natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ομοίως, το άρθρο 5, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας για την αδειοδότηση παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να χορηγούν δικαιώματα χρήσης ραδιοσυχνοτήτων σε ατομική βάση ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της αποδοτικής χρήσης των ραδιοσυχνοτήτων, όπως ορίζει η οδηγία-πλαίσιο.
Likewise, the first subparagraph of Article 5(2) of the Authorisation Directive allows the Member States to grant rights to the use of radio frequencies on an individual basis with a view to complying with the objective of the efficient use of radio frequencies, as referred to by the Framework Directive.
Πάντως, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 34 έως 37 των προτάσεών του, για να είναι δικαιολογημένο ένα τέτοιου είδους καθεστώς, το οποίο καταρχήν θίγει το άρθρο 49 ΕΚ και το ΝΚΚΠ, πρέπει όχι μόνον να υπακούει στους
However, as the Advocate General stated in points 34 and 37 of his Opinion, in order for such arrangements, which generally adversely affect Article 49 EC and the NCRF, to be justified they must not only comply with general-interest objectives but also
Έτσι, το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίας-πλαισίου προβλέπει ότι τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι η κατανομή και η παραχώρηση των ραδιοσυχνοτήτων από τις εθνικές κανονιστικές αρχές βασίζονται σε αντικειμενικά, διαφανή, αμερόληπτα και αναλογικά κριτήρια.
Accordingly, Article 9(1) of the Framework Directive provides that the Member States are to ensure that the allocation and assignment of radio frequencies by the national regulatory authorities are based on objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria.
Επιπλέον, όταν είναι αναγκαία η χορήγηση ατομικών δικαιωμάτων χρήσης ραδιοσυχνοτήτων, τα δικαιώματα αυτά πρέπει να παρέχονται, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας για την αδειοδότηση, «μέσω ανοικτών, διαφανών και αμερόληπτων διαδικασιών».
Furthermore, where it is necessary to grant individual rights to the use of radio frequencies, those rights must be granted, under the second subparagraph of Article 5(2) of the Authorisation Directive, ‘through open, transparent and nondiscriminatory procedures’.
Ομοίως, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, της οδηγίας για την αδειοδότηση, «εάν απαιτείται περιορισμός της παροχής δικαιωμάτων χρήσης ραδιοσυχνοτήτων, τα κράτη μέλη παρέχουν τα εν λόγω δικαιώματα βάσει αντικειμενικών, διαφανών, αμερόληπτων και αναλογικών κριτηρίων επιλογής».
Likewise, pursuant to Article 7(3) of the Authorisation Directive, ‘[w]here the granting of rights of use for radio frequencies needs to be limited, Member States shall grant such rights on the basis of selection criteria which must be objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate’.
Η απαίτηση αυτή επιβεβαιώνεται από το άρθρο 4, σημείο 2, της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας, σύμφωνα με το οποίο «η παραχώρηση ραδιοσυχνοτήτων για τις υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών βασίζεται σε αντικειμενικά, διαφανή, αμερόληπτα και αναλογικά κριτήρια».
That requirement is backed up by point 2 of Article 4 of the Competition Directive, under which ‘the assignment of radio frequencies for electronic communication services shall be based on objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria’.
Στην υπόθεση της κύρια δίκης, από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι, κατ’ εφαρμογή του νόμου 249/1997, η παραχώρηση ραδιοσυχνοτήτων σε περιορισμένο αριθμό επιχειρήσεων δεν υλοποιήθηκε σύμφωνα με τα εν λόγω κριτήρια.
In the main proceedings, according to the information supplied by the national court, under Law No 249/1997 the allocation of radio frequencies to a limited number of operators was not carried out in accordance with such criteria.
Πράγματι, αφενός, οι εν λόγω ραδιοσυχνότητες παραχωρήθηκαν de facto σε υφιστάμενα δίκτυα κατ’ εφαρμογή του μεταβατικού καθεστώτος του άρθρου 3, παράγραφος 7, του νόμου 249/1997, μολονότι σε ορισμένα από τα εν λόγω δίκτυα δεν είχαν χορηγηθεί άδειες βάσει του νόμου αυτού.
First, those radio frequencies were allocated de facto to the incumbent networks under the transitional arrangements adjusted in Article 3(7) of Law No 249/1997, even though some of those networks had not been granted rights under that Law.
Αφετέρου, σε επιχειρήσεις όπως η Centro Europa 7 δεν παραχωρήθηκαν ραδιοσυχνότητες, μολονότι τους είχαν χορηγηθεί άδειες βάσει του εν λόγω νόμου.
Secondly, operators such as Centro Europa 7 were not allocated radio frequencies even though they had been granted rights under that Law.
Κατά συνέπεια, ανεξαρτήτως των στόχων που επιδιώκονται με τον νόμο 249/1997 όσον αφορά το καθεστώς χορήγησης ραδιοσυχνοτήτων σε περιορισμένο αριθμό επιχειρήσεων, πρέπει να θεωρηθεί ότι το άρθρο 49 ΕΚ δεν επιτρέπει το καθεστώς αυτό.
Consequently, irrespective of the objectives pursued by Law No 249/1997 with regard to the system for the grant of radio frequencies to a limited number of operators, the view must be taken that Article 49 EC precluded such a system.
Η ίδια εκτίμηση ισχύει όσον αφορά το καθεστώς χορήγησης ραδιοσυχνοτήτων σε περιορισμένο αριθμό επιχειρήσεων κατ’ εφαρμογή του νόμου 112/2004, υπό την έννοια ότι το καθεστώς αυτό δεν εφαρμόστηκε βάσει αντικειμενικών, διαφανών, αμερόληπτων και αναλογικών κριτηρίων, κατά παράβαση του άρθρου 49 ΕΚ και κατά παράβαση, από την ημερομηνία έναρξης ισχύος τους, του άρθρου 9, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, των άρθρων 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, και 7, παράγραφος 3, της οδηγίας για την αδειοδότηση, και του άρθρου 4, σημείο 2, της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας.
The same conclusion must be drawn as regards the system for the grant of radio frequencies to a limited number of operators under Law No 112/2004, in the sense that that scheme was not implemented on the basis of objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria, in breach of Article 49 EC and, from the date on which they became applicable, Article 9(1) of the Framework Directive, the second subparagraph of Article 5(2) and Article 7(3) of the Authorisation Directive and point 2 of Article 4 of the Competition Directive.
Πράγματι, κατ’ εφαρμογή του νόμου 112/2004, οι ραδιοσυχνότητες χορηγήθηκαν σε υφιστάμενα δίκτυα τα οποία είχαν την άδεια να εκπέμπουν, κατ’ εφαρμογή του μεταβατικού καθεστώτος του άρθρου 1 του νομοθετικού διατάγματος 352/2003, με το οποίο παρατάθηκε το μεταβατικό καθεστώς που είχε θεσπίσει ο νόμος 249/1997.
Under Law No 112/2004, radio frequencies were granted to the incumbent operators and the latter were authorised to broadcast under the transitional arrangements adjusted in Article 1 of Decree-Law No 352/2003, which merely extended the transitional arrangements set up by Law No 249/1997.
Σε κάθε περίπτωση, οι ως άνω διαπιστωθέντες περιορισμοί δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από την ανάγκη διασφάλισης της ταχείας μετάβασης στις ψηφιακές τηλεοπτικές μεταδόσεις.
In any event, the restrictions established above cannot be justified by the need to ensure a swift transformation to digital television broadcasting.
Πράγματι, ανεξάρτητα από το ζήτημα εάν ο στόχος αυτός συνιστά στόχο γενικού συμφέροντος που μπορεί να δικαιολογήσει τέτοιου είδους περιορισμούς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως ορθά επισήμανε η Επιτροπή με τις παρατηρήσεις που υπέβαλε στο Δικαστήριο, η ιταλική νομοθεσία και ειδικότερα ο νόμος 112/2004 δεν περιορίζεται μόνο στο να χορηγεί σε υφιστάμενες επιχειρήσεις ένα δικαίωμα προτεραιότητας στην απόκτηση ραδιοσυχνοτήτων, αλλά επιπλέον τους παρέχει το δικαίωμα αυτό κατ’ αποκλειστικότητα, χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό, με τη μορφή προνομίου που χορηγείται στις εν λόγω επιχειρήσεις και χωρίς να προβλέπεται η υποχρέωση επιστροφής των ραδιοσυχνοτήτων που υπερβαίνουν το όριο μετά τη μετάβαση στις ψηφιακές τηλεοπτικές μεταδόσεις.
Irrespective of whether such an objective may constitute a general-interest objective capable of justifying such restrictions, it is clear, as the Commission rightly pointed out in the observations which it submitted to the Court, that the Italian legislation, in particular Law No 112/2004, does not merely allocate to the incumbent operators a priority right to obtain radio frequencies, but reserves them that right exclusively, without restricting in time the privileged position assigned to those operators and without providing for any obligation to relinquish the radio frequencies in breach of the threshold after the transfer to digital television broadcasting.
Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των ως άνω εκτιμήσεων, πρέπει να δοθεί ως συνολική απάντηση στο δεύτερο, τέταρτο και πέμπτο ερώτημα ότι το άρθρο 49 ΕΚ και, από την ημερομηνία έναρξης ισχύος τους, το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, τα άρθρα 5, παράγραφοι 1 και 2, δεύτερο εδάφιο, και 7, παράγραφος 3, της οδηγίας για την αδειοδότηση, καθώς και το άρθρο 4, της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπουν, όσον αφορά τις τηλεοπτικές μεταδόσεις, εθνική νομοθεσία η εφαρμογή της οποίας συνεπάγεται την αδυναμία εκπομπής εκ μέρους επιχειρήσεων που κατέχουν άδειες, λόγω μη παραχώρησης ραδιοσυχνοτήτων βάσει αντικειμενικών, διαφανών, αμερόληπτων και αναλογικών κριτηρίων.
Having regard to all of the foregoing considerations, the answer to the second, fourth and fifth questions, taken together, must be that Article 49 EC and, from the date on which they became applicable, Article 9(1) of the Framework Directive, Article 5(1), the second subparagraph of Article 5(2) and Article 7(3) of the Authorisation Directive and Article 4 of the Competition Directive must be interpreted as precluding, in television broadcasting matters, national legislation the application of which makes it impossible for an operator holding rights to broadcast in the absence of broadcasting radio frequencies granted on the basis of objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria.
Με το πρώτο του ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν το Δικαστήριο εάν οι διατάξεις του άρθρου 10 της ΕΣΔΑ, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 6 ΕΕ, απαγορεύουν, όσον αφορά τις τηλεοπτικές μεταδόσεις, εθνική νομοθεσία η εφαρμογή της οποίας συνεπάγεται την λόγω μη παραχώρησης ραδιοσυχνοτήτων αδυναμία εκπομπής εκ μέρους επιχειρήσεων που κατέχουν άδειες, όπως η Centro Europa 7.
By its first question, the national court asks the Court, essentially, to state whether the provisions of Article 10 of the ECHR, in so far as Article 6 EU refers thereto, preclude, in television broadcasting matters, national legislation the application of which makes it impossible for an operator holding rights, such as Centro Europa 7, to broadcast without the grant of broadcasting radio frequencies.
Με το τρίτο του ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο σχετικά με την υποχρέωση του κράτους μέλους που έχει χορηγήσει άδειες για τηλεοπτικές μεταδόσεις, η οποία απορρέει από το ενδεχόμενο άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 17 της οδηγίας για την αδειοδότηση, από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του, να καταστήσει τις εν λόγω άδειες συμβατές με το κοινοτικό δίκαιο και, συνεπώς, να παραχωρήσει στη Centro Europa 7 τις αναγκαίες ραδιοσυχνότητες εκπομπής για την άσκηση της εν λόγω δραστηριότητας.
By its third question, the national court questions the Court in regard to the obligation, arising from the possible direct effect of Article 17 of the Authorisation Directive from the date on which it became applicable, on the Member State which has granted rights for television broadcasting activity, to bring those rights into line with Community law and, therefore, to allocate to Centro Europa 7 the broadcasting radio frequencies necessary for it to carry on that activity.
Με τα ερωτήματα αυτά, το αιτούν δικαστήριο επιδιώκει να εξακριβώσει την ύπαρξη παραβιάσεων του κοινοτικού δικαίου προκειμένου να αποφανθεί επί του υποβληθέντος αιτήματος αποζημίωσης.
By those questions, the national court is thus seeking to determine whether there are infringements of Community law for the purpose of ruling on an application for compensation for the losses flowing from such infringements.
Από την απάντηση στο δεύτερο, τέταρτο και πέμπτο ερώτημα προκύπτει ότι το άρθρο 49 ΕΚ και, από την ημερομηνία έναρξης ισχύος τους, το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, τα άρθρα 5, παράγραφοι 1 και 2, δεύτερο εδάφιο, και 7, παράγραφος 3, της οδηγίας για την αδειοδότηση, καθώς και το άρθρο 4 της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι
It follows from the answer to the second, fourth and fifth questions that Article 49 EC and, from the date on which they became applicable, Article 9(1) of the Framework Directive, Article 5(1), the second subparagraph of Article 5(2) and Article 7(3) of the Authorisation Directive and Article 4 of the Competition Directive must be interpreted as precluding, in television broadcasting matters, national legislation the
Επομένως, η απάντηση αυτή παρέχει από μόνη της στο αιτούν δικαστήριο τη δυνατότητα να αποφανθεί επί του υποβληθέντος αιτήματος αποζημίωσης της Centro Europa 7.
That answer, by itself, thus enables the national court to rule on the application made by Centro Europa 7 for compensation for the losses suffered.
Ως εκ τούτου, κατόπιν της απάντησης στο δεύτερο, τέταρτο και πέμπτο ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο πρώτο και στο τρίτο ερώτημα.
Consequently, regard being had to the Court’s answer to the second, fourth and fifth questions, it is not necessary to rule on the first and third questions.
Με το έκτο, έβδομο και όγδοο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν το Δικαστήριο σχετικά με τις προϋποθέσεις εφαρμογής από τα κράτη μέλη της παρέκκλισης που προβλέπουν τα άρθρα 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας για την αδειοδότηση και 4 της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας.
By its sixth, seventh and eighth questions, the national court questions the Court, essentially, in regard to the conditions for the application by the Member States of the derogation laid down in the second subparagraph of Article 5(2) of the Authorisation Directive and Article 4 of the Competition Directive.
Από την απάντηση στο τέταρτο και πέμπτο ερώτημα προκύπτει ότι, από την ημερομηνία έναρξης ισχύος τους, τα άρθρα 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας για την αδειοδότηση και 4 της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπουν, όσον αφορά τις τηλεοπτικές μεταδόσεις,
It follows from the answer to the fourth and fifth questions that, from the date on which they became applicable, the second subparagraph of Article 5(2) of the Authorisation Directive and Article 4 of the Competition Directive must be interpreted as precluding, in television broadcasting matters, national legislation the application of
CENTRO EUROPA 7 εθνική νομοθεσία η εφαρμογή της οποίας συνεπάγεται την αδυναμία εκπομπής εκ μέρους επιχειρήσεων που κατέχουν άδειες, λόγω μη παραχώρησης ραδιοσυχνοτήτων βάσει αντικειμενικών, διαφανών, αμερόληπτων και αναλογικών κριτηρίων.
CENTRO EUROPA 7 which makes it impossible for an operator holding rights to broadcast in the absence of broadcasting radio frequencies granted on the basis of objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria.
Από την απάντηση αυτή προκύπτει, επομένως, ότι η εφαρμογή αντικειμενικών, διαφανών, αμερόληπτων και αναλογικών κριτηρίων συνιστά αναγκαία προϋπόθεση εφαρμογής της παρέκκλισης που προβλέπουν τα άρθρα 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας για την αδειοδότηση και 4 της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας.
Accordingly, it follows from that reply that compliance with objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria constitutes a necessary condition for the application of the derogation laid down in the second subparagraph of Article 5(2) of the Authorisation Directive and Article 4 of the Competition Directive.
Επομένως, δεν χρειάζεται να δοθεί απάντηση σχετικά με τις ενδεχόμενες λοιπές προϋποθέσεις εφαρμογής της εν λόγω παρέκκλισης, που αναφέρονται στο έκτο, έβδομο και όγδοο ερώτημα.
There is therefore no need to rule on any other potential conditions for the application of that derogation, such as those referred to in the sixth, seventh and eighth questions.
Κατά συνέπεια, δεδομένης της απάντησης του Δικαστηρίου στο τέταρτο και πέμπτο ερώτημα από κοινού με το δεύτερο ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο έκτο, έβδομο και όγδοο ερώτημα.
Consequently, having regard to the Court’s answer to the fourth and fifth questions, taken together with the second question, there is no need to give a ruling on the sixth, seventh and eighth questions.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφαίνεται τα εξής:
On those grounds, the Court (Fourth Chamber) hereby rules:
Το άρθρο 49 ΕΚ και, από την ημερομηνία έναρξης ισχύος τους, το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/21/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, σχετικά με κοινό κανονιστικό πλαίσιο για δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία-πλαίσιο), τα άρθρα 5, παράγραφοι 1 και 2, δεύτερο εδάφιο, και 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2002/20/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, για την αδειοδότηση δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία για την αδειοδότηση), καθώς και το άρθρο 4 της οδηγίας 2002/77/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Σεπτεμβρίου 2002, σχετικά με τον ανταγωνισμό στις αγορές δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπουν, όσον αφορά τις τηλεοπτικές μεταδόσεις, εθνική νομοθεσία η εφαρμογή της οποίας συνεπάγεται την αδυναμία εκπομπής εκ μέρους επιχειρήσεων που κατέχουν άδειες, λόγω μη παραχώρησης ραδιοσυχνοτήτων βάσει αντικειμενικών, διαφανών, αμερόληπτων και αναλογικών κριτηρίων.
Article 49 EC and, from the date on which they became applicable, Article 9(1) of Directive 2002/21/EC of the European Parliament and of the Council of 7 March 2002 on a common regulatory framework for electronic communications networks and services (Framework Directive), Article 5(1), the second subparagraph of Article 5(2) and Article 7(3) of Directive 2002/20/EC of the European Parliament and of the Council of 7 March 2002 on the authorisation of electronic communications networks and services (Authorisation Directive), and Article 4 of Commission Directive 2002/77/EC of 16 September 2002 on competition in the markets for electronic communications networks and services must be interpreted as precluding, in television broadcasting matters, national legislation the application of which makes it impossible for an operator holding rights to broadcast in the absence of broadcasting radio frequencies granted on the basis of objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria.
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΤΟΜΟ 2008
CHRONOLOGICAL TABLE OF THE DECISIONS PUBLISHEDFOR THE YEAR 2008
Μέρος Ι — Νομολογία του Δικαστηρίου
Section I — Court of Justice
Υπόθεση C-70/06: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Πορτογαλικής Δημοκρατίας («Παράβαση κράτους μέλους — Απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία διαπιστώνεται η παράβαση — Μη εκτέλεση — Χρηματική ποινή») . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Case C-70/06: Commission of the European Communities v Portuguese Republic (Failure of a Member State to fulfil obligations — Judgment of the Court establishing the failure of a Member State to fulfil its obligations — Noncompliance — Financial penalty) . . . . . . . . . . . . . . . .
Mazák της 9ης Οκτωβρίου 2007 .
Opinion of Advocate General Mazák delivered on 9 October 2007 . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 10ης Ιανουαρίου 2008 .
Judgment of the Court (First Chamber), 10 January 2008 . . . . . . . . .
Υπόθεση C-152/05: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας («Παράβαση κράτους μέλους — Άρθρα 18 ΕΚ, 39 ΕΚ και 43 ΕΚ — Εθνική νομοθεσία — Προϋποθέσεις χορηγήσεως επιδοτήσεως για την ανέγερση ή την αγορά κατοικίας προς ιδιόχρηση — Κατοικία που πρέπει να βρίσκεται στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους») . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Case C-152/05: Commission of the European Communities v Federal Republic of Germany (Failure of a Member State to fulfil obligations — Articles 18 EC, 39 EC and 43 EC — National legislation — Conditions for the grant of a subsidy for the construction or purchase of a dwelling for personal occupation — Dwelling required to be situated in the territory of the Member State concerned) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Y. Bot της 28ης Ιουνίου 2007 . . . .
Opinion of Advocate General Bot delivered on 28 June 2007 . . . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 17ης Ιανουαρίου 2008
Judgment of the Court (Second Chamber), 17 January 2008 . . . . . . . .
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-37/06 και C-58/06: Viamex Agrar Handels GmbH και Zuchtvieh-Kontor GmbH (ZVK) κατά Hauptzollamt Hamburg-Jonas [«Κανονισμός (ΕΚ) 615/98 — Οδηγία 91/628/ΕΟΚ — Επιστροφές κατά την εξαγωγή — Προστασία των βοοειδών κατά τη μεταφορά — Εξάρτηση της καταβολής των επιστροφών κατά την εξαγωγή των βοοειδών από την τήρηση των διατάξεων της οδηγίας 91/628/ΕΟΚ — Αρχή της αναλογικότητας — Απώλεια του δικαιώματος επί επιστροφής»] (αιτήσεις του Finanzgericht Hamburg για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Joined Cases C-37/06 and C-58/06: Viamex Agrar Handels GmbH and Zuchtvieh-Kontor GmbH (ZVK) v Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Regulation (EC) No 615/98 — Directive 91/628/EEC — Export refunds — Protection of bovine animals during transport — Payment of export refunds for bovine animals subject to compliance with Directive 91/628/EEC — Principle of proportionality — Forfeiture of export refunds) (Reference for a preliminary ruling from the Finanzgericht Hamburg) .
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Mengozzi της 13ης Σεπτεμβρίου 2007 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Opinion of Advocate General Mengozzi delivered on 13 September 2007 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 17ης Ιανουαρίου 2008 . .
Judgment of the Court (Third Chamber), 17 January 2008 . . . . . . . .
Υπόθεση C-246/06: Josefa Velasco Navarro κατά Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) («Κοινωνική πολιτική — Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη — Οδηγία 80/987/ΕΟΚ τροποποιηθείσα με την οδηγία 2002/74/ΕΚ — Άμεσο αποτέλεσμα — Αποζημίωση λόγω παράνομης απολύσεως, συμφωνηθείσα στο πλαίσιο δικαστικού συμβιβασμού — Καταβολή από τον οργανισμό εγγυήσεως — Καταβολή εξαρτώμενη από την έκδοση δικαστικής αποφάσεως») (αίτηση του Juzgado de lo Social Único de Algeciras για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Case C-246/06: Josefa Velasco Navarro v Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) (Social policy — Protection of workers in the event of insolvency of their employer — Directive 80/987/EEC amended by Directive 2002/74/EC — Direct effect — Compensation for unfair dismissal agreed under a judicial conciliation settlement — Payment guaranteed by the guarantee institution — Payment conditional upon the adoption of a judicial decision) (Reference for a preliminary ruling from the Juzgado de lo Social Único de Algeciras) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 17ης Ιανουαρίου 2008
Judgment of the Court (Fourth Chamber), 17 January 2008 . . . . . . . .