natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σε κανένα από τα τιμολόγια δεν αναγραφόταν ΦΠΑ, ορισμένα μάλιστα ανέφεραν ειδικά ότι η παροχή των υπηρεσιών απαλλασσόταν από τον φόρο αυτό.
‘Where [there is] evidence of amounts that are wholly or partially undeclared or deductions that are wholly or partially ineligible, the value added tax office may confine itself to assessing the tax, or the additional tax payable, or the reduced credit due, on the basis of the aforementioned evidence, without prejudice to further assessment within the timelimits laid down in Article 57.’
Κατά συνέπεια, η Ecotrade θεώρησε ότι όλες αυτές οι υπηρεσίες συνιστούν ναυλώσεις ή μισθώσεις πλοίων που χρησιμοποιούνται
Ecotrade consequently took all those services to constitute chartering or hiring of seagoing vessels, exempt from VAT by
14 — Η υπόθεση C-95/07 αφορά το οικονομικό έτος 2001, ενώ η υπόθεση C-96/07 το 2000.
14 — Case C-95/07 concerns tax year 2001, Case C-96/07 concerns 2000.
Τέλος, η πρώτη περίοδος του άρθρου 57, παράγραφος 1, έχει ως εξής: «Οι πράξεις που αφορούν τις διορθώσεις και τις βεβαιώσεις φόρου τις οποίες προβλέπει [το άρθρο 54] κοινοποιούνται, επί ποινή απώλειας
Finally, the first sentence of Article 57(1) reads: ‘The notices of amendment and assessment provided for in [Article 54] shall be served, on pain of loss of the related right,
ECOTRADE στη ναυσιπλοΐα ανοικτής θαλάσσης, απαλλασσόμενες από τον ΦΠΑ δυνάμει των εθνικών διατάξεων που έχουν μεταφέρει στην εθνική νομοθεσία το άρθρο 15, παράγραφος 5, της έκτης οδηγίας 15.
ECOTRADE virtue of the national provisions implementing Article 15(5) of the Sixth Directive.
Για τον λόγο αυτό, τις καταχώρισε κανονικά στα λογιστικά της βιβλία ως αγορές, αλλά δεν τις συμπεριέλαβε ούτε στα λογιστικά βιβλία για τον ΦΠΑ ούτε στις δηλώσεις της.
15It therefore entered them normally as purchases in its accounts, but did not include them in its VAT records or returns.
προθεσμίας που τάσσει η δεύτερη από τις διατάξεις αυτές, η φορολογική αρχή αξίωσε την καταβολή του εν λόγω φόρου, ανερχόμενου σε ποσό 320 000 ευρώ περίπου για τις δύο φορολογικές χρήσεις, ποσό το οποίο αντιπροσωπεύει προφανώς τον ΦΠΑ με κανονικό συντελεστή 20 % επί τιμολογίων αξίας περίπου 1 600 000 ευρώ 16.
within the timelimit laid down by the latter provision, the tax authority claimed payment of the VAT concerned, amounting to the equivalent of approximately EUR 320 000 for the two tax years, apparently representing VAT at the standard rate of 20% on invoices to a value equivalent to approximately EUR 1 600 000.
Αρνήθηκε, ωστόσο, να επιτρέψει στην Ecotrade να εκπέσει το ίδιο ποσό, για τον λόγο ότι είχε εκπνεύσει η προθεσμία εντός της οποίας θα έπρεπε να έχει ζητήσει την έκπτωση, σύμφωνα με το άρθρο 19, παράγραφος 1, του ΠΔ 633/72.
16It refused, however, to allow Ecotrade to deduct the same amounts, on the ground that the timelimit for doing so, under Article 19(1) of DPR 633/72, had expired.
Επιπλέον, επέβαλε στην Ecotrade διοικητικά πρόστιμα ανερχόμενα σε ποσό ελαφρώς υψηλότερο των 360 000 ευρώ.
It further imposed on Ecotrade administrative fines amounting to slightly over EUR 360 000.
Κατόπιν ελέγχου, η φορολογική αρχή αποφάσισε ότι οι υπηρεσίες θαλάσσιας μεταφοράς αποτελούσαν στην πραγματικότητα υπηρεσίες ενδοκοινοτικής μεταφοράς αγαθών για τις οποίες, σύμφωνα με τις εθνικές διατάξεις μεταφοράς των άρθρων 21, παράγραφος 1, στοιχείο β΄ και 28β, σημείο Γ, της έκτης οδηγίας στην εθνική νομοθεσία, η Ecotrade ήταν υπόχρεη σε καταβολή ΦΠΑ.
Following an inspection, the tax authority decided that the shipping services were in fact services in the intra- Community transport of goods on which, pursuant to the national provisions implementing Articles 21(1)(b) and 28b(C) of the Sixth Directive, Ecotrade was itself liable for VAT.
Με ορισμένες μικρές επιφυλάξεις, η Ecotrade αποδέχεται τον αναχαρακτηρισμό αυτό.
With some minor reservations, Ecotrade accepts that reclassification.
Η Ecotrade προσέβαλε την αρνητική αυτή απόφαση και τα διοικητικά πρόστιμα ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, το οποίο ζητεί την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί των ακόλουθων ερωτημάτων:
Ecotrade has challenged that refusal and those fines before the referring court, which seeks a ruling on the following questions:
Η Ecotrade επομένως όφειλε να έχει δηλώσει τον ΦΠΑ επί των υπηρεσιών θαλάσσιας μεταφοράς και να τον έχει καταχωρίσει ως φόρο επί των εισροών.
Ecotrade should thus have declared VAT on the shipping services and entered it as input tax.
Θα είχε έτσι υποχρεωθεί να καταβάλει μεν τον φόρο αυτό, ταυτόχρονα όμως θα είχε τη δυνατότητα να εκπέσει τον φόρο αυτό από τον φόρο της επί των εκροών.
It would have been liable to pay that tax but would at the same time have been able to deduct it from its output tax.
Ως αποτέλεσμα, η συνολική της φορολογική οφειλή δεν θα είχε επηρεαστεί.
Its overall tax liability would therefore not have been affected.
«1) Απαγορεύουν τα άρθρα 17, 21, παράγραφος 1, και 22 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ, ορθώς ερμηνευόμενα, την εθνική ρύθμιση (εν προκειμένω το άρθρο 19 του ιταλικού ΠΔ 633/72) η οποία θέτει ως προϋπόθεση για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση του φόρου προστιθέμενης αξίας, ο οποίος οφείλεται από υπόχρεο στον φόρο στο πλαίσιο της ασκήσεως της επιχειρηματικής του δραστηριότητας, την τήρηση
‘(1) Does a correct interpretation of Articles 17, 21(1) and 22 of Sixth Council Directive 77/388/EEC … preclude national legislation (in particular Article 19 of DPR 633/72 …) that makes the exercise of the right to deduct VAT, payable by a taxable person in the pursuit of his business activities, dependent on compliance with a (twoyear) timelimit and penalises noncompliance with annulment of that right? That question is asked with reference, in
Τον Δεκέμβριο του 2004, σύμφωνα με τα άρθρα 54, παράγραφος 5, και 57, παράγραφος 1, του ΠΔ 633/72 και εντός της
In December 2004, pursuant to Articles 54(5) and 57(1) of DPR 633/72 and
16 — Τα ποσά που αναφέρονται στη διάταξη περί παραπομπής στην υπόθεση C-95/07 φαίνεται να αντιστοιχούν στην εφαρμογή συντελεστή ΦΠΑ ελαφρώς υψηλότερου από 20 %.
16 — The figures given in the order for reference in Case C-95/07 appear to reflect the application of a VAT rate of slightly over 20%.
Δεν δίνεται κάποια εξήγηση σχετικά, όμως η απόκλιση αυτή δεν επηρεάζει την επίλυση του ζητήματος.
No explanation is given, but the discrepancy does not appear relevant to the resolution of the problem.
15 — Βλ. σημείο 13 ανωτέρω.
15 — See point 13 above.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SHARPSTON — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-95/07 και C-96/07 από την Κυπριακή Κυβέρνηση, παρέστησαν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
OPINION OF MS SHARPSTON — JOINED CASES C-95/07 AND C-96/07 all of whom, apart from the Cypriot Government, were represented at the hearing.
Εκτίμηση προθεσμίας (δύο ετών) και προβλέπει ως κύρωση για τη μη τήρηση της προθεσμίας την απόσβεση του δικαιώματος, όσον αφορά, ιδίως, τις περιπτώσεις στις οποίες η απόκτηση του αγαθού ή της υπηρεσίας υπόκειται σε ΦΠΑ κατ’ εφαρμογή του μηχανισμού αντιστροφής της επιβάρυνσης, ο οποίος επιτρέπει στη διοίκηση να απαιτήσει την καταβολή του φόρου εντός (τετραετούς δυνάμει του άρθρου 57 του ΠΔ 633/72) προθεσμίας που είναι μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση από τον επιχειρηματία, με την πάροδο της οποίας ο επιχειρηματίας χάνει το δικαίωμα προς έκπτωση;
particular, to cases where the liability to VAT on the purchase of the good or service stems from the application of the reverse charge procedure, which allows the authorities a longer period (of four years under Article 57 of DPR 633/72) in which to demand payment of the duty than the period allowed to the trader for deduction of the duty, on expiry of which the trader’s right to such deduction lapses.
2) Απαγορεύει το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ […], ορθώς ερμηνευόμενο, την εθνική ρύθμιση η οποία μεταξύ των “διατυπώσεων” τις οποίες προβλέπει το εν λόγω άρθρο σχετικά με τη ρύθμιση του μηχανισμού αντιστροφής της επιβαρύνσεως, ο οποίος διέπεται από το άρθρο 17, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με τα άρθρα 23 και 25 του ΠΔ 633/72, περιλαμβάνει την τήρηση προθεσμίας (εις βάρος αποκλειστικά του φορολογούμενου) για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση που επιβάλλει το άρθρο 17 της έκτης οδηγίας, ανάλογης με την προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 19 του ΠΔ 633/72;»
(2) Does it follow from a correct interpretation of Article 18(1)(d) of Sixth Council Directive 77/388/EEC … that national legislation may not, in regulating the “formalities” referred to in that provision by means of the reverse charge procedure governed by the combined provisions of Articles 17(3), 23 and 25 of DPR 633/72, make (solely to the detriment of the taxpayer) the exercise of the right to deduct permitted by Article 17 of the Directive conditional upon compliance with a timelimit such as that laid down in Article 19 of DPR 633/72?’
Η Ecotrade, η Ιταλική και η Κυπριακή Κυβέρνηση και η Επιτροπή κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις, άπαντες δε, εκτός
The order for reference might be interpreted broadly as raising first and foremost the general question whether a twoyear timelimit on the exercise of the right to deduct is compatible with Community VAT law, and only secondarily whether that is so in the specific case where the reverse charge mechanism applies and the tax authority enjoys a longer period in which to recover tax not properly accounted for.
Ωστόσο, συμφωνώ με την Ιταλική Κυβέρνηση και με την Επιτροπή ότι είναι περιττό να επικεντρώνεται υπερβολικά η προσοχή στο γενικό ερώτημα, το οποίο δεν καταλαμβάνει κεντρική θέση στην κύρια δίκη.
However, I agree with the Italian Government and the Commission that it is unnecessary to focus too closely on the general question, which is not in itself central
Τέλος, μολονότι το αιτούν δικαστήριο υποβάλλει τυπικά δύο ερωτήματα, με σκοπό την εκτίμηση των ιταλικών κανόνων από πλευράς διαφόρων διατάξεων της έκτης οδηγίας, θεωρώ ότι είναι ευχερέστερο να τα αναλύσω από κοινού.
Finally, although the referring court formally poses two questions, directed at assessing the Italian rules against different provisions of the Sixth Directive, I find it more helpful to address the two together.
Οι παράγοντες που, όπως υπογραμμίζει το αιτούν δικαστήριο, συντείνουν στην πρόκληση του αποτελέσματος αυτού είναι: i) η «διετής» προθεσμία 17 για την άσκηση του
The factors stressed by the national court as combining to produce that result are: (i) the ‘two-year’ timelimit 17 on the exercise of the right to deduct, (ii) the ‘four-year’ timelimit 18 on the tax authority’s right to recover and (iii) the reverse charge mechanism under which a taxable person’s liability to pay input tax is, normally, exactly counterbalanced by his right to deduct the same tax.
Καμία από τις διατάξεις που παραθέτει το αιτούν δικαστήριο στα ερωτήματά του —ή άλλη διάταξη της έκτης οδηγίας— δεν προβλέπει ειδική προθεσμία για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση ούτε μνημονεύει ρητώς τη δυνατότητα ή τη μη δυνατότητα επιβολής τέτοιας προθεσμίας με το εθνικό δίκαιο.
Nothing in any of the provisions cited by the national court in its questions — or indeed elsewhere in the Sixth Directive — imposes any specific timelimit on the exercise of the right to deduct or refers explicitly to the possibility, or otherwise, of imposing such a timelimit in national law.
Ωστόσο, και μολονότι το πλαίσιο του μηχανισμού αυτού αποτελεί αναμφιβόλως πρωταρχικό χαρακτηριστικό της υπό κρίση υπόθεσης, κατά την άποψή μου είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντικό να επισημανθεί ότι το αποτέλεσμα στο οποίο αντιτίθεται η Ecotrade δεν προκλήθηκε απλώς από τον συνδυασμό των τριών αυτών παραγόντων, αλλά από τον αναχαρακτηρισμό των πράξεων εισροών της, οι οποίες έπαυσαν να θεωρούνται απαλλασσόμενες και θεωρούνται πλέον φορολογητέες.
However, and although the context of that mechanism is undoubtedly a key feature of this case, it is in my view at least as important to note that the result to which Ecotrade objects was triggered not by the mere combination of those three factors but by the reclassification of its input transactions from exempt to taxable.
17 — Για την ακρίβεια, το χρονικό όριο συμπίπτει με την υποβολή της δήλωσης για το δεύτερο έτος που ακολουθεί το έτος κατά το οποίο γεννήθηκε το δικαίωμα προς έκπτωση.
17 — More accurately, the limit is the submission of the declaration for the second year following that in which the right to deduct arose.
18 — Στην πραγματικότητα, το τέλος του τέταρτου έτους που ακολουθεί το έτος κατά το οποίο υποβλήθηκε η δήλωση.
18 — In fact, the end of the fourth year following that in which the declaration was made.
Κατά την επ’ ακροατηρίου διαδικασία, η Ecotrade υποστήριξε, χωρίς να αντικρουστεί, ότι η προθεσμία παρατεινόταν κατά κανόνα με διατάξεις προσωρινής ισχύος σε πέντε, έξι ή και επτά έτη.
Ecotrade stated at the hearing, without contradiction, that the period was regularly extended by temporary legislation to five, six or seven years.
Μία τουλάχιστον από τις διατάξεις αυτές μπορεί να θεωρηθεί, παρ’ όλ’ αυτά, ότι επιτρέπει σιωπηρά την επιβολή προθεσμίας: το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, αναφέρεται στις καθοριζόμενες από κάθε κράτος μέλος διατυπώσεις για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση.
Of those provisions, at least one may none the less be seen as implicitly authorising the imposition of a time-limit: Article 18(1)(d) refers to formalities laid down by Member States for the exercise of the right to deduct.
Το ότι μπορεί να ταχθεί προθεσμία καθίσταται επιπλέον σαφές από τον συνδυασμό των διατάξεων των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 18.
That a timelimit may be set seems, moreover, clear from the combined provisions of Article 18(2) and (3).
Η παράγραφος 2 διευκρινίζει ότι το δικαίωμα προς έκπτωση πρέπει να ασκείται σε σχέση με ποσά που οφείλονται για περίοδο δηλώσεως που είναι ίδια με αυτήν κατά την οποία γεννήθηκε το δικαίωμα προς έκπτωση, ενώ η παράγραφος
The former indicates that the right to deduct is to be exercised in relation to amounts due for the same tax period as that in which the right arose, and the latter allows Member States to determine the conditions in which a taxable person may be authorised to deduct when
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SHARPSTON — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-95/07 και C-96/07
OPINION OF MS SHARPSTON — JOINED CASES C-95/07 AND C-96/07 lence and effectiveness. 20
3 επιτρέπει στα κράτη μέλη να καθορίζουν τους όρους βάσει των οποίων παρέχεται το δικαίωμα στον υποκείμενο στον φόρο να ενεργεί έκπτωση στις περιπτώσεις που δεν έχει τηρήσει, μεταξύ άλλων, την ως άνω προϋπόθεση.
It should thus not be less favourable than those applicable to similar domestic situations 21 or render virtu- he has not respected, inter alia, that condition.
Οι διατάξεις αυτές, συνδυαστικά, υποδηλώνουν ότι τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να επιβάλλουν την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση εντός της εν λόγω περιόδου δηλώσεως 19 ή να προβλέπουν μεγαλύτερη προθεσμία.
Taken together, they imply that it is open to a Member State to require that the right to deduct be exercised in respect of the tax period in question, 19 or to allow a longer period.
Με τις παρατηρήσεις που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο στην υπό κρίση υπόθεση δεν επιχειρήθηκε καμία σύγκριση με προθεσμία που ισχύει σε παρόμοιες εσωτερικές καταστάσεις ούτε υποστηρίχθηκε ότι η προθεσμία των δύο πλήρων ετών καθιστά γενικώς —και όχι υπό τις ειδικές εν προκειμένω περιστάσεις— πρακτικά αδύνατη ή εξαιρετικά δυσχερή την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση.
In the submissions to the Court in the present case, there has been no comparison with any timelimit applicable to similar domestic situations, nor has it been argued that a timelimit of two clear years renders in general — rather than in the specific circumstances — the exercise of the right to deduct virtually impossible or excessively difficult.
Επομένως, διαφωνώ με τον ισχυρισμό της Ecotrade ότι το δικαίωμα προς έκπτωση είναι τόσο θεμελιώδες ώστε να μην μπορεί ποτέ να τάσσεται προθεσμία για την άσκησή του.
I disagree, therefore, with Ecotrade’s contention that the right to deduct is so fundamental that no timelimit can ever be placed on its exercise.
Το δικαίωμα είναι όντως θεμελιώδες, είναι όμως επίσης σημαντικό, για λόγους ασφάλειας δικαίου (και οικονομικής ασφάλειας), να μην μπορούν να τίθενται εν αμφιβόλω επ’ αόριστον περατωμένες φορολογικές υποθέσεις.
The right is indeed fundamental but it is also important, for reasons of legal (and financial) security, that settled fiscal situations should not be liable to be called in question indefinitely.
Δυνατότητα των φορολογικών αρχών για επανεκτίμηση μετά την εκπνοή της εν λόγω προθεσμίας
Possibility of reassessment by the tax authority after such a timelimit has expired
Είναι αναμφισβήτητο ότι η φορολογική αρχή πρέπει να διαθέτει ορισμένη προθεσμία
That tax authorities should have at their disposal a period within which to verify taxable persons’ VAT declarations and,
Μολονότι δηλαδή η έκτη οδηγία επιτρέπει στα κράτη μέλη να απαιτούν να ασκείται το δικαίωμα προς έκπτωση εντός της περιόδου δηλώσεως κατά την οποία γεννήθηκε, δεν τίθεται το ερώτημα αν μία μεγαλύτερη προθεσμία, όπως αυτή των δύο πλήρων ετών που επιτρέπει η ιταλική νομοθεσία, αποτελεί αδικαιολόγητα περιοριστικό γενικό κανόνα.
Suffice it to bear in mind that such a timelimit (which is in many ways comparable to that for bringing proceedings for the recovery of national charges levied in breach of Community law) should in any event comply with the principles of equiva-
20 — Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 11ης Ιουλίου 2002, C-62/00, Marks and Spencer (Συλλογή 2002, σ. I-6325, σκέψεις 34 επ.).
20 — Compare, for example, Case C-62/00 Marks & Spencer [2002] ECR I-6325, paragraph 34 et seq. of equivalence and
19 — Με την επιφύλαξη των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας —βλ. σημείο 42 κατωτέρω.
21 — It seems to me that the Commission is misguided in arguing (if I have understood it correctly) that the principle of equivalence applies as between the respective periods available to the taxable person and to the tax authority.
Παρατηρήσεις σχετικά με τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως εντός της οποίας να ελέγχει τις δηλώσεις ΦΠΑ των υποκειμένων σε φόρο και, εφόσον είναι απαραίτητο, να επανεκτιμά τη φορολογική τους υποχρέωση και ότι η προθεσμία αυτή μπορεί να υπόκειται σε ορισμένους περιορισμούς χάριν της ασφάλειας δικαίου.
In circumstances such as those of the present case where appropriate, reassess their liability, and that the period may be subject to some limit in the interests of legal certainty, seem unassailable propositions.
Ωστόσο, τα ανωτέρω δεν ισχύουν οσάκις με τον έλεγχο εντοπίζεται μη δηλωθείσα οφειλή ΦΠΑ η οποία, αν είχε δηλωθεί ως οφειλόταν, θα είχε ως συνέπεια να γεννηθεί ένα επακόλουθο δικαίωμα προς έκπτωση, το οποίο όμως, ελλείψει τέτοιας οφειλής, δεν γεννάται.
However, that is not true where verification brings to light an undeclared liability to VAT which, if it had been correctly declared, would have entailed a concomitant right to deduct but, in the absence of such liability, no right to deduct could exist.
Στις περιπτώσεις αυτές, η παράλειψη της άσκησης του δικαιώματος προς έκπτωση δεν μπορεί να διαχωριστεί από την παράλειψη δήλωσης της φορολογικής οφειλής την καταβολή της οποίας αξιώνει τώρα η φορολογική αρχή 23.
In such cases, the failure to exercise the right to deduct is indissociable from the failure to declare the tax liability which the authority now seeks to enforce. 23
Στις περιπτώσεις που με τον έλεγχο εντοπίζονται οφειλές ΦΠΑ που δεν είχαν δηλωθεί, είναι προφανές ότι μπορεί —και μάλιστα πρέπει— να καταστεί υποχρεωτική η καταβολή τους και συνεπώς να εισπραχθούν τα αντίστοιχα ποσά.
Where such verification reveals a liability to VAT which was not declared, clearly that liability may — and indeed should — be enforced, and the corresponding sum collected.
Οσάκις επομένως η έκπτωση του φόρου και η οφειλή καταβολής του αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αμφότερες πρέπει λογικά να λαμβάνονται υπόψη από τη φορολογική αρχή προκειμένου να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε επανεκτίμηση.
Where deduction and liability are thus two sides of the same coin, any reassessment by the tax authority must logically take both into account.
Η επιβολή της υποχρέωσης καταβολής του φόρου χωρίς να αναγνωρίζεται το επακόλουθο δικαίωμα προς έκπτωση θα παραβίαζε επιπλέον κατάφωρα την αρχή της ουδετερότητας, η οποία είναι θεμελιώδους σημασίας για το όλο σύστημα του ΦΠΑ.
To enforce the liability without allowing the concomitant right to deduct would, moreover, run completely counter to the principle of neutrality which is fundamental to the whole VAT system.
Όπως επανειλημμένως έχει επισημάνει το Δικαστήριο, το καθεστώς εκπτώσεων
As the Court has repeatedly stated, the rules governing deduction are meant
Ο εντοπισμός φορολογικής οφειλής δεν θίγει επίσης υφιστάμενα δικαιώματα προς έκπτωση φόρου επί των εισροών που να μην εξαρτώνται από την οφειλή.
Nor does the discovery of liability impinge on any existing right to deduct input tax which is not dependent on the liability.
Το ζήτημα αν ο υποκείμενος στον φόρο έχει ασκήσει ή όχι το δικαίωμα αυτό εντός της τασσόμενης από το εθνικό δίκαιο προθεσμίας του τύπου που εξέθεσα παραπάνω είναι εντελώς διαφορετικό από την επανεκτίμηση της υποχρέωσής του για καταβολή φόρου επί των εκροών.
Whether the taxable person has or has not exercised such a right within any applicable national timelimit of the kind I have outlined is a matter quite separate from the reassessment of his liability for output tax.
I-7447, σκέψη 32).
22 — Compare Case paragraph 32.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SHARPSTON — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C-95/07 και C-96/07 σκοπεί να απαλλάξει πλήρως τον επιχειρηματία από το βάρος του ΦΠΑ που οφείλει ή κατέβαλε στο πλαίσιο όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων του.
OPINION OF MS SHARPSTON — JOINED CASES C-95/07 AND C-96/07 questions to Articles 17, 18(1)(d), 21(1) and 22 of the Sixth Directive.
περί ουδετερότητας.
The system ensures complete neutrality of taxation of all economic activities, whatever their purpose or results, provided that they are themselves subject in principle to VAT.
Το αιτούν δικαστήριο μνημονεύει στα προδικαστικά του ερωτήματα τα άρθρα 17, 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, 21, παράγραφος 1, και 22 της έκτης οδηγίας 25.
24 icles 17(6) and (7), 18(1)(d) and 22(7) and (8) have been cited, at various stages in the proceedings, as capable of providing justification for applying the Italian rules in the manner sought by the tax authority.
Αντιθέτως, η εφαρμογή των ιταλικών κανόνων κατά τον τρόπο που επιχειρεί να το πράξει η φορολογική αρχή στην υπό κρίση υπόθεση θα είχε ως συνέπεια να αντικατασταθεί η φορολογική ουδετερότητα που είχε επιτευχθεί —έστω και σε εσφαλμένη βάση— από μια σημαντική επιβάρυνση από την οποία ο επιχειρηματίας θα έπρεπε καταρχήν να έχει απαλλαγεί και θα είχε ως συνέπεια να εισπραχθεί συνολικά υψηλότερο ποσό φόρου από το οφειλόμενο.
By contrast, application of the Italian rules in the way sought by the tax authority in the present case would replace the neutrality of taxation which had been achieved (albeit on an incorrect basis) by a significant burden of which the trader should in principle have been relieved — and would lead to a greater amount of tax being collected overall than should have been collected.
Ωστόσο, όσον αφορά το άρθρο 17, παράγραφοι 6 και 7, το ζήτημα στην υπό κρίση υπόθεση, όπως ορθώς παρατηρεί η Κυπριακή Κυβέρνηση, δεν έγκειται στον αποκλεισμό του εν λόγω φόρου από το δικαίωμα προς έκπτωση, αλλά στον υπό συγκεκριμένες περιστάσεις περιορισμό της άσκησης του δικαιώματος αυτού.
However, with regard to Article 17(6) and (7), as the Cypriot Government rightly notes, the issue in the present case is not one of exclusion of the tax in issue from the right to deduct but a limitation of the exercise of that right in certain circumstances.
Ο περιορισμός αυτός δεν εμπίπτει στο πεδίο του άρθρου 17, παράγραφοι 6 ή 7, το οποίο αφορά τον απόλυτο αποκλεισμό ορισμένου τύπου πράξεων εισροών.
Such a limitation does not fall within the scope of Article 17(6) or (7), which concern the complete exclusion of certain types of input.
Πιθανοί δικαιολογητικοί λόγοι για την είσπραξη του μη δηλωθέντος φόρου χωρίς παροχή δυνατότητας άσκησης του συνακόλουθου δικαιώματος προς έκπτωση
Possible justifications for recovering undeclared tax while refusing the exercise of a linked right to deduct