natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Υπό το πρίσμα αυτό, η συμφωνίαπλαίσιο αποσκοπεί στον περιορισμό της διαδοχικής χρησιμοποιήσεως αυτής της κατηγορίας σχέσεων εργασίας, η οποία θεωρείται δυνητική πηγή καταχρήσεων εις βάρος των εργαζομένων, προβλέποντας ορισμένες διατάξεις εξασφαλίζουσες μια κατ’ ελάχιστο όριο προστασία ώστε να μην χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητα η κατάσταση των εργαζομένων (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Adeneler κ.λπ., σκέψη 63).
From this angle, the framework agreement seeks to place limits on successive recourse to the latter category of employment relationship, a category regarded as a potential source of abuse to the disadvantage of workers, by laying down as a minimum a number of protective provisions designed to prevent the status of employees from being insecure (see Adeneler and Others, paragraph 63).
Όπως προκύπτει από τη ρήτρα 1, στοιχείο β΄, αυτής της συμφωνίαςπλαισίου, επιδίωξή της είναι να θέσει ορισμένα όρια προς αποτροπή της καταχρηστικής χρησιμοποιήσεως διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου.
As is apparent from Clause 1(b) of the framework agreement, its purpose is to establish a framework to prevent abuse arising from the use of successive fixedterm employment contracts or relationships.
Όπως ειδικότερα τονίζεται, με τη ρήτρα 5, σημείο 1, της εν λόγω συμφωνίαςπλαισίου επιδιώκεται ειδικώς η επίτευξη αυτού του σκοπού της προλήψεως.
According to its own terms, Clause 5(1) of the framework agreement specifically pursues that objective of prevention.
Επομένως, τα κράτη μέλη υπέχουν την υποχρέωση, από τα άρθρα 10 ΕΚ και 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, καθώς και από την οδηγία 1999/70, να λάβουν οποιοδήποτε γενικό ή ειδικό μέτρο απαιτείται προς επίτευξη του σκοπού που θέτουν η οδηγία αυτή και η συμφωνίαπλαίσιο, ο οποίος συνίσταται στην πρόληψη της καταχρηστικής χρησιμοποιήσεως συμβάσεων ορισμένου χρόνου.
It follows that the Member States are required under Article 10 EC and the third paragraph of Article 249 EC, as well as under Directive 1999/70 itself, to take any appropriate measure, whether general or particular, to achieve the objective of that directive and of the framework agreement of preventing the abusive use of fixedterm contracts.
Η υποχρέωση αυτή, όμως, δεν θα είχε πρακτική αποτελεσματικότητα αν διοικητική αρχή κράτους μέλους, ενεργούσα ως δημόσιος εργοδότης, είχε τη δυνατότητα να ανανεώνει συμβάσεις για ασυνήθιστα μακρά διάρκεια κατά την περίοδο μεταξύ της ημερομηνίας εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας 1999/70 και της ημερομηνίας θέσεως σε ισχύ του νόμου περί μεταφοράς της οδηγίας αυτής, με αποτέλεσμα να στερούνται οι ενδιαφερόμενοι κατά τη διάρκεια απαράδεκτα μακράς περιόδου της δυνατότητας υπαγωγής τους στις διατάξεις μέτρων που θέσπισε ο εθνικός νομοθέτης για τη μεταφορά της ρήτρας 5 της συμφωνίαςπλαισίου.
However, that obligation would be rendered ineffective if an authority of a Member State, acting in its capacity as a public employer, were authorised to renew contracts for an unusually long term in the period between the deadline for transposing Directive 1999/70 and the date on which the transposing legislation entered into force, thereby depriving the persons concerned for an unreasonable period of time of the benefit of the measures adopted by the national legislature for the purpose of transposing Clause 5 of the framework agreement.
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων πρέπει στο τρίτο ερώτημα να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 10 ΕΚ και 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, καθώς και η οδηγία 1999/70, έχουν την έννοια ότι αρχή κράτους μέλους που ενεργεί ως δημόσιος εργοδότης δεν μπορεί να λαμβάνει μέτρα, ερχόμενα σε αντίθεση με τον σκοπό που επιδιώκουν η οδηγία αυτή και η συμφωνίαπλαίσιο, την αποτροπή δηλαδή της καταχρηστικής χρησιμοποιήσεως συμβάσεων ορισμένου χρόνου, συνιστάμενα σε ανανέωση τέτοιων συμβάσεων για ασυνήθιστα μακρά διάρκεια κατά την περίοδο μεταξύ της ημερομηνίας εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας αυτής και της ημερομηνίας θέσεως σε ισχύ του νόμου που διασφαλίζει αυτή τη μεταφορά.
In the light of the foregoing, the answer to the third question must be that Article 10 EC, the third paragraph of Article 249 EC, and Directive 1999/70 must be interpreted as meaning that an authority of a Member State acting in its capacity as a public employer may not adopt measures contrary to the objective pursued by that directive and the framework agreement as regards prevention of the abusive use of fixedterm contracts, which consist in the renewal of such contracts for an unusually long term in the period between the deadline for transposing Directive 1999/70 and the date on which the transposing legislation entered into force.
Για την περίπτωση κατά την οποία, βάσει των στοιχείων της απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο δεν υπέχει την υποχρέωση να κρίνει ότι είναι αρμόδιο να επιληφθεί των αιτημάτων των προσφευγόντων της κύριας δίκης που ευθέως στηρίζονται στην οδηγία 1999/70, πρέπει να δοθεί απάντηση στο τέταρτο ερώτημά του, με το οποίο ζητείται ουσιαστικώς να διευκρινισθεί αν οφείλει, στο πλαίσιο της υποχρεώσεώς του να ερμηνεύει την εσωτερική νομοθεσία σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, να αναγνωρίσει στον νόμο του 2003 αναδρομικό αποτέλεσμα αναγόμενο στην ημερομηνία εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας αυτής.
In the event that, having regard to the answer given to its first question, the referring court is not required to declare that it has jurisdiction to hear and determine the claims of the complainants in the main proceedings based directly on Direct- ive 1999/70, it is necessary to answer the fourth question, by which the referring court queries, in essence, whether it is under an obligation, by virtue of its obligation to interpret domestic law in conformity with Community law, to give the 2003 Act retrospective effect to the date by which that directive should have been transposed.
Προκαταρκτικώς επισημαίνεται ότι το τέταρτο αυτό ερώτημα αφορά αποκλειστικώς το άρθρο 6 του νόμου του 2003, με το οποίο μεταφέρεται η ρήτρα 4 της συμφωνίαςπλαισίου.
As a preliminary point, it must be noted that the fourth question relates only to section 6 of the 2003 Act, which is the measure that transposes Clause 4 of the framework agreement.
Πράγματι, στην απόφαση περί παραπομπής τονίζεται ότι οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης έχουν, αντιθέτως, δεχθεί ότι το γράμμα του άρθρου 9 του νόμου του 2003 αποκλείει τη δυνατότητα αναγνωρίσεως αναδρομικού αποτελέσματος στο άρθρο αυτό, με το οποίο μεταφέρεται η ρήτρα 5 της συμφωνίαςπλαισίου, διότι αυτό θα κατέληγε σε ερμηνεία contra legem.
It is indicated in the order for reference that the complainants in the main proceedings have, on the other hand, conceded that the wording used in section 9 of the 2003 Act makes it impossible for retrospective effect to be given to that section (which effectively transposes Clause 5 of the framework agreement), and to interpret it in that way would be contra legem.
Επομένως, πρέπει να εξεταστεί αν το αιτούν δικαστήριο, στην περίπτωση που εκτίθεται στη σκέψη 93 της παρούσας αποφάσεως, κατά την οποία θα ήταν αποκλειστικώς αρμόδιο να αποφανθεί επί των αιτημάτων της κύριας δίκης, καθόσον αυτά στηρίζονται σε παράβαση του νόμου του 2003, οφείλει, λόγω της υποχρεώσεώς του να προβαίνει σε σύμφωνη ερμηνεία, να αναγνωρίσει στο άρθρο 6 του εν λόγω νόμου αναδρομικό αποτέλεσμα αναγόμενο στην ημερομηνία εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 1999/70.
It is thus necessary to consider whether, in the situation referred to in paragraph 93 of this judgment where it would have jurisdiction only to rule on the complaints in the main proceedings in so far as they are based on an infringement of the 2003 Act, the referring court is required — in accordance with the obligation to interpret national law in conformity with Community law — to give section 6 of the 2003 Act retrospective effect to the date by which Directive 1999/70 should have been transposed.
Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει, σχετικώς, ότι, μολονότι βεβαίως το γράμμα του άρθρου αυτού του νόμου του 2003 δεν αποκλείει ρητώς την αναγνώριση τέτοιου αναδρομικού αποτελέσματος στην εν λόγω διάταξη, εντούτοις υφίσταται κανόνας του εσωτερικού δικαίου περί ερμηνείας των νόμων που αποκλείει την αναδρομική εφαρμογή νόμου εκτός αν υπάρχει ρητή και κατηγορηματική διάταξη περί του αντιθέτου.
The referring court states in that regard that, while it is true that the wording of section 6 of the 2003 Act does not expressly preclude a retrospective construction, a domestic rule of construction does preclude the retrospective application of legislation unless there is a clear and unambiguous indication to the contrary.
Πρέπει σχετικώς να υπομνησθεί ότι εφαρμόζοντας το εσωτερικό δίκαιο και, ιδίως, τις διατάξεις κανονιστικής ρυθμίσεως η οποία θεσπίστηκε ειδικώς για την εφαρμογή των όσων επιτάσσει μια οδηγία, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να ερμηνεύουν το δίκαιο αυτό, στο μέτρο του δυνατού, υπό το πρίσμα του γράμματος και του σκοπού της οδηγίας αυτής, ώστε να επιτευχθεί το αποτέλεσμα που αυτή επιδιώκει και να τηρηθεί η επιταγή του άρθρου 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ (βλ., μεταξύ άλλων, προαναφερθείσα απόφαση Pfeiffer κ.λπ., σκέψη 113 καθώς και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
In that regard, when applying domestic law and, in particular, legislative provisions specifically adopted for the purpose of implementing the requirements of a directive, national courts are bound to interpret that law, so far as possible, in the light of the wording and the purpose of the directive in order to achieve the result sought by it and thus to comply with the third paragraph of Article 249 EC (see, in particular, Pfeiffer and Others, paragraph 113 and the caselaw cited).
Πράγματι, η επιταγή της σύμφωνης προς το κοινοτικό δίκαιο ερμηνείας του εθνικού δικαίου είναι συμφυής προς το σύστημα της Συνθήκης ΕΚ, καθόσον παρέχει στα εθνικά δικαστήρια τη δυνατότητα να διασφαλίζουν, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, την πλήρη αποτελεσματικότητα του κοινοτικού δικαίου όταν αποφαίνονται επί διαφορών που έχουν αχθεί ενώπιόν τους (βλ., μεταξύ άλλων, προαναφερθείσες αποφάσεις Pfeiffer κ.λπ., σκέψη 114, και Adeneler κ.λπ., σκέψη 109).
The requirement that national law be interpreted in conformity with Community law is inherent in the system of the EC Treaty, since it permits national courts, for the matters within their jurisdiction, to ensure the full effectiveness of Community law when they determine the disputes before them (see, inter alia, Pfeiffer and Others, paragraph 114, and Adeneler and Others, paragraph 109).
Η αρχή της σύμφωνης ερμηνείας επιβάλλει, πάντως, στα εθνικά δικαστήρια να χρησιμοποιούν κάθε δυνατότητα εντός των ορίων της αρμοδιότητάς τους, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο του εσωτερικού δικαίου και εφαρμόζοντας μεθόδους ερμηνείας που αναγνωρίζονται από το δίκαιο αυτό, προκειμένου να εξασφαλίζουν την πλήρη αποτελεσματικότητα της επίμαχης οδηγίας και να καταλήγουν σε λύση σύμφωνη προς τον σκοπό που επιδιώκει η οδηγία αυτή (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις Pfeiffer κ.λπ., σκέψεις 115, 116, 118 και 119, καθώς και Adeneler κ.λπ., σκέψη 111).
The principle that national law must be interpreted in conformity with Community law none the less requires national courts to do whatever lies within their jurisdiction, taking the whole body of domestic law into consideration and applying the interpretative methods recognised by domestic law, with a view to ensuring that the directive in question is fully effective and achieving an outcome consistent with the objective pursued by it (see Pfeiffer and Others, paragraphs 115, 116, 118 and 119, and Adeneler andOthers, paragraph 111).
Εν προκειμένω, εφόσον, κατά τα στοιχεία της αποφάσεως περί παραπομπής, το εσωτερικό δίκαιο περιλαμβάνει κανόνα αποκλείοντα την αναδρομική εφαρμογή ελλείψει σαφούς και αναμφισβήτητης διατάξεως περί του αντιθέτου, εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εξετάσει αν υφίσταται στο δίκαιο αυτό, ιδίως στον νόμο του 2003, διάταξη δυνάμενη να προσδώσει αναδρομική ισχύ στο άρθρο 6 του νόμου αυτού.
In the present case, since, according to the information given in the order for reference, domestic law appears to include a rule that precludes the retrospective application of legislation unless there is a clear and unambiguous indication to the contrary, it is for the referring court to ascertain whether there is a provision in that legislation, in particular in the 2003 Act, which contains such an indication capable of giving retrospective effect to section 6 of the 2003 Act.
Ελλείψει τέτοιας διατάξεως, το κοινοτικό δίκαιο, ιδίως η υποχρέωση σύμφωνης ερμηνείας, δεν μπορεί, διότι άλλως θα υποχρεωνόταν το αιτούν δικαστήριο να ερμηνεύσει contra legem το εθνικό δίκαιο, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιβάλλει την αναγνώριση στο άρθρο 6 του νόμου του 2003 αναδρομικής ισχύος αναγόμενης στην ημερομηνία εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 1999/70.
In the absence of such a provision, Community law — in particular the requirement for national law to be interpreted in conformity with Community law — cannot be interpreted as requiring the referring court to give section 6 of the 2003 Act retrospective effect to the date by which Directive 1999/70 should have been transposed, as the referring court would otherwise be constrained to interpret national law contra legem.
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων στο τέταρτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι στην περίπτωση που το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο περιλαμβάνει κανόνα αποκλείοντα την αναδρομική εφαρμογή νόμου ελλείψει ρητής και αναμφισβήτητης διατάξεως περί του αντιθέτου, εθνικό δικαστήριο το οποίο έχει επιληφθεί αιτήματος στηριζόμενου σε παράβαση διατάξεως του εθνικού νόμου με τον οποίο μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη η οδηγία 1999/70 δεν υποχρεούται, δυνάμει του κοινοτικού δικαίου, να αναγνωρίσει στη διάταξη αυτή αναδρομικό αποτέλεσμα αναγόμενο στην ημερομηνία εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας αυτής, παρά μόνον αν υφίσταται, στο εθνικό αυτό δίκαιο, ρύθμιση, δυνάμενη να προσδώσει στη συγκεκριμένη διάταξη ένα τέτοιο αναδρομικό αποτέλεσμα.
In the light of the foregoing, the answer to the fourth question must be that, in so far as the applicable national law contains a rule that precludes the retrospective application of legislation unless there is a clear and unambiguous indication to the contrary, a national court hearing a claim based on an infringement of a provision of national legislation transposing Directive 1999/70 is required, under Community law, to give that provision retrospective effect to the date by which that directive should have been transposed only if that national legislation includes an indication of that nature capable of giving that provision retrospective effect.
Για την περίπτωση κατά την οποία το αιτούν δικαστήριο υπέχει την υποχρέωση, βάσει των στοιχείων της απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, να κρίνει ότι είναι αρμόδιο να επιληφθεί αιτήματος ευθέως στηριζόμενου στην οδηγία 1999/70, πρέπει να δοθεί απάντηση στο πέμπτο του ερώτημα, με το οποίο ζητεί να διευκρινισθεί αν οι όροι απασχολήσεως, κατά την έννοια της ρήτρας 4 της συμφωνίαςπλαισίου περιλαμβάνουν τους καθορισθέντες με σύμβαση εργασίας όρους αμοιβής και συνταξιοδοτήσεως.
In the event that, having regard to the answer given to its first question, the referring court must declare that it has jurisdiction to hear and determine a claim based directly on Directive 1999/70, it is necessary to answer the fifth question, by which the referring court asks whether ‘employment conditions’ within the meaning of Clause 4 of the framework agreement include conditions of an employment contract relating to remuneration and pensions.
Συναφώς, όπως έχει διαπιστώσει το Δικαστήριο, το Συμβούλιο εκδίδοντας την οδηγία 1999/70, η οποία αποσκοπεί στην εφαρμογή της συμφωνίαςπλαισίου, στηρίχθηκε στο άρθρο 139, παράγραφος 2, ΕΚ, το οποίο ορίζει ότι οι συμφωνίες που συνάπτονται σε κοινοτικό επίπεδο εφαρμόζονται στους τομείς που εμπίπτουν στο άρθρο 137 ΕΚ (προαναφερθείσα απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2007, C-307/05, Del Cerro Alonso, Συλλογή 2007, σ. I-7109, σκέψη 33).
In that regard, as the Court has already held, the Council, in adopting Direct- ive 1999/70, in order to implement the framework agreement, relied on Article 139(2) EC, which provides that agreements concluded at a Community level are to be implemented for matters covered by Article 137 EC (Case C-307/05 Del Cerro Alonso [2007] ECR I-7109, paragraph 33).
Μεταξύ των τομέων αυτών, που απαριθμούνται στο άρθρο 137, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, ΕΚ, περιλαμβάνονται οι «όροι εργασίας».
Those matters include, in Article 137(1)(b) EC, ‘working conditions’.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το γράμμα του άρθρου 137, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, ΕΚ, όπως και το γράμμα της ρήτρας 4 της συμφωνίαςπλαισίου, δεν παρέχουν τη δυνατότητα να κριθεί, βάσει αυτών μόνον των διατάξεων, αν οι έννοιες «όροι εργασίας» ή «όροι απασχολήσεως», που χρησιμοποιούν αντιστοίχως οι δύο αυτές διατάξεις, περιλαμβάνουν, ή μη, όρους σχετικούς με τις αμοιβές ή τις συντάξεις, περί των οποίων πρόκειται στην κύρια δίκη.
It cannot be determined from the wording of Article 137(1)(b) EC alone, any more than from that of Clause 4 of the framework agreement, whether or not the working conditions or employment conditions respectively referred to in those two provisions include conditions relating to matters such as the remuneration and pensions at issue in the main proceedings.
Προς τούτο, το γεγονός, το οποίο υπογράμμισε η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, ότι πολλές διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, όπως το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 76/207/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Φεβρουαρίου 1976, περί της εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών, όσον
In that regard, the fact, noted by the United Kingdom Government, that a number of Community-law provisions — such as Article 3(1)(c) of Council Directive 76/207/EEC of 9 February 1976 on the implementation of the principle of equal treatment for men and women as regards access to employment, vocational training
70) όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2002/73/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002 (EE L 269, σ.
40), as amended by Direct- ive 2002/73/EC of the European Parliament and of the Council of 23 September 2002 (OJ 2002 L 269, p.
15), το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 2000/43/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, περί εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων ασχέτως φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής (EE L 180, σ.
15), Article 3(1)(c) of Council Directive 2000/43/EC of 29 June 2000 implementing the principle of equal treatment between persons irrespective of racial or ethnic origin (OJ 2000 L 180, p.
22), ή ακόμη το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (EE L 303, σ.
22), or even Article 3(1)(c) of Council Direct ive 2000/78/EC of 27 November 2000 establishing a general framework for equal treatment in employment and occupation (OJ 2000 L 303, p.
16), ρητώς αναφέρουν ότι η έννοια των όρων εργασίας ή απασχολήσεως, που χρησιμοποιούν οι διατάξεις αυτές, περιλαμβάνει τις αμοιβές δεν δικαιολογεί τη λόγω της έλλειψης σχετικής μνείας στη ρήτρα 4 της συμφωνίαςπλαισίου συναγωγή του συμπεράσματος το ότι η έννοια των όρων απασχολήσεως στο πλαίσιο εφαρμογής αυτής της ρήτρας δεν περιλαμβάνει χρηματικές πτυχές όπως αυτές περί των οποίων πρόκειται στην κύρια δίκη.
16) — expressly state that the term ‘employment and working conditions’ (to which those provisions refer) includes remuneration does not permit the conclusion to be drawn from the absence of a statement to that effect in Clause 4 of the framework agreement that, for the purposes of applying that clause, the term ‘employment conditions’ does not cover financial aspects such as those at issue in the main proceedings.
I-7081, σκέψη 23, και της 7ης Ιουνίου 2007, C-76/06 P, Britannia Alloys & Chemicals κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. I-4405, σκέψη 21). 111
Since the question of interpretation raised cannot be resolved by the wording of Clause 4 of the framework agreement, it is necessary, in accordance with settled caselaw, to take into consideration the context and the objectives pursued by the rules of which that clause is part (see, in particular, Case 292/82 Merck [1983] ECR 3781, paragraph 12; Case 337/82 St. Nikolaus Brennerei und Likörfabrik [1984] ECR 1051, paragraph 10; Case C-223/98 Adidas [1999] ECR I-7081, paragraph 23; and Case C-76/06 P Britannia Alloys & Chemicals v Commission [2007] ECR I-4405, paragraph 21). 111
Συναφώς, όπως έχει υπογραμμίσει το Δικαστήριο (προαναφερθείσα απόφαση Del Cerro Alonso, σκέψη 36), από το γράμμα της ρήτρας 1, στοιχείο α΄, της συμφωνίαςπλαισίου προκύπτει ότι ένας από τους σκοπούς της είναι «η βελτίωση της ποιότητας της εργασίας ορισμένου χρόνου με τη διασφάλιση της εφαρμογής της αρχής της [απαγορεύσεως των διακρίσεων]».
In that regard, as the Court has already noted (Del Cerro Alonso, paragraph 36), it is apparent from the wording of Clause 1(a) of the framework agreement that one of its objectives is to ‘improve the quality of fixedterm work by ensuring the application of the principle of non-discrimination’.
Επίσης, το προοίμιο της συμφωνίαςπλαισίου διευκρινίζει, στο τρίτο εδάφιο, ότι η συμφωνία αυτή «αναδεικνύει τη βούληση των κοινωνικών εταίρων να θεσπίσουν ένα γενικό πλαίσιο για τη διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης των εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, προστατεύοντάς τους από τις διακρίσεις».
Similarly, the third paragraph of the preamble to the framework agreement states that this framework agreement ‘illustrates the willingness of the Social Partners to establish a general framework for ensuring equal treatment for fixedterm workers by protecting them against discrimination’.
Η δέκατη τέταρτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 1999/70 διευκρινίζει συναφώς ότι σκοπός της συμφωνίαςπλαισίου είναι ιδίως η βελτίωση της ποιότητας της εργασίας ορισμένου χρόνου με τη θέσπιση των ελαχίστων προδιαγραφών προς εξασφάλιση της εφαρμογής της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων.
Recital (14) in the preamble to Directive 1999/70 states that the aim of the framework agreement is, in particular, to improve the quality of fixedterm work by setting out the minimum requirements in order to ensure the application of the principle of non-discrimination.
Κατά συνέπεια, η συμφωνίαπλαίσιο, ιδίως η ρήτρα 4 αυτής, επιδιώκει την επίτευξη σκοπού ο οποίος εντάσσεται στους θεμελιώδεις σκοπούς που θέτει το άρθρο 136, πρώτο εδάφιο, ΕΚ, καθώς και το τρίτο εδάφιο του προοιμίου της Συνθήκης και τα σημεία 7 και 10, πρώτο εδάφιο, του Κοινοτικού Χάρτη Θεμελιωδών Κοινωνικών Δικαιωμάτων των Εργαζομένων στον οποίο παραπέμπει η ανωτέρω διάταξη της Συνθήκης, οι οποίοι συνίστανται στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας και την κατάλληλη κοινωνική προστασία των εργαζομένων, εν προκειμένω των εργαζομένων ορισμένου χρόνου.
The framework agreement, in particular Clause 4, thus follows an aim which is akin to the fundamental objectives enshrined in the first paragraph of Article 136 EC as well as in the third paragraph of the preamble to the EC Treaty and Article 7 and the first paragraph of Article 10 of the Community Charter of the Fundamental Social Rights of Workers to which Article 136 EC refers, and which are associated with the improvement of living and working conditions and the existence of proper social protection for workers, in the present case, for fixedterm workers.