natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ο σκοπός αυτός επιτυγχάνεται, αφενός, προσωρινά, με την προβλεπόμενη απαγόρευση και, αφετέρου, οριστικά, με την τελική απόφαση της Επιτροπής, η οποία, όταν είναι αρνητική, εμποδίζει την εφαρμογή στο μέλλον του σχεδίου ενισχύσεως που έχει γνωστοποιηθεί.
That purpose is achieved first, provisionally, by means of the prohibition which it lays down, and, later, definitively, by means of the Commission’s final decision, which, if negative, precludes for the future the implementation of the notified aid plan.
Συνεπώς, η κατ’ αυτόν τον τρόπο οργανωμένη πρόληψη έχει ως σκοπό τη χορήγηση συμβατών μόνον ενισχύσεων.
The intention of the prohibition thus effected is therefore that compatible aid may alone be implemented.
Οσάκις η Επιτροπή λαμβάνει θετική απόφαση, ο σκοπός που αναφέρεται ως άνω στις σκέψεις 47 και 48 της παρούσας αποφάσεως δεν αναιρείται από την πρόωρη καταβολή της ενισχύσεως.
When the Commission adopts a positive decision, it is then apparent that the purpose referred to in paragraphs 47 and 48 of the present judgment has not been frustrated by the premature payment of the aid.
Στην περίπτωση αυτή, ο παράνομος χαρακτήρας μιας τέτοιας ενισχύσεως θα είχε ως αποτέλεσμα, όσον αφορά τις άλλες επιχειρήσεις πλην του δικαιούχου της ενισχύσεως, αφενός, την έκθεσή τους στον προσωρινό κίνδυνο χορηγήσεως μιας μη συμβατής ενισχύσεως και, αφετέρου, την ενδεχόμενη επέλευση, σε σχέση με τον ανταγωνισμό, των αποτελεσμάτων μιας συμβατής ενισχύσεως, νωρίτερα απ’ ό,τι θα έπρεπε.
In that case, from the point of view of operators other than the recipient of such aid, its unlawfulness will, first, expose them to the risk, in the result unrealised, of the implementation of incompatible aid, and, second, make them suffer, depending on the circumstances earlier than they would have had to, in competition terms, the effects of compatible aid.
Συνεπώς, σε περιπτώσεις όπως αυτή της υποθέσεως της κύριας δίκης, το εθνικό δικαστήριο οφείλει, κατ’ εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου, να υποχρεώσει τον δικαιούχο της ενισχύσεως να καταβάλει τόκους για το χρονικό διάστημα της παρανομίας.
In a situation such as that in the main proceedings, the national court must therefore, applying Community law, order the aid recipient to pay interest in respect of the period of unlawfulness.
Στο πλαίσιο του εθνικού του δικαίου, το εθνικό δικαστήριο δύναται, ενδεχομένως, να διατάξει την ανάκτηση της παράνομης ενισχύσεως, με την επιφύλαξη του δικαιώματος του κράτους μέλους να τη χορηγήσει εκ νέου μεταγενέστερα.
Within the framework of its domestic law, it may, if appropriate, also order the recovery of the unlawful aid, without prejudice to the Member State’s right to re-implement it, subsequently.
Μπορεί επίσης να δεχτεί αγωγές αποζημιώσεως λόγω του παράνομου χαρακτήρα της ενισχύσεως (βλ., σχετικώς, προπαρατεθείσες αποφάσεις SFEI κ.λπ., σκέψη 75, και Transalpine Ölleitung in Österreich κ.λπ., σκέψη 56).
It may also be required to uphold claims for compensation for damage caused by reason of the unlawful nature of the aid (see, to that effect, SFEI and Others, paragraph 75, and Transalpine Ölleitung in Österreich and Others, paragraph 56).
Όσον αφορά την ενίσχυση αυτή καθεαυτή, πρέπει να προστεθεί ότι το μέτρο που θα συνίστατο αποκλειστικά και μόνο στην υποχρέωση ανακτήσεώς της άνευ τόκων δεν θα ήταν, καταρχήν, ικανό να άρει τις συνέπειες της παρανομίας στην περίπτωση που το κράτος μέλος χορηγούσε εκ νέου την εν λόγω ενίσχυση μετά την τελική θετική απόφαση της Επιτροπής.
As regards the aid itself, it must be added that a measure which consisted only in an obligation of recovery without interest would not be appropriate, as a rule, to remedy the consequences of the unlawfulness if the Member State were to re-implement that aid after the Commission’s final positive decision.
Συγκεκριμένα, εφόσον το χρονικό διάστημα μεταξύ της ανακτήσεως και της εκ νέου χορηγήσεως της ενισχύσεως είναι μικρότερο από το χρονικό διάστημα μεταξύ της πρώτης χορηγήσεως και της τελικής αποφάσεως, ο δικαιούχος της ενισχύσεως θα βαρυνόταν, εάν αναγκαζόταν να δανειστεί το προς ανάκτηση ποσό, με λιγότερους τόκους απ’ όσους θα κατέβαλε, εάν αναγκαζόταν να δανειστεί εξ αρχής το ισόποσο της παρανόμως χορηγηθείσας ενισχύσεως.
Since the period between the recovery and the reimplementation would be shorter than that between the initial implementation and the final decision, the aid recipient, would bear, if it had to borrow the amount repaid, less interest than it would have paid if, from the outset, it had to borrow the equivalent of the unlawfully granted aid.
Επομένως, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 88, παράγραφος 3, τελευταία περίοδος, ΕΚ έχει την έννοια ότι το εθνικό δικαστήριο δεν
The reply to the first question referred must therefore be that the last sentence of Article 88(3) EC is to be interpreted as meaning that the national court is not bound
Εξάλλου, στο πλαίσιο του εθνικού του δικαίου, δύναται, ενδεχομένως, να διατάξει την ανάκτηση της παράνομης ενισχύσεως, με την επιφύλαξη του δικαιώματος του κράτους μέλους να τη χορηγήσει εκ νέου μεταγενέστερα.
Within the framework of its domestic law, it may, if appropriate, also order the recovery of the unlawful aid, without prejudice to the Member State’s right to re-implement it, subsequently.
Με το δεύτερο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, εάν, σε μια διαδικασία όπως αυτή της κύριας δίκης, η υποχρέωση που απορρέει από το άρθρο 88, παράγραφος 3, τελευταία περίοδος, ΕΚ, για την άρση των συνεπειών του παράνομου χαρακτήρα μιας ενισχύσεως εκτείνεται επίσης, κατά τον υπολογισμό των χρηματικών ποσών που πρέπει να επιστραφούν στον δικαιούχο, στη χρονική περίοδο μεταξύ της αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία διαπιστώνεται η συμβατότητα της ενισχύσεως αυτής με την κοινή αγορά και της ακυρώσεως της εν λόγω αποφάσεως από τον κοινοτικό δικαστή.
By its second question, the referring court is asking, in essence, whether, in a procedural situation such as that in the main proceedings, the obligation, arising from the last sentence of Article 88(3) EC, to remedy the consequences of the aid’s unlawfulness extends also, for the purposes of calculating the sums to be paid by the recipient, to the period between a Commission decision declaring the aid to be compatible with the common market and the annulment of that decision by the Community court.
Το ερώτημα αυτό αφορά είτε τις ενισχύσεις που ενδεχομένως χορηγούνται μεταξύ των εν λόγω δύο ημερομηνιών και τους σχετικούς τόκους, εάν η ανάκτηση της εν λόγω ενισχύσεως είναι η συνέπεια του παράνομου χαρακτήρα της ενισχύσεως που απορρέει από το εθνικό δίκαιο, ακόμη και στην περίπτωση διαπιστώσεως της συμβατότητάς της με την κοινή αγορά, είτε μόνον τους τόκους που αφορούν τις ενισχύσεις που εισπράχθηκαν κατά την ως άνω περίοδο, εάν το εθνικό δίκαιο δεν προβλέπει την ανάκτηση παράνομων ενισχύσεων.
That question concerns either any aid implemented between the two dates in question, as well as interest, if the consequence of the aid’s unlawfulness under national law, even in the event of it being declared compatible with the common market, is the recovery of that aid, or the interest alone on the aid received during the same period, if the recovery of compatible unlawful aid is not required by the national law.
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, δύο είναι οι επίμαχες χρονικές περίοδοι, ήτοι οι περίοδοι μεταξύ των από 18 Μαΐου 1993 και 10 Ιουνίου 1998 αποφάσεων της Επιτροπής και των αποφάσεων του Πρωτοδικείου της 18ης Σεπτεμβρίου 1995 και 28ης Φεβρουαρίου 2002 αντίστοιχα, με τις οποίες ακυρώθηκαν οι ως άνω αποφάσεις της Επιτροπής (βλ. σκέψεις 11 έως 21 της παρούσας αποφάσεως).
As the main proceedings stand, two periods are involved, running between the decisions adopted by the Commission on 18 May 1993 and 10 June 1998 and, respectively, the judgments of the Court of First Instance which annulled them on 18 September 1995 and 28 February 2002 (see paragraphs 11 to 21 of the present judgment).
Με το υποβληθέν ερώτημα αναδύεται, αφενός, η αρχή του τεκμηρίου νομιμότητας των πράξεων των κοινοτικών οργάνων και, αφετέρου, ο κανόνας του άρθρου 231, πρώτο εδάφιο, ΕΚ.
The question referred juxtaposes, on the one hand, the principle that acts of the Community institutions are presumed to be lawful and, on the other, the rule laid down by the first paragraph of Article 231 EC.
Το τεκμήριο νομιμότητας των πράξεων των κοινοτικών οργάνων συνεπάγεται ότι οι πράξεις αυτές παράγουν έννομα αποτελέσματα, εφόσον δεν έχουν ανακληθεί, ακυρωθεί κατόπιν προσφυγής ακυρώσεως ή κριθεί ανίσχυρες κατόπιν προδικαστικής παραπομπής ή κατόπιν ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας (απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 2004, C-475/01, Επιτροπή κατά Ελλάδας, Συλλογή 2004, σ. I-8923, σκέψη 18, και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
The principle that acts of the Community institutions are presumed to be lawful means that they produce legal effects until such time as they are withdrawn, annulled in an action for annulment or declared invalid following a reference for a preliminary ruling or a plea of illegality (Case C-475/01 Commission v Greece [2004] ECR I-8923, paragraph 18, and the caselaw cited).
Δυνάμει του άρθρου 231, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, όταν μια προσφυγή ακυρώσεως είναι βάσιμη, ο κοινοτικός δικαστής κηρύσσει την προσβαλλόμενη πράξη άκυρη.
Under the first paragraph of Article 231 EC when an action for annulment is wellfounded, the Community court must declare the contested act void.
Επομένως, η ακυρωτική απόφαση του κοινοτικού δικαστή εξαφανίζει την προσβαλλόμενη πράξη αναδρομικά έναντι πάντων [απόφαση της 1ης Ιουνίου 2006, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-442/03 P και C-471/03 P, P & O European Ferries (Vizcaya) και Diputación Foral de Vizcaya κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. I-4845, σκέψη 43]. 62
It follows that the Community court’s decision of annulment leads to the disappearance retroactively of the contested act with regard to all persons (Joined Cases C-442/03 P and C-471/03 P P & O European Ferries (Vizcaya) and Diputación Foral de Vizcaya v Commission [2006] ECR I-4845, paragraph 43). 62
Υπό περιστάσεις όπως αυτές της υπόθεσης της κύριας δίκης, εφαρμόζονται διαδοχικά το τεκμήριο νομιμότητας και ο κανόνας της αναδρομικής ακυρώσεως μιας πράξεως.
In circumstances such as those at issue in the main proceedings, the presumption of lawfulness and the rule that annulment is retroactive apply in turn.
Οι ενισχύσεις που χορηγούνται κατόπιν θετικής αποφάσεως της Επιτροπής τεκμαίρονται νόμιμες μέχρι την έκδοση της ακυρωτικής αποφάσεως του κοινοτικού δικαστή.
Aid implemented after the Commission’s positive decision is presumed lawful until the Community court decides to annul that decision.
Σύμφωνα με το άρθρο 231, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, μετά την ημερομηνία της τελευταίας αυτής αποφάσεως, οι επίμαχες ενισχύσεις θεωρούνται ως μη κηρυχθείσες συμβατές με την ακυρωθείσα απόφαση, με αποτέλεσμα η χορήγησή τους να θεωρείται παράνομη.
Subsequently, on the latter decision, the aid in question is deemed, in accordance with the first paragraph of Article 231 EC, not to have been declared compatible by the annulled decision, with the result that its implementation must be regarded as unlawful.
Μετά την ακύρωση μιας θετικής αποφάσεως της Επιτροπής, δεν μπορεί να αποκλειστεί η δυνατότητα του αποδέκτη παράνομης ενισχύσεως να προβάλει εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογημένα δημιούργησαν εμπιστοσύνη στον νόμιμο χαρακτήρα της ενισχύσεως αυτής και, κατά συνέπεια, να αντιταχθεί στην επιστροφή της (βλ., αναλογικά, προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 16, όσον αφορά αρνητική τελική απόφαση της Επιτροπής).
After the annulment of a positive decision of the Commission, a recipient of unlawfully implemented aid is not precluded from relying on exceptional circumstances on the basis of which it had legitimately assumed the aid to be lawful and thus from declining to refund that aid (see, by analogy, Commission v Germany, cited above, paragraph 16, as regards a final negative decision of the Commission).
Ωστόσο, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι, σε περίπτωση όπου η Επιτροπή αποφάσισε αρχικά να μη διατυπώσει αντιρρήσεις για τις επίμαχες ενισχύσεις, η περίσταση αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί ικανή προς δημιουργία δικαιολογημένης εμπιστοσύνης στην αποδέκτρια επιχείρηση, αφ’ ης στιγμής η εν λόγω απόφαση προσβλήθηκε εμπροθέσμως και ακυρώθηκε ακολούθως από το Δικαστήριο (απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 1997, C-169/95, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. I-135, σκέψη 53).
However, the Court has already held, in respect of circumstances where the Commission had initially decided not to raise any objections to the aid in issue, that such fact could not be regarded as capable of having caused the recipient undertaking to entertain any legitimate expectation since that decision had been challenged in due time before the Court, which annulled it (Case C-169/95 Spain v Commission [1997] ECR I-135, paragraph 53).
Το Δικαστήριο έχει κρίνει επίσης ότι, εφόσον η Επιτροπή δεν έχει λάβει εγκριτική απόφαση και δη, εφόσον η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής κατά της αποφάσεως αυτής δεν έχει εκπνεύσει, ο δικαιούχος δεν είναι βέβαιος ως προς τη νομιμότητα της σχεδιαζόμενης ενισχύσεως, μοναδικό γεγονός που μπορεί να του δημιουργήσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη (βλ. απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-91/01, Ιταλία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. I-4355, σκέψη 66).
The Court has also held that, so long as the Commission has not taken a decision approving aid, and so long as the period for bringing an action against such a decision has not expired, the recipient cannot be sure as to the lawfulness of the proposed aid which alone is capable of giving rise to a legitimate expectation on his part (Case C-91/01 Italy v Commission [2004] ECR I-4355, paragraph 66).
Διαπιστώνεται ότι, ομοίως, όταν έχει ασκηθεί προσφυγή ακυρώσεως, ο δικαιούχος δεν μπορεί να είναι βέβαιος, εφόσον ο κοινοτικός δικαστής δεν έχει αποφανθεί οριστικά.
It must be held, likewise, that where an action for annulment has been brought, the recipient is not entitled to harbour such assurance so long as the Community court has not delivered a definitive ruling.
Επομένως, στο δεύτερο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, σε μια διαδικασία όπως αυτή της κύριας δίκης, η υποχρέωση που απορρέει από το άρθρο 88, παράγραφος 3, τελευταία περίοδος, ΕΚ, για την άρση των συνεπειών του παράνομου χαρακτήρα μιας ενισχύσεως εκτείνεται επίσης, κατά τον υπολογισμό των χρηματικών ποσών που πρέπει να επιστραφούν στον δικαιούχο, και πλην εξαιρετικών περιστάσεων, στη χρονική περίοδο μεταξύ της αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία διαπιστώνεται η συμβατότητα της ενισχύσεως αυτής με την κοινή αγορά και της ακυρώσεως της εν λόγω αποφάσεως από τον κοινοτικό δικαστή.
The reply to the second question referred must therefore be that in a procedural situation such as that in the main proceedings, the obligation, arising from the last sentence of Article 88(3) EC, to remedy the consequences of the aid’s unlawfulness extends also, for the purposes of calculating the sums to be paid by the recipient, and save for exceptional circumstances, to the period between a Commission decision declaring the aid to be compatible with the common market and the annulment of that decision by the Community court.
Υπόθεση C-244/06
Case C-244/06
(αίτηση του Landgericht Koblenz για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Landgericht Koblenz)
«Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων — Άρθρο 28 ΕΚ — Μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος — Οδηγία 2000/31/ΕΚ — Εθνική κανονιστική ρύθμιση που απαγορεύει την πώληση δι’ αλληλογραφίας συσκευών για την αποθήκευση εικόνας, οι οποίες δεν υποβλήθηκαν από την αρμόδια αρχή σε έλεγχο και σε κατάταξη για σκοπούς προστασίας των ανηλίκων και δεν φέρουν ένδειξη της αρχής αυτής σχετική με την ηλικία από της οποίας επιτρέπεται η παρακολούθησή τους — Συσκευές για την αποθήκευση εικόνας που εισήχθησαν από άλλο κράτος μέλος έχοντας υποβληθεί σε έλεγχο και κατάταξη από την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους αυτού και φέρουν ένδειξη ορίου ηλικίας — Δικαιολόγηση — Προστασία του παιδιού — Αρχή της αναλογικότητας»
(Free movement of goods — Article 28 EC — Measures having equivalent effect — Directive 2000/31/EC — National rules prohibiting the sale by mail order of image storage media which have not been examined and classified by the competent authority for the purpose of protecting children and which do not bear a label from that authority indicating the age from which they may be viewed — Image storage media imported from another Member State which have been examined and classified by the competent authority of that State and bear an age-limit label — Justification — Child protection — Principle of proportionality)
(Άρθρο 28 ΕΚ)
Free movement of goods — Quantitative restrictions — Measures having equivalent effect(Art. 28 EC)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-244/06 επίτευξη του σκοπού της προστασίας του παιδιού που επιδιώκει το οικείο κράτος μέλος, τούτο δε συμβαίνει όταν η εν λόγω ρύθμιση δεν απαγορεύει κάθε μορφή εμπορίας μη ελεγμένων συσκευών για την αποθήκευση εικόνας και εφόσον επιτρέπεται, η εισαγωγή και η πώληση τέτοιων συσκευών σε ενήλικους και εφόσον λαμβάνεται μέριμνα ώστε τα παιδιά να μην έχουν πρόσβαση στις εν λόγω συσκευές.
SUMMARY — CASE C-244/06 the objective of protecting children pursued by the Member State concerned, as will be the case where the rules do not preclude all forms of marketing of unchecked image storage media and where it is permissible to import and sell such image storage media to adults, while ensuring that children do not have access to them.
Τα πράγματα θα έχουν άλλως μόνον αν προκύψει ότι η προβλεπόμενη από τη ρύθμιση αυτή διαδικασία ελέγχου, κατατάξεως και επισημάνσεως συσκευών για την αποθήκευση εικόνας δεν είναι εύκολα προσιτή ή είναι υπέρμετρα χρονοβόρα ή ότι η αρνητική απόφαση δεν μπορεί να προσβληθεί δικαστικώς.
It could be otherwise only if it appears that the procedure for examining, classifying and labelling image storage media established by those rules is not easily accessible or cannot be completed within a reasonable period or that the decision of refusal cannot be open to challenge before the courts.
Εθνική νομοθετική ρύθμιση, η οποία απαγορεύει την πώληση και την εκχώρηση δι’ αλληλογραφίας συσκευών για την αποθήκευση εικόνας οι οποίες δεν υποβλήθηκαν από την αρμόδια αρχή ή από εθνικό οργανισμό εθελούσιου αυτοελέγχου σε έλεγχο και σε κατάταξη για λόγους προστασίας των ανηλίκων και δεν φέρουν ένδειξη της αρχής αυτής ή του οργανισμού αυτού σχετικά με την ηλικία από της οποίας επιτρέπεται η παρακολούθησή τους, δεν αποτελεί τρόπο πωλήσεων δυνάμενο να παρεμποδίσει, άμεσα ή έμμεσα, πραγματικά ή δυνητικά, το ενδοκοινοτικό εμπόριο, αλλά μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος προς ποσοτικούς περιορισμούς κατά την έννοια του άρθρου 28 ΕΚ, ασυμβίβαστο κατ’ αρχήν προς τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το άρθρο αυτό.
National rules which prohibit the sale and transfer by mail order of image storage media which have not been examined and classified by a competent national authority or by a national voluntary self-regulatory body for the purposes of protecting young persons and which do not bear a label from that authority or body indicating the age from which they may be viewed, does not constitute a selling arrangement which is capable of hindering, directly or indirectly, actually or potentially intra-Community trade, but a measure having equivalent effect to quantitative restrictions within the meaning of Article 28 EC and is, in principle, incompatible with the obligations arising from that provision.
Ωστόσο, μια τέτοια ρύθμιση είναι συμβατή προς τη διάταξη αυτή, εφόσον δεν βαίνει πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την
However, those rules may be compatible with that provision provided that they do not go beyond what is necessary to attain
(βλ. σκέψεις 29, 32, 35, 42, 47-48 και διατακτ.)
(see paras 29, 32, 35, 42, 47, 48, operative part)
II — Το εθνικό νομικό πλαίσιο
OPINION OF ADVOCATE GENERAL
Σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 4, του Jugendschutzgesetz (νόμου περί προστασίας των ανηλίκων, στο εξής: JuSchuG), της 23ης Ιουλίου 2002 3, νοείται ως «πώληση δι’ αλληλογραφίας» υπό την έννοια του εν λόγω νόμου «κάθε πράξη εξ επαχθούς αιτίας που πραγματοποιείται μέσω παραγγελίας και αποστολής εμπορεύματος ταχυδρομικώς ή ηλεκτρονικώς χωρίς προσωπική επαφή μεταξύ του αποστέλλοντος και του αποκτώντος και χωρίς να παρέχεται εγγύηση, μέσω τεχνικών ή άλλων μεθόδων, ότι τα αποστελλόμενα δεν θα διατεθούν σε παιδιά ή εφήβους» 4.
Paragraph 1(4) of the Jugendschutzgesetz (Law on the protection of young persons; the ‘JuSchG’) of 23 July 2002 3defines ‘sale by mail order’ for the purposes of that Law as ‘any transaction for consideration carried out by means of the ordering and dispatch of a product by postal or electronic means without personal contact between the supplier and the purchaser or without technical or other safeguards to ensure that the product is not dispatched to children or adolescents’. 4
1 — Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.2 — ΕΕ L 178, σ. 1.
1 — Original language: Italian.2 — OJ 2000 L 178 , p. 1.
2730.4 — Ανεπίσημη μετάφραση του επίσημου κειμένου του JuSchuG.
2730.4 — Unofficial translation of the original text of the JuSchG.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-244/06 καταστημάτων, σε περίπτερα ή άλλα σημεία πωλήσεως στα οποία οι πελάτες δεν εισέρχονται συνήθως, ή δι’ αλληλογραφίας» 5.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-244/06 customers do not usually enter, or by mail order.’ 5
Σύμφωνα με το άρθρο 12, παράγραφος 1, του JuSchuG, η δημόσια πρόσβαση των παιδιών και των εφήβων σε εγγεγραμμένες βιντεοκασέτες και λοιπές συσκευές για την αποθήκευση εικόνας επιτρέπεται μόνον αν το πρόγραμμα έχει κριθεί κατάλληλο για την ηλικιακή ομάδα στην οποία ανήκουν και φέρει σχετική ένδειξη από την ανώτατη αρχή του ομόσπονδου κράτους ή από οργανισμό προαιρετικού αυτοελέγχου στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 14, παράγραφος 6, του JuSchuG ή αν πρόκειται για ενημερωτικό, εκπαιδευτικό ή διδακτικό πρόγραμμα που φέρει ένδειξη από τον πωλητή «ενημερωτικό» ή «εκπαιδευτικό πρόγραμμα».
Paragraph 12(1) of the JuSchG provides that prerecorded video cassettes and other image storage media may be made publicly accessible to a child or adolescent only if the programmes have been authorised for that person’s age range and labelled by the highest authority of the Land or a voluntary selfregulation body under the procedure described in Paragraph 14(6) of the JuSchG or if they are information, educational or training programmes labelled by the supplier as ‘information programmes’ or ‘educational programmes’.
Η Avides, επιχείρηση εγκατεστημένη στη Γερμανία, πωλεί συσκευές για την αποθήκευση εικόνας και ήχου δι’ αλληλογραφίας μέσω της ιστοσελίδας της στο Διαδίκτυο και μέσω πλατφόρμας ηλεκτρονικού εμπορίου.
Avides, a business established in Germany, sells audio and video media by mail order via its internet site and an electronic trading platform.
Το άρθρο 12, παράγραφος 3, του JuSchuG ορίζει ότι «οι συσκευές για την αποθήκευση εικόνας που δεν φέρουν ένδειξη ή φέρουν την ένδειξη “ακατάλληλο για ανηλίκους” κατά την έννοια του άρθρου 14, παράγραφος 2, από την ανώτατη αρχή του ομόσπονδου κράτους ή από οργανισμό προαιρετικού αυτοελέγχου στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 14, παράγραφος 6, ή από τον πωλητή κατά την έννοια του άρθρου 14, παράγραφος 7, δεν μπορούν
Paragraph 12(3) of the JuSchG provides that ‘image storage media which have not been labelled or have been labelled “Not suitable for young persons” under Paragraph 14(2) by the highest authority of the Land or by a voluntary selfregulation body under the procedure described in Paragraph 14(6), or which have not been labelled by the supplier in accordance with Paragraph 14(7), may not:
να προσφέρονται, να εκχωρούνται ή να διατίθενται με οποιονδήποτε άλλο τρόπο σε παιδί ή έφηβο,
be offered, transferred or otherwise made accessible to a child or adolescent;
Η κύρια δίκη αφορά τη δι’ αλληλογραφίας πώληση στη Γερμανία από την Avides συσκευών για την αποθήκευση εικόνας (DVD ή βιντεοκασετών) που περιέχουν ιαπωνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων με την ονομασία «anime» και εισάγονται από το Ηνωμένο Βασίλειο.
The case in the main proceedings relates to that company’s sale by mail order in Germany of image storage media (DVDs or video cassettes) imported from the United Kingdom and containing Japanese animated cartoons known as ‘Anime’.