2002, και 3, παράγραφος 3, του νομοθετικού διατάγματος 157/95, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις οδηγίες 93/37, 93/36, 92/50 και 93/38, από τα άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ καθώς και από τις αρχές της διαφάνειας και της ίσης μεταχειρίσεως που συνιστούν το επιστέγασμά τους.
In the application, which was received at the Court registry on 24 September 2004, the Commission seeks a declaration that, ‘by adopting Articles 2(1), 17(12), 27(2), 30(6a), 37b and 37c(1) of Law No 109 of 11 February 1994, as most recently amended by Article 7 of Law No 166 of 1 August 2002; Article 2(5) of Law No 109/94, as most recently amended by Law No 166/2002, to be read in conjunction with Law No 1150 of 1942 and Law No 10 of 1977, as amended and supplemented; Article 28(4) of Law No 109/94, to be read in conjunction with Article 188 of Presidential Decree No 554 of 21 December 1999 and Article 7 of Law No 166/2002, and Article 3(3) of Legislative Decree No 157 of 17 March 1995, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Directives 93/37/EEC, 93/36/EEC, 92/50/EEC and 93/38/EEC, Articles 43 and 49 EC and the principles of transparency and equal treatment to which they give expression’.
Η Επιτροπή ζητεί επίσης να καταδικαστεί η Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
The Commission also claims that the defendant must be ordered to pay the costs.
Με το υπόμνημά της αντικρούσεως, που κατέθεσε στις 16 Δεκεμβρίου 2004, η καθής καλεί την Επιτροπή να παραιτηθεί από την προσφυγή και, επικουρικώς, ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει τη συμφωνία προς το κοινοτικό δίκαιο των τροποποιήσεων που έγιναν στην ιταλική νομοθεσία που επικρίνεται με την αιτιολογημένη γνώμη, και να απορρίψει τις αιτιάσεις που αφορούν το «άρθρο 2, παράγραφος 5, του νόμου 109/94».
Following the adoption of the amendments under Law No 166/2002, the Commission took the view that certain provisions of that Law conflicted with Community law and, on 19 December 2002, the Commission sent a letter of formal notice. Unconvinced by the reply to that letter, the Commission sent a reasoned opinion on 15 October 2003 and then brought an action before the Court under Article 226 EC seeking a declaration that Italy has failed to fulfil its obligations.
Μετά τη θέσπιση της εν λόγω μεταρρυθμίσεως με τον νόμο 166/2002, η Επιτροπή έκρινε ότι ορισμένες διατάξεις του νόμου αυτού ήσαν αντίθετες προς την κοινοτική έννομη τάξη. Στις 19 Δεκεμβρίου 2002, η Επιτροπή απηύθυνε έγγραφο οχλήσεως προς την Ιταλική Δημοκρατία.
In the defence, lodged on 16 December 2004, Italy seeks the dismissal of the Commission’s action and, in the alternative, the approval of the amendments made to the Italian legislation criticised in the reasoned opinion, together with the dismissal of the complaint relating to Article 2(5) of Law No 109/94.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΙΤΑΛΙΑΣ σχέσεων που συνδυάζουν τα στοιχεία διαφόρων κατηγοριών 13προκειμένου να
COMMISSION v ITALY and which aim to attain more effectively the objectives proposed by the parties.
Το υπόμνημα απαντήσεως κατατέθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2005 και το υπόμνημα ανταπαντήσεως στις 16 Μαρτίου 2005.
The reply was lodged on 26 January 2005 and the rejoinder was lodged on 16 March 2005.
Υπάρχουν άπειροι δυνατοί συνδυασμοί σε συνάρτηση με το περιεχόμενο των υποχρεώσεων 14, διότι μπορεί να συμβεί μια μόνο νομική πράξη να περιλαμβάνει περισσότερες, να υπάρχει πολλαπλότητα αντικειμένων και, στην κατάσταση αυτή, κάθε πράξη να συνεπάγεται διαφορετικές παροχές.
There are numerous possible combinations, depending on the extent of the contractual obligation concerned, 14 because a single legal transaction may encompass several different transactions, a contract may have more than one object and, in that connection, each object may relate to a different activity.
Η κυριότερη δυσχέρεια συνίσταται στην εξακρίβωση των εφαρμοστέων διατάξεων, από τις οποίες εξαρτώνται ορισμένα αποτελέσματα όπως η προσφυγή σε διαδικασία περισσότερο αυστηρή ή ο αποκλεισμός ορισμένων διαγωνιζομένων.
The main difficulty lies in selecting the relevant provisions, which give rise to certain effects such as the application of more rigorous procedures or the exclusion of certain tenderers.
Η εξακρίβωση αυτή μπορεί να διενεργηθεί βάσει του κριτηρίου του συνδυασμού, χρησιμοποιώντας διατάξεις διαφορετικών προελεύσεων για τα στοιχεία της ίδιας συμβάσεως, ή με βάση το κριτήριο της
The selection may be based on the combination criterion, by using provisions from different sources in different parts of the same contract, on the absorption crite-
V — Οι μικτές συμβάσεις
12 — France was also given leave to intervene but did not submit observations.
456, η κατηγορία, ως τρόπος σκέψεως, χρησιμοποιείται «για να χαρακτηρίσει ακριβέστερα ορισμένα είδη εννόμων σχέσεων και, ειδικότερα, ορισμένα είδη δικαιωμάτων και ενοχικών σχέσεων συμβατικής φύσεως».
456, the standard contract, as an expression of intention, is used ‘for a more specific description of certain kinds of legal relationship, in particular those concerning individual rights and compulsory contractual relationships’.
36, υπογραμμίζουν ότι οι συμβάσεις αυτές προσφέρουν ένα ευρύ, πλούσιο και σύνθετο φάσμα.
36, state that such contracts provide examples of rich and complex casuistry.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ-JARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-412/04 απορροφήσεως, με τήρηση της κανονιστικής ρυθμίσεως της συμβάσεως στην οποία ανήκει το κυρίαρχο στοιχείο 15.
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — CASE C-412/04 rion, complying with the contractual rules to which the predominant element belongs.
— Δημόσια σύμβαση που έχει ως αντικείμενο υπηρεσίες και παρεμπιπτόντως περιλαμβάνει την εκτέλεση έργων εμπίπτει στην οδηγία 92/50 18.
— A contract which covers services and includes ancillary works is governed by Directive 92/50. 18
Το πρώτο κριτήριο επικεντρώνεται στη μοναδικότητα κάθε κατηγορίας, αλλά, αν ληφθούν υπόψη τα σοβαρά μειονεκτήματα που αυτό συνεπάγεται, δεν είναι σύνηθες να χρησιμοποιείται, εκτός, για παράδειγμα, στην περίπτωση των συμβάσεων οι οποίες, υπό τη φαινομένη τυπική ενότητα, περιλαμβάνουν πολλές συμβάσεις.
The first criterion emphasises the specific nature of each type but the extensive practical difficulties it entails mean that it is not normally used, except, for example, in contracts which, behind a unitary structural appearance, combine a number of different contractual types.
— Δημόσια σύμβαση που έχει ως αντικείμενο συμβάσεις παραχωρήσεως δημοσίων έργων εμπίπτει στους ειδικούς κανόνες δημοσιότητας που διαλαμβάνει η οδηγία 93/37 19.
— A contract which covers a public works concession must comply with the advertising rules specifically laid down in Directive 93/37. 19
Το δεύτερο κριτήριο χρησιμοποιείται κανονικά σε καταστάσεις πιο σύνθετες, όπως εκείνες οι οποίες προβλέπονται ρητά στις οδηγίες, οι οποίες στηρίζονται στο αντικείμενο της συμβάσεως:
The second criterion is generally used in more complex situations, such as the ones which are specifically referred to in the Directives and are based on the object of the contract:
Εξάλλου, η οδηγία 92/50 ορίζει ότι, αν σε μια σύμβαση ενσωματώνονται υπηρεσίες που περιλαμβάνονται στο παράρτημα II A και στο παράρτημα II B, η αξία των υπηρεσιών αυτών καθορίζει τους εφαρμοστέους κανόνες για τη σύναψη της συμβάσεως 20(άρθρο 10) 21.
In addition, Directive 92/50 provides that, where contracts cover services listed in both Annex I A and Annex I B, the value of those services determines which provi- sions must be applied to the award of the
Η οδηγία 93/38 περιλαμβάνει ανάλογη διάταξη (άρθρο 17).
Directive 93/38 contains a similar provision (Article 17).
17 — Άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2004/18.
17 — Second subparagraph of Article 1(2)(c) of Directive 2004/18.18 — Third subparagraph of Article 1(2)(d) of Directive 2004/18.
18 — Άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο δ΄, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2004/18.
19 — Article 1(3) and Title III (Articles 56 to 65) of Directive 2004/18.
19 — Άρθρο 1, παράγραφος 3, και τίτλος 3 (άρθρα 56 έως 65) της οδηγίας 2004/18.
— A contract which covers products, where the supply of those products entails, as an incidental matter, siting and
— Δημόσια σύμβαση που έχει ως αντικείμενο ταυτοχρόνως προϊόντα και υπηρεσίες εμπίπτει στην οδηγία 92/50, εφόσον η αξία των συγκεκριμένων υπηρεσιών υπερβαίνει την αξία των προϊόντων που περιλαμβάνονται στη σύμβαση 16.
20 — In points 31 to 36 of the Opinion in Case C-411/00 Felix Swoboda [2002] ECR I-10567, Advocate General Mischo outlines the differences between that approach, where provisions within the Directive itself are selected, and the previous approaches, which involved stating the applicable Directive. In the judgment in that case, the Court pointed out that Directive 92/50 supplies an unequivocal test for the determination of the regime applicable to a contract composed of several services, based on their value (paragraph 52), and dismissed the view that regard should be had to the main object of the contract (paragraph 49).
16 — Άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο δ΄, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2004/18.
16 — Second subparagraph of Article 1(2)(d) of Directive 2004/18.
21 — Άρθρο 22 της οδηγίας 2004/18.
21 — Article 22 of Directive 2004/18.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΙΤΑΛΙΑΣ
COMMISSION v ITALY erty and also the performance of works, 25the Court held that it was inappropriate to
Πάντως, οι εναλλακτικές αυτές λύσεις δεν εξαντλούν τις ενδεχόμενες δυνατότητες, οπότε, ενώπιον του κενού που εμφανίζουν οι οδηγίες, οι οποίες δεν διαλαμβάνουν ούτε κοινό πλαίσιο για όλες τις δημόσιες συμβάσεις 22, ο εθνικός νομοθέτης οφείλει να διευκρινίσει το καθεστώς των άλλων ειδών μικτών συμβάσεων, καθήκον για το οποίο διαθέτει ευρεία ευχέρεια εκτιμήσεως, περιοριζόμενη από τις οδηγίες και τη Συνθήκη.
However, the alternatives referred to do not exhaust all the possibilities so that, in the light of the lacunae in the Directives, which, moreover, do not set out a common framework for all contracts, 22 the legislatures of the Member States must adopt provisions applicable to the other types of mixed contracts, for which purpose they have a wide margin of discretion, subject to the Directives and the Treaty.
το Δικαστήριο, εξετάζοντας σύμβαση η οποία αφορούσε συγχρόνως παραχώρηση πραγμάτων και εκτέλεση έργων 25, έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος να δοθεί περισσότερο βάρος στις εργασίες αυτές όταν έχουν παρεπόμενο χαρακτήρα, καίτοι το γεγονός αυτό πρέπει να εκτιμηθεί από το εθνικό δικαστήριο (σκέψεις 26 έως 29).
treat those works as the main object of the contract when they were incidental in nature, although that was a factor which must be determined by the national court (paragraphs 26 to 29).
Πάντως, η θέση αυτή πρέπει να μετριαστεί, διότι το καθεστώς που έχει εφαρμογή δεν εξαρτάται από τον χαρακτηρισμό των εργασιών ή των έργων ως «παρεπόμενων» (δέκατη έκτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 92/50 και άρθρο 1, στοιχείο α΄, in fine, της οδηγίας 93/36).
That judgment must be qualified, however, because the classification of operations or works as ancillary (sixteenth recital in the preamble to Directive 92/50 and Article 1(a), in fine, of Directive 93/36) does not convert that quality into the one that defines the system.
Κατά συνέπεια, η απόφαση αυτή πρέπει να νοηθεί υπό το πνεύμα ότι οι παρεπόμενες υποχρεώσεις δεν είναι ικανές να προσδιορίσουν τους κανόνες που έχουν εφαρμογή, οι οποίοι πρέπει να εξακριβώνονται σύμφωνα με το κριτήριο της υπεροχής 26.
Accordingly, the judgment must be construed as meaning that ancillary contractual obligations may not be used to identify the applicable provisions, which must be determined in accordance with the prevalence criterion. 26
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι οδηγίες στηρίζονται στο κύριο αντικείμενο της συμβάσεως και, όταν το αντικείμενο αυτό είναι πολλαπλό ή συνεπάγεται διάφορες παροχές, σε εκείνες των οποίων η αξία είναι υψηλότερη.
It is important to point out that the Directives are founded on the concept of the main object of the contract, and, where there is more than one object or a number of activities are combined, on the object or activity with the highest financial value.
Η χρήση αυτών των δύο κριτηρίων επιτρέπει να προσδιορίζεται το καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής των οδηγιών.
It is possible to determine the material scope of the Directives by taking both those factors into account.
Συγκεκριμένα, το κύριο αντικείμενο συνιστά το κεντρικό στοιχείο γύρω από το οποίο διαρθρώνεται η σύμβαση 23.
The main object of the contract is framed as the essential element around which the contract is centred.
Έτσι, με
23Thus, in Gestión Hotelera Internacional, 24in relation
Όσον αφορά την αξία των παροχών, το στοιχείο αυτό φαίνεται, αν ληφθεί υπόψη η ουσιώδης λειτουργία που επιτελεί —ανεξαρτήτως του αν η δημόσια σύμβαση περιλαμβάνεται ή όχι στο πεδίο εφαρμογής των οδηγιών—, ως αντικειμενικό κριτήριο που δεν πρέπει να αγνοείται στο πλαίσιο εξακριβώσεως του αντικειμένου ή της κύριας παροχής.
The value of the contract is framed as an impartial criterion which is useful when it comes to selecting the predominant object or activity, having regard to its primary function which is to determine whether or not contracts are covered by the Directives.
Υπό το πνεύμα αυτό, το Δικαστήριο, με την απόφασή του της 18ης Νοεμβρίου 1999, C-107/98, Teckal 27, την απόφασή του της 19ης Απριλίου 1994, C-331/92, Gestión Hotelera Internacional 24,
In that connection, the Court held in Teckal, 27on the basis of an a contrario interpretation of Article 2 of Directive 92/50, that a contract to a contract for the assignment of prop-
25 — Στο σημείο 19 των προτάσεών του στην υπόθεση αυτή, ο γενικός εισαγγελέας Lenz έκρινε ότι το προδικαστικό ερώτημα αφορούσε διαγωνισμό για την παραχώρηση δημιουργίας και εκμεταλλεύσεως καζίνο, καθώς και την εκμετάλλευση ξενοδοχείου, συνεπαγόμενο την υποχρέωση εκτελέσεως εργασιών διαρρυθμίσεως.
25 — In point 19 of the Opinion in the case, Advocate General Lenz stated that the question referred for a preliminary ruling concerned the award of a concession to open and operate a casino, and a concession to operate a hotel, which required an obligation to be entered into for carrying out conversion work.
22 — Ανεξάρτητα απ’ ό,τι ορίζουν τα εθνικά αστικά δίκαια. Messineo, F., Doctrina general del contrato, τόμος I, εκδόσεις Rubinzal-Culzoni, Μπουένος Άιρες, 1985, σ.
22 — Irrespective of the civil laws of the Member States. Messineo, F., Doctrina general del contrato, volume I, Rubinzal-Culzoni, Buenos Aires, 1985, p.
382, που εξετάζει το πρόβλημα υπό την πτυχή αυτού του κλάδου του δικαίου, μνημονεύει το άρθρο 1323 του ιταλικού αστικού κώδικα, κατά το οποίο «όλες οι συμβάσεις, ακόμη και αυτές που δεν εμπίπτουν σε ειδικό καθεστώς, υπόκεινται στις γενικές διατάξεις που περιλαμβάνει ο παρών τίτλος» (ο τίτλος II του ενοχικού δικαίου).
382, considers the problem inherent in that legal sphere by reference to Article 1323 of the Italian Civil Code which provides: ‘all contracts, even where they do not fall into the categories which are governed by specific provisions, are subject to the general provisions contained in this title’ (the second title of the section on obligations).
1265, υποστηρίζει ότι το κριτήριο της υπεροχής είναι το πλέον πρόσφορο για τον καθορισμό του εφαρμοστέου καθεστώτος στις περισσότερες των περιπτώσεων των μικτών συμβάσεων, διότι αυτό που αφορά τον παρεπόμενο χαρακτήρα των παροχών είναι πολύ συχνά ανεπαρκές.
1265, argues that the prevalence criterion is more suited to identifying the provisions applicable to the majority of mixed contracts because the criterion of ancillary obligations is often inadequate.
24 — Συλλογή 1994, σ. I-1329.
24 — Case C-331/92 [1994] ECR I-1329.
27 — Συλλογή 1999, σ. I-8121.
27 — Case C-107/98 [1999] ECR I-8121.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή λόγω παραβάσεως για παράβαση της κοινοτικής έννομης τάξεως έχει ευρύτατο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής, διότι δεν αφορά μόνον την κατηγορία του παραγώγου δικαίου, εντός της οποίας οι οδηγίες συνιστούν το ιδεώδες πεδίο για αυτό το είδος των διαδικασιών.
Accordingly, the action for an infringement of Community law has a wide material scope because it does not apply only to secondary law where directives provide a rich source of such proceedings.
ερμηνεύοντας a contrario το άρθρο 2 της οδηγίας 92/50, έκρινε ότι δημόσια σύμβαση που έχει ως αντικείμενο συγχρόνως προϊόντα και υπηρεσίες εμπίπτει στις διατάξεις που έχουν εφαρμογή στα πρώτα, όταν η «αξία» των προϊόντων υπερβαίνει εκείνη των υπηρεσιών (σκέψη 38), κρίση στην οποία εμμένει και στην απόφαση της 11ης Μαΐου 2006, C-340/04, Carbotermo και Consorzio Alisei 28 (σκέψεις 31 και 47).
for products and services is governed by the provisions on products if the value of those items exceeds that of the services (paragraph 38), a finding upheld in Carbotermo and Consorzio Alisei 28(paragraphs 31 and 47).
VI — Οι αρχές του κοινοτικού δικαίου που έχουν εφαρμογή στις εξαιρούμενες συμβάσεις
VI — The Community principles in relation to excluded contracts
Γίνεται έτσι αντιληπτό ότι η προσφεύγουσα παρέλειψε να επικαλεσθεί τη μη συμφωνία της ιταλικής νομοθεσίας προς ορισμένες διατάξεις των οδηγιών περί των δημοσίων συμβάσεων και επικεντρώνεται στο να καταδείξει την παραβίαση των αρχών του κοινοτικού δικαίου που διαπνέουν τα άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ.
Those considerations explain why the application does not contain any submissions concerning the infringement by the Italian legislation of specific provisions of the Directives on public contracts and focuses instead on the claim that the Italian legislation breaches the Community principles enshrined in Articles 43 EC and 49 EC.
Α — Προσφυγή λόγω παραβάσεως για παραβίαση των αρχών του κοινοτικού δικαίου
A — The action for failure to fulfil obligations on the grounds of infringement of the Community principles
Συγκεκριμένα, εκκινώντας από τη διαπίστωση ότι το νομικό καθεστώς των δημοσίων συμβάσεων διαφέρει σε συνάρτηση με την υπαγωγή των τελευταίων στις οδηγίες σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία ενσωματώσεως, η Επιτροπή στηρίζει την προσφυγή της στην έλλειψη ρητής διατάξεως που να επιβάλλει την τήρηση των αρχών της διαφάνειας και της ίσης μεταχειρίσεως κατά την ανάθεση των συμβάσεων που εξαιρούνται λόγω της αξίας τους.
In other words, since the legal provisions governing public contracts vary depending on whether the national implementing measures define those contracts in such a way that they fall within the scope of the Directives, the Commission bases its complaint on the absence of an express provision requiring compliance with the principles of transparency and equal treatment when awarding contracts which are excluded on the grounds of their value.
Β — Οι αρχές της διαφάνειας και της ίσης μεταχειρίσεως που έχουν εφαρμογή στις συμβάσεις που εξαιρούνται από τις οδηγίες
B — The principles of transparency and equal treatment in relation to excluded contracts
Από το άρθρο 10 ΕΚ προκύπτει ότι η συμμετοχή στην Κοινότητα συνεπάγεται δύο υποχρεώσεις για τα κράτη που είναι μέλη της: η μία θετική, δηλαδή να λαμβάνουν «κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να εξασφαλίσει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν» από τη Συνθήκη ή «προκύπτουν από πράξεις των οργάνων»·η άλλη αρνητική, δηλαδή «να απέχουν από κάθε μέτρο που δύναται να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των σκοπών» της Συνθήκης.
It is clear from Article 10 EC that membership of the Community entails two obligations for the Member States. One of those obligations is positive and requires the Member States to take ‘all appropriate measures, whether general or particular, to ensure fulfilment of the obligations arising’ out of the Treaty or ‘resulting from action taken by the institutions’, while the other is negative and requires Member States ‘to abstain from any measure which could jeopardise the attainment of the objectives’ pursued.
Τα άρθρα 226 ΕΚ και 227 ΕΚ παρέχουν στην Επιτροπή και στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να προσφύγουν στο Δικαστήριο όταν φρονούν ότι ένα κράτος μέλος παρέβη τις υποχρεώσεις αυτές.
Under Articles 226 EC and 227 EC, the Commission and the Member States may bring the matter before the Court where they consider that another Member State has failed to fulfil its obligations.
Σε προηγούμενες προτάσεις, υποστήριξα ότι η ανάπτυξη ενός ανοικτού ανταγωνισμού
In previous Opinions I have argued that the development of open competi-
28 — Συλλογή 2006, σ. I-4137.
28 — Case C-340/04 [2006] ECR I-4137.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΙΤΑΛΙΑΣ στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων δεν μπορεί να είναι πραγματική παρά μόνον αν οι υποψήφιοι στον διαγωνισμό αντιμετωπίζονται βάσει της αρχής της ισότητας και κανείς απ’ αυτούς δεν τυγχάνει οποιασδήποτε αδικαιολόγητης προτιμήσεως· συναφώς, δεν αρκεί η διαδικασία να υπόκειται σε εξισορροπημένους κανόνες, θα πρέπει επίσης να διασφαλίζεται η δημοσιότητα 29.
COMMISSION v ITALY tion in the field of public contracts will be achieved if those who wish to be awarded public contracts participate on an equal footing without any unjustified discrimination whatsoever, and that it is not sufficient for the procedure to be governed by objective criteria because the principle of transparency must also apply. 29 in Unitron Scandinavia and 3-S, 31the principle of transparency ‘implies … an obligation of transparency’ in order to ensure that it is observed (paragraph 31) and, in accordance with Teleaustria and Telefonadress, that obligation of transparency ensures, ‘for the benefit of any potential tenderer, a degree of advertising sufficient to enable the services market to be opened up to competition and the impartiality of procurement procedures to be reviewed’ (paragraph 62).
Το Δικαστήριο εξέτασε ήδη σε άλλες ευκαιρίες το ζήτημα της επιπτώσεως των αρχών της διαφάνειας και της ίσης μεταχειρίσεως στον τομέα της συνάψεως των δημοσίων συμβάσεων που, λόγω της αξίας τους, δεν εμπίπτουν ούτε στις οδηγίες ούτε, κατά συνέπεια, στους κανόνες μεταφοράς των οδηγιών στο εσωτερικό δίκαιο.
The Court has already considered the effect of the principles of transparency and equal treatment on the award of contracts which, on account of their value, are excluded from the scope of the Directives and, consequently, from that of national implementing provisions.
Κατά την απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 1999, C-275/98,
In Teleaustria and Telefonadress, 30the Court held that, where contracts are
29 — Σημεία 24 έως 29 και 21 έως 26 των προτάσεών μου στις υποθέσεις Lombardini και Mantovani (απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 2001, C-285/99 και C-286/99, Συλλογή 2001, σ.
29 — Points 24 to 29 and 21 to 26, respectively, of my Opinions in Joined Cases C-285/99 and C-286/99 Lombardini and Mantovani [2001] ECR I-9233 and in Case C-331/04 ATI EAC and Others [2005] ECR I-10109.
Με την την απόφαση απόφαση αυτή, αυτή, το το
34 — Inter alia, in the judgment in Case C-410/04 ANAV [2006] ECR I-3303, paragraph 18.
Δικαστήριο επικεντρώθηκε κυρίως στο ζήτημα του αν η οικεία δημόσια σύμβαση περιλαμβάνεται, αν ληφθεί υπόψη το ειδικό αντικείμενό της —η «κατάρτιση και έκδοση εντύπων και ηλεκτρονικώς χρησιμοποιουμένων πινάκων συνδρομητών (τηλεφωνικών καταλόγων)» (σκέψη 19)—, στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 93/38 και όχι σε εκείνο της οδηγίας 92/50 (σκέψεις 31 έως 40).
The judgment principally addressed the question whether, in the light of its specific object, namely ‘the production and publication of printed and electronically accessible lists of telephone subscribers (telephone directories)’ (paragraph 19), the contract at issue in the proceedings fell within the scope of Directive 93/38 rather than that of Directive 92/50 (paragraphs 31 to 40).
Η παραπομπή στις οδηγίες
Reference to the Directives
Γ — Το περιεχόμενο της υποχρεώσεως τηρήσεως της διαφάνειας και της ισότητας
C — The scope of the obligation to comply with the principles of transparency and equal treatment