natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επί τον παραδεκτού της αιτήσεως αναιρέσεως
The contested regulation concerns the applicant's members only on the basis of their objective capacity as operators trading in those markets, in the same way as all the other operators who trade in them.'
Πάντως, τα στοιχεία αυτά δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την εκ μέρους του Πρωτοδικείου απομάκρυνση από το σύστημα των ενδίκων βοηθημάτων που καθιερώνει το άρθρο 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης, όπως έχει διαμορφιοθεί από τη νομολογία, και την υπέρβαση των ορίων της αρμοδιότητας του τα οποία θέτει η διάταξη αυτή.
departing from the system of remedies established by the fourth paragraph of Article 173 of the Treaty, as interpreted by case-law, and exceeding the limits imposed on its powers by that provision.
Τόσο το Συμβούλιο όσο και η Επιτροπή προβάλλουν την ένσταση προδήλου απαραδέκτου της αιτήσεως αναιρέσεως λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος της αναιρεσείουσας.
It should be recalled that for a person to have an interest in bringing appeal proceedings the appeal must be likely, if successful, to procure an advantage for that party (Case C-174/99 Ρ Parliament ν Richard [2000], paragraph 33).
Το γεγονός αυτό δεν μπορεί, πράγματι, να δικαιολογήσει τροποποίηση του συστήματος των ενδίκων μέσων και των διαδικασιών που έχει καθιεριοθεί από τα άρθρα 173,177 και 178 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 235 ΕΚ) με σκοπό να ανατεθεί στο Δικαστήριο ο έλεγχος της νομιμότητας των πράξεων των θεσμικών οργάνων.
That circumstance cannot justify a change in the system of remedies and procedures established by Articles 173, 177 and 178 of the EC Treaty (now Article 235 EC) which is designed to give the Court of Justice the power to review the legality of acts of the institutions.
Εν προκειμένω, η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή της αναιρεσείουσας ενώπιον του Πρωτοδικείου.
In no case can such an argument enable an action for annulment brought by a natural or legal person which does not satisfy the conditions laid down by the fourth paragraph of Article 173 of the Treaty to be declared admissible (order of the Court of Justice in Case C-87/95 Ρ CNPAAP ν Council [1996] ..., paragraph 38).'
Κατά συνέπεια, είναι πιθανόν ότι, εάν ευδοκιμούσε η αίτηση της αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα θα αντλούσε κάποιο όφελος δεδομένου ότι η προσφυγή της θα μπορούσε να εξεταστεί επί της ουσίας.
By its four pleas in law, which it is appropriate to examine together, the appellant claims essentially that the dismissal of its application as inadmissible, in so far as it is based on the reasoning set out in paragraphs 61 to 64 of the contested order, infringes its right to effective judicial protection for the defence of its own interests or those of its members.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, στη σκέψη 65 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι δεν ήταν δυνατόν να θεωρηθεί ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός αφορά ατομικά την προσφεύγουσα και ότι, εφόσον δεν πληροί κάποια από τις προϋποθέσεις του παραδεκτού που θέτει το άρθρο 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης, παρείλκε η εξέταση του αν ο εν λόγω κανονισμός την αφορά άμεσα.
In the light of those considerations, the Court of First Instance held, in paragraph 65 of the contested order, that the appellant could not be regarded as individually concerned by the contested regulation and that since it did not satisfy one of the conditions for admissibility laid down by the fourth paragraph of Article 173 of the Treaty, it was not necessary to consider whether it was directly concerned by that regulation.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
— declare its main action admissible and refer the case back to the Court of First Instance for judgment on the merits.
Ευθύς εξαρχής πρέπει να τονιστεί ότι η αναιρεσείουσα δεν αμφισβήτησε τη διαπίστωση του Πρωτοδικείου, στη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός έχει κανονιστικό χαρακτήρα.
As a preliminary point, it should be noted that the appellant has not challenged the finding of the Court of First Instance, in paragraph 44 of the contested order, to the effect that the contested regulation is of general application.
Δεν αμφισβήτησε ούτε τη διαπίστωση, στη σκέψη 56 της εν λόγω διατάξεως, ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν έθιγε να ίδια τα συμφέροντα της αναιρεσείουσας ούτε τη διαπίστωση, στη σκέψη 50 της ανωτέρω διατάξεως, ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν θίγει τα μέλη της λόγω ορισμένων ιδιαιτέρων ιδιοτήτων τους ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως που τα χαρακτηρίζει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο.
Nor has it challenged the finding, in paragraph 56 of that order, that the specific interests of the appellant were not affected by the contested regulation or the finding, in paragraph 50 of that order, that its members are not affected by the contested regulation by reason of certain attributes which are peculiar to them or by reason of factual circumstances in which they are differentiated from all other persons.
Αν δεν πληρούται η προϋπόθεση αυτή, σε καμία περίπτιοση δεν είναι παραδεκτή η προσφυγή ακυρώσεως που ασκεί κατά κανονισμού ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο.
The Council, like the Commission, raises a plea of manifest inadmissibility of the appeal on the ground that the appellant had no legal interest in bringing proceedings. All the reasoning of the Court of First Instance on effective judicial
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να εξεταστεί αν η αναιρεσείουσα, ως εκπρόσωπος των συμφερόντων των μελών της, μπορεί εντούτοις να ασκήσει παραδεκτώς, τηρουμένου του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης, προσφυγή περί ακυρώσεως του προσβαλλόμενου κανονισμού για τον λόγο και μόνον ότι αυτό απαιτεί το δικαίωμα προς παροχή αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, λαμβανομένης υπόψη της προβαλλόμενης ελλείψεως οποιουδήποτε αποτελεσματικού ένδικου βοηθήματος ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.
In those circumstances, it is necessary to examine whether the appellant, as representative of the interests of its members, can none the less have standing, in conformity with the fourth paragraph of Article 173 of the Treaty, to bring an action
Στο πλαίσιο αντό, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτή μια ερμηνεία του συστήματος των ένδικιον βοηθημάτιον, όπως αυτή που προτείνει η αναιρεσείουσα, σύμφωνα με την οποία είναι παραδεκτή η άσκηση ευθείας προσφυγής ακυρώσεως ενιόπιον του κοινοτικού δικαστή στον βαθμό που θα ήταν δυνατό να αποδειχθεί, κατόπιν συγκεκριμένου ελέγχου από αυτόν των εθνικών δικονομικών κανόνων, ότι οι κανόνες αυτοί δεν επιτρέπουν στον ιδιώτη την άσκηση ένδικου βοηθήματος με το οποίο θα είχε τη δυνατότητα να αμφισβητήσει το κύρος της προσβαλλομένης κοινοτικής πράξεως.
It should be recalled that, according to the second and third paragraphs of Article 173 of the Treaty, the Court is to have jurisdiction in actions brought by a Member State, the Council or the Commission on grounds of lack of competence, infringement of an essential procedural requirement, infringement of the Treaty or of any rule of law relating to its application, or misuse of powers or, when it is for the purpose of protecting their prerogatives, by the European Parliament, by the Court of Auditors and by the European Central Bank.
Πράγματι, ένα τέτοιου είδους σύστημα θα απαιτούσε σε κάθε συγκεκριμένη περίπτιοση από τον κοινοτικό δικαστή να εξετάζει και να ερμηνεύει το εθνικό δικονομικό δίκαιο, πράγμα το οποίο θα υπερέβαινε την αρμοδιότητα του που έγκειται στον έλεγχο της νομιμότητας των κοινοτικίόν πράξεων.
Under the fourth paragraph of Article 173, '[a]ny natural or legal person may, under the same conditions, institute proceedings against a decision addressed to that person or against a decision which, although in the form of a regulation or a decision addressed to another person, is of direct and individual concern to the former.'
Η Συνθήκη, με τα άρθρα της 173 και 184 (νυν άρθρο 241 ΕΚ), αφενός, και με το άρθρο της 177, αφετέρου, καθιέρωσε ένα πλήρες σύστημα ένδικιον βοηθημάτων και διαδικασιών για τον έλεγχο της νομιμότητας των πράξεων των κοινοτικίόν οργάνων, αναθέτοντας τον έλεγχο αττόν στον κοινοτικό δικαστή.
By Article 173 and Article 184 (now Article 241 EC), on the one hand, and by Article 177, on the other, the Treaty has established a complete system of legal remedies and procedures designed to ensure judicial review of the legality of acts of the institutions, and has entrusted such review to the Community Courts.
Στο πλαίσιο του συστήματος αντού, τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα ποί' δεν έχουν τη δυνατότητα, λόγιο τιον προϋποθέσεων του παραδεκτού που θέτει το άρθρο 1673 τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης, να προσβάλλουν απευθείας τις κοινοτικές πράξεις κανονιστικού χαρακτήρα, έχουν τη δυνατότητα, αναλόγως της περιπτώσεως, να προβάλλουν την ακυρότητα τιον πράξειον αυτών είτε, κατά τρόπο παρεμπίπτοντα δυνάμει του άρθρου 184 της Συνθήκης, ενιόπιον του κοινοτικού δικαστή, είτε ενώπιον τιον εθνικών δικαστηρίων και να ζητούν από αυτά, δεδομένου ότι δεν είναι αρμόδια να αναγνωρίζουν την ακυρότητα των εν λόγω πράξεων, να υποβάλλουν προς τούτο προδικαστικά ερωτήματα στο Δικαστήριο.
Under that system, where natural or legal persons cannot, by reason of the conditions for admissibility laid down in the fourth paragraph of Article 173 of the Treaty, directly challenge Community measures of general application, they are able, depending on the case, either indirectly to plead the invalidity of such acts before the Community Courts under Article 184 of the Treaty or to do so before the national courts and ask them, since they have no jurisdiction themselves to declare those measures invalid, to make a reference to the Court of Justice for a preliminary ruling on validity.
Κατά συνέπεια, στα κράτη μέλη εναπόκειται να προβλέψουν ένα σύστημα ένδικων βοηθημάτων και διαδικασκόν προκειμένου να εξασφαλίσουν τον σεβασμό του δικαιώματος για παροχή αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.
Thus, under Article 173 of the Treaty, a regulation, as a measure of general application, cannot be challenged by natural or legal persons other than the institutions, the European Central Bank and the Member States (see, to that effect, Case 92/78 Simmenthal ν Commission [1979], paragraph 40).
Μολονότι η προϋπόθεση αυτή πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα της αρχής της παροχής αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας λαμβανομένιον υπόψη των διαφόρων περιστάσεων που είναι δυνατό να εξατομικεύουν τον προσφεύγοντα, η ερμηνεία αυτή δεν είναι δυνατόν να καταλήξει στο να μη λαμβάνεται υπόψη η εν λόγω προϋπόθεση, η οποία ρητώς προβλέπεται στη Συνθήκη, χωρίς να υπάρξει υπέρβαση των αρμοδιοτήτων που αναγνωρίζει στα κοινοτικά δικαστήρια.
However, a measure of general application such as a regulation can, in certain circumstances, be of individual concern to certain natural or legal persons and is thus in the nature of a decision in their regard. That is so where the measure in question affects specific natural or legal persons by reason of certain attributes peculiar to them, or by reason of a factual situation which differentiates them from all other persons and distinguishes them individually in the same way as the addressee.
Μολονότι είναι δυνατόν να υπάρξει βεβαίως ένα σύστημα ελέγχου της νομιμότητας των κοινοτικών πράξεων κανονιστικού χαρακτήρα διαφορετικό από αυτό που καθιερώνει η ιδρυτική Συνθήκη και το οποίο ουδέποτε έχει τροποποιηθεί ως προς τις αρχές του, ωστόσο εναπόκειται, αν παραστεί ανάγκη, στα κράτη μέλη, σύμφωνα με το άρθρο 48 ΕΕ, να αναμορφώσουν το νυν ισχύον σύστημα.
In that context, in accordance with the principle of sincere cooperation laid down in Article 5 of the Treaty, national courts are required, so far as possible, to interpret and apply national procedural rules governing the exercise of rights of action in a way that enables natural and legal persons to challenge before the courts the legality of any decision or other national measure relative to the application to them of a Community act of general application, by pleading the invalidin· of such an act
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
The European Community is, however, a community based on the rule of law in which its institutions are subject to judicial review of the
•1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως
Such an interpretation would require the Community Court, in each individual case, to examine and interpret national procedural law.
Καταδικάζει την Unión de Pequeños Agricultores στα δικαστικά έξοδα
Orders Unión de Pequeños Agricultores to pay the costs;
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φέρει τα δικαστικά της έξοδα»
Orders the Commission of the European Communities to bear its own costs.1
Jacobs ανέπτυξε τι; προτάσει; του κατά τη συνεδρίαση τη; ολομέλειας τη; 21η; Μαρτίου 2002.
Advocate General F.G. Jacobs delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 21 March 2002.
«1) να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη,
Ί) annul the contested order;
2) να καταδικάσει την UPA, το Συμβούλιο και την Επιτροπή στα δικαστικά τους έξοδα.»
2) order UPA the Council and the Commission to bear their own costs.'
Προδικαστική «Οδηγία 69/335/ΕΟΚ Έμμεσοι φόροι επιβαλλόμενοι επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων — Αρθρα 10 και 12, παράγραφος 1, στοιχείο ε Μητρώο εταιριών -Εγγραφή των ιδρυτικών πράξεων των εταιριών και άλλων εταιρικών πράξεων -Επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντων Εθνικές διαδικαστικές προθεσμίες — Τόκοι» (Έκτο τμήμα) επιστροφής κοινοτικού δικαίου σε θέματα αχρεωστήτως καταβληθέντων.
Preliminary ruling (Directive 69/335/EEC — Indirect taxes on the raising of capital —Articles 10 and 12(1 )(e) — Register of companies — Registration of companies' instruments of incorporation and other company documents — Recovery of sums paid but not due — Procedural time-limits under national law — Interest) (Sixth Chamber) preliminary rulings on which the Court has given judgment in Joined Cases C-71/91 and C-178/91 Ponente Carni and Cispadana Costruzioni [1993], Case C-231/96 Edis [1998], Case C-260/96 Spac [1998] and Joined Cases C-279/96, C-280/96 and C-281/96 Ansaldo Energia and Others [1998].
Με διατάξεις της 15ης και της 12ης Μαίου 1999, που περιήλθαν στο Δικαστήριο στις 7 Ιουνίου και στις 10 Ιουνίου 1999, αντιστοίχως, το Tribunale di Milano και το Corte d'appello di Roma υπέβαλαν έκαστο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 234 ΕΚ, δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 10 και 12, παράγραφος 1, στοιχείο ε', της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, καθώς και ως προς την ερμηνεία του
By orders of 15 and 12 May 1999, received at the Court on 7 and 10 June 1999 respectively, the Tribunale di Milano (District Court, Milan) and the Corte d'appello di Roma (Court of Appeal, Rome) each referred to the Court for a preliminary ruling under Article 234 EC two questions on the interpretation of Articles 10 and 12(l)(e) of Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising of capital and on the interpretation of Community law on the recovery of sums paid but not due.
Οι φόροι αυτοί εισπράχθηκαν ως τέλη υπέρ του Δημοσίου για την εγγραφή στο μητρώο εταιριών διαφόρων πράξειον που αφορούν τη δραστηριότητα τιον εταιριιόν.
The administrative charge, levied for registration in the register of commercial companies kept by the registrars of the distria courts of the principal documents concerning the existence of companies, was introduced by Decree No 641 of the President of the Republic of 26 October 1972.
Το ζήτημα αν οι φόροι αυτοί συνάδουν προς το κοινοτικό δίκαιο και οι προϋποθέσεις επιστροφής τους αποτέλεσαν ήδη αντικείμενο προδικαστικών ερωτημάτιον προς το Δικαστήριο, τα οποία οδήγησαν στις αποφάσεις της 20ής Απριλίου 1993, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-71/91 και C-178/91, Ponente Carni και Cispadana Costruzioni (στο εξής: Ponente Carni), και της 15ης Σεπτεμβρίου 1998, C-231/96, Edis, C-260/96, Spac, και C-279/96, C-280/96 και C-281/96, Ansaldo Energia κ.λπ.
Those questions were raised in proceedings between Riccardo Prisco Sri ('Prisco') and CASER SpA ('CASER') and the Italian tax authorities concerning the repayment of charges paid by those two companies between 1985 and 1992 and subsequently held to be contrary to Community law.
κεφαλαιουχικών εταιριών στο οικείο μητρώο, έστω και αν το προϊόν της εν λόγω επιβαρύνσειος συμβάλλει στη χρηματοδότηση της υπηρεσίας που είναι επιφορτισμένη με την τήρηση του μητρώου όπου εγγράφονται οι εταιρίες.
The charge was levied on the registration of the following documents: instrument of incorporation, increase of capital, extension of the duration of the company, change in the objects or type of the company, merger, other amendments to the instrument of incorporation, and documents of the company whose registration is compulsory under the Civil Code.
Το ιστορικό της διαφοράς και το νομικό πλαίσιο
The charges were levied as tassa di concessione governativa (administrative charge) for the registration in the register of companies of various documents concerning the existence of companies.
Το τέλος υπέρ του Δημοσίου, που εισπράττεται για την εγγραφή στο μητρώο εταιριιόν, που τηρείται στις γραμματείες των δικαστηρίων, των κυριοτέρων πράξεων που αφορούν τη δραστηριότητα των εταιριών, θεσπίστηκε με το διάταγμα 641 του Προέδρου της Δημοκρατίας, της 26ης Οκτωβρίου 1972.
The claims for repayment by Prisco and CASER concern charges paid for the registration of the company's instrument of incorporation and its renewal in subsequent years.
Κατόπιν της αποφάσεως Ponente Carni, η είσπραξη του τέλους υπέρ του Δημοσίου για την εγγραφή της συστατικής πράξεως και για τα
The conformity with Community law of those charges and the conditions for their repayment has already been the subject of references for
Επειδή διάφορες εταιρίες αμφισβήτησαν το κατά πόσον συνάδει προς τα άρθρα 10 και 12 της οδηγίας το τέλος υπέρ του Δημοσίου καθόσον αφορά την εγγραφή της συστατικής πράξεως και την ανανέωση της τα επόμενα έτη, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε προδικαστικό ερώτημα στην απόφαση Ponente Carni, αποφάνθηκε ότι το άρθρο 10 της οδηγίας έχει την έννοια ότι απαγορεύει, υπό την επιφύλαξη των εξαιρέσεων του άρθρου 12, την επιβολή ετήσιου φόρου για την εγγραφή των
After companies challenged the conformity with Articles 10 and 12 of the Directive of the administrative charge in so far as it related to the registration of the instrument of incorporation and its maintenance in subsequent years, the Court, to which a reference had been made for a preliminary ruling, held in Ponente Carni that Article 10 of the Directive is to be interpreted as
επόμενα έτη κρίθηκε αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο από διάφορα εθνικά δικαστήρια και οι ιταλικές αρχές εξέδιοσαν το. νομοθετικό διάταγμα 331, της 30ής Αυγούστου 1993, το οποίο, κατόπιν τροποποιήσεων, κατέστη ο νόμος 427, της 29ης Οκτωβρίου 1993.
abolished with effect from 1 January 1998 by Law No 549 of 28 December 1995); it abolished the annual charge for subsequent years and fixed a single amount of ITL 250 000 for the registration of all documents other than the instrument of incorporation.
δικαίου. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε επίσης ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει σε κράτος μέλος να αντιτάσσει στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου τριετή αποκλειστική προθεσμία του εσιοτερικού δικαίου αποκλίνουσα από το κοινό καθεστώς των αγωγών περί αναζητήσειος τιον αχρεωστήτως καταβληθέντων μεταξύ των ιδιωτών, οι οποίες υπόκεινται σε ευνοϊκότερη προθεσμία, εφόσον η αποκλειστική αυτή προθεσμία εφαρμόζεται κατά τον ίδιο τρόπο στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής των φόρων αυτιόν οι οποίες στηρίζονται στο κοινοτικό δίκαιο και σε εκείνες που στηρίζονται στο εσωτερικό δίκαιο.
In proceedings following claims for repayment of the charges levied until 1992 for registration of the instrument of incorporation and its maintenance in subsequent years, the Corte suprema di cassazione (Court of Cassation) held, in judgment No 3458 of 23 February 1996, that those repayments were subject to the timelimit laid down by Article 13(2) of Decree No 641/1972, which provides: prohibiting, subject to the derogating provisions of Article 12, an annual charge due in respect of the registration of capital companies even though the product of that charge contributes to financing the department responsible for keeping the register of companies.
Τέλος, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές που του είχαν υποβληθεί, το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει περαιτέριο στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση οδηγίας αποκλειστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου αρχόμενη από την ημερομηνία της καταβολής των εν λόγω φόρων, έστω και αν, κατά την ημερομηνία αυτή, η οδηγία αυτί] δεν είχε ακόμα μεταφερθεί ορθώς στο εθνικό δίκαιο.
The Court also held that Article 12 of the Directive is to be interpreted as meaning that the duties paid by way of fees or dues referred to in Article 12(l)(e) may be payment collected by way of consideration for transactions required by law in the public interest such as, for example, the registration of capital companies, and that the amount of such duties, which may vary according to the legal form taken by the company, is to be calculated on the basis of the cost of the transaction, which may be assessed on a flatrate basis.
Εξάλλου, mo πλαίσιο τιον δικαστικών διαφορών που έλαβαν χιόρα μετά τις αιτήσεις επιστροφής των φόρων που καταβλήθηκαν μέχρι το 1992 για την εγγραφή της συστατικής πράξεως και την ανανέωση της τα επόμενα έτη, το Corte suprema di cassa/ione, με την απόφαση 3458, της 23ης Φεβρουαρίου 1996 (στο εξής: απόφαση 3458/1996), επισήμανε ότι οι επιστροφές αυτές υπόκεινται ιττην αποκλειστική προθεσμία του άρθρου 13, δεύτερο εδάφιο, του διατάγματος 641/1972, το οποίο ορίζει:
'A taxpayer may claim repayment of charges paid in error within a timelimit of three years from the date of payment or, in the event of rejection of the document subject to the charge, from the date of notification of rejection.'
«ο φορολογούμενος μπορεί να ζητήσει την απόδοση τιον εκ πλάνης καταβληθέντων φόρων εντός αποσβεστικής προθεσμίας τριών ετών από την ημερομηνία της καταβολής ή, σε περίπτωση αρνήσειος της πράξεως για την οποία οφείλεται φόρος, από της ημερομηνίας της γνωστοποιήσειος αυτής της αρνήσεως».
On a reference for a preliminary ruling from a court of another Member State, the Court held in Case C-188/95 Fantask and Others [1997] that Article 12(1)(e) of the Directive is to be interpreted as meaning that, in order for charges levied on registration of public and private limited companies and on their capital being increased to be by way of fees or dues, their amount must be calculated solely on the basis of the cost of the formalities in question; it may, however, also cover the costs of minor services performed without charge. In calculating their amount, a Member State is entitled to take account of all the costs related to the effecting of registration, including the proportion of the overheads which may be attributed thereto.
μνημονεύθηκαν στη σκέψη 10 της παρούσας αποφάσεως.
charges in question, even if, at that date, the directive concerned had not yet been properly transposed into national law.
Οι διαφορές της κύριας προδικαστικά ερωτήματα
Article 11 of Law No 448 of 29 December 1998, the Finance Law for 1999, the application of which is the subject of the main proceedings, was subsequently adopted to regulate retroactively the question of repayment of the registration charges levied in the period from 1985 to 1992, that is, the period preceding the application of the provisions of Decree-Law No 331/1993 summarised in paragraph 10 above.