natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Δημοκρατία της Φινλανδίας και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας υπέβαλαν αιτήσεις παρεμβάσεως στις 28 Νοεμβρίου και στις 14 Δεκεμβρίου 2006 αντιστοίχως.
The Republic of Finland and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland applied to intervene on 28 November and 14 December 2006 respectively.
Το προσφεύγον κατέθεσε παρατηρήσεις επί των αιτήσεων αυτών στις 10 Ιανουαρίου 2007.
The applicant submitted its observations on the applications to intervene on 10 January 2007.
Με διάταξη της 8ης Φεβρουαρίου 2007, C-406/06, Landtag Schleswig-Holstein κατά Επιτροπής (δεν δημοσιεύθηκε στη Συλλογή), το Δικαστήριο παρέπεμψε την υπόθεση C-406/06 στο Πρωτοδικείο όπου πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό T-68/07.
By order of 8 February 2007 in Case C-406/06 Landtag Schleswig-Holstein v Commission (not published in the ECR), the Court of Justice remitted that case to the Court of First Instance, where it was registered as Case T-68/07.
Με διάταξη της 14ης Ιουνίου 2007, T-68/07, Landtag Schleswig-Holstein κατά Επιτροπής (δεν δημοσιεύθηκε στη Συλλογή), το Πρωτοδικείο, ενώπιον του οποίου εκκρεμούσε ήδη προσφυγή στο πλαίσιο της κρινόμενης υποθέσεως, απέρριψε την προσφυγή στην υπόθεση T-68/07 ως προδήλως απαράδεκτη λόγω εκκρεμοδικίας, διευκρινίζοντας ότι δεν εξέτασε τα λοιπά ζητήματα απαραδέκτου (προπαρατεθείσα διάταξη της 14ης Ιουνίου 2007, Landtag Schleswig-Holstein κατά Επιτροπής, σκέψη 17).
By order of 14 June 2007 in Case T-68/07 Landtag Schleswig-Holstein v Commission (not published in the ECR), the Court, before which the present case was already pending, dismissed the application in Case T-68/07 as manifestly inadmissible on the ground of lis alibi pendens, stating that the other questions of admissibility which it raised had not been considered (Case T-68/07 Landtag Schleswig-Holstein v Commission, paragraph 17).
Με χωριστό δικόγραφο που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 5 Φεβρουαρίου 2005, η Επιτροπή προέβαλε, κατά της υπό κρίση προσφυγής, ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
By a separate document lodged at the Registry of the Court of First Instance on 5 February 2007, the Commission raised an objection of inadmissibility in regard to the present case under Article 114(1) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance.
Η προσφεύγουσα κατέθεσε τις παρατηρήσεις της επί της ως άνω ενστάσεως απαραδέκτου στις 20 Μαρτίου 2007.
The applicant filed its observations on that objection of inadmissibility on 20 March 2007.
Η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο:
The Commission claims that the Court should:
— να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη,
— dismiss the action as inadmissible;
— να καταδικάσει το προσφεύγον στα δικαστικά έξοδα.
— order the applicant to pay the costs.
Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:
The applicant contends that the Court should:
— να κρίνει παραδεκτή την προσφυγή,
— declare the action admissible;
— να ακυρώσει τις αποφάσεις της Επιτροπής της 10ης Μαρτίου και της 23ης Ιουνίου 2006,
— annul the Commission’s decisions of 10 March and 23 June 2006;
Κατά το άρθρο 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν ένας διάδικος το ζητήσει, το Πρωτοδικείο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία.
Under Article 114(1) of the Rules of Procedure, the Court may, on the application of a party, rule on admissibility without considering the substance of the case.
Κατά την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, η διαδικασία συνεχίζεται προφορικά, εκτός αν το Πρωτοδικείο αποφασίσει διαφορετικά.
Under Article 114(3), unless the Court otherwise decides, the remainder of the proceedings is to be oral.
Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο κρίνει ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα έγγραφα της δικογραφίας και ότι δεν απαιτείται να χωρήσει προφορική διαδικασία.
In the present case, the Court considers that it has sufficient information from the documents in the case and that it is not necessary to hear oral argument from the parties.
Η Επιτροπή προβάλλει δύο ενστάσεις απαραδέκτου, αντλούμενες, αφενός, από έλλειψη ικανότητας του προσφεύγοντος να είναι διάδικος και, αφετέρου, από έλλειψη νόμιμης εκπροσωπήσεως του προσφεύγοντος από τους δύο εκπροσώπους που υπογράφουν το δικόγραφο.
The Commission raises two pleas of inadmissibility alleging, first, the applicant’s lack of capacity to be a party to legal proceedings and, second, that the applicant is not validly represented by the two agents who signed the application.
Πρέπει να εξεταστεί, καταρχάς, αν το προσφεύγον έχει την ικανότητα να είναι διάδικος.
It must first be considered whether the applicant has capacity to be a party to legal proceedings.
Η Επιτροπή προβάλλει ότι, κατά το γερμανικό δημόσιο δίκαιο, το οποίο είναι το μόνον εφαρμοστέο εν προκειμένω, το Landtag Schleswig-Holstein αναμφίβολα δεν έχει νομική προσωπικότητα.
The Commission contends that, in German public law, which is the only law relevant, Landtag Schleswig-Holstein indisputably does not have a legal personality of its own.
Μόνον η Περιφέρεια, εν προκειμένω δε το ομόσπονδο κράτος Land Schleswig-Holstein, διαθέτει, κατά το γερμανικό δημόσιο δίκαιο, ιδία νομική προσωπικότητα ως οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης, ενώ το προσφεύγον αποτελεί απλώς ένα εκ των οργάνων του.
Only the region, the Land of Schleswig-Holstein, as a regional authority, has legal personality under German public law, whereas the applicant is merely one of its institutions.
Κατά την Επιτροπή, τα Περιφερειακά Κοινοβούλια δεν είναι δυνατόν να βρίσκονται, από πλευράς εφαρμογής του άρθρου 230 ΕΚ, σε ευνοϊκότερη θέση από τα Εθνικά Κοινοβούλια των κρατών μελών.
In the Commission’s view, the position of regional parliaments in regard to Article 230 EC cannot be more favourable that that of the national parliaments of the Member States.
Εν γένει, πάντως, γίνεται δεκτό ότι τα Εθνικά Κοινοβούλια δεν διαθέτουν αυτοτελές δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη σε σχέση με το δικαίωμα των κρατών μελών, διότι, ως όργανα των κρατών μελών, αποτελούν μέρος του νομικού προσώπου του κάθε κράτους.
It is generally accepted that national parliaments do not have a right to be parties to legal proceedings independent of that of the Member States, since as institutions of the Member States they are part of the legal person which each State constitutes.
Κατά την Επιτροπή, η «μερική ικανότητα δικαίου» που επικαλείται το προσφεύγον δεν του προσδίδει νομική προσωπικότητα.
The ‘partial legal capacity’ claimed by the applicant cannot, in the Commission’s view, give it the status of a legal person.
Βεβαίως, το προσφεύγον έχει, βάσει των επικληθεισών διατάξεων του εθνικού δικαίου, δικαίωμα να είναι διάδικος σε διαφορές συνταγματικής φύσεως εντός του Land Schleswig-Holstein.
The provisions of national law cited by the applicant certainly give it the capacity to be a party to legal proceedings and to bring actions in internal constitutional disputes in the Land of Schleswig-Holstein.
Στις περιπτώσεις αυτές, όμως, πρόκειται για εσωτερικές διαφορές μεταξύ διαφόρων οργάνων του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης και όχι για ένδικη υπεράσπιση των συμφερόντων του εν λόγω οργανισμού έναντι τρίτων.
However, such disputes are merely internal disputes between the institutions of a regional authority and not the defence in legal proceedings of that authority in regard to third parties.
Στη δεύτερη περίπτωση, ένδικο βοήθημα δύναται, κατά το γερμανικό δίκαιο, να ασκήσει μόνον το ίδιο το Land και όχι κάποιο μεμονωμένο όργανό του.
In the latter case, German law permits only the Land itself, and not one of its institutions, to bring legal proceedings.
Ομοίως, η οργανωτική αυτοτέλεια που διαθέτει το Περιφερειακό Κοινοβούλιο βάσει του Συντάγματος του ομόσπονδου κράτους ισχύει μόνον εντός και έναντι των λοιπών οργάνων του Land, αλλά όχι εκτός αυτού.
Similarly, the organisational autonomy granted to the regional parliament under the constitution of the Land is valid only within the Land and in regard to its other institutions, but not outside it.
Η Επιτροπή καταλήγει ότι το προσφεύγον δεν έχει ικανότητα να είναι διάδικος και ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτη.
The Commission concludes that the applicant does not have the capacity to be a party to legal proceedings and that the action should be dismissed as manifestly inadmissible.
Εξάλλου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό, κατ’ ερμηνεία, ότι η προσφυγή έχει ασκηθεί από το Land, εκπροσωπούμενο από το Landtag Schleswig-Holstein, διότι το Landtag, χαρακτηρίζοντας εαυτόν ως προσφεύγον, όπως προκύπτει και από το δικόγραφο της προσφυγής του, εκφράζει σαφώς τη βούληση ότι ενεργεί εξ ιδίου ονόματος.
Moreover, the action cannot be reinterpreted as having been brought by the Land itself, represented by Landtag Schleswig-Holstein, because the latter has clearly expressed its wish, both in the way in which it has designated itself as applicant and in the entire text of its application, to act in its own name.
Απαντώντας στα επιχειρήματα της Επιτροπής, το προσφεύγον επισημαίνει ότι το Δικαστήριο, με την προπαρατεθείσα διάταξη της 8ης Φεβρουαρίου 2007, Landtag Schleswig-Holstein κατά Επιτροπής (σκέψη 9), αναγνώρισε ρητώς τη νομική προσωπικότητά του, αποφαινόμενο ως εξής:
In reply to the Commission’s arguments, the applicant points out that, in its order in Case C-406/06 Landtag Schleswig-Holstein v Commission (paragraph 9), the Court of Justice expressly recognised its legal personality in the following terms:
«Αντιθέτως, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την ενεργητική νομιμοποίηση περιφερειών ή άλλων οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης […], το Landtag Schleswig-Holstein πρέπει να θεωρηθεί νομικό πρόσωπο δυνάμενο να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου κατά αποφάσεων απευθυνόμενων σε αυτό ή αποφάσεων οι οποίες, αν και έχουν ληφθεί υπό μορφή κανονισμού ή άλλης αποφάσεως απευθυνόμενης σε άλλο πρόσωπο, το αφορούν άμεσα και ατομικά κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ.»
‘On the other hand, in accordance with the Court’s caselaw concerning the right of action of regions and other local authorities … Landtag Schleswig-Holstein must be regarded as a legal person entitled to bring an action before the Court of First Instance against decisions addressed to it or which, although in the form of a regulation or a decision addressed to another person, are of direct and individual concern to it, pursuant to the fourth paragraph of Article 230 EC.’
Καταλήγει ότι η πρώτη ένσταση απαραδέκτου την οποία προβάλλει η Επιτροπή είναι απορριπτέα.
It concludes that the first plea of inadmissibility raised by the Commission must be rejected.
Με την προσφυγή του, το προσφεύγον προβάλλει, επίσης, ότι πληροί τα κριτήρια της αυτοτελούς κοινοτικής εννοίας της νομικής προσωπικότητας, όπως αυτή έχει αναπτυχθεί από τα κοινοτικά δικαστήρια.
In its application, the applicant also claims that it fulfils the criteria for the independent Community concept of a legal person developed by the Community judicature.
Κατά τη νομολογία, για την ενεργητική νομιμοποίηση του προσφεύγοντος αρκεί αυτός να διαθέτει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νομικής προσωπικότητας.
Pursuant to that case-law, the applicant will have capacity to bring legal proceedings if it has the characteristic attributes of legal personality.
Κατά το προσφεύγον, από τη διάταξη του Δικαστηρίου της 14ης Νοεμβρίου 1963, 15/63, Lassalle κατά Κοινοβουλίου (Συλλογή τόμος 1954-1964, σ.
The applicant deduces from the order of the Court of Justice in Case 15/63 Lassalle v Parliament [1964] ECR 50, at p.
1045), προκύπτει ότι τα χαρακτηριστικά αυτά συνίστανται ιδίως στην, περιορισμένη έστω, αυτοτέλεια και ευθύνη, χαρακτηριστικά βάσει των οποίων τα κοινοτικά δικαστήρια έχουν δεχθεί την κατά το άρθρο 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ ενεργητική νομιμοποίηση των δημοσίου δικαίου οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, όπως είναι τα Länder και οι δήμοι της Γερμανίας.
51, that those attributes include independence and responsibility, even if limited, which has already led the Community judicature to recognise that local and regional authorities under public law, such as the German Länder and municipalities, have the capacity to bring legal proceedings under the fourth paragraph of Article 230 EC.
Το προσφεύγον προβάλλει, επιπλέον, ότι ως ανώτατο, εκλεγμένο από τον λαό, όργανο του Land Schleswig-Holstein, είναι ισότιμο με τα λοιπά ανώτατα κρατικά όργανα του εν λόγω Land και, ειδικότερα, με την κυβέρνησή του.
The applicant adds that as the highest institution elected by the people in the Land of Schleswig-Holstein, it is of the same rank as the other highest institutions of the Land, in particular its government.
Το Landtag Schleswig-Holstein διαθέτει μερική ικανότητα δικαίου, διότι, κατά το Σύνταγμα του Land, διαθέτει οργανωτική αυτοτέλεια στο πλαίσιο της οποίας δύναται να θεσπίζει, να οργανώνει και να καθορίζει τις εσωτερικές διαδικασίες του.
Landtag Schleswig-Holstein has partial legal capacity because the constitution of the Land grants it organisational independence, permitting it to constitute itself, organise itself and determine its procedure.
Το προσφεύγον διαθέτει, όσον αφορά τις συνταγματικής φύσεως διαφορές, ικανότητα να είναι διάδικος ενώπιον του Bundesverfassungsgericht (ομοσπονδιακό συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας) και του Landesverfassungsgericht (συνταγματικό δικαστήριο του ομόσπονδου κράτους).
In constitutional matters, the applicant has the capacity to bring legal proceedings or be a party before the Bundesverfassungsgericht (Federal Constitutional Court) and the Landesverfassungsgericht (Constitutional Court of the Land).
Τέλος, το προσφεύγον προβάλλει ότι, όπως το Land Schleswig-Holstein, έχει ικανότητα να είναι διάδικος στην κρινόμενη υπόθεση, διότι, κατά το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 14, παράγραφος 3, του Συντάγματος του Land Schleswig-Holstein, ο Πρόεδρος του Περιφερειακού Κοινοβουλίου εκπροσωπεί απευθείας το Land Schleswig-Holstein για όλες τις δικαιοπραξίες και τις ένδικες διαφορές.
Finally, the applicant claims that, in the same way as the Land of Schleswig-Holstein, it has the capacity to be a party to the present proceedings, because, pursuant to the second sentence of Article 14(3) of the constitution of the Land of Schleswig-Holstein, the president of the Landtag directly represents the Land of Schleswig-Holstein in all the legal acts and legal disputes of the Landtag.
LANDTAG SCHLESWIG-HOLSTEIN κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ εδάφιο του άρθρου 14, παράγραφος 3, του Συντάγματος αποτελεί lex specialis σε σχέση με το άρθρο 30 του Συντάγματος, δυνάμει του οποίου το Land εκπροσωπείται από τον επικεφαλής της Κυβερνήσεώς του.
LANDTAG SCHLESWIG-HOLSTEIN v COMMISSION second sentence of Article 14(3) of the constitution constitutes a lex specialis in relation to Article 30 of the constitution, under which the Land is represented by its first minister.
Συνεπώς, το αν ο προσφεύγων διαθέτει νομική προσωπικότητα πρέπει να εξεταστεί με βάση το γερμανικό δίκαιο.
Consequently, whether the applicant has legal personality must be considered in the light of German national law.
Συγκεκριμένα, το κοινοτικό δίκαιο δεν πρέπει να θίγει τη συνταγματική αυτοτέλεια των κρατών μελών, αναγνωρίζοντας νομική προσωπικότητα σε οργανισμούς δημοσίου δικαίου, με συνέπεια αυτοί να αποκτούν, σε κοινοτικό επίπεδο, δικαιώματα που δεν διαθέτουν σε εθνικό επίπεδο.
Community law cannot trespass on the constitutional independence of the Member States by deciding that their national public-law bodies have legal personality, which could confer on them rights at Community level which they do not enjoy at national level.
Επομένως, το προσφεύγον δεν μπορεί να αντλήσει επιχειρήματα από την προπαρατεθείσα διάταξη Lassalle κατά Κοινοβουλίου, διότι η οντότητα για την οποία έγινε λόγος στην απόφαση εκείνη, δηλαδή η επιτροπή προσωπικού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπάγεται αποκλειστικά στο κοινοτικό δίκαιο.
It follows that the applicant cannot find support in the order in Lassalle v Parliament, because in that case the body in question, the Staff Committee of the European Parliament, was exclusively governed by Community law.
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι το Δικαστήριο αναγνώρισε ρητώς ότι διαθέτει νομική προσωπικότητα με την προπαρατεθείσα διάταξη της 8ης Φεβρουαρίου 2007, Landtag Schleswig-Holstein κατά Επιτροπής.
In that context, the applicant’s argument that the Court of Justice expressly recognised its legal personality in the order in Case C-406/06 Landtag Schleswig-Holstein v Commission must be rejected.
Συγκεκριμένα, η έννοια «νομικό πρόσωπο» του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, χρησιμοποιείται, στη σκέψη 9 της διατάξεως αυτής, αποκλειστικά κατ’ αντιδιαστολή προς τις έννοιες «κράτος μέλος» και «όργανο της Κοινότητας» του
In paragraph 9 of that order, the concept of ‘legal person’ in the fourth paragraph of Article 230 EC was referred to only by way of contrast with the concepts of ‘Member State’ and ‘Community institution’ in the second paragraph of that article, which are referred to in paragraph 8 of the order,
Επομένως, πρόθεση του Δικαστηρίου δεν ήταν να αναγνωρίσει, με το παρατιθέμενο απόσπασμα, τη δικαιοπρακτική ικανότητα του προσφεύγοντος, αλλά μόνο να διαπιστώσει ότι τούτο, μη όντας κράτος μέλος ή όργανο της Κοινότητας, δεν μπορεί, σε κάθε περίπτωση, να ασκήσει ευθεία προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου και, ως εκ τούτου, οφείλει να ασκήσει την προσφυγή του ενώπιον του Πρωτοδικείου.
It follows that the Court of Justice did not intend, in the passage cited, to recognise that the applicant had the capacity to bring legal proceedings, but merely intended to note that since the applicant was neither a Member State nor a Community institution it could not, in any event, bring a direct action before the Court of Justice and was therefore required to bring it before the Court of First Instance.
Το Πρωτοδικείο είναι, όμως, αποκλειστικά αρμόδιο να κρίνει το παραδεκτό μιας τέτοιας προσφυγής.
However, the Court of First Instance has sole jurisdiction to consider the admissibility of such an action.
Εξάλλου, όπως επισήμανε ορθώς η Επιτροπή, δεν μπορεί να γίνει δεκτή τυχόν ερμηνεία ότι η κρινόμενη προσφυγή έχει ασκηθεί εξ ονόματος του Land Schleswig-Holstein, οπότε το προσφεύγον δεν μπορεί να επικαλεστεί τις διατάξεις, τα ήθη και τη νομολογία που ισχύουν για το Land Schleswig-Holstein ή για τα Länder εν γένει, προς στήριξη των απόψεών του.
Moreover, as the Commission has rightly pointed out, it does not seem possible to interpret the present action as having been brought on behalf of the Land of Schleswig-Holstein, with the result that the provisions, customs or caselaw applying to the Land of Schleswig-Holstein or to the Länder in general cannot be relied on in support of the applicant’s position.
Τούτο ισχύει, ιδίως, για το επιχείρημα που αντλείται από το άρθρο 14, παράγραφος 3, του Συντάγματος του Land Schleswig-Holstein, κατά το μέτρο που η διάταξη αυτή αφορά το Land ως διάδικο.
That is the case, in particular, in regard to the argument based on Article 14(3) of the constitution of the Land of Schleswig-Holstein, in so far as that provision refers to the Land as a party to legal proceedings.
Σχετικά με το επιχείρημα ότι το προσφεύγον, ως ανώτατο όργανο εκλεγμένο από τον λαό, είναι ισότιμο με τα λοιπά ανώτατα κρατικά όργανα και, ειδικότερα, με την κυβέρνηση του Land, ελλείψει παντός στοιχείου που να αποδεικνύει ότι τα όργανα αυτά νομιμοποιούνται ενεργητικώς ενώπιον των κοινοτικών δικαστηρίων, το επιχείρημα αυτό ουδόλως ασκεί επιρροή όσον αφορά την ενεργητική νομιμοποίηση του προσφεύγοντος.
With regard to the argument that the applicant, as the highest institution elected by the people, holds the same rank as the other highest institutions of the State, in particular, the government of the Land, since there is nothing to show that those institutions would have the capacity to bring an action before the Community courts, the argument is irrelevant in regard to the applicant’s capacity to bring such an action.
Ομοίως, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το προσφεύγον διαθέτει μερική ικανότητα δικαίου βάσει ορισμένων διατάξεων του Συντάγματος του Land Schleswig-Holstein, οι οποίες του παρέχουν οργανωτική αυτοτέλεια ώστε να συγκροτείται, να οργανώνεται και να καθορίζει το ίδιο τις εσωτερικές διαδικασίες του, επιβάλλεται η επισήμανση ότι το άρθρο 93, παράγραφος 2a, του Γερμανικού Συντάγματος και το άρθρο
Even supposing that the applicant has partial legal capacity under certain provisions of the constitution of the Land of Schleswig-Holstein which grant it organisational independence, allowing it to constitute itself, organise itself and determine its internal procedure, it must be pointed out that Article 93(2a) of the German Basic Law and Article 44(1) and (2) of the constitution of the Land of Schleswig-Holstein,
44, παράγραφοι 1 και 2, του Συντάγματος του Land Schleswig-Holstein, τα οποία, κατά το προσφεύγον, θεμελιώνουν την ικανότητά του να είναι διάδικος ενώπιον του Bundesverfassungsgericht και του Landesverfassungsgericht, αφορούν μόνο διαφορές συνταγματικής φύσεως σε εθνικό επίπεδο, στο πλαίσιο των οποίων τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, ως Κοινοβουλίου, δεν ταυτίζονται οπωσδήποτε με τα δικαιώματα του Land Schleswig-Holstein, πράγμα που δεν συμβαίνει ακριβώς εν προκειμένω.
LANDTAG SCHLESWIG-HOLSTEIN v COMMISSION relied on by the applicant as conferring on it the capacity to bring legal proceedings or to be a party before the Bundesverfassungsgericht and the Landesverfassungsgericht, concern only constitutional disputes at national level in which the rights and interests of the applicant as a parliament are not necessarily the same as those of the Land of Schleswig-Holstein, which is precisely not the situation in the present case.
Τέλος, σχετικά με το επιχείρημα που αντλείται από το άρθρο 14, παράγραφος 3, του Συντάγματος του Land Schleswig-Holstein, από το γράμμα της διατάξεως αυτής προκύπτει σαφώς ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτή η άποψη του προσφεύγοντος ότι διαθέτει ικανότητα να είναι διάδικος.
Finally, with regard to the argument based on Article 14(3) of the constitution of the Land of Schleswig-Holstein, it is clear from the terms of that provision that the applicant’s argument that it has the capacity to be a party to legal proceedings in its own name cannot be accepted.
Συγκεκριμένα, η διάταξη αυτή, κατά το μέρος που ασκεί επιρροή εν προκειμένω, έχει ως εξής:
The provision in question, in so far as relevant to the present case, reads as follows:
«Ο/Η Πρόεδρος [του Περιφερειακού Κοινοβουλίου] διευθύνει τις δραστηριότητες του Περιφερειακού Κοινοβουλίου.
‘The President [of the Landtag] shall direct the activities of the Landtag.
Στο πλαίσιο αυτό, […] εκπροσωπεί το Land για όλες τις δικαιοπραξίες και τις ένδικες διαφορές του Περιφερειακού Κοινοβουλίου […]»
That includes … the representation of the Land in all the legal acts and legal disputes of the Landtag …’
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, σε ένδικες διαφορές που αφορούν το Landtag Schleswig-Holstein, διάδικος δεν είναι το ίδιο, αλλά το Land, το οποίο εκπροσωπείται, κατ’ εξαίρεση στη συγκεκριμένη περίπτωση, από τον Πρόεδρο του Landtag Schleswig-Holstein, καθώς αρμόδιος για την εκπροσώπηση του Land είναι συνήθως ο επικεφαλής της Κυβερνήσεως του Land, όπως προκύπτει από το άρθρο 30, παράγραφος 1, του Συντάγματος του Land Schleswig-Holstein.
It is apparent from that provision that, in disputes concerning Landtag Schleswig-Holstein, it is not the Landtag which is the party but the Land, represented, exceptionally, by the president of Landtag Schleswig-Holstein, inasmuch as the Land is normally represented by its first minister, as is clear from Article 30(1) of the constitution of the Land of Schleswig-Holstein.
Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται από την επί του θέματος γερμανική θεωρία.
That conclusion is confirmed by German legal literature on the subject.
Συγκεκριμένα, στα σχόλια επί του Συντάγματος του Land Schleswig-Holstein, τα οποία επικαλείται το προσφεύγον, αναφέρεται ρητώς, αφενός, ότι το Landtag Schleswig-Holstein, ως όργανο του Land, δεν έχει ικανότητα δικαίου και, αφετέρου,
The commentary on the constitution of the Land of Schleswig-Holstein cited by the applicant expressly states, first, that Landtag Schleswig-Holstein, as an institution of the Land, does not have legal capacity and, second, that Article 14(3) of the constitution