natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Υπό τις συνθήκες αυτές, επιβάλλεται να ερμηνευθεί η έννοια της «σχέσεως εργασίας» κατά τα άρθρα 3 και 4 της οδηγίας 80/987.
In a situation such as Mrs Mau's, Directive 80/987 requires the Federal Republic of Germany to ensure, even if the guarantee period has been validly limited in German law pursuant to Article 4 of Directive 80/987, at least the payment of the claimant's outstanding claims in respect of the last three months of the six months of her employment relationship preceding 27 December 1999, that being the date on which the request was lodged for the opening of the procedure collectively to satisfy creditors' claims, and therefore the date of the onset of Mrs Mau's employer's insolvency within the meaning of Article 3(2) of Directive 80/987.
Επί της έννοιας της »σχέσεως εργασίας» κατά τα άρθρα 3 και 4 της οδηγίας 80/987
Legal consequences of the fact that the rules for calculating the guarantee period laid down by national law do not correspond to those required by Community law
Στην έννοια της «σχέσεως εργασίας», κατά τα άρθρα 3 και 4 της οδηγίας 80/987, πρέπει να δοθεί η ερμηνεία ότι δεν περιλαμβάνει τις χρονικές περιόδους κατά τις οποίες, από τη φύση τους, δεν είναι δυνατό να δημιουργηθούν ανεξόφλητες απαιτήσεις από μισθούς.
In this case, the order for reference shows that the national court considers it impossible to give an interpretation of Paragraph 183 of Sozialgesetzbuch III (German Social Code, Part III) of 24 March 1997 ('SGB III'), concerning the date of the onset of the employer's insolvency, which conforms to Directive 80/987.
Αποκλείονται, ως εκ τούτου, οι χρονικές περίοδοι κατά τη διάρκεια των οποίων η σχέση εργασίας αναστέλλεται λόγω γονικής άδειας, δεδομένου ότι τότε ουδεμία αμοιβή οφείλεται.
It considers, however, that, if the expression 'employment relationship' within the meaning of Directive 80/987 were to be interpreted as excluding periods in which that relationship was suspended by reason of child raising leave, the guarantee period would cover the three months before 30 December 1999, the date as from which Mrs Mau benefited from such leave.
Με βάση τις προεκτεθείσες σκέψεις πρέπει να δοθεί απάντηση στα υποβληθέντα ερωτήματα.
In that way, it could allow Mrs Mau's application without it being necessary to examine either the question of possible direct applicability of Directive 80/987 or the question of State liability.
Επί του πρώτου και τον τετάρτου ερωτήματος
In those circumstances, it is necessary to proceed to an interpretation of the expression 'employment relationship' within the meaning of Articles 3 and 4 of Directive 80/987.
Από τις ανωτέρω διαπιστώσεις προκύπτει ότι η κατά τα άρθρα 3, παράγραφος 2, και 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 80/987 ημερομηνία της «επελεύσεως της αφερεγγυότητας του εργοδότη» πρέπει να ερμηνευθεί ως υποδηλούσα την ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως για την κίνηση της διαδικασίας συλλογικής ικανοποιήσεως των πιστωτών.
The expression 'employment relationship' within the meaning of Articles 3 and 4 of Directive 80/987 must be interpreted as excluding periods which, by their nature, cannot give rise to outstanding claims for salary. Periods during which the employment relationship is suspended on account of child raising are therefore excluded by reason of the fact that no remuneration is due during those periods.
Επί του έκτου ερωτήματος
It is on the basis of the above considerations that the questions referred must be answered.
από μισθούς, όπως τη χρονική περίοδο κατά την οποία η σχέση εργασίας αναστέλλεται λόγω γονικής άδειας και, για τον λόγο αυτό, ουδεμία απαίτηση αμοιβής δημιουργεί.
It is clear from the arguments above that the date of the 'onset of the employer's insolvency', referred to in Articles 3(2) and 4(2) of Directive 80/987, must be interpreted as designating the date on which the request is lodged for the opening of the procedure collectively to satisfy creditors' claims.
Στο ερώτημα αυτό πρέπει να δοθεί καταφατική απάντηση.
In its sixth question, the referring court essentially asks whether the expression 'employment relationship' within the meaning of Articles 3 and 4 of Directive 80/987 must be interpreted as excluding periods which, by their very nature, cannot give rise to outstanding salary claims, such as a period during which the employment relationship is suspended on account of child raising leave and, for that reason, confers no right to remuneration.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
That question is to be answered in the affirmative.
Στην έννοια της "σχέσεως εργασίας*, κατά τα άρθρα 3 και 4 της οδηγίας 80/987, πρέπει να δοθεί η ερμηνεία ότι δεν περιλαμβάνει τις χρονικές περιόδους κατά τις οποίες από τη φύση τους δεν είναι δυνατό να δημιουργηθούν ανεξόφλητες απαιτήσεις από μισθούς Αποκλείεται, συνεπώς η χρονική περίοδος κατά την οποία η σχέση εργασίας αναστέλλεται λόγω γονικής άδειας και, για τον λόγο αυτό, ουδεμία απαίτηση αμοιβής δημιουργεί»
Articles 3(2) and 4(2) of Council Directive 80/987/EEC of 20 October 1980 on the approximation of the laws of the Member States relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer must be interpreted as precluding a provision of national law, such as Paragraph 183(1) of Sozialgesetzbuch III (German Social Code, Part III), which defines the date of the onset of the employers insolvency as the date of the decision ruling on the request for opening of the insolvency procedure and not the date on which that request was lodged
Ο γενικό; εισαγγελέα; J.
The expression 'employment relationship' within the meaning of Articles 3 and 4 of Directive 80/987, must be interpreted as excluding periods which, by their very nature, cannot give rise to outstanding salary claims.
Mischo ανέπτυξε τι; προτάσει; του κατά τη συνεδρίαση του πέμπτου τμήματος τη; 2ας Ιουλίου 2002.
A period during which the employment relationship is suspended on account of child raising leave and, for that reason, confers no right to remuneration, is therefore excluded'
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Advocate General J. Mischo delivered his Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 2 July 2002.
Τρίτο ερώτημα
Case C-193/01 Ρ Athanasios Pitsiorlas ν Council of the European Union, European Central Bank Law governing the institutions
«Λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο και στο τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να κρίνει αν οι διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας είναι δυνατό να ερμηνευθούν κατά τρόπο συμβατό με την οδηγία.
(Appeal — Decision 93/731IEC — Access to Council documents — Decision 1999/284/EC Access to documentation and archives of the European Central Bank — Basle/Nyborg Agreement on the reinforcement of the European Monetary System — Refusal of access -Application out of time against that decision — Excusable error) (Fifth Chamber)
Αν αυτό δεν είναι δυνατό, μπορεί να τεθεί, σύμφωνα με τις αρχές που ανέπτυξε το Δικαστήριο, μόνο ζήτημα ευθύνης του κράτος μέλους λόγω πλημμελούς μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο οδηγίας που παρέχει δικαιώματα στους ιδιώτες, δεδομένου ότι η διακριτική ευχέρεια που επιφυλάσσουν στον εθνικό νομοθέτη τα άρθρα 3, παράγραφος 2, και 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 80/987 αποκλείει την απ' ευθείας εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων, ακόμη και αν ο νομοθέτης επέλεξε αρχικά μια λύση που παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο.
By application received at the Court Registry by fax on 3 May 2001 and lodged at the Court Registry on 7 May 2001, Mr Pitsiorlas brought an appeal against the order of the Court of First Instance of 14 February 2001 in Case T-3/00 Pitsiorlas ν Council and ECB [2001] by which the Court of First Instance dismissed as inadmissible his application for annulment of the decision of the Council of the European Union of 30 July 1999 refusing him access to a document ('the Council decision').
Η επί σειρά ετών άρνηση προσαρμογής μιας διατάξεως της εθνικής νομοθεσίας, η οποία μετέφερε στο εσωτερικό δίκαιο τα άρθρα 3, παράγραφος 2, και 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 80/987, σε μια μη διφορούμενη ερμηνεία των άρθρων αυτών από το Δικαστήριο συνιστά κατάφωρη παραβίαση του κοινοτικού δικαίου.»
At paragraph 24 of the contested order, the Court of First Instance upheld the Council's plea and dismissed the action against that institution's decision as inadmissible on the ground that 'the circumstances put forward by the applicant [could not] be regarded as exceptional circumstances giving rise to an excusable error'.
«Στην έννοια της "σχέσεως εργασίας", κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας 80/987 πρέπει να δοθεί η ερμηνεία ότι δεν περιλαμβάνει μια χρονική περίοδο κατά την οποία ο εργαζόμενος δεν είχε αξίωση αμοιβής, διότι η σχέση εργασίας είχε ανασταλεί ("ein ruhendes Arbeitsverhältnis") λόγω γονικής αδείας.»
By his appeal Mr Pitsiorlas claims that the Court should uphold his application and annul the contested order, grant in its entirety the relief sought by him at first instance or, in the alternative, refer the case back to the Court of First Instance and order the Council to pay the costs of the proceedings both at first instance and on appeal.
Υποθ. C-193/01 Ρ Αθανάσιος Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Θεσμικό δίκαιο
By his fifth plea in law, which should be examined first, Mr Pitsiorlas submits that the Court of First Instance failed to have regard to the case-law concerning excusable error or, at least, applied that case-law in an excessively strict manner.
«Αίτηση αναιρέσεως — Απόφαση 93/731/ΕΚ— Πρόσβαση στα έγγραφα του Συμβουλίου — Απόφαση 1999/284/ΕΚ— Πρόσβαση στα έγγραφα και στα αρχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας — Συμφωνία "'Βασίλειοι'Nyborg* για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος— Άρνηση προσβάσεως— Εκπρόθεσμη άσκηση της προσφυγής κατ' αυτής της απορριπτικής αποφάσεως του Συμβουλίου — Συγγνωστή πλάνη» (Πέμπτο τμήμα)
It is clear from the very terms of the contested order that the Court of First Instance expressly based its decision on that case-law in considering what the response should be to the plea of inadmissibility raised by the Council and in concluding, at paragraph 24 of that order, that the action brought against the Council's decision should be rejected as inadmissible on the ground that the circumstances put forward by the applicant could not be regarded as exceptional circumstances giving rise to an excusable error.
Με δικόγραφο που έφθασε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου με τηλεομοιοτυπία στις 3 Μαΐου 2001 και κατέθεσε στη Γραμματεία στις 7 Μαΐου 2001, ο Αθ. Πιτσιόρλας άσκησε αναίρεση κατά της διατάξεως του Πρωτοδικείου της 14ης Φεβρουαρίου 2001, Τ-3/00, Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου και ΕΚΤ, με την οποία
In that regard, the Court of First Instance relied, more particularly, on the fact that the General Secretariat's letter notifying the appellant of the Council decision pointed out to him, in addition, the content of Articles 195 EC and 230 EC which concern, respectively, the conditions under which complaints may be addressed to the Ombudsman and the legality of acts adopted by the Council may be reviewed by
απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η προσφυγή περί ακυρώσεως που είχε ασκήσει ο Αθ.
the Court of Justice. It concluded from this that a normally diligent individual could have been left in no doubt either as to the finality of that decision or as to the time-limit for bringing proceedings laid down by Article 230 EC.
Η αίτηση αναιρέσεως
However, in arriving at that conclusion, the Court of First Instance interpreted the concept of excusable error, as it has been developed in the case-law of the Court of Justice, in an excessively restrictive manner.
Ο Αθ.
The Court:
Επιβάλλεται ωστόσο η διαπίστωση ότι το Πρωτοδικείο, για να καταλήξει σ' αυτή τη διαπίστωση, ερμήνευσε υπερβολικά αυστηρά την έννοια της συγγνωστής πλάνης, όπως έχει αναπτυχθεί με τη νομολογία του Δικαστηρίου.
Refers the case back to the Court of First Instance for judgment on Mr Pitsiorlas' application for annulment of the decision of the Council of 30 July 1999 and the decision of the European Central Bank of 8 November 1999 refusing him access to a document;
«1) Αναιρεί την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 14ης Φεβρουαρίου 2001, Τ-3/00, Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου και ΕΚΤ.
Advocate General A. Tizzano delivered his Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 26 September 2002.
Αναπέμπει την υπόθεση ενώπιον του Πρωτοδικείου προκειμένου να αποφανθεί επί του αιτήματος του Αθ Πιτσιόρλα περί ακυρώσεως της αποφάσεως του Συμβουλίου της 30ής Ιουλίου 1999 και της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζαςτης 8ης Νοεμβρίου 1999, με τις οποίες απορρίφθηκε το αίτημα του περί προσβάσεως & ένα έγγραφα 4)
Preliminary ruling (Brussels Convention — Article 1 Scope — Concept of civil and commercial matters -Concept of customs matters — Action based on a guarantee contract between the State and an insurance company ~ Contract entered into in order to satisfy a condition imposed by the State on associations of carriers, principal debtors, under Article 6 of the TIR Convention) (Fifth Chamber)
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
By order of 5 March 1991, in accordance with Article 6 of the TIR Convention, the Netherlands State Secretary for Finance authorised three Netherlands associations of carriers to issue TIR carnets ('the authorised Netherlands associations').
«— να αναιρέσει τη διάταξη που εξέδωσε το Πρωτοδικείο στις 14 Φεβρουαρίου 2001 στην υπόθεση Τ-3/00, Πιτσιόρλας κατά Συμβουλίου και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας·
That guarantee was provided by PFA. By various documents, PFA bound itself vis-à-vis the Netherlands State, as guarantor and joint debtor, to pay as its own debt the import or export duties and taxes imposed under customs and excise legislation on the holders of TIR carnets issued by the national associations of carriers.
— να αναπέμψει την υπόθεση στο Πρωτοδικείο προκειμένου να αποφανθεί επί της ουσίας'
On 20 November 1996, the Netherlands State brought proceedings against PFA before the Rechtbank te Rotterdam (District Court, Rotterdam) (Netherlands), claiming that PFA should be ordered to pay it the sum of NLG 41 917 063 together with statutory interest.
— να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα.»
That action was based on the guarantee commitments undertaken by PFA vis-à-vis the Netherlands State and sought payment of the import or export duties and taxes owed by the authorised Netherlands associations.
Υποθ. C-266/01 Préservatrice foncière TIARD SA κατά Staat der Nederlanden Σύμβαση για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των αποφάσεων
PFA pleaded the lack of jurisdiction of the Rechtbank te Rotterdam on the ground that the dispute fell within the scope of the Brussels Convention and that the court with jurisdiction was to be determined in accordance with the provisions thereof.
Η διαφορά της κύριας δίκης
The first question referred for a preliminary ruling
Κατά το άρθρο 1 της αποφάσεως αυτής, οι πιο πάνω οργανισμοί υποχρεούνται χωρίς καμία επιφύλαξη να καταβάλλουν τους δασμούς που οφείλουν οι δικαιούχοι των εκδιδομένων δελτίων TIR, δασμούς για τους οποίους οι εν λόγω οργανισμοί ευθύνονται εις ολόκληρον.
By this question, the national court seeks essentially to ascertain whether the first paragraph of Article 1 of the Brussels Convention must be interpreted as meaning that 'civil and commercial matters', within the meaning of the first sentence ofthat provision, covers a claim by which a contracting State seeks to enforce against a person governed by private law a private-law guarantee contract which was concluded in order to enable a third person to supply a guarantee required and defined by that State.
Η εγγύηση αυτή δόθηκε από την PFA Με διάφορα έγγραφα, η PFA δεσμεύθηκε έναντι του Ολλανδικού Δημοσίου, ως εγγυητής και εις ολόκληρον οφειλέτης, να καταβάλλει ως αυτοφειλέτης τους εισαγωγικούς ή εξαγωγικούς δασμούς που θα επιβάλλονται, βάσει των νομοθετικών διατάξεων περί δασμών και ειδικού φόρου καταναλώσεως, στους δικαιούχους των δελτίων TIR που θα εκδίδονται από εθνικούς οργανισμούς μεταφορέων.
In order to answer the first question, it is therefore necessary to examine whether the legal relationship between the Netherlands State and PFA, under the guarantee contract, is characterised by an exercise of public powers on the part of the State to which the debt is owed, in that it entails the exercise of powers going beyond those existing under the rules applicable to relations between private individuals.
Στις 20 Νοεμβρίου 1996, το Ολλανδικό Δημόσιο άσκησε ενώπιον του Rechtbank te Rotterdam (Κάτω Χώρες) αγωγή κατά της PFA για να υποχρεωθεί η εταιρία αυτή να του καταβάλει νομιμοτόκως το ποσό των 41 917 063 ολλανδικών φιορινιών.
In the first place, the legal relationship between the Netherlands State and PFA is not governed by the TIR Convention.
Η PFA προέβαλε ένσταση ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας του Rechtbank te Rotterdam, ισχυριζόμενη ότι η διαφορά εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως των Βρυξελλών και ότι το δικαστήριο που έχει διεθνή δικαιοδοσία πρέπει να καθοριστεί σύμφωνα με τις διατάξεις της Συμβάσεως αυτής.
In the third place, it is necessary to take into consideration the terms of the contract defining the extent of the guarantor's undertaking. In that respect, the identity, noted in the main proceedings by the Netherlands Government, between the provisions of the order of 5 March 1991 approving national associations of carriers, on the one hand, and the clauses of the contract defining the guarantee obligation assumed by PFA, on the other, cannot be regarded as proof that the Netherlands State exercised its public powers in respect of the guarantor.
Το Rechtbank te Rotterdam και, σε δεύτερο βαθμό, το Gerechtshof te 's-Gravenhage (Κάτω Χώρες) απέρριψαν την ένσταση ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας.
In the main proceedings, it is hardly material that the extent of PFA's undertaking is determined by reference to the obligations of the authorised Netherlands associations, since it is common ground that that undertaking was not imposed on PFA, but is the result of an expression of its free will.
Το Hoge Raad der Nederlanden, ενώπιον του οποίου η PFA υπέβαλε αίτηση αναιρέσεως, αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να θέσει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα.
As regards the fact, asserted by the Netherlands Government, that PFA waived the right to rely on certain provisions of the Netherlands Civil Code, such as those providing for the defence of set-off and the 'benefits of discussion and division' (permitting the claim of a preliminary distraint on the principal debtor's assets and the guarantor's right to limit its liability in the event of a plurality of guarantors), it should be noted that such stipulations are common practice in commercial relationships.
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
The second question referred for a preliminary ruling
Για να δοθεί απάντηση στο πρώτο ερώτημα, πρέπει να ερευνηθεί αν η έννομη σχέση μεταξύ του Ολλανδικού Δημοσίου και της PFA, όπως η σχέση αυτή απορρέει από τη σύμβαση εγγυήσεως, αποτελεί έκφανση της δημοσίας εξουσίας του κράτους δανειστή, καθόσον αντιστοιχεί στην άσκηση εξουσιών που είναι υπερβολικές αν συγκριθούν με τους κανόνες που έχουν εφαρμογή στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών.
By this question, the national court seeks essentially to ascertain whether the first paragraph of Article 1 of the Brussels Convention must be interpreted as meaning that 'customs matters', within the meaning of the second sentence of that provision, covers a claim by which a contracting State seeks to enforce a guarantee contract intended to guarantee the payment of a customs debt, where the guarantor may raise pleas in defence which necessitate an investigation into the existence and content of the customs debt.
Πρώτον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η έννομη σχέση μεταξύ του Ολλανδικού Δημοσίου και της PFA δεν διέπεται από τη Σύμβαση TIR.
In order to determine whether an action falls within the scope of the Brussels Convention, only the subject-matter of that action must be taken into account. It would be contrary to the principle of legal
Δεύτερον, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι περιστάσεις υπό τις οποίες συνήφθη η σύμβαση εγγυήσεως.
certainty, which is one of the objectives pursued by that convention, for its applicability to vary according to the existence or otherwise of a preliminary issue, which might be raised at any time by the parties.
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, μικρή σημασία έχει το ότι η έκταση της δεσμεύσεως της PFA καθορίστηκε με αναφορά στις υποχρεώσεις των εξουσιοδοτημένων ολλανδικών οργανισμών, καθόσον δεν αμφισβητείται ότι η δέσμευση αυτή δεν επιβλήθηκε στην PFA αλλά απορρέει από δήλωση βουλήσεως της.
Where the subject-matter of an action is the enforcement of a guarantee obligation owed by a guarantor in circumstances which permit the inference that that obligation falls within the scope of the Brussels Convention, the fact that the guarantor may raise pleas in defence relating to whether the guaranteed debt is owed, based on matters excluded from the scope of the Brussels Convention, has no bearing on whether the action itself is included in the scope of that convention.
Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ερωτά στην ουσία αν το άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, της Συμβάσεως των Βρυξελλών πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμπίπτει στις «τελωνειακές υποθέσεις» κατά τη δεύτερη περίοδο της διατάξεως αυτής η αγωγή με την οποία ένα συμβαλλόμενο κράτος επιδιώκει να εκτελεστεί σύμβαση εγγυήσεως προοριζόμενη να εξασφαλίσει την καταβολή τελωνειακής οφειλής, όταν ο εγγυητής δύναται να προβάλει αμυντικούς ισχυρισμούς οι οποίοι επιβάλλουν να εξεταστούν η ύπαρξη και το περιεχόμενο της τελωνειακής οφειλής.
'The first paragraph of Article 1 of the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters, as amended by the Convention of 9 October 1978 on the Accession of the Kingdom of Denmark, Ireland and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, by the Convention of 25 October 1982 on the Accession of the Hellenic Republic and by the Convention of 26 May 1989 on the Accession of the Kingdom of Spain and the Portuguese Republic, must be interpreted as follows:
Θα ήταν αντίθετο προς την αρχή της ασφάλειας δικαίου, η οποία αποτελεί έναν από τους στόχους της Συμβάσεως αυτής, το να μπορέσει η εφαρμογή της πιο πάνω Συμβάσεως να εξαρτηθεί από την ύπαρξη ενός προκαταρκτικού ζητήματος που θα μπορεί να εγερθεί οποτεδήποτε από τους διαδίκους.
"civil and commercial matters', within the meaning of the first sentence of that provision, covers a claim by which a contracting State seeks to enforce against a person governed by private law a private-law guarantee contract which was concluded in order to enable a third person to supply a guarantee required and defined by that State, in so far as the legal relationship between the creditor and the guarantor, under the guarantee contract, does not entail the exercise by the State of powers going beyond those existing under the rules applicable to relations between private individuals;
Από τη στιγμή που μια διαφορά έχει ως αντικείμενο την εκτέλεση μιας εγγυοδοτικής υποχρεώσεως την οποία έχει ένας εγγυητής υπό συνθήκες που παρέχουν τη δυνατότητα να θεωρηθεί ότι η υποχρέωση αυτή εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως των Βρυξελλών, το γεγονός ότι ο εγγυητής δύναται να προβάλει αμυντικούς ισχυρισμούς σχετικά με το απαιτητό της εξασφαλιζομένης με την εγγύηση οφειλής, οι οποίοι αντλούνται από υποθέσεις που αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως των Βρυξελλών, δεν έχει συνέπειες για την υπαγωγή της ίδιας της διαφοράς στο πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως αυτής.
"customs matters", within the meaning of the second sentence of that provision, does not cover a claim by which a contracting State seeks to enforce a guarantee contract intended to guarantee the payment of a customs debt, where the legal relationship between the State and the guarantor, under that contract, does not entail the exercise by the State of powers going beyond those existing under the rules applicable to relations between private individuals, even if the guarantor may raise pleas in defence which necessitate an investigation into the existence and content of the customs debt.'