natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η αρχή αυτή θα μπορούσε μάλιστα να καθιερωθεί τελικά σε κοινοτικό επίπεδο ενόψει της θεσπίσεως ενός κοινού πλαισίου αναφοράς στον τομέα του ευρωπαϊκού δικαίου των συμβάσεων 9.
8That principle might well ultimately appear at Community level in the context of the creation of a common frame of reference for European contract law.
Θα έπρεπε έτσι να αναγνωρισθεί η ύπαρξη της γενικής αρχής της παραγραφής, καταλείποντας ταυτοχρόνως στα κράτη μέλη το περιθώριο εκτιμήσεως που είναι αναγκαίο για την εφαρμογή της στο νομικό τους σύστημα.
9 The existence of a general principle of limitation should therefore be recognised, while leaving the Member States the necessary discretion to implement it in their respective legal systems.
Η συγκυρία αυτή προκαλεί ερωτήματα ως προς το κατά πόσον είναι σκόπιμο να επιτρέπεται η διατήρηση, ανεξαρτήτως οποιουδήποτε χρονικού ορίου, του δικαιώματος υπαναχωρήσεως, όταν μπορεί να αποδειχθεί ότι ο καταναλωτής έλαβε ή μπορούσε να λάβει γνώση του δικαιώματός του, παρά τη μη ενημέρωσή του από τον έμπορο με τον οποίο έχει συμβληθεί.
That situation raises questions as to whether it would be appropriate to allow the right of cancellation to subsist independently of any timelimit when it is established that the consumer became aware, or could have become aware, of his right of cancellation notwithstanding the fact that the information was not supplied by the trader with whom he had entered into contractual relations.
Ωστόσο, δεδομένου ότι η παραγραφή δικαιολογείται κατ’ ουσίαν από λόγους ασφάλειας δικαίου 10, οι λόγοι αυτοί,
However, since limitation is justifiable essentially for reasons of legal certainty 10, such reasons cannot, in accordance with Heininger, prevail over the obligation to
8 — Βλ., μεταξύ άλλων, τη μελέτη της επιτροπής Lando, Principles of European Contract Law, μέρος III, Lando, O., Clive, E., Prüm, A. και Zimmermann, R. (εκδότης), Kluwer Law International, Χάγη 2003, ειδικά κεφάλαιο 14·Le code européen des contrats, προσχέδιο καταρτισθέν από την ακαδημία των ευρωπαίων ειδικών ιδιωτικού δικαίου, συντονιστής Gandolfi, G., βιβλίο I, A. Giuffrè, Μιλάνο 2004, ειδικά τίτλος X και σ. 260 επ. και Principles of existing EC Contract Law (Acquis Principles), Contract I, Pre-contractual Obligations, Conclusion of contract, Unfair Terms, 1ος τόμος των εργασιών, Sellier, 2007, ειδικά σ.
8 — See, in particular, the study carried out by the Lando Commission, Principles of European Contract Law, Part III, O. Lando, E. Clive, A. Prüm and R. Zimmermann (Kluwer Law International, The Hague, 2003), especially Chapter 14; Le code européen des contrats, (Pilot study prepared by the Academy of European Specialists in Private Law), Book One, coordinator G. Gandolfi, A. Giuffrè, Milan, 2004, especially Title X and p.
98 επ. και σ.
98 et seq. and p. 166 et seq.
Δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση η λύση ότι, ελλείψει πληροφορήσεως για το δικαίωμα υπαναχωρήσεως, το δικαίωμα αυτό μπορεί να ασκηθεί οποτεδήποτε, αλλά εξετάζεται κατά πόσον θα ήταν βάσιμο να θεωρηθεί ότι, στο μέτρο κατά το οποίο ο δικαιούχος μπορούσε να λάβει γνώση του δικαιώματος αυτού, τα κράτη μέλη δύνανται, στο πλαίσιο του περιθωρίου εκτιμήσεως που τους αναγνωρίζει το άρθρο 4, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 85/577, να τάξουν προθεσμία κατά τη διάρκεια της οποίας η υπαναχώρηση ασκείται εγκύρως.
It is not a matter of calling into question the approach whereby, if no information is supplied concerning the right of cancellation, that right may be exercised at any time, but rather of considering whether it would be justified, where the person entitled to that right was able to become aware of its existence, to regard the Member States as entitled, in the exercise of the discretion granted to them under the third paragraph of Article 4 of Directive 85/577, to fix a timelimit during which the right of cancellation may validly be exercised.
9 — Η Επιτροπή τάσσεται έτσι υπέρ της καταρτίσεως ενός κοινού πλαισίου αναφοράς.
9 — The Commission has come out in favour of a common frame of reference.
Βλ., μεταξύ άλλων, την ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο για το ευρωπαϊκό δίκαιο των συμβάσεων και την αναθεώρηση του κοινοτικού κεκτημένου [COM(2004) 651 τελικό] και την πρώτη ετήσια έκθεση προόδου σχετικά με το ευρωπαϊκό δίκαιο των συμβάσεων και την επισκόπηση του κοινοτικού κεκτημένου [COM(2005) 456 τελικό]. Μπορεί να γίνει χρήσιμη αναδρομή στις μελέτες που διενεργήθηκαν συναφώς, μεταξύ άλλων, από τους Van Gerven, W., «Comparative law in a texture of communitarization of national laws and europeanization of community law», σε Judicial Review in the European Union — Liber amicorum in honour of Lord Slynn of Hadley, Kluwer Law International, Χάγη, τόμος I, 2000, σ. 433 έως 445· Schulze, R., «The Acquis Communautaire and the Development of European Contrat Law», σε Schulze/Ebers/Grigoleit (no 25), σ.
See, inter alia, the Communication of the Commission to the European Parliament and the Council on European Contract Law and the revision of the acquis: the way forward (COM(2004) 651 final) and Report from the Commission - First Annual Progress Report on European Contract Law and the Acquis Review (COM(2005) 56 final).
15, και, γενικότερα, στη μέθοδο της προσφυγής του κοινοτικού δικαστή στις αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών, Galmot, Y., «Réflexions sur le recours au droit comparé par la Cour de justice des Communautés européennes», RFDA, 1990, σ. 255.
15 and, more generally, on the technique whereby the Community Courts have recourse to the principles common to the legal systems of the Member States: Y. Galmot ‘Réflexions sur le recours au droit comparé par la Cour de justice des Communautés européennes’, RFDA, 1990, p. 255.
Υπέρ αυτού συνηγορούν διάφορα επιχειρήματα.
There are several arguments in favour of that solution.
10 — Βλ. μελέτες που αναφέρθηκαν στην υποσημείωση 9.
10 — See the studies mentioned in note 9.
HAMILTON υπαναχωρήσεως φαίνεται δικαιολογημένος, έστω και αν οι πληροφορίες δεν προέρχονται από τον έμπορο.
HAMILTON right of cancellation appears to be justified, even though the information did not come from the trader.
σύμφωνα με τη νομολογία Heininger, δεν μπορούν να επικρατήσουν της υποχρεώσεως πληροφορήσεως του καταναλωτή 11.
inform the consumer. 11As long as the consumer has not been supplied with information concerning his right of cancellation, he is unable to become aware of the full extent of his right.
Ως εκ τούτου, η παραγραφή του δικαιώματος υπαναχωρήσεως δεν μπορεί να αντιταχθεί στον καταναλωτή ελλείψει τέτοιας πληροφορήσεως.
Consequently, the limitation of the right of cancellation cannot be relied on against the consumer where such information has not been supplied.
Η προστασία του δικαιώματος αυτού αναγνωρίζεται από την εν λόγω νομολογία Heininger ως θεμελιώδους σημασίας για τη διασφάλιση της πληροφορήσεως του καταναλωτή για τα δικαιώματα που αντλεί από την οδηγία 85/577, με αποτέλεσμα η πληροφόρηση του καταναλωτή να αντιπροσωπεύει την ουσιαστική εγγύηση της πρακτικής αποτελεσματικότητας της οδηγίας 85/577.
The protection of that right is recognised in Heininger as being of fundamental importance in ensuring that consumers are informed as to their rights under Directive 85/577, with the result that the informing of the consumer is the essential guarantee of the effectiveness of Directive 85/577.
Το να γίνει δεκτός ένας χρονικός περιορισμός του δικαιώματος υπαναχωρήσεως του καταναλωτή παρά τη μη πλήρωση της ουσιώδους αυτής προϋποθέσεως θα ισοδυναμούσε με προστασία όχι του εν λόγω καταναλωτή, αλλά του εμπόρου, κατάσταση η οποία θα ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με τον σκοπό της οδηγίας 85/577.
To accept a timelimit on the right of cancellation when that essential condition is not fulfilled would not only fail to ensure the protection of the consumers but would protect traders, a situation which would directly contravene the objective which Directive 85/577 seeks to attain.
Ειδικότερα, καθόσον αποδεικνύεται ότι οι εν λόγω πληροφορίες περιήλθαν σε γνώση του ενδιαφερομένου, ο επιδιωκόμενος με την οδηγία 85/577 σκοπός προστασίας του καταναλωτή εκπληρώνεται πλήρως.
In so far as it is established that that information was made known to the person concerned, then the consumer protection objective of Directive 85/577 has been attained.
Η λύση αυτή δεν συνεπάγεται την αφαίρεση από τον καταναλωτή του δικαιώματός του υπαναχωρήσεως, αλλ’ απλώς την επιβολή χρονικού περιορισμού στην άσκησή του, όταν, παρά τη γνώση αυτών των πληροφοριών όσον αφορά το δικαίωμά του, ή τη δυνατότητα γνώσεώς τους, ο καταναλωτής δεν έκανε χρήση του δικαιώματός του εντός μιας ορισμένης προθεσμίας.
That approach does not cause the consumer to lose his right of cancellation but merely places a timelimit on the exercise thereof if the consumer, notwithstanding the fact that he was aware of, or could have been aware of, the information concerning his right of cancellation, did not invoke that right within a certain time.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η σταθερότητα των εννόμων σχέσεων αλλά και η εντιμότητα των εμπορικών συναλλαγών προϋποθέτουν τη δίκαιη εξισορρόπηση μεταξύ της προστασίας του καταναλωτή, η οποία εξασφαλίζεται με την πληροφόρησή του και την ύπαρξη δικαιώματος υπαναχωρήσεως, και της αρχής της σταθερότητας των εννόμων σχέσεων, βάσει της οποίας, όταν αποδεικνύεται ότι ο καταναλωτής γνωρίζει ή μπορούσε να γνωρίζει την ύπαρξη του δικαιώματός του, πρέπει να μπορεί να θεωρηθεί ότι η σύμβαση δεν θα προσβληθεί μετά την πάροδο ορισμένης προθεσμίας από τη λήψη των απαιτούμενων πληροφοριών.
Under those circumstances, the stability of legal relations and even the fairness of commercial transactions require that a fair balance should be struck between the protection of the consumer (ensured by his right to be informed and his right of cancellation) and the stability of legal relations, which requires that when it is established that the consumer knew or could have known, of the existence of his right, it should not be possible to call the contract into question beyond a certain period starting from the point at which the necessary information was obtained.
Ωστόσο, αφ’ ης στιγμής είναι δυνατόν να αποδειχθεί ότι ο καταναλωτής, ο οποίος, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, πρέπει «να επιδεικνύει ορισμένο βαθμό προσοχής και διακρίσεως» 12, μπορούσε να λάβει ή έλαβε γνώση του δικαιώματός του υπαναχωρήσεως, ο χρονικός περιορισμός της δυνατότητας επικλήσεως του δικαιώματος
However, once it is possible to establish that the consumer — who, according to the caselaw of the Court, is supposed to have ‘a certain measure of alertness and discrimination’ 12 — was able to become aware of his right of cancellation, or actually did so, a timelimit on the possibility of relying on the
11 — Προπαρατεθείσα απόφαση Heininger (σκέψη 47).
11 — Heininger, paragraph 47.
12 — Βλ. ιδίως απόφαση της 13ης Ιανουαρίου 2000, C-220/98, Estée Lauder (Συλλογή 2000, σ.
12 — See, in particular, Case C-220/98 Estée Lauder [2000] ECR I-117, paragraphs 17 and 30.
Η οδηγία 85/577 δεν αξιώνει ευρύτερη προστασία που θα συνίστατο, κατά τρόπο δυσανάλογο, στο να καταλείπεται στην ελεύθερη κρίση του ενημερωμένου για το
Directive 85/577 does not require wider protection, which would leave a consumer who was aware of his right of cancellation free, to a disproportionate extent, to choose
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-412/06 δικαίωμά του υπαναχωρήσεως καταναλωτή η επιλογή του καταλληλότερου χρόνου για την προσβολή της συμβατικής του σχέσεως.
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-412/06 the most appropriate moment to call the contractual relationship into question.
Το να μην υπάρχει κανένας χρονικός περιορισμός του δικαιώματος υπαναχωρήσεως όταν ο καταναλωτής έχει λάβει γνώση του δικαιώματός του υπερβαίνει, κατά τη γνώμη μου, προδήλως τον σκοπό προστασίας της οδηγίας.
To my mind, the absence of any timelimit on the right of cancellation where the consumer was aware of his right clearly goes beyond the objective which the directive sought to attain.
Η προστασία του καταναλωτή δεν αποκλείει τον περιορισμό του δικαιώματός του υπαναχωρήσεως, δεδομένου ότι το άρθρο 5, παράγραφος 1, προβλέπει ρητώς μια τέτοια δυνατότητα όταν η απαιτούμενη από την οδηγία πληροφόρηση έχει παρασχεθεί υπό τις προβλεπόμενες στο κείμενο αυτό προϋποθέσεις.
Protection of the consumer does not rule out the possibility of a timelimit on the right of cancellation, inasmuch as Article 5(1) of Directive 85/577 expressly provides for such a possibility where the information required under the directive is supplied in accordance with the conditions laid down therein.
Έτσι, έστω και αν οι πληροφορίες φτάνουν με καθυστέρηση στον καταναλωτή και από οδούς διαφορετικές από εκείνες που προβλέπει η οδηγία, οι περιστάσεις αυτές δεν θίγουν τον σκοπό προστασίας του καταναλωτή στο πλαίσιο των συμβάσεων των οποίων η διαπραγμάτευση γίνεται εκτός εμπορικού καταστήματος.
Thus, even if the information is supplied to the consumer late and by means other than those provided for in the directive, the object- ive of protecting the consumer in respect of contracts negotiated away from business premises will not be affected.
Ασφαλώς, δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον ισχυρισμό της Γερμανικής Κυβερνήσεως ότι οι οδηγίες αυτές συνιστούν, από κοινού με την οδηγία περί των κατ’ οίκον πωλήσεων, ένα «πακέτο προστασίας», συνεπεία του οποίου υφίσταται κατ’ ανάγκη, για λόγους συνοχής του δικαίου, περιορισμός της ασκήσεως του δικαιώματος αυτού, ο οποίος ανέρχεται σε τρεις μήνες 15.
Certainly, it seems difficult to me to claim, as the German Government does, that those directives constitute, together with the doorstep selling directive, a ‘package of protection’ implying, in the interests of legal consistency, that there must necessarily be a three-month timelimit on the exercise of the right of cancellation.
Η οδηγία που μας απασχολεί χαρακτηρίζεται από εντονότερη ανάγκη προστασίας του καταναλωτή, δεδομένου ότι έρχεται σε φυσική επαφή με τον πωλητή, η επιρροή του οποίου μπορεί συνεπώς να γίνει εντονότερα αισθητή από τον καταναλωτή 16.
15The distinguishing feature of Directive 85/577 is the need for a higher level of protection of the consumer once he is in physical contact with the seller who may therefore exercise a greater influence on him.
Την άποψη αυτή φαίνεται ότι επιβεβαιώνει το Δικαστήριο με την προπαρατεθείσα απόφαση Heininger, όταν κρίνει ότι, στο πλαίσιο της κατ’ οίκον πωλήσεως, ο περιορισμός του δικαιώματος υπαναχωρήσεως δεν μπορεί να αντιταχθεί στον καταναλωτή παρά μόνον από τη στιγμή που αυτός γνωρίζει την ύπαρξη του δικαιώματός του.
16 That view seems to have been confirmed by the Court in Heininger when it decided that, in a doorstep-selling situation, a limit on the right of cancellation may be relied on against the consumer only from the time at which the latter becomes aware of the existence of his right.
Ωστόσο, αναντίρρητα, οι οδηγίες αυτές τείνουν στο να πιστοποιήσουν την ύπαρξη μιας κοινής αρχής στο δίκαιο των κρατών μελών, η οποία απαντά και σε κοινοτικό επίπεδο και συνίσταται στην πρόβλεψη χρονικού περιορισμού της ασκήσεως δικαιώματος όταν το δικαίωμα αυτό δεν έχει χρησιμοποιηθεί για περίοδο ικανή να θεμελιώσει αμφιβολίες ότι θα γίνει κάποτε επίκληση του δικαιώματος αυτού από τον δικαιούχο του.
None the less, it cannot be denied that those directives suggest the existence of a principle common to the laws of the Member States, and which is also found at Community level, to the effect that a timelimit should be placed on the exercise of a right which has not been exercised during a period such that a doubt arises as to whether it will ever be exercised by the person entitled to it.
Έτσι, όταν αποδεικνύεται ότι ο καταναλωτής έχει λάβει γνώση, ή μπορούσε να
Thus, once it has been established that the consumer became aware — or could have
Επιπλέον, οι οδηγίες 94/47/ΕΚ 13και 97/7/ΕΚ 14, που αφορούν αντιστοίχως τις συμβάσεις «time sharing» και τις συμβάσεις που συνάπτονται εξ αποστάσεως, προβλέπουν ρητώς με τις διατάξεις τους προθεσμία μετά την πάροδο της οποίας, έστω και ελλείψει πληροφορήσεως για το δικαίωμα υπαναχωρήσεως, δεν είναι πλέον δυνατή η άσκηση του δικαιώματος αυτού.
Moreover, Directives 94/47/EC 13and 97/7/EC 14, dealing with timeshare and distance contracts respectively, expressly fix a timelimit beyond which the right of cancellation my not be exercised even if no information has been supplied concerning that right.
15 — Η προθεσμία των τριών μηνών προβλέπεται τόσο στο πλαίσιο της οδηγίας 94/47, στο άρθρο της 5, πρώτη περίοδος, σημείο 1, δεύτερη περίπτωση, όσο και στο πλαίσιο της οδηγίας 97/7, στο άρθρο της 6, παράγραφος 1, τέταρτη περίοδος.
15 — The three-month timelimit is laid down both in the context of Directive 94/47 (in the second indent of the first subparagraph of Article 5) and in the context of Directive 97/7 (fourth sentence of Article 6(1)).
13 — Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 1994, περί της προστασίας των αγοραστών ως προς ορισμένες πλευρές των συμβάσεων που αφορούν την απόκτηση δικαιώματος χρήσης ακινήτων υπό καθεστώς χρονομεριστικής μίσθωσης (ΕΕ L 280, σ. 83).
13 — Directive 94/47/EC of the European Parliament and of the Council of 26 October 1994 on the protection of purchasers in respect of certain aspects of contracts relating to the purchase of the right to use immovable properties on a timeshare basis (OJ 1994 L 280, p. 83).
16 — Έτσι, έχει επισημανθεί ότι: «η διαπίστωση του [κοινοτικού] νομοθέτη είναι πράγματι ότι το ότι ο καταναλωτής διαθέτει όλα τα αντικειμενικά δεδομένα της συναλλαγής δεν τον εμποδίζει να δελεαστεί από έναν αντισυμβαλλόμενο, ο οποίος —αυτή είναι άλλωστε όλη η τέχνη του επαγγέλματός του— γνωρίζει θαυμάσια να είναι πειστικός», σε Rzepecki, N., Droit de la consommation et théorie générale du contrat, Institut de droit des affaires, Aix en Provence, 2002, σ. 100.
16 — Thus, it has been pointed out that ‘the [Community] legislature has found that being in possession of all objective data concerning a transaction does not prevent the consumer being won over by a contracting party who knows very well — and such is the art of his profession — how to be convincing’, in N. Rzepecki, Droit de la consommation et théorie générale du contrat, Institut de droit des affaires, Aix-en-Provence, 2002, p. 100.
HAMILTON δικαιώματός του. Η επιταγή αυτή εκτιμάται ανεξάρτητα από την ημερομηνία συνάψεως ή πλήρους εκτελέσεως της συμβάσεως.
HAMILTON assessed independently of the date at which the contract was concluded or at which the contractual obligations were performed in full.
Έτσι, εθνική νομοθεσία που καθορίζει, ως χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας κατά τη διάρκεια της οποίας μπορεί να ασκηθεί το δικαίωμα υπαναχωρήσεως, την πλήρη εκτέλεση της συμβάσεως από αμφοτέρους τους συμβαλλομένους, μολονότι ο καταναλωτής δεν γνώριζε το δικαίωμά του, δεν ανταποκρίνεται στους σκοπούς της οδηγίας 85/577.
Thus, national legislation which fixes the starting point of the timelimit during which the right of cancellation may be exercised as the time at which both parties have performed in full their contractual obligations, even if the consumer has not become aware of his right, cannot attain the objectives of Directive 85/577.
λάβει γνώση, του δικαιώματός του, μπορεί να θεωρηθεί ότι υφίσταται μια κοινή στα δίκαια των κρατών μελών αρχή, σύμφωνα με την οποία τόσο η εντιμότητα των εμπορικών συναλλαγών όσο και η σταθερότητα των εννόμων σχέσεων προϋποθέτουν ότι, στο πλαίσιο της διακριτικής τους ευχέρειας, όπως αναγνωρίζεται με το άρθρο 4, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 85/577, τα κράτη μέλη μπορούν να ορίσουν προθεσμία εντός της οποίας η υπαναχώρηση ασκείται εγκύρως, η οποία αρχίζει από την, έστω και καθυστερημένη, λήψη των πληροφοριών από τον καταναλωτή.
become aware — of his right, it could be said that there is a principle common to the laws of the Member States according to which both the fairness of commercial transactions and the stability of legal relations imply that in the context of the discretion conferred on them under the third paragraph of Article 4 of Directive 85/577, the Member States may fix a timelimit within which cancellation may be validly exercised, starting from the time — however late that may be — at which the information was received by the consumer.
Ως εκ τούτου, στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η οδηγία 85/577 πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι περιορισμός του δικαιώματος υπαναχωρήσεως μπορεί να αντιταχθεί στον καταναλωτή μόνον από τη στιγμή κατά την οποία έλαβε ή μπορούσε να λάβει γνώση του
The answer to the questions referred by the national court should therefore be that Directive 85/577 must be interpreted as meaning that a limit on the right of cancellation may be relied on against the consumer only from the time at which he became aware, or could have become aware, of his right. That condition must be
Απεναντίας, τα άρθρα 4, πρώτο και τρίτο εδάφιο, και 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/577 δεν απαγορεύουν στα κράτη μέλη να προσδιορίσουν, στο πλαίσιο της διακριτικής τους ευχέρειας, προθεσμία κατά τη διάρκεια της οποίας το δικαίωμα υπαναχωρήσεως ασκείται εγκύρως, η οποία αρχίζει από τη στιγμή που αποδεικνύεται ότι ο καταναλωτής έλαβε ή μπορούσε να λάβει γνώση του δικαιώματός του.
On the other hand, the first and third paragraphs of Article 4 and Article 5(1) of Directive 85/577 do not preclude the Member States from fixing, in the exercise of their discretion, a timelimit during which the right of cancellation may be exercised, starting from the time at which it is established that the consumer became aware, or could have become aware, of his right.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Oberlandesgericht Stuttgart ως εξής:
In the light of the foregoing considerations, I propose that the Court of Justice give the following reply to the questions referred for a preliminary ruling by the Oberlandesgericht Stuttgart:
«Η οδηγία 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη συμβάσεων εκτός εμπορικού
‘Council Directive 85/577/EEC of 20 December 1985 to protect the consumer in respect of contracts negotiated away from business premises must be interpreted as
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-412/06 καταστήματος, πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι απαγορεύει να αντιτάσσεται στον καταναλωτή περιορισμός της ασκήσεως του δικαιώματος υπαναχωρήσεως όταν αυτός δεν έχει λάβει πληροφορίες για το δικαίωμά του ή όταν οι εν λόγω πληροφορίες είναι εσφαλμένες.
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-412/06 meaning that it does not permit a limit on the right of cancellation to be relied on against the consumer if he has not received information concerning his right or if that information is incorrect.
Απεναντίας, τα άρθρα 4 και 5 της οδηγίας 85/577 δεν απαγορεύουν στα κράτη μέλη να προσδιορίσουν, στο πλαίσιο της διακριτικής τους ευχέρειας, προθεσμία κατά τη διάρκεια της οποίας το δικαίωμα υπαναχωρήσεως ασκείται εγκύρως, η οποία αρχίζει από τη στιγμή που αποδεικνύεται ότι ο καταναλωτής έλαβε ή μπορούσε να λάβει γνώση του δικαιώματός του.»
On the other hand, Articles 4 and 5 of Directive 85/577 do not preclude the Member States from fixing, in the exercise of their discretion, a timelimit during which the right of cancellation may be exercised, starting from the time at which it is established that the consumer became aware, or could have become aware, of his right.’
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα) της 10ης Απριλίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (First Chamber)
Στην υπόθεση C-412/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Oberlandesgericht Stuttgart (Γερμανία) με απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 10 Οκτωβρίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC, from the Oberlandesgericht Stuttgart (Germany), made by decision of 2 October 2006, received at the Court on 10 October 2006, in the proceedings