natgillin/translations-raw huggingface dataset:
— την εκ μέρους της Volkswagen Sachsen GmbH (σιο εξής: VW Sachsen), θυγατρικής και αποκλειστικής ιδιοκτησίας της Volkswagen, αναδοχή εργοστασίου παραγωγής κινητήρων κειμένου στις εγκαταστάσεις του Chemnitz (Γερμανία) (στο εξής: Chemnitz Ι),
On 24 May 1994 the Ministry of the Economy and Employment of the Free State of Saxony adopted two decisions amending the 1991 and 1993 decisions ('the 1994 decisions'). The total amount of the investment grants now envisaged amounted to DEM 648 million for Mosel II, with payments spread between 1991 and 1997, and DEM 167 million for Chemnitz II, with payments spread between 1992 and 1997.
— την εκ μέρους της VW Sachsen αναδοχή της παραγωγής κεφαλών κυλίνδρου στις εγκαταστάσεις του Eisenach (Γερμανία) (στο εξής: Eisenach) και
On 31 October 1995 the Commission adopted Decision 96/179/EC enjoining the German Government to provide all documentation, information and data on the new investment projects of the Volkswagen Group in the new German Länder and on the aid that is to be granted to them.
Με έγγραφο της 19ης Σεπτεμβρίου 1990, η Επιτροπή ζήτησε από τη Γερμανική Κυβέρνηση να της κοινοποιήσει, σύμφωνα με το κοινοτικό πλαίσιο, τις κρατικές ενισχύσεις γι' αυτά τα επενδυτικά σχέδια.
The following aid proposed by Germany for the various investment projects of Volkswagen ... in Saxony is compatible with Article 92(3)(c) of the EC Treaty and Article 61(3)(c) of the [Agreement on the European Economic Area of 2 May 1992 (OJ 1994 L 1, p. 3, "the EEA Agreement")]:
Το θέμα αυτό ενεγράφη επίσης στην ημερήσια διάταξη δύο διμερών συσκέψεων που διεξήχθησαν στη Βόνη (Γερμανία) στις 31 Ιανουαρίου και στις 7 Φεβρουαρίου 1991.
— aid granted by Germany to [the Volkswagen group] for [its] investment projects in Mosel (Mosel II) and Chemnitz (Chemnitz II) in the form of investment grants (Investitionszuschus.se) of up to DEM 418.7 million,
Το προβλεπόμενο συνολικό ύψος αυτών των επιδοτήσεων ανερχόταν σε 757 εκατομμύρια γερμανικά μάρκα (DEM) για τη Mosel II, κατανεμόμενο σε δόσεις από το 1991 μέχρι το 1994, και σε 147 εκατομμύρια DEM για τη Chemnitz II, κατανεμόμενο σε δόσεις από το 1991 μέχρι το 1996.
— aid granted by Germany to [the Volkswagen group] for [its] investment projects in Mosel (Mosel II) and Chemnitz (Chemnitz II) in the form of investment allowances (Investitionszulagen) of up to DEM 120.4 million. ...'
Στις 30 Μαρτίου 1993 το Υπουργείο Οικονομίας και Εργασίας του Freistaat Sachsen εξέδωσε δύο αποφάσεις που τροποποίησαν τις υπουργικές αποφάσεις του 1991 (στο εξής: υπουργικές αποφάσεις του 1993).
The German Government, on the basis of various data (productivity, marginal rate of export in eastern Germany, difference between domestic demand and local production, growth of gross domestic product, gross domestic product per inhabitant and unemployment rate) considers that, in 1996 and for an indefinite period, eastern Germany was affected by the serious disadvantages caused by the division of Germany.
Στις 24 Μαΐου 1994 το Υπουργείο Οικονομίας και Εργασίας του Freistaat Sachsen εξέδωσε δύο αποφάσεις που τροποποίησαν τις υπουργικές αποφάσεις του 1991 και του 1993 (στο εξής: υπουργικές αποφάσεις του 1994).
The conception of the German Government, according to which Article 92(2)(c) of the Treaty permits full compensation for the undeniable economic backwardness suffered by the new Länder, disregards both the nature of that provision as a derogation and its context and aims.
Στις 31 Οκτωβρίου 1995 η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 96/179/ΕΚ, με την οποία η Γερμανική Κυβέρνηση κλήθηκε να παράσχει όλα τα έγγραφα, τις πληροφορίες και τα στοιχεία σχετικά με τα νέα επενδυτικά προγράμματα του ομίλου Volkswagen στα νέα γερμανικά ομόσπονδα κράτη, καθώς και με τις ενισχύσεις που προβλέπεται να χορηγηθούν υπέρ των επενδύσεων αυτών.
The differences in development between the original and the new Länder are explained by causes other than the geographical split caused by the division of Germany, in particular by the different politicoeconomic systems set up in each part of Germany.
Στις 26 Ιουνίου 1996 η Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, το διατακτικό της οποίας προβλέπει τα εξής:
It follows that, since the German Government has not established that the aid was necessary to compensate for an economic disadvantage caused by the geographical division of Germany, consequently it has not shown that the Commission infringed Article 92(2)(c) of the Treaty.
Οι ακόλουθες ενισχύσεις τις οποίες η Γερμανία προτίθεται να χορηγήσει για διάφορα επενδυτικά σχέδια της Volkswagen [...] στη Σαξονία κρίνονται συμβιβάσιμες με το άρθρο 92, παράγραφος 3, στοιχείο γ', της Συνθήκης και το άρθρο 61, παράγραφος 3, στοιχείο γ', της [Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, της 2ας Μαΐου 1992 (στο εξής: Συμφωνία ΕΟΧ)]:
By the first part of the second plea, the German Government criticises the Commission for stating reasons for the contested decision only with respect to Article 92(3)(c) of the Treaty, even though it indicated that it regarded Article 92(2) (c) as constituting the decisive legal basis.
— ενίσχυση της Γερμανίας προς [τον όμιλο Volkswagen] για τα επενδυτικά [του] σχέδια στην περιοχή Mosel (Mosel Η) και στην περιοχή Chemnitz (Chemnitz II) υπό μορφή επενδυτικών επιδοτήσεων μέχρι του ποσού των 418,7 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων,
In the present case, although the reasoning is summary, the contested decision was adequately reasoned.
— ενίσχυση της Γερμανίας προς [τον όμιλο Volkswagen] για τα επενδυτικά [του] σχέδια στην περιοχή Mosel (Mosel Π) και στην περιοχή Chemnitz (Chemnitz II) υπό μορφή επενδυτικών φοροαπαλλαγών μέχρι του ποσού των 120,4 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων. [...]»
By the second part of the second plea in law, the German Government claims that the reasoning of the contested decision is contradictory.
Επί της ουσίας
Third plea in law: breach of Article 92(3) (b) of the Treaty
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 92, παράγραφος 2, στοιχείο γ', της Συνθήκης
According to the German Government, Article 92(3) (b) of the Treaty should apply where certain regions of a Member State, such as the new Länder, are in a critical economic situation.
Η θεώρηση της Γερμανικής Κυβερνήσεως ότι το άρθρο 92, παράγραφος 2, στοιχείο γ', της Συνθήκης καθιστά δυνατή την πλήρη αντιστάθμιση της έστω και αδιαμφισβήτητης οικονομικής καθυστερήσεως των νέων ομόσπονδων κρατών παραγνωρίζει τόσο τον εξαιρετικό χαρακτήρα αυτής της διατάξεως όσο και την αλληλουχία στην οποία εντάσσεται και τους σκοπούς τους οποίους υπηρετεί.
By the first part of the fourth plea, the German Government alleges that, assuming Article 92(2) (c) of the Treaty not to be applicable, the Commission should have taken into account, in order to decide on the compatibility of an aid with the common market, the factors available to it at the time of the grant of the aid in question, not at the time of adoption of the contested decision. At the date of granting the aid in question, it was not subject to an obligation of separate notification, since it formed part of the 19th Outline Plan which had been approved by the Commission by letter of 2 October 1990 addressed to the German Government.
Συναφώς, επιβάλλεται να υπομνησθεί ότι οι παρεκκλίσεις από τη γενική αρχή περί ασυμβιβάστου των κρατικών ενισχύσεων με την κοινή αγορά πρέπει να ερμηνεύονται στενά.
The German Government's argument is based on the premiss that, since the Community framework did not apply from January to March 1991, the aid at issue, which came within the regional aid scheme provided for by the 19th Outline Plan, was already approved.
Οι διαφορές στην ανάπτυξη μεταξύ παλαιών και νέων ομόσπονδων κρατών εξηγούνται από άλλους λόγους και όχι από τον γεωγραφικό διαχωρισμό που προκλήθηκε από τη διαίρεση της Γερμανίας, και ιδίως από τα διαφορετικά πολιτικοοικονομικά καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν σε καθένα από τα δύο τμήματα της Γερμανίας.
The German Government took note that the approval of the regional aid referred to in the 19th Outline Plan did not extend to the sectors mentioned there, in particular the motor vehicle sector, where the costs of a benefit operation exceeded ECU 12 million.
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρον 190 της Συνθήκης
Since the approval did not cover aid in the motor vehicle sector, the aid at issue should have been notified, either under the provisions of the Community framework or, if that did not apply, under Article 93(3) of the Treaty.
που αντλείται από παράβαση του άρθρου 92, παράγραφος
Orders the Federal Republic of Germany to pay the costs;
που αντλείται από παράβαση του άρθρου 92, παράγραφος
Advocate General J. Mischo delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 28 May 2002.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως Συνθήκης
'— dismiss the action brought by the Federal Republic of Germany;
Αυτό εξάλλου είχε αντιληφθεί και η Γερμανική Κυβέρνηση, όπως προκύπτει από την παράθεση του δεκάτου ενάτου προγράμματος-πλαισίου.
(State aid — Compensation for the economic disadvantages caused by the division of Germany — Serious disturbance in the economy of a Member State — Regional economic development — Community framework for State aid in the motor vehicle industry) (Full Court)
•1) Απορρίπτει την προσφυγή
Orders the Freistaat Sachsen to pay the costs in Case C-57/00 P;
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα
Orders Volkswagen AG and Volkswagen Sachsen GmbH to pay Ûte costs in Case C-61/00 Ρ;
Ο γενικός εισαγγελέας J.
Orders the Federal Republic of Germany to bear its own costs.'
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Advocate General J. Mischo delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 28 May 2002.
«Κρατικές ενισχύσεις— Αντιστάθμιση των οικονομικών μειονεκτημάτων που προκάλεσε η διαίρεση της Γερμανίας — Σοβαρή διαταραχή της οικονομίας κράτους μέλους — Περιφερειακή οικονομική ανάπτυξη — Κοινοτικό πλαίσιο των κοινοτικών ενισχύσεων στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας» (Ολομέλεια)
By application lodged at the Court Registry on 14 February 2001, the Comité des industries du coton et des fibres connexes de l'Union européenne ('Eurocoton') and the other applicants at first instance with the exception of Tessival SpA (together 'the appellants') brought an appeal, under Article 49 of the EC Statute of the Court of Justice, against the judgment of the Court of First Instance of 29 November 2000 in Case T-213/97 Eurocoton and Others v Council [2000] ('the contested judgment') in which the Court of First Instance dismissed the appellants' action at first instance for the annulment of the 'decision' of the Council of the European Union not to adopt the proposal for a Council regulation (EC) imposing a definitive antidumping duty on imports of unbleached (grey) cotton fabrics from the People's Republic of China, Egypt, India, Indonesia, Pakistan and Turkey (COM (97) 160final), submitted by the Commission of the European Communities on 21 April 1997, and for compensation for the damage suffered as a result of that 'decision'.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φέρει τα διχαστικά έξοδα της»
By their first ground of appeal, the appellants argue that the Court of First Instance infringed Article 173 of the Treaty, in the light of the Anti-Dumping Code and the general principle of coherence, in holding that the Council's failure to adopt the proposal for a regulation imposing a definitive antidumping duty submitted by the Commission was not a reviewable act.
Ο γενικός εισαγγελέας J. Mischo ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 28ης Μαΐου 2002.
By their second ground of appeal, the appellants argue that the Court of First Instance infringed Article 19 of the EC Statute of the Court of Justice and Article 44 of its Rules of Procedure, in holding that they had submitted a new claim when they referred, in their observations on the objection of admissibility raised by the Council, to the expiry of the 15-month period laid down in Article 6(9) of the basic regulation.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
By their third ground of appeal, the appellants argue that the Court of First Instance infringed Article 173 of the Treaty, in the light of the Anti-Dumping Code, in holding that the mere expiry of the 15-month period provided for in Article 6(9) of the basic regulation did not constitute a decision by the Council which could be the subject of an action for annulment.
«— να απορριφθούν οι αιτήσεις αναιρέσεως,
It must be noted that the failure to adopt the proposal for a regulation imposing a definitive antidumping duty submitted by the Commission, together with the expiry of the 15-month period, determined definitively the Council's position in the final phase of the antidumping proceedings.
— να καταδικαστούν το Freistaat Sachsen, η Volkswagen AG και η Volkswagen Sachsen GmbH αλληλεγγύως στα δικαστικά έξοδα,
Moreover, that failure to adopt the proposal affected the interests of Eurocoton and the other appellants who had instigated the antidumping investigation.
— να αναγνωρισθεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας φέρει τα δικαστικά της έξοδα.»
In the light of the foregoing, it appears that the Council's failure to adopt the proposal for a regulation imposing a definitive antidumping duty submitted by the Commission has all the characteristics of a reviewable act within the meaning of Article 173 of the Treaty, in that it produced binding legal effects capable of affecting the appellants' interests.
«Αίτηση αναιρέσεως — Ντάμπινγκ — Μη υιοθέτηση εκ μέρους του Συμβουλίου προτάσεως κανονισμού για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ— Έλλειψη της αναγκαίας για την έκδοση του κανονισμού απλής πλειοψηφίας — Λήξη της προθεσμίας έρευνας αντιντάμπινγκ — Έννοια της δυναμένης να προσβληθεί πράξεως— Υποχρέωση αιτιολογήσεως» (Ολομέλεια)
In such matters, the Council acts under rules — the basic regulation — which set well-defined limits to the powers of the institutions and offer procedural safeguards to the economic operators concerned and to their professional associations.
των προσφευγόντων-εναγόντων πρωτοδίκως με την οποία ζήτησαν, αφενός, την ακύρωση της «αποφάσεως» του Συμβουλίου να μην υιοθετήσει την πρόταση κανονισμού για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές αλεύκαστων βαμβακερών υφασμάτων καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, Αιγύπτου, Ινδίας, Ινδονησίας, Πακιστάν και Τουρκίας [ΟΟΜ(97) 160 τελικό], που υπέβαλε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 21 Απριλίου 1997, και, αφετέρου, την επιδίκαση αποζημιώσεως για τη ζημία που υπέστησαν συνεπεία της εν λόγω «αποφάσεως».
In that context it must be added that not only regulations imposing definitive antidumping duties adopted at the end of antidumping proceedings, but also decisions of the Commission or the Council to close antidumping proceedings without imposing antidumping duties may be the subject of actions before the Community Courts.
Επί του πρώτου, δευτέρου και τρίτου λόγου αναιρέσεως
It is clear from the foregoing that, in holding, in paragraphs 61, 63 and 64 of the contested judgment, that the annulment action was inadmissible in the absence of a reviewable act, the Court of First Instance infringed Article 173 of the Treaty.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Πρωτοδικείο παρέβη το άρθρο 19 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου και το άρθρο 44 του Κανονισμού του Διαδικασίας, θεωρώντας ότι υπέβαλαν νέο αίτημα όταν αναφέρθηκαν με τις παρατηρήσεις τους επί της ενστάσεως απαραδέκτου που προέβαλε το Συμβούλιο, στη λήξη της προθεσμίας των δέκα πέντε μηνών του άρθρου 6, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού.
Since the Court of First Instance wrongly held that the failure to adopt the proposal for a regulation imposing a definitive antidumping duty submitted by the Commission was not a reviewable act, the statement in paragraph 90 of the contested judgment that the argument alleging failure to state reasons could not be entertained in the absence of a reviewable act is also not founded.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η μη υιοθέτηση της προτάσεως κανονισμού για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ που υπέβαλε η Επιτροπή, συνδυαζόμενη με τη λήξη της προθεσμίας των δεκαπέντε μηνών, καθόρισε οριστικώς τη θέση του Συμβουλίου κατά το τελευταίο στάδιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ.
As the Advocate General stated in paragraphs 112 and 113 of his Opinion, the appellants now only argue in support of their action for annulment that the Council disregarded the obligation to state reasons by not indicating why it had rejected the Commission's proposal for a regulation imposing a definitive antidumping duty.
Περαιτέρω, η ως άνω μη υιοθέτηση της προτάσεως έθιξε τα συμφέροντα της Eurocoton και των λοιπών αναιρεσειόντων που προκάλεσαν την έρευνα αντιντάμπινγκ.
Compliance with the obligation to state reasons therefore requires the act in question to indicate the absence of dumping or corresponding injury or that the Community interest does not call for intervention on its part.
Συγκεκριμένα, από τον κανονισμό 2208/96 και από την επιχειρηματολογία των αναιρεσειόντων προκύπτει ότι η καταγγελία υποβλήθηκε από την Eurocoton εξ ονόματος της κοινοτικής βιομηχανίας και ότι η καταγγελία αυτή υποστηρίχθηκε από τους λοιπούς αναιρεσείοντες.
In the event, as is clear from the Council press release and its reply to a request for information from Eurocoton, the only reason put forward for the failure to adopt the proposal for a regulation imposing a definitive antidumping duty submitted by the Commission was the lack of a majority in favour of that proposal.
Ο κανονιστικός χαρακτήρας της διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας εντάχθηκε η οριστική θέση του Συμβουλίου δεν μπορεί, εν προκειμένω, να μεταβάλει το συμπέρασμα αυτό.
It should be noted that the appellants now plead in support of their action for damages only that the statement of reasons for the decision in question was inadequate.
Πράττοντας κατ' αυτόν τον τρόπο, το Συμβούλιο ενεργεί εντός κανονιστικού πλαισίου, το οποίο επέβαλε στον εαυτό του και το οποίο καθορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες πρέπει να εκδοθεί ένας κανονισμός αντιντάμπινγκ, καθώς και το περιθώριο χειρισμών του Συμβουλίου όσον αφορά τη λήψη ή όχι τέτοιων μέτρων.
Sets aside the decision of the Council of the European Union of16 May 1997, which became final on 21 May 1997, not to adopt the proposal for a Council regulation (EC) imposing a definitive antidumping duty on the import of unbleached cottonfabric from the Peoples Republic of China, Egypt, India, Indonesia, Pakistan and Turkey (COM (97) 160final), submitted by lhe Commission of the European Communities on 21 April 1997, in so far as it concerns the appellants;
Επί του τετάρτου λόγου αναιρέσεως
Orders the Council of the European Union and the appellants to bear their own costs at first instance;
Επί της προσφυγής και της αγωγής που ασκήθηκαν πρωτοδίκως
Orders the Council of the European Union to pay the costs of lhe appeal;
Πρέπει να αναφερθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ευθύνη της Κοινότητας δεν μπορεί να θεμελιωθεί σε ενδεχόμενη ανεπάρκεια της αιτιολογίας κανονιστικής πράξεως.
Preliminary ruling (Articles 43 EC, 46 EC and 48 EC — Company formed in one Member State and carrying on its activities in another Member State —Application of the company law of the Member State of establishment intended to protect the interests of others)
«1) Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 29ης Νοεμβρίου 2000, Τ-213/97, Eurocoton κλπ κατά Συμβουλίου, καθόσον αφορά τους αναιρεσείοντες
By order of 5 February 2001 the Kantongerecht te Amsterdam (Amsterdam Cantonal Court) referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation of Articles 43 EC, 46 EC and 48 EC.
Απορρίπτει την αγωγή αποζημιώσεως
The dispute in the main proceedings and the questions referred for a preliminary ruling
Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και οι αναιρεσείοντες φέρουν τα έξοδα τους όσον αφορά την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία
Its sole director, whose domicile is in The Hague (Netherlands), is authorised to act alone and independently in the name of the company.
Καταδικάζει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως στα έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας
The company, which carries on activity under the business name 'Inspire Art Ltd' in the sphere of dealing in objets d'art, began trading on 17 August 2000 and has a branch in Amsterdam.
Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα τόσο της πρωτόδικης όσο και της αναιρετικής διαδικασίας*
Taking the view that that indication was mandatory on the ground that Inspire Art traded exclusively in the Netherlands, the Chamber of Commerce applied to the Kantongerecht te Amsterdam on 30 October 2000 for an order that there should be added to that company's registration in the commercial register the statement that it is a formally foreign company, in accordance with Article 1 of the WFBV, which would entail other obligations laid down by law.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
As a secondary point, if the Kantongerecht were to decide that it met those conditions, it maintained that the WFBV was contrary to Community law, and to Articles 43 EC and 48 EC in particular.
«1) να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου στην απόφαση Τ-123/97,
In its order of 5 February 2001 the Kantongerecht held that Inspire Art was a formally foreign company within the meaning of Article 1 of the WFBV.
2) να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή ως αβάσιμη,
As regards the compatibility of the WFBV with Community law, it decided to stay proceedings and refer a number of questions to the Court of Justice for a preliminary ruling.
3) να καταδικάσει τους προσφεύγοντες στην υπόθεση Τ-213/97 να φέρουν τα σχετικά με την υπόθεση αυτή έξοδα,
By those questions, which may appropriately be considered together, the national court seeks in substance to ascertain:
Προδικαστική «Άρθρα 43 ΕΚ, 46 ΕΚ και 48 ΕΚ — Εταιρία που έχει συσταθεί σε κράτος μέλος και ασκεί τις δραστηριότητες της σε άλλο κράτος μέλος — Εφαρμογή των περί προστασίας των συμφερόντων τρίτων διατάξεων του εταιρικού δικαίου του κράτους μέλους εγκαταστάσεως» (Ολομέλεια)
The Eleventh Directive was adopted on the basis of Article 54(3)(g) of the EC Treaty (now, after amendment, Article 44(2)(g) EC) which provides that the Council and Commission are to carry out the duties devolving on them under that article 'by coordinating to the necessary extent the safeguards which, for the protection of the interests of members and others, are required by Member States of companies or firms within the meaning of the second paragraph of Article 58 with a view to making such safeguards equivalent throughout the Community1.
Με διάταξη της 5ης Φεβρουαρίου 2001, το Kantongerecht te Amsterdam υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 43 ΕΚ, 46 ΕΚ και 48 ΕΚ
Furthermore, it follows from the fourth and fifth recitals in the preamble to the Directive that the differences in respect of branches between the laws of the Member States, especially as regards disclosure, may interfere with the exercise of the right of establishment and must therefore be eliminated.
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
It follows that, without affecting the information obligations imposed on branches under social or tax law, or in the field of statistics, harmonisation of the disclosure to be made by branches, as brought about by the Eleventh Directive, is exhaustive, for only in that case can it attain the objective it pursues.
Η Inspire Art συστήθηκε στις 28 Ιουλίου 2000 υπό τη νομική μορφή της «private company limited by shares» του αγγλικού δικαίου, με έδρα το Folkestone (Ηνωμένο Βασίλειο).
It must likewise be pointed out that Article 2(1) of the Eleventh Directive is exhaustive in formulation.
Ο μοναδικός της διευθύνων σύμβουλος («director»), με κατοικία στη Χάγη, έχει την εξουσία να ενεργεί μόνος και αυτοτελώς για λογαριασμό της εταιρίας.
Moreover, Article 2(2) contains a list of optional measures imposing disclosure requirements on branches, a measure which can have no raison d'être unless the Member States are unable to provide for disclosure measures for branches other than those laid down in the text of that directive.