natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ο Francisco de Goya και οι «majas του», η ενδεδυμένη και η γυμνή, αποτελεί εύγλωττο παράδειγμα.
Francisco de Goya and his ‘majas’, one dressed and the other nude, provide a good example.
Πλην της πλέον προφανούς διαφοράς, οι πινελιές στην ενδεδυμένη maja, μικρότερων διαστάσεων, είναι παχιές και πυκνές, σαν ο ζωγράφος να βιαζόταν να βάλει το χρώμα στον μουσαμά, εν αντιθέσει προς την ακαδημαϊκή τελειότητα της γυμνής maja την οποία εξετέλεσε με άκρα σχολαστικότητα και με τη λεπτότητα που απαιτούσε η στιγμή, πράγμα το οποίο φαίνεται στο σχέδιο της πολυθρόνας, του μαξιλαριού και της σινδόνης, προϊόν αναμφίβολα του πάθους του μεγάλου ζωγράφου για την Cayetana de Silva y Álvarez του Toλέδο, δέκατη τρίτη δούκισσα της Άλμπα.
Leaving aside that more obvious difference, the brushstrokes in the Clothed Maja, which is smaller in size, are rich and thick, as though there had been an urgency to apply the paint to the canvas, which is far from the academic perfection of the Nude Maja, whose execution with painstaking care and the delicacy required by the particular time is visible in the strokes used for the couch, the pillow and the sheet, undoubtedly reflecting the artist’s passion for Cayetana de Silva y Álvarez de Toledo, 13th Duchess of Alba.
5 — Υποθέσεις C-250/02 έως C-253/02 και C-256/02 (που δεν έχουν δημοσιευθεί στη Συλλογή).
5 — Joined Cases C-250/02 to C-253/02 and C-256/02. The Order was not published in the ECR.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ-JARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-296/06
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — CASE C-296/06 numbers which is far higher than the expense incurred in allocating those numbers, where the company which succeeded the former monopoly and holds a dominant position obtained the telephone numbers free of charge.
Πάντοτε στο πλαίσιο της ιταλικής έννομης τάξεως, και σε απάντηση ερωτήματος πάλι του Consiglio di Stato, η απόφαση της 18ης Ιουλίου 2006 επί της υποθέσεως Nuova Società di Telecomunicazioni 6, έκρινε ότι το εν λόγω άρθρο 11 απαγόρευε κανονιστική ρύθμιση η οποία επιβάλλει στον κάτοχο ειδικής άδειας για την παροχή δημόσιου δικτύου τηλεπικοινωνιών να καταβάλει πρόσθετη εισφορά για την ιδιωτική χρήση αυτού του δικτύου.
Also against the background of the Italian legal system and again in response to the Consiglio di Stato, the Court held in Nuova Società di Telecomunicazioni 6 that Article 11 of Directive 97/13 precludes a provision which requires the holder of an individual licence for the provision of a public telecommunications network to pay an additional fee in respect of the private use of that network.
Η παρούσα διάταξη περί παραπομπής, για την οποία, όπως και για τις τέσσερις προηγούμενες, καλούμαι να αναπτύξω προτάσεις, τοποθετείται σ’ ένα πλαίσιο κάπως διαφορε-τικό·πράγματι, αντικείμενο της υπό κρίση υποθέσεως είναι αν τα κράτη μέλη μπορούν, δυνάμει του άρθρου 22 της οδηγίας 97/13, να παρατείνουν έως την 1η Ιανουαρίου 1999 την υποχρέωση καταβολής χρηματικής αντιπαροχής, η οποία βαρύνει τους παλαιούς κατ’ αποκλειστική παραχώρηση δικαιούχους, υποχρέωση για την οποία ουδείς αμφισβητεί ότι είναι αντίθετη προς το άρθρο 11 της ανωτέρω οδηγίας.
This reference for a preliminary ruling, in which, as in four of the previous ones, I have been called upon to formulate an Opinion, has arisen in a rather different context. In this case, it is necessary to determine whether, pursuant to Article 22 of Directive 97/13, Member States may extend until 1 January 1999 the obligation on former holders of exclusive licences to pay a pecuniary charge, which it is not disputed is contrary to Article 11 of Directive 97/13.
Ακολούθως, με την απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2006 επί της υποθέσεως i-21 Germany και Arcor 7, το Δικαστήριο διευκρίνισε στο γερμανικό Bundesverwaltungsgericht (ανώτατο ομοσπονδιακό διοικητικό δικαστήριο) ότι το σύστημα της οδηγίας 97/13 απαγορεύει την επιβολή τέλους υπολογιζόμενου βάσει των γενικών διοικητικών δαπανών του ρυθμιστικού οργανισμού για τριακονταετή περίοδο.
Subsequently, in the judgment in i-21 Germany and Arcor, 7the Court informed the Bundesverwaltungsgericht (Federal Administrative Court) of Germany that the scheme of Directive 97/13 precludes a fee calculated by taking into account the general administrative costs of the regulatory body over a period of 30 years.
Α — Το κοινοτικό δίκαιο: η οδηγία 97/13
A — Community law: Directive 97/13
Οκτώ μήνες νωρίτερα, με την απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2005, ISIS Multimedia και Firma 02 8, το Δικαστήριο ερμήνευσε για το ανωτέρω γερμανικό δικαστήριο την ως άνω οδηγία αποφαινόμενο ότι η οδηγία
Eleven months previously, in ISIS Multimedia and Firma 02, 8the Court replied to the Bundesverwaltungsgericht that Article 11 precludes a fee applicable to new competitors for the allocation of telephone
6 — Υπόθεση C-339/04 (Συλλογή 2006, σ. I-6917).7 — Υποθέσεις C-392/04 και C-422/04 (Συλλογή 2006, σ.
6 — Case C-339/04 [2006] ECR I-6917.7 — Joined Cases C-392/04 and C-422/04 [2006] ECR I-8559.8 — Joined Cases C-327/03 and C-328/03 [2005] ECR I-8877.
Το άνοιγμα της αγοράς των τηλεπικοινωνιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση
The opening up of telecommunications in the European Union took place on 1 January
TELECOM ITALIA πραγματοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1998 9και η οδηγία 97/13 αποδείχθηκε ένα από στη διασφάλιση του ελεύθερου ανταγωνισμού στην αγορά των τηλεπικοινωνιών και στην αποφυγή επιβολής επί των επιχειρήσεων περιορισμών ή επιβαρύνσεων που δεν είναι αναγκαίοι κατ’ εφαρμογήν της αρχής της αναλογικότητας 11.
TELECOM ITALIA the telecommunications market and of not imposing on undertakings more restrictions or charges than necessary, thereby complying with the principle of proportionality.
Τα άρθρα αυτά περιγράφονται «Τέλη και επιβαρύνσεις διαδικασιών γενικών αδειών» και «Τέλη και επιβαρύνσεις ειδικών αδειών» αντιστοίχως.
11 They are headed, respectively, ‘Fees and charges for general authorisation procedures’ and ‘Fees and charges for individual licences’.
τα πλέον αποτελεσματικά εργαλεία της.
1998, 9 and Directive 97/13 proved to be one of the most effective tools in that regard.
Το νομοθέτημα αυτό συνδύασε τον απαραίτητο κρατικό έλεγχο των πόρων αυτών, ο οποίος πραγματοποιείται μέσω της τεχνικής των «αδειών», και της ελευθερώσεως του τομέα κατά τρόπο μη αναστρέψιμο, προκειμένου να δημιουργηθούν οι συνθήκες υπό τις οποίες η ελευθερία εγκαταστάσεως και η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών θα ευνοήσουν την ανάπτυξη του ανταγωνισμού.
That directive combined the essential requirement of state control of those resources, embodied in the authorisation procedure, with the unavoidable need to liberalise the sector in order to create the conditions in which freedom of establishment and freedom to provide services would promote the entrenchment of competition.
Προς τούτο, η οδηγία 97/13 προβλέπει ένα ομοιόμορφο πλαίσιο, το οποίο στηρίζεται στις αρχές της αναλογικότητας, της διαφάνειας και της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων, στο οποίο βασικός κανόνας είναι η έλλειψη περιορισμών στην ελεύθερη παροχή τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών και στην εκμετάλλευση των δικτύων τους.
With that aim in mind, the directive laid down a uniform framework, founded on the principles of proportionality, transparency and nondiscrimination, in which the absence of restrictions constitutes the general rule for the supply of telecommunications and the operation of telecommunications networks.
Πρόθεση του κοινοτικού νομοθέτη ήταν οι υπηρεσίες αυτές να διανέμονται και να χρησιμοποιούνται χωρίς εμπόδια ή, εφόσον παρίσταται ανάγκη, βάσει «γενικών αδειών», η δε χορήγηση «ατομικών αδειών» προβλέφθηκε μόνον κατ’ εξαίρεση ή ως συμπλήρωμα των εν λόγω γενικών αδειών 10.
The Community legislature intended them to be distributed and used without hindrance or, where appropriate, in accordance with ‘general authorisations’, reducing ‘individual licences’ to the status of exceptions or additions to the universal permits. 10
Τα άρθρα 6 και 11 της οδηγίας 97/13 εντάσσονται στη λογική αυτή και σκοπούν
Articles 6 and 11 of Directive 97/13 follow the same route of promoting competition in
Κατά το άρθρο 25 της οδηγίας 97/13, τα κράτη μέλη έπρεπε να μεταφέρουν την οδηγία στη νομοθεσία τους το αργότερο έως την 31η Δεκεμβρίου 1997.
In accordance with Article 25, the Member States had to comply with the directive not later than 31 December 1997.
I-4887), σημεία 4 έως 7, καθώς και στις προτάσεις μου της 28ης Ιουνίου 2007 επί της υποθέσεως C-262/06, Deutsche Telekom (η οποία εκκρεμεί), σημεία 5 και 6.
9 — For a more detailed analysis of the development of that market in the Community, I refer to my Opinions in ISIS Multimedia and Firma 02, points 3 to 5, and Nuova Società di Telecomunicazioni, points 3 to 6; also, to my Opinions in Case C-64/06 Telefonica 02 Czech Republic [2007] ECR I-4887, points 4 to 7, and Case C-262/06 Deutsche Telekom, pending before the Court, points 5 and 6.
10 — Προτάσεις της 12ης Δεκεμβρίου 2002, Albacom και Infostrada, σημεία 2 έως 4·Nuova società di telecomunicazioni, σημεία 7 έως 10·ISIS Multimedia και Firma 02, σημεία 7 έως 8·καθώς και προτάσεις της 16ης Μαρτίου 2006, i-21 Germany και Arcor, σημεία 6 έως 9.
11 — Point 5 of the Opinion in Albacom and Infostrada; point 9 of the Opinion in ISIS Multimedia and Firma 02; point 11 of the Opinion in Nuova Società di Telecomunicazioni; and points 10 and 11 of the Opinion in i-21 Germany and Arcor.
11 — Σημεία 5 των προτάσεων Albacom και Infostrada, 9 των προτάσεων ISIS Multimedia και Firma 02, 11 των προτάσεων Nuova società di telecomunicazioni, καθώς και 10 και 11 των προτάσεων i-21 Germany και Arcor.
10 — Opinions in Albacom and Infostrada, points 2 to 4; Nuova Società di Telecomunicazioni, points 7 to 10; ISIS Multimedia and Firma 02, points 7 to 8; and i-21 Germany and Arcor, points 6 to 9.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ-JARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-296/06
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — CASE C-296/06
Εντούτοις, το άρθρο 22 της οδηγίας 97/13, το οποίο επιγράφεται «Άδειες υφιστάμενες κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της οδηγίας», προβλέπει 12: παρούσας οδηγίας οι οποίες δεν έχουν ευθυγραμμιστεί με τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας την 1η Ιανουαρίου 1999, καθίστανται ανενεργές.
However, under the heading ‘Authorisations existing at the date of entry into force of this Directive’, Article 22 provides: 12
Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε να εναρμονίσουν τις άδειες που ισχύουν κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της παρούσας οδηγίας, με τις διατάξεις αυτής πριν την 1η Ιανουαρίου 1999.
Member States shall make all necessary efforts to bring authorisations in force at the date of entry of this Directive into line with its provisions before 1 January 1999.
Β — Η ιταλική έννομη τάξη: τα τέλη που καταβάλλονται για τις ειδικές άδειες
Where justified, Member States may, upon request, be granted a deferment of that date by the Commission.’
Όταν, λόγω τις εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, τροποποιούνται οι όροι ήδη υφιστάμενων αδειών, τα κράτη μέλη μπορούν να παρατείνουν την ισχύ όρων διαφορετικών από εκείνους που παρέχουν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα καταργηθέντα ή καταργητέα βάσει της κοινοτικής νομοθεσίας, εφόσον η παράσταση αυτή δεν θίγει τα δικαιώματα άλλων επιχειρήσεων δυνάμει της κοινοτικής νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένης της παρούσας οδηγίας.
Where application of the provisions of this Directive results in amendments to the terms of authorisations already in existence, Member States may extend the validity of terms, other than those giving special or exclusive rights which have been or are to be terminated under Community law, provided that this can be done without affecting the rights of other undertakings under Community law, including this Directive.
Στις περιπτώσεις αυτές, τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή τα μέτρα που λαμβάνουν προς τον σκοπό αυτόν, αναφέροντας τους σχετικούς λόγους.
In such cases, Member States shall notify the Commission of the action taken to that end and shall state the reasons therefor.
Με την επιφύλαξη της παραγράφου 2, οι υποχρεώσεις που απορρέουν από άδειες υφιστάμενες κατά την έναρξη ισχύος της
Without prejudice to the provisions of paragraph 2, obligations in authorisations existing at the date of entry into force of this
156, της 29ης Μαρτίου 1973, διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας [Gazzeta Ufficiale della Repubblica Italiana (στο εξής: GURI), αριθ.
13 — Approved by Presidential Decree No 156 of 29 March 1973 (Ordinary Supplement to Gazzeta Ufficiale della Repubblica Italiana (‘GURI’) No 113 of 3 May 1973, p. 2).
14 — Τα στοιχεία σχετικά με τον υπολογισμό του τέλους παρατίθενται στη διάταξη περί παραπομπής (σ. 6 και 7).
14 — The information about the calculation of the fee is set out in the order for reference (pp. 6 and 7).
12 — Υποσημείωση άνευ αντικειμένου για την απόδοση στην ελληνική γλώσσα.
12 — Footnote not relevant to the English-language version.
Όταν άρχισε στην Ευρωπαϊκή Ένωση η διαδικασία της ελευθερώσεως στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, το νομοθετικό διάταγμα 545, της 23ης Οκτωβρίου 1996 15, στις απαιτήσεις της κοινοτικής έννομης τάξεως.
After the process of liberalising the sector in the European Union had begun, Decree-Law No 545 of 23 October 1996 15 transposition of Directive 97/13.
Το διάταγμα αυτό όρισε την 1η Ιανουαρίου 1998 ως χρονικό όριο για τα παλαιά ειδικά και αποκλειστικά δικαιώματα (άρθρο 2, παράγραφος 3), επαναλαμβάνοντας στη συνέχεια το άρθρο 22 της οδηγίας 97/13 (άρθρο 2, παράγραφοι 4 έως 6).
It fixed 1 January 1998 as the timelimit for the abolition of the former special and exclusive rights (Article 2(3)), and then went on to reproduce Article 22 of Directive 97/13 (Article 2(4) to (6)).
προσάρμοσε την ιταλική νομοθεσία στο κοινοτικό δίκαιο και, κατόπιν σειράς τροποποιήσεων, κατέστη τελικώς ο νόμος 650, της 23ης Δεκεμβρίου 1996 16.
ordered Italian legislation to be brought into line with Community law and became, with amendments, Law No 650 of 23 December 1996. 16
Επιπλέον, το άρθρο 6, παράγραφος 20, του διατάγματος 318 του Προέδρου της Δημοκρατίας προέβλεπε ότι το τέλος που απαιτείτο για τη χορήγηση ατομικών αδειών αποσκοπούσε αποκλειστικά στην κάλυψη των διοικητικών δαπανών για την έκδοσή τους 19 και, ως εκ τούτου, το άρθρο 188 του Codice postale έπαυσε να ισχύει.
Presidential Decree No 318 further provided that the charge payable for individual licences would be used only to cover the administrative costs of issuing the licences (Article 6(20)), 19as a result of which Article 188 of the Codice postale was rendered inoperative.
Η νέα νομοθεσία κατάργησε τα αποκλειστικά και ειδικά δικαιώματα και αναγνώρισε σε κάθε επιχείρηση τη δυνατότητα να παρέχει υπηρεσίες και να εγκαθιστά δίκτυα τηλεπικοινωνιών, υπό την επιφύλαξη της λήψεως διοικητικής άδειας.
The new legislation abolished exclusive and special rights and acknowledged the right of every undertaking to provide telecommunications services and install telecommunications networks, subject to administrative authorisations.
Το άρθρο 4, παράγραφοι 1 και 2, του νόμου 249 της 31ης Ιουλίου 1997 17, με το οποίο συστάθηκε η Autorità per le garanzie nelle comunicazioni (εγγυήτρια αρχή στον τομέα των επικοινωνιών) και το οποίο προέβλεπε ορισμένους κανόνες σχετικούς με τα συστήματα ραδιοτηλεοράσεως και τηλεπικοινωνιών, επικύρωσε την προσέγγιση αυτή.
Article 4(1) and (2) of Law No 249 of 31 July 1997 17 on the designation of the Autorità per le garanzie nelle comunicazioni (Communications Regulatory Authority), and the establishment of rules in the telecommunications and broadcasting sector, confirmed that approach.
Το προεδρικό διάταγμα 318 της 19ης Σεπτεμβρίου 1997 18, για τη μεταφορά της
Presidential Decree No 318 of 19 September 1997 18made that adjustment of
Εντούτοις, προκειμένου να καταστεί ευχερέστερη η μετάβαση σε αυτή τη νέα κατάσταση, η ισχύς του άρθρου αυτού του Codice postale παρατάθηκε για διάρκεια της οποίας ο καθορισμός αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση της Autorità (άρθρο 21, παράγραφος 2).
However, in order to ensure a smooth transition to the new system, the validity of Article 188 of the Codice postale was extended for such time as the Autorità considered necessary (Article 21(2)).
Η διάταξη αυτή καταργήθηκε με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του νόμου οδηγίας 97/13, πραγματοποίησε την εξαγγελθείσα προσαρμογή του ιταλικού δικαίου
That provision was repealed by Article 20(4) of Law No 448 of 23 December 1998 introducing public finance provisions for stabilisation and development (Law on budgets for
16 — GURI αριθ. 300, της 23ης Δεκεμβρίου 1996, σ. 16.
16 — GURI No 300 of 23 December 1996, p. 16.
63, της 17ης Μαρτίου 1998, σ.
19 — By order of 5 February 1998 (GURI No 63 of 17 March 1998, p.
27), ο Υπουργός Οικονομικών, Προϋπολογισμού και Οικονομικού Προγραμματισμού, στηριζόμενος στο άρθρο 6 του προεδρικού διατάγματος 318/1997, υποχρέωσε τους κατόχους ατομικής αδείας να καταβάλουν στα δημόσια ταμεία: α) εισφορά, υπό μορφή αποδόσεως του διοικητικού κόστους και για τη χορήγηση της αδείας, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως (άρθρο 3), β) ετήσιο τέλος για την κάλυψη των δαπανών που συνεπάγεται ο έλεγχος της διαχειρίσεως της υπηρεσίας (άρθρο 4), γ) εισφορά, επίσης ετήσια, για τη χρήση πόρων εν ανεπαρκεία (άρθρο 5), και δ) εισφορά, πάντοτε ετήσια, για την απαιτούμενη για τη λειτουργία του συστήματος αριθμοδότηση (άρθρο 6).
27), the Minister for the Treasury, Budgets and Economic Planning, on the basis of Article 6 of Presidential Decree No 318 of 1997, required a holder of an individual licence to pay the Treasury: (a) a charge in respect of the costs of issuing and granting the licence, to be paid at the time of the application (Article 3); (b) an annual fee for monitoring and inspection (Article 4); (c) another annual fee for the use of scarce resources (Article 5); and (d) an annual charge for the allocation of the numbers required to operate the service (Article 6).
Το ανωτέρω προδικαστικό ερώτημα περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 3 Ιουλίου 2006.
The order for reference was received at the Court Registry on 3 July 2006.
Η προσφεύγουσα της κύριας δίκης, η Ιταλική Κυβέρνηση και η Επιτροπή κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις, οι δε εκπρόσωποί τους εξέθεσαν προφορικά τα επιχειρήματά τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 4ης Οκτωβρίου 2007.
The applicant in the main proceedings, the Italian Government and the Commission lodged written observations, and oral argument was presented by their representatives at the hearing held on 4 October 2007.
III — Τα πραγματικά περιστατικά και το προδικαστικό ερώτημα του προδικαστικού
III — The facts of the main proceedings and the question referred for a preliminary ruling
V — Η εξέταση ερωτήματος
V — Analysis of the question referred
Η Telecom Italia SpA, αποκλειστική δικαιούχος εκ παραχωρήσεως, από το 1964, των υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών δημόσιας χρήσεως και νυν κάτοχος ατομικής αδείας για την άσκηση της δραστηριότητας που είναι συμφυής με τις υπηρεσίες αυτές κατέβαλε για το 1998 φόρο ύψους 385 896 593 ευρώ πλέον τόκων.
Telecom Italia SpA, which had had an exclusive licence to provide public telecommunications services in Italy since 1964, currently holds an individual licence for activities relating to the provision of such services and paid, for 1998, a fee of EUR 385 896 593 plus interest.
Α — Η οριοθέτηση της προβληματικής
A — Delimitation of the dispute
Προκειμένου να της επιστραφεί το ποσό αυτό, η Telecom Italia SpA άσκησε προσφυγή ενώπιον του Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio το οποίο, με απόφαση της 10ης Μαΐου 2006, και στηριζόμενο στην απόφαση Albacom και Infostrada, ζήτησε από το Δικαστήριο να αποφανθεί «επί της ερμηνείας και του περιεχομένου» των άρθρων 11, 22 και 25 της οδηγίας 97/13 και, ειδικότερα, ως προς το αν το άρθρο 20, παράγραφος 3, του νόμου 448/1998 είναι σύμφωνο προς αυτά.
In order to secure the reimbursement of that sum, Telecom Italia brought an action before the Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio, which, by order of 10 May 2006 and on the basis of the judgment in Albacom and Infostrada, asked the Court of Justice for a ruling ‘on the interpretation and scope’ of Articles 11, 22 and 25 of Directive 97/13, and, in particular, on whether Article 20(3) of Law No 448 of 1998 is consistent with those provisions.
Στον εθνικό δικαστή εναπόκειται να πραγματοποιήσει τον έλεγχο αυτό, το δε Δικαστήριο υποχρεούται να περιοριστεί στο να του παράσχει τους κρίσιμους ερμηνευτικούς κανόνες του κοινοτικού δικαίου, πράγμα το οποίο έπραξε με τις αποφάσεις Albacom και Infostrada, ISIS Multimedia και Firma 02, Nuova società di telecomunicazioni και i-21 Germany και Arcor.
That task is for the national court and the Court of Justice must restrict itself to providing that court with the relevant guidelines for interpreting Community law, which it has already done in the judgments in Albacom and Infostrada, ISIS Multimedia and Firma 02, Nuova Società di Telecomunicazioni, and i-21 Germany and Arcor.
Αυτή η λακωνική διατύπωση, από την οποία απουσιάζει η ακρίβεια, συσκοτίζει τους πραγματικούς λόγους της προδικαστικής παραπομπής και περιπλέκει την ορθή κατανόηση του ερωτήματος.
That conciseness, rather than precision, obscures the real reasons for the reference and hinders a proper understanding of the question.
Πράγματι, το εν λόγω προδικαστικό ερώτημα αφορά το άρθρο 22 της ανωτέρω οδηγίας, τα δε λοιπά άρθρα έχουν ως, κα -θόλου ασήμαντο, σκοπό την οριοθέτησή του.
In fact, the focus of the question is Article 22 of the directive, while the undeniably useful function of the other two articles is to delimit that provision.
Πράγματι, η διαφορά της κύριας δίκης απαιτεί να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αν, δυνάμει του άρθρου 22 της οδηγίας 97/13, μία απαίτηση για την καταβολή ποσού η οποία αντιβαίνει στο άρθρο της 11 μπορεί να εξακολουθήσει να ισχύει μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998, ήτοι πέραν της καταληκτικής ημερομηνίας για τη μεταφορά της οδηγίας 97/13 την οποία προβλέπει το άρθρο 25 (ήτοι πέραν της 31ης Δεκεμβρίου 1997) 21.
The object of the main proceedings is to determine whether, in accordance with Article 22 of Directive 97/13, a fee which is contrary to Article 11 of that directive may continue to be levied until 31 December 1998, in other words beyond the timelimit set by Article 25 for the transposition of the directive (31 December 1997). 21
Της απαντήσεως στο ερώτημα αυτό πρέπει να προηγηθεί ο έλεγχος της αντιφάσεως μεταξύ του τέλους που κατέβαλε
An analysis of the conflict between the fee paid by Telecom Italia (and the national measures which provide for that fee) and the scheme of Directive 97/13, and in particular
21 — Είναι εύλογος ο καθορισμός της ημερομηνίας αυτής υπό το πρίσμα της βουλήσεως του κοινοτικού νομοθέτη να απελευθερώσει την αγορά των τηλεπικοινωνιών από 1ης Ιανουαρίου 1998, βούληση η οποία αποτυπώνεται στο άρθρο 2 της οδηγίας 90/338/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 1990, σχετικά με τον ανταγωνισμό στις αγορές των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών (ΕΕ L 192, σ.
21 — That date is consistent with the aim of the Community legislature to complete the liberalisation of the telecommunications market by 1 January 1998, as set out in Article 2 of Commission Directive 90/388/EEC of 28 June 1990 on competition in the markets for telecommunications services (OJ 1990 L 192, p.
10), την οποία τροποποίησε η οδηγία 96/19/ΕΚ της Επιτροπής, της 13ης Μαρτίου 1996 (ΕΕ L 74, σ. 13).
10), in the version of Commission Directive 96/19/EC of 13 March 1996 (OJ 1996 L 74, p. 13).
Η πρώτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 97/13 απηχεί τη δέσμευση αυτή, πράγμα το οποίο τονίσαμε τόσο το Δικαστήριο (απόφαση Albacom και Infostrada, σκέψη 35) όσο και εγώ ο ίδιος (προτάσεις Nuova società di telecomunicazioni, σημεία 45 και 46) .
Recital 1 in the preamble to Directive 97/13 reflects that objective, to which the Court (judgment in Albacom and Infostrada, paragraph 35) and I myself (Opinion in Nuova Società di Telecomunicazioni, points 45 and 46) have also drawn attention.