natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 13, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού αυτού, οι καταχωρισμένες ονομασίες προστατεύονται, μεταξύ άλλων, από κάθε αντιποίηση, απομίμηση ή υπαινιγμό, ακόμη και αν μνημονεύεται η πραγματική καταγωγή του προϊόντος ή αν η προστατευόμενη ονομασία χρησιμοποιείται σε μετάφραση.
In that regard, it should be pointed out that, under Article 13(1)(b) of that regulation, registered names are protected against any misuse, imitation or evocation, even if the true origin of the product is indicated or if the protected name is translated.
Όσον αφορά τον «υπαινιγμό» σε ΠΟΠ, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι αυτή η έννοια καλύπτει την περίπτωση κατά την οποία ο όρος που χρησιμοποιείται για την περιγραφή ενός προϊόντος περιλαμβάνει μέρος μιας προστατευόμενης ονομασίας, κατά τρόπον ώστε ο καταναλωτής, ενόψει του ονόματος αυτού του προϊόντος, να ανακαλεί στη μνήμη του, ως εικόνα αναφοράς, το εμπόρευμα το οποίο αφορά η προστατευόμενη αυτή ονομασία (απόφαση της 4ης Μαρτίου 1999, C-87/97, Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola, Συλλογή 1999, σ. I-1301, σκέψη 25).
With regard to the evocation of a PDO, the Court has held that that term covers a situation where the term used to designate a product incorporates part of a protected designation, so that when the consumer is confronted with the name of the product, the image brought to his mind is that of the product whose designation is protected (Case C-87/97 Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola [1999] ECR I-1301, paragraph 25).
Το Δικαστήριο έχει επίσης διευκρινίσει ότι δεν αποκλείεται να υπάρχει υπαινιγμός σε [σύνθετη] ΠΟΠ ελλείψει οποιουδήποτε κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των οικείων προϊόντων, ακόμα και όταν τα επιμέρους στοιχεία της σύνθετης ονομασίας στα οποία παραπέμπει συνειρμικά ο χρησιμοποιούμενος όρος δεν καλύπτονται από την προστασία που παρέχει το κοινοτικό δίκαιο (προπαρατεθείσα απόφαση Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola, σκέψη 26).
The Court has pointed out that it is possible for a PDO to be evoked where there is no likelihood of confusion between the products concerned and even where no Community protection extends to the parts of that designation which are echoed in the term or terms at issue (Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola, paragraph 26).
Στην υπό κρίση υπόθεση, υφίσταται τόσο φωνητική όσο και οπτική ομοιότητα μεταξύ των ονομασιών «parmesan» και «Parmigiano Reggiano», λαμβανομένου ιδίως υπόψη ότι τα επίμαχα εν προκειμένω προϊόντα είναι σκληρά, τριμμένα ή προοριζόμενα για τρίψιμο τυριά, δηλαδή έχουν παρόμοια εξωτερική όψη (βλ., σχετικώς, προπαρατεθείσα απόφαση Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola, σκέψη 27).
In the present case, there is phonetic and visual similarity between the names ‘Parmesan’ and ‘Parmigiano Reggiano’, and that in a situation where the products at issue are hard cheeses, grated or intended to be grated, namely, where they have a similar appearance (see, to that effect, Consorzio per la tutela del formaggio Gorgonzola, paragraph 27).
Επιπλέον, ανεξαρτήτως του ζητήματος αν η ονομασία «parmesan» αποτελεί ακριβή μετάφραση είτε της ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano» είτε της λέξης «Parmigiano», πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι αυτοί οι προερχόμενοι από διαφορετικές γλώσσες όροι είναι εννοιολογικώς συναφείς, όπως προκύπτει από την ενώπιον του Δικαστηρίου συζήτηση.
In addition, regardless whether the name ‘Parmesan’ is or is not an exact translation of the PDO ‘Parmigiano Reggiano’ or of the term ‘Parmigiano’, the conceptual proximity between those two terms emanating from different languages, which was revealed in discussions before the Court, must also be taken into account.
Αυτή η εννοιολογική συνάφεια, σε συνδυασμό με την επισημανθείσα στην ανωτέρω σκέψη 46 φωνητική και οπτική ομοιότητα, ενδέχεται να έχει ως αποτέλεσμα το να ανακαλεί ο καταναλωτής στη μνήμη του, ως εικόνα αναφοράς, το τυρί το οποίο αφορά η ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano», όταν βλέπει ένα σκληρό, τριμμένο ή προοριζόμενο για τρίψιμο τυρί που φέρει την ονομασία «parmesan».
That proximity and the phonetic and visual similarities referred to in paragraph 46 above are such as to bring to the mind of the consumer the cheese protected by the PDO ‘Parmigiano Reggiano’, when he is confronted by a hard cheese, grated or intended to be grated, bearing the name ‘Parmesan’.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η χρήση της ονομασίας «parmesan» πρέπει να χαρακτηρισθεί ως υπαινιγμός στην ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano», κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 2081/92.
In those circumstances, the use of the name ‘Parmesan’ must be regarded, in the sense of Article 13(1)(b) of Regulation No 2081/92, as an evocation of the PDO ‘Parmigiano Reggiano’.
Επομένως, το ζήτημα αν η ονομασία «parmesan» αποτελεί μετάφραση της ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano» δεν ασκεί επιρροή για την εκτίμηση της υπό κρίση προσφυγής.
The question whether the name ‘Parmesan’ is a translation of the PDO ‘Parmigiano Reggiano’ is therefore of no relevance for the assessment of the present action.
Εντούτοις, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ισχυρίζεται ότι η χρήση της ονομασίας «parmesan» δεν μπορεί να συνιστά αθέμιτο υπαινιγμό στην ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano», καθόσον πρόκειται για όρο που έχει καταστεί κοινός.
The Federal Republic of Germany nevertheless submits that, since the name ‘Parmesan’ has become a generic name, its use cannot amount to an unlawful evocation of the PDO ‘Parmigiano Reggiano’.
Στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας απόκειται να προσκομίσει στοιχεία που να αποδεικνύουν τη βασιμότητα αυτού του ισχυρισμού της, πολλώ δε μάλλον καθόσον το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι δεν είναι καθόλου πρόδηλον ότι η ονομασία «parmesan» έχει καταστεί κοινή (προαναφερθείσα απόφαση Bigi, σκέψη 20).
It is for the Federal Republic of Germany to prove that argument to be well founded, all the more so because the Court has already held that it is far from clear that the designation ‘Parmesan’ has become generic (Bigi, paragraph 20).
Στο πλαίσιο της εξέτασης του ζητήματος αν μια ονομασία έχει καταστεί κοινή, πρέπει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92, να λαμβάνονται υπόψη οι περιοχές παραγωγής του προσδιοριζόμενου προϊόντος τόσο εντός όσο και εκτός του κράτους μέλους που πέτυχε την καταχώριση της επίμαχης ονομασίας, η κατανάλωση του προϊόντος αυτού, ο τρόπος με τον οποίο η επίμαχη ονομασία γίνεται αντιληπτή από τους καταναλωτές τόσο εντός όσο και εκτός του οικείου κράτους μέλους, η ύπαρξη τυχόν ειδικών εθνικών ρυθμίσεων σχετικών με αυτό το προϊόν, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο η επίμαχη ονομασία έχει χρησιμοποιηθεί στο κοινοτικό δίκαιο (βλ., απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2005, C-465/02 και C-466/02, Γερμανία και Δανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I-9115, σκέψεις 76 έως 99).
When assessing the generic character of a name, the Court has held that it is necessary, under Article 3(1) of Regulation 2081/92, to take into account the places of production of the product concerned both inside and outside the Member State which obtained the registration of the name at issue, the consumption of that product and how it is perceived by consumers inside and outside that Member State, the existence of national legislation specifically relating to that product, and the way in which the name has been used in Community law (see Joined Cases C-465/02 and C-466/02 Germany and Denmark v Commission [2005] ECR I-9115, paragraphs 76 to 99).
Πάντως, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με τα σημεία 63 και 64 των προτάσεών του, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας επικαλέστηκε, απλώς, λήμματα λεξικών και χωρία ειδικών συγγραμμάτων, τα οποία δεν παρέχουν συνολική εικόνα του τρόπου με τον οποίο η λέξη «parmesan» γίνεται αντιληπτή από τους
As indicated by the Advocate General in points 63 and 64 of his Opinion, the Federal Republic of Germany restricted itself to providing quotations from dictionaries and specialist literature which do not provide any comprehensive view of how the word ‘Parmesan’ is perceived by consumers in Germany and other Member States, and
Επιπλέον, από τον φάκελο που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο προκύπτει ότι, στη Γερμανία, ορισμένοι παραγωγοί τυριών που φέρουν την ονομασία «parmesan» διαθέτουν τα προϊόντα τους στο εμπόριο με σήμανση που παραπέμπει στον πολιτισμό και στα τοπία της Ιταλίας.
According to the documents in the case, in Germany, certain producers of cheese called ‘Parmesan’ market that product with labels referring to Italian cultural traditions and landscapes.
Εξ αυτού μπορεί ευλόγως να συναχθεί ότι οι καταναλωτές σε αυτό το κράτος μέλος θεωρούν ότι το τυρί parmesan συνδέεται με την Ιταλία, ακόμη και αν, στην πραγματικότητα, έχει παραχθεί σε άλλο κράτος μέλος (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Γερμανία και Δανία κατά Επιτροπής, σκέψη 87).
It is legitimate to infer from this that consumers in that Member State perceive ‘Parmesan’ cheese as a cheese associated with Italy, even if in reality it was produced in another Member State (see to that effect Germany and Denmark v Commission, paragraph 87).
Τέλος, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν μπόρεσε ούτε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση να παράσχει στοιχεία σχετικά με την ποσότητα του τυριού που παράγεται στην Ιταλία υπό την ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano» και κατόπιν εισάγεται στη Γερμανία, με συνέπεια το Δικαστήριο να μη μπορεί να χρησιμοποιήσει τα σχετικά με την κατανάλωση αυτού του τυριού στοιχεία ως ένδειξη περί του ότι η ονομασία «parmesan» είναι κοινή (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, προπαρατεθείσα απόφαση Γερμανία και Δανία κατά Επιτροπής, σκέψη 88).
Finally, at the hearing, the Federal Republic of Germany was also unable to provide information on the quantity of cheese produced in Italy under the PDO ‘Parmigiano Reggiano’ and imported into Germany, making it impossible for the Court to use the factors relating to the consumption of that cheese as indicators of the generic character of the name ‘Parmesan’ (see, to that effect, Germany and Denmark v Commission, paragraph 88).
Επομένως, δεδομένου ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν απέδειξε ότι η ονομασία «parmesan» είναι κοινή, η χρήση αυτής της λέξης για την εμπορία τυριών που δεν πληρούν τις προδιαγραφές της ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano» πρέπει να θεωρηθεί, εν προκειμένω, ότι θίγει την προστασία που απορρέει από το άρθρο 13, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 2081/92.
Since the Federal Republic of Germany has therefore failed to show that the name ‘Parmesan’ has become generic, use of the word ‘Parmesan’ for cheese which does not comply with the specification for the PDO ‘Parmigiano Reggiano’ must be regarded for the purposes of the present proceedings as infringing the protection provided for that PDO under Article 13(1)(b) of Regulation No 2081/92 .
Επί της υποχρεώσεως της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας να επιβάλλει κυρώσεις για παραβάσεις του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92
Obligation on the Federal Republic of Germany to proceed against infringements of Article 13(1) of Regulation No 2081/92
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υπέχει από τα άρθρα 10 και 13 του κανονισμού 2081/92 την υποχρέωση να λαμβάνει μέτρα κατά των παράνομων συμπεριφορών που θίγουν την προστασία που παρέχεται στις καταχωρισμένες ονομασίες.
The Commission contends that the Federal Republic of Germany is bound, under Articles 10 and 13 of Regulation No 2081/92, to take on its own initiative the measures necessary to deal with conduct which infringes a PDO.
Κατά την Επιτροπή, τα κράτη μέλη οφείλουν, μεταξύ άλλων, να προβλέπουν διοικητικά μέτρα και ποινικές κυρώσεις που να διασφαλίζουν την επίτευξη των σκοπών που επιδιώκει ο εν λόγω κανονισμός στον τομέα της προστασίας των ονομασιών προελεύσεως.
According to the Commission, Member State intervention should include administrative and penal measures such as to enable the objectives referred to in that regulation concerning the protection of designations of origin to be achieved.
Συγκεκριμένα, δεν πρέπει να διατίθενται στο εμπόριο προϊόντα τα οποία δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις αυτού του κανονισμού.
Products which do not comply with the requirements of the regulation cannot be marketed.
Η Επιτροπή διευκρινίζει οι αιτιάσεις της δεν αφορούν το περιεχόμενο των οικείων γερμανικών διατάξεων, ούτε προσάπτει σε αυτό το κράτος μέλος ότι δεν παρέχει τη δυνατότητα ασκήσεως προσφυγής ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, αλλά βάλλει κατά της αντιβαίνουσας στο κοινοτικό δίκαιο διοικητικής πρακτικής των γερμανικών αρχών.
The Commission points out that its complaints are directed not at the German legislation or at any lack of a right of action before the national courts, but at the administrative practice of the German authorities which is contrary to Community law.
Αν τα κράτη μέλη απαλλάσσονταν από την υποχρέωσή τους να επεμβαίνουν και αν, ως εκ τούτου, οι επιχειρήσεις έπρεπε, με δική τους πρωτοβουλία, να προσφεύγουν δικαστικώς κάθε φορά που θα θιγόταν το αποκλειστικό τους δικαίωμα να χρησιμοποιούν την οικεία ΠΟΠ στο σύνολο του εδάφους της Κοινότητας, θα ήταν αδύνατο να επιτευχθούν οι σκοποί που επιδιώκει ο κανονισμός 2081/92.
If the Member States were exempted from their obligation to intervene and if, as a consequence, economic operators themselves had to bring legal proceedings each time their exclusive right to use the PDO at issue throughout the territory of the European Union were infringed, the objectives of Regulation No 2081/92 could not be achieved.
Κατά την Επιτροπή, οι διαφορές μεταξύ ιδιωτών επιχειρηματιών αφορούν, πρωτίστως, την προστασία των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας που παρέχονται στους παραγωγούς που είναι εγκατεστημένοι στην περιοχή καταγωγής του οικείου προϊόντος, ενώ η εκ μέρους των διοικητικών αρχών καταστολή των παραβάσεων του άρθρου 13 του κανονισμού 2081/92 έχει ως σκοπό να διασφαλίζει την προστασία όχι των ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων, αλλά των καταναλωτών, των οποίων οι προσδοκίες σε σχέση με την ποιότητα και τη γεωγραφική προέλευση του οικείου προϊόντος δεν πρέπει να διαψεύδονται.
Again from the point of view of the Commission, the central question in legal proceedings between private economic operators is that of compliance with the intellectual property rights enjoyed by the producers established in the region of origin of the product concerned, whereas the purpose of action by the public authorities against infringements of Article 13 of Regulation No 2081/92 is not to protect private economic interests but those of consumers, whose expectations as to the quality and geographic origin of that product should not be disappointed.
Ο σκοπός της προστασίας των καταναλωτών, τον οποίον επιδιώκει ο κανονισμός 2081/92, δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί αν η εφαρμογή των προβλεπομένων από τον εν λόγω κανονισμό απαγορεύσεων εξηρτάτο ολοκληρωτικώς από την πρωτοβουλία των ιδιωτών επιχειρηματιών να ασκήσουν προσφύγουν δικαστικώς.
The protection of consumers intended by the regulation would be compromised if the enforcement of the prohibitions laid down by the regulation were completely dependent on the taking of legal action by private economic operators.
Η Επιτροπή καταλήγει ότι η συμπεριφορά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας πρέπει να νοηθεί ως παραβίαση του κοινοτικού δικαίου δια παραλείψεως.
The Commission concludes that the Federal Republic of Germany’s conduct must be treated as an infringement of Community law by omission.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποστηρίζει ότι το άρθρο 13 του κανονισμού 2081/92 καθορίζει το εύρος της προστασίας που παρέχεται στις καταχωρισμένες γεωγραφικές ενδείξεις και ονομασίες προελεύσεως.
For its part, the Federal Republic of Germany submits that Article 13 of Regulation No 2081/92 determines the scope of protection of registered geographical indications and designations of origin.
Λόγω της απευθείας εφαρμογής του κανονισμού 2081/92 στα κράτη μέλη, το άρθρο αυτό απονέμει στους δικαιούχους ονομασιών προελεύσεως και στους χρησιμοποιούντες νομίμως τέτοιες ονομασίες δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται από τα εθνικά δικαστήρια.
Owing to the direct applicability of the regulation, that article confers rights on holders or legitimate users of the PDO which the national courts must protect.
Ασφαλώς, το ότι ο κανονισμός 2081/92 έχει απευθείας εφαρμογή δεν απαλλάσσει τα κράτη μέλη από την υποχρέωση να θεσπίζουν εθνικές διατάξεις προς διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής αυτού του κανονισμού.
The direct applicability of Regulation No 2081/92 admittedly does not release the Member States from the obligation to take national measures in order to ensure the application of the regulation.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, πάντως, έχει θεσπίσει πλείονες διατάξεις οι οποίες παρέχουν το αναγκαίο νομικό πλαίσιο για την καταστολή της παράνομης χρήσεως των ΠΟΠ, ιδίως δε τον νόμο περί του αθέμιτου ανταγωνισμού (Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb), της 7ης Ιουνίου 1909, και τον νόμο περί της προστασίας των σημάτων και των λοιπών διακριτικών σημείων (Gesetz über den Schutz von Marken und sonstigen Kennzeichen), της 25ης Οκτωβρίου 1994 (BGBl. 1994 I, σ. 3085).
In fact, the Federal Republic of Germany has adopted numerous legislative provisions enabling action to be taken against the unlawful use of a PDO, in particular the Law against unfair competition (Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb) of 7 June 1909 and the Law on trade marks and other distinctive signs (Gesetz über den Schutz von Marken und sonstigen Kennzeichen) of 25 October 1994 (BGBl. 1994 I, p. 3085).
Επιπλέον, η δυνατότητα ασκήσεως προσφυγής κατά οποιασδήποτε συμπεριφοράς η οποία προσβάλλει τα δικαιώματα που απορρέουν από την καταχώριση μιας ΠΟΠ δεν παρέχεται αποκλειστικώς και μόνο στον δικαιούχο αυτής της ΠΟΠ.
Moreover, the possibility of taking legal action in respect of any conduct that would be contrary to the rights derived from a PDO is not reserved solely to the holder of that designation.
Η δυνατότητα αυτή αναγνωρίζεται επίσης σε ανταγωνιστές, ενώσεις επιχειρήσεων και οργανώσεις
That possibility is, on the contrary, open to competitors, business associations and consumer organisations. The very large class of persons entitled to
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ καταναλωτών. Ο ευρύς κύκλος των προσώπων που έχουν ενεργητική νομιμοποίηση αποδεικνύει ότι οι ισχύουσες στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας διατάξεις δεν περιορίζονται, απλώς, στο να παράσχουν στους παραγωγούς που είναι εγκατεστημένοι στην περιοχή καταγωγής του οικείου προϊόντος τα μέσα για να διασφαλίσουν την προστασία των δικαιωμάτων τους πνευματικής ιδιοκτησίας.
COMMISSION v GERMANY bring an action suffices to demonstrate that the provisions in force in the Federal Republic of Germany are not limited to enabling producers established in the region of origin of the product concerned to enforce their intellectual property rights.
Οι διατάξεις αυτές συνιστούν ένα γενικό και αποτελεσματικό σύστημα πρόληψης των παραβάσεων του άρθρου 13 του κανονισμού 2081/92 και καταστολής τους μέσω της εκδόσεως των σχετικών δικαστικών αποφάσεων.
Those provisions establish a general and efficient system which makes it possible to prevent infringements of Article 13 of Regulation No 2081/92 and to punish them effectively by means of judicial decisions.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ισχυρίζεται ότι, εφόσον παρέχει τα προαναφερθέντα αστικής φύσεως δικαιώματα στους ιδιώτες, έχει λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα προς διασφάλιση της πλήρους και αποτελεσματικής εφαρμογής του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92.
By granting those civil law rights, the Federal Republic of Germany has taken all the measures necessary to guarantee full application of Article 13(1) of Regulation No 2081/92.
Παρέλκει, συναφώς, η εκ μέρους των δημοσίων αρχών αυτεπάγγελτη επιβολή κυρώσεων, με τη λήψη αστυνομικών μέτρων διοικητικής φύσεως, για τυχόν παραβάσεις αυτής της διατάξεως, καθόσον μάλιστα τα άρθρα 10 και 13 του κανονισμού αυτού δεν προβλέπουν τέτοια υποχρέωση των κρατών μελών.
It is not necessary for the public authorities to take administrative action on their own initiative against infringements of that provision, and that is also not required under Articles 10 and 13 of the regulation.
Κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, από τη σύγκριση των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων του άρθρου 10, παράγραφος 4, του κανονισμού 2081/92 προκύπτει ότι, λαμβανομένης υπόψη της ιταλικής καταγωγής της ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano», απόκειται στο Consorzio del formaggio Parmigiano Reggiano, και όχι στους γερμανικούς οργανισμούς ελέγχου, να εξετάζει αν πληρούνται οι οικείες προδιαγραφές, οσάκις χρησιμοποιείται αυτή η ΠΟΠ.
According to the Federal Republic of Germany, it follows from a comparison of the different language versions of Article 10(4) of Regulation No 2081/92 that, given the Italian origin of the PDO ‘Parmigiano Reggiano’, it is the Consorzio del formaggio Parmigiano Reggiano and not the German inspection structures which must ensure compliance with the specification for that designation when it is used.
Κατά την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Επιτροπή επισημαίνει μεν ότι η εκ μέρους του οικείου κράτους μέλους επιβολή κυρώσεων για τις παραβάσεις του άρθρου 13 του κανονισμού 2081/92 πρέπει να διασφαλίζει την προστασία όχι μόνον των ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων αλλά και των καταναλωτών, πλην όμως αυτή η διαπίστωση της Επιτροπής δεν απορρέει από κάποια ιδιομορφία του εν λόγω κανονισμού, από την οποία να μπορεί θεμιτώς να συναχθεί ότι το σύστημα προστασίας των ονομασιών προελεύσεως που στηρίζεται στην παροχή αστικής φύσεως δικαιωμάτων στους ιδιώτες είναι ανεπαρκές, σε αντίθεση προς ό,τι ισχύει για τα λοιπά δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας ή για τις ρυθμίσεις περί της προστασίας του ανταγωνισμού.
According to the Federal Republic of Germany, while the Commission observes that the action taken by the Member State concerned against infringements of Article 13 of Regulation No 2081/92 must ensure not only the protection of private economic interests but also that of consumers, that does not stem from any particularity of the regulation of such a kind as to render insufficient — in contrast to the position regarding other intellectual property rights or regarding competition law — the system of protection of designations of origin by providing civil law remedies.
Τέλος, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ισχυρίζεται ότι, καίτοι η χρήση της ονομασίας «parmesan» για προϊόντα που δεν πληρούν τις προδιαγραφές της ΠΟΠ «Parmigiano Reggiano» ούτε διώκεται αυτεπαγγέλτως ούτε επισύρει ποινικές κυρώσεις στη Γερμανία, ακόμη και αν υποτεθεί ότι αυτή η χρήση συνιστά παράβαση του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92, η κατάσταση αυτή απορρέει απλώς από το γεγονός ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν έχει ρυθμίσει τις λεπτομέρειες επιβολής κυρώσεων, καθόσον κατά το παρόν στάδιο της εξελίξεως του κοινοτικού δικαίου τα κράτη μέλη δύνανται, αλλά δεν υποχρεούνται, να προβλέψουν τέτοιες λεπτομέρειες.
Finally, the Federal Republic of Germany contends that if, in Germany, use of the name ‘Parmesan’ for products which do not comply with the requirements of the specification for the PDO ‘Parmigiano Reggiano’ is not subject to proceedings brought on the authorities’ initiative or to criminal penalties, even supposing that such use infringes Article 13(1) of Regulation No 2081/92, that situation arises simply because of a decision not to use some penalties which the Member States may impose, but are not obliged to impose, in compliance with the current state of Community law.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η δυνατότητα των ιδιωτών να επικαλούνται τις διατάξεις ενός κανονισμού ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων δεν απαλλάσσει τα κράτη μέλη από την υποχρέωσή τους να θεσπίζουν τις κατάλληλες εθνικές διατάξεις προς διασφάλιση της πλήρους και αποτελεσματικής εφαρμογής αυτού του κανονισμού, οσάκις παρίσταται ανάγκη προς τούτο (βλ., ιδίως, απόφαση της 20ης Μαρτίου 1986, 72/85, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, Συλλογή 1986, σ. 1219, σκέψη 20).
In that regard, it should be pointed out that the right of individuals to rely on the provisions of a regulation before their national courts cannot release the Member States from their duty to take the national measures which may be needed to ensure its full application (see, inter alia, Case 72/85 Commission v Netherlands [1986] ECR 1219, paragraph 20).