natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, συγκεκριμένα, να διευκρινισθεί αν το άρθρο 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η φράση «αγαθών επενδύσεως, χρησιμοποιουμένων από τον υποκείμενο στον φόρο στην επιχείρησή του» αφορά και τα οχήματα τα οποία μία επιχείρηση χρηματοδοτικής μισθώσεως αγοράζει με σκοπό να τα εκμισθώσει και, ακολούθως, να τα πωλήσει κατά τη λήξη των συμβάσεων χρηματοδοτικής μισθώσεως, όπως συνέβη στην υπόθεση της κύριας δίκης.
By its question the national court asks specifically whether Article 19(2) of the Sixth Directive is to be interpreted as meaning that the notion of ‘capital goods used by the taxable person for the purposes of his business’ includes vehicles which a leasing undertaking purchases with a view, as in the case in the main proceedings, to leasing them and subsequently selling them upon termination of the respective leasing contracts.
Επιπλέον, από τις επιταγές που απορρέουν τόσο από την ενιαία εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου όσο και από την αρχή της ισότητας προκύπτει ότι το γράμμα μιας διατάξεως του κοινοτικού δικαίου που δεν περιέχει καμία ρητή παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών για τον προσδιορισμό της έννοιας και του περιεχομένου της πρέπει κανονικά να ερμηνεύεται, σε ολόκληρη την Κοινότητα, κατά τρόπο αυτοτελή και ομοιόμορφο, με βάση το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διάταξη αυτή και τον σκοπό που επιδιώκει η οικεία κανονιστική ρύθμιση (βλ., ιδίως, αποφάσεις της
Furthermore, it follows from the need for uniform application of Community law and from the principle of equality that the terms of a provision of Community law which makes no express reference to the law of the Member States for the purpose of determining its meaning and scope must normally be given an autonomous and uniform interpretation throughout the Community, having
Συναφώς, διαπιστώνεται, αφενός, ότι το άρθρο 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας δεν παραπέμπει ρητώς στο δίκαιο των κρατών μελών για τον προσδιορισμό της έννοιας και του περιεχομένου του και, αφετέρου, ότι από το γράμμα του δεν προκύπτει με βεβαιότητα ότι αφορά και αγαθά όπως τα επίμαχα στην υπόθεση της κύριας δίκης.
In that regard, Article 19(2) of the Sixth Directive makes no express reference to the law of the Member States for the purpose of determining its meaning and scope and its terms do not, by themselves, with certainty permit the inference that it covers goods such as those at issue in the main proceedings.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, επιβάλλεται η εξέταση του πλαισίου, στο οποίο εντάσσεται αυτή η διάταξη, και των σκοπών της.
In those circumstances, it is important to take into account the context and objectives of that provision.
Όσον αφορά το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται αυτή η διάταξη, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 19 αποτελεί τμήμα του τίτλου ΧΙ της έκτης οδηγίας, ο οποίος ρυθμίζει το καθεστώς των εκπτώσεων.
As regards its context, Article 19 of the Sixth Directive is part of Title XI thereof, which sets out the rules governing deduction.
Το παρεχόμενο με το άρθρο 17, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας δικαίωμα εκπτώσεως, το οποίο αφορά τον επί των εισροών φόρο που επιβλήθηκε στα αγαθά ή στις υπηρεσίες που χρησιμοποίησε ο υποκείμενος στον φόρο για τις ανάγκες των φορολογουμένων πράξεών του, έχει ως σκοπό να απαλλάξει πλήρως τον επιχειρηματία από τον ΦΠΑ που οφείλει ή που κατέβαλε στο πλαίσιο όλων των οικονομικών του δραστηριοτήτων.
The right to deduct, which is laid down in Article 17(2) of that directive, and relates to the input tax on the goods and services used by the taxable person for the purposes of his taxable transactions, is meant to relieve the trader entirely of the burden of the VAT payable or paid in the course of all his economic activities.
Συνεπώς, το κοινό σύστημα ΦΠΑ διασφαλίζει την απόλυτη ουδετερότητα ως προς τη φορολογική επιβάρυνση όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων, υπό την προϋπόθεση ότι οι δραστηριότητες αυτές υπόκεινται, καταρχήν, στον ΦΠΑ (βλ. υπ’ αυτή την έννοια, ιδίως, απόφαση της 8ης Φεβρουαρίου 2007, C-435/05, Investrand, Συλλογή 2007, σ. I-1315, σκέψη 22 και παρατιθέμενη νομολογία).
The common system of VAT consequently ensures complete neutrality of taxation of all economic activities, provided that they are themselves subject in principle to VAT (see to that effect, inter alia, Case C-435/05 Investrand [2007] ECR I-1315, paragraph 22 and the caselaw cited).
Οσάκις ο υποκείμενος στον φόρο πραγματοποιεί τόσο φορολογούμενες πράξεις που παρέχουν δικαίωμα εκπτώσεως όσο και απαλλασσόμενες από τον φόρο πράξεις που δεν παρέχουν αυτό το δικαίωμα, το άρθρο 17, παράγραφος 5, της έκτης οδηγίας προβλέπει ότι η έκπτωση γίνεται μόνο για το μέρος του ΦΠΑ το οποίο αναλογεί στο ποσό που αντιστοιχεί στις φορολογούμενες πράξεις.
Where the taxable person effects both taxable transactions, in respect of which VAT is deductible, and exempt transactions, in respect of which VAT is not deductible, Article 17(5) of the Sixth Directive provides that only such proportion of the VAT is deductible as is attributable to the taxable transactions.
Η αναλογία αυτή υπολογίζεται με τη μέθοδο που ορίζει το άρθρο 19 της έκτης οδηγίας.
That proportion is to be calculated according to the detailed rules set out in Article 19 of that directive.
Επομένως, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 65 των προτάσεών του, οι διατάξεις αυτές έχουν ως σκοπό να παράσχουν στον υποκείμενο στον φόρο, ο οποίος αγοράζει αγαθά ή υπηρεσίες που θα χρησιμοποιηθούν για την άσκηση τόσο των φορολογουμένων όσο
As the Advocate General has noted at point 65 of his Opinion, those provisions are intended
NORDANIA FINANS ET BG FACTORING και των απαλλασσομένων από τον φόρο δραστηριοτήτων του, τη δυνατότητα να εκπέσει καθ’ ολοκληρίαν εκείνο το μέρος του βαρύνοντος την αγορά των εν λόγω αγαθών και υπηρεσιών ΦΠΑ που θεωρείται ότι αντιστοιχεί στην αναλογία κατά την οποία αυτά χρησιμοποιούνται για τις ανάγκες των φορολογουμένων πράξεών του.
NORDANIA FINANS AND BG FACTORING to enable a taxable person who acquires goods or services in order to carry on both taxable and exempt activities to deduct in full the amount of the VAT paid on the acquisition of those goods or services which is deemed to correspond to the proportion used for the purpose of the taxable activities.
Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η παράγραφος 1 του άρθρου 19 της έκτης οδηγίας προβλέπει μεν ότι η αναλογία εκπτώσεως προκύπτει από το κλάσμα που έχει ως αριθμητή τον κύκλο εργασιών που αφορά τις φορολογούμενες πράξεις και ως παρονομαστή τον συνολικό κύκλο εργασιών, περιλαμβανομένων, ενδεχομένως, ορισμένων επιδοτήσεων, πλην όμως η παράγραφος 2 του άρθρου αυτού ορίζει ότι, κατά παρέκκλιση από την προηγούμενη παράγραφο, δεν λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό της αναλογίας εκπτώσεως το ποσό του κύκλου εργασιών που αφορά είτε τις παραδόσεις αγαθών επενδύσεως, χρησιμοποιουμένων από τον υποκείμενο στον φόρο στην επιχείρησή του, είτε παρεπόμενες πράξεις επί ακινήτων και χρηματοοικονομικές πράξεις.
It is against that background that, while Article 19(1) of the Sixth Directive provides that the deductible proportion is to be made up of a fraction having, as numerator, the turnover attributable to taxable transactions and, as denominator, the total turnover plus, in some circumstances, certain subsidies, Article 19(2) provides that, by way of derogation, amounts of, inter alia, turnover attributable to the supplies of capital goods used by the taxable person for the purposes of his business or attributable to incidental real estate and financial transactions are to be excluded.
Ο σκοπός της παραγράφου 2 προκύπτει από την αιτιολογική έκθεση της προτάσεως της έκτης οδηγίας, την οποία η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων υπέβαλε στο Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις 29 Ιουνίου 1973 (βλ.
The objective of Article 19(2) is apparent from the Explanatory Memorandum to the proposal for the Sixth Directive, which was submitted by the Commission of the European Communities to the Council of the European Communities on 29 June 1973 (see Bulletin of the European Communities, supplement 11/73, p.
Δελτίο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συμπλήρωμα 11/73, σ. 20), καθόσον κατά την αιτιολογική αυτή έκθεση «τα στοιχεία στα οποία αναφέρεται αυτή η παράγραφος πρέπει να αποκλείονται από τον υπολογισμό της αναλογίας προς αποτροπή του ενδεχομένου αλλοιώσεως της πραγματικής της σημασίας, κατά το μέτρο που τα στοιχεία αυτά δεν αντικατοπτρίζουν την επαγγελματική δραστηριότητα του υποκειμένου στον φόρο.
19), according to which ‘[t]he factors mentioned in this paragraph must be excluded from the calculation of the proportion lest, being unrepresentative of the taxable person’s business activity, they should deprive the amount of any real significance.
Αυτό ισχύει τόσο για τις πωλήσεις αγαθών επενδύσεως όσο και για τις παρεπόμενες πράξεις επί ακινήτων ή χρηματοοικονομικές πράξεις, ήτοι για τις πράξεις εκείνες που έχουν απλώς δευτερεύουσα σημασία ή είναι παρεμπίπτουσες ως προς τον συνολικό κύκλο εργασιών της επιχειρήσεως.
Such is the case with sales of capital items and real estate and financial transactions which are only ancillary operations, that is to say are only of secondary importance in relation to the total turnover of the business.
Εξάλλου, οι πράξεις αυτές αποκλείονται μόνον εφόσον δεν εμπίπτουν στη συνήθη επαγγελματική δραστηριότητα του υποκειμένου στον φόρο».
These factors are only excluded if they are not part of the usual business activity of the taxable person’.
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι ο μη συνυπολογισμός των παρεπομένων χρηματοοικονομικών πράξεων στον παρονομαστή του κλάσματος από το οποίο προκύπτει η αναλογία εκπτώσεως, σύμφωνα με το άρθρο 19 της έκτης οδηγίας, εξυπηρετεί τον σκοπό της απόλυτης ουδετερότητας που διασφαλίζει το
In that regard, the Court has already held that the purpose of excluding incidental financial transactions from the denominator of the fraction used to calculate the deductible proportion in accordance with Article 19 of the Sixth Directive is to comply with the objective of complete neutrality guaranteed by the common system
Αν το σύνολο των αποτελεσμάτων των χρηματοοικονομικών πράξεων του υποκειμένου στον φόρο που έχουν κάποια σχέση με οποιαδήποτε φορολογούμενη δραστηριότητά του έπρεπε να περιληφθεί στον εν λόγω παρονομαστή, ακόμα και στην περίπτωση που η επίτευξη αυτών των αποτελεσμάτων δεν συνεπάγεται τη χρησιμοποίηση υπηρεσιών ή αγαθών για τα οποία οφείλεται ΦΠΑ ή, τουλάχιστον, συνεπάγεται πολύ περιορισμένη χρησιμοποίησή τους, ο υπολογισμός της εκπτώσεως θα αλλοιωνόταν (απόφαση της 11ης Ιουλίου 1996, C-306/94, Régie dauphinoise, Συλλογή 1996, σ. I-3695, σκέψη 21).
If all receipts from a taxable person’s financial transactions linked to a taxable activity were to be included in that denominator, even where the creation of such receipts did not entail the use of goods or services subject to VAT or, at least, entailed only their very limited use, calculation of the deduction would be distorted (Case C-306/94 Régie dauphinoise [1996] ECR I-3695, paragraph 21).
Επομένως, με τη θέσπιση των διατάξεων του άρθρου 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, ο κοινοτικό νομοθέτης θέλησε να αποκλείσει από τον υπολογισμό της αναλογίας τον κύκλο εργασιών που αφορά την πώληση αγαθών, οσάκις αυτή η πώληση έχει ασυνήθη χαρακτήρα σε σχέση με την τρέχουσα δραστηριότητα του υποκειμένου στον φόρο και, ως εκ τούτου, δεν απαιτεί τη χρησιμοποίηση των μικτής χρήσεως αγαθών και υπηρεσιών κατά τρόπο που να τελεί σε αναλογία προς τον κύκλο εργασιών που πραγματοποιείται από αυτή.
By adopting the provisions of Article 19(2) of the Sixth Directive, the Community legislature thus intended to exclude from the calculation of the proportion the turnover attributable to a sale of goods where that sale is of an unusual nature in relation to the normal activities of the taxable person concerned and does not therefore require the use of goods or services for mixed use in a way that is proportionate to the turnover which it generates.
Όπως υπογράμμισε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 68 των προτάσεών του, η συνεκτίμηση αυτού του κύκλου εργασιών κατά τον υπολογισμό της αναλογίας εκπτώσεως θα αλλοίωνε το αποτέλεσμα του υπολογισμού, υπό την έννοια ότι θα έπαυε να αντικατοπτρίζει το ποσοστό κατά το οποίο τα αγαθά ή οι υπηρεσίες που προορίζονται για μικτή χρήση χρησιμοποιούνται για τις φορολογούμενες δραστηριότητες και για τις απαλλασσόμενες από τον φόρο δραστηριότητες, αντιστοίχως.
As the Advocate General stated in point 68 of his Opinion, the inclusion of that turnover in the calculation of the deductible proportion would distort the resultant figure in the sense that it would no longer reflect the division of use of goods or services for mixed use as between taxable and exempt activities respectively.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η φράση «αγαθ[ά] επενδύσεων, χρησιμοποιούμεν[α] από τον υποκείμενο στον φόρο στην επιχείρησή του» του άρθρου 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν αφορά τα αγαθά των οποίων η πώληση εμπίπτει στη συνήθη οικονομική δραστηριότητα του ενδιαφερόμενου υποκειμένου στον φόρο.
In those circumstances, the notion of ‘capital goods used by the taxable person for the purposes of his business’ within the meaning of Article 19(2) of the Sixth Directive cannot include capital goods the sale of which is, for the taxable person concerned, in the nature of a normal business activity.
Οσάκις η πώληση αυτή εμπίπτει στις συνήθεις και φορολογούμενες δραστηριότητες του υποκειμένου στον φόρο, ο οικείος κύκλος εργασιών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τον υπολογισμό της αναλογίας εκπτώσεως προκειμένου ο υπολογισμός αυτός να αντικατοπτρίζει, όσο το δυνατό πιστότερα, το ποσοστό κατά το οποίο τα αγαθά και οι υπηρεσίες που προορίζονται για μικτή χρήση χρησιμοποιούνται πράγματι για τις δραστηριότητες αυτές, διότι άλλως θα θιγόταν ο σκοπός της ουδετερότητας του κοινού συστήματος ΦΠΑ.
Since that sale is part of the normal taxable activities of the taxable person, the turnover attributable to it must be taken into account in the calculation of the deductible proportion in order for that proportion to reflect as accurately as possible the division of use, in respect of those activities, of the goods and services put to mixed use, since otherwise there would be a failure to have regard to the objective of the neutrality of the common system of VAT.
Επομένως, αν, όπως συνέβη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η πώληση των οχημάτων κατά τη λήξη των οικείων συμβάσεων χρηματοδοτικής μισθώσεως αποτελεί για τον ενδιαφερόμενο υποκείμενο στον φόρο συνήθη δραστηριότητα που ασκείται κατά
Therefore, if, as in the case in the main proceedings, the sale, on termination of the leasing contracts, of the vehicles covered by those contracts is in the nature of a normal activity for the taxable person concerned, who carries out that activity
NORDANIA FINANS ET BG FACTORING τρόπο επαγγελματικό και συστηματικό, θα αντέβαινε στον σκοπό της ουδετερότητας η μη απαλλαγή του, στην πράξη, από το μέρος του ΦΠΑ που βαρύνει τα γενικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε προκειμένου να πετύχει αυτή την πώληση και, συνεπώς, να ασκήσει τη συνήθη και φορολογούμενη οικονομική του δραστηριότητα.
NORDANIA FINANS AND BG FACTORING by way of business and as a matter of course, it would be contrary to that objective of neutrality if that taxable person were not actually relieved of the portion of VAT imposed on the overall costs incurred to effect that sale and thus to carry on its usual taxable business activity.
Προκύπτει εντεύθεν ότι ο κύκλος εργασιών από αυτή την πώληση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά αγαθά επενδύσεως, τα οποία ο υποκείμενος στον φόρο χρησιμοποιεί στην επιχείρησή του, κατά την έννοια του άρθρου 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας.
It follows that the turnover attributable to such a sale cannot be considered to relate to ‘capital goods used by the taxable person for the purposes of his business’ within the meaning of Article 19(2) of the Sixth Directive.
Το συμπέρασμα αυτό δεν θίγεται από το γεγονός ότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί, όσον αφορά τη δεύτερη οδηγία 67/228/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 11ης Απριλίου 1967, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — διάρθρωση και κανόνες εφαρμογής του κοινού συστήματος φόρου προστιθεμένης αξίας (ΕΕ ειδ. έκδ.
That finding cannot be called into question by the fact that, in the context of Second Council Directive 67/228/EEC of 11 April 1967 on the harmonisation of legislation of Member States concerning turnover taxes — Structure and procedures for application of the common system of value added tax (OJ, English Special Edition 1967, p.
Στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Verbond van Nederlandse Ondernemingen, το αιτούν δικαστήριο έπρεπε να αποφανθεί, λαμβανομένης υπόψη της ισχύουσας τότε ολλανδικής νομοθεσίας, αν υλικά γραφείου ελάχιστης αξίας μπορούσαν να θεωρηθούν ως αγαθά επενδύσεως δυνάμενα να εξαιρεθούν, βάσει του άρθρου 17 της δεύτερης οδηγίας, από το καθεστώς εκπτώσεων που προέβλεπε αυτή η οδηγία.
In the case which gave rise to the judgment in Verbond van Nederlandse Ondernemingen, it was for the national court to ascertain, having regard to the Netherlands legislation in force, whether office supplies of low value could be regarded as capital goods which could, under Article 17 of the Second Directive, be excluded from the right to deduct VAT provided for by that directive.
Πάντως, ακόμη και αν υποτεθεί ότι τα οχήματα τα οποία αγοράζει μια επιχείρηση για την άσκηση των οικονομικών της δραστηριοτήτων είναι δυνατό να αποτελούν αγαθά επενδύσεως κατά την έννοια της ανωτέρω ερμηνείας του άρθρου 17 της δεύτερης οδηγίας, εντούτοις δεν μπορεί να συναχθεί αποκλειστικώς και μόνον από τα κριτήρια που χρησιμοποίησε το Δικαστήριο στην προπαρατεθείσα απόφαση Verbond van Nederlandse Ondernemingen ότι τα οχήματα αυτά μπορούν να χαρακτηριστούν κατ’ αυτόν τον τρόπο για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας.
Even if vehicles purchased by a business in order to carry on its business activities may constitute capital goods in terms of the interpretation given, in that context, of Article 17 of the Second Directive, it cannot be inferred merely from the criteria laid down by the Court in that judgment that such vehicles are to be classified as capital goods in respect of the application of Article 19(2) of the Sixth Directive.
Πράγματι, θα αντέβαινε ευθέως στον σκοπό της ουδετερότητας του κοινού συστήματος ΦΠΑ ο τυχόν γενικός αποκλεισμός από τον υπολογισμό της αναλογίας εκπτώσεως των αγαθών που, στο πλαίσιο της χρησιμοποιήσεώς τους για την άσκηση ορισμένης οικονομικής δραστηριότητας, διακρίνονται μεν για τον διαρκή χαρακτήρα τους και την αξία τους και, λόγω των στοιχείων αυτών, το κόστος της αγοράς τους δεν καταχωρίζεται κανονικά στις τρέχουσες δαπάνες, αλλά αποσβέννυται κατανεμόμενο σε περισσότερες χρήσεις, χωρίς όμως να ληφθεί υπόψη ότι η πώλησή τους κατά τη λήξη των οικείων συμβάσεων χρηματοδοτικής μισθώσεως αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνήθους δραστηριότητας του υποκειμένου στον φόρο.
To exclude generally from the calculation of the deductible proportion goods which are used for the purposes of a business activity and are indeed distinguishable by their durable nature and their value, such that the acquisition costs are not normally treated as current expenditure but are written off over several years, without taking account of the fact that the sale of those goods, at the end of the leasing contracts, is an integral part of the normal activity of the taxable person, would run directly counter to the objective of neutrality of the common system of VAT.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο ορισμός των αγαθών επενδύσεως, κατά την έννοια του άρθρου 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, το οποίο ρυθμίζει το ειδικό σύστημα υπολογισμού της αναλογίας εκπτώσεως, δεν έχει, κατ’ ανάγκην, το ίδιο περιεχόμενο με τον ορισμό που δόθηκε στο πλαίσιο της εφαρμογής του γενικού καθεστώτος εκπτώσεων που θεσπίστηκε με τη δεύτερη οδηγία.
That is why the definition of the capital goods referred to in Article 19(2) of the Sixth Directive, which establishes the specific rules for the calculation of the deductible proportion, is not necessarily the same as that which was used in respect of the application of the general scheme of deduction established by the Second Directive.
Επομένως, η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο με την προπαρατεθείσα απόφαση Verbond van Nederlandse Ondernemingen δεν ασκεί επιρροή για την απάντηση του υποβληθέντος προδικαστικού ερωτήματος.
The interpretation given by the Court in Verbond van Nederlandse Ondernemingen is not therefore relevant for the purpose of answering the question referred for a preliminary ruling in the present case.
Συναφώς, ούτε το γεγονός ότι το άρθρο 20, παράγραφος 4, της έκτης οδηγίας παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να ορίσουν την έννοια «αγαθά επενδύσεως» ασκεί επιρροή.
It is also not of relevance that Article 20(4) of the Sixth Directive leaves it to the Member States to define the concept of capital goods.
Πράγματι, αφενός, από το γράμμα αυτής της διατάξεως προκύπτει με σαφήνεια ότι η δυνατότητα που παρέχεται στα κράτη μέλη αφορά αποκλειστικώς και μόνον την εφαρμογή των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 20, το οποίο ρυθμίζει τον διακανονισμό των εκπτώσεων.
Firstly, it is clear from the wording of that provision that the right thus given to the Member States applies only for the purposes of applying Article 20(2) and (3), which sets out the rules relating to adjustments of deductions.
Αφετέρου, η τυχόν αναγνώριση υπέρ των κρατών μελών αυτής της δυνατότητας σε σχέση με την εφαρμογή των κανόνων του άρθρου 19, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας για τον υπολογισμό της αναλογίας θα αντέβαινε στη βούληση του κοινοτικού νομοθέτη, όπως εκφράσθηκε με τη δωδέκατη αιτιολογική σκέψη αυτής της οδηγίας, σύμφωνα με την οποία ο υπολογισμός της αναλογίας της εκπτώσεως πρέπει να γίνεται με όμοιο τρόπο σε όλα τα κράτη μέλη.
Secondly, that right cannot be conferred on the Member States in respect of the application of the rules for the calculation of the proportion set out in Article 19(2) of the Sixth Directive without thereby failing to have regard to the intention of the Community legislature, expressed in the 12th recital in the preamble to that directive, that the proportion should be calculated in a similar manner in all the Member States.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ούτε το προβλεπόμενο από το άρθρο 20 της έκτης οδηγίας σύστημα διακανονισμού των εκπτώσεων ούτε ο διαλαμβανόμενος στο άρθρο 19, παράγραφος 2, τελευταία περίοδος, της οδηγίας αυτής ειδικός κανόνας που παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να λαμβάνουν υπόψη, κατά τον υπολογισμό της αναλογίας, το προϊόν της μεταβιβάσεως των αγαθών επενδύσεως στα οποία αναφέρεται, στο πλαίσιο αυτού του συστήματος διακανονισμού, το άρθρο 20, παράγραφος 5, της έκτης οδηγίας ασκούν επιρροή για την ερμηνεία της έννοιας των αγαθών επενδύσεως που αποκλείονται από τον υπολογισμό της αναλογίας δυνάμει του άρθρου 19, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, της έκτης οδηγίας, καθόσον η έννοια αυτή πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο αυτοτελή και ενιαίο σε ολόκληρη την Κοινότητα.
In those circumstances, the rules for adjustments of deductions as established in Article 20 of the Sixth Directive and the specific rule contained in the last sentence of Article 19(2), which provides for the inclusion, in the calculation of the proportion, of disposals of the capital goods referred to, in the context of those adjustment rules, in Article 20(5) of that directive, have no bearing on the interpretation which must be given to the concept of capital goods excluded from the calculation of the proportion pursuant to the first sentence of Article 19(2) of the Sixth Directive, as that concept must be given an autonomous and uniform interpretation within the Community.