natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στο πλαίσιο αυτό, ασκήθηκε ενώπιον του Cour de cassation του Βελγίου αναίρεση κατά της απόφασης την οποία εξέδωσε στις 29 Ιουνίου 2004 το Cour d’appel de Liège.
It is in that context that an appeal on a point of law was brought before the Cour de cassation (Court of Cassation) against a judgment delivered on 29 June 2004 by the Cour d’appel de Liège (Court of Appeal of Liège).
Θεωρώντας ότι η διαφορά που του έχει υποβληθεί εγείρει ζητήματα ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου, το Cour de cassation αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
Considering that the dispute before it raised questions of interpretation of Community law, the Cour de cassation decided to stay the proceedings and to refer the following questions to the Court of Justice for a preliminary ruling:
«1) Συνιστά σχέδιο έργου κατά την έννοια της οδηγίας 85/337 […], όπως ίσχυε πριν από την τροποποίησή της από την οδηγία 97/11 […], σύμβαση συναφθείσα μεταξύ δημοσίων φορέων και ιδιωτικής επιχείρησης, η οποία σκοπεί στην εγκατάσταση της εν λόγω επιχείρησης στον χώρο αεροδρομίου διαθέτοντος διάδρομο [απογείωσης και προσγείωσης] μήκους άνω των 2100 m και στην οποία περιγράφονται επακριβώς οι εργασίες υποδομής που πρόκειται να πραγματοποιηθούν για τη χωροταξική διευθέτηση του εν λόγω διαδρόμου, χωρίς επιμήκυνσή του, καθώς και οι εργασίες για την κατασκευή πύργου ελέγχου, ώστε να μπορούν να πραγματοποιούνται πτήσεις μεγάλων αεροσκαφών σε εικοσιτετράωρη βάση επί 365 ημέρες το χρόνο, και η οποία προβλέπει την πραγματοποίηση πτήσεων τόσο κατά τη διάρκεια της νύκτας όσο και κατά τη διάρκεια της ημέρας από και προς την εγκατάσταση της εν λόγω επιχείρησης;
‘(1) Does an agreement between public authorities and a private undertaking, signed with a view to having that undertaking become operational at an airport with a runway more than 2 100 metres in length, featuring an exact description of work on the infrastructure to be carried out in relation to the adaptation of the runway, without its being extended, and the construction of a control tower with a view to permitting large aircraft to fly 24 hours per day and 365 days per year, and which provides for both nighttime and daytime flights with effect from the date on which the undertaking becomes operational at that airport constitute a project within the meaning of … Directive 85/337 …, as applicable before its amendment by … Directive 97/11 …?
2) Εμπίπτουν στην έννοια του σχεδίου έργου για το οποίο απαιτείται εκτίμηση επιπτώσεων κατά την έννοια των άρθρων 1, 2 και 4 της οδηγίας 85/337 […], όπως ίσχυε πριν τροποποιηθεί από την οδηγία 97/11 […], οι εργασίες μετατροπών στην υποδομή υφισταμένου αεροδρομίου, σκοπούσες στην προσαρμογή του στη σχεδιαζόμενη αύξηση του αριθμού των ημερησίων και νυκτερινών πτήσεων, χωρίς επιμήκυνση του διαδρόμου [απογείωσης και προσγείωσης];
(2) Do works to modify the infrastructure of an existing airport with a view to adapting it to a projected increase in the number of nighttime and daytime flights, without extension of the runway, correspond to the notion of a “project”, for which an impact assessment is required within the terms of Articles 1, 2 and 4 of … Directive 85/337 …, as applicable before its amendment by … Directive 97/11 …?
3) Λαμβανομένου υπόψη ότι τα παραρτήματα της οδηγίας 85/337 […] δεν αφορούν ευθέως τα σχέδια για αύξηση της δραστηριότητας αεροδρομίου, υποχρεούται, παρά ταύτα, το οικείο κράτος μέλος να συνεκτιμήσει την αύξηση αυτή στο πλαίσιο της εξέτασης των ενδεχομένων επιπτώσεων στο περιβάλλον των μετατροπών που επιφέρονται στις υποδομές του εν λόγω αεροδρομίου, προκειμένου να ανταποκριθούν στη σχεδιαζόμενη αύξηση της δραστηριότητάς του;»
(3) Since a projected increase in the activity of an airport is not directly referred to in the annexes to Directive 85/337 …, must the Member State in question nevertheless take account of that increase when examining the potential environmental effect of modifications made to the infrastructure of that airport with a view to accommodating that increase in activity?’
Με το πρώτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν μια σύμβαση όπως η επίδικη στη διαφορά της κύριας δίκης συνιστά «σχέδιο» κατά την έννοια της οδηγίας 85/337.
By its first question the national court asks whether an agreement such as the one at issue in the main proceedings is a ‘project’ within the meaning of Directive 85/337.
Στο ερώτημα αυτό προσήκει αρνητική απάντηση.
That question calls for a negative answer.
Πράγματι, από τους ίδιους τους όρους του άρθρου 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 85/337 προκύπτει ότι ο όρος «σχέδιο» αναφέρεται σε υλικές εργασίες ή παρεμβάσεις.
It is apparent from the very wording of Article 1(2) of Directive 85/337 that the term ‘project’ refers to works or physical interventions.
Συνεπώς, μια σύμβαση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σχέδιο κατά την έννοια της οδηγίας, ανεξαρτήτως του αν η σύμβαση αυτή περιέχει περιγραφή, περισσότερο ή λιγότερο λεπτομερή, των εργασιών που πρέπει να πραγματοποιηθούν.
An agreement cannot, therefore, be regarded as a project within the meaning of Directive 85/337, irrespective of whether that agreement contains a more or less exact description of the works to be carried out.
Ωστόσο, για να δώσει στο εθνικό δικαστήριο που του υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα λυσιτελή απάντηση, το Δικαστήριο μπορεί να χρειαστεί να λάβει, επιπλέον, υπόψη του κανόνες κοινοτικού δικαίου στους οποίους το εθνικό δικαστήριο δεν αναφέρθηκε με το ερώτημά του (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 20ής Μαρτίου 1986, 35/85, Tissier, Συλλογή 1986, σ. 1207, σκέψη 9).
However, in order to provide a satisfactory answer to a national court which has referred a question to it, the Court of Justice may also deem it necessary to consider provisions of Community law to which the national court has not referred in the text of its question (see, inter alia, Case 35/85 Tissier [1986] ECR 1207, paragraph 9).
Στην υπό κρίση υπόθεση, πρέπει να επισημανθεί στο αιτούν δικαστήριο ότι σ’ αυτό εναπόκειται να καθορίσει, βάσει της ισχύουσας εθνικής νομοθεσίας, κατά πόσον μια σύμβαση όπως η επίδικη στη διαφορά της κύριας δίκης ενέχει άδεια κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 85/337, ήτοι απόφαση της αρμόδιας αρχής παρέχουσα το δικαίωμα στον κύριο του έργου να πραγματοποιήσει το επίμαχο σχέδιο (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση της 18ης Ιουνίου 1998, C-81/96, Gedeputeerde Staten van Noord-Holland, Συλλογή 1998, σ. I-3923, σκέψη 20).
In the present case, it should be pointed out to the national court that it is for it to determine, on the basis of the applicable national legislation, whether an agreement such as the one at issue in the main proceedings constitutes a development consent within the meaning of Article 1(2) of Directive 85/337, that is to say a decision of the competent authority which entitles the developer to proceed with the project (see, to that effect, Case C-81/96 Gedeputeerde Staten van Noord-Holland [1998] ECR I-3923, paragraph 20).
Αυτό θα συνέβαινε αν η απόφαση αυτή μπορούσε, κατ’ εφαρμογήν του εθνικού δικαίου, να θεωρηθεί ως απόφαση της ή των αρμόδιων αρχών παρέχουσα στον κύριο του έργου το δικαίωμα να υλοποιήσει κατασκευαστικές εργασίες ή άλλες εγκαταστάσεις ή έργα ή να επέμβει στο φυσικό περιβάλλον ή στο τοπίο.
Such would be the case if that decision could, under national law, be regarded as a decision of the competent authority or authorities granting the developer the right to proceed with construction works or other installations or schemes or to intervene in the natural surroundings and landscape.
Εξάλλου, οσάκις το εθνικό δίκαιο προβλέπει ότι η διαδικασία χορήγησης αδείας περιλαμβάνει πλείονα στάδια, η εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων ενός σχεδίου πρέπει, καταρχήν, να γίνεται μόλις καταστεί δυνατόν να επισημανθούν και να αξιολογηθούν όλα τα αποτελέσματα τα οποία το σχέδιο μπορεί να έχει στο περιβάλλον (βλ. απόφαση της 7ης Ιανουαρίου 2004, C-201/02, Wells, Συλλογή 2004, σ. I-723, σκέψη 53).
In addition, where national law provides that the consent procedure is to be carried out in several stages, the environmental impact assessment in respect of a project must, in principle, be carried out as soon as it is possible to identify and assess all the effects which the project may have on the environment (see Case C-201/02 Wells [2004] ECR I-723, paragraph 53).
Έτσι, όταν το ένα από τα στάδια αυτά αποτελεί την κύρια απόφαση και το έτερο εκτελεστική απόφαση, η οποία δεν μπορεί να βαίνει πέραν των παραμέτρων που καθορίστηκαν με την κύρια απόφαση, τα αποτελέσματα τα οποία το σχέδιο μπορεί να έχει στο περιβάλλον πρέπει να επισημαίνονται και να αξιολογούνται κατά τη διαδικασία που αφορά την κύρια απόφαση.
Thus, where one of those stages involves a principal decision and the other involves an implementing decision which cannot extend beyond the parameters set by the principal decision, the effects which a project may have on the environment must be identified and assessed at the time of the procedure relating to the principal decision.
Μόνον εφόσον τα αποτελέσματα αυτά μπορούν να επισημανθούν μόνον κατά τη διαδικασία που αφορά την εκτελεστική απόφαση, τότε η αξιολόγηση πρέπει να πραγματοποιείται κατά τη διαδικασία αυτή (προμνησθείσα απόφαση Wells, σκέψη 52).
It is only if those effects are not identifiable until the time of the procedure relating to the implementing decision that the assessment should be carried out in the course of the latter procedure (Wells, paragraph 52).
Πρέπει, τέλος, να υπομνησθεί στο αιτούν δικαστήριο ότι ο σκοπός της ρυθμίσεως δεν μπορεί να καταστρατηγηθεί με κατάτμηση των σχεδίων και ότι η μη λήψη υπόψη του σωρευτικού αποτελέσματος των σχεδίων δεν πρέπει να έχει ως πρακτική συνέπεια να εξαιρεθεί το σύνολο των σχεδίων ορισμένου είδους από την υποχρέωση εκτίμησης ενώ, θεωρούμενα συνολικά, μπορούν να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον υπό την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/337 (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 1999, C-392/96, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, Συλλογή 1999, σ. I-5901, σκέψη 76).
Finally, the national court should be reminded that the objective of the legislation cannot be circumvented by the splitting of projects and that failure to take account of their cumulative effect must not mean in practice that they all escape the obligation to carry out an assessment when, taken together, they are likely to have significant effects on the environment within the meaning of Article 2(1) of Directive 85/337 (see, to that effect, Case C-392/96 Commission v Ireland [1999] ECR I-5901, paragraph 76).
Ως εκ τούτου, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι μια σύμβαση όπως η επίδικη στη διαφορά της κύριας δίκης δεν αποτελεί μεν σχέδιο κατά την έννοια της οδηγίας 85/337, εναπόκειται, όμως, στο αιτιούν δικαστήριο να καθορίσει, βάσει της ισχύουσας εθνικής νομοθεσίας, κατά πόσον μια τέτοια σύμβαση ενέχει άδεια κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 2, της οδηγίας 85/337.
Consequently, the answer to the first question must be that, while an agreement such as the one at issue in the main proceedings is not a project within the meaning of Directive 85/337, it is for the national court to determine, on the basis of the applicable national legislation, whether such an agreement constitutes a development consent within the meaning of Article 1(2) of Directive 85/337.
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να εξεταστεί αν η άδεια αυτή εντάσσεται σε διαδικασία με πλείονα στάδια, περιλαμβάνουσα μια κύρια απόφαση καθώς και εκτελεστικές αποφάσεις, και αν πρέπει να ληφθεί υπόψη το σωρευτικό αποτέλεσμα πλειόνων σχεδίων των οποίων οι επιπτώσεις στο περιβάλλον πρέπει να εκτιμηθούν σφαιρικώς.
It is necessary, in that context, to consider whether that consent forms part of a procedure carried out in several stages involving a principal decision and implementing decisions and whether account is to be taken of the cumulative effect of several projects whose impact on the environment must be assessed globally.
Με το δεύτερο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν εργασίες αφορώσες την υποδομή ήδη κατασκευασμένου αεροδρομίου του οποίου ο διάδρομος απογείωσης και προσγείωσης έχει ήδη μήκος άνω των 2 100 m εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ σε συνδυασμό με τις διατάξεις του σημείου 7 του παραρτήματος Ι της οδηγίας 85/337, υπό την αρχική της διατύπωση.
By its second question the national court asks, in essence, whether works relating to the infrastructure of an existing airport whose runway is already more than 2 100 metres in length fall with the scope of point 12 of Annex II, read in conjunction with point 7 of Annex I, to Directive 85/337, in its original version.
Δυνάμει του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ όπως αυτό ίσχυε προτού τροποποιηθεί από την οδηγία 97/11, αποτελεί σχέδιο που αναφέρεται το άρθρο 4, παράγραφος 2, η «τροποποίηση των σχεδίων του παραρτήματος Ι.
Pursuant to point 12 of Annex II in the version prior to Directive 97/11, ‘modifications to development projects included in Annex I’ constitute projects subject to Article 4(2).
Το σημείο 7 του εν λόγω παραρτήματος Ι μνημονεύει την «κατασκευή […] αερολιμένων […] των οποίων οι διάδρομοι απογείωσης και προσγείωσης έχουν μήκος 2 100 m και πλέον».
Point 7 of Annex I refers to the ‘construction … of airports … with a basic runway length of 2 100 m or more’.
I-5403, σκέψη 31, και της 16ης Σεπτεμβρίου 1999, C-435/97, WWF κ.λπ., Συλλογή 1999, σ. I-5613, σκέψη 40).
The Court has frequently pointed out, however, that the scope of Directive 85/337 is wide and its purpose very broad (see, to that effect, Case C-72/95 Kraaijeveld and Others [1996] ECR I-5403, paragraph 31, and Case C-435/97 WWF and Others [1999] ECR I-5613, paragraph 40).
Συναφώς, θα αντέβαινε στον ίδιο τον σκοπό της οδηγίας 85/337 η εξαίρεση, από το πεδίο εφαρμογής του παραρτήματος ΙΙ, των εργασιών βελτίωσης και επέκτασης της υποδομής ενός ήδη κατασκευασμένου αεροδρομίου, με την αιτιολογία ότι το παράρτημα Ι της οδηγίας 85/337 αναφέρεται στην «κατασκευή αερολιμένων» και όχι στους «αερολιμένες» αυτούς καθαυτούς.
It would be contrary to the very objective of Directive 85/337 to exclude works to improve or extend the infrastructure of an existing airport from the scope of Annex II on the ground that Annex I covers the ‘construction of airports’ and not ‘airports’ as such.
Πράγματι, μια τέτοια ερμηνεία θα επέτρεπε την εξαίρεση από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την οδηγία 85/337 όλων των εργασιών αναμόρφωσης ενός προϋπάρχοντος αεροδρομίου, ανεξάρτητα από την έκταση των εργασιών αυτών, και θα καθιστούσε, ως προς το σημείο αυτό, κενό περιεχομένου το παράρτημα ΙΙ της οδηγίας 85/337.
Such an interpretation would indeed allow all works to modify a pre-existing airport, regardless of their extent, to fall outside the obligations resulting from Directive 85/337 and would, in that regard, thus deprive Annex II to Directive 85/337 of all effect.
Συνεπώς, οι διατάξεις του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ σε συνδυασμό με τις διατάξεις του σημείου 7 του παραρτήματος Ι πρέπει να θεωρηθούν ως αναφερόμενες και στις εργασίες αναμόρφωσης ενός ήδη κατασκευασμένου αεροδρομίου.
Consequently, point 12 of Annex II, read in conjunction with point 7 of Annex I, must be regarded as also encompassing works to modify an existing airport.
Η ερμηνεία αυτή ουδόλως ανατρέπεται από το γεγονός ότι η οδηγία 97/11 αντικατέστησε το σημείο 12 του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας 85/337 με ένα νέο σημείο 13, το οποίο χαρακτηρίζει ρητώς ως σχέδιο που εμπίπτει στο άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 85/337, όπως αυτή τροποποιήθηκε από την οδηγία 97/11, «[ο]ποιαδήποτε τροποποίηση ή επέκταση έργων που απαριθμούνται στο παράρτημα Ι ή στο παράρτημα ΙΙ τα οποία έχουν ήδη εγκριθεί, εκτελεσθεί ή εκτελούνται […]», ενώ το σημείο 12 του παραρτήματος ΙΙ περιοριζόταν να αναφέρει την «[τ]ροποποίηση των σχεδίων του παραρτήματος Ι.
That interpretation is in no way called into question by the fact that Directive 97/11 has replaced point 12 of Annex II to Directive 85/337 with a new point 13, which expressly designates ‘any change or extension of projects listed in Annex I or Annex II, already authorised, executed or in the process of being executed …’ as a project subject to Article 4(2) of Directive 85/337, as amended by Directive 97/11, whereas point 12 of Annex II merely referred to ‘modifications to development projects included in Annex I. The new wording adopted by Directive 97/11, the fourth recital in the preamble to which makes reference to experience acquired in environmental impact assessment and stresses the need to introduce provisions designed to clarify, supplement and improve the rules on the assessment procedure, merely sets out with greater clarity the meaning to be given here to the original wording of Directive 85/337.
Συνεπώς, από την παρέμβαση του κοινοτικού νομοθέτη δεν μπορεί να συναχθεί ερμηνεία a contrario της οδηγίας υπό την αρχική της διατύπωση.
The Community legislature’s amendment cannot, therefore, warrant an a contrario interpretation of the directive in its original version.
Εξάλλου, το γεγονός ότι οι επίδικες στη διαφορά της κύριας δίκης εργασίες δεν αφορούν το μήκος του διαδρόμου απογείωσης και προσγείωσης δεν ασκεί επιρροή στο ζήτημα κατά πόσον οι εργασίες αυτές εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας 85/337.
In addition, the fact that the works at issue in the main proceedings do not concern the length of the runway is not relevant to the question whether they fall within the scope of point 12 of Annex II to Directive 85/337.
Πράγματι, το σημείο 7 του παραρτήματος Ι της οδηγίας 85/337 φροντίζει να διευκρινίσει την έννοια του «αερολιμένα» παραπέμποντας στον ορισμό που δίνει το παράρτημα 14 της Σύμβασης του Σικάγου, της 7ης Δεκεμβρίου 1944, για τη Διεθνή Πολιτική Αεροπορία.
Point 7 of Annex I to Directive 85/337 makes a point of defining the term ‘airport’ by reference to the definition given in Annex 14 to the Chicago Convention of 7 December 1994 on International Civil Aviation.
Σύμφωνα με το παράρτημα αυτό, «[α]εροδρόμιο είναι κάθε καθορισμένη χερσαία ή υδάτινη περιοχή στην οποία περιλαμβάνονται κτίρια, εγκαταστάσεις και εξοπλισμός και που χρησιμεύει ολικά ή μερικά για την άφιξη, αναχώρηση και επίγεια εξυπηρέτηση αεροσκαφών».
Under that annex, an aerodrome is ‘a defined area on land or water (including any buildings, installations and equipment) intended to be used either wholly or in part for the arrival, departure and surface movement of aircraft’.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι όλες οι εργασίες επί των κτιρίων, των εγκαταστάσεων ή του εξοπλισμού ενός αεροδρομίου πρέπει να θεωρούνται ως εργασίες αφορώσες αυτό καθαυτό το αεροδρόμιο.
It follows that all works relating to the buildings, installations or equipment of an airport must be considered to be works relating to the airport as such.
Για την εφαρμογή του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ σε συνδυασμό με το σημείο 7 του παραρτήματος Ι της οδηγίας 85/337, αυτό σημαίνει ότι οι εργασίες αναμόρφωσης ενός αεροδρομίου του οποίου ο διάδρομος απογείωσης και προσγείωσης έχει μήκος 2 100 m ή περισσότερο είναι όχι μόνον οι
For the application of point 12 of Annex II, read in conjunction with point 7 of Annex I, to Directive 85/337, that means that works to modify an airport with a runway length
Αυτό ισχύει, μεταξύ άλλων, για τις εργασίες που αποσκοπούν στη σημαντική αύξηση της δραστηριότητας του αεροδρομίου και της εναέριας κυκλοφορίας.
That is the case in particular for works aimed at significantly increasing the activity of the airport and air traffic.
Πρέπει, τέλος, να υπομνησθεί στο αιτούν δικαστήριο ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 85/337 παρέχει μεν στα κράτη μέλη ένα περιθώριο εκτίμησης προς καθορισμό ορισμένων τύπων σχεδίων που θα πρέπει να υποβάλλονται σε εκτίμηση ή προς καθορισμό των κριτηρίων ή των κατωφλίων που θα επιλεγούν, το περιθώριο όμως αυτό περιορίζεται από την προβλεπόμενη στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής υποχρέωση υποβολής σε μελέτη των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των σχεδίων που μπορούν να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, ιδίως λόγω της φύσης, του μεγέθους ή της θέσης τους (προμνησθείσα απόφαση Kraaijeveld κ.λπ., σκέψη 50).
Finally, it is appropriate to remind the national court that, although the second subparagraph of Article 4(2) of Directive 85/337 confers on Member States a measure of discretion to specify certain types of projects which will be subject to an assessment or to establish the criteria and/or thresholds applicable, the limits of that discretion are to be found in the obligation set out in Article 2(1) of the directive that projects likely, by virtue inter alia of their nature, size or location, to have significant effects on the environment are to be subject to an impact assessment (Kraaijeveld and Others, paragraph 50).
Έτσι, ένα κράτος μέλος που καθορίζει κριτήρια και/ή κατώφλια που λαμβάνουν υπόψη μόνον τις διαστάσεις των σχεδίων, χωρίς να συνεκτιμούν επίσης τη φύση τους και τη θέση τους, υπερβαίνει το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει δυνάμει των άρθρων 2, παράγραφος 1, και 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 85/337.
Thus, a Member State which establishes criteria and/or thresholds taking account only of the size of projects, without also taking their nature and location into consideration, would exceed the limits of its discretion under Articles 2(1) and 4(2) of Directive 85/337.
Στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να βεβαιωθεί ότι οι αρμόδιες αρχές εκτίμησαν ορθώς το κατά πόσον οι επίδικες στη διαφορά της κύριας δίκης εργασίες έπρεπε να υποβληθούν σε μελέτη των περιβαλλοντικών τους επιπτώσεων.
It is for the national court to establish that the competent authorities correctly assessed whether the works at issue in the main proceedings were to be subject to an environmental impact assessment.
Κατά συνέπεια, στο δεύτερο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι οι διατάξεις του σημείου 12 του παραρτήματος ΙΙ σε συνδυασμό με τις διατάξεις του σημείου 7 του παραρτήματος Ι της οδηγίας 85/337, όπως ίσχυαν υπό την αρχική τους διατύπωση,
The answer to the second question must therefore be that point 12 of Annex II, read in conjunction with point 7 of Annex I, to Directive 85/337, in their original version,
αφορούν και τις εργασίας αναμόρφωσης στην υποδομή ενός υπάρχοντος αεροδρομίου χωρίς επιμήκυνση του διαδρόμου απογείωσης και προσγείωσης, εφόσον μπορούν να θεωρηθούν, ιδίως λόγω της φύσης, της σημασίας και των χαρακτηριστικών τους, ως αναμόρφωση του ίδιου του αεροδρομίου.
ABRAHAM AND OTHERS also encompasses works to modify the infrastructure of an existing airport, without extension of the runway, where they may be regarded, in particular because of their nature, extent and characteristics, as a modification of the airport itself.
Με το τρίτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν οι αρμόδιες αρχές υποχρεούνται να λαμβάνουν υπόψη την προβλεπόμενη αύξηση της δραστηριότητας ενός αεροδρομίου προκειμένου να καθορίσουν αν ένα σχέδιο εμπίπτον στο άρθρο 12 του παραρτήματος ΙΙ της οδηγίας 85/337 πρέπει να υποβληθεί σε εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεών του.
By its third question the national court asks, in essence, whether the competent authorities have an obligation to take account of the projected increase in the activity of an airport in determining whether a project covered by point 12 of Annex II to Directive 85/337 must be made subject to an assessment of its impact on the environment.
Όπως αναφέρεται στη σκέψη 32 της παρούσας απόφασης, το Δικαστήριο έχει παρατηρήσει επανειλημμένως ότι το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 85/337 είναι εκτεταμένο και ο σκοπός της ευρύτατος.
As stated in paragraph 32 of this judgment, the Court has frequently pointed out that the scope of Directive 85/337 is wide and its purpose very broad.