natgillin/translations-raw huggingface dataset:
μόνον το αίτημα δωρεάν παραδόσεως, και επομένως μόνον την εκτέλεση της αντικατάστασης, πράγμα που είναι σύμφωνο με το άρθρο 3, παράγραφος 4, της οδηγίας το οποίο, μετά τη φράση «δωρεάν», προσθέτει «ιδίως οι δαπάνες αποστολής του προϊόντος».
‘the goods brought into conformity free of charge’ and ‘to replace them … free of charge’ in Article 3(2) and (3) of Directive 1999/44 refer — according to the German Government — solely to the right to delivery free of charge (the act of delivering the replacement goods), and that is consistent with Article 3(4) of the Directive, which provides that the term ‘free of charge’ is to cover ‘particularly the cost of postage’.
Η φράση «χωρίς σημαντική ενόχληση του καταναλωτή» του άρθρου 3, παράγραφος 3, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 1999/44 καλύπτει μόνον την απαίτηση προς τον πωλητή να μην εμποδίσει στην πράξη τον καταναλωτή να ασκήσει το δικαίωμά του για αντικατάσταση του προϊόντος.
The phrase ‘without any significant inconvenience to the consumer’, in the third subparagraph of Article 3(3) of the Directive, simply means that the seller is not permitted to put any practical obstacles in the way of the purchaser as regards the exercise of his right to delivery of replacement goods.
Γ — Η Γερμανική Κυβέρνηση
C — The German Government
Επί της ουσίας, εκτιμά ότι η οδηγία 1999/44 δεν απαγορεύει την επίδικη γερμανική ρύθμιση.
The German Government regards the reference for a preliminary ruling as admissible, because it is necessary for the Court to interpret Directive 1999/44 in order to enable a decision to be reached in the main proceedings.
Με τις γραπτές παρατηρήσεις της που κατέθεσε προς στήριξη της απόψεως αυτής, η Γερμανική Κυβέρνηση παραθέτει τέσσερα είδη ερμηνείας: γραμματική, συστηματική, ιστορική και τελεολογική.
As to substance, the German Government maintains that the Directive does not preclude the German legislation at issue. In its written observations in support of that view, the German Government referred to four means of interpretation: literal, contextual, historical and teleological.
Στο πλαίσιο της συστηματικής ερμηνείας της οδηγίας 1999/44, η Γερμανική Κυβέρνηση ξεκινά από τη διαπίστωση ότι η πρώτη περίοδος της δέκατης πέμπτης αιτιολογικής σκέψης δεν αναφέρεται μόνο στις περιπτώσεις υπαναχωρήσεως από τη σύμβαση, αλλά θέτει μία γενική αρχή του δικαίου και τούτο για δύο λόγους.
Construing Directive 1999/44 by reference to its context, the German Government predicates its interpretation on the assumption that the first clause of the 15th recital in the preamble to the Directive does not refer exclusively to cases in which the contract has been terminated, but lays down a general legal principle. The reasons for that assumption are twofold.
Πρώτον, από το γεγονός ότι με την κοινή θέση που υιοθέτησε το Συμβούλιο στις 24 Σεπτεμβρίου 1998 14τονίζεται σαφώς ότι τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να θεσπίζουν κανόνες «για την επιστροφή προς τον καταναλωτή στην περίπτωση αγαθών που έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί από τον καταναλωτή, καθώς επίσης και για τους λεπτομερείς κανόνες σχετικά με την υπαναχώρηση από τη σύμβαση», προκύπτει ότι οι δύο αυτές καταστάσεις πρέπει να τυγχάνουν διαφορετικής μεταχείρισης.
First, the clear statement in the common position adopted by the Council on 24 September 1998 14that the Member States were free ‘to adopt rules on the reimbursement in the case of goods already used by the consumer as well as on the detailed arrangements of the rescission of the contract’ indicates that these two cases are to be considered separately.
14 — Κοινή θέση (ΕΚ) 51/98 που υιοθέτησε το Συμβούλιο στις 24 Σεπτεμβρίου 1998 ενόψει εκδόσεως της οδηγίας 98 […] ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της […] σχετικά με την πώληση και τις εγγυήσεις καταναλωτικών αγαθών (ΕΕ C 333, σ. 46).
14 — Common Position (EC) No 51/98 adopted by the Council on 24 September 1998 with a view to adopting European Parliament and Council Directive 98/…/EC of … on certain aspects of the sale of consumer goods and associated guarantees (OJ 1998 C 333, p. 46).
Στο πλαίσιο της γραμματικής ερμηνείας, η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η οδηγία 1999/44 δεν ρυθμίζει το αν, σε περίπτωση αντικαταστάσεως ενός προϊόντος, ο πωλητής μπορεί να απαιτήσει από τον καταναλωτή αποζημίωση για τη χρήση του ελαττωματικού προϊόντος.
As regards a literal interpretation, the German Government submits that Direct- ive 1999/44 is silent as to whether, in the case of replacement, the seller may require the purchaser to pay compensation for use of the defective goods.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-404/06 επίσης, εμφαίνεται ότι η υπαναχώρηση από τη σύμβαση δεν είναι η μοναδική περίπτωση στην οποία είναι δυνατό να υπάρξει μείωση της αποζημιώσεως.
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-404/06 whereas the right to reduce the reimbursement to the consumer is mentioned in the first clause, which also suggests that reduction of the reimbursement is not restricted to cases in which the contract is rescinded.
φαίνεται η εξέλιξη της διατυπώσεως του άρθρου 3, παράγραφος 2, και από τις οποίες συνάγεται ότι η οδηγία απαιτεί μόνον τη δωρεάν επισκευή και όχι και τη δωρεάν αντικατάσταση του προϊόντος.
By way of historical interpretation, the German Government refers to the proposal 15and the amended proposal 16for Direct- ive 1999/44, which show how the wording of Article 3(2) of the Directive developed, and that the Directive required only repair of goods — and not their replacement — to be free of charge.
Δ — Η Κυβέρνηση
D — The Austrian Government, the Spanish Government and the Commission
Κατά την Γερμανική Κυβέρνηση, από την τελεολογική ερμηνεία του άρθρου 3 της οδηγίας 1999/44 προκύπτει μόνον ότι ο καταναλωτής δεν είναι υποχρεωμένος να φέρει τα συγκεκριμένα έξοδα της συμμορφώσεως του προϊόντος με τη σύμβαση.
According to the German Government, a teleological interpretation of Article 3 of Directive 1999/44 indicates only that the consumer is not intended to bear any of the actual costs for bringing goods into conformity with the contract.
Η γερμανική ρύθμιση δεν αντιβαίνει στον σκοπό της οδηγίας 1999/44, δηλαδή την ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς και την προστασία των καταναλωτών, διότι η άσκηση του δικαιώματος προς αντικατάσταση του προϊόντος είναι δυνατή χωρίς προβλήματα ή γραφειοκρατικά εμπόδια.
The German legislation is not at odds with the purpose of Directive 1999/44 — to complete the internal market and to protect consumers — because it is possible to exercise the right to delivery of replacement goods without bureaucratic problems or hindrance.
Η Γερμανική Κυβέρνηση προβάλλει επίσης ότι, στην υπόθεση Schulte 17, το Δικαστήριο
Moreover, the Court held in Schulte 17that the effectiveness of European consumer protection was not endangered by an obligation on
15 — Πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την πώληση και τις εγγυήσεις καταναλωτικών αγαθών (COM/95/0520 τελικό — COD 96/0161, ΕΕ C 307, σ. 8).
15 — Proposal for a European Parliament and Council directive on the sale of consumer goods and associated guarantees (COM(95) 0520 final — COD 96/0161, OJ 1996 C 307, p. 8).
16 — Τροποποιημένη πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την πώληση και τις εγγυήσεις καταναλωτικών αγαθών (COM/98/0217 τελικό — COD 96/0161, ΕΕ C 148, σ. 12).
16 — Amended proposal for a European Parliament and Council directive on the sale of consumer goods and associated guarantees (COM(1998) 0217 final — COD 96/0161, OJ 1998 C 148, p. 12).
Η Αυστριακή Κυβέρνηση εκτιμά ότι το αίτημα περί αποζημιώσεως χρήσεως μπορεί να γίνει δεκτό μόνο στην περίπτωση της υπαναχώρησης από τη σύμβαση, αλλά όχι στην περίπτωση της αντικατάστασης του προϊόντος.
The Austrian Government maintains that claims for compensation for use can be lawful only in cases where the contract has been terminated, but not in cases where the goods have been replaced.
Η δυνατότητα απαιτήσεως αποζημιώσεως χρήσεως συνεπάγεται δυσαναλογία μεταξύ του δικαιώματος επισκευής και του δικαιώματος αντικαταστάσεως του προϊόντος, δικαιωμάτων τα οποία είναι κατ’ αυτήν ισοδύναμα, αλλά ο καταναλωτής έχει το δικαίωμα επιλογής.
If it were possible to require compensation for use, there would be an imbalance between the right to repair and the right to replacement, whereas those rights ought to be equally weighted, the consumer having a right to choose between them.
Σε οικονομικό επίπεδο, ο καταναλωτής δεν έχει το δικαίωμα επιλογής αν η επισκευή είναι δωρεάν και η αντικατάσταση συνδέεται με πρόσθετα έξοδα, όπως η καταβολή αποζημιώσεως χρήσεως.
In economic terms, there is no real choice if repair is free of charge but replacement entails additional costs in the form of the obligation to pay compensation for use.
QUELLE προστασίας των καταναλωτών στο κοινοτικό δίκαιο και τονίζει ότι ο καταναλωτής, καταβάλλοντας το τίμημα του προϊόντος, εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του και ότι το αίτημα περί αποζημιώσεως χρήσεως καταστρέφει την ισορροπία μεταξύ πωλητή και καταναλωτή.
QUELLE the consumer fulfils his contractual obligations and that a claim for compensation for use would disrupt the balance between seller and consumer.
Κατά την Επιτροπή, τα οικονομικά συμφέροντα του πωλητή προστατεύονται επαρκώς από τη δυνατότητα που έχει να επικαλεσθεί τη δυσαναλογία που προκύπτει από την αντικατάσταση του προϊόντος.
According to the Commission, the financial interests of the seller are sufficiently protected by the fact that he can rely on any lack of proportionality involved in replacing the goods.
Η Ισπανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η αποζημίωση χρήσεως υπό νομική έννοια δεν εμπίπτει βεβαίως στα «έξοδα» υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, της οδηγίας 1999/44, αλλά έχει οικονομικές συνέπειες για τον καταναλωτή, οπότε είναι αντίθετη προς την αρχή της δωρεάν αντικαταστάσεως του προϊόντος.
The Spanish Government argues that, as a matter of law, compensation for use is not one of the ‘costs’ referred to in Article 3(4) of Directive 1999/44, but it none the less entails economic consequences for the consumer and for that reason conflicts with the principle that replacement of defective goods is to be free of charge.
Το άρθρο 3, παράγραφος 4, της εν λόγω οδηγίας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο καταναλωτής δεν υποχρεούται να επιβαρυνθεί με έξοδα τα οποία συνδέονται ευθέως με την αντικατάσταση του προϊόντος.
Article 3(4) of Directive 1999/44 should be interpreted as meaning that the consumer is not obliged to pay costs which are directly linked to replacement of the goods.
VI — Εκτίμηση του γενικού εισαγγελέα
VI — Analysis by the Advocate General
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή τόνισε ότι το προδικαστικό ερώτημα είναι παραδεκτό διότι, σε περίπτωση αμφιβολιών ως προς τη συμμόρφωση του εθνικού δικαίου με την οδηγία, στο πλαίσιο της διαδικασίας εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως ελέγχεται εμμέσως αν το κράτος μέλος εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από την κοινοτική νομοθεσία.
At the hearing, the Commission pointed out that the reference for a preliminary ruling is admissible, because, where there are doubts as to the compatibility of national law with a directive, the question whether the Member State has fulfilled its obligations under Community law is reviewed indirectly by means of the preliminary ruling proced- ure.
Κατ’ αυτήν, το παραδεκτό προδικαστικού ερωτήματος δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν υπάρχει δυνατότητα ερμηνείας της εθνικής νομοθεσίας, ώστε να συμφωνεί με κοινοτική διάταξη.
According to the Commission, the admissibility of a reference for a preliminary ruling cannot be conditional upon whether national law can be interpreted so as to be consistent with Community law.
Με τις γραπτές παρατηρήσεις της, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι δεν είναι δυνατόν να περιοριστεί η φράση «δωρεάν» μόνο στη δωρεάν παράδοση του προϊόντος.
In its written observations, the Commission argues that the expression ‘free of charge’ cannot apply exclusively to the delivery of the goods.
Τονίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 1999/44, ο πωλητής ευθύνεται για κάθε έλλειψη συμμόρφωσης που υπάρχει κατά την παράδοση του προϊόντος, οπότε, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 4, της εν λόγω οδηγίας, βαρύνεται με τα αναγκαία έξοδα που δαπανήθηκαν για τη συμμόρφωση των προϊόντων.
Article 3(1) of Directive 1999/44 provides that the seller is to be liable for any lack of conformity which exists at the time the goods are delivered and is therefore required, under Article 3(4) of the Directive, to pay all the necessary costs incurred in order to bring the goods into conformity with the contract.
Κατά την Επιτροπή, η μείωση της επιστροφής προς τον καταναλωτή που αναφέρεται με τη δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 1999/44 αφορά μόνον την υπαναχώρηση από τη σύμβαση.
The possibility of a reduction in reimbursement is mentioned in the 15th recital in the preamble to the Directive only in the context of rescission of the contract.
Η Επιτροπή επιμένει στη σημασία του υψηλού επιπέδου
The Commission underlines the importance of a high level of consumer protection in Community law, and points out that by paying the price
Το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν η οδηγία 1999/44 απαγορεύει εθνική νομοθεσία η οποία επιτρέπει στον πωλητή, σε περίπτωση αντικαταστάσεως ελαττωματικού προϊόντος, να απαιτήσει από τον αγοραστή την αποζημίωση για τη χρήση του προϊόντος αυτού.
The national court is in essence asking whether Directive 1999/44 precludes national legislation under which, in the case of the replacement of defective goods, the seller may require the consumer to pay compensation for the use of those goods.
Το δικαίωμα αυτό του πωλητή απορρέει από το άρθρο 439, παράγραφος 4, BGB, που αφορά την εκ των υστέρων εκπλήρωση, σε συνδυασμό με το άρθρο 346, παράγραφοι 1 και 2, πρώτο εδάφιο, του BGB, που διέπει τις συνέπειες της υπαναχωρήσεως από τη σύμβαση.
That right is conferred on the seller by Paragraph 439(4) of the BGB, which concerns subsequent performance, read in conjunction with Paragraph 346(1) of the BGB and the first subparagraph of Paragraph 346(2), which govern the effects of termination of the contract.
Οι προαναφερθείσες διατάξεις του γερμανικού αστικού κώδικα μεταφέρουν επομένως, στις περιπτώσεις αντικατάστασης του προϊόντος, το καθεστώς που
Those provisions of the BGB thus transpose the rules which apply where a contract is terminated to cases where
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-404/06 εφαρμόζεται στην υπαναχώρηση από τη σύμβαση.
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-404/06 goods are replaced.
Το Δικαστήριο καλείται στην υπό κρίση υπόθεση να ερμηνεύσει, για πρώτη φορά στο πλαίσιο αίτησης εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, την οδηγία 1999/44 18.
This is the first time in the context of a reference for a preliminary ruling that the Court has been called upon to interpret Directive 1999/44. 18
αριθμός συγγραφέων τάσσεται κατά της συμμορφώσεως της γερμανικής νομοθεσίας με την οδηγία 1999/44 22.
Directive 1999/44. 22 Not only do they maintain that it is not in line with the Directive, they also criticise the one-sided nature of legislation which allows the seller to retain the profits included in the selling price. 23
Στη γερμανική θεωρία, το ζήτημα αν το δικαίωμα αποζημιώσεως χρήσεως είναι βάσιμο δημιούργησε ευρεία συζήτηση σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
In German legal literature, the question whether the right to compensation for use is well founded has provoked wide academic discussion.
Οι συγγραφείς παραθέτουν πολύ συχνά υπέρ της εν λόγω κανονιστικής ρύθμισης την αιτιολογική έκθεση των σχετικών διατάξεων του BGB 19και επικαλούνται το επιχείρημα που συνάγεται, σύμφωνα με το οποίο ο αγοραστής αντλεί οικονομικά οφέλη από την αντικατάσταση του προϊόντος 20.
In support of the national legislation, writers mostly refer to the parts of the explanatory memorandum which relate to the relevant provisions of the BGB, 19 on the basis of which they argue that the purchaser obtains economic benefits from the replacement of the goods.
Πολύ συχνά, παραπέμπουν, υπέρ της συμμορφώσεως με την οδηγία 1999/44, στη δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη της και προβάλλουν το επιχείρημα ότι η καταβολή αποζημιώσεως χρήσεως δεν εμπίπτει στην έννοια των αναγκαίων εξόδων που δαπανήθηκαν για τη συμμόρφωση των προϊόντων υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, της οδηγίας 21.
20The proposition that this is compatible with Directive 1999/44 is most often justified by reference to the 15th recital in the preamble thereto and the argument that payment of compensation for use is not one of the necessary costs incurred for the purposes of bringing the goods into conformity with the contract within the meaning of Article 3(4) of the Directive.
Ωστόσο, σημαντικός επίσης
21However, numerous writers have also argued that the German legislation conflicts with
Όσον αφορά το παραδεκτό, επιβάλλεται η διαπίστωση, όπως ορθώς τόνισε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι το παραδεκτό προδικαστικού ερωτήματος δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν είναι δυνατή, σε εθνικό επίπεδο, η σύμφωνη με την οδηγία ερμηνεία μιας εθνικής διατάξεως.
As regards admissibility, it should be noted — as the Commission correctly pointed out at the hearing — that the admissibility of a reference for a preliminary ruling cannot depend on whether at national level it is possible to interpret a provision of national law in such a way that it is compatible with a directive.
Η αρχή της απαγορεύσεως της contra legem ερμηνείας υπερισχύει μόνο στην περίπτωση που το εθνικό δικαστήριο ερμηνεύει το εθνικό δίκαιο σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο·όμως, στο πλαίσιο αίτησης εκδόσεως προδικαστικής
The principle prohibiting interpretation contra legem comes into play only where the national court is seeking
18 — Το Δικαστήριο δεν έχει μέχρι στιγμής εξετάσει την οδηγία 1999/44 παρά μόνο στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως κράτους μέλους.
18 — So far the Court has had to discuss Directive 1999/44 only in infringement proceedings.
I-1969), και C-312/03, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 2004, σ. I-1975).
See Case C-310/03 Commission v Luxembourg [2004] ECR I-1969 and Case C-312/03 Commission v Belgium [2004] ECR I-1975.
19 — Σχέδιο νόμου για τον εκσυγχρονισμό του ενοχικού δικαίου (Entwurf eines Gesetzes zur Modernisierung des Schuldrechts), προπαρατεθέν στην υποσημείωση 8, σ. 230 έως 233.
19 — Draft Law on the modernisation of the law of obligations (cited above, footnote 8), pp. 230 to 233.
«πωλητή» γενικώς, ενώ η οδηγία 1999/44 κάνει λόγο για «καταναλωτή» και «πωλητή» που πωλεί καταναλωτικά προϊόντα.
QUELLE and ‘seller’, Directive 1999/44 refers to ‘consumers’ and ‘sellers’ who sell consumer goods.
Εν προκειμένω, ο αγοραστής μπορεί να υπαχθεί στην κατηγορία «καταναλωτής» 25και ο πωλητής στην κατηγορία «πωλητής» 26υπό την έννοια της οδηγίας 1999/44·εξάλλου η αποφάσεως, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για απαγόρευση contra legem ερμηνείας.
In the present case, it is possible to place the purchaser within the category covered by the term ‘consumers’ 25and the to interpret national law in conformity with Community law.
Η ερμηνεία επί διαδικασίας υποβολής προδικαστικού ερωτήματος έχει την έννοια της εξασφάλισης, μέσω της ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου, της ορθής και ομοιόμορφης εφαρμογής του σε όλα τα κράτη μέλη 24.
The purpose of the interpretation given by way of a preliminary ruling is to ensure, through the interpretation of Community law, its correct and uniform application throughout the Member States.
πώληση ηλεκτρικού φούρνου για ιδιωτική χρήση αποτελεί πώληση «καταναλωτικών προϊόντων» 27 υπό την έννοια της οδηγίας.
24 seller within that covered by the term ‘sellers’ 26for the purposes of Directive 1999/44; moreover, the sale of the stove-set for private use constitutes a sale of ‘consumer goods’ 27 within the meaning of the Directive.
Τα αναφερόμενα στο άρθρο 20 του γερμανικού συντάγματος αφορούν αποκλειστικά το γερμανικό συνταγματικό δίκαιο, επομένως η διάταξη αυτή δεν μπορεί, καθεαυτή, να επηρεάσει το παραδεκτό αιτήσεως εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως.
The references to Article 20 of the Grundgesetz concern solely German con -stitutional law; accordingly, that provision cannot as such affect the admissibility of a reference for a preliminary ruling.
Συγκεκριμένα, μόνον το άρθρο 234 ΕΚ, και όχι το εθνικό δίκαιο, ορίζει τα κριτήρια του παραδεκτού της αιτήσεως εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως.
Article 234 EC alone — not national law — lays down the conditions for the admissibility of a reference for a preliminary ruling.
Διαφορετική ερμηνεία θα σήμαινε ότι κάθε κράτος μέλος μπορεί να καθορίζει το ίδιο την εφαρμογή του άρθρου 234 ΕΚ, γεγονός που θα είχε ως συνέπεια την ανομοιόμορφη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου στα κράτη μέλη.
Any other interpretation would mean that each Member State could decide for itself as to the applicability of Article 234 EC, and that could lead to a lack of uniformity in the application of Community law in the Member States.
Επομένως, το προδικαστικό ερώτημα είναι παραδεκτό.
The reference for a preliminary ruling is therefore admissible.
Ο πυρήνας του προβλήματος της υπό κρίση υποθέσεως είναι η ερμηνεία της φράσεως «δωρεάν» του άρθρου 3 της οδηγίας 1999/44 και το συναφές ερώτημα είναι αν «δωρεάν αντικατάσταση» σημαίνει ότι ο πωλητής δεν πρέπει να απαιτεί από
The central problem in the present case is the interpretation of the expression ‘free of charge’, which appears in Article 3 of the Directive, and the related question of whether the requirement to ‘replace [goods] free of charge’ means that the seller must not
25 — Σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της οδηγίας 1999/44, ως καταναλωτής νοείται «το φυσικό πρόσωπο το οποίο, στο πλαίσιο των συμβάσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, ενεργεί για σκοπό μη εντασσόμενο στο πλαίσιο της εμπορικής, επιχειρηματικής ή επαγγελματικής του δραστηριότητας».
25 — Article 1(2)(a) of Directive 1999/44 defines a consumer as ‘any natural person who, in the contracts covered by this Directive, is acting for purposes which are not related to his trade, business or profession’.
Εισαγωγικά, πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο BGB κάνει λόγο για «αγοραστή» και
It must first be pointed out that whereas the BGB generally refers to ‘purchaser’
26 — Σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 1999/44, ως πωλητής νοείται «το φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο, στο πλαίσιο συμβάσεως, πωλεί καταναλωτικά αγαθά στο πλαίσιο της εμπορικής, επιχειρηματικής ή επαγγελματικής του δραστηριότητας».
26 — Article 1(2)(c) of Directive 1999/44 defines a seller as ‘any natural or legal person who, under a contract, sells consumer goods in the course of his trade, business or profession’.
27 — Σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, της οδηγίας 1999/44, ως καταναλωτικό προϊόν νοείται «κάθε ενσώματο κινητό πράγμα, εκτός από:— τα αγαθά τα οποία πωλούνται στα πλαίσια αναγκαστικής εκτέλεσης ή με άλλο τρόπο από δικαστική αρχή,— το νερό και το φυσικό αέριο όταν δεν είναι συσκευασμένα προς πώληση σε περιορισμένο όγκο ή καθορισμένη ποσότητα,— την ηλεκτρική ενέργεια».
27 — Article 1(2)(b) of Directive 1999/44 defines consumer goods as, ‘any tangible movable item, with the exception of: — goods sold by way of execution or otherwise by authority of law, — water and gas where they are not put up for sale in a limited volume or set quantity, — electricity’.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-404/06 τον καταναλωτή αποζημίωση για τη χρήση ελαττωματικού προϊόντος.
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-404/06 require the consumer to pay compensation for use of the defective goods.
Αν δεν είναι εφικτή ή ανάλογη ούτε η επισκευή ούτε η αντικατάσταση, ο καταναλωτής μπορεί να απαιτήσει μείωση του τιμήματος ή να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση 29.
28If neither repair nor replacement is both possible and proportionate, the consumer may demand a reasonable reduction of the price or rescind the contract.
Το άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 1999/44 μνημονεύει εκ νέου ρητώς ότι τόσο η επισκευή όσο και η αντικατάσταση πρέπει να γίνονται «δωρεάν».
29 Article 3(3) of Directive 1999/44 expressly reiterates that both repair and replacement must be ‘free of charge’.