natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η προσφεύγουσα επικαλείται, επιπλέον, την απόφαση 2001/892/ΕΚ της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 2001, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 82 της Συνθήκης ΕΚ (COMP/C1/36.915 — Deutsche Post AG — Παρακράτηση διασυνοριακού ταχυδρομείου) (ΕΕ L 331, σ.
The applicant refers moreover to Commission Decision 2001/892/EC of 25 July 2001 relating to a proceeding under Article 82 of the EC Treaty (COMP/C-1/36.915 — Deutsche Post AG — Interception of cross-border mail) (OJ 2001 L 331, p.
40 στο εξής: απόφαση Deutsche Post), με την οποία η Επιτροπή επέβαλε συμβολικό μόνον πρόστιμο, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η εμπλεκόμενη εταιρία είχε ενεργήσει με τρόπο σύμφωνο προς τη νομολογία των γερμανικών δικαστηρίων και το ότι δεν υπήρχε κοινοτική νομολογία σχετικά με τις υπηρεσίες διασυνοριακού ταχυδρομείου).
40; ‘the Deutsche Post decision’), in which the Commission imposed only a symbolic fine, owing to the fact that the company in question had behaved in a manner which was in accordance with the caselaw of the German courts, and no Community caselaw existed concerning cross-border letter mail services.
Καθορίζοντας το πρόστιμο, η Επιτροπή όφειλε επίσης να λάβει υπόψη και άλλες ελαφρυντικές περιστάσεις, ήτοι, αφενός, την έλλειψη σοβαρού περιορισμού του ανταγωνισμού και, αφετέρου, το γεγονός ότι τα χαμηλά τιμολόγια λιανικής της προσφεύγουσας εξυπηρετούν έναν κοινωνικό σκοπό.
The Commission should also have taken other attenuating circumstances into account when setting the fine, namely the lack of any serious restriction on competition and the fact that the applicant’s low retail prices fulfil a social function.
Με το υπόμνημα απαντήσεως η προσφεύγουσα εφιστά την προσοχή του Πρωτοδικείου επί της αποφάσεως του Oberlandesgericht Düsseldorf της 16ης Ιανουαρίου 2002.
In its reply, the applicant draws attention to the judgment of the Oberlandesgericht Düsseldorf of 16 January 2002.
Παρατηρεί ότι το δικαστήριο αυτό έκρινε ότι η αύξηση των τιμολογίων που έχει καθορίσει η RegTP δεν μπορεί να αποτελεί κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως εκ μέρους της προσφεύγουσας και ότι απλώς μόνο το γεγονός ότι η προσφεύγουσα υποβάλλει αίτημα περί διορθώσεως των τιμολογίων δεν αρκεί για να θεωρηθεί ότι η ίδια διαπράττει παράβαση του δικαίου του ανταγωνισμού.
It observes that that court held that the levy of charges set by RegTP cannot constitute an abuse of the applicant’s dominant position and that the mere lodging of a tariff application by the applicant is not sufficient to make the applicant responsible for an infringement of competition law.
Κατά το ίδιο δικαστήριο, δυνάμει του δικαίου του ανταγωνισμού, δεν υφίσταται καμία υποχρέωση της προσφεύγουσας να υποβάλλει άλλα αιτήματα.
According to the Oberlandesgericht Düsseldorf, the applicant was under no obligation under competition law to make other applications.
Το πολύ, θα μπορούσε να της
At most, a symbolic fine could have been
Με τις αιτιολογικές σκέψεις 206 και 207 της προσβαλλομένης αποφάσεως η Επιτροπή χαρακτήρισε ως σοβαρή, και όχι ως πολύ σοβαρή, την παράβαση, όσον αφορά όμως την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001, με την αιτιολογία, αφενός, ότι η μέθοδος υπολογισμού της συμπιέσεως των τιμών που στηρίζεται στη σταθμισμένη μέση τιμή ήταν νέα και δεν είχε ακόμη αποτελέσει το αντικείμενο επίσημης αποφάσεως και, αφετέρου, ότι η προσφεύγουσα δεν είχε σταματήσει να μειώνει το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών τουλάχιστον από το 1999.
In recitals 206 and 207 to the contested decision, the Commission characterised the infringement as serious, not as very serious, in respect of the period from 1 January 1998 to 31 December 2001 on the grounds, first, that the weighted method applied to determine the margin squeeze was new and had not previously been the subject of a formal decision and, second, that the applicant had steadily reduced the margin squeeze since 1999 at least.
Για το χρονικό διάστημα από 1ης Ιανουαρίου 2002 μέχρι τον Μάιο του 2003 η Επιτροπή δέχθηκε την ύπαρξη λιγότερο σοβαρής παραβάσεως (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 207), διότι «η νομική δυνατότητα της [της προσφεύγουσας] να άρει τουλάχιστον εν μέρει τη συμπίεση των τιμών περιορίζεται στην αύξηση των τελών των υπηρεσιών T-DSL» (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 206).
As regards the period from 1 January 2002 to May 2003, the Commission held that there was a minor infringement (recital 207 to the contested decision), because ‘[the applicant’s] only legal means of reducing the margin squeeze [was] limited to increases in the T-DSL charges’ (recital 206 to the contested decision).
Επιπλέον, για το ίδιο διάστημα, η Επιτροπή δεν προέβη σε οποιαδήποτε αύξηση του προστίμου βάσει της διάρκειας της παραβάσεως, «λόγω των κανονιστικών περιορισμών όσον αφορά την ελευθερία της [προσφεύγουσας] να τροποποιεί τις τιμές» (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 211).
Furthermore, in respect of the same period, the Commission made no increase in the fine to reflect the duration of the infringement ‘in view of the regulatory restrictions on [the applicant’s] scope for adjusting tariffs’ (recital 211 to the contested decision).
Στην αιτιολογική σκέψη 212 της προσβαλλομένης αποφάσεως η Επιτροπή δέχθηκε ως ελαφρυντική περίσταση το γεγονός ότι «τα λιανικά και χονδρικά τέλη της [προσφεύγουσας] που αφορά η παρούσα διαδικασία αποτέλεσαν από την αρχή του 1998 και συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο κανονιστικής ρύθμισης, ειδικής για τον τομέα, σε εθνικό επίπεδο».
In recital 212 to the contested decision, the Commission treated the fact that ‘the [applicant’s] retail and wholesale charges in question in the current proceeding were subject to sector specific regulation since [1998] on national level until today’ as an attenuating circumstance.
Βάσει των ανωτέρω παρατηρήσεων, η Επιτροπή επέβαλε, με το άρθρο 3 της προσβαλλομένης αποφάσεως, πρόστιμο ύψους 12,6 εκατομμυρίων ευρώ στην προσφεύγουσα.
On the basis of the foregoing considerations, the Commission imposed a fine of EUR 12.6 million on the applicant in Article 3 of the contested decision.
Καθόρισε το ύψος του προστίμου εφαρμόζοντας τη μέθοδο υπολογισμού που είχε αναλάβει η ίδια την υποχρέωση να ακολουθεί με τις κατευθυντήριες γραμμές.
It determined the amount of the fine using the method which it had laid down in the Guidelines.
Έτσι, σύμφωνα με το σημείο 1 A, δεύτερο εδάφιο, των κατευθυντήριων γραμμών, λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας της παραβάσεως, το πρόστιμο καθορίστηκε σε 10 εκατομμύρια ευρώ (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 207).
Thus, in accordance with the second paragraph of Section 1A of the Guidelines, the amount of the fine to take account of the gravity of the infringement was set at EUR 10 million (recital 207 to the contested decision).
Κατ’ εφαρμογήν του σημείου 1 B, πρώτο εδάφιο, των κατευθυντήριων γραμμών, το ποσό αυτό αυξήθηκε κατά 40 % λαμβανομένης υπόψη της διάρκειας της παραβάσεως για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001, πράγμα το οποίο οδηγεί σε ένα βασικό ποσό 14 εκατομμυρίων ευρώ (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 211).
Applying the first paragraph of Section 1B of the Guidelines, that amount was increased by 40% to take account of the duration of the infringement for the period from 1 January 1998 to 31 December 2001, which results in a basic amount of EUR 14 million (recital 211 to the contested decision).
Το ποσό αυτό μειώθηκε στη συνέχεια κατά 10 % για να ληφθούν υπόψη οι ελαφρυντικές περιστάσεις, σύμφωνα με το σημείο 3 των κατευθυντήριων γραμμών.
That figure was then reduced by 10% to take account of attenuating circumstances in accordance with Section 3 of the Guidelines.
Διαπιστώνεται ότι, σε αντίθεση με όσα διατείνεται η προσφεύγουσα, η Επιτροπή ορθά χαρακτήρισε ως σοβαρή την παράβαση για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001 (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 207).
It must be held that, contrary to the applicant’s claim, the Commission was entitled to characterise the infringement as serious for the period from 1 January 1998 to 31 December 2001 (recital 207 to the contested decision).
Πράγματι, η επικρινόμενη τιμολογιακή πολιτική καθιστούσε ακόμη δυσχερέστερη την είσοδο στις πρόσφατα απελευθερωθείσες αγορές, ενώ με τον τρόπο αυτό διακυβευόταν η λειτουργία της κοινής αγοράς.
The pricing practices complained of strengthen the barriers to entry to the recently liberalised markets and thus jeopardise the proper functioning of the common market.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι οι κατευθυντήριες γραμμές (σημείο 1 A, δεύτερο εδάφιο) χαρακτηρίζουν τις ενέργειες μιας επιχειρήσεως με δεσπόζουσα θέση οι οποίες αποσκοπούν στον αποκλεισμό των ανταγωνιστών από την αγορά ως σοβαρή, ή και ως πολύ σοβαρή παράβαση όταν προέρχονται από επιχείρηση που έχει οιονεί μονοπώλιο στην αγορά.
In that regard, it must be borne in mind that the Guidelines (second paragraph of Section 1A) describe the exclusionary behaviour of dominant firms as serious infringements, or even very serious infringements if committed by undertakings holding a virtual monopoly.
Όσον αφορά την παρέμβαση της RegTP σχετικά με τον καθορισμό των τιμολογίων της προσφεύγουσας, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά τον προσδιορισμό του ύψους της κυρώσεως, οι ενέργειες της εμπλεκομένης επιχειρήσεως μπορούν να εκτιμώνται
As regards the intervention of RegTP in setting the applicant’s tariffs, it must be borne in mind that, when the level of the penalty is set, the conduct of the undertakings concerned may be assessed in the light of the national legal framework, which
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση η Επιτροπή εξήγησε ότι η μείωση του προστίμου κατά 10 %, που χορηγήθηκε για να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι «τα λιανικά και χονδρικά τέλη της [προσφεύγουσας] που αφορά η παρούσα διαδικασία […] αποτελούν αντικείμενο κανονιστικής ρύθμισης, ειδικής για τον τομέα, σε εθνικό επίπεδο» (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 212) συνδέεται με την παρέμβαση της RegTP σχετικά με τον καθορισμό των τιμών της προσφεύγουσας και με την περίσταση ότι η εθνική αυτή αρχή, επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της περιόδου την οποία αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση, εξέτασε την ύπαρξη φαινομένου συμπιέσεως των τιμών προκύπτοντος από την τιμολογιακή πολιτική της προσφεύγουσας.
At the hearing, the Commission explained that the 10% reduction of the fine to take account of the fact that ‘the [applicant’s] retail and wholesale charges … were subject to sector specific regulation since [1998] on national level’ (recital 212 to the contested decision) relates to RegTP’s intervention in setting the applicant’s prices and to the fact that that national authority has, on several occasions during the period covered by the contested decision, considered the question of the existence of a margin squeeze resulting from the applicant’s tariff practices.
Λαμβανομένου υπόψη του περιθωρίου δράσεως που διαθέτει η Επιτροπή κατά τον προσδιορισμό του ύψους του προστίμου (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 6ης Απριλίου 1995, T-150/89, Martinelli κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. II-1165, σκέψη 59, και της 26ης Απριλίου 2007, T-109/02, T-118/02, T-122/02, T-125/02, T-126/02, T-128/02, T-129/02, T-132/02 και T-136/02, Bolloré κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ.
Having regard to the Commission’s discretion when determining the amount of a fine (Case T-150/89 Martinelli v Commission [1995] ECR II-1165, paragraph 59, and Joined Cases T-109/02, T-118/02, T-122/02, T-125/02, T-126/02, T-128/02, T-129/02, T-132/02 and T-136/02 Bolloré and Others v Commission [2007] ECR II-1165, paragraph 580), it must be held that the Commission duly took into account the matters referred to in the preceding paragraph when reducing the basic amount of the fine by 10%.
Όσον αφορά την προβαλλόμενη κοινωνική πολιτική που ασκεί η προσφεύγουσα, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 86, παράγραφος 2, ΕΚ, οι επιχειρήσεις που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος ή που έχουν χαρακτήρα δημοσιονομικού μονοπωλίου υπόκεινται στους κανόνες της παρούσας Συνθήκης, ιδίως στους κανόνες ανταγωνισμού, κατά το μέτρο που η εφαρμογή των κανόνων αυτών δεν εμποδίζει νομικά ή πραγματικά την εκπλήρωση της ιδιαίτερης αποστολής που τους έχει ανατεθεί.
As regards the alleged social function fulfilled by the applicant, it must be observed that, according to Article 86(2) EC, undertakings entrusted with the operation of services of general economic interest are subject to the rules of the EC Treaty, in particular to the rules on competition, in so far as the application of such rules does not obstruct the performance, in law or in fact, of the particular tasks assigned to them.
Ακόμα και αν υποτεθεί ότι η προσφεύγουσα είναι επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος υπό την έννοια της εν λόγω διατάξεως, η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει γιατί η τιμολογιακή πολιτική που της προσάπτεται με την προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναγκαία για την εκπλήρωση της σχετικής αποστολής.
Even on the assumption that the applicant has been entrusted with a task of operating services of general economic interest within the meaning of that provision, the applicant fails to show why the pricing practices which have been criticised in the contested decision are necessary to the performance of that task.
Επομένως, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
That argument cannot therefore be upheld.
Η προσφεύγουσα επικαλείται ακόμη την απόφαση Deutsche Post και θεωρεί ότι, όπως συνέβη και σχετικά με την επιχείρηση με δεσπόζουσα θέση στο πλαίσιο της αποφάσεως αυτής, η Επιτροπή όφειλε να της επιβάλει συμβολικό πρόστιμο.
The applicant refers again to the Deutsche Post decision and takes the view that the Commission should have imposed a symbolic fine on the applicant, as it did on the dominant undertaking in that decision.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί καταρχάς ότι, κατά πάγια νομολογία, το γεγονός ότι η Επιτροπή έχει επιβάλει στο παρελθόν πρόστιμα ορισμένου ύψους για ορισμένες μορφές παραβάσεων δεν της στερεί τη δυνατότητα να αυξάνει το ύψος αυτό, εντός των ορίων που τίθενται με τον κανονισμό 17, αν αυτό είναι αναγκαίο προκειμένου να εξασφαλιστεί η εφαρμογή της κοινοτικής πολιτικής ανταγωνισμού (βλ. απόφαση Bolloré κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 313 ανωτέρω, σκέψη 376 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
In that regard, it must be observed first of all that, according to settled case-law, the fact that the Commission in the past imposed fines of a certain level for particular types of infringement does not mean that it is estopped from raising that level within the limits set by Regulation No 17, if that is necessary to ensure the implementation of Community competition policy. The proper application of the Community competition rules requires that the Commission be able at any time to adjust the level of fines to the needs of that policy (see Bolloré and Others v Commission, cited in paragraph 313 above, paragraph 376, and the caselaw cited).
Στη συνέχεια, διαπιστώνεται ότι η κατάσταση της προσφεύγουσας διαφέρει θεμελιωδώς από την κατάσταση της επιχειρήσεως την οποία αφορά η απόφαση Deutsche Post.
Next, it must be held that the applicant’s situation is fundamentally different from that of the undertaking referred to in the Deutsche Post decision.
Πράγματι, από τις σκέψεις 192 και 193 της αποφάσεως Deutsche Post, που αφορούσε κατάχρηση σχετική με τη διανομή διασυνοριακής αλληλογραφίας, προκύπτει ότι η Επιτροπή έκρινε πρόσφορο να επιβάλει συμβολικό μόνον πρόστιμο στην επιχείρηση την οποία αφορά η απόφαση αυτή για τρεις λόγους: πρώτον, η εμπλεκόμενη επιχείρηση ενήργησε σύμφωνα με τη νομολογία των γερμανικών δικαστηρίων· δεύτερον, δεν υπήρχε κοινοτική νομολογία αφορώσα ειδικά τις επίμαχες υπηρεσίες διανομής διασυνοριακής αλληλογραφίας και, τρίτον, η εμπλεκόμενη επιχείρηση είχε αναλάβει την υποχρέωση να εισαγάγει μια διαδικασία για τη διεκπεραίωση εισερχόμενης διασυνοριακής αλληλογραφίας με την οποία θα αποφεύγονταν οι πρακτικές δυσχέρειες και θα διευκολυνόταν η εντόπιση μελλοντικών προσβολών του ελεύθερου ανταγωνισμού.
It follows from recitals 192 and 193 to the Deutsche Post decision, which concerned abuse in relation to the processing of cross-border letter mail, that the Commission deemed it appropriate to impose only a symbolic fine on the undertaking referred to in that decision on three grounds: (1) the undertaking concerned had behaved in accordance with the caselaw of German courts; (2) there was no Community caselaw relating specifically to the cross-border letter mail services concerned; and (3) the undertaking concerned had undertaken to introduce a procedure for the processing of incoming cross-border letter mailings which would avoid practical difficulties and facilitate the detection of future interference with free competition, should it occur.
Εν προκειμένω, πρώτον, διαπιστώνεται ότι η μόνη απόφαση των γερμανικών δικαστηρίων την οποία επικαλείται η προσφεύγουσα είναι η απόφαση του Oberlandesgericht Düsseldorf, που εκδόθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2002, ήτοι την περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας η προσβαλλόμενη απόφαση χαρακτηρίζει την παράβαση ως λιγότερο σοβαρή (αιτιολογική σκέψη 207).
In the present case, first, it must be noted that the only judgment of the German courts to which the applicant refers is the judgment of the Oberlandesgericht Düsseldorf, which was delivered on 16 January 2002, thus in the period during which the infringement was characterised in the contested decision as minor (recital 207).
Εν πάση περιπτώσει, η απόφαση αυτή εξαφανίστηκε με απόφαση του Bundesgerichtshof της 10ης Φεβρουαρίου 2004.
In any event, that judgment was set aside by the judgment of the Bundesgerichtshof of 10 February 2004.
Δεύτερον, από την προσβαλλόμενη απόφαση (αιτιολογικές σκέψεις 106 και 206) προκύπτει ότι η Επιτροπή εφάρμοσε τις ίδιες αρχές με εκείνες που συνάγονται από την απόφαση Napier Brown/British Sugar του 1988.
Second, it follows from the contested decision (recitals 106 and 206) that the Commission applied the same principles as those underlying the 1988 Napier Brown/British Sugar decision.
Όμως, με την ανακοίνωση της 22ας Αυγούστου 1998 για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού σε συμφωνίες πρόσβασης στον τομέα των τηλεπικοινωνιών — Πλαίσιο, σχετικές αγορές και αρχές (σημεία 117 έως 119), η Επιτροπή είχε ήδη ανακοινώσει ότι σκόπευε να εφαρμόσει τις αρχές της αποφάσεως Napier Brown/British Sugar στον τομέα των τηλεπικοινωνιών.
In its Notice of 22 August 1998 on the application of the competition rules to access agreements in the telecommunications sector — framework, relevant markets and principles (paragraphs 117 to 119), the Commission had already announced that it proposed to apply the principles of the Napier Brown/British Sugar decision in the telecommunications sector.
Το μόνο νέο στοιχείο της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι «η μέθοδος σταθμισμένης προσέγγισης [που] χρησιμοποιήθηκε στην προκειμένη περίπτωση προκειμένου να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι στη Γερμανία υπάρχει ένα μόνο τέλος χονδρικής, ενώ τα τέλη για τις αντίστοιχες λιανικές υπηρεσίες αναλογικής σύνδεσης, ISDN και ΑDSL είναι διαφορετικά» (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 206).
The only new element of the contested decision is ‘the weighted approach which had to be used [because of] the fact that in Germany, a single wholesale tariff for local loop unbundling has been fixed, while the tariffs for the corresponding retail services differentiate between analogue, ISDN and ADSL lines’ (recital 206 to the contested decision).
Ωστόσο, η Επιτροπή έλαβε υπόψη το γεγονός ότι η μέθοδος αυτή ήταν νέα προκειμένου να χαρακτηρίσει σοβαρή την παράβαση, και όχι πολύ σοβαρή, για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1998 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2001 (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 206).
However, the Commission took account of the novelty of that approach in characterising the infringement as ‘serious’, instead of as ‘very serious’, for the period from 1 January 1998 to 31 December 2001 (recital 206 to the contested decision).
Τέλος, τρίτον, στην υπό κρίση υπόθεση, η προσφεύγουσα δεν ανέλαβε καμία υποχρέωση προς αποφυγή κάθε άλλης παραβάσεως στο μέλλον.
Finally, third, the applicant in the present case has not given any undertaking to avoid any other future infringement.
Επομένως, δεδομένου ότι δεν πληρούνται εν προκειμένω τα τρία κριτήρια που μνημονεύει η απόφαση Deutsche Post, το επιχείρημα που στηρίζεται στη λύση που επελέγη με την εν λόγω απόφαση δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
The three criteria laid down by the Deutsche Post decision have not been fulfilled in this case; therefore, the argument based on the approach adopted in that decision cannot be upheld.
Από το σύνολο των ανωτέρω προκύπτει ότι ο υπό κρίση λόγος πρέπει να απορριφθεί.
It follows from all the foregoing that this plea must be rejected.
Ε — Επί του πέμπτου λόγου, που στηρίζεται σε κακή εκτίμηση της διάρκειας της παραβάσεως
E — Fifth plea: incorrect assessment of the duration of the infringement
Η προσφεύγουσα υπενθυμίζει ότι η Επιτροπή αύξησε το ύψος του προστίμου λόγω της προβαλλόμενης σοβαρότητας της παραβάσεως κατά τη διάρκεια της περιόδου από το 1998 έως το 2001.
The applicant notes that the Commission increased the amount of the fine on account of the purported gravity of the infringement during the period from 1998 to 2001.
Εντούτοις, με την προσβαλλόμενη απόφαση (αιτιολογική σκέψη 208), η ίδια η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι η προσφεύγουσα έλαβε γνώση της καταχρηστικής δομής των τιμολογίων της μόλις το 1999.
However, the Commission itself acknowledges in the contested decision (recital 208) that the applicant was aware of the abuse in its charge structure only from 1999.
Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι πληροφορήθηκε, κατά τη σύσκεψη της 17ης Απριλίου 2000, από εκπροσώπους της Επιτροπής, ότι η τελευταία θα κινούσε μια διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
The applicant claims that it was informed by agents of the Commission at the meeting on 17 April 2000 that the Commission would bring proceedings against the Federal Republic of Germany for failure to fulfil obligations.
Λόγω της πληροφορίας αυτής και λόγω της διάρκειας της διοικητικής διαδικασίας, η Επιτροπή ενίσχυσε την πεποίθηση της προσφεύγουσας ότι τα τιμολόγιά της δεν ήταν αντίθετα προς το άρθρο 82 ΕΚ και συνέβαλε με τον τρόπο αυτό στην παράταση της διάρκειας της παραβάσεως.
As a result of that information and the length of the administrative procedure, the Commission itself reinforced the applicant’s belief that its charges did not contravene Article 82 EC, and thus helped to extend the duration of the infringement.
Επομένως, το σχετικό χρονικό διάστημα δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη στο σύνολό του για τον καθορισμό του ύψους του προστίμου (απόφαση του Δικαστηρίου της 6ης Μαρτίου 1974, 6/73 και 7/73, Istituto chemioterapico italiano και Commercial Solvents κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1974, σ. 113, σκέψη 51).
The whole of that duration should not therefore be taken into account for the purposes of fixing the amount of the fine (Joined Cases 6/73 and 7/73 Istituto chemioterapico italiano and Commercial Solvents v Commission [1974] ECR 223, paragraph 51).
Καθόσον, στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου, η προσφεύγουσα θέτει υπό αμφισβήτηση τον υπολογισμό της διάρκειας της παραβάσεως, επιβάλλεται η διαπίστωση
In so far as the applicant calls into question in the context of the present plea the calculation of the duration of the infringement, it must be noted that, in the form of
Όσον αφορά την εκτίμηση του βασίμου του προβαλλόμενου λόγου, πρέπει να υπομνησθεί ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή επικαλείται τις καταγγελίες εκ μέρους ανταγωνιστών της προσφεύγουσας που υποβλήθηκαν το 1999.
As regards the assessment as to whether the plea in law is well founded, it must be borne in mind that the Commission refers in the contested decision to the complaints lodged by competitors of the applicant in 1999.
Επομένως, κατά την Επιτροπή, η προσφεύγουσα τελούσε σε γνώση από τότε «των καταγγελιών περί ενδεχομένως καταχρηστικής διάρθρωσης των τελών πρόσβασης στον τοπικό βρόχο» (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογική σκέψη 208).
According to the Commission, the applicant has therefore been aware since that time ‘of the accusation of possible abuse in the charge structure for access to the local network’ (recital 208 to the contested decision).