natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πράγματι, αν γινόταν δεκτή η συλλογιστική αυτή, ένας προσφεύγων ο οποίος δεν άσκη-
Such an argument would be tantamount to accepting that an applicant who had not brought an action within the period prescribed against the original decision could, just by referring the matter to the Ombudsman, and insofar as the latter found an instance of maladministration, succeed in circumventing the time limits.
Απόφαση του Δικαστηρίου της 11ης Νοεμβρίου 1981, 60/81, IBM κατάΕπιτροπής (Συλλογή 1981, σ. 2639, σκέψη 9).
Judgment in Case 60/81 IBM v Commission [1981] ECR 2639, paragraph 9.
Διάταξη τουΠρωτοδικείου της 15ηςΟκτωβρίου 2003, T-372/02, Internationaler Hilfsfonds κατάΕπιτροπής (Συλλογή 2003, σ. II-4389, σκέψη 40).
Order of theCourtofFirstInstance of 15October 2003 in Case T-372/02 [2003] ECR II-4389, paragraph 40.
Ενεργητική νομιμοποίηση α)
Standing to bring proceedings
Κατά πάγια νομολογία, ταφυσικά ή νομικά πρόσωπα, πλην των αποδεκτών μιας αποφάσεως, δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι η απόφαση τα αφορά ατομικά, παρά μόνον αν τα θίγει λόγω ορισμένων ξεχωριστών ιδιοτήτων ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τα χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και έτσι τα εξατομικεύει κατά τρόπον ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη(4).
According to settled case-law, natural or legal persons other than those to whom a decision is addressed may claim to be individually concerned only if that decision affects them by reason of certain attributes which are peculiar to them or by reason of circumstances in which they are differentiated from all other persons and by virtue of those factors distinguishes them individually just as in the case of the person addressed (4).
Το Πρωτοδικείο διευκρίνισε, σχετικώς, ορισμένα ζητήματα με την απόφαση της 1ης Ιουλίου 2008, Região autónoma dos Açores κατάΣυμβουλίου (T-37/04, δεν περιλαμβάνεται στη Συλλογή, εκκρεμεί η εκδίκαση αναιρέσεως), επί του locus standi των περιφερειακών αρχών κράτους μέλους.
TheCourtofFirstInstance provided some clarification of the locus standi of infra-State bodies in Case T-37/04 Região autónoma dos Açores v Council (judgment of 1 July 2008, not published, under appeal).
Η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι ο κανονισμός (ΕΚ) 1954/2003(5) την αφορούσε ατομικά, επειδή, αφενός, τυγχάνει ειδικής προστασίας, ως υπερπόντια περιφερειακή αρχή της Ενώσεως, ιδίως στους τομείς του περιβάλλοντος και της οικονομίας, δυνάμει του άρθρου 299, παράγραφος 2, ΕΚ, προς το οποίο αντιβαίνει ο προσβαλλόμενος κανονισμός, και, αφετέρου, επειδή ο κανονισμός αυτός θίγει τις νομοθετικές και εκτελεστικές της αρμοδιότητες στον τομέα της αλιείας.
The applicant claimed to be individually concerned by Council Regulation No 1054/2003 (5), on the grounds, first, that as an outermost region of the Union, it enjoyed specific protection, especially in the environmental and economic spheres, under Article 299(2) EC, with which the contested regulation was in conflict and, second, that that regulation affected its legislative and executive powers in the sphere of fisheries.
Το Πρωτοδικείο υπογράμμισε, πρώτον, ότι το γενικό συμφέρον μιας περιφέρειας για την επίτευξη αποτελέσματος ευνοϊκού για την ευημερία της δεν αρκεί για να θεωρηθεί αυτήως θιγόμενη, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ.Πράγματι, από τη νομολογία προκύπτει ότι, στο πλαίσιο του συστήματος που καθιέρωσαν οι Συνθήκες, το δικαίωμα προασπίσεως του γενικού συμφέροντος εντός του εδάφους τους το έχουν τα κράτη μέλη και όχι οι περιφερειακές αρχές.
The Court observed, first of all, that the general interest that a region may have in obtaining an outcome conducive to its prosperity cannot, of itself, be sufficient for that region to be regarded as concerned within the meaning of the fourth paragraph of Article 230 EC. It is clear from the case-law that the system established by the Treaties reserves to the Member States, and not to regional authorities, the right to protect the common interest in their territories.
Ακολούθως, το Πρωτοδικείο υπογράμμισε ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το άρθρο 299, παράγραφος 2, ΕΚ μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι όχι μόνον παρέχει στο Συμβούλιο τη δυνατότητα λήψεως ειδικών μέτρων παρεκκλίσεως για τις υπερπόντιες περιφέρειες, αλλά και ότι δεν του επιτρέπει να λαμβάνει μέτρα που θα είχαν ως αποτέλεσμα να οξύνουν τα μειονεκτήματα που υφίστανται οι περιφέρειες αυτές, η προστασία που προβλέπει το εν λόγω άρθρο δεν παρέχει επαρκές έρεισμα ενεργητικής νομιμοποιήσεως, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Νοεμβρίου 2001, Nederlandse Antillen κατάΣυμβουλίου (C-452/98, Συλλογή 2001, σ. I-8973).
Next, the Court considered that, even if Article 299(2) EC could be interpreted not only as permitting the Council to provide for derogations specific to the outermost regions but also as prohibiting it from adopting measures which would exacerbate the disadvantages suffered by those regions, the protection provided by that article was not sufficient to give the applicant standing to bring proceedings, in accordance with the judgment in Case C-452/98 Nederlandse Antillen v Council [2001] ECR I-8973.
Το Πρωτοδικείο υπογράμμισε, επίσης, ότι, εν πάση περιπτώσει, η προσφεύγουσα δεν προέβαλε επιχειρήματα από τα οποία να συνάγεται ότι οι προσβαλλόμενες διατάξεις έχουν ζημιογόνα αποτελέσματα
In addition, the Court emphasised that, on any view, the applicant had not raised arguments enabling it to be held that the contested provisions would entail harmful effects for the fish stocks and for the marine environment in the Azores and, consequently, for the survival of the fishing sector in the region.
Απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Ιουλίου 1963, 25/62, Plaumann κατάΕπιτροπής (Συλλογή τόμος 1954–1964, σ. 937).
Case 25/62 Plaumann v Commission [1963] ECR 95, p. 107.
Τέλος, εξετάζοντας το επιχείρημα που αντλείται από το γεγονός ότι η ΣύμβασηAarhus προβλέπει ότι τα συμβαλλόμενα μέρη μεριμνούνώστε το κοινό να μπορεί να κινεί διαδικασίες αμφισβητήσεως πράξεων δημοσίων αρχών που αντιβαίνουν προς την εθνική περιβαλλοντική νομοθεσία, το Πρωτοδικείο υπογράμμισε ότι ο κοινοτικός νομοθέτης εξέδωσε, προς διευκόλυνση της προσβάσεως στον κοινοτικό δικαστή για ζητήματα περιβάλλοντος, τον κανονισμό (ΕΚ) 1367/2006(7).
Lastly, examining the argument that the Aarhus Convention provides that the parties thereto are to ensure that members of the public have access to administrative or judicial procedures to challenge acts of public authorities which contravene national law on the environment, the Court stated that the Community legislature had adopted, in order to facilitate access to the Community judicature in environmental matters, Regulation No 1367/2006 (7).
Στον τίτλο IV του εν λόγω κανονισμού προβλέπεται διαδικασία παρέχουσα τη δυνατότητα σε ορισμένους μη κυβερνητικούς οργανισμούς να προσφύγουν στον κοινοτικό δικαστή ασκώντας προσφυγή ακυρώσεως, σύμφωνα με το άρθρο 230 ΕΚ.
Title IV of that regulation lays down a procedure on completion of which certain non-governmental organisations may bring an action for annulment before the Community judicature pursuant to Article 230 EC.
Πάντως, καθόσον δεν συντρέχουν εν προκειμένω οι προϋποθέσεις εφαρμογής των διατάξεων του ως άνω τίτλου IV, το Πρωτοδικείο δεν μπορεί να υποκαταστήσει το νομοθέτη και να δεχθεί, στηριζόμενο στη ΣύμβασηAarhus, το παραδεκτό προσφυγής η οποία δεν πληροί τις προβλεπόμενες από το άρθρο 230 ΕΚ προϋποθέσεις.
However, the conditions laid down in Title IV manifestly not having been satisfied in the circumstances, it is not for the Court to substitute itself for the legislature and to accept, on the basis of the Aarhus Convention, the admissibility of an action which does not meet the conditions laid down in Article 230 EC.
Στην υπόθεση Denka International κατάΕπιτροπής (διάταξη τουΠρωτοδικείου της 27ης Ιουνίου 2008, T-30/07, δεν περιλαμβάνεται στη Συλλογή), το Πρωτοδικείο υπενθύμισε ότι το γεγονός ότι ένα πρόσωπο παρεμβαίνει στη διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας εκδίδεται κοινοτική πράξη δεν είναι ικανό να το εξατομικεύσει σε σχέση με την εν λόγω πράξη, παρά μόνον αν η εφαρμοστέα κοινοτική ρύθμιση του χορηγεί ορισμένες διαδικαστικές εγγυήσεις.
In Case T-30/07 Denka International v Commission (order of 27 June 2008, not published), theCourtofFirstInstance noted that the fact that a person is involved in the procedure leading to the adoption of a Community measure is capable of distinguishing that person individually in relation to the measure in question only when the applicable Community legislation grants him certain procedural guarantees.
Απόφαση τουΠρωτοδικείου της 5ης Οκτωβρίου 2005, T-366/03 και T-235/04, Land Oberösterreich και Αυστρία κατάΕπιτροπής (Συλλογή 2005, σ. II-4005, σκέψη 28).
Case T-82/06 Apple Computer International v Commission (order of theCourtofFirstInstance of 19 February 2008, not published) gave rise to clarification of the admissibility of actions directed against tariff classification regulations.
Δραστηριότητα της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 18ης Μαΐου 1994, Codorníu κατά Συμβουλίου(8).
Regulation (EC) No 1367/2006 of the European Parliament and of the Council of 6 September 2006 on the application of the provisions of the Aarhus Convention on Access to Information, Public Participation in Decision-making and Access to Justice in Environmental Matters to Community institutions and bodies (OJ 2006 L 264, p. 13).
Υπόθεση C-309/89 (Συλλογή 1994, σ. I-1853, σκέψεις 21 και 22).
C-309/89 Codorníu v Council [1994] ECR I-1853, paragraphs 21 and 22.
Υπόθεση T-243/01 (Συλλογή 2003, σ. II-4189).
Case 40/84 Casteels v Commission [1985] ECR 667, paragraph 11.
Πρωτοδικείο οι εξαιρετικές περιστάσεις, κατά την έννοια της αποφάσεως Sony, που θα μπορούσαν να θεμελιώσουν ενεργητική νομιμοποίηση της προσφεύγουσας(11).
Last, because the rather general description in the contested regulation of the goods concerned as well as the absence of any visual or textual factor clearly referring to a specific economic operator excluded any individual effect, the Court concluded that there were no grounds for considering that the exceptional circumstances, within the meaning of Sony, giving rise to locus standi for the applicant, existed in the instant case (11).
Κατά πάγια νομολογία, για να αφορά άμεσα έναν ιδιώτη, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, η προσβαλλόμενη κοινοτική πράξη πρέπει να έχει άμεσες συνέπειες επί της νομικής καταστάσεως του ενδιαφερομένου, η δε εφαρμογή της να έχει καθαρώς αυτόματο χαρακτήρα και να απορρέει αποκλειστικώς από την κοινοτική ρύθμιση, χωρίς εφαρμογή άλλων παρεμβαλλομένων κανόνων(12).
According to settled case-law, in order to be of direct concern to an individual within the meaning of the fourth paragraph of Article 230 EC, the contested Community measure must directly affect the applicant’s legal situation and its implementation must be purely automatic and result from Community rules alone without the application of other intermediate rules (12).
Το Πρωτοδικείο έκρινε, με τη διάταξη της 14ης Μαΐου 2008, Icuna.com κατάΚοινοβουλίου (T-383/06 και T-71/07, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), ότι απόφαση του Κοινοβουλίου περί ακυρώσεως διαδικασίας υποβολής προσφορών παράγει άμεσα αποτελέσματα στηνομική κατάσταση επιχειρήσεως που υπέβαλε προσφορά, εφόσον, προκειμένου για την ακύρωση της σχετικής διαδικασίας στο σύνολό της, η απόφαση αυτή συνεπάγεται την ακύρωση όχι μόνον προγενέστερης αποφάσεως περί απορρίψεως της προσφοράς της, αλλά και μιας αποφάσεως με την οποία ακυρώθηκε απόφαση περί συνάψεως της συμβάσεως με την επιχείρηση αυτή.
TheCourtofFirstInstance held in Joined Cases T 383/06 and T 71/07 Icuna.com v Parliament (order of 14 May 2008) that a decision of the Parliament annulling a tendering procedure for the award of a public contract directly affects the legal situation of a tendering undertaking where, as regards the annulment of that tendering procedure in its entirety, the decision results in the annulment of an earlier decision rejecting its tender, but also that of a decision annulling a decision awarding that undertaking the contract, and that of a decision awarding it the contract.
Επομένως, η παράταση της εν λόγω αβεβαιότητας είναι εγγενής στις διαδικασίες της εφαρμογής του κανονισμού 17 και δεν συνιστά, αφεαυτής, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας.
In Case T-276/04 Compagnie maritime belge v Commission (judgment of 1 July 2008), the Court held that where, because of a procedural defect, the Community judicature has annulled in part a Commission decision finding an infringement of the competition rules and imposing a fine, the Commission is entitled to adopt a new decision aimed at correcting the procedural defects identified by the Community judicature and to impose a new fine on the basis of the parts of the first decision that were not annulled.
Όσοναφορά την εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού, η μη τήρηση εύλογης προθεσμίας δεν μπορεί να συνιστά λόγο ακυρώσεως παρά μόνο στην περίπτωση αποφάσεως περί διαπιστώσεως παραβάσεων, όταν αποδεικνύεται ότι η μη τήρηση μιας τέτοιας προθεσμίας έθιξε τα δικαιώματα των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων.
In addition, after all rights of appeal have been exhausted or expiry of the time limits prescribed in that connection, the parts of the first Commission decision which were not annulled acquire res judicata so that, in an action for annulment of the new decision, the undertaking penalised cannot challenge whether the infringement did in fact take place, since that infringement was definitively established in the first decision.
Στην απόφαση της 8ης Ιουλίου 2008, AC-Treuhand κατάΕπιτροπής (T-99/04, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή), το Πρωτοδικείο έκρινεότι το γεγονός ότι μια επιχείρηση δεν δραστηριοποιείται στην αγορά στην οποία σημειώθηκε ο περιορισμός του ανταγωνισμού δεν αποκλείει την ευθύνη της λόγωσυμμετοχής στην εφαρμογή μιας συμπράξεως.
In that same judgment, the Court, recalling that Regulation No 2988/74 (13) established a complete system of rules covering in detail the periods within which the Commission is entitled, without undermining the fundamental requirement of legal certainty, to impose fines, held that there is no room for consideration of the Commission’s duty to exercise its power to impose fines within a reasonable period.
Κανονισμός (EΟK) 2988/74 του Συμβουλίου, της 26ηςΝοεμβρίου 1974, περί παραγραφής τουδικαιώματος διώξεως και εκτελέσεως των αποφάσεων στους τομείς του δικαίου των μεταφορών και του ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ L 319, σ. 1).
Regulation (EEC) No 2988/74 of the Council of 26 November 1974 concerning limitation periods in proceedings and the enforcement of sanctions under the rules of the European Economic Community relating to transport and competition (OJ 1974 L 319, p. 1).
Κανονισμός 17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου 1962, πρώτος κανονισμός εφαρμογής των άρθρων [81 ΕΚ] και [82 ΕΚ] (ΕΕ ειδ. έκδ. 08/001, σ. 25).
Regulation No 17 of the Council of 6 February 1962: First Regulation implementing Articles [81 EC] and [82 EC] (OJ, English Special Edition 1959–62, p. 87).
Δραστηριότητα
Application of Article 81(1) EC
Δικαιώματα άμυνας και δικαίωμα για δίκαιη δίκη
In Case T-99/04 AC-Treuhand v Commission (judgment of 8 July 2008), the Court held that the fact that an undertaking is not active on the market on which the restriction of competition materialises does not rule out its liability in respect of participation in the implementation of a cartel.
ΤοΠρωτοδικείο, στην απόφαση της 18ης Ιουνίου 2008, Hoechst κατάΕπιτροπής (T-410/03, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή), έκανε διττώς χρήση της εξουσίας του πλήρους δικαιοδοσίας.Πρώτον, έκρινεότι η Επιτροπή παρέβη τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως.
In that same judgment, the Court held that, when the first investigation measure is taken in respect of an undertaking, such as a request for information, the Commission is required to inform that undertaking of the putative infringements concerned by the investigation and of the fact that the Commission might have to impute to that undertaking unlawful conduct.
Στη συγκεκριμένη υπόθεση, λόγω της σημασίας που έχει η εκ μέρους της Επιτροπής τήρηση των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως, το Πρωτοδικείο μείωσε το ποσό του επιβληθέντος στηHoechst προστίμου κατά 10 %.
In this instance, however, the Court held that the Commission’s omission in this respect could not lead to the annulment of the contested decision, since that irregularity did not adversely affect the efficiency of the applicant’s defence.
Δεύτερον, το Πρωτοδικείο έκρινεότι η Επιτροπή υπέπεσε σε σφάλμα, καθόσον εκτίμησε ότι ηHoechst είχε ηγετικό ρόλο στο πλαίσιο της συμπράξεως, χωρίς όμως να χαρακτηρίσει με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια, στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, τις πράξεις που της προσάπτει.
In Case T-410/03 Hoechst v Commission (judgment of 18 June 2008), the Court applied its unlimited jurisdiction in two respects. First, it held that the Commission had failed to have regard to the principles of sound administration and equal treatment.
Επιπροσθέτως, ορισμένα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων στηρίχθηκε η Επιτροπή δεν κατέδειξαν, με επαρκή ακρίβεια, γιατί αποδιδόταν στηHoechst ηγετικός ρόλος.
Although the Commission had clearly displayed its intention not to disclose to the cooperating undertakings, in particular to Hoechst, the fact that other undertakings had taken steps to obtain immunity from a fine, at the same it assured another undertaking that ‘fair warning’would begiven to it if another company looked like overtaking it in relation to cooperation.
Το Πρωτοδικείο κατέληξε ότι ηHoechst δεν είχε τη δυνατότητα να αμυνθεί λυσιτελώς.
In this instance, in light of the importance of the observance by the Commission of the principles of sound administration and equal treatment, the Court reduced the amount of the fine imposed on Hoechst by 10 %.
Ειδικότερα, για να διαπιστωθεί η ύπαρξη επιπτώσεων στην αγορά, αρκεί οι συμφωνηθείσες τιμές να χρησίμευσαν ως βάση για τον καθορισμό των τιμών των επιμέρους συναλλαγών, περιορίζοντας, κατ’αυτόν τον τρόπο, τοπεριθώριο διαπραγμάτευσης των πελατών.
In Case T-69/04 Schunk and Schunk Kohlenstoff-Technik v Commission (judgment of 8 October 2008) and Case T-73/04 Carbone Lorraine v Commission (judgment of 8 October 2008, under appeal), the Court recalled that, in the case of a price cartel, the Commission may legitimately infer that the infringement had effects from the fact that the cartel members took measures to apply the agreed prices.
Αντιθέτως, το Πρωτοδικείο έκρινεότι δεν είναι δυνατόν να απαιτείται από την Επιτροπή, όταν διαπιστώνει εφαρμογή συμφωνίας περί συμπράξεως, να αποδεικνύει συστηματικά ότι οι συμφωνίες όντως έδωσαν τη δυνατότητα στις οικείες επιχειρήσεις να επιτύχουν υψηλότερο επίπεδο τιμών από εκείνο που θα είχε διαμορφωθεί χωρίς τη σύμπραξη.Μια τέτοια απόδειξη θα συνεπαγόταν σημαντικό κόστος, καθώς θα απαιτούσε οικονομικούς υπολογισμούς, στηριζόμενους σε πρότυπα των οποίων η ακρίβεια δύσκολα μπορεί να ελεγχθεί από τον δικαστή και ως προς τα οποία ουδόλως αποδεικνύεται ότι είναι αξιόπιστα.
In order to conclude that there has been an impact on the market, it is sufficient that the agreed prices have served as a basis for determining individual transaction prices, thereby limiting customers’room for negotiation. On the other hand, the Court held that the Commission cannot be required, where the implementation of a cartel has been established, systematically to demonstrate that the agreements in fact enabled the undertakings concerned to achieve a higher level of transaction prices than that which would have prevailed in the absence of a cartel.
Πράγματι, για την εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως, είναι κρίσιμο το ζήτημα αν οι μετέχοντες στη σύμπραξη έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν προκειμένου να υλοποιηθούν οι προθέσεις τους.
Such proof would require considerable resources, given that it would necessitate making hypothetical calculations based on economic models whose accuracy it would be difficult for the Court to verify and whose infallibility is in no way proved.
Οι μετέχοντες στη σύμπραξη δεν μπορούν να επικαλούνται υπέρ αυτών εξωγενείς παράγοντες που παρεμπόδισαν τις προσπάθειές τους.
They cannot therefore benefit from external factors which counteracted their own efforts by turning them into factors justifying a reduction of the fine.
Επίσης, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι, μολονότι στο δικόγραφο της προσφυγής η Schunk αμφισβήτησε για πρώτηφορά ενώπιόν του πραγματικά περιστατικά που της είχαν προσαφθεί με την ανακοίνωση των αιτιάσεων και στα οποία στηρίχθηκε η διαπίστωση περί παραβάσεως του άρθρου 81 ΕΚ, εντούτοις δεν έπρεπε, αντιθέτως προς το σχετικό αίτημα της Επιτροπής, να ακυρωθεί η ελάχιστη μείωση κατά 10% που παραχωρήθηκε στη Schunk δυνάμει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας(15).
In addition, the Court found that, even though, in the application, Schunk disputed for the first time before it facts which had been raised against it in the statement of objections and on which the finding of an infringement of Article 81 EC was based, there were no grounds for cancelling the minimum reduction of 10 % allowed to Schunk on the basis of the leniency notice (15), as the Commission requested.
Πράγματι, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι οι σχετικές αμφισβητήσεις απορρίφθηκαν κατ’εφαρμογήν της νομολογίας κατά την οποία τα πραγματικά περιστατικά που μια επιχείρηση ρητώς παραδέχθηκε στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας θεωρούνται αποδεδειγμένα και δεν μπορεί η επιχείρηση αυτή, στο πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας, να αναπτύξει ισχυρισμούς, προς αμφισβήτηση αυτών των περιστατικών.
The Court observed that the challenges at issue were rejected pursuant to the case-law under which facts which an undertaking has expressly acknowledged during the administrative procedure are to be regarded as established, that undertaking being barred from putting forward pleas disputing those facts in proceedings before the Court.
Έννοια του ομίλου και καθορισμός του ορίου του 10% του ποσού του προστίμου
Concept of group and setting of the 10 % ceiling on the amount of the fine
Δραστηριότητα
Court ofFirstInstance
Πρωτοδικείο οικονομικής ενότητας έχουσας ως συνέπεια ότι οι ενέργειες της μιας μπορούν να καταλογίζονται στην άλλη ή ότι η μία μπορεί να υποχρεωθεί να καταβάλει πρόστιμο για λογαριασμό της άλλης, εντούτοις είναι δυνατόν να συναχθεί η ύπαρξη μιας οικονομικής ενότητας βάσει ενός συνόλου στοιχείων.
Proceedings capital of separate commercial companies is held by the same person or the same family is insufficient, in itself, to establish that those companies area single economic unit with the result that the actions of one company can be attributed to the other and that one can be held liable to pay the fine for the other, it is possible to reach the conclusion that an economic unit exists on the basis of a series of elements.
Επίσης, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε, ιδίως, ότι με τον όρο επιχείρηση νοείται μια οικονομική ενότητα από την άποψη του αντικειμένου της οικείας συμφωνίας, έστω και αν, από νομικής απόψεως, η οικονομική αυτή ενότητα αποτελείται από περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα.
The Court also recalled in particular that the term‘undertaking’must be understood as designating an economic unit for the purpose of the subject matter of the agreement in question even if in law that economic unit consists of several persons, natural or legal.
Δυνατότητα καταλογισμού της συνιστώσας παράβαση συμπεριφοράς
Imputability of the unlawful conduct
Κατά το έτος 2008, το Πρωτοδικείο εφάρμοσε στην προαναφερθείσα υπόθεση Knauf Gips κατάΕπιτροπής τη νομολογία του περί της δυνατότητας καταλογισμού της συνιστώσας παράβαση συμπεριφοράς.
During 2008, the Court inter alia applied its case-law on the imputability of the unlawful conduct in Knauf Gips v Commission.
Υπενθύμισε, συναφώς, ότι μπορεί να καταλογιστεί σε μια εταιρεία το σύνολο των ενεργειών ενός ομίλου, αν διαπιστωθεί ότι η εταιρεία αυτή αποτελεί το νομικό εκείνο πρόσωπο το οποίο, ως επικεφαλής του ομίλου, είναι υπεύθυνη για τον συντονισμό του.
It recalled in this respect that it is possible to impute to a company all of the acts of a group if that company has been identified as the legal person at the head of that group with responsibility for its coordination.
Νομολογία σχετική με το άρθρο 82 ΕΚ
Points raised on the scope of Article 82 EC