natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το έγγραφο αυτό πρέπει να καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό, με βεβαιότητα, τουλάχιστον του αντικειμένου και των λόγων της αγωγής, καθώς και της κλήσεως προς εμφάνιση ενώπιον δικαστηρίου ή, ανάλογα με τη φύση της εκκρεμούς διαδικασίας, της δυνατότητας ασκήσεως ενδίκου μέσου ενώπιον δικαστηρίου.
Such a document must make it possible to identify with a degree of certainty at the very least the subjectmatter of the claim and the cause of action as well as the summons to appear before the court or, depending on the nature of the pending proceedings, to be aware that it is possible to appeal.
Έγγραφα τα οποία επιτελούν αποκλειστικά αποδεικτική λειτουργία και δεν είναι απαραίτητα για την κατανόηση του αντικειμένου και των λόγων της αγωγής δεν αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου κατά την έννοια του κανονισμού 1348/2000.
Documents which have a purely evidential function and are not necessary for the purpose of understanding the subjectmatter of the claim and the cause of action do not form an integral part of the document instituting the proceedings within the meaning of Regulation No 1348/2000.
Η ερμηνεία αυτή είναι σύμφωνη προς τους σκοπούς του κανονισμού 1348/2000 για καλύτερη και ταχύτερη διαβίβαση των πράξεων.
That interpretation is consistent with the objectives of Regulation No 1348/2000 to improve and expedite the transmission of documents.
Συγκεκριμένα, η μετάφραση των αποδεικτικών εγγράφων μπορεί να απαιτήσει σημαντικό χρόνο, ενώ, εν πάση περιπτώσει, η μετάφραση αυτή δεν απαιτείται για τις ανάγκες της δίκης που θα διεξαχθεί ενώπιον του δικαστή του κράτους μέλους προελεύσεως και στη γλώσσα του κράτους αυτού.
Indeed, it can take a long time to translate supporting documents and, in any event, such translation is not necessary for the purposes of the action which will take place before the court of the Member State of transmission and in the language of that State.
Εναπόκειται στον εθνικό δικαστή να ελέγξει αν το περιεχόμενο του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου παρέχει στον εναγόμενο τη δυνατότητα να επικαλεστεί τα δικαιώματά του εντός του κράτους προελεύσεως και, ειδικότερα, αν του παρέχει τη δυνατότητα να προσδιορίσει το αντικείμενο και τους λόγους της εναντίον του ασκηθείσας αγωγής καθώς και την ύπαρξη της ένδικης διαδικασίας.
It is for the national court to determine whether the content of the document instituting the proceedings enables the defendant to assert his rights in the Member State of transmission and, in particular, to identify the subjectmatter and the cause of action as well as to be aware of the existence of the legal proceedings.
Αν ο εθνικός δικαστής κρίνει ότι το περιεχόμενο αυτό είναι ανεπαρκές προς τούτο, λόγω του ότι ορισμένα ουσιώδη στοιχεία σχετικά με την αγωγή ανευρίσκονται στα συνημμένα, σ’ αυτόν εναπόκειται να καταβάλει προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος στο πλαίσιο του εθνικού του δικονομικού δικαίου, εξασφαλίζοντας την πλήρη αποτελεσματικότητα του κανονισμού 1348/2000 σύμφωνα με τους σκοπούς του (βλ., υπό την έννοια αυτή, προμνησθείσα απόφαση Leffler, σκέψη 69) και προστατεύοντας κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα συμφέροντα αμφοτέρων των διαδίκων.
If the national court considers that the content is inadequate in that regard on the ground that certain necessary information relating to the application is to be found in the annexes, it must endeavour to resolve that problem in accordance with its national procedural law, taking care to ensure the full effectiveness of Regulation No 1348/2000, in compliance with its objective (see, to that effect, Leffler, paragraph 69), while according maximum protection to the interests of both parties to the dispute.
Κατά συνέπεια, στον συντάκτη του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου μπορεί να αναγνωριστεί η δυνατότητα θεραπείας της ελλείψεως μεταφράσεως ενός
The party issuing the document instituting the proceedings could thus be afforded the opportunity of remedying the lack of a translation of an essential annex by
Όσον αφορά τις συνέπειες της αποστολής μιας μεταφράσεως από πλευράς της ημερομηνίας επιδόσεως ή κοινοποιήσεως, το Δικαστήριο έκρινε ότι πρέπει να καθορίζεται με γνώμονα το σύστημα διπλής ημερομηνίας που προβλέπει το άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1348/2000 (προμνησθείσα απόφαση Leffler, σκέψεις 65 έως 67), ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα των διαδίκων.
The Court has held that the effect that sending a translation has on the date of service should be determined by analogy with the double-date system developed in Article 9(1) and (2) of Regulation No 1348/2000 (Leffler, paragraphs 65 to 67) in order to protect the parties’ interests.
Λαμβανομένων υπόψη όλων αυτών των στοιχείων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1348/2000 έχει την έννοια ότι ο παραλήπτης εισαγωγικού της δίκης εγγράφου, το οποίο πρέπει να επιδοθεί ή να κοινοποιηθεί, δεν έχει δικαίωμα να αρνηθεί την παραλαβή του στην περίπτωση που το έγγραφο αυτό συνοδεύεται από συνημμένα που συνίστανται σε αποδεικτικά έγγραφα τα οποία δεν έχουν συνταχθεί στη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής ή σε γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως την οποία ο παραλήπτης κατανοεί, αλλά τα οποία επιτελούν αποκλειστικώς αποδεικτική λειτουργία και δεν είναι απαραίτητα για την κατανόηση του αντικειμένου και των λόγων της αγωγής, υπό τον όρον ότι το έγγραφο αυτό παρέχει στον παραλήπτη τη δυνατότητα να επικαλεστεί τα δικαιώματά του στο πλαίσιο ένδικης διαδικασίας εντός του κράτους μέλους προελεύσεως.
In the light of all the foregoing considerations, the answer to the first question must be that Article 8(1) of Regulation No 1348/2000 is to be interpreted as meaning that the addressee of a document instituting proceedings which is to be served does not have the right to refuse to accept that document, provided that it enables the addressee to assert his rights in legal proceedings in the Member State of transmission, where annexes are attached to that document consisting of documentary evidence which is not in the language of the Member State addressed or in a language of the Member State of transmission which the addressee understands, but which has a purely evidential function and is not necessary for understanding the subjectmatter of the claim and the cause of action.
Με το δεύτερο ερώτημά του, το οποίο υποβάλλεται για την περίπτωση που δοθεί απάντηση υπό την έννοια ότι ο παραλήπτης του εγγράφου μπορεί να αρνηθεί την παραλαβή όταν τα συνημμένα σε αυτό έγγραφα δεν έχουν μεταφραστεί, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 1348/2000 έχει την έννοια ότι ο παραλήπτης επιδοτέου ή κοινοποιητέου εγγράφου λογίζεται ως «κατανοών» τη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως κατά την
By its second question, posed in the event that the answer to the first is that the addressee of a document may refuse to accept it if the annexes to that document are not translated, the Bundesgerichtshof asks whether Article 8(1)(b) of Regulation No 1348/2000 must be interpreted as meaning that the addressee of a document to be served is deemed to ‘understand’ the language of a Member State of transmission
WEISS UND PARTNER έννοια του ανωτέρω κανονισμού σε περίπτωση που συμφώνησε, με σύμβαση που συνήψε με τον ενάγοντα στο πλαίσιο της ασκήσεως της επαγγελματικής δραστηριότητάς του, ότι η αλληλογραφία θα συντάσσεται στη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως.
WEISS UND PARTNER within the meaning of that regulation where, in the course of his business, he agreed in a contract with the applicant that correspondence was to be conducted in the language of the Member State of transmission.
Λαμβανομένης υπόψη της επιφυλάξεως που διατυπώθηκε με την απάντηση στο πρώτο ερώτημα, πρέπει να δοθεί απάντηση στο δεύτερο ερώτημα.
In view of the reservation formulated to the answer to the first question, it is necessary to answer the second question.
Για να διαπιστώσει αν ο παραλήπτης ενός επιδοτέου ή κοινοποιητέου εγγράφου κατανοεί τη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως, στην οποία έχει συνταχθεί το έγγραφο, ο δικαστής οφείλει να εξετάσει το σύνολο των ενδείξεων που ο ενάγων τού παρέσχε συναφώς.
In order to establish whether the addressee of a document served understands the language of the Member State of transmission in which the document is written, the court must examine all the relevant evidence submitted by the applicant.
Οι μετέχοντες στην παρούσα δίκη που υπέβαλαν παρατηρήσεις διαφωνούν ως προς το αν ο παραλήπτης ενός εγγράφου λογίζεται ότι κατανοεί τη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως λόγω του ότι υπέγραψε ρήτρα σχετική με τη χρήση της γλώσσας, όπως αυτή που περιγράφει το αιτούν δικαστήριο.
The parties which have submitted observations are divided on the question whether the addressee of a document should be deemed to understand the language of the Member State of transmission because he has signed a clause agreeing to the use of that language, as described by the referring court.
Κατά την άποψη του γραφείου Grimshaw, μόνον αυτό θα μπορούσε να απαντήσει αν κατανοεί την επιδοθείσα πράξη.
According to Grimshaw, it alone is in a position to say whether it understands the document served.
Το IHK Berlin υποστηρίζει την αντίθετη άποψη, ήτοι ότι η υπογραφή μιας τέτοιας ρήτρας ισοδυναμεί με αποδοχή της γλώσσας αυτής ως γλώσσας επιδόσεως μιας δικαστικής πράξεως, κατά τον ίδιο τρόπο που μια ρήτρα περί απονομής δικαιοδοσίας είναι έγκυρη μεταξύ των συμβαλλομένων.
IHK Berlin defends the opposite position, namely that signature of such a clause entails acceptance of that language as the language in which a judicial document is to be served, in the same way as a jurisdiction clause is valid between parties.
Οι υπόλοιποι από τους μετέχοντες στη δίκη που υπέβαλαν παρατηρήσεις θεωρούν ότι από μια τέτοια ρήτρα δεν μπορεί να συναχθεί γνώση της γλώσσας στην οποία έχει συνταχθεί το έγγραφο, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 1348/2000, αλλά ότι η ρήτρα αυτή αποτελεί ένδειξη περί της γνώσεως της εν λόγω γλώσσας.
The other parties which submitted observations are of the view that, while knowledge of the language of the document for the purpose of Article 8(1)(b) of Regulation No 1348/2000 cannot be inferred from such a clause, it is an indication of knowledge of that language.
Το γραφείο Weiss, καθώς και η Τσεχική και η Σλοβακική Κυβέρνηση υπογραμμίζουν, μεταξύ άλλων, ότι ο βαθμός γνώσεως μιας γλώσσας που απαιτείται για την αλληλογραφία δεν είναι ο ίδιος με τον βαθμό γνώσεως που απαιτείται για την άμυνα ενώπιον δικαστηρίου.
Weiss and the Czech and Slovak Governments point out, inter alia, that the degree of knowledge of a language required for correspondence is not the same as that needed to defend an action.
Η ερμηνεία του γραφείου Grimshaw δεν μπορεί να γίνει δεκτή διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με εξάρτηση της αποτελεσματικότητας της επίδοσης ή της κοινοποίησης από την καλή θέληση του παραλήπτη του εγγράφου.
Grimshaw’s interpretation cannot be accepted, as that would mean that whether service was effective was dependent on whether the addressee of the document was willing to accept it.
Ομοίως, δεν μπορεί να γίνει δεκτή ούτε η ερμηνεία την οποία προτείνει το IHK Berlin.
Nor is it possible to accept IHK’s interpretation.
Συγκεκριμένα, προκειμένου να διασφαλιστεί η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 1348/2000, εναπόκειται στο αρμόδιο δικαστήριο να ελέγξει αν οι προϋποθέσεις της εν λόγω διατάξεως πράγματι πληρούνται.
In order for Article 8(1)(b) of Regulation No 1348/2000 to be effective, the competent court must verify that the requirements of that provision are in fact met.
Συναφώς, η υπογραφή ρήτρας περί της χρήσεως ορισμένης γλώσσας στο πλαίσιο της αλληλογραφίας και της εκτελέσεως μιας συμβάσεως δεν μπορεί να αποτελέσει τεκμήριο ως προς τη γνώση της γλώσσας που συμφωνήθηκε.
The fact that a clause has been signed which provides that a particular language is to be used for correspondence and performance of the contract cannot give rise to a presumption of knowledge of the agreed language.
Αντιθέτως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η υπογραφή μιας τέτοιας ρήτρας αποτελεί ένδειξη γνώσεως της γλώσσας στην οποία έχει συνταχθεί το επιδοτέο ή κοινοποιητέο έγγραφο.
On the other hand, the signature of such a clause must be regarded as evidence of knowledge of the language of the document served.
Η ένδειξη αυτή θα έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία αν η ρήτρα αφορά όχι μόνο την μεταξύ των συμβαλλομένων αλληλογραφία, αλλά και την αλληλογραφία με τις διοικητικές αρχές και τους δημόσιους οργανισμούς.
Greater weight will attach to that evidence where the clause refers not only to correspondence between the parties but also to correspondence with the authorities and public institutions.
Η ένδειξη αυτή μπορεί να ενισχύεται από άλλες ενδείξεις, όπως η εκ μέρους του παραλήπτη του εγγράφου πραγματική αποστολή της αλληλογραφίας στη γλώσσα του επιδοτέου ή κοινοποιητέου εγγράφου ή η παρουσία, στην αρχική σύμβαση, ρητρών περί απονομής δικαιοδοσίας, σε περίπτωση διαφοράς, στα δικαστήρια του κράτους προελεύσεως ή περί υπαγωγής της συμβάσεως στο δίκαιο του κράτους μέλους αυτού.
It may be supported by other evidence, such as the fact that correspondence was actually conducted by the addressee of the document in the language of the document served, or the presence in the original contract of clauses conferring jurisdiction on the courts of the Member State of transmission in the event of dispute or making the contract subject to the law of that Member State.
Όπως επισήμαναν το γραφείο Weiss και η Τσεχική και η Σλοβακική Κυβέρνηση, ο βαθμός γνώσεως μιας γλώσσας που απαιτείται για την αλληλογραφία δεν είναι ο ίδιος με τον βαθμό γνώσεως που απαιτείται για την άμυνα ενώπιον δικαστηρίου.
As stated by Weiss and the Czech and Slovak Governments, the degree of knowledge of a language required for correspondence is not the same as that needed to defend an action.
Πάντως, πρόκειται για ένα πραγματικό στοιχείο το οποίο ο δικαστής οφείλει να λάβει υπόψη του όταν εξετάζει αν ο παραλήπτης ενός επιδοθέντος ή κοινοποιηθέντος εγγράφου έχει τη δυνατότητα να κατανοήσει το έγγραφο κατά τρόπον ώστε να μπορεί να επικαλεστεί τα δικαιώματά του.
However, that is a matter of fact to be taken into account by the court in determining whether the addressee of a document served is capable of understanding the document so as to be able to assert his rights.
Εναπόκειται στο δικαστήριο να λάβει ως στοιχείο αναφοράς, σύμφωνα με τη αρχή της ισοδυναμίας, τον τρόπο με τον οποίο ένας πολίτης που έχει την κατοικία του στο κράτος προελεύσεως δύναται να κατανοήσει μια δικαστική πράξη που έχει συνταχθεί στη γλώσσα του κράτους αυτού.
It is necessary for the court, in accordance with the principle of equivalence, to take account of the extent to which an individual domiciled in the Member State of transmission would understand a judicial document written in the language of that State.
Στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 1348/2000 έχει την έννοια ότι το γεγονός ότι ο παραλήπτης ενός επιδοτέου ή κοινοποιητέου εγγράφου συμφώνησε, με σύμβαση που συνήψε με τον ενάγοντα στο πλαίσιο της ασκήσεως της επαγγελματικής δραστηριότητάς του, ότι η αλληλογραφία θα συντάσσεται στη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως δεν αποτελεί τεκμήριο γνώσεως της γλώσσας, αλλά ένδειξη την οποία ο δικαστής οφείλει να λαμβάνει υπόψη του όταν εξετάζει αν ο παραλήπτης κατανοεί τη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως.
The answer to the second question must be that Article 8(1)(b) of Regulation No 1348/2000 is to be interpreted as meaning that the fact that the addressee of a document served has agreed in a contract concluded with the applicant in the course of his business that correspondence is to be conducted in the language of the Member State of transmission does not give rise to a presumption of knowledge of that language, but is evidence which the court may take into account in determining whether that addressee understands the language of the Member State of transmission.
Με το τρίτο ερώτημά του, το οποίο υποβάλλεται για την περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο υποβληθέν δεύτερο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου, το δικαστήριο αυτό ερωτά αν το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1348/2000 έχει την έννοια ότι, σε κάθε περίπτωση, ο παραλήπτης ενός επιδοτέου ή κοινοποιητέου εγγράφου δεν μπορεί να επικαλεστεί τη διάταξη αυτή για να αρνηθεί την παραλαβή των συνημμένων ενός εγγράφου τα οποία δεν έχουν συνταχθεί στη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής ή σε γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως την οποία ο παραλήπτης κατανοεί, όταν, στο πλαίσιο της επαγγελματικής δραστηριότητάς του, συνήψε σύμβαση με την οποία συμφώνησε ότι η αλληλογραφία θα συντάσσεται στη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως, τα δε συνημμένα, αφενός, αφορούν την εν λόγω αλληλογραφία και, αφετέρου, έχουν συνταχθεί στη γλώσσα που συμφωνήθηκε.
By its third question, posed in the event that the second question referred by the Bundesgerichtshof is answered in the negative, that court asks whether Article 8(1) of Regulation No 1348/2000 must be interpreted as meaning that the addressee of a document served may not, in any event, rely on that provision in order to refuse acceptance of annexes to the document which are not in the language of the Member State addressed or in a language of the Member State of transmission which the addressee understands if the addressee concludes a contract in the course of his business in which he agrees that correspondence is to be conducted in the language of the Member State of transmission and the annexes concern that correspondence and are written in the agreed language.
Από την απάντηση του Δικαστηρίου στο πρώτο ερώτημα προκύπτει ότι η μετάφραση ορισμένων συνημμένων ενός επιδοτέου ή κοινοποιητέου εισαγωγικού της δίκης εγγράφου ενδέχεται να απαιτείται όταν το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου, το οποίο έχει μεταφραστεί, δεν αρκεί για την κατανόηση του αντικειμένου και των λόγων της αγωγής και για την παροχή στον εναγόμενο της δυνατότητας να επικαλεστεί τα δικαιώματά του, λόγω του ότι ορισμένα ουσιώδη στοιχεία σχετικά με την αγωγή περιέχονται στα συνημμένα αυτά.
It follows from the answer given by the Court to the first question that it may be necessary to translate certain annexes to a document instituting proceedings which has been served if the content of that document which has been translated is insufficient to enable the subjectmatter of the claim and the cause of action to be identified, so that the defendant can assert his rights, on the ground that certain necessary information relating to the application is to be found in those annexes.
Αυτό συμβαίνει όταν ο παραλήπτης είναι ο συντάκτης τους, ή όταν θεωρείται δεδομένο ότι κατανοεί το περιεχόμενό τους, διότι, για παράδειγμα, στο πλαίσιο της επαγγελματικής δραστηριότητάς του, συνήψε σύμβαση με την οποία συμφώνησε ότι η αλληλογραφία θα συντάσσεται στη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως, τα δε συνημμένα, αφενός, αφορούν την εν λόγω αλληλογραφία και, αφετέρου, έχουν συνταχθεί στη γλώσσα που συμφωνήθηκε.
That is the case where the addressee is the author of those documents or can be presumed to understand the content, for example because he signed a contract in the course of his business in which he agreed that correspondence was to be conducted in the language of the Member State of transmission and the annexes concern that correspondence and are written in the agreed language.
Επομένως, στο τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1348/2000 έχει την έννοια ότι ο παραλήπτης επιδοτέου ή κοινοποιητέου εισαγωγικού της δίκης εγγράφου δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να επικαλεστεί τη διάταξη αυτή για να αρνηθεί την παραλαβή των συνημμένων ενός εγγράφου τα οποία δεν έχουν συνταχθεί στη γλώσσα του κράτους μέλους παραλαβής ή σε γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως την οποία ο παραλήπτης κατανοεί, όταν, στο πλαίσιο της επαγγελματικής δραστηριότητάς του, συνήψε σύμβαση με την οποία συμφώνησε ότι η αλληλογραφία θα συντάσσεται στη γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως, τα δε συνημμένα, αφενός, αφορούν την εν λόγω αλληλογραφία και, αφετέρου, έχουν συνταχθεί στη γλώσσα που συμφωνήθηκε.
The answer to the third question must therefore be that Article 8(1) of Regulation No 1348/2000 is to be interpreted as meaning that the addressee of a document served may not in any event rely on that provision in order to refuse acceptance of annexes to the document which are not in the language of the Member State addressed or in a language of the Member State of transmission which the addressee understands, where the addressee concluded a contract in the course of his business in which he agreed that correspondence was to be conducted in the language of the Member State of transmission and the annexes concern that correspondence and are written in the agreed language.
Υπόθεση C-39/07
Case C-39/07
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας
Commission of the European Communities v Kingdom of Spain
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 89/48/ΕΟΚ — Αναγνώριση των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών — Εθνική νομοθεσία που δεν προβλέπει την αναγνώριση των πτυχίων για την πρόσβαση στο επάγγελμα του νοσοκομειακού φαρμακοποιού — Μη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη»
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Directive 89/48/EEC — Recognition of higher-education diplomas awarded on completion of professional education and training of at least three years’ duration — National legislation not providing for the recognition of diplomas allowing access to the profession of hospital pharmacist — Failure to transpose the directive)
Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 8ης Μαΐου 2008 . . . . . . .
Judgment of the Court (Second Chamber), 8 May 2008
Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων — Ελευθερία εγκαταστάσεως — Εργαζόμενοι — Αναγνώριση των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών — Πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 89/48
Freedom of movement for persons — Freedom of establishment — Workers — Recognition of higher-education diplomas awarded on completion of professional education and training of at least three years’ duration — Scope of Directive 89/48
2, και 47 § 3 EΚ· οδηγία 89/48 του Συμβουλίου)
(Arts 43, second para., and 47(3) EC; Council Directive 89/48)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-39/07
SUMMARY — CASE C-39/07
Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων — Ελευθερία εγκαταστάσεως — Αναγνώριση διπλωμάτων και τίτλων
Freedom of movement for persons — Freedom of establishment — Recognition of diplomas and formal qualifications
(Άρθρο 47 § 3 EΚ)
(Art. 47(3) EC)
Συγκεκριμένα, η ερμηνεία αυτή οδηγεί όχι μόνο σε μη εφαρμογή της οδηγίας 89/48, αλλά γενικότερα σε αποκλεισμό του δικαιώματος των κοινοτικών υπηκόων για την αναγνώριση των τίτλων ειδικεύσεως στη φαρμακευτική, ενώ το δικαίωμα αυτό προκύπτει από το άρθρο 43, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ.
Such an interpretation would result not only in a failure to apply Directive 89/48 but more generally in precluding the right of Community nationals to recognition of diplomas of specialisations in pharmacy, even though that right stems from the second paragraph of Article 43 EC.
Κράτος μέλος, μη θεσπίζοντας όλα τα αναγκαία μέτρα για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 89/48, σχετικά με ένα γενικό σύστημα αναγνώρισης των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που πιστοποιούν επαγγελματική εκπαίδευση ελάχιστης διάρκειας τριών ετών, όσον αφορά το επάγγελμα του νοσοκομειακού φαρμακοποιού, δεν πληροί τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή.
A Member State which fails to adopt all the measures necessary to transpose Directive 89/48 on a general system for the recognition of higher-education diplomas awarded on completion of professional education and training of at least three years’ duration as far as the profession of hospital pharmacist is concerned has failed to fulfil its obligations under that directive.