natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Marks & Spencer δεν μπορεί να επικαλείται λυσιτελώς το άρθρο 12, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας. Συγκεκριμένα, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η διάταξη αυτή, η οποία διευκρινίζει ότι εφαρμοστέος συντελεστής είναι ο ισχύων κατά τον χρόνο που επέρχεται η γενεσιουργός αιτία του ΦΠΑ, έχει ως σκοπό να απαγορεύσει στον εθνικό νομοθέτη, σε περίπτωση μεταβολής του εφαρμοστέου συντελεστή σε συγκεκριμένο προϊόν, όπως επιβεβαιώνεται από το άρθρο 12, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, να εφαρμόσει σε συγκεκριμένη πράξη συντελεστή διαφορετικό από αυτόν που ίσχυε κατά τον χρόνο της γενεσιουργού αιτίας του ΦΠΑ που έπληξε την εν λόγω πράξη. 26
Marks & Spencer cannot validly rely on Article 12(1) of the Sixth Directive. That provision, which states that the rate of VAT applicable is that in force at the time of the chargeable event, is intended to prevent the national legislature, in the event of a change in the rate applicable to a particular product, as borne out by Article 12(2) of the Sixth Directive, from applying to a particular transaction a rate other than that in force at the time of the event which gave rise to the VAT charged in respect of that transaction. 26
Έτσι, ο λόγος υπάρξεως της διατάξεως αυτής είναι σαφώς η ρύθμιση του ζητήματος του διαχρονικού καθορισμού της εφαρμογής δεδομένου συντελεστή ΦΠΑ.
The purpose served by Article 12(1) is thus clearly to settle the issue of determining the temporal point of reference for applying a given rate of VAT.
Η περίπτωση για την οποία πρόκειται στην κύρια δίκη, στο πλαίσιο της οποίας οι Commissioners διαπίστωσαν την ύπαρξη σφάλματος ως προς το αν συγκεκριμένο προϊόν έπρεπε να τύχει απαλλαγής με επιστροφή του προκαταβληθέντος φόρου, είναι εντελώς διαφορετική καθόσον δεν πρόκειται για διαχρονική μεταβολή συντελεστή, αλλά για το αν ένα προϊόν εμπίπτει ή όχι στο πεδίο εφαρμογής απαλλαγής με επιστροφή του προκαταβληθέντος φόρου, επιτρεπόμενης βάσει του άρθρου 28, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας.
The situation in the main proceedings, in which the Commissioners established that there had been an error as to whether a particular product should have been entitled to an exemption with refund of the tax paid, is completely different, as this is a question, not of a change in the rate over time, but as to whether a product is covered by an exemption with refund of the tax paid, permitted under Article 28(2)(a) of the Sixth Directive.
Συνεπώς, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, οσάκις, δυνάμει του άρθρου 28, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, τόσο πριν όσο και μετά τις τροποποιήσεις που επέφερε στη διάταξη αυτή η οδηγία 92/77, ένα κράτος μέλος έχει διατηρήσει σε ισχύ, στην εθνική του νομοθεσία, απαλλαγή με παράλληλη επιστροφή των
Accordingly, the answer to the first question must be that where, under Article 28(2) of the Sixth Directive, both before and after the insertion of the amendments made to that provision by Directive 92/77, a Member State has maintained in its national legislation an exemption with refund of input tax in respect of certain specified
MARKS & SPENCER φόρων που καταβλήθηκαν επί των εισροών ως προς συγκεκριμένες παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών, ο επιχειρηματίας ο οποίος προβαίνει στις εν λόγω παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών δεν έχει απευθείας δικαίωμα εκ του κοινοτικού δικαίου να φορολογηθεί με μηδενικό συντελεστή. Επί του δευτέρου ερωτήματος που αφορά την ύπαρξη δικαιώματος, αντλουμένου από τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, για την επιστροφή του αχρεωστήτως καταβληθέντος ΦΠΑ
MARKS & SPENCER supplies, a trader making such supplies does not have a directly enforceable Commu-nity-law right to have those supplies taxed at a zero rate of VAT. The second question: the existence of a right, deriving from the general principles of Community law, to a refund of VAT paid in error
Κατά τη Marks & Spencer, οι γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας, εφαρμόζονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να θεμελιώνουν υπέρ αυτής δικαίωμα για επιστροφή του αχρεωστήτως καταβληθέντος ΦΠΑ, διότι όλο το σύστημα του ΦΠΑ παραμένει εξ ορισμού εντός του πεδίου εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου, ακόμη και στην περίπτωση που προβλέπει το άρθρο 28, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, τόσον ως είχε αρχικώς όσο και ως έχει στην οδηγία 92/77. 30
Marks & Spencer claims that the general principles of Community law, including the principle of fiscal neutrality, apply in such a way as to provide a basis for a right to repayment, in its favour, of the VAT which was wrongly levied, since the whole system of VAT remains, by definition, within the scope of Community law, even in the case specified in Article 28(2) of the Sixth Directive, both in its initial version and in that stemming from Directive 92/77. 30
Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, η Ιρλανδία και η Κυπριακή Κυβέρνηση τονίζουν ότι τα ποσά για τα οποία πρόκειται στην κύρια δίκη δεν εισπράχθηκαν κατά παράβαση οποιασδήποτε διατάξεως του κοινοτικού δικαίου έχουσας άμεσο αποτέλεσμα ή απονέμουσας δικαίωμα.
The United Kingdom Government, Ireland and the Cypriot Government maintain that the sums in question in the main proceedings were not levied in breach of any directly effective or right-conferring provision of Community law.
Πρόκειται σαφώς για ζήτημα ερμηνείας εθνικού δικαίου και, επομένως, σε καμία περίπτωση δεν συντρέχει λόγος εφαρμογής των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου.
The question is strictly one of national law and there is therefore no need whatsoever to apply the general principles of Community law.
Η Ιρλανδία προσθέτει ότι, αν εν προκειμένω έπρεπε να εφαρμοστεί η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας για να θεμελιωθεί δικαίωμα επιστροφής, του δικαιώματος αυτού θα έπρεπε να τύχει ο τελικός καταναλωτής, ο οποίος επιβαρύνθηκε με ΦΠΑ.
Ireland adds that if, in the present case, the principle of fiscal neutrality were to apply in order to provide a basis for a right to repayment, the final consumer, who has borne the burden of the VAT, should benefit from this.
Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι οι αρμόδιες εθνικές αρχές, οσάκις εφαρμόζουν τον ΦΠΑ, οφείλουν να συμμορφώνονται προς τις ουσιώδεις αρχές στις οποίες στηρίζεται το κοινό σύστημα του ΦΠΑ, ιδίως την αρχή της ουδετερότητας.
The Commission submits that, in applying VAT, the competent national authorities must comply with the essential principles which underlie the common system of VAT, in particular the principle of neutrality.
Η εν λόγω υποχρέωση επιβάλλεται σ’ αυτές κατά την επιστροφή του υπέρ το δέον καταβληθέντος φόρου.
They are under this obligation when making refunds of overpaid tax.
Η Επιτροπή πάντως δεν απαντά αμέσως επί του δευτέρου ερωτήματος.
However, the Commission does not reply directly to the second question.
Με το δεύτερο ερώτημα ερωτάται κατ’ ουσίαν αν ένας επιχειρηματίας δικαιούται, δυνάμει των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου, ιδίως της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας, να ζητεί την επιστροφή του αχρεωστήτως καταβληθέντος ΦΠΑ, οσάκις ο συντελεστής που όφειλε να έχει εφαρμοστεί προκύπτει από το εθνικό δίκαιο.
The second question asks, in essence, whether a trader has a right, under the general principles of Community law, including the principle of fiscal neutrality, to claim a refund of the VAT which was wrongly levied, when the rate which should have been applied stems from national law.
Πρέπει αμέσως να τονιστεί ότι το κείμενο του άρθρου 28, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας, αυτό καθαυτό, όπως προκύπτει από την οδηγία 92/77, αναφέρει ότι οι εθνικές νομοθεσίες των οποίων επιτρέπεται η διατήρηση δεν πρέπει να «αντίκεινται στην κοινοτική νομοθεσία» και πρέπει να πληρούν τα κριτήρια που ορίζονται στην τελευταία περίπτωση του άρθρου 17 της οδηγίας 67/228.
It must be noted at the outset that the actual wording of Article 28(2)(a) of the Sixth Directive, in the version resulting from Directive 92/77, states that the national legislation which may be maintained must be ‘in accordance with Community law’ and satisfy the conditions stated in the last indent of Article 17 of Directive 67/228.
Αν και η προσθήκη σχετικά με το να μην «αντίκεινται στην κοινοτική νομοθεσία» επήλθε μόλις κατά τη διάρκεια του 1992, αυτή η απαίτηση, συμφυής με την καλή λειτουργία και την ενιαία ερμηνεία του κοινού συστήματος του ΦΠΑ, ισχύει για όλη την περίοδο της εσφαλμένης φορολογήσεως για την οποία πρόκειται στην υπόθεση της κύριας δίκης.
Although the addition relating to being ‘in accordance with Community law’ was made only in 1992, such a requirement, which forms an integral part of the proper functioning and the uniform interpretation of the common system of VAT, applies to the whole of the period of erroneous taxation at issue in the main proceedings.
Όπως το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να υπενθυμίσει, η διατήρηση απαλλαγών ή μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ κατώτερων από τον ελάχιστο συντελεστή που προβλέπεται από την έκτη οδηγία μπορεί να γίνει δεκτή μόνον αν δεν αντίκειται, μεταξύ άλλων, στην αρχή της φορολογικής ουδετερότητας που είναι συμφυής με το εν λόγω
As the Court has had occasion to point out, the maintenance of exemptions or of reduced rates of VAT lower than the minimum rate laid down by the Sixth Directive is permissible only in so far as it complies with, inter alia, the principle of fiscal
MARKS & SPENCER σύστημα (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 7ης Σεπτεμβρίου 1999, C-216/97, Gregg, Συλλογή 1999, σ. I-4947, σκέψη 19, και της 3ης Μαΐου 2001, C-481/98, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 2001, σ. I-3369, σκέψη 21). 34
MARKS & SPENCER neutrality inherent in that system (see, to that effect, Case C-216/97 Gregg [1999] ECR I-4947, paragraph 19, and Case C-481/98 Commission v France [2001] ECR I-3369, paragraph 21). 34
Προκύπτει επομένως ότι οι αρχές που διέπουν το κοινό σύστημα του ΦΠΑ, μεταξύ των οποίων η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας, εφαρμόζονται ακόμη και στην περίπτωση του άρθρου 28, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας και μπορούν, ενδεχομένως, να προβληθούν από φορολογούμενο κατά εθνικής διατάξεως, ή κατά της εφαρμογής αυτής η οποία αντιβαίνει στις εν λόγω αρχές.
It thus follows that the principles governing the common system of VAT, including that of fiscal neutrality, apply even to the circumstances provided for in Article 28(2) of the Sixth Directive and may, if necessary, be relied on by a taxable person against a national provision, or the application thereof, which fails to have regard to those principles.
Όσον αφορά, ειδικότερα, το δικαίωμα επιστροφής, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το δικαίωμα επιστροφής φόρων που έχουν εισπραχθεί από κράτος μέλος κατά παράβαση των κανόνων του κοινοτικού δικαίου αποτελεί συνέπεια και συμπλήρωμα των δικαιωμάτων που έχουν απονεμηθεί στους ιδιώτες από το κοινοτικό δίκαιο (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσα απόφαση Marks & Spencer, σκέψη 30 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Η αρχή αυτή εφαρμόζεται επίσης στους φόρους που εισπράττονται κατά παράβαση εθνικής νομοθεσίας που επιτρέπεται βάσει του άρθρου 28, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας. 36
As regards, more specifically, the right to a refund, as is apparent from the settled caselaw of the Court, the right to obtain a refund of charges levied in a Member State in breach of rules of Community law is the consequence and the complement of the rights conferred directly on individuals by Community law (see in particular, to that effect, Marks & Spencer, paragraph 30 and the caselaw cited). That principle also applies to charges levied in breach of national legislation permitted under Article 28(2) of the Sixth Directive. 36
Επομένως, στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, αν, δυνάμει του άρθρου 28, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, τόσο πριν όσο και μετά τις τροποποιήσεις που επέφερε στη διάταξη αυτή η οδηγία 92/77, ένα κράτος μέλος έχει διατηρήσει σε ισχύ στην εθνική του νομοθεσία απαλλαγή με παράλληλη επιστροφή των καταβληθέντων επί των εισροών φόρων όσον αφορά συγκεκριμένες παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών, αλλά έχει ερμηνεύσει εσφαλμένως την εθνική του νομοθεσία, με συνέπεια ότι ορισμένες παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών, που τυγχάνουν απαλλαγής με παράλληλη επιστροφή των καταβληθέντων επί των εισροών φόρων δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας, υποβλήθηκαν σε φόρο με τον κανονικό συντελεστή, οι γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, περιλαμβανομένης της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας, εφαρμόζονται έτσι ώστε να παρέχουν στον επιχειρηματία ο οποίος προέβη στις εν λόγω παραδόσεις αγαθών ή παροχές υπηρεσιών δικαίωμα αναζητήσεως του φόρου που του επιβλήθηκε εσφαλμένως ως προς τις παραδόσεις ή παροχές αυτές.
The answer to the second question must therefore be that where, under Article 28(2) of the Sixth Directive, both before and after the insertion of the amendments made to that provision by Directive 92/77, a Member State has maintained in its national legislation an exemption with refund of input tax in respect of certain specified supplies but has misinterpreted its national legislation, with the result that certain supplies which should have benefited from exemption with refund of input tax under its national legislation have been subject to tax at the standard rate, the general principles of Community law, including that of fiscal neutrality, apply so as to give a trader who has made such supplies a right to recover the sums mistakenly charged in respect of them.
Επί του τρίτου, τετάρτου και πέμπτου ερωτήματος, σχετικά με τα ενδεχόμενα όρια του δικαιώματος επιστροφής βάσει των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως και της φορολογικής ουδετερότητας
The third to fifth questions: possible restrictions on the right to repayment based on the principles of equal treatment and fiscal neutrality
Κατά τη Marks & Spencer, η εφαρμογή του κανόνα του αδικαιολόγητου πλουτισμού στους «payment traders» (φορολογουμένους για τους οποίους, σε δεδομένη λογιστική χρήση, ο φόρος επί των εκροών είναι μεγαλύτερος από τον φόρο επί των εισροών) και όχι στους «repayment traders» (φορολογουμένους των οποίων η κατάσταση είναι αντίθετη αυτής των προηγουμένων) συνιστά παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως και φορολογικής ουδετερότητας. Εντούτοις, δεν είναι αναγκαίο να αποδειχθεί ότι ο «payment trader» υπέστη φορολογική ζημία ή φορολογικό μειονέκτημα. Τέλος, σε κάθε κράτος μέλος απόκειται, στο πλαίσιο της τηρήσεως του κοινοτικού δικαίου το οποίο ούτε απαγορεύει την ένσταση αδικαιολογήτου πλουτισμού ούτε την επιβάλλει, να καθορίζει τον τρόπο αποκαταστάσεως της διαφορετικής μεταχειρίσεως που κρίνεται αντίθετη προς τις προαναφερθείσες αρχές. 38
Marks & Spencer claims that application of the rule of unjust enrichment to ‘payment traders’ (taxable persons for whom, in a given prescribed accounting period, the output tax collected exceeds the input tax) and not to ‘repayment traders’ (taxable persons whose position is the inverse of that of payment traders) constitutes a breach of the principles of equal treatment and fiscal neutrality. However, it is not necessary to prove that the ‘payment trader’ has suffered any financial loss or disadvantage. Finally, it is for each Member State, with due regard to Community law, which neither prohibits the defence of unjust enrichment nor makes it obligatory, to decide how to remedy differences in treatment that are found to be incompatible with the abovementioned principles. 38
Κατά τη γνώμη της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου πρέπει να δοθεί αρνητική απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα 3 έως 5.
The United Kingdom Government takes the view that the third to fifth questions referred should be answered in the negative.
Η Ιρλανδία και η Κυπριακή Κυβέρνηση, λαμβανομένης υπόψη της αρνητικής απαντήσεως που πρέπει κατά τη γνώμη τους να δοθεί στο πρώτο και το δεύτερο ερώτημα, δεν έκριναν αναγκαίο να απαντήσουν στα επόμενα ερωτήματα.
Ireland and the Cypriot Government, in the light of the negative answer which ought, in their opinion, to be given to the first and second questions, consider that there is no need to answer the subsequent questions.
Η Επιτροπή αναφέρει ότι το κοινοτικό δίκαιο επιτρέπει την άρνηση επιστροφής λόγω αδικαιολογήτου πλουτισμού, υπό την προϋπόθεση ότι τούτο αποδεικνύεται.
The Commission states that refusal to make repayment in reliance on the defence of unjust enrichment is permitted by Community law provided that it is shown that
MARKS & SPENCER Απάντηση του Δικαστηρίου
MARKS & SPENCER there would in fact be unjust enrichment. In addition, such a refusal must be fiscally neutral and must not discriminate between traders. The Court’s reply
— Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
— Initial observations
Εντούτοις, η αρχή της απαγορεύσεως του αδικαιολογήτου πλουτισμού, για να είναι σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο, πρέπει να εφαρμόζεται στο πλαίσιο της τηρήσεως αρχών όπως η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
However, in order to comply with Community law, the principle prohibiting unjust enrichment must be implemented in accordance with principles such as that of equal treatment.
Επιπλέον, έχει σημασία να υπομνησθεί ότι, στην περίπτωση κατά την οποία ένας φόρος εισπράχθηκε αχρεωστήτως έναντι του κοινοτικού δικαίου, οσάκις αποδεικνύεται ότι μέρος μόνον του φόρου έχει μετακυλιστεί, οι εθνικές αρχές υποχρεούνται να επιστρέψουν το μη μετακυλισθέν ποσό (απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 1997, C-192/95 έως C-218/95, Comateb κ.λπ., Συλλογή 1997, σ. I-165, σκέψεις 27 και 28).
Furthermore, it is important to bear in mind that, where a charge has been wrongly levied under Community law and it is established that only part of the charge has been passed on, the national authorities must repay the amount not passed on (Joined Cases C-192/95 to C-218/95 Comateb and Others [1997] ECR I-165, paragraphs 27 and 28).
Πάντως, πρέπει να διευκρινιστεί ότι, ακόμα και στην περίπτωση που ο φόρος περιλαμβάνεται πλήρως στην τιμή, ο φορολογούμενος μπορεί να υφίσταται ζημία συνδεόμενη με τη μείωση του όγκου των πωλήσεών του (βλ., υπό την έννοια αυτή, προπαρατεθείσες αποφάσεις Comateb κ.λπ., σκέψη 29, και Μιχαηλίδης, σκέψη 35).
However, even where the charge is wholly incorporated in the price, the taxable person may suffer as a result of a fall in the volume of his sales (see, to that effect, Comateb and Others, paragraphs 29 and 30, and Michaïlidis, paragraphs 34 and 35).
Επομένως, η ύπαρξη και η έκταση του αδικαιολογήτου πλουτισμού που η επιστροφή ενός αχρεωστήτως εισπραχθέντος από πλευράς κοινοτικού δικαίου φόρου συνεπάγονται για τον υποκείμενο στον φόρο μπορούν να αποδειχθούν μόνον κατόπιν οικονομικής αναλύσεως που λαμβάνει υπόψη όλες τις κρίσιμες συνθήκες (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2003, C-147/01, Weber’s Wine World κ.λπ., Συλλογή 2003, σ. I-11365, σκέψεις 94 έως 100).
Accordingly, the existence and the degree of unjust enrichment which repayment of a charge which was levied though not due from the aspect of Community law entails for a taxable person can be established only following an economic analysis in which all the relevant circumstances are taken into account (see, inter alia, Case C-147/01 Weber’s Wine World and Others [2003] ECR I-11365, paragraphs 94 to 100).
Επομένως, στο εθνικό δικαστήριο απόκειται να αποφασίσει αν η εκτίμηση στην οποία προέβησαν οι Commissioners ανταποκρίνεται στην ανάλυση που περιγράφεται στην προηγουμένη σκέψη της παρούσας αποφάσεως.
It will thus be for the national court to determine whether the appraisal made by the Commissioners corresponds to the analysis described in the preceding paragraph of this judgment.
— Επί του τρίτου ερωτήματος
— The third question
Το Δικαστήριο ερωτάται, κατ’ ουσίαν, αν οι αρχές του κοινοτικού δικαίου της φορολογικής ουδετερότητας και της ίσης μεταχειρίσεως παραβιάζονται στην περίπτωση κατά την οποία οι φορολογικές αρχές δεν επιστρέφουν μεν το ποσό του αχρεωστήτως εισπραχθέντος ΦΠΑ σε έναν επιχειρηματία για τον λόγο ότι η επιστροφή αυτή συνεπάγεται υπέρ αυτού αδικαιολόγητο πλουτισμό, πλην όμως αυτός ο λόγος αρνήσεως της επιστροφής δεν προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία οσάκις ο επιχειρηματίας, πριν από την επιστροφή, επέχει θέση δανειστή έναντι του δημοσίου.
The Court is, in essence, being asked whether the Community-law principles of fiscal neutrality and equal treatment would be infringed if a trader is not repaid the amount of VAT wrongly levied by the tax authorities on the ground that such a refund would result in his unjust enrichment, where that ground of refusal to make repayment is not, however, envisaged by the national legislation when the trader is, before repayment, in the position of creditor vis-à-vis the tax authorities.
Πρέπει να εξεταστεί αν, στο πλαίσιο μερικής αρνήσεως επιστροφής, όπως αυτή για την οποία πρόκειται στην κύρια δίκη, η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας και η γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου της ίσης μεταχειρίσεως παραβιάσθηκαν με την επιφυλαχθείσα διαφορετική μεταχείριση στους «payment traders» και τους «repayment traders».
It is necessary to examine whether, where there is a partial refusal to make repayment, such as that at issue in the main proceedings, the principle of fiscal neutrality and the general Community-law principle of equal treatment have been infringed by the difference in treatment accorded to ‘payment traders’ and to ‘repayment traders’.
Όσον αφορά, πρώτον, την αρχή της φορολογικής ουδετερότητας, πρέπει να υπομνησθεί ότι η αρχή αυτή, η οποία αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κοινού συστήματος ΦΠΑ (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2000, C-454/98, Schmeink & Cofreth και Strobel, Συλλογή 2000, σ. I-6973, σκέψη 59), απαγορεύει ειδικότερα τη διαφορετική από πλευράς ΦΠΑ μεταχείριση παρόμοιων εμπορευμάτων, τα οποία συνεπώς βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους (αποφάσεις της 11ης Ιουνίου 1998, I - 2330
As regards, first, the principle of fiscal neutrality, that principle, which is a fundamental principle of the common system of VAT (see, inter alia, Case C-454/98 Schmeink & Cofreth and Strobel [2000] ECR I-6973, paragraph 59), in particular precludes treating similar goods, which are thus in competition with each other, differently for VAT purposes (Case C-283/95 Fischer [1998] ECR I-3369, para- I - 2330
MARKS & SPENCER C-283/95, Fischer, Συλλογή 1998, σ. I-3369, σκέψεις 21 και 27, καθώς και Επιτροπή κατά Γαλλίας, προπαρατεθείσα, σκέψη 22).
MARKS & SPENCER graphs 21 and 27, and Commission v France, paragraph 22). It follows that those products must be subject to a uniform rate (see, to that effect, Commission v France, paragraph 22). 48
Συνεπώς, στην περίπτωση κατά την οποία ένα λάθος ως προς τον συντελεστή θίγει πολλούς φορολογουμένους και η επιστροφή των αχρεωστήτως εισπραχθέντων ποσών λόγω του λάθους αυτού εξαρτάται, τουλάχιστον εν μέρει, από την κατάσταση των εν λόγω φορολογουμένων, στην αρχή, ως πιστωτών ή οφειλετών έναντι του δημοσίου, ως προς τον ΦΠΑ, στην πραγματικότητα οι τελευταίοι υπόκεινται σε διαφορετική πραγματική φορολογική επιβάρυνση, όμοια με εκείνη που θα μπορούσε να έχει προκύψει από την εφαρμογή διαφορετικών συντελεστών ΦΠΑ σε παρόμοια εμπορεύματα.
Consequently, in a situation where an error in the rate affects a number of taxable persons and the repayment of the sums wrongly levied on account of that error depends, at least in part, on whether those taxable persons are initially in the position of creditors or debtors vis-à-vis the Treasury in respect of the VAT, those taxable persons are, in actual fact, subject to a genuine and different charge, analogous to that which could have resulted from the application of different rates of VAT to similar goods.
Αυτή η ανισότητα είναι, επομένως, αντίθετη προς την αρχή της φορολογικής ουδετερότητας, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω φορολογούμενοι διέθεσαν στην αγορά παρόμοια εμπορεύματα, πράγμα το οποίο απόκειται στο εθνικό δικαστήριο να ελέγξει.
Such a disparity is therefore contrary to the principle of fiscal neutrality, in so far as those taxable persons have marketed similar goods, a matter which it will be for the national court to determine.