natgillin/translations-raw huggingface dataset:
α) ο παρακρατηθείς σε άλλη χώρα φόρος επί του καταβαλλόμενου μερίσματος που προέρχεται από αυτή τη χώρα είναι υψηλότερος από τον φόρο στον οποίο υπόκειται, εντός του κράτους μέλους της έδρας του οργανισμού συλλογικών επενδύσεων φορολογικού χαρακτήρα, η αναδιανομή αυτού του μερίσματος σε αλλοδαπούς μετόχους, βασικές κατευθύνσεις της
the tax deducted in another country from the dividend received from that country is higher than the tax on the payment of that dividend to foreign shareholders in the Member State of establishment of the fiscal investment enterprise;
Α — Οι νομολογίας
A — Broad outline of the caselaw
Το γενικό πλαίσιο
General framework
Η φορολόγηση των μερισμάτων εμπίπτει στο πεδίο της άμεσης φορολογίας, η οποία, μέχρι σήμερα, δεν έχει υπαχθεί ρητά, στο β) οι μέτοχοι του οργανισμού συλλογικών επενδύσεων φορολογικού χαρακτήρα, οι οποίοι έχουν τόπο κατοικίας εκτός του κράτους μέλους της έδρας του εν λόγω οργανισμού, κατοικούν ή έχουν έδρα σε χώρα με την οποία το εν λόγω κράτος μέλος έχει συνάψει σύμβαση που προβλέπει συμψηφισμό των παρακρατούμενων στην πηγή φόρων επί των μερισμάτων υπό όρους αμοιβαιότητας,
The taxation of dividends forms part of direct taxation, competence in respect of the shareholders of the fiscal investment enterprise who have their place of residence outside the Member State of establishment of the fiscal investment enterprise are resident or established in a country with which the abovementioned Member State has a treaty providing for reciprocal credit of taxation of dividends at source;
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΌΘΕΣΗ C-194/06 πλαίσιο της Συνθήκης, στην αρμοδιότητα της Κοινότητας.
OPINION OF MR BOT — CASE C-194/06 which the Treaty has not to date expressly conferred on the Community.
Επομένως, τα κράτη μέλη μπορούν να ορίζουν κυριαρχικά τους όρους ασκήσεως της φορολογικής τους εξουσίας, δηλαδή τον συντελεστή, τη βάση υπολογισμού, τις λεπτομέρειες εισπράξεως και το πεδίο ασκήσεως της εξουσίας επιβολής φόρων, είτε μονομερώς είτε συμβατικώς, με τη σύναψη διακρατικών συμβάσεων.
Member States therefore have the sovereign right to define the conditions applicable to their powers of taxation, that is to say, the rate, the basis for assessment, the procedures for recovery and the scope of their tax powers, unilaterally or by agreement in the form of inter-State conventions.
Ωστόσο, όπως υπενθυμίζει συχνά το Δικαστήριο, η αρμοδιότητα αυτή δεν είναι απεριόριστη.
However, as the Court regularly points out, that competence is not unlimited.
Πράγματι, πρέπει να ασκείται σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, και ιδίως κατά τρόπο που δεν θίγει τις ελευθερίες κυκλοφορίας που καθιερώνει η Συνθήκη 4.
It must be exercised in compliance with Community law, in particular the freedoms of movement laid down in the Treaty. 4
Σύμφωνα με την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων, η οποία τίθεται σε εφαρμογή μέσω των διαφόρων ελευθεριών κινήσεως και κυκλοφορίας που προβλέπει η Συνθήκη, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να εφαρμόζει διαφορετικούς φορολογικούς κανόνες επί ομοίων καταστάσεων ούτε να εφαρμόζει τον αυτό φορολογικό κανόνα επί διαφορετικών καταστάσεων.
In accordance with the principle of nondiscrimination, which is implemented by the various freedoms of movement provided for in the Treaty, a Member State may not apply different tax rules to comparable situations or the same tax rule to different situations.
Εξάλλου, η εν λόγω αρχή δεν απαγορεύει μόνο τις εμφανείς διακρίσεις που στηρίζονται στην ιθαγένεια 5.
That principle also prohibits not only overt discrimination based on nationality.
Απαγορεύει και όλες τις άλλες διακρίσεις οι οποίες, δια της εφαρμογής άλλων κριτηρίων διαφοροποιήσεως, καταλήγουν στην πράξη στο αυτό αποτέλεσμα.
5It also precludes any discrimination which, by the application of other criteria of differentiation, leads to the same result.
Στο πεδίο της άμεσης φορολογίας, η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων
In the area of direct taxation, the principle of nondiscrimination and the competence which Member States retain have
Στο πλαίσιο της εφαρμογής της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων στο
The fact that the competence of the Member States is circumscribed by the freedoms of movement has given rise to two principles.
4 — Απόφαση της 6ης Μαρτίου 2007, C-292/04, Meilicke κ.λπ. (Συλλογή 2007, σ.
4 — Case C-292/04 Meilicke and Others [2007] ECR I-1835, paragraph 19 and the caselaw cited there.
ORANGE EUROPEAN SMALLCAP FUND εφαρμογής της την κατοικία του φορολογουμένου μπορεί να εμπεριέχει έμμεση διάκριση λόγω ιθαγενείας 7.
ORANGE EUROPEAN SMALLCAP FUND therefore constitute indirect discrimination on grounds of nationality.
και η αρμοδιότητα την οποία διατηρούν τα κράτη μέλη αντιπαρατέθηκαν ιδίως σε σχέση με εθνικά μέτρα προβλέποντα διαφορετική μεταχείριση ανάλογα με τον τόπο κατοικίας του φορολογουμένου.
7 come into conflict, in particular with regard to national measures providing for divergent treatment depending on the residence of the taxpayer.
Αυτή είναι η αντιπαράθεση την οποία εκφράζει το άρθρο 58 ΕΚ, κατά το οποίο το άρθρο 56 ΕΚ δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να εφαρμόζουν τις διατάξεις της φορολογικής τους νομοθεσίας οι οποίες διακρίνουν μεταξύ φορολογουμένων που δεν βρίσκονται στην ίδια κατάσταση όσον αφορά την κατοικία τους ή τον τόπο όπου είναι επενδεδυμένα τα κεφάλαιά τους, υπό τον όρο, ωστόσο, ότι οι εν λόγω διατάξεις δεν συνιστούν μέσο αυθαίρετων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμένο περιορισμό της ελεύθερης κινήσεως των κεφαλαίων και των πληρωμών.
It is that conflict which is given expression in Article 58 EC, which states that Article 56 EC is to be without prejudice to the right of Member States to apply the relevant provisions of their tax law which distinguish between taxpayers who are not in the same situation with regard to their place of residence or the place where their capital is invested, on condition, however, that those provisions do not constitute a means of arbitrary discrimination or a disguised restriction on the free movement of capital and payments.
Ειδικότερα, αφενός, το πού βρίσκεται η φορολογική κατοικία οριοθετεί, κατ’ αρχήν, τις φορολογικές αρμοδιότητες μεταξύ των κρατών μελών.
On the one hand, residence for tax purposes is, in principle, the criterion which defines the respective taxation powers of the Member States.
Συγκεκριμένα, κατά κανόνα, τα κράτη μέλη φορολογούν τα υποκείμενα στον φόρο φυσικά και νομικά πρόσωπα που κατοικούν ή εδρεύουν στο έδαφός τους και φορολογούν τους κατοικούντες στην αλλοδαπή φορολογουμένους επί των κερδών που προέρχονται από δραστηριότητα ασκούμενη στο έδαφός τους.
Thus, generally speaking, Member States tax natural and legal persons who are taxpayers and resident in their territory and tax nonresident taxpayers on profits arising from activities carried on in that territory.
Ομοίως, καθιερώνουν φορολογικά πλεονεκτήματα, η παροχή των οποίων περιορίζεται στους κατοικούντες στην ημεδαπή φορολογουμένους, όπως τα μέτρα που σκοπούν στο να λαμβάνεται υπόψη η προσωπική και οικογενειακή κατάσταση, την οποία το εκάστοτε κράτος μέλος της κατοικίας μπορεί να εκτιμήσει καλύτερα.
Similarly, they provide tax advantages the benefit of which is limited to resident taxpayers, such as measures designed to take account of their personal and family circumstances, which they are best placed to assess.
Επομένως, μια εθνική ρύθμιση η οποία αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο τους φορολογουμένους ανάλογα με τον τόπο κατοικίας τους ή τον τόπο όπου επενδύουν τα κεφάλαιά τους δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνάδει με τα άρθρα 56 ΕΚ και 58 ΕΚ, εκτός εάν η εν λόγω διαφορετική μεταχείριση αφορά καταστάσεις που δεν είναι αντικειμενικά όμοιες για τους σκοπούς εφαρμογής του επίμαχου φορολογικού μέτρου.
National legislation which draws a distinction between taxpayers on the basis of residence or the place where they invest their capital may therefore be considered compatible with Articles 56 EC and 58 EC only if that difference in treatment relates to situations which are not objectively comparable for the purposes of the application of the tax measure in question.
Άλλως, αν οι καταστάσεις για τις οποίες πρόκειται είναι αντικειμενικά ομοειδείς, η εν
Failing that, if the situations concerned are objectively comparable, such a distinc-
Αφετέρου, η εθνική νομοθεσία ενός κράτους μέλους που παρέχει φορολογικά πλεονεκτήματα μόνο στους κατοίκους ημεδαπής ωφελεί κυρίως τους υπηκόους του εν λόγω κράτους, αφού, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μη κάτοικοι είναι κατά πλειοψηφία υπήκοοι άλλων κρατών.
On the other hand, national legislation of a Member State which reserves tax advantages for residents of the national territory principally benefits nationals of that State since, most often, the majority of non-resi-dents are nationals of other countries.
Συνεπώς, ρύθμιση η οποία θέτει ως κριτήριο
A rule based on the criterion of residence may
7 — Βλ., όσον αφορά τα φυσικά πρόσωπα, προπαρατεθείσα απόφαση Schumacker (σκέψεις 28 και 29), και, όσον αφορά τα νομικά πρόσωπα, προπαρατεθείσα απόφαση Commerzbank (σκέψη 15).
7 — See, as regards natural persons, Schumacker, paragraphs 28 and 29, and, with respect to legal persons, Commerzbank, paragraph 15.
6 — Απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 1995, Schumacker (Συλλογή 1995, σ. I-225, σκέψη 31).
6 — Case C-279/93 Schumacker [1995] ECR I-225, paragraph 31.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΌΘΕΣΗ C-194/06 εταιρίας στο πλαίσιο της φορολογίας των κερδών, κατόπιν δε, για δεύτερη φορά, στο επίπεδο του μετόχου στον οποίο διανέμονται, στο πλαίσιο της φορολογίας εταιριών ή της φορολογίας εισοδήματος, ανάλογα με το αν ο εν λόγω μέτοχος είναι εταιρία ή φυσικό πρόσωπο.
OPINION OF MR BOT — CASE C-194/06 as part of the taxation of profits, then, second, through the shareholder to whom they are distributed, as part of corporation tax or income tax, depending on whether that shareholder is a company or a private individual.
λόγω διάκριση, κατά τη νομολογία, συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο μόνον εφόσον δικαιολογείται από κάποιον από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, ΕΚ ή από επιτακτικό λόγο αναγόμενο στο γενικό συμφέρον, όπως είναι η ανάγκη διαφυλάξεως της συνοχής του φορολογικού συστήματος, και υπό τον όρο ότι δεν υπερβαίνει το μέτρο του αναγκαίου για την επίτευξη του στόχου που επιδιώκει η οικεία ρύθμιση 8.
tion will, according to the caselaw, be in accordance with Community law only if it is justified on one of the grounds set out in Article 58(1)(b) EC or by an overriding reason in the general interest, such as the need to safeguard the coherence of the tax system, and if it does not go beyond what is necessary in order to attain the objective of the legislation. 8
Τα μέτρα που αποσκοπούν στην αποφυγή ή στον περιορισμό της διπλής φορολογίας.
Measures designed to prevent or mitigate double taxation
Τα εν λόγω κέρδη είναι επίσης δυνατό να υποβάλλονται σε «νομική διπλή φορολογία», οσάκις ο ίδιος φορολογούμενος φορολογείται δύο φορές για το ίδιο εισόδημα.
Those profits may also be the subject of ‘juridical double taxation’, where a single taxpayer is taxed twice on the same income.
Αυτό μπορεί να συμβεί όταν ο μέτοχος που εισπράττει τα μερίσματα υποβάλλεται, αφενός, σε παρακράτηση στην πηγή επί των εν λόγω μερισμάτων από το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένη η εταιρία που διανέμει τα μερίσματα και, αφετέρου, στον φόρο εισοδήματος που αντιστοιχεί στα μερίσματα αυτά στο κράτος όπου έχει την κατοικία του.
This situation may arise where a shareholder who receives dividends is liable, on the one hand, to deduction at source on those dividends by the Member State in which the company making the distribution is established and, on the other hand, to income tax on those dividends in his State of residence.
Σε πολλές αποφάσεις του, το Δικαστήριο αποσαφήνισε το περιεχόμενο της γενικής αυτής οριοθετήσεως της αρμοδιότητας των κρατών μελών όσον αφορά την άμεση φορολογία και τα εθνικά μέτρα, μονομερή ή συμβατικά, που αποσκοπούν στην πρόληψη ή στον περιορισμό της διπλής φορολογίας επί των κερδών που διανέμουν οι εταιρίες.
The Court has specified in a number of judgments the scope of this general framework for the competence of Member States in matters of direct taxation in the case of State or unilateral measures or measures pursuant to agreements designed to prevent or mitigate the double taxation of profits distributed by companies.
Από την παρουσίαση της νομολογίας επί του θέματος συνάγεται ότι, κατά τεκμήριο, η διπλή φορολογία δεν αντίκειται εν γένει στο κοινοτικό δίκαιο.
On the basis of the presentation of the relevant caselaw, it is appropriate to start from the premiss that double taxation is not, generally, contrary to Community law.
Κατ’ αρχάς, υπενθυμίζω ότι τα κέρδη μιας εταιρίας ενδέχεται να υποβληθούν σε διπλή φορολογία σε διάφορες περιπτώσεις.
It should be noted at the outset that a company’s profits may be the subject of double taxation in a number of different situations.
Συγκεκριμένα, είναι δυνατό να υποβληθούν σε «διαδοχικές φορολογήσεις» ή σε «οικονομική διπλή φορολογία», οσάκις φορολογούνται στο επίπεδο δύο διαφορετικών φορολογουμένων, ήτοι, αρχικώς στο επίπεδο της
Thus, they may be the subject of a ‘series of charges to tax’ or ‘economic double taxation’, where they are taxed through two different taxpayers, first the company,
Πράγματι, στο πλαίσιο της Συνθήκης, δεν θεσπίστηκε κανένας κανόνας επιμερισμού των αρμοδιοτήτων μεταξύ των κρατών μελών προκειμένου να εξαλειφθούν οι περιπτώσεις διπλής φορολογίας.
No measure for the division of powers between Member States aimed at eliminating double taxation has been adopted within the framework of the Treaty.
Απαγόρευση της διπλής φορολογίας προβλέπεται μόνο σε ορισμένες οδηγίες, όπως η οδηγία 90/435/
Double taxation is prohibited only by a number of directives,
ORANGE EUROPEAN SMALLCAP FUND πτει διπλή φορολογία, δεν συνιστά αφεαυτού παράβαση του κοινοτικού δικαίου 12.
10 such, constitute an infringement of Community law. 12
Εξάλλου, αν εξαιρέσουμε τη σύμβαση 90/436/ΕΟΚ 11, τα κράτη μέλη δεν έχουν συνάψει καμία πολυμερή σύμβαση συναφώς δυνάμει του άρθρου 293 ΕΚ.
Moreover, leaving aside Convention 90/436/EEC, 11 Member States have not concluded any multilateral convention to that effect under Article 293 EC.
Αφετέρου, ελλείψει μέτρων και πολυμερούς συμβάσεως ρυθμιστικών του ζητήματος της διπλής φορολογίας, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να ορίζουν τα κριτήρια της μεταξύ τους κατανομής της εξουσίας επιβολής φόρων και να θεσπίζουν, μονομερώς ή με τη σύναψη διμερών συμβάσεων, τα αναγκαία για την αποφυγή της διπλής φορολογίας μέτρα.
Second, in the absence of measures and a multilateral convention to that effect, Member States are free to establish the criteria for the division between them of powers of taxation and to adopt, unilaterally or through bilateral conventions, the measures necessary to prevent cases of double taxation.
Ωστόσο, κατά την άσκηση της αρμοδιότητας αυτής, τα κράτη μέλη, τόσο στο επίπεδο των μονομερών μέτρων όσο και στο επίπεδο των συμβατικών μέτρων, οφείλουν να τηρούν τις επιταγές του κοινοτικού δικαίου και, ιδίως, αυτές που ανάγονται στη διασφάλιση των ελευθεριών κυκλοφορίας 13.
However, in exercising that competence, Member States must, within the framework of both unilateral measures and agreements, observe the requirements of Community law and in particular those following from the freedoms of movement. 13
Από την κατάσταση αυτή απορρέουν δύο συνέπειες.
Two consequences follow from this premiss.
Αφενός, το γεγονός ότι, συνεπεία της ασκήσεως από τα κράτη μέλη των εκατέρωθεν αρμοδιοτήτων τους, όπως η φορολόγηση του φορολογουμένου από το κράτος κατοικίας του για το σύνολο των εισοδημάτων του και η φορολόγηση του ιδίου φορολογουμένου από το κράτος στο έδαφος του οποίου διανεμήθηκαν τα μερίσματα για το ποσό των εν λόγω μερισμάτων, προκύ-
First, if double taxation results from the exercise by Member States of their respective powers, such as taxation of the taxpayer by his State of residence on the entirety of his income and taxation of the same taxpayer by the State in whose territory the dividends were released, up to the amount of those dividends, it does not, as
Το Δικαστήριο είχε επανειλημμένως την ευκαιρία να αποσαφηνίσει το περιεχόμενο της υποχρεώσεως αυτής σε σχέση με τη φορολόγηση από τα κράτη μέλη, αφενός, των
A number of cases have offered the Court the opportunity to illustrate the scope of that obligation with regard to the taxation by Member States of, on the one hand, incoming dividends, as the State of residence
9 — Οδηγία της 23ης Ιουλίου 1990 σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το οποίο ισχύει για τις μητρικές και τις θυγατρικές εταιρείες διαφορετικών κρατών μελών (ΕΕ L 225, σ. 6).
9 — Directive of 23 July 1990 on the common system of taxation applicable in the case of parent companies and subsidiaries of different Member States (OJ 1990 L 225, p. 6).
Βλ., επίσης, οδηγία 2003/48/ΕΚ του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 2003, για τη φορολόγηση των υπό μορφή τόκων εισοδημάτων από αποταμιεύσεις (ΕΕ L 157, σ.
See also Council Directive 2003/48/EC of 3 June 2003 on taxation of savings income in the form of interest payments (OJ 2003 L 157, p.
38), και την οδηγία 2003/49/ΕΚ του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 2003, για την καθιέρωση κοινού συστήματος φορολόγησης των τόκων και των δικαιωμάτων που καταβάλλονται μεταξύ συνδεδεμένων εταιρειών διαφορετικών κρατών μελών (ΕΕ L 157, σ. 49).
38) and Council Directive 2003/49/EC of 3 June 2003 on a common system of taxation applicable to interest and royalty payments made between associated companies of different Member States (OJ 2003 L 157, p. 49).
10 — Η οδηγία 90/435, όπως ίσχυε κατά την κρίσιμη εν προκειμένω λογιστική περίοδο, εφαρμοζόταν στις περιπτώσεις εταιρειών που είχαν συμμετοχή 25 % τουλάχιστον στο κεφάλαιο εταιρίας άλλου κράτους μέλους.
10 — Directive 90/435, in the version in force during the financial year in question, was applicable to companies which had a minimum holding of 25% in the capital of a company of another Member State.
Εξάλλου, κατά το δεύτερο άρθρο της, η εν λόγω οδηγία αφορά μόνον τις εταιρείες που υπόκεινται στον φόρο εταιρειών και δεν τυγχάνουν απαλλαγής, γνωρίζουμε δε ότι οι οργανισμοί συλλογικών επενδύσεων, αν υπόκεινται στον εν λόγω φόρο, φορολογούνται με μηδενικό συντελεστή.
Moreover, pursuant to its Article 2, that directive covers only companies which are subject to corporation tax without being exempt from it, and we know that financial investment enterprises, although liable to corporation tax, are taxed at a zero rate.
12 — Βλ., σχετικώς, απόφαση της 14ης Νοεμβρίου 2006, C-513/04, Kerckhaert και Morres (Συλλογή 2006, σ. I-10967), επ’ αφορμή της βελγικής νομοθεσίας, η οποία, στο πλαίσιο της επιβολής του φόρου εισοδήματος, εφαρμόζει τον ίδιο ενιαίο φορολογικό συντελεστή στα μερίσματα από μετοχές εταιρειών που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, χωρίς να προβλέπει δυνατότητα εκπτώσεως του φόρου που έχει καταβληθεί με παρακράτηση στην πηγή στο εν λόγω άλλο κράτος μέλος.
12 — See, on this point, Case C-513/04 Kerckhaert and Morres [2006] ECR I-10967, concerning Belgian legislation which, in the context of income tax, subjects dividends from shares in companies established in Belgium and dividends from shares in companies established in another Member State to the same uniform rate of taxation, without providing for the possibility of setting off the tax levied by deduction at source in that other Member State.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το φορολογικό αυτό σύστημα δεν κάνει καμία διάκριση μεταξύ των μερισμάτων εταιρειών που είναι εγκατεστημένες στο Βέλγιο και των μερισμάτων εταιρειών που είναι εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη.
The Court ruled that the tax system at issue made no distinction between the dividends of companies established in Belgium and those of companies established in another Member State.
Έκρινε ότι οι δυσμενείς συνέπειες που επάγεται ενδεχομένως η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος για φορολογούμενο που εισπράττει μερίσματα υποβληθέντα σε παρακράτηση φόρου στην πηγή σε άλλο κράτος μέλος απορρέουν αποκλειστικά και μόνο από την παράλληλη άσκηση της φορολογικής αρμοδιότητας από δύο κράτη μέλη (σκέψη 20).
It held that the adverse consequences which might arise from the application of such a system for a taxpayer receiving dividends which had been subjected to deduction at source in another Member State resulted solely from the exercise in parallel by two Member States of their fiscal sovereignty (paragraph 20).
13 — Απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 1999, C-307/97, Saint-Gobain ZN (Συλλογή 1999, σ.
11 — Convention of 23 July 1990 on the elimination of double taxation in connection with the adjustment of profits of associated enterprises (OJ 1990 L 225, p. 10).
I-6161, σκέψεις 57 και 58).
13 — Case C-307/97 Saint-Gobain ZN [1999] ECR I-6161, paragraphs 57 and 58.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΌΘΕΣΗ C-194/06 εισαγόμενων μερισμάτων, οπότε πρόκειται για το κράτος κατοικίας του μετόχου, και, αφετέρου, των εξαγόμενων μερισμάτων, οπότε πρόκειται για το κράτος όπου βρίσκεται η πηγή των εν λόγω μερισμάτων.
OPINION OF MR BOT — CASE C-194/06 of the shareholder, and, on the other hand, outgoing dividends, as the source State of those dividends.
αμφότερες τις περιπτώσεις, τα εν λόγω μερίσματα είναι δυνατό να υποβληθούν σε αλλεπάλληλες φορολογήσεις ή σε οικονομική διπλή φορολογία, την οποία ακριβώς έχουν σκοπό να αποτρέψουν ή να περιορίσουν τα εν λόγω μέτρα 15.
situation of a taxpayer receiving dividends originating in other Member States was comparable to that of a taxpayer receiving nationallysourced dividends in so far as, in each case, such dividends were liable to be subject to a series of charges to tax or to double economic taxation, which the said provisions were specifically intended to prevent or mitigate. 15
Όσον αφορά τη φορολόγηση των εξαγόμενων μερισμάτων, γίνεται επίσης παγίως δεκτό στη νομολογία ότι, εφόσον ένα κράτος μέλος, μονομερώς ή κατ’ εφαρμογή συμβάσεως, επιβάλλει φόρο εισοδήματος όχι μόνο στους κατοικούντες στο έδαφός του μετόχους αλλά και στους μετόχους που κατοικούν στην αλλοδαπή, για τα μερίσματα που εισπράττουν από εταιρία εδρεύουσα στο έδαφός του, το εν λόγω κράτος πρέπει να μεριμνά ώστε, στο πλαίσιο του μηχανισμού που προβλέπει το εθνικό του δίκαιο για την αποφυγή ή τον περιορισμό των διαδοχικών φορολογήσεων, οι μέτοχοι που κατοικούν στην αλλοδαπή να τυγχάνουν ισότιμης μετα-
As regards the taxation of outgoing dividends, it is also settled caselaw that, from the time when a Member State, unilaterally or by agreement, makes not only resident shareholders but also nonresident shareholders liable to income tax on dividends which they receive from a resident company, that State must ensure that, with regard to the mechanism provided for in its domestic law to prevent or mitigate a series of charges to tax, nonresident shareholders are afforded
Σχετικά με την εφαρμογή μηδενικού φορολογικού συντελεστή ή μειωμένου στο ήμισυ, βλ. απόφαση της 15ης Ιουλίου 2004, C-315/02, Lenz (Συλλογή 2004, σ. I-7063).
The Court held that that equal treatment was necessary on the ground that, in the light of the purpose of such provisions, the
15 — Απόφαση Test Claimants in the FII Group Litigation (προπαρατεθείσα, σκέψη 62).
15 — Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 62.
Η αυτή υποχρέωση δεν επιβάλλεται αυτομάτως όσον αφορά τα μερίσματα που καταβάλλονται από εταιρείες εγκατεστημένες σε τρίτες χώρες.
The same requirement does not necessarily apply to dividends paid by companies established in nonmember countries.
Στην εν λόγω απόφαση, το Δικαστήριο δέχθηκε ότι δεν αποκλείεται ένα κράτος μέλος να μπορεί να αποδείξει ότι τυχόν περιορισμός στην κίνηση κεφαλαίων προς ή από τρίτες χώρες δικαιολογείται από συγκεκριμένο λόγο, υπό περιστάσεις υπό τις οποίες ο ίδιος λόγος δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει περιορισμό στην κίνηση κεφαλαίων μεταξύ κρατών μελών.
In that judgment, the Court accepted that it cannot be ruled out that a Member State may be able to demonstrate that a restriction on capital movements to or from nonmember countries is justified for a particular reason in circumstances where that reason would not constitute a valid justification for a restriction on capital movements between Member States.