natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ποια ήταν η ανώτατη και ποια ήταν η κατώτατη ποινή λόγω ελλιπούς επισημάνσεως: α) από την 1η Αυγούστου μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1999 και β) πριν από το εν λόγω διάστημα;»
As to the second category, information on measures of control does not generally fall within that category, even if those controls concern activities or measures which for their part affect or are likely to affect one or more of the environmental factors.
Ο Ομοσπονδιακός Καγκελάριος, ο οποίος είχε καταστεί το αρμόδιο όργανο για την εκτέλεση του κανονισμού 1139/98, απάντησε στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα, αλλά με απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 2000 αρνήθηκε να απαντήσει στο τρίτο, οτο τέταρτο και στο πέμπτο ερώτημα και ως αιτιολογία παρέθεσε ότι τα στοιχεία που είχαν ζητηθεί δεν αποτελούσαν στοιχεία σχετικά με το περιβάλλον υπό την έννοια του άρθρου 2 του UIG.
Consequently, in the present case, even if information relating to the activity of marketing foodstuffs containing GMOs falls within the second category, that does not suffice to bring within that category information relating to measures of control of that marketing.
Glawischnig φρονεί ότι η κατανάλωση τέτοιων τροφίμων μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις για την υγεία και το περιβάλλον.
Information concerning controls may, however, come under the third category, where the controls are intended to protect one or more of the environmental factors.
Το Unabhängiger Verwaltungssenat Wien είναι της γνώμης ότι οι πληροφορίες που ζήτησε η Ε. Glawischnig δεν είναι ούτε «στοιχεία σχετικά με το περιβάλλον», υπό την έννοια του άρθρου 2 του UIG, ούτε «πληροφορίες σχετικές με το περιβάλλον», υπό την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο α', της οδηγίας 90/313.
Regulation No 1139/98 is intended to add further information to that which must already be mentioned on the labelling of certain foodstuffs under Council Directive 79/112/EEC of 18 December 1978 on the approximation of the laws of the Member States relating to the labelling, presentation and advertising of foodstuffs for sale to the ultimate consumer, which was not designed as a measure for protection of the environment.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Consequently, the information at issue in the main proceedings does not come under the third category either.
Το άρθρο 2, στοιχείο α', της οδηγίας 90/313 κατατάσσει τις πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον σε τρεις κατηγορίες: πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση των υδάτων, του αέρα, του εδάφους, της πανίδας, της χλωρίδας και των φυσικών χώρων (στο εξής: πρώτη κατηγορία), πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες ή τα μέτρα που επηρεάζουν ή μπορούν να επηρεάσουν δυσμενώς τα ανωτέρω περιβαλλοντικά στοιχεία (στο εξής: δεύτερη κατηγορία) και πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες ή τα μέτρα που αποσκοπούν στην προστασία των ανωτέρω στοιχείων (οτο εξής: τρίτη κατηγορία).
'Article 2(a) of Council Directive 90/313/EEC of 7 June 1990 on the freedom of access to information on the environment is to be interpreted as meaning that the name of the manufacturer and the product description of foodstuffs which have been the subject of administrative measures for controlling compliance with Council Régulation (EC) No 1139/98 of 26 May 1998 concerning the compulsory indication [in] the labelling of certain foodstuffs produced from genetically modified organisms of particulars other than those provided for in Directive 79/112/EEC, as amended by Commission Regulation (EC) No 49/2000 of 10 January 2000, lhe number of administrative penalties imposed following those measures, and the producers and products concerned by such penalties do not constitute information relating to the environment within tine meaning of that provision.'
Κατά συνέπεια, στην προκειμένη περίπτωση, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι οι πληροφορίες σχετικά με την εμπορία τροφίμων που περιέχουν ΓΤΟ ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, το γεγονός αυτό δεν αρκεί για να υπαχθούν στην ίδιο. κατηγορία οι πληροφορίες σχετικά με τα μέτρα ελέγχου της εν λόγω εμπορίας.
'Administrative documents relating to the monitoring of instances of incorrect labelling, pursuant to Council Regulation (EC) No 1139/98 of 26 May 1998 concerning the compulsory indication of the labelling of certain foodstuffs produced from genetically modified organisms of particulars other than those provided for in Directive 79/112/EEC, in particular documents revealing the name of the manufacturer of foodstuffs and the description of the product in respect of which a complaint has been made, the name of the manufacturer of foodstuffs and the description of the product in respect of which administrative penalties have been imposed, and the frequency with which such penalties have been imposed, cannot constitute "information relating to the environment" within the meaning of Article 2(a) of Council Directive 90/313/EEC of 7 June 1990 on the freedom of access to information on the environment.'
Οι πληροφορίες σχετικά με μέτρα ελέγχου μπορούν πάντως να ανήκουν στην τρίτη κατηγορία, εφόσον σκοπός των μέτρων αυτών είναι η προστασία ενός ή περισσότερων του ενός περιβαλλοντικών στοιχείων.
By application lodged at the Registry of the Court of Justice on 26 October 2001, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that the Portuguese Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 4 and 10 to 12 of Council Directive 89/391/EEC of 12 June 1989.
Σκοπός του κανονισμού 1139/98 είναι να καταστήσει υποχρεωτική την αναγραφή ορισμένων πρόσθετων πληροφοριών, πέρα από τις πληροφορίες των οποίων η αναγραφή στην επισήμανση είναι ήδη υποχρεωτική δυνάμει της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1978, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων που προορίζονται για τον τελικό καταναλωτή καθώς επίσης και τη διαφήμιση τους, η οποία όμως δεν αποτελούσε μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος.
The Commission claims that, in so far as there is no clear and precise legislation in Portugal relating to the process of election and to the system of protection of workers' safety and health at work representatives, workers cannot be made fully aware of their rights protected by Directive 89/391 and rely on them, where appropriate, before the national courts.
Κατά συνέπεια, οι επίμαχες στην κύρια δίκη πληροφορίες δεν ανήκουν ούτε στην τρίτη κατηγορία.
According to the Court, it is apparent that the Portuguese legislation satisfies the obligations arising from Directive 89/391 in that it regulates the essential questions relating to the election of workers' representatives with special responsibility for the protection of safety and health, thus enabling workers to elect their representatives, and laying down provisions which are intended to protect them in the performance of their tasks.
Ο γενικός εισαγγελέας Α.
Orders the Commission of the European Communities to pay the costs.'
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Advocate General C. Stix-Hackl delivered her Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 5 December 2002. '
«Παράβαση κράτους μέλους — Ατελής μεταφορά της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ— Ασφάλεια και υγεία των εργαζομένων» (Πέμπτο τμήμα)
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Directive 89/105/EEC — Failure to apply the procedure prescribed in Article 6 of that directive to decisions determining the categories of medicinal products qualifying for higher-rate cover — Failure to provide objective and verifiable grounds for negative decisions) (Sixth Chamber)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 26 Οκτωβρίου 2001, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει τις σχετικές με τη διαδικασία εκλογής εκπροσώπων των εργαζομένων στον τομέα της ασφάλειας και της υγείας διατάξεις, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 4 και 10 έως 12 της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 1989.
By application lodged at the Court Registry on 8 June 2000, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by not adopting the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Council Directive 89/105/EEC of 21 December 1988, in particular by not applying the prescribed procedure to decisions determining a category of special cover and, with regard to the prescribed obligations, by not providing the applicant with a sufficient statement of reasons based on objective and verifiable criteria in the case of negative decisions, the Republic of Finland has failed to fulfil its obligations under'that directive and in particular Article 6 thereof.
«1) Απορρίπτει την προσφυγή
According to the directive, ensuring the effectiveness of the directive also requires that the persons concerned can verify that the official entry of medicinal products on the list corresponds to objective criteria and that there is no discrimination between national medicinal products and those from other Member States.
2) Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα»
However, those objectives would be compromised if, as the Finnish Government claims, a Member State were able to introduce a dual procedure for the establishment of a list of medicinal products qualifying for higher-rate reimbursement, one pursuant to the obligations laid down by the first subparagraph of Article 6 of the directive, the other being exempt in part from those obligations and, in part, not complying with the objectives laid down by that directive.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
The complaint concerning the statement of reasons for decisions refusing to accept the price of medicinal products
«1) να απορρίψει την προσφυγή της Επιτροπής,
It is apparent from the data supplied by the Finnish Government, which have not been challenged by the Commission, that whilst, in 1999, 3 266 decisions were taken by the Commission for Medicine Prices, only 133 contained an inadequate statement of reasons.
2) να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.»
However, generalised failure on the part of the administrative authorities to comply with the directive cannot be inferred from a few defective cases in practice.
Επί της ουσίας
Orders each party to bear its own costs.'
Ωστόσο, η πραγμάτωση των σκοπών αυτών θα διακυβευόταν εάν κράτος μέλος μπορούσε, όπως υποστηρίζει η Φινλανδική Κυβέρνηση, να θεσπίσει δύο παράλληλες διαδικασίες για την κατάρτιση του καταλόγου φαρμάκων που τυγχάνουν αυξημένης καλύψεως, εκ των οποίων η μια συνάδει προς τις υποχρεώσεις εκ του άρθρου 6, παράγραφος 1, της οδηγίας και η ετέρα, αφενός, απαλλάσσεται των υποχρεώσεων αυτών και, αφετέρου, δεν συμμορφώνεται προς τους στόχους που θέτει η εν λόγω οδηγία.
'(1) Declare that, by failing to adopt all the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Article 6(1) and (2) of Council Directive 89/105/EEC of 21 December 1988 relating to the transparency of measures regulating the prices of medicinal products for human use and their inclusion in the scope of national health insurance systems, in relation to decisions establishing certain special categories of higher-rate reimbursement of the cost of medicines, the Republic of Finland has failed to fulfil its obligations under that Directive and the EC Treaty;
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Case C-97/01 Commission of the European Communities ν Grand Duchy of Luxembourg Competition
3) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδα του»
By application lodged at the Registry of the Court of Justice on 27 February 2001, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to ensure, in practice, the effective transposition into Luxembourg law of Article 4d of Commission Directive 90/388/EEC of 28 June 1990 on competition in the markets for telecommunications service, as amended by Commission Directive 96/19/EC of 13 March 1996, the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations.
Ο γενικός εισαγγελέας A Tizzano ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 11ης Ιουλίου 2002.
According to the Commission, the failure to provide, in a non-discriminatory way, rights of way to telecommunications providers may arise either from the fact that the provisions of the Law on telecommunications are not correctly applied, or from the fact that it would be necessary to enact additional measures in the Luxembourg legal system to ensure the effective transposition of Article 4d of the Directive.
Πρότεινε οτο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
According to the Court, the system of licensing in issue in respect of the granting of rights of way over public land lacks transparency.
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.»
Oiders the Grand Duchy of Luxembourg to pay the costs.'
Κοινοτήτων κατά
He proposed that the Court should:
«Παράβαση κράτους μέλους— Τηλεπικοινωνίες— Δικαιώματα διελεύσεως— Παράλειψη αποτελεσματικής εφαρμογής της οδηγίας 90/388/ΕΟΚ* (Έκτο τμήμα)
(Failure of a Member State to fulfil its obligations — Directive 76/464/EEC — Polfotion of the aquatic environment — Pollution reduction programmes which include quality objectives for certain dangerous substances) (Sixth Chamber)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 27 Φεβρουαρίου 2001, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή, με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη διασφαλίζοντας στην πράξη την αποτελεσματική μεταφορά στο δίκαιο του Λουξεμβούργου του άρθρου 4δ της οδηγίας 90/388/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 1990, σχετικά με τον ανταγωνισμό στις αγορές των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 96/19/ΕΚ της Επιτροπής, της 13ης Μαρτίου 1996, παρέβη τις υποχρεώσεις του.
By application lodged at the Court Registry on 21 March 2001, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to adopt pollution reduction programmes which include quality objectives for the 99 dangerous substances listed in the annex to the application (hereinafter 'the substances at issue') and failing to communicate a summary of those programmes and the results of their implementation to the Commission, in breach of Article 7 of Council Directive 76/464/EEC of 4 May 1976 on pollution caused by certain dangerous substances discharged into the aquatic environment of the Community, the French Republic has failed to fulfil its obligations under the EC Treaty.
Κατά την Επιτροπή, η εισάγουσα διακρίσεις χορήγηση δικαιωμάτων διελεύσεως στους φορείς τηλεπικοινωνιών μπορεί να απορρέει είτε από το γεγονός ότι οι διατάξεις του νόμου περί τηλεπικοινωνιών δεν εφαρμόζονται ορθώς είτε από το γεγονός ότι είναι αναγκαία η λήψη συμπληρωματικών μέτρων στην έννομη τάξη του Λουξεμβούργου, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική μεταφορά στο εσωτερικό του δίκαιο του άρθρου 4δ της οδηγίας.
The Commission submits that, while it appears that the French Republic has introduced a certain number of measures to prevent pollution of the aquatic environment by dangerous substances, those instruments do not amount to programmes to reduce pollution caused by the substances at issue which include quality objectives for receiving waters, in accordance with Article 7 of Directive 76/464.
Κατά το Δικαστήριο, το επίμαχο καθεστώς αδειών, σχετικά με τη χορήγηση δικαιωμάτων διελεύσεως από δημόσιες εκτάσεις, στερείται διαφάνειας.
In support of its action, the Commission claims that the quality objectives established by French legislation for waters into which the substances at issue are discharged do not correspond to the notion of quality objectives as provided for in Article 7(3).
2) Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα»
According to the Court, the Commission's complaint relating to the failure to lay down quality objectives in accordance with Article 7 of Directive 76/464 is well founded.
Α. Geelhoed ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 4ης Ιουλίου 2002.
Since fixing such objectives is, as is clear from Article 7(1) and (3) of Directive 76/464, an essential element of the programmes referred to in that article, it must be held that the French Republic has failed to adopt programmes to reduce pollution caused by the substances at issue which comply with its obligations under that article.
12 Ιουνίου 2003
He proposed that the Court should:
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 76/464/ΕΟΚ — Ρύπανση του υδάτινου περιβάλλοντος — Προγράμματα μειώσεως της ρυπάνσεως περιλαμβάνοντα ποιοτικούς στόχους για ορισμένες επικίνδυνες ουσίες» (Έκτο τμήμα)
'— declare that, by failing to adopt pollution reduction programmes including quality objectives for the 99 dangerous substances listed in the annex to the application and by failing to communicate to the Commission summaries of those programmes and the results of their implementation, contrary to Article 7 of Council Directive 76/464/EEC of 4 May 1976 on pollution caused by certain dangerous substances discharged into the aquatic environment of the Community, the French Republic has failed to fulfil its obligations under the EC Treaty;
Κατά το Δικαστήριο, η αιτίαση της Επιτροπής περί ελλείψεως ποιοτικών στόχων συμφώνων προς τις διατάξεις του άρθρου 7 της οδηγίας 76/464 είναι βάσιμη.
Case C-148/01 Hellenic Republic ν Commission of the European Communities Agriculture
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
(EAGGF — Clearing of accounts — Additional levy on milk — Late payment interest — Application for partial annulment of Decision 2001/137/EC) (Sixth Chamber)
2) Καταδικάζει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα»
Advocate General L. A Geelhed delivered his Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 12 December 2002.
Το κείμενο των προτάσεων δεν διατίθεται ακόμη στα ελληνικά.
Case C-112/00 Eugen Schmidberger, Internationale Transporte und Planzüge ν Republik Österreich Free movement of goods
C-148/01 Ελληνική Δημοκρατία κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Γεωργία
By order of 1 February 2000 the Oberlandesgericht Innsbruck (Innsbruck Higher Regional Court) referred six questions for a preliminary ruling on the interpretation of Articles 30,34 and 36 of the EC Treaty (now, after amendment, Articles 28 EC, 29 EC and 30 EC) read together with Article 5 of the EC Treaty (now Article 10 EC), and on the conditions for liability of a Member State for damage caused to individuals by a breach of Community law.
12 Ιουνίου 2003
The main proceedings and the questions referred for a preliminary ruling
«El'ΠiE— Εκκαθάριση λογαριασμών— Συμπληρωματική εισφορά επί του γάλακτος — Τόκοι υπερημερίας — Αίτημα μερικής ακυρώσεως της αποφάσεως 20011137/ΕΟΚ» (Έκτο τμήμα)
According to the file in the main proceedings, on 15 May 1998 the Transitforum Austria Tirol, an association 'to protect the biosphere in the Alpine region', gave notice to the Bezirkshauptmannschaft Innsbruck (Innsbruck provincial government) under Paragraph 2 of the Versammlungsgesetz (Law on assembly) of 1953 ('VslgG') and Paragraph 86 of the Straßenverkehrsordnung (Highway Code) of 1960 (the StVO') of a demonstration to be held from 11.00 hrs on Friday 12 June 1998 to 15.00 hrs on Saturday 13 June 1998 on the Brenner motorway (A13), resulting in that motorway being closed to all traffic on the section from the Europabrücke service area to the Schönberg toll station (Austria).
Εντούτοις, εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή στήριξε την επίδικη διόρθωση αποκλειστικά στο άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 536/93.
Considering that that demonstration was lawful as a matter of Austrian law, the Bezirkshauptmannschaft decided not to ban it, but it did not consider whether its decision might infringe Community law.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Its vehicles generally use the Brenner motorway for that purpose.
2) Η Ελληνική Δημοκρατία και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα
Having found that Schmidberger had not shown either that its lorries would have had to use the Brenner motorway on 12 and 13 June 1998 or that it had not been possible, after it had become aware that the demonstration was due to take place, to change its routes in order to avoid loss, the Landesgericht Innsbruck dismissed the action by judgment of 23 September 1999.
3) Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και το Βασίλειο της Ισπανίας φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα»
Schmidberger then lodged an appeal against that judgment before the Oberlandesgericht Innsbruck, which considers that it is necessary to have regard to the requirements of Community law where, as in the present case, claims are made which are, at least in part, founded on Community law.
Α. Geelhed ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 12ης Δεκεμβρίρυ 2002.
Considering that the resolution of the dispute thus required an interpretation of Community law, the Oberlandesgericht Innsbruck decided to stay proceedings and refer a number of questions to the Court for a preliminary ruling.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
The questions referred for a preliminary ruling
— να ορίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και το Βασίλειο της Ισπανίας φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.»
Given that, logically, this second series of questions need be examined only if the first issue, as defined in the first sentence of the paragraph above, is answered in the affirmative, the Court must first give a ruling on the various points raised by that issue, which is essentially the subject of the first and fourth questions.
Προδικαστική «Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων— Εμπόδια οφειλόμενα σε ενέργειες ιδιωτών — Υποχρεώσεις των κρατών μελών — Απόφαση περί μη απαγορεύσεως μιας συγκεντρώσεως πολιτών για ένα οικολογικό ζήτημα, η οποία είχε ως συνέπεια τον πλήρη αποκλεισμό του αυτοκινητοδρόμου του Brenner επί 30 περίπου ώρες — Δικαιολόγηση — Θεμελιώδη δικαιώματα — Ελευθερία εκφράσεως και ελευθερία του συνέρχεσθαι — Αρχή της αναλογικότητας» (Ολομέλεια)
In a situation such as that at issue in the main proceedings, where the competent national authorities are faced with restrictions on the effective exercise of a fundamental freedom enshrined in the Treaty, such as the free movement of goods, which result from actions taken by individuals, they are required to take adequate steps to ensure that freedom in the Member State concerned even if, as in the main proceedings, those goods merely pass through Austria en route for Italy or Germany.
Με διάταξη της 1ης Φεβρουαρίου 2000 το Oberlandesgericht Innsbruck υπέβαλε έξι προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 30, 34 και 36 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρων 28 ΕΚ 29 ΕΚ και 30 ΕΚ), σε συνδυασμό με το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 10 ΕΚ), καθώς και ως προς τις προϋποθέσεις ευθύνης κράτους μέλους για τις ζημίες που προκλήθηκαν σε ιδιώτες από παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου.
In the light of the foregoing, the fact that the competent authorities of a Member State did not ban a demonstration which resulted in the complete closure of a major transit route such as the Brenner motorway for almost 30 hours on end is capable of restricting intra-Community trade in goods and must, therefore, be regarded as constituting a measure of equivalent effect to a quantitative restriction which is, in principle, incompatible with the Community law obligations arising from Articles 30 and 34 of the Treaty, read together with Article 5 thereof, unless that failure to ban can be objectively justified.
Από τη δικογραφία της υποθέσεως της κύριας δίκης προκύπτει ότι, στις 15 Μαΐου 1998, η ένωση Transitforum Austria Tirol, που έχει ως σκοπό την «προστασία του ζωτικού χώρου στην περιοχή των Άλπεων», ενημέρωσε την Bezirkshauptmannschaft Innsbruck, σύμφωνα με τα άρθρα 2 του
In the present case, the national authorities relied on the need to respect fundamental rights guaranteed by both the ECHR and the Constitution of the Member State concerned in deciding to allow a restriction to be imposed on one of the fundamental freedoms enshrined in the Treaty.