natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ομοίως, η προσαύξηση του αρχικού ποσού λόγω του μεγέθους του ομίλου της Hoechst δεν εμποδίζει μια προσαύξηση του βασικού ποσού λόγω υποτροπής.
Likewise, the fact that the starting amount was increased on account of the size of the Hoechst group does not prevent the basic amount from being increased on account of repeated infringement.
Η προσαύξηση που επιβάλλεται λόγω του μεγέθους του ομίλου δεν είχε καμία σχέση με την καταστολή παλαιότερων παραβάσεων.
The increase imposed on account of the size of the group has no connection with the punishment of past infringements.
Επομένως, ο συνυπολογισμός παλαιών παραβάσεων δεν αποτελεί «διπλή ποινή».
The fact that past infringements are taken into account does not therefore constitute a ‘double penalty’.
Επίσης, δεν έχει καμία σημασία το ότι η Hoechst έπαυσε τις δικές της εμπορικές δραστηριότητες στη σχετική αγορά μετά τη λήξη της παραβάσεως, διότι μετείχε ενεργά σ’ αυτήν καθ’ όλη τη διάρκεια της παραβάσεως.
It is also immaterial that Hoechst discontinued its own commercial operations on the relevant market before the infringement ceased, since it was active on that market throughout the infringement.
Τέλος, δεν ασκεί καμία επιρροή σχετικά το γεγονός ότι οι παλαιότερες παραβάσεις αφορούσαν άλλους τομείς και όχι εκείνον των σορβικών αλάτων.
Last, it is irrelevant that the earlier infringements concerned sectors other than the sorbates sector.
Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν για τις σχετικές με τις συμπράξεις δραστηριότητες όσον αφορά κάποιο προϊόν αποσκοπούν να αποθαρρύνουν τις επιχειρήσεις να παραβούν την προβλεπόμενη απαγόρευση, ανεξάρτητα από το προϊόν που αφορά η σύμπραξη.
The penalties applied to collusive activities relating to a product are intended to deter undertakings from breaching the prohibition in question, irrespective of the product at issue.
Όσον αφορά το ποσό της αυξήσεως λόγω υποτροπής, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι διαθέτει περιθώριο εκτιμήσεως κατά τον καθορισμό του ύψους του προστίμου (απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Απριλίου 1995, T-150/89, Martinelli κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ.
As regards the amount of the increase for repeated infringement, the Commission observes that it has a margin of discretion when fixing the amount of the fine (Case T-150/89 Martinelli v Commission [1995] ECR II-1165, paragraph 59), and that it is not required to apply a precise mathematical formula.
Η Επιτροπή παραπέμπει συναφώς σε πολλές αποφάσεις αφορώσες άλλες υποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ, καθώς και στην απόφαση Michelin κατά Επιτροπής, σκέψη 339 ανωτέρω (σκέψη 292), όπου εφαρμόστηκαν προσαυξήσεις κατά 50 % ή έγινε δεκτή η εφαρμογή τέτοιων προσαυξήσεων.
The Commission refers in that regard to a number of decisions in other cases implementing Article 81 EC, and also to Michelin v Commission, paragraph 339 above (paragraph 292), where increases of 50% were applied or authorised.
Η σύγκριση μεταξύ της υπό κρίση υποθέσεως και της υποθέσεως που οδήγησε στην απόφαση «Γυψοσανίδες» είναι άνευ σημασίας, καθόσον, μεταξύ 1969 και 1994, η Hoechst είχε «προειδοποιηθεί» επανειλημμένα, χωρίς να συναγάγει από αυτό τα συμπεράσματα που έπρεπε.
The comparison which the applicant draws between the present case and the Plasterboard case is irrelevant since, between 1969 and 1994, Hoechst was ‘warned’ on several occasions, without drawing the necessary consequences.
Επομένως, δεν είναι υπερβολική η προσαύξηση του βασικού ποσού του προστίμου κατά 50 %.
It is therefore not excessive to increase the basic amount of the fine by 50%.
Τέλος, η επίκληση της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996 δεν επηρεάζει το γεγονός ότι η υποτροπή της Hoechst αποτελεί επιβαρυντική περίσταση.
Last, the fact that the 1996 Leniency Notice was applied does not mean that Hoechst’s repeated infringement ceases to be an aggravating circumstance.
Κατά την Επιτροπή, η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996 καθορίζει τις προϋποθέσεις μειώσεως του προστίμου όσον αφορά τις επιχειρήσεις που συνεργάστηκαν με την Επιτροπή.
In the Commission’s submission, the 1996 Leniency Notice defines the conditions in which undertakings which have cooperated with the Commission may have their fines reduced.
Η ανακοίνωση αυτή δεν μπορεί ωστόσο να δικαιολογήσει τη μη επιβολή κυρώσεως σε περίπτωση υποτροπής.
That notice cannot however justify the absence of a penalty in the case of a repeated infringement.
Το σημείο 2 των κατευθυντήριων γραμμών αναφέρει, ως παράδειγμα επιβαρυντικών περιστάσεων την υποτροπή, όταν δηλαδή «η εμπλεκόμενη επιχείρηση […] έχει […] διαπράξει κατά το παρελθόν παρόμοια παράβαση».
Section 2 of the Guidelines refers, as an example of aggravating circumstances, to ‘repeated infringement of the same type by the same undertaking(s)’.
Η έννοια της υποτροπής, όπως γίνεται δεκτή σε ορισμένες εθνικές έννομες τάξεις, συνεπάγεται ότι κάποιος διέπραξε νέες παραβάσεις ενώ του έχουν επιβληθεί κυρώσεις για παρόμοιες παραβάσεις (αποφάσεις Thyssen Stahl κατά Επιτροπής, σκέψη 325 ανωτέρω, σκέψη 617, και Michelin κατά Επιτροπής, σκέψη 339 ανωτέρω, σκέψη 284).
Repeated infringement, as understood in a number of national legal systems, implies that a person has committed fresh infringements after having been penalised for similar infringements (Thyssen Stahl v Commission, paragraph 325 above, paragraph 617, and Michelin v Commission, paragraph 339 above, paragraph 284).
Τυχόν υποτροπή περιλαμβάνεται μεταξύ των στοιχείων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την εξέταση της σοβαρότητας της εκάστοτε παραβάσεως (αποφάσεις του Δικαστηρίου Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 145 ανωτέρω, σκέψη 91, και της 8ης Φεβρουαρίου 2007, Groupe Danone κατά Επιτροπής, C-3/06 P, Συλλογή 2007, σ. I-1331, σκέψη 26).
Any repeated infringement is among the factors to be taken into consideration in the analysis of the gravity of the infringement in question (Aalborg Portland and Others v Commission, paragraph 145 above, paragraph 91, and Case C-3/06 P Groupe Danone v Commission [2007] ECR I-1331, paragraph 26).
Η Επιτροπή έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την επιλογή των στοιχείων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του ύψους των προστίμων, όπως, μεταξύ άλλων, οι ιδιαίτερες περιστάσεις της υποθέσεως, το γενικό πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται και ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των προστίμων, τούτο δε χωρίς να είναι αναγκαίο να ενεργεί βάσει δεσμευτικού ή εξαντλητικού καταλόγου κριτηρίων που θα πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπόψη.
The Commission has a discretion as regards the choice of factors to be taken into account for determining the amount of fines, such as, inter alia, the particular circumstances of the case, its context and the dissuasive effect of fines, without the need to refer to a binding or exhaustive list of the criteria which must be taken into account.
Η διαπίστωση και η εκτίμηση των ειδικών χαρακτηριστικών της υποτροπής εμπίπτουν στην εν λόγω εξουσία της Επιτροπής, η οποία δεν μπορεί να δεσμεύεται από ενδεχόμενες προθεσμίες παραγραφής προκειμένου να προβεί σε μια τέτοια διαπίστωση (απόφαση της 8ης Φεβρουαρίου 2007, Groupe Danone κατά Επιτροπής, σκέψη 461 ανωτέρω, σκέψεις 37 και 38).
The finding and the appraisal of the specific characteristics of a repeated infringement come within the Commission’s discretion and the Commission cannot be bound by any limitation period when making such a finding (Groupe Danone v Commission, paragraph 461 above, paragraphs 37 and 38).
Εν προκειμένω, πρέπει να σημειωθεί ότι η Hoechst δεν αμφισβητεί ότι οι προγενέστερες τέσσερις αποφάσεις τις οποίες επικαλείται η Επιτροπή με την Απόφαση για να στηρίξει την υποτροπή την αφορούσαν και είχαν ως αντικείμενο παράβαση του ιδίου είδους με αυτήν της υπό κρίση υποθέσεως.
In the present case, Hoechst does not deny that the four earlier decisions to which the Commission refers in the Decision to support its finding that this was a repeated infringement concerned Hoechst and related to an infringement of the same type as that in the present case.
Όσον αφορά τις αποφάσεις της Επιτροπής «Χρωστικές ουσίες» (που εκδόθηκε στις 24 Ιουλίου 1969) και «Πολυπροπυλένιο» (που εκδόθηκε στις 23 Απριλίου 1986), πρέπει να σημειωθεί ότι η παράβαση που διαπιστώθηκε με την Απόφαση άρχισε δέκα έτη μετά την έκδοση της αποφάσεως «Χρωστικές ουσίες», αλλά και ότι η απόφαση «Πολυπροπυλένιο» εκδόθηκε κατά τη διάρκεια της εν λόγω παραβάσεως.
As regards the Dyestuffs decision (adopted on 24 July 1969) and the Polypropylene decision (adopted on 23 April 1986), it must be observed that the infringement found in the Decision began 10 years after the adoption of the Dyestuffs decision, while the Polypropylene decision was adopted while that infringement was continuing.
Εξάλλου, μολονότι η Hoechst καταδικάστηκε στο πλαίσιο της αποφάσεως «Πολυπροπυλένιο» το 1986, συνέχισε την παραβατική συμπεριφορά της στην αγορά σορβικών αλάτων, τούτο δε επί δεκαετία.
Furthermore, although Hoechst was the subject of a finding of infringement in the context of the Polypropylene decision in 1986, it continued for 10 years to engage in its unlawful conduct on the sorbates market.
Η εκ μέρους της Hoechst επανάληψη της παραβατικής συμπεριφοράς της αποτελεί απόδειξη περί της τάσεώς της να μην αντλεί τις κατάλληλες συνέπειες από τη διαπίστωση της εκ μέρους της παραβάσεως των κοινοτικών κανόνων του ανταγωνισμού (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2005, Groupe Danone κατά Επιτροπής, σκέψη 130 ανωτέρω, σκέψη 355).
The fact that Hoechst repeated its unlawful conduct shows a propensity on its part not to draw the appropriate consequences from a finding that it had infringed the Community competition rules (see, to that effect, Case T-38/02 Groupe Danone v Commission, paragraph 130 above, paragraph 355).
Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, η Hoechst μπορούσε να προβλέψει ότι η Επιτροπή θα ελάμβανε υπόψη τις ως άνω προγενέστερες αποφάσεις για να συναγάγει ενδεχομένως περίπτωση υποτροπής εν προκειμένω.
In the light of those factors, Hoechst could expect that the Commission would take account of the earlier decisions referred to above when considering whether the infringement in the present case constituted a repeated infringement.
Επομένως, δεν υφίσταται κανένα στοιχείο που να εμποδίζει την Επιτροπή να στηριχθεί στις αποφάσεις «Χρωστικές ουσίες» και «Πολυπροπυλένιο» για να εκτιμήσει να την υποτροπή της Hoechst στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως.
Accordingly, there was nothing to prevent the Commission from relying on the Dyestuffs and the Polypropylene decisions for the purpose of finding that Hoechst had committed a repeated infringement in the present case.
Όσον αφορά την απόφαση της Επιτροπής PVC I (που εκδόθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1988), πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το Πρωτοδικείο την κήρυξε ανυπόστατη (απόφαση του Πρωτοδικείου της 27ης Φεβρουαρίου 1992, T-79/89, T-84/89 έως T-86/89, T-89/89, T-91/89, T-92/89, T-94/89, T-96/89, T-98/89, T-102/89 και T-104/89, BASF κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ.
As regards the PVC I decision (adopted on 21 December 1988), it must be noted that that decision was declared non-existent by the Court of First Instance (Joined Cases T-79/89, T-84/90 to T-86/89, T-89/89, T-91/89, T-92/89, T-94/89, T-96/89, T-98/89, T-102/89 and T-104/89 BASF and Others v Commission [1992] ECR II-315) and ultimately annulled by the Court of Justice (Case C-137/92 P Commission v BASF and Others [1994] ECR I-2555), before the Commission adopted the Decision in the present case.
Πρέπει να υπογραμμιστεί συναφώς, όσον αφορά την ακύρωση από το Δικαστήριο, ότι το άρθρο 231 ΕΚ προβλέπει ότι αν, η προσφυγή είναι βάσιμη, το Δικαστήριο κηρύσσει την προσβαλλομένη πράξη άκυρη.
It should be noted in that regard that, as regards the annulment of the PVC I decision by the Court of Justice, Article 231 EC provides that if the action is well founded, the Court of Justice is to declare the contested act void.
Εξάλλου, έστω και αν η απόφαση PVC II, την οποία εξέδωσε η Επιτροπή κατόπιν της ακυρώσεως της αποφάσεως PVC I, επαναλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό τα πραγματικά στοιχεία της τελευταίας αυτής αποφάσεως, διακρίνεται από αυτήν, ιδίως καθόσον δέχεται ότι η επίμαχη συμφωνία ή εναρμονισμένη πρακτική αναγόταν στον Αύγουστο του έτους 1980 περίπου, ενώ η απόφαση PVC I όριζε ότι η επίμαχη συμφωνία ή εναρμονισμένη πρακτική αναγόταν περίπου στον Σεπτέμβριο του 1976.
Furthermore, although the PVC II decision, which was adopted by the Commission following the annulment of the PVC I decision, to a large extent sets out the factual elements of the latter decision, it may be distinguished from that decision, in particular, by the fact that it finds that the agreement or concerted practice in question dated from around August 1980, whereas the PVC I decision stated that the agreement or concerted practice in question dated from approximately September 1976.
Το ίδιο ισχύει για το ύψος των προστίμων που ορίστηκαν για τη Hoechst (1 εκατομμύριο ECU στην απόφαση PVC I και 1,5 εκατομμύριο ευρώ στην απόφαση PVC II).
The same applies to the amount of the fines imposed on Hoechst (ECU 1 million in the PVC I decision and EUR 1.5 million in the PVC II decision).
Από αυτό προκύπτει ότι οι δύο αυτές αποφάσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ταυτόσημες.
It follows that the two decisions cannot be regarded as identical.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε σφάλμα επικαλούμενη την απόφαση PVC I, στο πλαίσιο της Αποφάσεως, για να διαπιστώσει την υποτροπή της Hoechst.
In those circumstances, it must be held that the Commission erred in referring to the PVC I decision, in the Decision, for the purpose of finding that Hoechst’s conduct constituted a repeated infringement.
Η δε απόφαση PVC II ναι μεν εκδόθηκε ασφαλώς στις 27 Ιουλίου 1994, ήτοι κατά τη διάρκεια της παραβάσεως, προσβλήθηκε όμως δικαστικώς, με αποτέλεσμα, μετά
As regards the PVC II decision, it was indeed adopted on 27 July 1994, or during the period of the infringement, but it was the subject of judicial proceedings which
Πρέπει ωστόσο να υπογραμμιστεί ότι, σε κοινοτικό επίπεδο, και σύμφωνα με το άρθρο 256, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, η απόφαση PVC II αποτελούσε εκτελεστό τίτλο, καθόσον επέβαλλε μια χρηματική υποχρέωση σε βάρος άλλων προσώπων εκτός των κρατών μελών, μάλιστα δε παρά την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά της αποφάσεως αυτής δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ.
It must be emphasised, however, that at Community level, and in accordance with the first paragraph of Article 256 EC, the PVC II decision was enforceable, provided that it imposed a pecuniary burden on persons other than the States, notwithstanding the action for annulment of that decision initiated under Article 230 EC.
II-2169, σκέψεις 50 και 51· βλ. επίσης, επ’ αυτού, απόφαση του Πρωτοδικείου της 21ης Απριλίου 2005, T-28/03, Holcim (Deutschland) κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II-1357, σκέψη 121].
In effect, under Article 242 EC an action before the Community judicature does not have suspensory effect (Case T-275/94 CB v Commission [1995] ECR II-2169, paragraphs 50 and 51; see also, to that effect, Case T-28/03 Holcim (Deutschland) v Commission [2005] ECR II-1357, paragraph 121).
Εξάλλου, δεν αμφισβητείται ότι η Hoechst δεν ζήτησε αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως PVC II κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 242, δεύτερη περίοδος, ΕΚ.
It is common ground, moreover, that Hoechst did not seek a stay of execution of the PVC II decision pursuant to the second sentence of Article 242 EC.
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι οι αποφάσεις του Πρωτοδικείου και του Δικαστηρίου, οι οποίες ήταν επιπλέον επιβεβαιωτικές, εκδόθηκαν πριν από την έκδοση της Αποφάσεως.
Last, it must be observed that the judgments of the Court of First Instance and of the Court of Justice, which, moreover, confirmed the decision, were delivered before the adoption of the Decision.
Από αυτό προκύπτει ότι η Επιτροπή μπορούσε να στηριχθεί στην απόφαση PVC II για να διαπιστώσει την υποτροπή της Hoechst.
It follows that the Commission was entitled to rely on the PVC II decision to find that Hoechst’s conduct constituted a repeated infringement.
Λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία αυτά, πρέπει να συναχθεί ότι η Επιτροπή μπορούσε να στηριχθεί στις αποφάσεις «Χρωστικές ουσίες», «Πολυπροπυλένιο» και PVC II για να διαπιστώσει την υποτροπή της Hoechst, όχι όμως στην απόφαση PVC I.
In the light of those factors, it must be concluded that, in finding that Hoechst’s conduct constituted a repeated infringement, the Commission was entitled to rely on the Dyestuffs, Polypropylene and PVC II decisions but not on the PVC I decision.
Εντούτοις, το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε η Επιτροπή όσον αφορά την απόφαση PVC I δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τη διαπίστωση της υποτροπής εν προκειμένω, αλλ’ ούτε και το επιβληθέν ποσοστό προσαυξήσεως.
However, the error on the Commission’s part concerning the PVC I decision cannot call in question the characterisation of Hoechst’s conduct as a repeated infringement in the present case or even the rate of the increase applied.
Η δε διαπίστωση της υποτροπής στηρίζεται επαρκώς στις αποφάσεις «Χρωστικές ουσίες», «Πολυπροπυλένιο» και PVC II.
As regards the characterisation of the infringement as a repeated infringement, it is sufficiently supported by the Dyestuffs, Polypropylene and PVC II decisions.
Όσον αφορά το ποσοστό προσαυξήσεως εν προκειμένω, δεν προκύπτει από κανένα στοιχείο της Αποφάσεως ότι η εκ μέρους της Επιτροπής διαπίστωση ότι η υποτροπή απορρέει από πολλές προηγούμενες παραβάσεις οδήγησε, λόγω επιβαρυντικής περιστάσεως, σε μεγαλύτερη αύξηση του προστίμου από αυτή που θα είχε οριστεί αν είχε
As regards the rate of the increase applied in the present case, there is nothing in the Decision to indicate that the Commission’s finding that the repeated infringement followed a number of previous infringements gave rise to a greater increase in the fine for an aggravating circumstance than would have been determined if
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ διαπιστωθεί μία μόνον προηγούμενη παράβαση (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2005, Danone κατά Επιτροπής, σκέψη 130 ανωτέρω, σκέψη 366).
HOECHST v COMMISSION only a single previous infringement had been identified (see, to that effect, judgment of 25 October 2005 in Groupe Danone v Commission, paragraph 130 above, paragraph 366).
Εξάλλου, όσον αφορά το επιχείρημα της Hoechst ότι η επιβληθείσα προσαύξηση είναι αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας, ακόμα και σε σχέση με τις άλλες επιχειρήσεις τις οποίες αφορά η Απόφαση, αρκεί να υπομνησθεί ότι, κατά τον καθορισμό του ύψους του προστίμου, η Επιτροπή διαθέτει εξουσία εκτιμήσεως και ότι δεν υποχρεούται να εφαρμόζει κάποιο συγκεκριμένο μαθηματικό τύπο.
Furthermore, as regards Hoechst’s argument that the increase applied is disproportionate, including by comparison with the other undertakings at which the Decision was addressed, it is sufficient to bear in mind that the Commission has a discretion when setting the fine and that it is not required to apply a precise mathematical formula.
Επιπλέον, για τον προσδιορισμό του ύψους του προστίμου, η Επιτροπή πρέπει να μεριμνά ώστε οι ενέργειές της να έχουν αποτρεπτικό αποτέλεσμα.
In addition, when determining the amount of the fine the Commission must ensure that its action is deterrent.
Όμως, η υποτροπή είναι περίσταση που δικαιολογεί σημαντική προσαύξηση του βασικού ποσού του προστίμου.
A repeated infringement is a circumstance that justifies a considerable increase in the basic amount of the fine.
Πράγματι, η υποτροπή συνιστά απόδειξη ότι η προηγουμένως επιβληθείσα κύρωση δεν είχε επαρκώς αποτρεπτικό χαρακτήρα.
Repeated infringement is proof that the penalty previously imposed was not sufficiently deterrent.
Εν προκειμένω, από κανένα στοιχείο δεν μπορεί να συναχθεί ότι η προσαύξηση του βασικού ποσού του προστίμου κατά 50 %, προκειμένου να οδηγήσει τη Hoechst να τηρεί τους κανόνες ανταγωνισμού της Συνθήκης, είναι αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Michelin κατά Επιτροπής, σκέψη 339 ανωτέρω, σκέψη 293).
In this case, there is no reason to consider that the increase of 50% in the basic amount of the fine designed to steer Hoechst’s conduct towards respect for the competition rules is disproportionate (see, to that effect, Michelin v Commission, paragraph 339 above, paragraph 293).
Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι βασίμως η Επιτροπή θεώρησε ότι υπήρχε υποτροπή εν προκειμένω και προσδιόρισε, για τον λόγο αυτό, το σχετικό ποσοστό προσαυξήσεως.
It must therefore be held that the characterisation of the applicant’s conduct as a repeated infringement in the present case and the rate of increase applied are well founded.
Τα λοιπά επιχειρήματα που προβάλλει η Hoechst δεν μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση το συμπέρασμα αυτό.
The other arguments put forward by Hoechst cannot affect that conclusion.
Όσον αφορά το γεγονός ότι η παλαιότερη δραστηριότητα της Hoechst στον τομέα των προσθέτων διατροφής δεν είχε καμία σχέση με τις δραστηριότητές της στον τομέα του PVC, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι κατευθυντήριες γραμμές αναφέρονται στην υποτροπή της ίδιας επιχειρήσεως «για παρόμοια παράβαση».
As regards the fact that Hoechst’s former activity in the feedingstuffs additives sector had nothing to do with its activities in the PVC sector, it must be emphasised that the Guidelines refer to an ‘infringement of the same type’ by the same undertaking.
Επομένως, το επιχείρημα της Hoechst επ’ αυτού δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
Hoechst’s argument in that regard cannot therefore be upheld.
Όσον αφορά το γεγονός ότι, σε μιαν άλλη προγενέστερη της Αποφάσεως υπόθεση, η Επιτροπή θέλησε να δεχθεί μια συλλογική ευθύνη ομίλου, επιβάλλοντας αυξήσεις ύψους 10 % κατ’ έτος για το χρονικό διάστημα μεταξύ της επιβάλλουσας πρόστιμο αποφάσεως σε μια υπόθεση και της λήξεως της παραβάσεως σε άλλη υπόθεση, πρέπει να υπομνησθεί ότι η προγενέστερη πρακτική λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής δεν χρησιμεύει ως νομικό πλαίσιο των προστίμων στον τομέα του ανταγωνισμού, δεδομένου ότι αυτό διέπεται αποκλειστικά από τον κανονισμό 17 και τις κατευθυντήριες γραμμές (βλ. απόφαση Michelin κατά Επιτροπής, σκέψη 339 ανωτέρω, σκέψη 292 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία), και ότι, εξάλλου, οι επιχειρηματίες δεν μπορούν δικαιολογημένα να τρέφουν προσδοκίες για τη διατήρηση μιας υφισταμένης καταστάσεως, την οποία μπορεί να μεταβάλει η Επιτροπή στο πλαίσιο της εξουσίας εκτιμήσεως που έχει (βλ. αποφάσεις Delacre κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 372 ανωτέρω, σκέψη 33 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 344 ανωτέρω, σκέψη 171).
As regards the fact that, in another case preceding the Decision, the Commission undertook to establish joint group liability by imposing increases of 10% per year for the period between the decision imposing a fine in one case and the end of the infringement in another case, it must be borne in mind that the Commission’s previous practice in taking decisions does not in itself serve as a legal framework for fines in competition matters, since that framework is defined solely in Regulation No 17 and in the Guidelines (see Michelin v Commission, paragraph 339 above, paragraph 292 and the caselaw cited) and that, furthermore, operators cannot have a legitimate expectation that an existing situation which is capable of being altered by the Commission in the exercise of its discretionary power will be maintained (see Delacre and Others v Commission, paragraph 372 above, paragraph 33 and the caselaw cited, and Dansk Rørindustri and Others v Commission, paragraph 344 above, paragraph 171).
Τέλος, όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, η επίκληση της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996 δεν επηρεάζει το γεγονός ότι η υποτροπή της Hoechst αποτελεί επιβαρυντική περίσταση.
Last, as the Commission emphasises, the fact that the 1996 Leniency Notice was applied does not mean that Hoechst’s repeated infringement ceases to be an aggravating circumstance.
Επομένως, είναι αβάσιμο το επιχείρημα που προβάλλει η Hoechst ότι δεν είναι δίκαιη η προσαύξηση λόγω υποτροπής όταν η εμπλεκόμενη επιχείρηση συνεργάζεται πλήρως κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.
Therefore Hoechst’s argument that an increase for repeated infringement is unfair when the undertaking concerned cooperates in full during the administrative procedure is inoperative.
Για το σύνολο των λόγων αυτών, ο έβδομος λόγος πρέπει να απορριφθεί.
For all of those reasons, the seventh plea must be rejected.