natgillin/translations-raw huggingface dataset:
γ) στα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας στα οποία εφαρμόζεται το καθεστώς της διελεύσεως εν πορεία, σύμφωνα με το μέρος III, τμήμα 2, της Συμβάσεως [του Montego Bay], εφόσον τα στενά αυτά τελούν υπό τη δικαιοδοσία κράτους μέλους· δ) στην αποκλειστική οικονομική ζώνη ή σε ισοδύναμη ζώνη κράτους μέλους η οποία καθιερώθηκε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και ε) στην ανοικτή θάλασσα.»
(c) straits used for international navigation subject to the regime of transit passage, as laid down in Part III, section 2, of [UNCLOS], to the extent that a Member State exercises jurisdiction over such straits;
Το άρθρο 4 της οδηγίας προβλέπει:
Article 4 of Directive 2005/35 provides:
«Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι απορρίψεις ρυπογόνων ουσιών από πλοία σε μία από τις κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, ζώνες να θεωρούνται παραβάσεις, εφόσον διαπράττονται με δόλο, από αμέλεια ή από βαρεία αμέλεια.
‘Member States shall ensure that shipsource discharges of polluting substances into any of the areas referred to in Article 3(1) are regarded as infringements if committed with intent, recklessly or by serious negligence.
Οι παραβάσεις αυτές θεωρούνται ποινικά αδικήματα με την απόφαση πλαίσιο 2005/667/ΔΕΥ, η οποία συμπληρώνει την παρούσα οδηγία, και υπό τις προβλεπόμενες στην απόφαση αυτή περιστάσεις.»
These infringements are regarded as criminal offences by, and in the circumstances provided for in, Framework Decision 2005/667/JHA supplementing this Directive.’
Κατά το άρθρο 5 της οδηγίας 2005/35:
Article 5 of Directive 2005/35 states:
Η απόρριψη ρυπογόνων ουσιών στις κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχεία γ΄, δ΄ και ε΄, ζώνες δεν θεωρείται ως παράβαση εκ μέρους του πλοιοκτήτη, του πλοιάρχου ή του πληρώματος, όταν αυτό ενεργεί υπό την ευθύνη του πλοιάρχου, εφόσον πληροί τους όρους του κανονισμού 11, στοιχείο β΄, του παραρτήματος I, ή του κανονισμού 6, στοιχείο β΄, του παραρτήματος II της [Συμβάσεως] Marpol 73/78.»
A discharge of polluting substances into the areas referred to in Article 3(1)(c), (d) and (e) shall not be regarded as an infringement for the owner, the master or the crew when acting under the master’s responsibility if it satisfies the conditions set out in Annex I, Regulation 11(b) or in Annex II, Regulation 6(b) of Marpol 73/78.’
Κατά το άρθρο 8 της οδηγίας 2005/35:
Article 8 of Directive 2005/35 provides:
Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα προκειμένου οι κατά το άρθρο 4 παραβάσεις να επισύρουν αποτελεσματικές, ανάλογες και αποτρεπτικές κυρώσεις, στις οποίες είναι δυνατόν να περιλαμβάνονται ποινικές ή διοικητικές κυρώσεις.
Member States shall take the necessary measures to ensure that infringements within the meaning of Article 4 are subject to effective, proportionate and dissuasive penalties, which may include criminal or administrative penalties.
Κάθε κράτος μέλος λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι κυρώσεις της παραγράφου 1 εφαρμόζονται σε οποιονδήποτε κρίνεται υπεύθυνος παραβάσεως κατά το άρθρο 4.»
Each Member State shall take the measures necessary to ensure that the penalties referred to in paragraph 1 apply to any person who is found responsible for an infringement within the meaning of Article 4.’
Οι αιτούντες της κύριας δίκης αποτελούν όμιλο οργανισμών του κλάδου των θαλάσσιων μεταφορών και εκπροσωπούν σημαντικό μέρος του κλάδου αυτού.
The claimants in the main proceedings comprise a group of organisations within the maritime shipping industry representing substantial proportions of that industry.
Ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου υπέβαλαν αίτηση ελέγχου της νομιμότητας («judicial review») σε σχέση με την εφαρμογή της οδηγίας 2005/35.
They applied to the High Court of Justice of England and Wales, Queen’s Bench Division (Administrative Court), for judicial review in relation to the implementation of Directive 2005/35.
Με απόφαση της 4ης Ιουλίου 2006, το High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court), αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα: «1) Σε σχέση με τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας, την αποκλειστική οικονομική ζώνη ή ισοδύναμη ζώνη κράτους μέλους και την ανοικτή θάλασσα, ερωτάται αν το άρθρο 5, παράγραφος 2, της [οδηγίας 2005/35/ΕΚ] είναι άκυρο στον βαθμό που η διάταξη αυτή περιορίζει τις προβλεπόμενες στο παράρτημα I, κανονισμός 11, περίπτωση β΄, της Marpol 73/78 και στο παράρτημα II, κανονισμός 6, περίπτωση β΄, της Marpol 73/78 εξαιρέσεις στους πλοιοκτήτες, πλοιάρχους και στο πλήρωμα·
‘(1) In relation to straits used for international navigation, the exclusive economic zone or equivalent zone of a Member State and the high seas, is Article 5(2) of Directive 2005/35/EC invalid in so far as it limits the exceptions in Annex I Regulation 11(b) of [Marpol] 73/78 and in Annex II Regulation (6)(b) of [Marpol] 73/78 to the owners, masters and crew?
2) Σε σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη κράτους μέλους: α) ερωτάται αν το άρθρο 4 της οδηγίας [2005/35] είναι άκυρο στον βαθμό που η εν λόγω διάταξη απαιτεί από τα κράτη μέλη να θεωρούν τη βαρεία αμέλεια ως κριτήριο στοιχειοθετήσεως ευθύνης για την απόρριψη ρυπογόνων ουσιών, και/ή β) ερωτάται αν το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας [2005/35] είναι άκυρο στον βαθμό που η εν λόγω διάταξη αποκλείει την εφαρμογή των περιλαμβανομένων στο παράρτημα I, κανονισμός 11, περίπτωση β΄, της Marpol 73/78 και στο παράρτημα II, κανονισμός 6, περίπτωση β΄, της Marpol 73/78 εξαιρέσεων·
(b) Is Article 5(1) of the Directive invalid in so far as it excludes the application of the exceptions in Annex I Regulation 11(b) of [Marpol] 73/78 and in Annex II Regulation (6)(b) of [Marpol] 73/78?
3) Ερωτάται αν το άρθρο 4 της οδηγίας [2005/35], το οποίο απαιτεί από τα κράτη μέλη τη θέσπιση εθνικής νομοθεσίας περιλαμβάνουσας τη βαρεία αμέλεια ως βάση για τη στοιχειοθέτηση ευθύνης και επιβάλλουσας κυρώσεις για απορρίψεις στην αιγιαλίτιδα ζώνη, προσβάλλει το δικαίωμα της αβλαβούς διελεύσεως το οποίο αναγνωρίζεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, και, σε καταφατική περίπτωση, αν το άρθρο 4 είναι υπό την έννοια αυτή άκυρο.
(3) Does Article 4 of the Directive, requiring Member States to adopt national legislation which includes serious negligence as a standard of liability and which penalises discharges in territorial sea, breach the right of innocent passage recognised in [UNCLOS], and if so, is Article 4 invalid to that extent?
4) Ερωτάται αν η χρησιμοποιούμενη στο άρθρο 4 της οδηγίας [2005/35] έκφραση “βαρεία αμέλεια” παραβιάζει την αρχή της ασφαλείας δικαίου και, σε καταφατική περίπτωση, αν το άρθρο 4 είναι υπό την έννοια αυτή άκυρο.»
(4) Does the use of the phrase “serious negligence” in Article 4 of the Directive infringe the principle of legal certainty, and if so, is Article 4 invalid to that extent?’
Η Γαλλική Κυβέρνηση αμφισβητεί το παραδεκτό της αιτήσεως εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, δεδομένου ότι, κατ’ αυτήν, το αιτούν δικαστήριο δεν εξέθεσε τις περιστάσεις υπό τις οποίες επελήφθη της υποθέσεως.
The French Government questions whether the reference for a preliminary ruling is admissible, the national court having, in its view, failed to set out the circumstances in which the case has been brought before it.
Σε αντίθεση με υποθέσεις όπως εκείνη η οποία κατέληξε στην έκδοση της αποφάσεως της 10ης Δεκεμβρίου 2002, C-491/01, British American Tobacco (Investments) και Imperial Tobacco (Συλλογή 2002, σ.
The French Government submits that, in contrast to cases such as that giving rise to the judgment in Case C-491/01 British American Tobacco (Investments) and Imperial Tobacco [2002] ECR I-11453, the order for reference does not state that the claimants in the main proceedings have sought to bring an action contesting the transposition of Directive 2005/35 by the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, οσάκις τίθεται ενώπιον εθνικού δικαστηρίου ζήτημα κύρους πράξεως θεσμικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, εναπόκειται στο εν λόγω εθνικό δικαστήριο να κρίνει αν είναι αναγκαία η απόφαση επί του σημείου αυτού προκειμένου να εκδώσει τη δική του απόφαση και, επομένως, να ζητήσει από το Δικαστήριο να αποφανθεί επί του εν λόγω ερωτήματος.
In that regard, it is to be remembered that, when a question on the validity of a measure adopted by the institutions of the European Community is raised before a national court, it is for that court to decide whether a decision on the matter is necessary to enable it to give judgment and, consequently, whether it should request the Court to rule on that question.
Συνεπώς, εφόσον τα υποβαλλόμενα από το εθνικό δικαστήριο ερωτήματα αφορούν το κύρος διατάξεως του κοινοτικού δικαίου, το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να εκδώσει απόφαση [προπαρατεθείσα απόφαση British American Tobacco (Ιnvestments) και Imperial Tobacco, σκέψη 34 καθώς και παρατιθέμενη νομολογία].
Accordingly, where the national court’s questions relate to the validity of a provision of Community law, the Court is obliged in principle to give a ruling (British American Tobacco (Investments) and Imperial Tobacco, paragraph 34 and the caselaw cited).
Το Δικαστήριο αδυνατεί να απαντήσει σε προδικαστικό ερώτημα υποβληθέν από εθνικό δικαστήριο όταν, ιδίως, προκύπτει προδήλως ότι η ερμηνεία ή η εκτίμηση του κύρους του κοινοτικού κανόνα που ζητεί το εθνικό δικαστήριο δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης ή όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως [προπαρατεθείσα απόφαση British American Tobacco (Ιnvestments) και Imperial Tobacco, σκέψη 35 καθώς και παρατιθέμενη νομολογία].
It is possible for the Court to refuse to give a preliminary ruling on a question submitted by a national court only where, inter alia, it is quite obvious that the ruling sought by that court on the interpretation or validity of Community law bears no relation to the actual facts of the main action or its purpose or where the problem is hypothetical (British American Tobacco (Investments) and Imperial Tobacco, paragraph 35 and the caselaw cited).
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής, οι αιτούσες της κύριας δίκης υπέβαλαν ενώπιον του High Court αίτηση ελέγχου της νομιμότητας, προκειμένου να αμφισβητήσουν τη μεταφορά της οδηγίας 2005/35 στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι ίδιες δε έχουν τη δυνατότητα ασκήσεως παρόμοιου ένδικου βοηθήματος μολονότι κατά τη στιγμή κατά την οποία δεν είχε ακόμη εκπνεύσει η προβλεπόμενη για τη μεταφορά της ως άνω οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο προθεσμία δεν είχε εκδοθεί κανένα εθνικό μέτρο μεταφοράς της.
In the present case, it is clear from the order for reference that the claimants in the main proceedings have made an application to the High Court for judicial review of implementation of Directive 2005/35 in the United Kingdom and that they may make such an application even though, when the application was made, the period prescribed for implementation of the directive had not yet expired and no national implementing measures had been adopted.
Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ενώπιον του Δικαστηρίου ότι τα υποβληθέντα ερωτήματα είναι λυσιτελή για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, καθόσον η θέσπιση των εθνικών μέτρων μεταφοράς της οδηγίας στην έννομη τάξη του Ηνωμένου Βασιλείου μπορεί να εξαρτάται από την προϋπόθεση του κύρους της εν λόγω οδηγίας [βλ. προπαρατεθείσα απόφαση British American Tobacco (Ιnvestments) και Imperial Tobacco, σκέψη 37].
Nor is it disputed before the Court of Justice that the questions submitted are relevant to the outcome of the main proceedings, as the adoption of national measures designed to transpose a directive into domestic law in the United Kingdom may be subject to the condition that the directive be valid (see British American Tobacco (Investments) and Imperial Tobacco, paragraph 37).
Κατόπιν αυτού, δεν προκύπτει προδήλως ότι η εκτίμηση του κύρους της οδηγίας 2005/35, αντικείμενο της υποβληθείσας από το αιτούν δικαστήριο αιτήσεως εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, ουδεμία σχέση έχει με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης ή ότι αφορά ζήτημα υποθετικής φύσεως.
It is therefore not obvious that the ruling sought by the national court on the validity of Directive 2005/35 bears no relation to the actual facts of the main action or its purpose or concerns a hypothetical problem.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Consideration of the questions referred for a preliminary ruling
Με το πρώτο, δεύτερο και τρίτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν από το Δικαστήριο να εκτιμήσει το κύρος των άρθρων 4 και 5 της οδηγίας 2005/35 υπό το φως των κανονισμών 9 και 11, στοιχείο β΄, του παραρτήματος I της Συμβάσεως Marpol 73/78, των κανονισμών 5 και 6, στοιχείο β΄, του παραρτήματος II
By its first three questions, the national court essentially requests the Court of Justice to assess the validity of Articles 4 and 5 of Directive 2005/35 in the light of Regulations 9 and 11(b) of Annex I, and Regulations 5 and 6(b) of Annex II, to Marpol 73/78
Οι αιτούσες της κύριας δίκης, καθώς και η Ελληνική, η Κυπριακή και η Μαλτέζικη Κυβέρνηση, υποστηρίζουν ότι τα άρθρα 4 και 5 της οδηγίας προσκρούουν, υπό πλείονες επόψεις, τόσο στη Σύμβαση Marpol 73/78 όσο και στη Σύμβαση του Montego Bay.
The claimants in the main proceedings and the Greek, Cypriot and Maltese Governments submit that Articles 4 and 5 of Directive 2005/35 do not comply with Marpol 73/78 or UNCLOS in several respects.
Ειδικότερα, προβλέποντας βαθμό ευθύνης αντιστοιχούντα σε βαρεία αμέλεια, τα εν λόγω άρθρα εγκαθιδρύουν καθεστώς ευθύνης αυστηρότερο για τις ατυχηματικές απορρίψεις σε σχέση με το προβλεπόμενο στο άρθρο 4 της Συμβάσεως Marpol 73/78, σε συνδυασμό με τους κανονισμούς 9 και 11, στοιχείο β΄, του παραρτήματος I της Συμβάσεως, καθώς και με τους κανονισμούς 5 και 6, στοιχείο β΄, του παραρτήματος II αυτής.
In particular, by laying down that liability is to be incurred for serious negligence, those articles establish a stricter liability regime for accidental discharges than that laid down in Article 4 of Marpol 73/78, read in conjunction with Regulations 9 and 11(b) of Annex I, and Regulations 5 and 6(b) of Annex II, to that Convention.
Συναφώς, οι αιτούσες της κύριας δίκης και οι προαναφερθείσες κυβερνήσεις εκκινούν από τη μείζονα πρόταση ότι η νομιμότητα της οδηγίας 2005/35 μπορεί να εκτιμηθεί υπό το φως της Συμβάσεως του Montego Bay, καθόσον η Κοινότητα είναι συμβαλλόμενο μέρος της, οπότε η Σύμβαση αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της κοινοτικής έννομης τάξεως.
The claimants in the main proceedings and the abovementioned governments proceed on the basis that the legality of Directive 2005/35 may be assessed in the light of UNCLOS, since the Community is a party thereto and it thus forms an integral part of the Community legal order.
Κατ’ αυτές, η νομιμότητα της οδηγίας μπορεί επίσης να εκτιμηθεί υπό το φως της Συμβάσεως Marpol 73/78.
In their submission, the directive’s legality may also be assessed in the light of Marpol 73/78.
Συγκεκριμένα, η Σύμβαση του Montego Bay καθορίζει και διέπει την έκταση της αρμοδιότητας των συμβαλλόμενων μερών στο πλαίσιο της δράσεώς τους στην ανοικτή θάλασσα, στην αποκλειστική οικονομική ζώνη και στα διεθνή στενά.
They state that UNCLOS defines and governs the extent of the jurisdiction of the Contracting Parties in their actions on the high seas, in their exclusive economic zones and in international straits.
Έτσι, η Κοινότητα είναι αρμόδια να θεσπίσει νομοθεσία εφαρμοζόμενη επί των απορρίψεων από πλοία που δεν φέρουν σημαία ενός των κρατών μελών μόνο στον βαθμό που η Σύμβαση του Montego Bay αναγνωρίζει στην Κοινότητα το δικαίωμα να θεσπίσει παρόμοια νομοθεσία.
Thus, the Community lacks the power to adopt legislation applying to discharges from ships not flying the flag of one of the Member States, save to the extent that UNCLOS accords the Community the right to adopt such legislation.
Δυνάμει της Συμβάσεως, τα συμβαλλόμενα μέρη είναι αρμόδια απλώς να θεσπίζουν νομοθεσία περί εφαρμογής των διεθνών κανόνων και προτύπων εντός των ως άνω ζωνών, ήτοι, εν προκειμένω, των διατάξεων της Συμβάσεως Marpol 73/78.
Under UNCLOS, the Contracting Parties have the power only to adopt legislation implementing the international rules and standards in such marine areas, that is to say, in the present case, the provisions of Marpol 73/78.
Η σχετική αρμοδιότητα στην ανοικτή θάλασσα διευκρινίζεται στο άρθρο 211, παράγραφοι 1 και 2, της Συμβάσεως του Montego Bay, ενώ, όσον αφορά τα διεθνή στενά, στα άρθρα 42, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, και 45 της Συμβάσεως και, όσον αφορά την αποκλειστική οικονομική ζώνη, στο άρθρο 211, παράγραφος 5, αυτής.
This power is specified with regard to the high seas in Article 211(1) and (2) of UNCLOS, with regard to international straits in Articles 42(1)(b) and 45 of that Convention and with regard to the exclusive economic zone in Article 211(5).
Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά την αιγιαλίτιδα ζώνη δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 3, της Συμβάσεως του Montego Bay.
The same holds for territorial waters, by virtue of Article 2(3) of UNCLOS.
Οι αιτούσες της κύριας δίκης προσθέτουν ότι η νομιμότητα της οδηγίας 2005/35 πρέπει να εκτιμηθεί υπό το φως της Συμβάσεως Marpol 73/78, καθόσον πρόθεση και του κοινοτικού νομοθέτη είναι η μεταφορά της στο κοινοτικό δίκαιο μέσω της οδηγίας.
The claimants in the main proceedings add that the legality of Directive 2005/35 must be assessed in the light of Marpol 73/78 for the further reason that the Community legislature seeks to implement the latter in Community law by means of that directive.
Επιπλέον, οι θαλάσσιες μεταφορές συνιστούν τομέα όπου η Κοινότητα διαδραματίζει ρόλο ρυθμιστή της εφαρμογής των διεθνών υποχρεώσεων των κρατών μελών.
Furthermore, the field of maritime transport is a field where the Community has assumed the function of regulating the implementation of the international obligations of the Member States.
Η κατάσταση είναι ανάλογη εκείνης που ίσχυε δυνάμει της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου της 30ής Οκτωβρίου 1947 (στο εξής: ΓΣΔΕ του 1947), πριν από την επίτευξη της Συμφωνίας για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, κατάσταση στα πλαίσια της οποίας η Κοινότητα, χωρίς να έχει καταστεί συμβαλλόμενο μέρος της πρώτης από τις ανωτέρω συμφωνίες, διαδέχθηκε τα κράτη μέλη στις υποχρεώσεις τους λόγω της δραστηριότητάς της στο πλαίσιο της κοινής εμπορικής πολιτικής.
The position is analogous to that under the General Agreement on Tariffs and Trade of 30 October 1947 (‘GATT 1947’) before the advent of the Agreement establishing the World Trade Organisation, where the Community, without becoming a party to GATT 1947, succeeded to the obligations of Member States through its actions under the common commercial policy.
Οι καλυπτόμενοι από τη ΓΣΔΕ του 1947 τομείς ενέπιπταν υπό την έννοια αυτή στο πεδίο αρμοδιότητας της Κοινότητας, οπότε οι διατάξεις της ανωτέρω συμφωνίας έχουν ως αποτέλεσμα να τη δεσμεύουν.
The field covered by GATT 1947 was thereby brought within the jurisdiction of the Community, its provisions having the effect of binding the Community.
Εξ αυτού έπεται ότι το κύρος πράξεως του παράγωγου κοινοτικού δικαίου επηρεάζεται ενδεχομένως από το ότι η πράξη αυτή δεν συμβιβάζεται με τέτοιους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
It follows that the validity of a measure of secondary Community legislation may be affected by the fact that it is incompatible with such rules of international law.
Όταν η έλλειψη κύρους προβάλλεται ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, το Δικαστήριο ελέγχει, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 234 ΕΚ, το κύρος της
Where that invalidity is pleaded before a national court, the Court of Justice thus reviews,
Πρώτον, η Κοινότητα πρέπει να δεσμεύεται από τους σχετικούς κανόνες (βλ. απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 1972, 21/72 έως 24/72, International Fruit Company κ.λπ., Συλλογή τόμος 19721973, σ. 279, σκέψη 7).
First, the Community must be bound by those rules (see Joined Cases 21/72 to 24/72 International Fruit Company and Others [1972] ECR 1219, paragraph 7).
Δεύτερον, το Δικαστήριο δύναται να προβεί στην εξέταση του κύρους κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως έναντι διεθνούς συνθήκης μόνον εφόσον τούτο δεν προσκρούει στη φύση και στην οικονομία της δεύτερης, αλλά και εφόσον οι διατάξεις της παρίστανται, από απόψεως περιεχομένου, άνευ αιρέσεων και αρκούντως ακριβείς (βλ., συναφώς, απόφαση της 10ης Ιανουαρίου 2006, C-344/04, IATA και ELFAA, Συλλογή 2006, σ. I-403, σκέψη 39).
Second, the Court can examine the validity of Community legislation in the light of an international treaty only where the nature and the broad logic of the latter do not preclude this and, in addition, the treaty’s provisions appear, as regards their content, to be unconditional and sufficiently precise (see to this effect, in particular, Case C-344/04 IATA and ELFAA [2006] ECR I-403, paragraph 39).
Κατόπιν αυτού, επιβάλλεται να εξεταστεί αν πληρούνται οι ως άνω δύο προϋποθέσεις όσον αφορά τη Σύμβαση Marpol 73/78 και τη Σύμβαση του Montego Bay.
It must therefore be examined whether Marpol 73/78 and UNCLOS meet those conditions.
Πρώτον, όσον αφορά τη Σύμβαση Marpol 73/78, υπογραμμίζεται ευθύς εξαρχής ότι η Κοινότητα δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της.
First, with regard to Marpol 73/78, it is to be observed at the outset that the Community is not a party to this Convention.
Επιπλέον, όπως έκρινε το Δικαστήριο, δεν προκύπτει ότι, δυνάμει της Συνθήκης ΕΚ, η Κοινότητα ανέλαβε τις αρμοδιότητες που ασκούσαν προηγουμένως τα κράτη μέλη στο πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως Marpol 73/78, ούτε, κατά συνέπεια, ότι οι διατάξεις της Συμβάσεως αυτής έχουν ως αποτέλεσμα να δεσμεύουν την Κοινότητα (απόφαση της 14ης Ιουλίου 1994, C-379/92, Peralta, Συλλογή 1994, σ.
Furthermore, as the Court has already held, it does not appear that the Community has assumed, under the EC Treaty, the powers previously exercised by the Member States in the field to which Marpol 73/78 applies, nor that, consequently, its provisions have the effect of binding the Community (Case C-379/92 Peralta [1994] ECR I-3453, paragraph 16).
I-3453, σκέψη 16). Συναφώς, η Σύμβαση Marpol 73/78 διακρίνεται, επομένως, από τη ΓΣΔΕ του 1947, στο πλαίσιο της οποίας η Κοινότητα ανέλαβε προοδευτικά αρμοδιότητες που ασκούσαν προηγουμένως τα κράτη μέλη, γεγονός που είχε ως συνέπεια να δεσμεύεται η ίδια από τις απορρέουσες από την ως άνω συμφωνία αναληφθείσες υποχρεώσεις (βλ., συναφώς, μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση International Fruit Company κ.λπ., σκέψεις 10 έως 18).
In this regard, Marpol 73/78 can therefore be distinguished from GATT 1947 within the framework of which the Community progressively assumed powers previously exercised by the Member States, with the consequence that it became bound by the obligations flowing from that agreement (see to this effect, in particular, International Fruit Company and Others, paragraphs 10 to 18).
Επομένως, η εν λόγω αφορώσα τη ΓΣΔΕ του 1947 νομολογία δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής και στην περίπτωση της Συμβάσεως Marpol 73/78.
Accordingly, this caselaw relating to GATT 1947 cannot be applied to MARPOL 73/78.
Γεγονός είναι ότι όλα τα κράτη μέλη της Κοινότητας είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση Marpol 73/78.
It is true that all the Member States of the Community are parties to Marpol 73/78.
Εντούτοις, ελλείψει μιας πλήρους μεταβιβάσεως στην Κοινότητα των αρμοδιοτήτων που ασκούσαν προηγουμένως τα κράτη μέλη, η πρώτη δεν μπορεί, ως εκ του ότι απλώς και μόνον όλα τα κράτη μέλη είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση Marpol 73/78, να δεσμεύεται από τους κανόνες τους οποίους αυτή εμπεριέχει και τους οποίους δεν ενέκρινε η ίδια η Κοινότητα.
Nevertheless, in the absence of a full transfer of the powers previously exercised by the Member States to the Community, the latter cannot, simply because all those States are parties to Marpol 73/78, be bound by the rules set out therein, which it has not itself approved.