natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στα κριτήρια αυτά καταλέγονται, πρώτον, η ηλικία και το φύλο των ασφαλισμένων, καθώς και, ενδεχομένως, ένας διορθωτικός συντελεστής (από 0 έως 50 %), ο λεγόμενος «συντελεστής σταθμίσεως της καταστάσεως της υγείας» (health status weight factor), ο οποίος καθορίζεται βάσει της παρατηρούμενης χρήσεως των νοσοκομειακών υποδομών.
Those factors include, first, the age and sex of the persons covered and, if appropriate, a weighting (between 0 and 50%) known as the ‘health status weight’, which is based on hospital bed utilisation.
Έως σήμερα, η HIA δεν έχει κάνει χρήση του εν λόγω διορθωτικού συντελεστή, ο οποίος είναι προς το παρόν μηδενικός, και εκτίμησε τις αποκλίσεις μεταξύ των ασφαλιστών ΙΑΥ ως προς τους ασφαλισμένους κινδύνους με μοναδικά κριτήρια την ηλικία και το φύλο των ασφαλισμένων.
The HIA has not thus far applied that weighting, which is currently zero, and has based its assessment of risk differentials between PMI insurers solely on the factors of the age and sex of the persons covered.
Σύμφωνα με τον οδηγό για το RES (σ. 14 επ.), η αρχή που διέπει τον υπολογισμό των πληρωμών RES είναι ότι κάθε ασφαλιστής ΙΑΥ πρέπει να φέρει το κόστος που θα τον βάρυνε αν είχε βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων ίσο με αυτόν της αγοράς.
According to the RES guide (page 14 et seq.), the principle governing the calculation of RES payments is that each PMI insurer must bear the costs which it would have had to bear if its own risk profile had been equivalent to the average market risk profile.
Το κόστος που αντιστοιχεί στον πραγματικό βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων του ασφαλιστή, καθώς και στον αντίστοιχο μέσο βαθμό της αγοράς υπολογίζεται με βάση την ηλικία και το φύλλο των ασφαλισμένων.
The costs relating to the insurer’s real risk profile and to the average market risk profile are calculated according to the age and sex of the persons covered.
Προς τούτο, οι ασφαλισμένοι κατανέμονται, καταρχάς, σε διαφορετικές κατηγορίες ηλικίας και φύλου, προκειμένου να προσδιοριστεί το κόστος για κάθε κατηγορία, καθώς και το μέσο πραγματικό κόστος ανά ασφαλισμένο κάθε κατηγορίας.
For that purpose, those persons are first divided into different age and sex cells in order to identify the sum of the costs generated by those cells respectively and to determine the actual average cost per person covered within each cell.
Δυνάμει του άρθρου 3 του RES, το κόστος που λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο αυτό είναι αποκλειστικά αυτό που προκύπτει από τις αιτήσεις αποδόσεως δαπανών (claims costs) που υποβάλλουν, κατά το διάστημα αναφοράς, οι ασφαλισμένοι στους ασφαλιστές ΙΑΥ, για την κάλυψη των εξόδων των υπηρεσιών νοσοκομειακής περίθαλψης.
According to Article 3 of the RES, the costs to be taken into account in that context are exclusively those generated by claims (claims costs) submitted to PMI insurers during the reference period for payment of the fees due for medical services received during a hospital stay.
Εν συνεχεία, η HIA προσδιορίζει τον μέσο βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων στην αγορά ανά κατηγορία ηλικίας και φύλου σε σχέση με το σύνολο του ασφαλισμένου πληθυσμού, βάσει των στοιχείων που παρέχουν οι ασφαλιστές ΙΑΥ.
Subsequently, the HIA determines the average market risk profile for each age and sex cell, in comparison to the total population insured in the market, on the basis of data provide by the PMI insurers.
Ο μέσος βαθμός των ασφαλισμένων κινδύνων της αγοράς υποκαθιστά, εν συνεχεία, τον αντίστοιχο πραγματικό βαθμό των ασφαλιστών ΙΑΥ ανά κατηγορία ηλικίας και φύλου, για να υπολογιστεί ποιο θα ήταν υποθετικά το κόστος των εν λόγω ασφαλιστών αν είχαν βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων ίσο με αυτόν της αγοράς.
That average market risk profile is then substituted for the real risk profile of the PMI insurers by age and sex cell in order to identify the hypothetical costs that those insurers would have incurred if they had actually had such an average market risk profile.
Τέλος, η διαφορά κόστους που προκύπτει από τη σύγκριση μεταξύ πραγματικού κόστους (υπολογιζομένου βάσει του πραγματικού βαθμού των ασφαλισμένων κινδύνων του ασφαλιστή) και του υποθετικού κόστους (υπολογιζομένου βάσει του βαθμού των ασφαλισμένων κινδύνων της αγοράς) χρησιμοποιείται ως βάση υπολογισμού των διαλαμβανόμενων στη σκέψη 27 πληρωμών αντισταθμίσεως.
The cost differential determined on the basis of the comparison between the actual costs (on the basis of the insurer’s real risk profile) and the hypothetical costs (on the basis of the insurer’s average market risk profile) ultimately provides the basis for calculating the equalisation payments, as referred to in paragraph 27 above.
Οι πληρωμές αυτές πρέπει να αντιστοιχούν ακριβώς στη διαφορά κόστους και μπορούν, με την εφαρμογή του «διορθωτικού συντελεστή εξισορροπήσεως» (zero sum adjustment factor), να υποστούν διορθώσεις, ώστε να διασφαλιστεί η αυτοχρηματοδότηση του συστήματος.
Those payments must correspond precisely to that cost differential and may be adjusted, by application of the ‘zero sum adjustment factor’, to ensure that the system is self-financing.
Αν και το RES εφαρμόζεται, θεωρητικά, σε κάθε ασφαλιστή ΙΑΥ που δραστηριοποιείται στην ιρλανδική αγορά, οι διάδικοι συμφωνούν ότι, υπό τις παρούσες περιστάσεις, η εφαρμογή του συνεπάγεται, ουσιαστικά, μεταφορά πόρων από την BUPA Ireland στον VHI.
Although in theory the RES is intended to apply to every PMI insurer active on the Irish market, the parties are agreed that as matters currently stand its application would essentially lead to a transfer of funds from BUPA Ireland for the benefit of the VHI.
III — Προσβαλλόμενη απόφαση
III — Contested decision
Στις 23 Ιανουαρίου 2003, οι ιρλανδικές αρχές ενημέρωσαν την Επιτροπή για το RES, σύμφωνα με το άρθρο 88, παράγραφος 3, ΕΚ.
On 23 January 2003, the Irish authorities formally notified the RES to the Commission pursuant to Article 88(3) EC.
Με την απόφαση C(2003) 1322 τελικό, της 13ης Μαΐου 2003 (κρατική ενίσχυση N 46/2003-Ιρλανδία) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), η Επιτροπή αποφάσισε να μη διατυπώσει αντιρρήσεις, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 659/1999, σχετικά με τη θέσπιση του RES στην Ιρλανδία.
By Decision C(2003) 1322 final of 13 May 2003 (State aid N 46/2003-Ireland; ‘the contested decision’), the Commission decided not to raise objections, under Article 4(2) and (3) of Regulation No 659/1999, concerning the establishment of the RES in Ireland.
Το άρθρο 1 του διατακτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως ορίζει:
Article 1 of the operative part of the contested decision states:
«Οι πληρωμές που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του [RES] περιορίζονται στο ποσό που είναι απολύτως αναγκαίο, ώστε οι ασφαλιστές [ΙΑΥ] να αποζημιώνονται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν στο πλαίσιο υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος και δεν συνιστούν, επομένως, κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.»
‘The [RES] involves payments which are limited to the minimum necessary to compensate [PMI] insurers for [SGEI] obligations and therefore does not involve State aids in the sense of Article 87(1) EC.’
Εκθέτοντας τα σχετικά με το RES στοιχεία, στις σκέψεις 17 έως 30 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή περιγράφει λεπτομερώς το πεδίο εφαρμογής, καθώς και τη λειτουργία του RES.
In the presentation of the facts relating to the RES at recitals 17 to 30 to the contested decision, the Commission described in detail the scope and the functioning of the RES.
Στις σκέψεις 20 έως 30 της εν λόγω αποφάσεως περιγράφονται οι προϋποθέσεις ενάρξεως των πληρωμών RES (σκέψεις 20 έως 24), καθώς και τα κριτήρια και ο τρόπος υπολογισμού των πληρωμών RES (σκέψεις 25 έως 30).
Recitals 20 to 30 to that decision describe the conditions for the commencement of the RES (recitals 20 to 24) and the criteria and method of calculation of the RES payments (recitals 25 to 30).
Από νομικής απόψεως, η Επιτροπή κρίνει ότι το κοινοποιηθέν μέτρο «δεν συνιστά ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ, ή, επικουρικώς, μπορεί να κηρυχθεί συμβατό με την κοινή αγορά, σύμφωνα με το άρθρο 86, παράγραφος 2, ΕΚ» (σκέψεις 37 και 61 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
In its legal assessment, the Commission concluded that the notified measure ‘[did] not constitute State aid within the meaning of Article 87(1) EC or [could] be declared compatible with the common market pursuant to Article 86(2) [EC]’ (recitals 37 and 61 to the contested decision).
Προς στήριξη της εκτιμήσεως αυτής, η Επιτροπή ουσιαστικά έκρινε, αφενός, ότι το RES πληροί, καταρχήν, τα κριτήρια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
In support of that appraisal, the Commission essentially considered, initially, that the RES fulfilled in principle the conditions set out in Article 87(1) EC.
Επισήμανε, συναφώς, ότι οι πληρωμές RES προέρχονται από δημόσιους πόρους, καθώς πραγματοποιούνται από ταμείο που έχει συσταθεί δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας, χρηματοδοτείται από υποχρεωτικές εισφορές και ελέγχεται από τις δημόσιες αρχές, οι δε πληρωμές αυτές στην πράξη ωφελούν τον VHI, επιχείρηση κατέχουσα δεσπόζουσα θέση με 85 % μερίδιο αγοράς, διότι αντισταθμίζουν το κόστος που θα πρέπει κανονικά να επωμιστεί η επιχείρηση αυτή.
It observed in that regard that the RES payments came from public resources, originating in a fund established by national legislation, financed by compulsory contributions and controlled by the public authorities, which in practice benefited the VHI, an undertaking in a dominant position with an 85% market share, to compensate it for the costs which it would normally have had to bear.
Έκρινε ότι οι πληρωμές αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν τον ανταγωνισμό και το ενδοκοινοτικό εμπόριο και, επομένως, το RES μπορεί να χαρακτηριστεί κρατική ενίσχυση (σκέψη 39 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
The Commission considered that those payments were capable of affecting competition and intra-Community trade and that the RES could therefore be qualified as State aid (recital 39 to the contested decision).
Αφετέρου, η Επιτροπή εκτίμησε ότι η αντιστάθμιση που διασφαλίζεται μέσω του RES δεν συνιστά, εντούτοις, κρατική ενίσχυση, κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ, διότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου (απόφαση του Δικαστηρίου της 22ας Νοεμβρίου 2001, C-53/00, Ferring, Συλλογή 2001, σ.
However, the Commission concluded that the compensation provided by the RES none the less did not constitute State aid within the meaning of Article 87(1) EC, since according to the caselaw of the Court of Justice (Case C-53/00 Ferring [2001] ECR I-9067, paragraph 27), it was intended as compensation for the obligations of services in the general economic interest (‘SGEI obligations’) imposed on all insurers active on the Irish PMI market, namely obligations designed to ensure that all persons living in Ireland would receive a minimum level of PMI services at an affordable price and on similar quality conditions.
Επισήμανε (σκέψεις 40 και 41 της προσβαλλομένης αποφάσεως) ότι τούτο επιτυγχάνεται με την αλληλεγγύη μεταξύ των ασφαλισμένων και ότι ειδικότερα:
The Commission observed (at recitals 40 and 41 to the contested decision) that that objective would be achieved by establishing solidarity between policyholders and that, in particular:
— με την υποχρέωση περί ελεύθερης προσβάσεως, δηλαδή την υποχρέωση κάθε ασφαλιστή ΙΑΥ να συνάπτει σύμβαση ΙΑΥ με κάθε πρόσωπο που υποβάλλει
— the open enrolment requirement, that is to say, the obligation for the PMI insurer to offer a PMI contract to any person requesting such a contract, independently
BUPA κ.λπ. κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σχετικό αίτημα, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή καταστάσεως υγείας, διασφαλίζεται ότι δεν θα αποκλειστούν από την ΙΑΥ οι ηλικιωμένοι ή τα πρόσωπα που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες,
BUPA AND OTHERS v COMMISSION of his age, sex or health status, ensured that old or chronically ill persons were not excluded from PMI;
— με την υποχρέωση περί δια βίου καλύψεως, διασφαλίζεται ότι οι ασφαλιστές ΙΑΥ δεν θα παύσουν να ασφαλίζουν ασφαλισμένους όταν αυτοί ασθενήσουν ή γεράσουν,
— the lifetime cover requirement ensured that insurers would not reject the policyholders when they became sick or old;
— με το ενιαίο τιμολόγιο οι ασφαλιστές ΙΑΥ υποχρεούνται να επιβάλλουν το ίδιο ασφάλιστρο σε όλους τους ασφαλισμένους για τον ίδιο τύπο προϊόντος, ανεξαρτήτως της καταστάσεως της υγείας τους, της ηλικίας τους ή του φύλου τους· κατά συνέπεια, τα ασφάλιστρα είναι υψηλότερα από αυτά που θα κατέβαλλαν οι νέοι σε ηλικία για την παροχή υπηρεσιών ΙΑΥ, οι οποίες θα τιμολογούνταν βάσει εκτιμήσεως του ασφαλιστικού κινδύνου, ενώ τα ασφάλιστρα που καταβάλλουν οι ηλικιωμένοι ή οι ασθενείς είναι σαφώς χαμηλότερα απ’ ό,τι θα ήταν αν καθορίζονταν με βάση τον ασφαλιζόμενο κίνδυνο· το ενιαίο τιμολόγιο αποτελεί, έτσι, τη βάση της αλληλεγγύης μεταξύ των γενεών, διασφαλίζοντας για όλους τους ασφαλισμένους ότι μια χρόνια ασθένεια ή ένας σοβαρός τραυματισμός δεν θα καταστήσει απρόσιτο το κόστος της ασφαλίσεως·
— community rating imposed upon the insurers the obligation to apply the same premium to all policyholders for the same type of product irrespective of their health status, age or sex; premiums would therefore be fixed at a higher rate than young persons would have to pay for PMI services priced on the basis of risk assessment and premiums paid by old or sick persons would be much more affordable than if they were fixed by reference to the risk covered; thus, community rating constituted the very basis of inter-generational solidarity and provided all insured persons with the certainty that the advent of a chronic illness or serious injury would not render the cost of cover unaffordable;
— τέλος, οι κανόνες περί κατώτατων παροχών διασφαλίζουν ότι τα προτεινόμενα προϊόντα πληρούν ορισμένα κατώτατα κριτήρια ποιότητας, έστω και αν οι ασφαλιστές ΙΑΥ μπορούν ελεύθερα να καθορίζουν τα ασφαλιστικά τους προϊόντα.
— last, the regulations on minimum benefits ensured that the products proposed would respect certain minimum quality standards, although PMI insurers were free to design their insurance products.
Σχετικά με το αν οι διαλαμβανόμενες στη σκέψη 41 υποχρεώσεις αποτελούν υποχρεώσεις ΥΓΟΣ, πράγμα που αμφισβητούν οι προσφεύγουσες με την καταγγελία τους, η Επιτροπή έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι οι εθνικές αρχές έχουν την ευχέρεια να κρίνουν ότι ορισμένες υπηρεσίες είναι κοινής ωφέλειας και η παροχή τους πρέπει να διασφαλίζεται με την επιβολή υποχρεώσεων ΥΓΟΣ, εφόσον η αγορά δεν διαθέτει επαρκείς δυνάμεις για να διασφαλίσει την παροχή τους.
As regards the applicants’ denial, in their complaint, that the obligations referred to in paragraph 41 above constitute SGEI obligations, the Commission considered, in essence, that the national authorities were entitled to take the view that certain services were in the general interest and must be provided by means of SGEI obligations when market forces were not sufficient to ensure that they would be provided.
Επισήμανε, εξάλλου, ότι, ελλείψει εναρμονίσεως, σε κοινοτικό επίπεδο, στον τομέα της ασφαλίσεως υγείας, οι εθνικές
The Commission further observed that in the absence of harmonisation at Community level in the medical insurance sector, the national authorities were competent to
Συναφώς, κατά την Επιτροπή, η ελευθερία που έχουν οι επιχειρηματίες στην Ιρλανδία να καθορίζουν τις τιμές και τα ασφαλιστικά προϊόντα δεν αναιρεί το ότι οι προβλεπόμενες στην οικεία νομοθεσία υποχρεώσεις συνιστούν υποχρεώσεις ΥΓΟΣ, κατά το μέτρο που αποσκοπούν στην επίτευξη των στόχων μιας αποστολής στο πλαίσιο υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος (στο εξής: αποστολή ΥΓΟΣ), όπως είναι η πρόσβαση όλων όσων κατοικούν στην Ιρλανδία σε υπηρεσίες ΙΑΥ ορισμένου επιπέδου σε προσιτή τιμή και με την ίδια ποιότητα.
In that regard, the Commission observed that the freedom left to operators in Ireland to fix prices and define their insurance products did not call into question the fact that the obligations laid down by the relevant legislation constituted SGEI obligations in so far as the obligations served to achieve the objectives of a mission of general economic interest (‘SGEI mission’), such as access by anyone living in Ireland to a certain level of PMI services at affordable prices and on similar conditions of quality.
Εκτίμησε, συναφώς, ότι οι ιρλανδικές αρχές δεν υπέπεσαν σε πρόδηλο σφάλμα, χαρακτηρίζοντας ως ΥΓΟΣ υπηρεσίες πέραν των παρεχομένων από το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως και δέχθηκε, κατά συνέπεια, ότι οι επίμαχες εν προκειμένω υποχρεώσεις μπορούν να χαρακτηριστούν ως υποχρεώσεις ΥΓΟΣ κατά την έννοια του κοινοτικού δικαίου (σκέψεις 42 έως 49 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
In that regard, the Commission considered that the Irish authorities had not made a manifest error by qualifying as SGEIs certain services going beyond those offered by the public social security scheme and accepted, in consequence, that the obligations at issue in the present case might be qualified as SGEI obligations within the meaning of Community law (recitals 42 to 49 to the contested decision).
Εν συνεχεία, η Επιτροπή διαπίστωσε, κατ’ ουσίαν, ότι η εφαρμογή του RES ήταν απολύτως αναγκαία για τη διατήρηση της σταθερότητας της οικείας αγοράς, για την εξουδετέρωση των διαφορών ως προς τον βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων μεταξύ των ασφαλιστών ΙΑΥ και για την αντιστάθμιση της εκτελέσεως των επίμαχων υποχρεώσεων ΥΓΟΣ.
The Commission then found, in substance, that the application of the RES was strictly necessary in order to maintain stability on the relevant market, to neutralise the differential in risk profiles between PMI insurers and to compensate for the discharge of the SGEI obligations in question.
Κατέληξε, έτσι, ότι το RES έχει αναλογικό χαρακτήρα (σκέψεις 50 έως 59 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
It thus concluded that the RES was proportionate (recitals 50 to 59 to the contested decision).
Σχετικά με την αναγκαιότητα του RES, επισήμανε ότι, σύμφωνα με οικονομικές μελέτες, σε ένα σύστημα όπου ισχύει ενιαίο τιμολόγιο, αν δεν υπάρχει RES, οι ασφαλιστές ΙΑΥ έχουν ισχυρό κίνητρο, παρά την υποχρέωση περί ελεύθερης προσβάσεως, να στοχεύουν, π.χ. μέσω επιλεκτικού μάρκετινγκ, τους υγιείς καταναλωτές μειωμένου ασφαλιστικού κινδύνου, ώστε να έχουν χαμηλότερο ενιαίο ασφάλιστρο από τους ανταγωνιστές τους.
As regards the necessity of the RES, the Commission observed that economic studies had highlighted the fact that in a community rated system, and notwithstanding the open enrolment obligation, PMI insurers would, in the absence of the RES, have a strong incentive to target, using selective marketing strategies, for example, low-risk, healthy consumers in order to be able to charge a lower community rate then their competitors.
Επισήμανε, ακόμη, ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, ακόμη και χωρίς δυνατότητα κατ’ επιλογήν ασφαλίσεως κινδύνων, οι καταναλωτές θα επιδίωκαν να αλλάξουν ασφαλιστή, πράγμα που θα προκαλούσε σπειροειδή αύξηση του κόστους για τους ασφαλιστές ΙΑΥ που έχουν περισσότερους, κατ’ αναλογία, ασφαλισμένους με κακή υγεία, οι οποίοι διαμορφώνουν αναλόγως τον βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων.
The Commission also observed that, in those circumstances, even in the absence of active risk selection, consumers would be likely to change insurers, which could give rise to spiralling costs for PMI insurers whose risk profile is made up of a greater proportion of insured persons in poor health.
Σχετικά με την ιρλανδική αγορά ΙΑΥ, η Επιτροπή έκρινε, βάσει της εκθέσεως της Irish Society of Actuaries του Απριλίου του 2002 και των διαθέσιμων στοιχείων, ότι η υφιστάμενη κατάσταση μπορεί να εξελιχθεί σε «φαύλο κύκλο», κατά το μέτρο που ορισμένοι ασφαλιστές ΙΑΥ θα επιχειρούσαν να προσελκύσουν νέους σε ηλικία και υγιείς κατά κανόνα καταναλωτές μάλλον μέσω μιας στρατηγικής βασιζόμενης στην κατ’ επιλογήν ασφάλιση κινδύνων, παρά μέσω μιας στρατηγικής βασιζόμενης στην ποιότητα και την αποτελεσματικότητα (υποσημείωση 9 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
As regards the Irish PMI market, the Commission considered, in light of the Report of the Society of Actuaries in Ireland of April 2002 and the available data, that the situation could change and lead to a ‘spiralling down’ since some PMI insurers had attempted to attract young and presumably healthier consumers, by means of a strategy based on risk selection rather than one of quality or efficiency (footnote 9 to the contested decision).
Κατά συνέπεια, εκτίμησε ότι, μολονότι δεν έχει παρατηρηθεί ακόμη αστάθεια στην αγορά, δεν μπορεί να αποκλειστεί ο κίνδυνος κατ’ επιλογήν ασφαλίσεως κινδύνων στην ιρλανδική αγορά ΙΑΥ, στην οποία ισχύει ενιαίο τιμολόγιο, με συνέπεια να καθίσταται αναγκαία η διατήρηση της σταθερότητας στην αγορά, δια της θεσπίσεως του RES, το οποίο διασφαλίζει κατάλληλη κατανομή των ασφαλιστικών κινδύνων στην εν λόγω αγορά.
Consequently, the Commission concluded that although such market instability had not yet been observed, the danger of risk selection on the Irish PMI market based on community rating could not be excluded, so that it was necessary to maintain stability on that market by introducing the RES, which ensured an appropriate distribution of risks on that market.
Πράγματι, σε μία αγορά ΙΑΥ όπου η τιμολόγηση γίνεται βάσει του ασφαλιζομένου κινδύνου, το RES δεν θα ήταν αναγκαίο (σκέψεις 50 έως 52 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
In fact, in a PMI market with a risk-based rating, the RES would not be necessary (recitals 50 to 52 to the contested decision).
Σχετικά με το αν το RES έχει αναλογικό χαρακτήρα, η Επιτροπή, αφενός, επισήμανε ότι η άνιση κατανομή ασφαλιστικών κινδύνων μεταξύ των ασφαλιστών ΙΑΥ δεν συνεπάγεται αυτομάτως την κίνηση του μηχανισμού RES, αλλά ότι τούτο συμβαίνει οσάκις πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις, ιδίως αν οι αποκλίσεις ως προς τον βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων υπερβούν ορισμένα ποσοστά.
As regards the proportionality of the RES, the Commission observed, in substance, that an unequal distribution of risks among PMI insurers did not lead automatically to the activation of the RES, but that the RES would be activated when certain conditions were met and, in particular, when certain percentages of risk differential were reached.
Αφετέρου, παρατήρησε ότι το RES περιορίζει τις πληρωμές μεταξύ των ασφαλιστών ΙΑΥ στο επίπεδο που είναι απολύτως αναγκαίο ώστε να εξουδετερωθούν οι μεταξύ τους αποκλίσεις ως προς τους ασφαλισμένους κινδύνους.
It further observed that the RES limited transfers of payments between PMI insurers to the level strictly necessary to neutralise the differential between their risk profiles.
Εκτίμησε ότι ένα σύστημα που αποζημιώνει τους ασφαλιστές ΙΑΥ ανάλογα με τις δαπάνες τους για την κάλυψη «μεγάλων» κινδύνων, οι οποίοι υπερβαίνουν τον μέσο βαθμό των ασφαλισμένων κινδύνων στην αγορά, αποτελεί το αναγκαίο αντιστάθμισμα των υποχρεώσεων ΥΓΟΣ που υπέχουν και λόγω των οποίων δεν επιτρέπεται να καθορίζουν τα ασφάλιστρα σε συνάρτηση με τον ασφαλιζόμενο κίνδυνο και να αρνούνται να ασφαλίσουν «μεγάλους» κινδύνους.
It considered that a system which compensates PMI insurers for expenditure incurred in covering ‘bad’ risks in excess of the market average was strictly necessary to compensate for the SGEI obligations with which they are entrusted, which prohibit them from setting premiums by reference to the risk insured and from rejecting ‘bad’ risks.
Η Επιτροπή επισήμανε, ακόμη, ότι οι ασφαλιστές ΙΑΥ δεν δικαιούνται αντιστάθμισμα για όλες τις δαπάνες που αποδίδουν στους ασφαλισμένους, διότι το RES θέτει συγκεκριμένο ανώτατο όριο, το οποίο αντιστοιχεί στο επίπεδο των παροχών που λαμβάνει η πλειονότητα των ασφαλισμένων στην ιρλανδική αγορά ΙΑΥ, αποκλειομένων των παροχών «πολυτελείας».
The Commission also observed that not all payments by PMI insurers to insured persons were equalised, as the RES provided for a specific ceiling corresponding to the level of benefits received by most insured persons on the Irish PMI market, to the exclusion of ‘luxury’ services.
Επισήμανε, επίσης, ότι, στο πλαίσιο του RES, λαμβάνεται υπόψη το μέσο κόστος που βαρύνει τον ασφαλιστή και το οποίο διαμορφώνεται βάσει των αιτήσεων αποδόσεως δαπανών, ούτως ώστε να μην υπάρξει
It also observed that the RES took account of the average costs of the insurer generated by claims for reimbursement in such a way as to avoid an equalisation of the average cost per cell of insured persons and to allow the PMI insurers to keep the benefit of their own efficiencies. Last, the Commission