natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με απόφαση της 29ης Απριλίου 2005, το Finanzgericht Hamburg δέχθηκε το αίτημα της Burda κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, ότι έπρεπε να εφαρμοστούν οι διατάξεις του άρθρου 28, παράγραφος 3, του KStG 1996 υπό την έννοια ότι το μέρος των διανεμηθέντων κερδών που καταβλήθηκε στην RCS έπρεπε να καταλογιστεί στα ΙK 04.
By judgment of 29 April 2005 the Finanzgericht Hamburg allowed Burda’s claim. The court found, in substance, that Paragraph 28(3) of the KStG should be applied in the sense that the part of the distribution paid to RCS ought to have been charged to EK 04.
Το Finanzamt άσκησε αναίρεση («révision») κατά της προπαρατεθείσας αποφάσεως ενώπιον του Bundesfinanzhof.
The Finanzamt appealed to the Bundesfinanzhof on a point of law against the judgment.
Κατά το Bundesfinanzhof, το πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής δεν μπορεί να περιοριστεί στους μετόχους που έχουν δικαίωμα συμψηφισμού και να αποκλειστούν έτσι οι μέτοχοι, όπως η RCS, που δεν έχουν δικαίωμα πίστωσης φόρου.
According to the Bundesfinanzhof, the scope of that provision cannot be limited to shareholders with a right of set-off, thus excluding shareholders such as RCS who are not entitled to a tax credit.
Ωστόσο, το Bundesfinanzhof εξέφρασε αμφιβολίες ως προς το εάν η φορολογία των διανομών επί των ΙΚ 02 είναι συμβατή με την οδηγία 90/435, στο μέτρο που αποτελεί παρακράτηση στην πηγή και, ενδεχομένως, με τις διατάξεις της Συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων ή τις διατάξεις περί ελευθερίας εγκαταστάσεως.
However, the Bundesfinanzhof expressed doubt as to whether the assessment of tax on distributions made from EK 02 was compatible with Directive 90/435 — inasmuch as it constitutes a withholding tax — and, as the case may be, with the provisions of the EC Treaty on the free movement of capital or the freedom of establishment.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Bundesfinanzhof αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:
In those circumstances, the Bundesginanzhof decided to stay proceedings and to refer the following two questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Πρόκειται για παρακράτηση του φόρου στην πηγή, κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435 […], που αποτελεί πλέον το άρθρο 5, κατόπιν της τροποποίησης [που επέφερε] η οδηγία 2003/123/ΕΚ, της 22ας Δεκεμβρίου 2003 (ΕΕ 2004, L 7, σ.
‘(1) Is there withholding tax within the meaning of Article 5(1) of Council Directive 90/435 …, now Article 5 in the version resulting from Council Directive 2003/123/EC of 22 December 2003 (OJ 2004 L 7, p.
41), όταν το εθνικό δίκαιο ορίζει ότι, σε περίπτωση διανομής κερδών από τη θυγατρική προς τη μητρική της εταιρία, φορολογούνται τα έσοδα και οι αυξήσεις της περιουσίας της κεφαλαιουχικής εταιρίας που δεν θα φορολογούνταν κατά το εθνικό δίκαιο αν δεν καταβάλλονταν στη μητρική εταιρία και παρέμεναν στη θυγατρική;
41) in the case in which national law provides that, where profits are distributed by a subsidiary to its parent company, income and asset increases of the capital company are to be taxed which, under national law, would not be taxed if they remained with the subsidiary and were not distributed to the parent company?
2) Σε περίπτωση αρνητικής απάντησης, συμβιβάζεται με τα άρθρα [με τα άρθρα 52, 73 B και 73 Δ της Συνθήκης] το γεγονός ότι μια εθνική ρύθμιση προβλέπει τον κατά παρέκκλιση συμψηφισμό των διανεμόμενων κερδών μιας κεφαλαιουχικής εταιρίας με ορισμένα ποσά ιδίων κεφαλαίων της εταιρίας αυτής, με συνέπεια να υπάρχει φορολογική επιβάρυνση ακόμη και στις περιπτώσεις στις οποίες η κεφαλαιουχική εταιρία αποδεικνύει ότι έχει καταβάλει μερίσματα σε μετόχους ή κατόχους εταιρικών μεριδίων εκτός ημεδαπής, μολονότι οι μέτοχοι ή κάτοχοι αυτοί δεν μπορούν κατά το εθνικό δίκαιο, αντίθετα από ό,τι ισχύει για τους κατοικούντες στην ημεδαπή μετόχους, να εκπέσουν τον βεβαιωθέντα φόρο εισοδήματος νομικών προσώπων από τον δικό τους φόρο;»
(2) Should Question 1 be answered in the negative: is it compatible with [Articles 52, 73b and 73d of the Treaty] for a national rule to provide for divergent set-off arrangements for the distribution of profits by a capital company using portions of its own capital, resulting in consequent tax liability even in cases in which the capital company demonstrates that it has distributed dividends to nonresident shareholders, even though, under national law, such nonresident shareholders, unlike resident shareholders, are not entitled to set off against their own tax the corporation tax thus determined?’
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 18 Φεβρουαρίου 2008, η Burda ζήτησε από το Δικαστήριο να διατάξει, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 61 του Κανονισμού Διαδικασίας, την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας, προκειμένου να καθορίσει «μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας».
By document lodged at the Registry of the Court of Justice on 18 February 2008, Burda requested the Court of Justice to order the reopening of the oral procedure, pursuant to Article 61 of the Rules of Procedure, with a view to prescribing ‘measures of organisation of procedure’.
Επί της αιτήσεως για την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας και για τον καθορισμό μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας
The application to have the oral procedure re-opened and the prescribing of measures of organisation of procedure
Στο πλαίσιο της αιτήσεώς της, η Burda τονίζει, πρώτον, ότι ο γενικός εισαγγελέας δεν έλαβε υπόψη του, στις προτάσεις του, τις διατάξεις του άρθρου 78, παράγραφος 5, της σχετικής με τον φόρο εταιριών γερμανικής εγκυκλίου («Körperschaftsteuerrichtlinien», στο εξής: KStR).
In support of its application, Burda argues, first, that the Advocate General did not take account in his Opinion of the provisions of Paragraph 78(5) of the German Circular on Corporation Tax (Körperschaftsteuerrichtlinien, ’the KStR’).
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, στο πλαίσιο διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, δεν απόκειται στο Δικαστήριο να αποσαφηνίσει τις σχετικές εθνικές διατάξεις που έχουν εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης.
It should be pointed out that in proceedings brought under Article 234 EC, it is not for the Court to specify the relevant provisions of national law applicable to the main proceedings.
Πάντως, δεν αμφισβητείται ότι το αιτούν δικαστήριο δεν αναφέρει με την απόφασή του περί παραπομπής τις διατάξεις του άρθρου 78, παράγραφος 5, του KStR.
It is common ground, however, that the court making the reference did not mention Paragraph 78(5) of the KStR in its order for reference.
Στην πραγματικότητα, με τους ισχυρισμούς της, η Burda επικρίνει την άποψη του γενικού εισαγγελέα επί της ερμηνείας του άρθρου 28, παράγραφος 4, του 30 KStG 1996 και το γεγονός ότι η ανάλυσή του είναι ανακόλουθη.
In reality, Burda is criticising the position adopted by the Advocate General in regard to the interpretation of Paragraph 28(4) of the KStG 1996 and the fact that he did not agree with Burda’s analysis.
Πάντως, όπως προκύπτει από τη νομολογία, ο Οργανισμός του Δικαστηρίου και ο Κανονισμός Διαδικασίας δεν προβλέπουν δυνατότητα των διαδίκων να καταθέσουν παρατηρήσεις σε απάντηση επί των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση SGAE, σκέψη 26 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
However, it is clear from the caselaw that neither the Statute of the Court of Justice nor the Rules of Procedure make provision for the parties to submit observations in response to the Advocate General’s Opinion (see, in particular, SGAE, paragraph 26 and the caselaw cited therein).
Η Burda υποστηρίζει, δεύτερον, ότι, αντίθετα προς ό,τι φρονεί ο γενικός εισαγγελέας, δεν διέθετε διανεμητέα κέρδη που μπορούσαν να φορολογηθούν με συντελεστή 30 % και ότι το μέρισμα αντιπροσώπευε μόνον την επιστροφή των απαλλασσομένων από φόρους μετρητών που είχαν εισφέρει οι εταίροι.
Secondly, Burda claims that, contrary to the Advocate General’s view, it did not have profits available for distribution liable to be taxed at 30% and that the dividend was no more than the repayment, exempt from tax, of cash contributions made by the members.
Η Burda προβάλλει, κατ’ ουσίαν, με τους ισχυρισμούς της ότι ορισμένα από τα πραγματικά δεδομένα στα οποία στηρίζεται η ανάλυση του γενικού εισαγγελέα είναι ανακριβή και ελλιπή.
In making those claims, Burda is essentially arguing that certain factual premises on which the Advocate General’s analysis is based are incorrect or incomplete.
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να προσδιορίσει το πλαίσιο των πραγματικών περιστατικών εντός του οποίου εντάσσονται τα ερωτήματα που υποβάλλει ή, τουλάχιστον, να διασαφηνίσει τις πραγματικές συγκυρίες επί των οποίων βασίζονται τα εν λόγω ερωτήματα.
It should be pointed out that only the court making the reference may define the factual context in which the questions which it asks arise or, at very least, explain the factual assumptions on which the questions are based.
Πάντως, όπως προκύπτει από το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο δεν εξέθεσε τα πραγματικά περιστατικά που επικαλείται η Burda στο πλαίσιο της αιτήσεώς της.
It is clear from the questions referred to the Court that the facts raised by Burda in its application were not set out by the national court.
Κατά συνέπεια, οι ισχυρισμοί που αναφέρονται στη σκέψη 43 της παρούσας αποφάσεως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας βάσει των απαιτήσεων του άρθρου 61 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
It follows that the claims mentioned in paragraph 43 of the present judgment cannot justify the reopening of the oral procedure, having regard to the requirements laid down in Article 61 of the Rules of Procedure.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, εκτιμά ότι διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που του είναι αναγκαία για να δώσει απάντηση στα ερωτήματα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο.
Under those circumstances, the Court, after hearing the Advocate General, finds that it has before it all the information and arguments necessary to reply to the questions referred by the national court.
Επομένως, παρέλκει η επανάληψη της προφορικής διαδικασίας και κατά συνέπεια πρέπει επίσης να απορριφθεί το αίτημα καθορισμού μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας.
Therefore, there are no grounds for ordering the reopening of the oral procedure and, consequently, the related application to prescribe measures of organisation of procedure must be rejected.
Με το πρώτο του ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, το Δικαστήριο αν εθνική διάταξη που προβλέπει, σε περίπτωση διανομής κερδών θυγατρικής εταιρίας προς τη μητρική της, τη φορολογία των εισοδημάτων και των αυξήσεων του ενεργητικού της θυγατρικής εταιρίας τα οποία δεν θα είχαν φορολογηθεί αν, αντί να αποθεματοποιηθούν, είχαν διανεμηθεί προς τη μητρική εταιρία, συνιστά παρακράτηση στην πηγή υπό την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435.
By its first question, the national court is asking essentially whether a provision of national law which, in relation to cases where profits are distributed by a subsidiary to its parent company, provides for the taxation of income and asset increases of the subsidiary which would not have been taxed if they had remained with the subsidiary and had not been distributed to the parent company constitutes withholding tax within the meaning of Article 5(1) of Directive 90/435.
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, η εν λόγω οδηγία, η οποία, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 5 και 24 της παρούσας αποφάσεως, έχει εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας
According to settled caselaw, the aim of that directive — which, as can be seen from paragraphs 5 and 24 of the present judgment, is applicable in the main proceedings — is to eliminate, through the introduction of a common system of taxation, any
Ειδικότερα, όσον αφορά την απαγόρευση, που επιβάλλει στα κράτη μέλη το άρθρο 5 της οδηγίας 90/435, να μην προβαίνουν σε παρακράτηση στην πηγή επί των κερδών που διανέμονται από ημεδαπή θυγατρική σε μητρική εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι συνιστά παρακράτηση φόρου στην πηγή κάθε φόρος επί των εισοδημάτων που πραγματοποιούνται στο κράτος στο οποίο διανέμονται τα μερίσματα και γενεσιουργός αιτία του οποίου είναι η καταβολή μερισμάτων ή οποιασδήποτε άλλης μορφής αποδόσεως των τίτλων, εφόσον βάση υπολογισμού του φόρου αυτού είναι η απόδοσή τους και υποκείμενος στον φόρο είναι ο κάτοχος των τίτλων αυτών (προπαρατεθείσες αποφάσεις, Epson Europe, σκέψη 23· Αθηναϊκή Ζυθοποιία, σκέψεις 28 και 29· Océ van der Grinten, σκέψη 47, καθώς και Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 108).
As regards, in particular, the prohibition laid down in Article 5 of Directive 90/435 on Member States levying a withholding tax on profits distributed by a resident subsidiary to its parent company, where that parent company is resident in another Member State, the Court has already held that any tax on income received in the State in which dividends are distributed is a withholding tax on distributed profits where the chargeable event for the tax is the payment of dividends or of any other income from shares, the taxable amount is the income from those shares and the taxable person is the holder of the shares (Epson Europe, paragraph 23; Athinaïki Zithopoiïa, paragraphs 28 and 29; Océ Van der Grinten, paragraph 47; and Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 108).
Όπως προκύπτει από τη νομολογία αυτή, για την εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435 πρέπει να πληρούνται σωρευτικώς τρεις προϋποθέσεις.
It follows from that caselaw that three conditions must be cumulatively fulfilled for the application of Article 5(1) of Directive 90/435.
Συναφώς, η Γερμανική Κυβέρνηση υποστήριξε ότι η τρίτη από τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στη σκέψη 52 της παρούσας αποφάσεως, ότι δηλαδή ο υποκείμενος στον φόρο πρέπει να είναι ο «κάτοχος των τίτλων», δεν πληρούται στην υπόθεση της κύριας δίκης.
The German Government argues that the third condition referred to in paragraph 52 of the present judgment — that the taxable person must be the ‘holder of the shares’ — is not fulfilled in the case before the referring court.
Πάντως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Burda φορολογείται με φόρο εταιριών για τη διανομή κερδών, ενώ η Burda International και η RCS είναι οι κάτοχοι των τίτλων.
It must be stated that Burda is liable to corporation tax when it distributes profits, but the holders of the shares are Burda International and RCS.
Επομένως, ελλείπει στην υπόθεση της κύριας δίκης η τρίτη προϋπόθεση σχετικά με την ύπαρξη παρακράτησης στην πηγή κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435.
Thus, the third condition for the existence of a withholding tax within the meaning of Article 5(1) of Directive 90/435 is lacking in the case before the referring court.
Η εκτίμηση αυτή δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση από τα επιχειρήματα που αντλούν η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και η Burda από την προπαρατεθείσα απόφαση Αθηναϊκή Ζυθοποιία, για να υποστηρίξουν ότι το Δικαστήριο δεν εφαρμόζει στην πραγματικότητα την ως άνω προϋπόθεση και είναι υπέρ της προσέγγισης που βασίζεται σε οικονομικές εκτιμήσεις.
That assessment is not called into question by the arguments which Burda and the Commission of the European Communities draw from Athinaïki Zithopoiïa order to maintain that the Court does not in fact apply the abovementioned condition and prefers an approach based on economic assessments.
Ειδικότερα, κατά την Επιτροπή, η ερμηνεία των προϋποθέσεων εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435 πρέπει να λαμβάνει υπόψη την ειδική οικονομική λειτουργία του μηχανισμού παρακράτησης στην πηγή την οποία προβλέπει η οδηγία αυτή.
In particular, in the Commission’s view, the interpretation of the conditions for the application of Article 5(1) of Directive 90/435 must take account of the specific economic function of the withholding tax mechanism which the directive puts in place.
Αν αυτό δεν συμβαίνει, η εφαρμογή της διάταξης αυτής δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί στις περισσότερες περιπτώσεις, δηλαδή σε κάθε περίπτωση διανομής μερισμάτων από θυγατρική εταιρία προς τις μητρικές της όταν αυτές είναι εγκατεστημένες σε κράτος μέλος διαφορετικό από αυτό στο οποίο είναι εγκατεστημένη η θυγατρική.
If that is not done, the provision will be compromised in the most frequent cases, that is to say, every time a subsidiary distributes dividends to its parent companies where the latter are resident in a Member State other than the one in which the subsidiary is resident.
Προς τούτο, η Επιτροπή προσθέτει ότι το οικονομικό αποτέλεσμα της φορολογίας επί της θυγατρικής εταιρίας ισοδυναμεί με φορολογία της μητρικής εταιρίας, δεδομένου ότι ο φόρος παρακρατείται από την εταιρία που διανέμει τα κέρδη και καταβάλλεται απ’ ευθείας στη φορολογική υπηρεσία.
In that regard, the Commission adds that the economic effect of taxing the subsidiary corresponds to taxing the parent company inasmuch as the tax is withheld by the company distributing the profits and paid directly to the tax authorities.
Διαπιστώνεται κατ’ αρχάς ότι, όπως προκύπτει από τη μεταγενέστερη της προπαρατεθείσας αποφάσεως Αθηναϊκή Ζυθοποιία νομολογία, το Δικαστήριο συνεχίζει να θεωρεί ως προϋπόθεση της έννοιας της «παρακράτησης στην πηγή» κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435 την προϋπόθεση ο υποκείμενος στον φόρο να είναι ο κάτοχος των τίτλων (βλ., προπαρατεθείσες αποφάσεις, Océ van der Grinten, σκέψη 47, και Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 108).
It should be noted at once that, as is clear from the caselaw subsequent to Athinaïki Zithopoiïa, the Court maintains, as a condition for the existence of a withholding tax within the meaning of Article 5(1) of Directive 90/435, that the taxable person must be the holder of the shares (see Océ Van der Grinten, paragraph 47, and Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 108).
Εξάλλου, η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται από τις υποτιθέμενες θεωρήσεις οικονομικής φύσεως που ενυπάρχουν στον μηχανισμό παρακράτησης στην πηγή, όπως αυτές που προβάλλει η Επιτροπή.
Moreover, that finding cannot be set aside on the basis of supposed economic considerations inherent in the withholding tax mechanism, such as those invoked by the Commission.
Συγκεκριμένα, παρόμοιες θεωρήσεις, αν υποτεθεί ότι ισχύουν, στηρίζουν την εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435 μόνον εάν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που έχει θέσει η νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 52 της παρούσας αποφάσεως.
Such considerations, even if they were relevant, form a basis for the application of Article 5(1) of Directive 90/435 only if the conditions laid down in the caselaw cited in paragraph 52 of the present judgment are all fulfilled.
Δεδομένου ότι δεν πληρούται στην υπόθεση της κύριας δίκης η τρίτη προϋπόθεση που αφορά την ύπαρξη παρακράτησης στην πηγή κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435, η διάταξη αυτή δεν απαγορεύει μηχανισμό λογιστικής διόρθωσης όπως αυτόν του άρθρου 28, παράγραφος 4, του KStG 1996.
Since the third condition for the existence of a withholding tax within the meaning of Article 5(1) of Directive 90/435 is not fulfilled in the case before the referring court, that provision does not preclude a corrective accounting mechanism such as that laid down in Paragraph 28(4) of the KStG 1996.
Κατά συνέπεια, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι διάταξη του εθνικού δικαίου που προβλέπει, σε περίπτωση διανομής κερδών θυγατρικής εταιρίας προς τη μητρική της, τη φορολογία των εισοδημάτων και των αυξήσεων του ενεργητικού της θυγατρικής εταιρίας τα οποία δεν θα είχαν φορολογηθεί βάσει της εθνικής νομοθεσίας αν, αντί της διανομής προς τη μητρική εταιρία, είχαν αποθεματοποιηθεί στη θυγατρική εταιρία, δεν συνιστά παρακράτηση στην πηγή κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/435.
Consequently, the answer to the first question must be that a provision of national law which, in relation to cases where profits are distributed by a subsidiary to its parent company, provides for the taxation of income and asset increases of the subsidiary which would not have been taxed if they had remained with the subsidiary and had not been distributed to the parent company does not constitute withholding tax within the meaning of Article 5(1) of Council Directive 90/435.
Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, το Δικαστήριο αν τα άρθρα 52, 73 B και 73 Δ της Συνθήκης πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν την εφαρμογή εθνικού μέτρου, όπως το άρθρο 28, παράγραφος 4, του KStG 1996, δυνάμει του οποίου η φορολογία των κερδών που διανέμει θυγατρική εταιρία εγκατεστημένη σε κράτος μέλος προς τη μητρική της εταιρία υποβάλλεται στον ίδιο διορθωτικό μηχανισμό είτε η μητρική εταιρία είναι εγκατεστημένη στο ίδιο κράτος μέλος είτε σε διαφορετικό, ενώ, το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένη η θυγατρική, αντίθετα προς ό,τι ισχύει για την ημεδαπή μητρική εταιρία, δεν χορηγεί πίστωση φόρου στην αλλοδαπή μητρική εταιρία.
By its second question, the national court essentially asks the Court whether Articles 52, 73b and 73d of the Treaty must be interpreted as precluding the application of a national measure, such as Paragraph 28(4) of the KStG 1996, under which the taxation of profits distributed by a subsidiary resident in a Member State to its parent company is subject to the same corrective mechanism regardless of whether the parent company is resident in the same Member State or in another Member State, even though — unlike a resident parent company — a nonresident parent company is not granted a tax credit by the Member State in which its subsidiary is resident.
Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, πρέπει να καθοριστεί προηγουμένως αν, και σε ποιο βαθμό, εθνική ρύθμιση όπως αυτή της κύριας δίκης μπορεί να επηρεάσει τις ελευθερίες των άρθρων 52, 73 B και 73 Δ της Συνθήκης.
In the circumstances of the main proceedings, it must first be determined whether and, if so, to what extent, national rules such as those at issue in the main proceedings are likely to affect the freedoms referred to in Articles 52, 73b and 73d of the Treaty.
Όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, στον βαθμό που μια εθνική νομοθεσία αφορά μόνον τις εντός ομίλου εταιριών σχέσεις, επηρεάζει καθοριστικά την ελευθερία εγκαταστάσεως (βλ., συναφώς, μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 118· Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, σκέψη 33, και Oy AA, σκέψη 23).
It follows from settled caselaw that, in so far as any given national rules concern only relationships within a group of companies, they primarily affect the freedom of establishment (see, inter alia, to that effect Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 118; Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, paragraph 33; and Oy AA, paragraph 23).
Εξάλλου, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, όταν μία εταιρία κατέχει σε άλλη εταιρία συμμετοχή, η οποία της παρέχει τη δυνατότητα να ασκεί αναμφισβήτητη επιρροή στις αποφάσεις της εταιρίας αυτής και να καθορίζει τις δραστηριότητές της, εφαρμόζονται οι διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ περί ελευθερίας εγκαταστάσεως (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις Cadbury Schweppes και Cadbury Schweppes Overseas, προπαρατεθείσα, σκέψη 31· Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, προπαρατεθείσα, σκέψη 39· της 13ης Μαρτίου 2007, C-524/04, Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, Συλλογή 2007, σ. I-2107, σκέψη 27· Oy AA, προπαρατεθείσα, σκέψη 20· της 23ης Οκτωβρίου 2007, C-112/05, Επιτροπή
Moreover, according to consistent caselaw, where a company has a shareholding in another company which gives it definite influence over that company’s decisions and allows it to determine that company’s activities, it is the provisions of the Treaty on the freedom of establishment that are to be applied (see, inter alia, Cadbury Schweppes and Cadbury Schweppes Overseas, paragraph 31; Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation, paragraph 39; Case C-524/04 Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation [2007] ECR I-2107, paragraph 27; Oy AA, paragraph 20;