natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ωστόσο, λαμβανομένης υπόψη της σημασίας της αρχής της ελεύθερης προσβάσεως στα δίκτυα μεταφοράς ή διανομής, το εν λόγω περιθώριο ελιγμών δεν τους επιτρέπει να αγνοήσουν την αρχή αυτή όταν δεν πρόκειται για τις περιπτώσεις στις οποίες η οδηγία 2003/54 προβλέπει εξαιρέσεις ή παρεκκλίσεις.
Having regard to the importance of the principle of open access to transmission or distribution systems, that margin of discretion does not, however, authorise them to depart from that principle except in those cases where Directive 2003/54 lays down exceptions or derogations.
Κατά συνέπεια, μια διάταξη όπως το άρθρο 110, παράγραφος 1, σημείο 1, του EnWG θα είναι συμβατή με την οδηγία 2003/54 μόνο στην περίπτωση που εμπίπτει στο πεδίο αυτών των εξαιρέσεων ή παρεκκλίσεων.
It is therefore only where a provision such as the first point of Paragraph 110(1) of the EnWG comes within the scope of those exceptions or derogations that it will be compatible with Directive 2003/54.
Πρώτον, το άρθρο 20, παράγραφος 2, της οδηγίας 2003/54 ορίζει ότι ένας διαχειριστής δικτύου διανομής δύναται να αρνηθεί την πρόσβαση στο δίκτυό του αν αυτό δεν έχει την αναγκαία χωρητικότητα, αρκεί να αιτιολογήσει και να δικαιολογήσει την άρνηση αυτή.
Firstly, Article 20(2) of Directive 2003/54 provides that the operator of a distribution system may refuse access where it lacks the necessary capacity, on condition that duly substantiated reasons are given for such refusal.
Ωστόσο, η εν λόγω δυνατότητα αρνήσεως της προσβάσεως στο δίκτυο αξιολογείται κατά περίπτωση και δεν επιτρέπει στα κράτη μέλη να προβλέπουν γενικά τέτοιες παρεκκλίσεις χωρίς συγκεκριμένη εκτίμηση, για κάθε διαχειριστή, της τεχνικής ανικανότητας του δικτύου να ικανοποιήσει την αίτηση προσβάσεως τρίτων.
This possibility of refusing access to the system is, however, to be assessed on a case-by-case basis and does not authorise the Member States to lay down those derogations in a general manner without, in respect of each operator, a concrete assessment of the technical incapacity of the system to meet the demand for access from third parties.
Δεύτερον, το άρθρο 3, παράγραφος 8, της οδηγίας 2003/54 επιτρέπει στα κράτη μέλη να μην εφαρμόσουν τις διατάξεις του άρθρου 20 της τελευταίας αν η εφαρμογή αυτή συνεπάγεται τον κίνδυνο να εμποδιστεί η εκπλήρωση των υποχρεώσεων που επιβάλλονται προς το κοινό οικονομικό συμφέρον στις επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας και εφόσον η ανάπτυξη των εμπορικών συναλλαγών δεν θίγεται σε μέτρο αντίθετο προς το συμφέρον της Κοινότητας.
Secondly, Article 3(8) of Directive 2003/54 allows the Member States not to apply the provisions of Article 20 thereof where the application of those provisions would obstruct the performance of the obligations imposed on electricity undertakings in the general economic interest and in so far as the development of trade would not be affected to such an extent as would be contrary to the interests of the Community.
Πρέπει να διευκρινιστεί ότι το άρθρο 3, παράγραφοι 2 και 3, της οδηγίας 2003/54 αφορά τις υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας που τα κράτη μέλη δύνανται να επιβάλλουν προς το κοινό οικονομικό συμφέρον στις επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας.
It is appropriate to note that Article 3(2) and (3) of Directive 2003/54 applies to the public-service obligations which Member States may impose on electricity undertakings in the general economic interest.
Από την εικοστή έκτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας αυτής προκύπτει ότι ερμηνεύονται σε εθνικό επίπεδο οι επιταγές σχετικά με τις δημόσιες υπηρεσίες.
It follows from recital (26) in the preamble to that directive that public-service requirements are to be interpreted on a national basis.
Από το άρθρο 3, παράγραφος 8, της οδηγίας 2003/54 προκύπτει ότι τα κράτη μέλη δύνανται να αποφασίσουν να περιορίσουν το δικαίωμα προσβάσεως των τρίτων στα δίκτυα μεταφοράς και διανομής για να εξασφαλίσουν τη δημόσια υπηρεσία παροχής ηλεκτρικής ενέργειας.
It follows from Article 3(8) of Directive 2003/54 that the Member States may decide to restrict third-party rights of access to transmission and distribution systems in order to ensure the supply of a public electricity service.
Ωστόσο, για να το πράξουν, τα κράτη μέλη οφείλουν, αφενός, να εξακριβώσουν αν το δικαίωμα απεριόριστης προσβάσεως στα δίκτυα συνεπάγεται τον κίνδυνο να εμποδιστεί η εκπλήρωση, από τους διαχειριστές των δικτύων, των υποχρεώσεών τους δημόσιας υπηρεσίας και, αφετέρου, να εξετάσουν αν η εκπλήρωση αυτή δύναται να επιτευχθεί με άλλα μέσα που δεν θίγουν το δικαίωμα προσβάσεως στα δίκτυα, το οποίο συνιστά ένα από τα δικαιώματα που καθιερώνει η οδηγία 2003/54.
However, in order to do so, the Member States must, on the one hand, ascertain whether an unrestricted right of access to the systems would obstruct the performance by the system operators of their public-service obligations and, on the other, determine whether that performance cannot be achieved by other means which do not impact adversely on the right of access to the systems, which is one of the rights enshrined in Directive 2003/54.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 110, παράγραφος 1, σημείο 1, του EnWG παρέκκλιση από την αρχή της ελεύθερης προσβάσεως στα δίκτυα παροχής ενέργειας δεν δικαιολογείται από τον κίνδυνο οι διαχειριστές των δικτύων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής να εμποδιστούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους δημόσιας υπηρεσίας λόγω της ελεύθερης αυτής προσβάσεως.
It is appropriate to observe that the derogation from the principle of open access to energy supply systems contained in the first point of Paragraph 110(1) of the EnWG is not justified by the risk that the operators of systems coming within the scope of that provision would be prevented from performing their public-service obligations by the fact of that open access.
Συγκεκριμένα, η παρέκκλιση αυτή δικαιολογείται μόνον από τον γεωγραφικό ή νομικό χαρακτήρα της ζώνης στην οποία γίνεται η εκμετάλλευση των εν λόγω δικτύων.
That derogation can be justified only by the geographical or legal configuration of the area in which those systems are operated.
Επί πλέον, από τη Γερμανική Κυβέρνηση δεν προβλήθηκε ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας θέσπισε το άρθρο 110, παράγραφος 1, σημείο 1, του EnWG για να εφαρμόσει το άρθρο 3, παράγραφος 8, της οδηγίας 2003/54.
Nor is it alleged by the German Government that the Federal Republic of Germany adopted the first point of Paragraph 110(1) of the EnWG for the purpose of implementing Article 3(8) of Directive 2003/54.
Τρίτον, το άρθρο 26, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας ορίζει ότι τα κράτη μέλη που μπορούν να αποδείξουν την ύπαρξη σημαντικών προβλημάτων για την εκμετάλλευση μικρών απομονωμένων δικτύων δύνανται να ζητήσουν να τους επιτραπούν παρεκκλίσεις από ορισμένες διατάξεις της οδηγίας 2003/54, μεταξύ δε αυτών από το άρθρο της 20.
Thirdly, Article 26(1) of Directive 2003/54 provides that Member States which can demonstrate that there are substantial problems for the operation of small isolated systems may apply for derogations from certain provisions of Directive 2003/54, including Article 20 thereof.
Ωστόσο, οι παρεκκλίσεις αυτές χρήζουν της συμφωνίας της Επιτροπής, η οποία λαμβάνει τη μορφή αποφάσεως που δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Such derogations, however, require the agreement of the Commission, which takes the form of a decision published in the Official Journal of the European Union.
Τέτοιες παρεκκλίσεις επιτράπηκαν για την Κυπριακή Δημοκρατία με απόφαση της 25ης Σεπτεμβρίου 2006 (ΕΕ L 270, σ.
Derogations of this kind have been granted to the Republic of Cyprus, by decision of 25 September 2006 (OJ 2006 L 270, p.
72) και για τη Δημοκρατία της Μάλτας με απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 2006 (ΕΕ L 332, σ. 32).
72), and to the Republic of Malta, by decision of 28 November 2006 (OJ 2006 L 332, p. 32).
Διαπιστώνεται ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν ζήτησε ούτε έλαβε από την Επιτροπή απόφαση παρεκκλίσεως βάσει του άρθρου 26, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/54.
It must be stated that the Federal Republic of Germany has neither sought nor obtained from the Commission a decision on derogation under Article 26(1) of Directive 2003/54.
Επομένως, διάταξη όπως το άρθρο 110, παράγραφος 1, σημείο 1, του EnWG δεν εμπίπτει στο πεδίο καμιάς από τις προβλεπόμενες από την οδηγία 2003/54 εξαιρέσεις ή παρεκκλίσεις από την αρχή της ελεύθερης προσβάσεως στα δίκτυα μεταφοράς ή διανομής ηλεκτρικής ενέργειας.
It follows that a provision such as the first point of Paragraph 110(1) of the EnWG does not come within the scope of any of the exceptions or derogations from the principle of open access to electricity transmission or distribution systems laid down by Directive 2003/54.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, το άρθρο 20, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/54 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα εφαρμογής μιας διατάξεως όπως το άρθρο 110, παράγραφος 1, σημείο 1, του EnWG, η οποία απαλλάσσει ορισμένους διαχειριστές δικτύων παροχής ενέργειας από την υποχρέωση να παρέχουν στους τρίτους ελεύθερη πρόσβαση στα δίκτυα αυτά, με την αιτιολογία ότι τα τελευταία βρίσκονται σε επιχειρηματική ζώνη με λειτουργική ενότητα και χρησιμοποιούνται κυρίως για τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας εντός της επιχειρήσεως και προς συνδεδεμένες επιχειρήσεις.
It follows from all the foregoing that Article 20(1) of Directive 2003/54 must be interpreted as precluding a provision such as the first point of Paragraph 110(1) of the EnWG, which exempts certain operators of energy supply systems from the obligation to provide third parties with open access to those systems on the grounds that they are located on a geographically connected operation zone and that they predominantly serve to supply the energy needs of the undertaking itself and of connected undertakings.
Το άρθρο 20, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/54/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2003, σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και την κατάργηση της οδηγίας 96/92/ΕΚ, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα εφαρμογής μιας διατάξεως όπως το άρθρο 110, παράγραφος 1, σημείο 1, του νόμου για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, ο οποίος αποκαλείται «νόμος για την ορθολογική διαχείριση της ενέργειας» [Gesetz über die Elektrizitäts- und Gasversorgung (Energiewirtschafstsgesetz)], της 7ης Ιουλίου 2005, η οποία απαλλάσσει ορισμένους διαχειριστές δικτύων παροχής ενέργειας από την υποχρέωση να παρέχουν στους τρίτους ελεύθερη πρόσβαση στα δίκτυα αυτά, με την αιτιολογία ότι τα τελευταία βρίσκονται σε επιχειρηματική ζώνη με λειτουργική ενότητα και χρησιμοποιούνται κυρίως για τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας εντός της επιχειρήσεως και προς συνδεδεμένες επιχειρήσεις.
‘Article 20(1) of Directive 2003/54/EC of the European Parliament and of the Council of 26 June 2003 concerning common rules for the internal market in electricity and repealing Directive 96/92/EC must be interpreted as precluding a provision such as the first point of Paragraph 110(1) of the Law on electricity and gas supply, referred to as ‘the Law on energy management’ (Gesetz über die Elektrizitäts- und Gasversorgung (Energiewirtschaftsgesetz)) of 7 July 2005, which exempts certain operators of energy supply systems from the obligation to provide third parties with open access to those systems on the grounds that they are located on a geographically connected operation zone and that they predominantly serve to supply the energy needs of the undertaking itself and of connected undertakings.’
Υπόθεση C-462/06
Case C-462/06
«Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 — Τμήμα 5 του κεφαλαίου II — Διεθνής δικαιοδοσία σε ατομικές συμβάσεις εργασίας — Τμήμα 2 του κεφαλαίου ΙΙ — Ειδικές δικαιοδοσίες — Άρθρο 6, σημείο 1 — Πλείονες εναγόμενοι»
(Regulation (EC) No 44/2001 — Section 5 of Chapter II — Jurisdiction over individual contracts of employment — Section 2 of Chapter II — Special jurisdiction — Article 6(1) — More than one defendant)
Poiares Maduro της 17ης Ιανουαρίου 2008 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Opinion of Advocate General Poiares Maduro delivered on 17 January 2008 . . I - 3967Judgment of the Court (First Chamber), 22 May 2008 . . . . . . . . . . . .
Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις — Διεθνής δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις — Κανονισμός 44/2001 — Διεθνής δικαιοδοσία σε ατομικές συμβάσεις εργασίας — Πλείονες εναγόμενοι
Judicial cooperation in civil matters — Jurisdiction and the enforcement of judgments in civil and commercial matters — Regulation No 44/2001 — Jurisdiction over individual contracts of employment — More than one defendant
(Κανονισμός 44/2001 του Συμβουλίου, άρθρο 6, σημείο 1)
(Council Regulation No 44/2001, Art. 6(1))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-462/06
SUMMARY — CASE C-462/06
Ο κανόνας ειδικής δικαιοδοσίας του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού 44/2001, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε διαφορά εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής του τμήματος 5 του κεφαλαίου ΙΙ του κανονισμού αυτού, το οποίο αφορά τους κανόνες δικαιοδοσίας επί των διαφορών που ανακύπτουν από ατομικές συμβάσεις εργασίας.
The rule of special jurisdiction provided for in Article 6(1) of Regulation No 44/2001 on jurisdiction and the recognition and enforcement of judgments in civil and commercial matters cannot be applied to a dispute falling under Section 5 of Chapter II of that regulation concerning the jurisdiction rules applicable to individual contracts of employment.
Όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού 44/2001 υπό την έννοια ότι μόνον ο εργαζόμενος έχει τη δυνατότητα να επικαλεστεί αυτή τη διάταξη, επισημαίνεται ότι η ερμηνεία αυτή θα αντέβαινε στο γράμμα τόσο των διατάξεων του τμήματος 5 του κεφαλαίου ΙΙ του κανονισμού όσο και του ίδιου του άρθρου 6, σημείο 1.
As regards the possibility that only an employee may rely on Article 6(1) of the regulation, that would run counter to the wording of both that provision and Section 5 of Chapter II of that regulation.
Η εκ μέρους του κοινοτικού δικαστή μετατροπή των ειδικών κανόνων δικαιοδοσίας, που έχουν ως σκοπό να διευκολύνουν την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, σε μονομερείς κανόνες δικαιοδοσίας, παρέχοντες προστασία στο κατά τεκμήριο ασθενέστερο συμβαλλόμενο μέρος, θα διατάρασσε την ισορροπία των συμφερόντων, την οποία διασφαλίζει ο κοινοτικός νομοθέτης στο παρόν στάδιο εξελίξεως του δικαίου.
The transformation by the Community courts of the rules of special jurisdiction, aimed at facilitating sound administration of justice, into rules of unilateral jurisdiction protecting the party deemed to be weaker would go beyond the balance of interests which the Community legislature has established in the law as it currently stands.
Επιπλέον, η ερμηνεία αυτή δύσκολα συμβιβάζεται με την αρχή της ασφάλειας δικαίου, η οποία καταλέγεται μεταξύ των σκοπών που επιδιώκει ο κανονισμός και απαιτεί, μεταξύ άλλων, να ερμηνεύονται οι κανόνες δικαιοδοσίας κατά τέτοιον τρόπο ώστε η εφαρμογή τους να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο προβλέψιμη.
Furthermore, such an interpretation would be difficult to reconcile with the principle of legal certainty, which is one of the objectives of the regulation and which requires, in particular, that rules of jurisdiction be interpreted in such a way as to be highly predictable.
Όπως προκύπτει, αφενός, από το άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 44/2001 και, αφετέρου, από τη γραμματική ερμηνεία του προαναφερθέντος τμήματος 5, την οποία ενισχύουν και οι σχετικές προπαρασκευαστικές εργασίες, το αρμόδιο για την επίλυση όλων των σχετικών με ατομικές συμβάσεις εργασίας διαφορών δικαστήριο πρέπει να καθορίζεται βάσει των κανόνων δικαιοδοσίας του τμήματος 5, οι οποίοι, ως ειδικοί και περιοριστικώς απαριθμούμενοι, δεν μπορούν ούτε να τροποποιηθούν ούτε να συμπληρωθούν από άλλους κανόνες δικαιοδοσίας που περιέχει ο εν λόγω κανονισμός, παρά μόνον εφόσον οι ίδιες οι διατάξεις του τμήματος 5 παραπέμπουν ρητώς σε άλλους κανόνες.
It is apparent from Article 18(1) of that regulation and, moreover, from a literal interpretation of Section 5, supported by the ‘travaux préparatoires’ relating to the regulation, that the court having jurisdiction in proceedings concerning an individual contract of employment must be designated in accordance with the jurisdiction rules laid down in that section, rules which, on account of their specific and exhaustive nature, cannot be amended or supplemented by other rules of jurisdiction laid down in that regulation unless specific reference is made thereto in Section 5.
(βλ. σκέψεις 19-24, 32-33, 35 και διατακτ.)
(see paras 19-24, 32, 33, 35, operative part)
POIARES MADURO της 17ης Ιανουαρίου 2008 1
OPINION OF ADVOCATE GENERALPOIARES MADURO delivered on 17 January 2008 1
I — Νομικό πλαίσιο και ιστορικό της διαφοράς
I — Legal and factual framework of the dispute
A — Το νομικό πλαίσιο
A — Legal framework
Με την παρούσα αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, το Cour de cassation (Γαλλία) ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί επί της ερμηνείας του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις 2, κανονισμού ο οποίος διαδέχθηκε και αντικατέστησε τη Σύμβαση των Βρυξελλών 3.
By the present reference for a preliminary ruling the Cour de cassation (Court of Cassation) (France) asks the Court for an interpretation of Council Regulation (EC) No 44/2001 of 22 December 2000 on jurisdiction and the recognition and enforcement of judgments in civil and commercial matters, 2which is the successor to and replaces the Brussels Convention. 3
Συγκεκριμένα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν το εισαχθέν με τον κανονισμό 44/2001 τμήμα 5, που αφορά τις συμβάσεις εργασίας, πρέπει να θεωρηθεί ότι καθορίζει με εξαντλητικό και αποκλειστικό τρόπο τους κανόνες δικαιοδοσίας για τις εν λόγω συμβάσεις ή αν, αντίθετα, οι κανόνες δικαιοδοσίας που διατυπώνονται στο τμήμα περί συμβάσεων εργασίας μπορούν να συμπληρώνονται από τον κανόνα ειδικής δικαιοδοσίας που διατυπώνεται στο άρθρο 6, σημείο 1, του τμήματος 2 του προαναφερθέντος κανονισμού.
More specifically, the referring court wishes to ascertain whether Section 5 on employment contracts, introduced by Regulation No 44/2001, must be regarded as governing exhaustively and exclusively the rules on jurisdiction concerning such contracts or whether, on the contrary, the rules on jurisdiction laid down in the section on employment contracts may be supplemented by the rules on special jurisdiction laid down in Article 6(1) of Section 2 of that regulation.
1 — Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.2 — ΕΕ L 12, σ. 1.
1 — Original language: French.2 — OJ 2001 L 12, p. 1.
3 — Σύμβαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (παγιωμένη έκδοση), ΕΕ 1998, C 27, σ. 1.
3 — Convention of 27 September 1968 on jurisdiction and the enforcement of judgments in civil and commercial matters (consolidated version), OJ 1998 C 27, p. 1.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-462/06
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-462/06
«Εργοδότης που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί:
‘An employer domiciled in a Member State may be sued: where he is one of a number of defendants, in the courts for the place where any one of them is domiciled, provided the claims are so closely connected that it is expedient to hear and determine them together to avoid the risk of irreconcilable judgments resulting from separate proceedings;
1) ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους όπου έχει την κατοικία του ή
(1) in the courts of the Member State where he is domiciled; or
2) σε άλλο κράτος μέλος:
(2) in another Member State:
Το τμήμα 5 του κανονισμού 44/2001, που φέρει τον τίτλο «Διεθνής δικαιοδοσία σε ατομικές συμβάσεις εργασίας», απαρτίζεται από τα άρθρα 18 έως 21.
Section 5 of Regulation No 44/2001, entitled ‘Jurisdiction over individual contracts of employment’, consists of Articles 18 to 21.
Ειδικότερα, το άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 44/2001 ορίζει τα εξής: β) αν ο εργαζόμενος δεν εκτελεί ή δεν εκτελούσε συνήθως την εργασία του στην ίδια πάντα χώρα, ενώπιον των δικαστηρίων στην περιφέρεια του οποίου είναι ή ήταν εγκατεστημένη η επιχείρηση που τον προσέλαβε.»
More specifically, Article 18(1) of Regulation No 44/2001 provides: if the employee does not or did not habitually carry out his work in any one country, in the courts for the place where the business which engaged the employee is or was situated.’
Ως προς διαφορές από ατομικές συμβάσεις εργασίας, η διεθνής δικαιοδοσία καθορίζεται από τις διατάξεις του παρόντος τμήματος, [υπό] την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 4 και του άρθρου 5, σημείο 5.»
In matters relating to individual contracts of employment, jurisdiction shall be determined by this Section, without prejudice to Article 4 and point 5 of Article 5.’
Ο Jean-Pierre Rouard, αναιρεσίβλητος της κυρίας δίκης, προσελήφθη το 1977 από την εταιρεία Laboratoires Beecham
Mr Rouard, the defendant in the main proceedings, was engaged in 1977 by the company Laboratoires Beecham Sévigné, now Laboratoires Glaxosmithkline, the seat
Το άρθρο 19 του κανονισμού, που εντάσσεται επίσης στο τμήμα 5, ορίζει τα εξής:
In that same Section 5 Article 19 of the Regulation states:
Επίσης, δεδομένου ότι το γαλλικό δικαστήριο έχει αρμοδιότητα ως προς την εταιρεία Laboratoires Glaxosmithkline, κατά την άποψή του, είναι επίσης αρμόδιο, δυνάμει του άρθρου 6, σημείο 1, του κανονισμού 44/2001, και για τη διαφορά με την εταιρεία Glaxosmithkline, μολονότι έχει την έδρα της στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Since the French courts have jurisdiction in respect of Laboratoires Glaxosmithkline, the seat of which is in France, those courts, he submits, also have jurisdiction, pursuant to Article 6(1) of Regulation No 44/2001, in respect of Glaxosmithkline even though that company is established in the United Kingdom.
Κατά καιρούς εξετέλεσε διάφορες αποστολές για λογαριασμό της εν λόγω εταιρείας στο έδαφος τρίτων χωρών.
of which is in France. He was sent by that company on various postings to third countries.
Πάντως, το Conseil des prud’hommes, υιοθετώντας τη γραμμή άμυνας των δύο εργοδοτών, κήρυξε εαυτό αναρμόδιο, με το σκεπτικό ότι οι συμβάσεις εργασίας που βρίσκονταν σε ισχύ κατά τον χρόνο της απολύσεως διέπονταν από το αγγλικό και το μαροκινό δίκαιο αντιστοίχως.
The Conseil de prud’hommes, in accordance with the line of defence of the two employers, declined jurisdiction, however, pointing out that the employment contracts in force at the time of his dismissal were governed by English and Moroccan law.
Το Cour d’appel de Versailles, αφού έκανε δεκτή την ασκηθείσα έφεση, εξαφάνισε την απόφαση αυτή και ανέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του Conseil de prud’hommes.
The Cour d’appel de Versailles (Court of Appeal, Versailles) set aside that decision and remitted the case back to the Conseil de prud’hommes.
Κατόπιν αυτού, οι αναιρεσείουσες της κυρίας δίκης άσκησαν αναίρεση ενώπιον του Cour de cassation.
The appellant companies in the main proceedings then brought an appeal before the Cour de cassation.
Στις 9 Μαρτίου 2001, η εταιρεία Beecham Research UK, στα δικαιώματα της οποίας υποκαταστάθηκε η εταιρεία Glaxosmithkline, απέλυσε τον J. P.
On 9 March 2001 Beecham Research UK, now Glaxosmithkline, dismissed Mr Rouard.
Rouard ζητεί να καταδικαστούν οι εν λόγω εταιρείες αλληλεγγύως και εις ολόκληρον, στην καταβολή διαφόρων αποζημιώσεων λόγω μη τηρήσεως της διαδικασίας απολύσεως, λόγω απολύσεως άνευ πραγματικού και σοβαρού λόγου καθώς και λόγω καταχρηστικής λύσεως της συμβάσεως.
Mr Rouard requests that those companies be ordered jointly and severally to pay various amounts of compensation, together with damages for noncompliance with the dismissal procedure, dismissal without genuine and serious cause and wrongful breach of contract.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το ανώτατο δικαστήριο αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
It is in those circumstances that the Cour de cassation decided to stay proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling: