natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 19, παράγραφος 1, του κανονισμού 17, σχετικά με τα δικαιώματα άμυνας, διότι, με την ανακοίνωση
The applicant submits that the Commission infringed Article 19(1) of Regulation No 17 in relation to the rights of defence by failing in its statement of objections of
ΑΠΟΦΑΣΗ της 10.4.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ T-271/03 αιτιάσεων της 2ας Μαΐου 2002 και το συμπληρωματικό έγγραφό της της 21ης Φεβρουαρίου 2003 παρέλειψε να προβεί σε μια πραγματική και νομική ανάλυση του αν η παράβαση που φέρεται ότι διέπραξε τελέστηκε «εκ προθέσεως ή εξ αμελείας» (απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Ιουνίου 1983, 100/80 έως 103/80, Musique diffusion française κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 1825, σκέψη 21· διάταξη του Δικαστηρίου της 25ης Μαρτίου 1996, C-137/95 P, SPO κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ.
2 May 2002 and in its supplementary letter of 21 February 2003 to carry out a factual or legal analysis as to whether the alleged infringement had been committed ‘intentionally or negligently’ (Joined Cases 100/80 to 103/80 Musique diffusion française and Others v Commission [1983] ECR 1825, paragraph 21; order in Case C-137/95 P SPO and Others v Commission [1996] ECR I-1611, paragraph 53; Case T-9/99 HFB and Others v Commission [2002] ECR II-1487, paragraph 311).
I-1611, σκέψη 53· απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Μαρτίου 2002, T-9/99, HFB κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-1487, σκέψη 311).
In order to be reasonably able to defend itself, the applicant should have been informed during the administrative procedure of the facts on the basis of which the Commission was accusing it of such fault or negligence.
Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του υπό κρίση λόγου.
The Commission contends that this plea should be rejected.
Πρέπει να υπομνησθεί καταρχάς ότι το άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 ορίζει ειδικά, στο πρώτο εδάφιο, τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να μπορεί η Επιτροπή να επιβάλλει πρόστιμα.
It must be observed at the outset that the conditions which must be fulfilled to enable the Commission to impose fines (initial conditions) are set out in the first subparagraph of Article 15(2) of Regulation No 17.
Μεταξύ των προϋποθέσεων αυτών περιλαμβάνεται και η σχετική με την εκ προθέσεως ή εξ αμελείας τέλεση της διαπιστωθείσας παραβάσεως (διάταξη SPO κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 274 ανωτέρω, σκέψη 53).
These include the condition that the infringement was committed intentionally or negligently (order in SPO and Others v Commission, cited in paragraph 274 above, paragraph 53).
Στη συνέχεια, πρέπει να υπομνησθεί ότι η Επιτροπή έχει υποχρέωση να εκθέτει, στην ανακοίνωση των αιτιάσεων, μια σύντομη προσωρινή εκτίμηση ως προς τη διάρκεια της προβαλλομένης παραβάσεως, ως προς τη σοβαρότητά της και ως προς το αν η παράβαση διαπράχθηκε εκ προθέσεως ή εξ αμελείας υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως.
Next, it must be observed that the Commission is required to give a brief provisional assessment in the statement of objections as to the duration of the alleged infringement, its gravity and the question whether, in the circumstances of the case, the infringement was committed intentionally or negligently.
Ωστόσο, ο προσήκων χαρακτήρας της προσωρινής αυτής εκτιμήσεως, που αποσκοπεί να παράσχει στους αποδέκτες μιας ανακοινώσεως αιτιάσεων τη δυνατότητα να αμυνθούν, πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση όχι μόνο με τη διατύπωση της επίδικης πράξεως, αλλά και με το όλο πλαίσιό της, καθώς και με το σύνολο των νομικών κανόνων που διέπουν τον συγκεκριμένο τομέα (απόφαση του Πρωτοδικείου της 8ης Ιουλίου 2004, T-48/00, Corus UK κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II-2325, σκέψη 146).
However, the adequacy of that provisional assessment, the purpose of which is to give the addressees of the statement of objections an opportunity to defend themselves, must be evaluated in relation not only to the wording of the measure in question but also to its context and the entirety of the legal rules governing the matter concerned (Case T-48/00 Corus UK v Commission [2004] ECR II-2325, paragraph 146).
Διαπιστώνεται ότι, με την ανακοίνωση αιτιάσεων (σημεία 95 έως 140), η Επιτροπή πληροφόρησε την προσφεύγουσα για το γεγονός ότι θεωρούσε ότι η τιμολογιακή πολιτική της, ιδίως η συμπίεση των τιμών που προκύπτει από την αρνητική ή ανεπαρκή διαφορά μεταξύ των τιμών της των υπηρεσιών χονδρικής και των τιμών λιανικής, αντίκειται προς το άρθρο 82 ΕΚ.
It must be held that the Commission informed the applicant in the statement of objections (paragraphs 95 to 140) that it considered the applicant’s pricing practices, and in particular the margin squeeze resulting from the negative or insufficient spread between its wholesale and retail prices, to be in breach of Article 82 EC.
Επιπλέον, η Επιτροπή εξέτασε, με την ανακοίνωση αιτιάσεων (σκέψεις 141 έως 152), το περιθώριο δράσεως που διέθετε η προσφεύγουσα προς καθορισμό των τιμολογίων της και ασχολήθηκε με τον τρόπο αυτό με το ζήτημα της ενοχής της προσφεύγουσας όσον αφορά τις προσαπτόμενες πράξεις.
Furthermore, in the statement of objections (paragraphs 141 to 152), the Commission examined the applicant’s scope to set its charges and thus addressed the issue of the applicant’s culpability with regard to the activities criticised.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να συναχθεί ότι οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στην ανακοίνωση αιτιάσεων περί των προϋποθέσεων επιβολής προστίμου που προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 17 ήταν επαρκώς σαφείς.
In those circumstances, it must be concluded that the information supplied in the statement of objections concerning the initial conditions laid down by the first subparagraph of Article 15(2) of Regulation No 17 was sufficiently precise.
Εξάλλου, καθόσον οι παραβάσεις που τελούνται εξ αμελείας δεν είναι, από απόψεως ανταγωνισμού, λιγότερο σοβαρές από τις παραβάσεις που τελούνται εκ προθέσεως (διάταξη SPO κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 274 ανωτέρω, σκέψη 55), η προσφεύγουσα δεν έπρεπε να λάβει πιο συγκεκριμένα στοιχεία περί της ενοχής της για να μπορέσει να ασκήσει λυσιτελώς τα δικαιώματα άμυνάς της.
Moreover, since infringements committed negligently are not, in competition terms, less serious than those committed intentionally (order in SPO and Others v Commission, cited in paragraph 274 above, paragraph 55), the applicant did not need to receive more detailed information about its culpability in order to be reasonably able to exercise its rights of defence.
Εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα άσκησε πράγματι τα δικαιώματα άμυνας που είχε επί του σημείου αυτού, καθόσον με την απάντησή της στην ανακοίνωση αιτιάσεων αμφισβήτησε την ενοχή της, επικαλούμενη την εθνική ρύθμιση των τιμολογίων της.
In any event, it must be held that the applicant did in fact exercise its rights of defence on that point since it denied its culpability in its reply to the statement of objections, referring to the national regulation of its charges.
Επομένως, ο πρώτος λόγος πρέπει να απορριφθεί.
The first plea in law must therefore be rejected.
Β — Επί του δευτέρου λόγου, που στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 253 ΕΚ
B — Second plea in law: infringement of Article 253 EC
Η προσφεύγουσα υπενθυμίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να εκθέτει τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή θεωρεί ότι πληρούνται οι αναγκαίες για την
The applicant observes that the contested decision must set out the grounds on which the Commission considers that the conditions for the imposition of a fine
II-1, σκέψη 43, και της 29ης Ιουνίου 1993, T-7/92, Asia Motor France κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. II-669, σκέψη 30).
2008 — CASE T-271/03 are satisfied (Remia and Others v Commission, cited in paragraph 185 above, paragraph 26; Case T-44/90 La Cinq v Commission [1992] ECR II-1, paragraph 43; and Case T-7/92 Asia Motor France and Others v Commission [1993] ECR II-669, paragraph 30).
Η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία δεν περιλαμβάνει καμία αιτιολογία σχετική με την αμέλεια ή τον δόλο της προσφεύγουσας όσον αφορά την τέλεση της παραβάσεως, αντιβαίνει προς το άρθρο 253 ΕΚ, οπότε το πρόστιμο πρέπει να ακυρωθεί.
The contested decision, which does not contain any grounds relating to the applicant’s negligence or to its intention to commit the infringement, infringes Article 253 EC; the fine should therefore be annulled.
Πρέπει να υπομνησθεί, προεισαγωγικώς, ότι η υποχρέωση αιτιολογήσεως που προβλέπει το άρθρο 253 ΕΚ αποτελεί ουσιώδη τύπο ο οποίος πρέπει να διακρίνεται από το ζήτημα του βασίμου της αιτιολογίας, δεδομένου ότι το τελευταίο αφορά τη νομιμότητα της επίδικης πράξεως επί της ουσίας.
It must be noted as a preliminary point that the obligation to state reasons laid down under Article 253 EC is an essential procedural requirement, unlike the question whether the reasons given are correct, which goes to the substantive legality of the contested measure.
Στο πλαίσιο αυτό, η επιβαλλόμενη από το άρθρο 253 ΕΚ αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξεως και από αυτήν πρέπει να διαφαίνεται κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο η συλλογιστική του κοινοτικού οργάνου που εκδίδει την πράξη, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να μπορεί να ασκεί τον έλεγχό του (απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Μαρτίου 2001, C-17/99, Γαλλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. I-2481, σκέψη 35).
From that point of view, the statement of reasons required by Article 253 EC must be appropriate to the act at issue and must disclose in a clear and unequivocal fashion the reasoning followed by the institution which adopted that measure in such a way as to enable the persons concerned to ascertain the reasons for it and to enable the competent court to exercise its power of review (C-17/99 France v Commission [2001] ECR I-2481, paragraph 35).
Η αιτιολογία δεν απαιτείται να διασαφηνίζει όλα τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις του άρθρου 253 ΕΚ πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει της διατυπώσεώς της, αλλά και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 22ας Μαρτίου 2001, Γαλλία κατά Επιτροπής, σκέψη 284 ανωτέρω, σκέψη 36, και της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, C-113/00, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. I-7601, σκέψη 48).
It is not necessary for the reasoning to go into all the relevant facts and points of law, since the question whether the statement of reasons meets the requirements of Article 253 EC must be assessed with regard not only to its wording but also to its context and to all the legal rules governing the matter in question (France v Commission, cited in paragraph 284 above, paragraph 36, and Case C-113/00 Spain v Commission [2002] ECR I-7601, paragraph 48).
Αφενός, διαπιστώνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση (δεύτερη αιτιολογική αναφορά) περιλαμβάνει μνεία του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17.
First, it must be held that the contested decision (second citation) contains a reference to Article 15(2) of Regulation No 17.
Η διάταξη αυτή ορίζει ειδικότερα, στο πρώτο εδάφιο, τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να μπορεί η Επιτροπή να επιβάλλει πρόστιμα.
The first subparagraph of Article 15(2) lays down the conditions which must be fulfilled to enable the Commission to impose fines (initial conditions).
Μεταξύ των προϋποθέσεων αυτών περιλαμβάνεται η σχετική με την εκ προθέσεως ή εξ αμελείας τέλεση της παραβάσεως (διάταξη SPO κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 274 ανωτέρω, σκέψη 53).
These include the condition that the infringement was committed intentionally or negligently (order in SPO and Others v Commission, cited in paragraph 274 above, paragraph 53).
Αφετέρου, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή εκθέτει λεπτομερώς, στις αιτιολογικές σκέψεις 102 έως 162 και 176 έως 183, τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η τιμολογιακή πολιτική της προσφεύγουσας είναι καταχρηστική υπό την έννοια του άρθρου 82 ΕΚ και, στις αιτιολογικές σκέψεις 163 έως 175, τους λόγους για τους οποίους η προσφεύγουσα πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνη για τη διαπιστωθείσα παράβαση, παρά το γεγονός ότι οι γερμανικές αρχές πρέπει να παρέχουν την έγκρισή τους για τα τιμολόγιά της.
Second, the Commission sets out in detail in recitals 102 to 162 and 176 to 183 to the contested decision the grounds on which it considers the applicant’s pricing practices to be abuses within the meaning of Article 82 EC and, in recitals 163 to 175, the grounds on which the applicant must be deemed responsible for the infringement found, in spite of the fact that the German authorities have to approve the applicant’s charges.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη όσον αφορά την εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση των προϋποθέσεων επιβολής προστίμου που προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 17.
In those circumstances, it must be concluded that the contested decision contains sufficient reasoning regarding the application to the present case of the initial conditions laid down under the first subparagraph of Article 15(2) of Regulation No 17.
Επομένως, και αυτός ο λόγος πρέπει να απορριφθεί.
This plea must therefore also be rejected.
Γ — Επί του τρίτου λόγου, που στηρίζεται στο ότι δεν υπήρχε αμέλεια ή δόλος εκ μέρους της προσφεύγουσας
C — Third plea in law: the applicant’s lack of negligence or intentional fault
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν ενήργησε ούτε με αμέλεια ούτε με δόλο.
The applicant maintains that it is guilty of neither negligence nor intentional fault.
Πρώτον, υπενθυμίζει ότι το Υπουργείο και, στη συνέχεια, η RegTP ενέκριναν με αποφάσεις τους όλα τα τιμολόγιά της για τις υπηρεσίες χονδρικής και τα τιμολόγια λιανικής.
First of all, it observes that its wholesale and retail charges were all authorised by decisions of the BMPT, then of RegTP.
Έτσι, βασίμως η προσφεύγουσα μπορούσε να μην αμφιβάλλει σχετικά με το κύρος των τιμολογίων αυτών.
The applicant could thus legitimately assume that those charges were lawful.
Υπογραμμίζει ότι η RegTP είναι μια ουδέτερη και ανεξάρτητη δημόσια αρχή.
It submits that RegTP is a neutral and independent State body.
Εναπόκειται στη RegTP, και όχι στην προσφεύγουσα, να εξακριβώνει τη συμφωνία προς το άρθρο 82 ΕΚ των τιμών των υπηρεσιών χονδρικής και των τιμών λιανικής.
It was for RegTP, rather than the applicant, to ascertain whether the wholesale and retail prices were compatible with Article 82 EC.
Επιπλέον, το Oberlandesgericht Düsseldorf, με την απόφασή του της 16ης Ιανουαρίου 2002, έκρινε ότι η προσφεύγουσα δεν έφερε ευθύνη για τα τιμολόγια που καθόριζε η RegTP.
In addition, in its judgment of 16 January 2002, the Oberlandesgericht Düsseldorf held that responsibility for the charges set by RegTP could not be attributed to the applicant.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα ενημερώθηκε από εκπροσώπους της Επιτροπής, σε μια σύσκεψη της 17ης Απριλίου 2000, ότι η διαδικασία έναντι της ιδίας δεν θα συνεχιζόταν, καθόσον η Επιτροπή είχε κινήσει μια διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Second, the applicant was informed by agents of the Commission in a meeting on 17 April 2000 that the proceeding relating to the applicant would not be pursued because the Commission had initiated proceedings against the Federal Republic of Germany for failure to fulfil obligations.
Προσθέτει ότι η Επιτροπή δεν προέβη σε καμία σχετική έρευνα μεταξύ Ιανουαρίου 2000 και Ιουνίου 2001, ήτοι κατά τη διάρκεια ενός και ημίσεως έτους περίπου.
It further submits that the Commission did not carry out any measures of inquiry between January 2000 and June 2001 — a period of approximately one and a half years.
Η προσφεύγουσα μπορούσε να συναγάγει από τις ενέργειες αυτές της Επιτροπής ότι η τελευταία δεν είχε επαρκή στοιχεία για να της προσάψει κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως, εν πάση περιπτώσει για το χρονικό διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου 2000 και Ιουνίου 2001.
The applicant was entitled to infer from the Commission’s conduct that the Commission did not have sufficient grounds to accuse the applicant of an abuse of dominant position, at least in respect of the period between January 2000 and June 2001.
Με το υπόμνημα απαντήσεως η προσφεύγουσα προσθέτει ότι συνήγαγε από την κίνηση της διαδικασίας λόγω παραβάσεως ότι αναστελλόταν η σχετική με την κατάχρηση διαδικασία και από τις εξηγήσεις που παρέσχε η Επιτροπή κατά τη σύσκεψη της 17ης Απριλίου 2000 ότι η τελευταία είχε εγκαταλείψει την αιτίαση σχετικά με παράβαση του άρθρου 82 ΕΚ.
In its reply, the applicant further submits that it inferred from the initiation of the proceedings for failure to fulfil obligations, the suspension of the abuse proceeding and the explanations given by the Commission at the meeting on 17 April 2000, that the Commission had abandoned the objection relating to the infringement of Article 82 EC.
Τρίτον, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι, επειδή δεν υφίσταται ως τώρα κοινοτική νομολογία ή κάποια πρακτική λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής σχετικά με φαινόμενο συμπιέσεως των τιμών στον τομέα των τηλεπικοινωνιών, ουδέποτε αμφέβαλλε για την ορθότητα των εκ μέρους της RegTP εκτιμήσεων.
Third, the applicant observes that, in the absence of Community caselaw and of previous Commission practice in taking decisions on margin squeezes in the telecommunications sector, it never doubted that RegTP’s assessment was correct.
Επιπλέον, λόγω της διοικητικής πρακτικής της RegTP, η οποία επανειλημμένα εξέτασε την προβληματική του φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών, η προσφεύγουσα μπορούσε να συναγάγει ότι η Επιτροπή θα κατέληγε τελικά στο ίδιο συμπέρασμα με τη RegTP.
Furthermore, as a result of the administrative practice of RegTP, which has considered the margin squeeze issue on many occasions, the applicant could assume that the Commission would ultimately reach the same conclusion as RegTP.
Η Επιτροπή και η παρεμβαίνουσα ΙΙ ζητούν την απόρριψη του υπό κρίση λόγου.
The Commission and the second intervener contend that this plea should be rejected.
Στην υπό κρίση υπόθεση, η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να αγνοεί ότι, παρά τις εγκριτικές αποφάσεις της RegTP, διέθετε ουσιαστικό περιθώριο δράσεως για να καθορίσει τις τιμές λιανικής και, κατά συνέπεια, για να μειώσει το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών αυξάνοντας τα τιμολόγιά της.
In the present case, the applicant could not be unaware that, notwithstanding the authorisation decisions of RegTP, it had genuine scope to fix its retail prices and, consequently, to reduce the margin squeeze by increasing those prices.
Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να αγνοεί ότι το φαινόμενο αυτό της συμπιέσεως των τιμών επέφερε σοβαρό περιορισμό του ανταγωνισμού, λαμβανομένης υπόψη ειδικότερα της μονοπωλιακής θέσεώς της στην αγορά των υπηρεσιών χονδρικής και της σχεδόν μονοπωλιακής θέσεώς της στην αγορά των υπηρεσιών προσβάσεως των συνδρομητών στο τηλεφωνικό δίκτυο (προσβαλλόμενη απόφαση, αιτιολογικές σκέψεις 97 έως 100).
In addition, the applicant could not be unaware that that margin squeeze entailed serious restrictions on competition, particularly in view of its monopoly on the wholesale market and its virtual monopoly on the market in retail access services (recitals 97 to 100 to the contested decision).
Επομένως, πληρούνται οι προϋποθέσεις για να μπορεί η Επιτροπή να επιβάλει πρόστιμο (διάταξη SPO κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 274 ανωτέρω, σκέψη 53).
It follows that the initial conditions enabling the Commission to impose fines are fulfilled (order in SPO and Others v Commission, cited in paragraph 274 above, paragraph 53).
Εξάλλου, διαπιστώνεται ότι η κίνηση κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας μιας διοικητικής διαδικασίας η οποία κανονικά προηγείται της ασκήσεως προσφυγής λόγω παραβάσεως ουδόλως επηρεάζει τις προϋποθέσεις επιβολής προστίμου κατά το άρθρο 15, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 17.
Furthermore, it must be held that the initiation of a prelitigation procedure against the Federal Republic of Germany does not affect the initial conditions in the first subparagraph of Article 15(2) of Regulation No 17.
Πράγματι, η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να αγνοεί, αφενός, ότι διέθετε ουσιαστικό περιθώριο δράσεως για να αυξήσει τις τιμές λιανικής και, αφετέρου, ότι η τιμολογιακή πολιτική της παρεμπόδιζε την ανάπτυξη του ανταγωνισμού στην αγορά των υπηρεσιών προσβάσεως στον τοπικό βρόχο, στην οποία ο βαθμός αναπτύξεως του ανταγωνισμού ήταν ήδη περιορισμένος, ιδίως λόγω της παρουσίας της (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Hoffmann-La Roche κατά Επιτροπής, σκέψη 226 ανωτέρω, σκέψη 91).
The applicant could not be unaware that it had genuine scope to increase its retail prices and that its pricing practices were hindering the growth of competition in the market in local network access services, a market in which the degree of competition was already weakened as a result, in particular, of its presence (see, to that effect, Hoffmann-La Roche v Commission, cited in paragraph 226 above, paragraph 91).
Τέλος, το επιχείρημα που στηρίζεται στην εκ μέρους της RegTP εξέταση του φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών πρέπει να απορριφθεί για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 267 έως 269 ανωτέρω.
Finally, the argument relating to RegTP’s examination of the margin squeeze must be rejected for the reasons set out in paragraphs 267 to 269 above.
Επομένως, ο τρίτος λόγος πρέπει επίσης να απορριφθεί.
The third plea must therefore also be rejected.
Δ — Επί του τετάρτου και του έκτου λόγου, που στηρίζονται, αντιστοίχως, στο ότι ελήφθη υπόψη ανεπαρκώς τόσο η τιμολογιακή ρύθμιση κατά τον υπολογισμό του ύψους του προστίμου όσο και οι ελαφρυντικές περιστάσεις
D — Fourth and sixth pleas: insufficient account taken of charges legislation in calculating the level of the fine, and insufficient account taken of attenuating circumstances
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε βασίμως να χαρακτηρίσει σοβαρή την προβαλλόμενη παράβαση.
The applicant submits that the Commission was wrong to characterise the alleged infringement as serious.
Η συμμετοχή της προσφεύγουσας στην παράβαση ήταν μικρή διότι τα επίμαχα τιμολόγια είχαν καθοριστεί από τη RegTP.
The applicant’s contribution to the infringement was slight because the charges at issue were set by RegTP.
Επομένως, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές για τον υπολογισμό των προστίμων που επιβάλλονται δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 και του άρθρου 65, παράγραφος 5, της Συνθήκης ΑΧ (ΕΕ 1998, C 9, σ.
The infringement could therefore at best be described as minor, in accordance with the Guidelines on the method of setting fines imposed pursuant to Article 15(2) of Regulation No 17 and Article 65(5) of the ECSC Treaty (OJ 1998 C 9, p.
3, στο
3; ‘the Guidelines’).
DEUTSCHE TELEKOM κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ εξής: κατευθυντήριες γραμμές), η παράβαση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το πολύ ελαφρά.
DEUTSCHE TELEKOM v COMMISSION that, by decision of 19 December 2002, RegTP had even rejected an application by the applicant for an increase in its retail charges beyond the ceiling prescribed, even though, in support of the application, the applicant had referred to the procedure initiated by the Commission as justification for exceeding that ceiling.
Η κατά 10 % μείωση του βασικού ποσού του προστίμου, που χορηγήθηκε ώστε να ληφθεί υπόψη η εκ μέρους της RegTP ρύθμιση των σχετικών τιμολογίων, είναι επομένως ανεπαρκής.
The 10% reduction in the basic amount of the fine to take account of the regulation of charges by RegTP is therefore insufficient.
Οι αποφάσεις της RegTP δημιούργησαν μια «δικαιολογημένη αμφιβολία σχετικά με τον παράνομο χαρακτήρα» των ενεργειών της προσφεύγουσας, υπό την έννοια των προαναφερθεισών κατευθυντήριων γραμμών.
A ‘reasonable doubt’ as to whether the applicant’s conduct ‘does indeed constitute an infringement’ within the meaning of the Guidelines can be justified on the basis of RegTP’s decisions.