natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Οι προπαρατεθείσες αποφάσεις Kapferer και i-21 Germany και Arcor επιβεβαιώνουν την κατηγοριοποίηση αυτή, καθόσον κάνουν μνεία της προπαρατεθείσας απόφασης Kühne & Heitz, προκειμένου να διαφοροποιηθούν από αυτή και μάλιστα με τρόπο μάλλον απόλυτο 30. 58.
29Kapferer and i-21 Germany and Arcor bear witness to this categorisation as, in those cases, the Court refers to Kühne & Heitz in order to distinguish them from it, in a more or less clear-cut way. 30 58. Thus, in Kapferer, the Court refers to the
Εξάλλου, το Δικαστήριο, με την απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2006, i-21 Germany και Arcor 27, έκρινε ότι από τη σκέψη 28 της προπαρατεθείσας απόφασης Kühne & Heitz προκύπτει ότι «το αρμόδιο για την έκδοση μιας διοικητικής απόφασης διοικητικό όργανο υποχρεούται, κατ’ εφαρμογή της αρχής της συνεργασίας που απορρέει από το άρθρο 10 ΕΚ, να επανεξετάζει την απόφαση αυτή και ενδεχομένως να την ανακαλεί, αν πληρούνται τέσσερις προϋποθέσεις» 28. 60.
26In addition, in i-21 Germany and Arcor 27 the Court states that it follows from paragraph 28 of Kühne & Heitz that ‘the administrative body responsible for the adoption of an administrative decision is, in accordance with the principle of cooperation arising from Article 10 EC, under an obligation to review and possibly to reopen that decision if four conditions are fulfilled’. 28 60.
Έτσι, το Δικαστήριο, με την προπαρατεθείσα απόφαση Kapferer, υπήρξε τουλάχιστον επιφυλακτικό ως προς τη δυνατότητα αναλογικής εφαρμογής των αρχών της προπαρατεθείσας απόφασης Kühne & Heitz, σχετικά με διοικητική απόφαση που κατέστη απρόσβλητη, στην περίπτωση δικαστικής απόφασης που έχει περιβληθεί την ισχύ του ουσιαστικού δεδικασμένου 31. Το Δικαστήριο παραπέμπει με επιφύλαξη στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει η απόφαση αυτή, ήτοι στην αρμοδιότητα του οικείου οργάνου, βάσει του εθνικού δικαίου, να επανεξετάζει μια προηγουμένως ληφθείσα απόφαση, ακριβώς για να διαπιστώσει ότι η προϋπόθεση αυτή 29 — Όπως επισημαίνει η Επιτροπή στη σκέψη 214 των παρατηρήσεών της, μπορεί να θεωρηθεί ότι το Δικαστήριο, με την προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz, καθιερώνει υπέρ του διαδίκου, πέρα από την υποχρέωση αποζημίωσης εκ μέρους του κράτους σε περίπτωση παραβίασης του κοινοτικού δικαίου από εθνικό δικαστήριο κρίνον σε τελευταίο βαθμό (υποχρέωση που απορρέει από την προπαρατεθείσα απόφαση Köbler), ένα δεύτερο ένδικο μέσο προκειμένου να διεκδικήσει ένα δικαίωμα που του εξασφαλίζει το κοινοτικό δίκαιο, παρά την αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο ερμηνεία των εφαρμοστέων διατάξεων και την παράβαση της υποχρέωσης προδικαστικής παραπομπής. 59.
Accordingly, in Kapferer the Court appears to be at the very least cautious with regard to the possibility of transposing the principles developed in Kühne & Heitz in relation to a final administrative decision to the context of a final judicial decision. 31Whilst the Court refers cautiously to the first condition laid down by that judgment, namely that the body concerned should be empowered under national law to reopen the 29 — As the Commission notes in paragraph 21 of its observations, it is possible to take the view that, in Kühne & Heitz, the Court instituted in favour of individuals, in addition to the State’s obligation to make reparation for the infringement of Community law by a national court ruling at final instance (which derives from Köbler), a second remedy to enable individuals to assert — in spite of the interpretation contrary to Community law of the relevant provisions and the breach of the obligation to seek a preliminary ruling — a right which they are guaranteed by Community law. 59.
Κατά τα λοιπά, η προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz φαίνεται κυρίως να τέμνει μια συγκεκριμένη περίπτωση, ήτοι την περίπτωση αίτησης επανεξέτασης μιας διοικητικής απόφασης που κατέστη απρόσβλητη κατόπιν εξαντλήσεως των εσωτερικών ενδίκων μέσων και που αποδεικνύεται ότι αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο όπως ερμηνεύθηκε ακολούθως από το Δικαστήριο, χωρίς το εθνικό δικαστήριο που αποφάνθηκε σε τελευταίο βαθμό να έχει υποβάλει 30 — Επισημαίνω περαιτέρω ότι το δεύτερο ερώτημα που υπέβαλε το Finanzgericht Hamburg στο πλαίσιο της αίτησης για την έκδοση της προδικαστικής απόφασης της 6ης Απριλίου 2006, C-274/04, ED & F Man Sugar (Συλλογή 2006, σ. I-3269) θα μπορούσε να ωθήσει το Δικαστήριο να λάβει θέσει σε σχέση με την προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz. Εντούτοις, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη την απάντηση που έδωσε στο πρώτο ερώτημα, έκρινε ότι παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα. 31 — Η επιφυλακτικότητα αυτή εκφράζεται με το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση: «[…] αν υποτεθεί ότι οι αρχές που συνάγονται από [την απόφαση Kühne & Heitz] μπορούν να εφαρμοστούν στην περίπτωση που, όπως συμβαίνει στην υπόθεση της κύριας δίκης, πρόκειται για δικαστική απόφαση που έχει αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου» (σκέψη 23). 26 — Σκέψη 23.27 — C-392/04 και C-422/04, Συλλογή 2006, σ. I-8559.28 — Σκέψη 52 (η υπογράμμιση δική μου).
Nevertheless, Kühne & Heitz seems mainly intended to govern a specific case, namely that of an application for the review of an administrative decision which has become final after the exhaustion of domestic remedies and which proves to be contrary to Community law as subsequently interpreted 30 — I would also mention that the second question from the Finanzgericht Hamburg in the reference for a preliminary ruling in Case C-274/04 ED & F Man Sugar [2006] ECR I-3269 could have led the Court to set out its position in relation to Kühne & Heitz. However, in view of its reply to the first question, the Court found it unnecessary to reply to the second. 31 — That caution is expressed in the following passage from the judgment: ‘even assuming that the principles laid down in [Kühne & Heitz] could be transposed into a context which, like that of the main proceedings, relates to a final judicial decision’ (paragraph 23). 26 — Paragraph 23.27 — Joined Cases C-392/04 and C-422/04 [2006] ECR I-8559.28 — Paragraph 52 (emphasis added).
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 δεν πληρούται στο πλαίσιο της υπόθεσης επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Kapferer.
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 decision it has previously adopted, the Court states immediately that that condition is not satisfied in the context of Kapferer.
Σε συνέχεια της απόφασης αυτής, οι εταιρίες i-21 και Arcor ζήτησαν χωρίς επιτυχία την επιστροφή των τελών που είχαν καταβάλει.
Following that judgment, i-21 and Arcor unsuccessfully sought repayment of the fees which they had paid.
Η απόφαση i-21 Germany και Arcor εκφράζει ρητώς τη βούληση του Δικαστηρίου να μην εφαρμόσει τις αρχές της προπαρατεθείσας απόφασης Kühne & Heitz σε περίπτωση που ο αιτών την επανεξέταση διοικητικής απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη δεν άσκησε το δικαίωμά του να προσφύγει κατά της εν λόγω απόφασης. Υπενθυμίζω εν συντομία το πραγματικό και νομικό πλαίσιο της απόφασης αυτής, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος σε σχέση με την προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz.Η περιγραφή αυτή είναι ιδιατέρως αναγκαία καθόσον, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση i-21 Germany και Arcor, όπως και στην υπό κρίση υπόθεση, η κρίσιμη εθνική διάταξη είναι το άρθρο 48, παράγραφος 1, του VwVfG. 65.
As regards i-21 Germany and Arcor, that judgment clearly expresses the Court’s intention not to transpose the principles of Kühne & Heitz to a situation where the party seeking the withdrawal of a final administrative decision did not exercise his right to bring an action against that decision. The factual and legal context of the abovementioned judgment must be briefly set out in order to grasp the difference in approach as compared with Kühne & Heitz. An account of the context is all the more necessary as the relevant national provision in i-21 Germany and Arcor, as in the present case, is Paragraph 48(1) of the VwVfG. 64.
Το εθνικό αυτό δικαστήριο υπέβαλε στο Δικαστήριο δύο ερωτήματα.
Since i-21 and Arcor took the view that the Verwaltungsgericht had erred in law in relation not only to national law but also to Community law, they brought appeals on a point of law before the Bundesverwaltungsgericht.
Στις εταιρίες τηλεπικοινωνιών i-21 και Arcor επιβλήθηκαν τέλη επί της ειδικής τους άδειας παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών.
Two telecommunications undertakings, i-21 and Arcor, were charged fees for their individual telecommunications licences.
Οι εταιρίες αυτές κατέβαλαν τα τέλη χωρίς να τα αμφισβητήσουν και δεν άσκησαν προσφυγή εντός μηνός από την κοινοποίηση των πράξεων επιβολής τελών.
They paid the fees without objection and did not appeal within the timelimit of one month from the date of notification of the fee assessments.
Το ποσό των εν λόγω τελών βασίστηκε στην προείσπραξη των γενικών διοικητικών δαπανών της ρυθμιστικής αρχής για χρονική περίοδο 30 ετών.
The amount of the fees was based on the anticipated general administrative costs of the regulatory authority over a period of 30 years.
32 — ΕΕ L 117, σ. 15.
32 — OJ 1997 L 117, p. 15.
Δεύτερον, το Bundesverwaltungsgericht ερώτησε αν το άρθρο 10 ΕΚ και το άρθρο 11, παράγραφος 1, της οδηγίας 97/13 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι επιβάλλουν την ανάκληση των πράξεων επιβολής τελών που δεν αμφισβητήθηκαν εντός της προθεσμίας που προβλέπει το εθνικό δίκαιο, στην περίπτωση που το δίκαιο αυτό επιτρέπει αλλά δεν επιβάλλει την ανάκληση αυτή.
The second question from the Bundesverwaltungsgericht was whether Article 10 EC and Article 11(1) of Directive 97/13 were to be interpreted as meaning that fee assessments which had not been contested within the timelimit laid down by national law had to be set aside where it was permissible, but not mandatory, under national law to set them aside.
Η υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz είναι […] εντελώς διαφορετική από τις υποθέσεις της κύριας δίκης. Πράγματι, η επιχείρηση Kühne & Heitz NV είχε εξαντλήσει όλα τα ένδικα μέσα που διέθετε, ενώ στις υποθέσεις της κύριας δίκης η i-21 και η Arcor δεν έκαναν χρήση του δικαιώματός τους να ασκήσουν προσφυγή κατά των πράξεων επιβολής τέλους σε βάρος τους. 67.
The case giving rise to the judgment in Kühne & Heitz … was entirely different from those in the main proceedings. Whilst the undertaking Kühne & Heitz NV had exhausted all legal remedies available to it, i-21 and Arcor did not avail themselves of their right to appeal against the fee assessments issued to them. 67.
Από τις αιτήσεις για την έκδοση προδικαστικών αποφάσεων προκύπτει ότι το δικαστήριο αυτό ζήτησε από το Δικαστήριο να αποφανθεί αν το άρθρο 10 ΕΚ και το άρθρο 11, παράγραφος 1, της οδηγίας 97/13 περιορίζουν τη διακριτική ευχέρεια της εθνικής ρυθμιστικής αρχής ως προς την ανάκληση των πράξεων επιβολής τελών 33, λαμβανομένης, ιδίως, υπόψη της κρίσης του Δικαστη-
It is clear from the orders for reference that the national court wished the Court to state its position on the question whether Article 10 EC and Article 11(1) of Direct- ive 97/13 had the effect of limiting the national regulatory authority’s discretion with regard to the withdrawal of assessment notices, 33 having regard in particular to the
Συνεπώς, αντίθετα προς την άποψη που υποστηρίζει η i-21, η προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz δεν είναι λυσιτελής για να καθοριστεί αν, σε μία κατάσταση όπως αυτή για την οποία πρόκειται στην κύρια δίκη, ένα διοικητικό όργανο υποχρεούται να επανεξετάσει αποφάσεις που κατέστησαν απρόσβλητες.» 34 — Το Bundesverwaltungsgericht έκρινε συναφώς ότι οι «αιτήσεις αναθεώρησης» δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν κατ’ εφαρμογή μόνο του εθνικού δικαίου.
Accordingly, contrary to the arguments advanced by i-21, the judgment in Kühne & Heitz is not relevant for the purposes of determining whether, in a situation such as that in the main proceedings, an administrative body is under an obligation to review decisions which have become final.’ 33 — It should be borne in mind that, according to German case-law, the administrative authority in principle has a discretion, under Paragraph 48(1) of the VwVfG, to withdraw an unlawful administrative act that has become final.
Κατά το δικαστήριο αυτό, δεν επρόκειτο για περιπτώσεις που η διατήρηση της πράξης επιβολής τέλους ήταν «άνευ ετέρου αφόρητη» ούτε η διακριτική ευχέρεια της διοίκησης είχε συρρικνωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να της απομένει μόνο να ανακαλέσει τις πράξεις επιβολής τελών.
However, such discretion may be extinguished if upholding the act in question is ‘outright intolerable’ by reference to the concepts of public policy, good faith, fairness, equal treatment or manifest unlawfulness.
Ωστόσο, η διακριτική αυτή ευχέρεια παύει να υπάρχει αν η διατήρηση της εν λόγω πράξης είναι «άνευ ετέρου αφόρητη» από πλευράς δημόσιας τάξης, καλής πίστης, επιείκειας, ίσης μεταχείρισης ή πρόδηλης παρανομίας.
According to that court, those were not cases in which to uphold the assessments would have been ‘outright intolerable’ and in which the administration’s discretion would have been reduced to such a degree that it had no choice other than to withdraw the notices.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 purpose of verifying that the criteria derived from German caselaw for assessing the term ‘outright intolerable’ are not applied differently, depending on whether national or Community law is in issue.
Ως εκ τούτου, αφού η λύση που προκρίθηκε με την προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση που δεν ασκήθηκε εντός της προβλεπόμενης από το εθνικό δίκαιο προθεσμίας προσφυγή κατά της διοικητικής απόφασης της οποίας ζητείται η ανάκληση, το ζήτημα αν το αρμόδιο διοικητικό όργανο υποχρεούται ή όχι να ανακαλέσει την πράξη αυτή εξαρτάται αποκλειστικώς από τις εφαρμοστέες στη συγκεκριμένη περίπτωση εθνικές διατάξεις, ήτοι το άρθρο 48, παράγραφος 1, του VwVfG. Σε μία τέτοια περίπτωση, η αρχή της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών διασφαλίζεται πλήρως, ακόμη και αν περιορίζεται από τις αρχές της αποτελεσματικότητας και της ισοδυναμίας. Η αρχή μάλιστα της ισοδυναμίας διαδραματίζει εν προκειμένω καθοριστικό ρόλο. 71.
As the outcome reached in Kühne & Heitz is therefore not applicable where the administrative decision whose withdrawal is sought was not appealed against within the timelimit laid down by national law, the question whether or not the competent administrative body was required to withdraw it rests entirely on the relevant national provisions, namely Paragraph 48(1) of the VwVfG. In such a situation, the principle of procedural autonomy of the Member States is fully preserved, even if it remains restricted by the principle of effectiveness and the principle of equivalence. It is indeed the latter principle that will play a decisive part here. 71.
Μεταξύ των κριτηρίων αυτών περιλαμβάνεται το κριτήριο της πρόδηλης παρανομίας της διοικητικής πράξης έναντι ιεραρχικώς ανώτερων κανόνων δικαίου.
Manifest unlawfulness of the administrative act in relation to rules of higher-ranking law is one of those criteria.
Το Δικαστήριο, αναφερόμενο πάντα στην αρχή της ισοδυναμίας, επισημαίνει έτσι ότι, «οσάκις, κατ’ εφαρμογή κανόνων εθνικού δικαίου, η διοίκηση υποχρεούται να ανακαλέσει διοικητική απόφαση καταστάσα απρόσβλητη, αν αυτή είναι προδήλως ασυμβίβαστη προς το εσωτερικό δίκαιο, η ίδια η υποχρέωση πρέπει να υφίσταται αν η εν λόγω απόφαση είναι προδήλως ασυμβίβαστη προς το κοινοτικό δίκαιο» 37.
Still referring to the principle of equivalence, the Court adds that ‘where, pursuant to rules of national law, the administration is required to withdraw an administrative decision which has become final if that decision is manifestly incompatible with domestic law, that same obligation must exist if the decision is manifestly incompatible with Community law’.
Το Δικαστήριο, αφού παράσχει ορισμένες κατευθύνσεις 38στον εθνικό δικαστή, του αφήνει ελεύθερο το πεδίο «να εκτιμήσει αν μία σαφώς ασυμβίβαστη προς το κοινοτικό δίκαιο ρύθμιση, όπως αυτή επί της οποίας βασίστηκαν οι πράξεις περί επιβολής τέλους για τις οποίες πρόκειται στην κύρια δίκη, πάσχει πρόδηλη έλλειψη νομιμότητας υπό την έννοια του οικείου εθνικού δικαίου» 39.
37 After giving the national court some guidance, 38the Court leaves it to the latter ‘to ascertain whether legislation which is clearly incompatible with Community law, such as that on which the fee assessments at issue in the main proceedings is based, constitutes manifest unlawfulness within the meaning of the national law concerned’. 39
Πράγματι, η αρχή της ισοδυναμίας απαιτεί όλοι οι εθνικοί δικονομικοί κανόνες να «έχουν αδιακρίτως εφαρμογή επί των προσφυγών που στηρίζονται σε παραβίαση του κοινοτικού δικαίου και σ’ αυτές που στηρίζονται σε παραβίαση του εσωτερικού δικαίου» 35.
The principle of equivalence requires that all the national procedural rules ‘apply without distinction to appeals on the ground of infringement of Community law and to appeals on the ground of disregard of national law’.
Έντευθεν συνάγεται ότι, κατά το Δικαστήριο, «αν οι εφαρμοστέες στις προσφυγές εθνικές διατάξεις επιβάλλουν υποχρέωση ανακλήσεως διοικητικής πράξεως, παράνομης έναντι του εσωτερικού δικαίου, παρ’ όλον ότι η πράξη αυτή κατέστη απρόσβλητη, οσάκις η διατήρηση αυτής της πράξεως θα είναι ‘άνευ ετέρου αφόρητη’, η ίδια υποχρέωση ανακλήσεως πρέπει να υφίσταται, υπό ισοδύναμες συνθήκες, όταν υφίσταται διοικητική πράξη που δεν είναι σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο» 36.
35 It follows, according to the Court, that ‘if the national rules applicable to appeals impose an obligation to withdraw an administrative act that is unlawful under domestic law, even though that act has become final, where to uphold that act would be “outright intolerable”, the same obligation to withdraw must exist under equivalent conditions in the case of an administrative act which does not comply with Community law’. 36 The Court will therefore guide the national court for the
37 — Όπ.π. (σκέψη 69).38 — Όπ.π. (σκέψη 70).39 — Όπ.π. (σκέψη 71).
37 — Ibidem, paragraph 69.38 — Ibidem, paragraph 70.39 — Ibidem, paragraph 71.
35 — Απόφαση i-21 Germany και Arcor, όπ.π. (σκέψη 62).36 — Όπ.π. (σκέψη 63).
35 — i-21 Germany and Arcor, paragraph 62.36 — Ibidem, paragraph 63.
Κατά συνέπεια, δίδει την ακόλουθη απάντηση στο εθνικό δικαστήριο: απόφαση αυτή αντίκειται σε διατάξεις του κοινοτικού δικαίου όπως ερμηνεύθηκαν ακολούθως από το Δικαστήριο.
Consequently the Court’s reply to the referring court is worded as follows: the decision is incompatible with Community law as subsequently interpreted by the Court.
Επομένως, το εθνικό δικονομικό δίκαιο έχει πλήρως εφαρμογή σύμφωνα με την αρχή της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών.
Therefore national procedural law is to apply fully in accordance with the principle of procedural autonomy of the Member States.
«το άρθρο 10 ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 1, της οδηγίας 97/13, επιβάλλει στο εθνικό δικαστήριο να εκτιμήσει αν μία σαφώς ασυμβίβαστη προς το κοινοτικό δίκαιο ρύθμιση […] πάσχει πρόδηλη έλλειψη νομιμότητας υπό την έννοια του οικείου εθνικού δικαίου.
‘Article 10 EC, read in conjunction with Article 11(1) of Directive 97/13, requires the national court to ascertain whether legislation which is clearly incompatible with the Community law … constitutes manifest unlawfulness within the meaning of the national law concerned.
Αν αυτό συμβαίνει, στο εν λόγω δικαστήριο εναπόκειται να αντλήσει όλες τις εντεύθεν συνέπειες σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο, όσον αφορά την ανάκληση των [πράξεων επιβολής τελών]» 40.
If that is the case, it is for the national court to draw the necessary conclusions under its national law with regard to the withdrawal of [the fee assessments].’ 40
Πάντως, αν διαπιστωθεί ότι εθνικός δικονομικός κανόνας που δεν επιτρέπει την ανάκληση απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη αντίκειται στις αρχές της ισοδυναμίας και/ή της αποτελεσματικότητας, ο κανόνας αυτός δεν πρέπει να εφαρμοστεί από το εθνικό δικαστήριο.
However, if it is shown that a national procedural rule preventing the review of a final decision is contrary to the principle of equivalence and/or the principle of effectiveness, that rule should be disregarded by the national court.
Η πρόσφατη νομολογία περί ανακλήσεως των διοικητικών πράξεων και αναθεωρήσεως των δικαστικών αποφάσεων μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να συνοψιστεί ως εξής:
The recent caselaw concerning the review of final administrative and judicial decisions may, in my view, be summarised as follows.
Όσον αφορά ειδικότερα την προβληματική περί ανακλήσεως των διοικητικών αποφάσεων που έχουν καταστεί απρόσβλητες, το άρθρο 10 ΕΚ παράγει αποτελέσματα των οποίων η φύση και η ένταση διαφοροποιούνται ανάλογα με την κάθε περίπτωση.
Regarding the specific issue of the review of final administrative decisions, Article 10 EC produces effects the nature and intensity of which vary, depending on the situation.
Λαμβανομένης υπόψη της σημασίας των αρχών της ασφάλειας δικαίου και του ουσιαστικού δεδικασμένου, τόσο στην κοινοτική όσο και στις εθνικές έννομες τάξεις, ο κανόνας είναι ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν υποχρεώνει μια εθνική αρχή να ανακαλέσει μια απόφασή της που έχει καταστεί απρόσβλητη, ακόμη και σε περίπτωση που η
Having regard to the importance of the principles of legal certainty and res judicata in the Community and national legal systems, the rule is that Community law does not require a national authority to reopen a final decision which it has adopted, even if
Από την προπαρατεθείσα απόφαση i-21 Germany και Arcor προκύπτει ότι, σε περίπτωση διοικητικής απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη και δεν έχει προσβληθεί δικαστικώς, το άρθρο 10 ΕΚ, σε συνδυασμό με την κοινοτική διάταξη που φέρεται παραβιασθείσα, επιβάλλει τουλάχιστον στον εθνικό δικαστή, ο οποίος καλείται να
Thus it is clear from i-21 Germany and Arcor that, in the case of a final administrative decision which has not been the subject of an appeal to a court, Article 10 EC, in conjunction with the Community provision which is alleged to have been infringed, requires at the very least the national court to which the matter has been referred by
40 — Όπ.π. (σκέψη 72).
40 — Ibidem, paragraph 72.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 αποφασίσει επί της αρνήσεως της αρμόδιας εθνικής αρχής να επανεξετάσει την απόφαση αυτή, να διαπιστώσει αν οι δικονομικοί κανόνες του εθνικού του δικαίου καθιστούν, λόγω της αρχής της ισοδυναμίας, υποχρεωτική την επανεξέταση και, ενδεχομένως, την ανάκληση της εν λόγω αποφάσεως.
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 reason of the competent national authority’s refusal to review the decision to verify that the procedural rules of national law do not result, through the principle of equivalence, in it being necessary to review and, where appropriate, withdraw the decision.
της προκειμένης περίπτωσης.
explained by the special nature of the situation in question.
Πράγματι, στις περιπτώσεις εσφαλμένης ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου από εθνικό δικαστήριο του οποίου οι αποφάσεις δεν προσβάλλονται με ένδικα μέσα του εσωτερικού δικαίου και παράβασης εκ μέρους του δικαστηρίου αυτού της υποχρέωσης προδικαστικής παραπομπής που υπέχει από το άρθρο 234, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, το άρθρο 10 ΕΚ, συνεπάγεται τη μετατροπή της δυνατότητας που παρέχει το εθνικό δίκαιο σε ένα διοικητικό όργανο σε υποχρέωση επανεξέτασης μιας διοικητικής απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη και αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο και, ανάλογα με τα αποτελέσματα της επανεξέτασης αυτής, σε υποχρέωση ανάκλησης ή μη της απόφασης αυτής.
Where Community law is misinterpreted by a national court against whose decisions there is no judicial remedy under national law and that court infringes its obligation under the third paragraph of Article 234 EC to seek a preliminary ruling, Article 10 EC has the effect of converting the power conferred upon an administrative body by national law into an obligation to review a final administrative decision contrary to Community law and, depending on the outcome of the review, to withdraw that decision.