natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επί του ζητήματος αν η προϋπόθεση περί τεμαχισμού και συσκευασίας μπορεί να αντιταχθεί στους επιχειρηματίες
From 13 December 1994 to 17 March 1995, Rebmann declared 20 consignments containing a total of 158 new German-origin cars of a particular make and model from the Czech Republic as returned goods for release for free circulation.
Η προστασία που παρέχεται με μια ΠΟΠ δεν καλύπτει κατά κανόνα ορισμένες εργασίες όπως ο τεμαχισμός και η συσκευασία του προϊόντος.
However, the customs authorities realised that those vehicles did not originate entirely in the Community, but had undergone inward processing there.
Η διεξαγωγή των εργασιών αυτών από τρίτους εκτός της περιοχής παραγωγής απαγορεύεται μόνον αν οι προδιαγραφές προβλέπουν ρητά σχετική προϋπόθεση.
In the absence of any documents from which the proportion of the value of those products corresponding to inward processing could be determined, they demanded payment of import duties on their full value.
Η εν λόγω προϋπόθεση, δεδομένου ότι δεν περιήλθε σε γνώση των τρίτων, δεν μπορεί να τους αντιταχθεί ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, ούτε προς τον σκοπό επιβολής ποινικής κυρώσεως ούτε στο πλαίσιο αστικής δίκης.
Rebmann protested, pointing to the fact that the duties should not have been calculated on the proportion of the value of the vehicles corresponding to inward processing, since they were compensating products qualifying for application of the procedure for returned goods.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Since Rebmann had not itself carried out
Η επιβολή της προϋπόθεσης σα, για τη χρήση της προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης "Prosciutto di Parma" για το ζαμπόν που διατίθεται στο εμπόριο σε φέτες πρέπει ο τεμαχισμός και η συσκευασία να έχουν πραγματοποιηθεί εντός της περιοχής παραγωγής συνιστά μέτρο αποτελέσματος ισοδύναμου με ποσοτικό περιορισμό των εξαγωγών, υπό την έννοια του άρθρου 29 ΕΚ, αλλά μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη και, συνεπώς συμβατή με την τελευταία αυτή διάταξη
However, the customs authorities did not agree to that request, on the grounds, firstly, that under Article 62 of the Customs Code it is for the importer to prove that the conditions for implementation of the applicable customs procedure are satisfied and, secondly, that pursuant to the second paragraph of Article 187 ofthat code the import duty legally owed is to be determined on the basis of the rules applicable under the inward processing procedure for the non-Community goods contained in the compensating products.
Εντούτοις η επίμαχη προϋπόθεση δεν μπορεί να αντιταχθεί στους επιχειρηματίες διότι δεν περιήλθε σε γνώση τους μέσω της κατάλληλης δημοσιοποίησης της με την κοινοτική ρύθμιση»
They also stated that Article 15 ofthat code, relating to professional secrecy, prevented them, in the absence of the exporter's agreement, from disclosing the amount of duty in respect of the proportion of the value of the reimported products corresponding to inward processing.
Ο γενικός εισαγγελέας S. Alber ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 25ης Απριλίου 2002.
In the appeal on a point of law ('Revision') which it has brought before the Bundesfinanzhof, Rebmann argues that it is sufficient for it to prove that an imported product is a compensating product which has undergone inward processing.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
In those circumstances, the Bundesfinanzhof decided to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2081/92 του Συμβουλίου, σε συνδυασμό με τον κανονισμό (ΕΚ) 1107/96 της Επιτροπής και τις προδιαγραφές για την προστατευόμενη ονομασία προελεύσεως "Prosciutto di Parma", δεν παρέχει καμία άμεσα εναγώγιμη αξίωση για παράλειψη της χρήσεως της προστατευόμενης ονομασίας προελεύσεως "Prosciutto di Parma" για το ζαμπόν Πάρμας του οποίου ο τεμαχισμός, η συσκευασία και η σήμανση δεν έχουν πραγματοποιηθεί εντός της περιοχής παραγωγής του.
The first paragraph of Article 187 of the Customs Code, which allows the reimportation, with relief from import duties, of compensating products originally exported or re-exported subsequent to an inward processing procedure, does not by any means require such reimportation to be effected by the holder of the inward processing authorisation.
22 Μαΐου 2003
The Court ruled:
Με διάταξη της 22ας Ιανουαρίου 2002 το Bundesfinanzhof υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 187, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992.
'The second paragraph of Article 187 of Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992 establishing the Community Customs Code must be interpreted as meaning that, where an importer has provided proof that the imported goods are compensating products qualifying for application of the procedure for returned goods under Article 848 of Commission Regulation (EEC) No 2454/93 of 2 July 1993 laying down provisions for the implementation of Regulation No 2913/92, but is unable to provide all the information necessary for calculating the duty legally owed, the administrative cooperation procedure provided f or in Articles 611(2)(b) and 613 of Regulation No 2454/93must be used by the customs authorities responsible for accepting the declaration.
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
Those authorities must therefore ask the supervising customs office, using the INF 1 sheet, to communicate to them the amount of duty legally owed.'
Εφόσον δεν είχε προβεί η ίδια στην τελειοποίηση για επανεξαγωγή, δεν διέθετε τη «βάση του υπολογισμού» που θα της επέτρεπε να αξιολογήσει τις κοινοτικές συνιστώσες. Ζήτησε από τις τελωνειακές αρχές να προμηθευτούν τα απαραίτητα πληροφοριακά στοιχεία από το γραφείο ελέγχου.
'The second paragraph of Article 187 of the Community Customs Code, established by Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992, provides that, as a general rule, the person concerned is responsible for declaring and proving the particulars needed to calculate the duty owed where compensating products are imported as returned goods, but, exceptionally, where, owing to reasons beyond his control, the person liable to pay the duty is not in a position to provide that information, it is for the customs authority to provide it, if the information is in its possession or at its disposal, provided that the information is not covered by professional secrecy and does not prejudice others.'
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Bundesfinanzhof αποφάσισε να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Incomplete transposition of Directive 89/391/EEC -Safety and health ofworkers) (Fourth Chamber)
«Έχει το άρθρο 187, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, την έννοια ότι, κατά τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία παράγωγων προϊόντων, τα οποία διασαφούνται ως επανεισαγόμενα, πρέπει να δηλώνονται και να αποδεικνύονται τα αναγκαία για τον υπολογισμό των εκ του νόμου οφειλομένων εισαγωγικών δασμών πραγματικά περιστατικά ή ότι οι τελωνειακές αρχές στις οποίες απευθύνεται η διασάφηση πρέπει, στο μέτρο του δυνατού, να απευθύνονται για τον σκοπό αυτό στο γραφείο ελέγχου, μέσο) του δελτίου INF 1, κατά τη διαδικασία που ορίζει το άρθρο 613 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου για τη θέσπιση του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, όπως ίσχυε μέχρι τις 30 Ιουνίου 2001;»
By application lodged at the Court Registry on 20 September 2002, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to define the necessary capabilities and aptitudes for persons designated to carry out activities related to protection against and prevention of occupational risks, the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations under Articles 10 EC and 249 EC and Article 7(8) of Council Directive 89/391/EEC of 12 June 1989.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Advocate General C. Stix-Hackl did not delivered her Opinion.
Ruiz-Jarabo Colomer ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του πρώτρυ τμήματος της 13ης Φεβρουαρίου 2003.
Case C-462/99 Connect Austria Gesellschaft fur Telekommunikation GmbH ν Telekom-Control-Kommission Industrial policy
«Το άρθρο 187, δεύτερο εδάφιο, του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα που θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, επιβάλλει κατά κανόνα στον ενδιαφερόμενο την υποχρέωση να δηλώσει και να αποδείξει τα αναγκαία στοιχεία για τον υπολογισμό των δασμών που οφείλονται για την εισαγωγή παράγοογων προϊόντων ως επανεισαγομένων προϊόντων εντούτοις, κατ' εξαίρεση, αν για λόγους για τους οποίους δεν ευθύνεται ο οφειλέτης δεν είναι σε θέση να παράσχει τα στοιχεία αυτά, εναπόκειται στη διοίκηση να το πράξει, εφόσον τα κατέχει ή τα διαθέτει, υπό την προϋπόθεση ότι δεν καλύπτονται από το επαγγελματικό απόρρητο και δεν προκαλούν ζημία σε τρίτους.»
Preliminary ruling (Telecommunications — Mobile telecommunications services — Article 5a(3) of Directive 90/387/EEC —Appeal to an independent body against a decision of the national regulatory authority -Articles 82 EC and 86(1) EC -Article 2(3) and (4) of Directive 96/2/EC -Articles 9(2) and 11(2) of Directive 97/13/EC —Allocation to a public undertaking in a dominant position which holds a licence to provide digital mobile telecommunications services according to the GSM 900 standard of additional frequencies in the frequency band reserved for the DCS 1800 standard without imposing a separate fee) (Fifth Chamber)
Λουξε μβούργου Κοινωνική πολιτική
The main proceedings and the questions referred for a preliminary ruling
«Παράβαση κράτους μέλους—Ατελής μεταφορά της οδηγίας 89/3911ΕΟΚ στο εσωτερικό δίκαιο — Ασφάλεια και υγεία των εργαζομένων» (Τέταρτο τμήμα)
A fee in the same amount had been imposed on 2 July 1996 on Post & Telekom Austria AG, the legal predecessor to Mobilkom. On 19 August 1997, following a public invitation to tender, the first licence to provide digital mobile telecommunications services according to the DCS 1800 standard (hereinafter 'the DCS 1800 licence') was granted to Connect Austria for a fee of ATS 2.3 billion.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 20 Σεπτεμβρίου 2002, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη καθορίζοντας τις αναγκαίες ικανότητες και τα αναγκαία προσόντα εκείνων που ορίζονται να αναλάβουν τις δραστηριότητες προστασίας και προλήψεως κατά των επαγγελματικών κινδύνων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 10 ΕΚ και 249 ΕΚ καθώς και από το άρθρο 7, παράγραφος 8, της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 1989.
By decision of 10 August 1998, on the basis of Paragraph 125(3) of the Telekommunikationsgesetz (Law on Telecommunications, hereinafter 'the TKG') (hereinafter 'the contested decision'), the Telekom­Control­Kommission ('the TCK'), acting in its role as national regulatory authority, granted to Mobilkom, as an extension to its GSM 900 licence, an additional frequency cluster of 2 χ 5 MHz from the frequency band reserved for the DCS 1800 standard, in order to provide digital mobile telecommunications services using only base stations situated in the Land of Vienna.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
In those circumstances, the Verwaltungsgerichtshof decided to stay proceedings and to refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη καθορίζοντας τις αναγκαίες ικανότητες και τα αναγκαία προσόντα εκείνων που ορίζονται να αναλάβουν τις δραστηριότητες προστασίας και προλήψεως κατά των επαγγελματικών κινδύνων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 7, παράγραφος 8, της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την εφαρμογή μέτρων για την προώθηση της βελτίωσης της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων κατά την εργασία.
On a proper construction of Article 5a(3) of Council Directive 90/387/EEC, as amended by Directive 97/51/EC of the European Parliament and of the Council, does that provision have direct effect so as to override a contrary domestic rule of jurisdiction and establish the jurisdiction of a particular "independent body" at national level to implement a "suitable mechanism" for dealing with an appeal brought by an aggrieved party against a decision taken by the national regulatory authority?
Το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα), αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, έλαβε την απόφαση να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων.
Where application of national law in accordance with the requirements of Article 5a(3) of Directive 90/387 is not possible, the national court must fully apply Community law and protect the rights conferred thereunder on individuals, if necessary disapplying any provision in the measure the application of which would, in the circumstances of the case, lead to a result contrary to that directive, whereas national law would comply with the directive if that provision was not applied.
22 Μαίου 2003
The second question
Προδικαστική «Τηλεπικοινωνίες — Υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας — Άρθρο 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387/ΕΟΚ — Προσφυγή κατά αποφάσεως της εθνικής κανονιστικής αρχής ενώπιον ανεξάρτητου φορέα — Άρθρα 82 ΕΚ και 86, παράγραφος 1, ΕΚ — Άρθρο 2, παράγραφοι 3 και 4, της οδηγίας 96/2/ΕΚ — Άρθρα 9, παράγραφος 2, και 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97Ι13/ΕΚ — Χορήγηση συμπληρωματικών συχνοτήτων του προτύπου DCS 1800 σε δημόσια επιχείρηση κατέχουσα δεσπόζουσα θέση στην αγορά και η οποία είναι κάτοχος άδειας παροχής υπηρεσιών ψηφιακής τηλεφωνίας του προτύπου GSM 900, χωρίς να απαιτηθεί η καταβολή ειδικού ποσού» (Πέμπτο τμήμα)
National legislation such as mat at issue in the main proceedings is not contrary to Articles 82 EC and 86(1) EC if, taking into account the fees imposed on the different operators involved for their respective licences, the allocation of additional frequencies in the DCS 1800 band, without the imposition of a separate fee, to a public undertaking in a dominant position must be considered to comply with the requirement to ensure equality of opportunity for different economic operators and therefore to guarantee und i stortcd competition.
Με διάταξη της 24ης Νοεμβρίου 1999 το Verwaltungsgerichthof υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1990, του άρθρου 2, παράγραφοι 3 και 4, της οδηγίας 96/2/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Ιανουαρίου 1996, των άρθρων 9, παράγραφος 2, και 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13/ΕΚ του
Articles 82 EC and 86(1) EC in principle preclude national legislation such as that at issue in the main proceedings, under which additional frequencies in the frequency band reserved for the DCS 1800 standard may be allocated to a public undertaking in a dominant position which already holds a GSM 900 licence without the imposition of a separate fee, whereas a new entrant to die market at issue has had to pay a fee for its DCS 1800 licence. However, those provisions do not preclude such national legislation if the fee imposed on the public undertaking in a dominant
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου 1997, καθώς και των άρθρων 82 ΕΚ και 86, παράγραφος 1, ΕΚ
position for its GSM 900 licence, including the subsequent allocation without additional payment of additional frequencies in the frequency band reserved for the DCS 1800 standard, appears to be equivalent in economic terms to the fee imposed on the competitor which was granted the DCS 1800 licence.
Η διαφορά στην κυρία δίκη και τα προδικαστικά ερωτήματα
- Infringement of Article 2(3) and (4) of Directive 96/2
Με απόφαση της 10ης Αυγούστου 1998, βάσει του άρθρου 125, παράγραφος 3, του Telekommunikationsgesetz (νόμου περί τηλεπικοινωνιών, στο εξής: TKG), (στο εξής: προσβαλλόμενη διοικητική απόφαση), η Telekom-Control-Kommission (στο εξής: TCK), δρώντας ως εθνική κανονιστική αρχή, παραχώρησε στη Mobilkom, υπό μορφή επεκτάσεως της αδείας της GSM 900, πρόσθετο φάσμα συχνοτήτων 2x5 MHz στη δέσμη συχνοτήτων του προτύπου DCS 1800, ενόψει παροχής υπηρεσιών ψηφιακής κινητής τηλεφωνίας, με τη χρήση μόνο σταθμών εδάφους εντός των ορίων του ομόσπονδου κράτους της Βιέννης.
The national court asks whether the prohibition on discrimination laid down in Articles 9(2) and 11 (2) of Directive 97/13 precludes national legislation such as that at issue in the main proceedings, under which additional frequencies in the DCS 1800 band may be allocated to existing holders of a GSM 900 licence without the imposition of a separate fee, whereas the holder of a DCS 1800 licence must pay a fee to obtain it.
Με απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1999, το Verfassungsgerichtshof απέρριψε την προσφυγή, διαπιστώνοντας ότι η επίδικη διοικητική απόφαση δεν έθιξε κανένα συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα της προσφεύγουσας εταιρίας ούτε τα δικαιώματα της διά της εφαρμογής ενός γενικού κανόνα αντιθέτου προς τη νομοθεσία.
Without it being necessary to rule on whether Article 9(2) of Directive 97/13 applies only to the granting of licences, or also to the allocation of additional frequencies, it must be observed that if the fee imposed on existing operators for their GSM 900 licence, including the subsequent allocation without additional payment of additional frequencies in the DCS 1800 band, appears to be equivalent in economic terms to the fee imposed on the operator which was granted the DCS 1800 licence, that allocation does not amount to like cases being treated differently.
Με διάταξη της 3ης Μαρτίου 1999, το Verfassungsgerichtshof παρέπεμψε την προσφυγή της Connect Austria κατά της επίδικης διοικητικής αποφάσεως στο Verwaltungsgerichthof.
It is for the national court to determine whether such is the situation in the case in the main proceedings.
Έχει το άρθρο 5α, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/387/ΕΟΚ του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 97/51/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, την έννοια ότι η διάταξη αυτή παράγει άμεσα αποτελέσματα, υπό την έννοια ότι, αποκλείοντας την εφαρμογή αντίθετης διατάξεως της εθνικής νομοθεσίας περί αρμοδιότητας, προσδιορίζει την αρμοδιότητα υφιστάμενου σε εθνικό επίπεδο "ανεξάρτητου οργάνου", όσον αφορά την εφαρμογή ενός "κατάλληλου μηχανισμού" αναφορικά με την προσφυγή του θιγομένου μέρους κατά αποφάσεως της εθνικής κανονιστικής αρχής;
In order to ensure that national law is interpreted in compliance with Council Directive 90/387/EEC of 28 June 1990 on the establishment of the internal market for telecommunications services through the implementation of open networkprovision, as amended by Directive 97/51/EC of the European Parliament and of the Council of 6 October 1997, and that the rights of individuals are effectivelyprotected, national courts must determine whether the relevant provisions of their national law provide individuals with a right of appeal against decisions of the national regulatory authority which satisfies the criteria laid down in Article 5a(3) of Directive 90/387, as amended by Directive 97/51. If national law cannot be applied so as to comply with the requirements of Article 5a(3) of that directive, a national court or tribunal which satisfies those requirements and which would be competent to hear appeals against decisions of the national regulatory authority if it was not prevented from doing so by a provision of national law which explicitly excludes its competence, such as that at issue in the main proceedings, has the obligation to d is apply that provision.
Έχουν τα άρθρα 82 και 86, παράγραφος 1, ΕΚ, το άρθρο 2, παράγραφοι 3 και 4, της οδηγίας 96/2/ΕΚ της Επιτροπής, καθώς και το άρθρο 9, παράγραφος 2 και το άρθρο 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, ή οι λοιπές διατάξεις του
Articles 82 EC and 86(1) EC in principle preclude national legislation such as that at issue in the main proceedings, under which additional frequencies in the frequency band reserved for the DCS 1800 standard may be allocated to a public undertaking in a dominant position which already holds a licence to provide digital mobile
— Επί της ερμηνείας των άρθρων 82 ΕΚ και 86, παράγραφος 1, ΕΚ
telecommunications services according to the GSM 900 standard without the imposition of a separate fee, whereas a new entrant to the market at issue has had to pay afee to obtain a licence to provide digital mobile telecommunications services according to the DCS 1800 standard.
Εθνική ρύθμιση, όπως η επίδικη στην κυρία δίκη, δεν είναι αντίθετη προς τα άρθρα 82 ΕΚ και 86, παράγραφος 1, ΕΚ, αν, λαμβανομένων υπόψη των ειδικών ποσών που πρέπει να καταβάλουν οι διάφορες ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις για τις αντίστοιχες άδειες, η παραχώρηση, άνευ υποχρεώσεως καταβολής ειδικού ποσού, συμπληρωματικών συχνοτήτων του προτύπου DCS 1800 προς κατέχουσα δεσπόζουσα θέση δημόσια επιχείρηση πρέπει να θεωρηθεί ότι πληροί την προϋπόθεση της διασφαλίσεως της ισότητας ευκαιριών μεταξύ των διαφόρων επιχειρήσεων και, ως εκ τούτου, ότι διασφαλίζει ανόθευτο ανταγωνισμό.
However, those provisions do not preclude such national legislation if the fee imposed on the public undertaking in a dominant position f or its GSM 900 licence, including the subsequent allocation without additional payment of additional frequencies in the frequency band reserved for the DCS 1800 standard, appears to be equivalent in economic terms to the fee imposed on the competitor which was granted the DCS 1800 licence.
Εντούτοις, οι εν λόγω διατάξεις δεν απαγορεύουν την εθνική αυτή ρύθμιση, αν το ειδικό ποσό που πρέπει να καταβάλει η κατέχουσα δεσπόζουσα θέση δημόσια επιχείρηση για να της χορηγηθεί η άδεια GSM 900, συμπεριλαμβανομένης της μεταγενέστερης παραχωρήσεως, άνευ καταβολής προσθέτου ποσού, συμπληρωματικών συχνοτήτων στο φάσμα συχνοτήτων του προτύπου DCS 1800 φαίνεται να ισοδυναμεί, σε οικονομικούς όρους, προς το ειδικό ποσό που πρέπει να καταβάλει ανταγωνιστική επιχείρηση στην οποία χορηγήθηκε άδεια DCS 1800.
However, that provision does not preclude such national legislation if the fee imposed on the public undertaking in a dominant position for its GSM 900 licence, including the subsequent allocation without additional payment of additional frequencies in the frequency band reserved for the DCS 1800 standard, appears to be equivalent in economic terms to the fee imposed on the competitor which was granted the DCS 1800 licence.
Προκύπτει ότι εθνική ρύθμιση, όπως η επίδικη στη διαφορά της κυρίας δίκης, η οποία επιτρέπει, αφενός, την παραχώρηση, μετά την πάροδο τριών ετών από της ενάρξεως της ισχύος της αποφάσεως περί χορηγήσεως στον αιτούντα αδείας για το πρότυπο DCS 1800 για το έτος 1997, ενός περιορισμένου φάσματος συμπληρωματικών συχνοτήτων στο φάσμα συχνοτήτων του προτύπου DCS 1800 προς φορείς ήδη κατόχους αδείας GSM 900, συμπεριλαμβανομένης δημοσίας επιχειρήσεως κατέχουσας δεσπόζουσα
Nor does that provision preclude national legislation such as that at issue in the main proceedings, which allows such an allocation before that period has elapsed if it is established that the user capacity of those operators has been exhausted despite the use of all commercially viable technicalpossibilities. possibilities.