natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως σ' αυτό το ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο θα υποχρεωθεί να αποφανθεί επί της υπάρξεως μιας τέτοιας ρήτρας περί δικαιοδοσίας και, αν αποδειχθεί η ύπαρξη της, θα υποχρεωθεί να κρίνει εαυτό ως αποκλειστικώς αρμόδιο να αποφανθεί επί της διαφοράς της κύριας δίκης.
If that question is answered in the affirmative, the national court will have to rule as to the existence of such an agreement conferring jurisdiction and, if the existence thereof is established, it will have to consider itself to have exclusive jurisdiction to give judgment in the main proceedings.
Αντιστρόφως, σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, έχουν εφαρμογή οι διατάξεις του άρθρου 21 της Συμβάσεως των Βρυξελλών, υπό την έννοια ότι η εξέταση της υπάρξεως ρήτρας περί διεθνούς δικαιοδοσίας δεν θα έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον για το αιτούν δικαστήριο.
Conversely, if the answer is in the negative, Article 21 of the Brussels Convention will have to apply, so that the question whether there is an agreement conferring jurisdiction will no longer be an issue with which the national court is concerned.
Με το δεύτερο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, ουσιαστικώς, αν το άρθρο 21 της Συμβάσεως των Βρυξελλών έχει την έννοια ότι το δεύτερο επιληφθέν δικαστήριο, το οποίο είναι αποκλειστικώς αρμόδιο δυνάμει ρήτρας περί διεθνούς δικαιοδοσίας, έχει τη δυνατότητα, κατά παρέκκλιση από το εν λόγω άρθρο, να αποφανθεί επί της διαφοράς χωρίς να αναμείνει την εκ μέρους του πρώτου επιληφθέντος δικαστηρίου διαπίστωση της ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας του.
By its second question, the national court seeks in essence to establish whether Article 21 of the Brussels Convention must be interpreted as meaning that, where a court is the second court seised and has exclusive jurisdiction under an agreement conferring jurisdiction, it may, by way of derogation from that article, give judgment in the case without waiting for a declaration from the court first seised that it has no jurisdiction.
Εν προκειμένω, προβάλλεται αρμοδιότητα του δεύτερου επιληφθέντος δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 17 της Συμβάσεως.
In this case, it is claimed that the court second seised has jurisdiction under Article 17 of the Convention.
Εντούτοις, το στοιχείο αυτό δεν μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση την εφαρμογή του δικονομικού κανόνα που θέτει το άρθρο 21 της εν λόγω Συμβάσεως, ο οποίος σαφώς και αποκλειστικώς στηρίζεται επί της χρονολογικής σειράς κατά την οποία επελήφθησαν της υποθέσεως τα συγκεκριμένα δικαστήρια.
However, that fact is not such as to call in question the application of the procedural rule contained in Article 21 of the Convention, which is based clearly and solely on the chronological order in which the courts involved are seised.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ενόψει των αμφισβητήσεων που μπορεί να προβληθούν ως προς το ίδιο το υποστατό της συμπτώσεως βουλήσεων των διαδίκων, εκραζομένης συμφώνως προς τις αυστηρές τυπικές προϋποθέσεις του άρθρου 17 της Συμβάσεως των Βρυξελλών, είναι σύμφωνο προς την επιδιωκόμενη από τη Σύμβαση ασφάλεια δικαίου να καθορίζεται με σαφήνεια και ακρίβεια, σε περίπτωση εκκρεμοδικίας, ποιο από τα δύο εθνικά δικαστήρια θα διαπιστώσει αν έχει διεθνή δικαιοδοσία κατά τους κανόνες της εν λόγω Συμβάσεως.
In those circumstances, in view of the disputes which could arise as to the very existence of a genuine agreement between the parties, expressed in accordance with the strict formal conditions laid down in Article 17 of the Brussels Convention, it is conducive to the legal certainty sought by the Convention that, in cases oí lis pendens, it should be determined clearly and precisely which of the two national courts is to establish whether it has jurisdiction under the rules of the Convention.
Όπως σαφώς προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 21 της Συμβάσεως, απόκειται στο πρώτο επιληφθέν δικαστήριο να αποφανθεί επί της διεθνούς δικαιοδοσίας του, ενδεχομένως ενόψει ρήτρας περί διεθνούς δικαιοδοσίας προβληθείσας ενώπιον του, η οποία πρέπει να θεωρηθεί ως αυτοτελής έννοια, εκτιμώμενη αποκλειστικώς βάσει των απαιτήσεων του εν λόγω άρθρου 17.
It is clear from the wording of Article 21 of the Convention that it is for the court first seised to pronounce as to its jurisdiction, in this case in the light of a jurisdiction clause relied on before it, which must be regarded as an independent concept to be appraised solely in relation to the requirements of Article 17.
Με το τρίτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, ουσιαστικώς, αν το άρθρο 21 της Συμβάσεως των Βρυξελλών έχει την έννοια ότι επιτρέπεται παρέκκλιση από τις διατάξεις της όταν, κατά κανόνα, η διάρκεια των δικών ενώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλομένου κράτους εντός του οποίου εδρεύει το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο είναι υπερβολικά μεγάλη.
By its third question, the national court seeks in essence to ascertain whether Article 21 of the Brussels Convention must be interpreted as meaning that it may be derogated from where, in general, the duration of proceedings before the courts of the Contracting State in which the court first seised is established is excessively long.
Όπως υπογράμμισαν, αφενός, η Επιτροπή και, αφετέρου, ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 88 και 89 των προτάσεων του, ερμηνεία του άρθρου 21 της Συμβάσεως των Βρυξελλών κατά την οποία η εφαρμογή του άρθρου αυτού αποκλείεται στην περίπτωση που το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο ανήκει σε κράτος μέλος στα δικαστήρια του οποίου σημειώνονται, κατά κανόνα, υπερβολικά μεγάλες καθυστερήσεις στην εκδίκαση των υποθέσεων θα αντέβαινε προφανώς στο γράμμα, την οικονομία και τον σκοπό της εν λόγω Συμβάσεως.
According to the Court an interpretation of Article 21 of the Brussels Convention whereby the application of that article should be set aside where the court first seised belongs to a Member State in whose courts there are, in general, excessive delays in dealing with cases would be manifestly contrary both to the letter and spirit and to the aim of the Convention.
Πράγματι, αφενός, η Σύμβαση δεν περιλαμβάνει καμία διάταξη δυνάμει της οποίας τα άρθρα της και, ειδικότερα, το άρθρο 21 παύουν να εφαρμόζονται με κριτήριο τη διάρκεια της δίκης ενώπιον των δικαστηρίων του οικείου συμβαλλομένου κράτους.
Article 21 of the Brussels Convention must be interpreted as meaning that a court second seised whose jurisdiction has been claimed under an agreement conferring Jurisdiction must nevertheless stay proceedings until the court first seised has declared that it has no jurisdiction.
Αφετέρου, υπενθυμίζεται ότι η Σύμβαση των Βρυξελλών στηρίζεται αναγκαστικώς επί της αμοιβαίας εμπιστοσύνης των συμβαλλομένων κρατών στα νομικά τους συστήματα και στα δικαστικά τους όργανα.
Article 21 of the Brussels Convention must be interpreted as meaning that it cannot be derogated from where, in general, the duration of proceedings before the courts of the Contracting State in which the court first seised is established L· excessively long.'
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Advocate General P. Léger delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 9 September 2003.
Το άρθρο 21 της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 έχει την έννοια ότι το δεύτερο επιληφθέν δικαστήριο, η διεθνής δικαιοδοσία του οποίου προβάλλεται βάσει ρήτρας περί διεθνούς δικαιοδοσίας οφείλει, παρά ταύτα, να αναστείλει τη διαδικασία μέχρι να διαπιστώσει το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του.
A national court may, under the Protocol of 3 June 1971 on the interpretation by the Court of Justice of the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters, as amended by the Convention of 9 October 1978 on the accession of the Kingdom of Denmark, Ireland and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, by the Convention of 25 October 1982 on the accession of the Hellenic Republic, by the Convention of 26 May 1989 on the accession of the Kingdom of Spain and the Portuguese Republic and by the Convention of 29 November 1996 on the accession of the Republic of Austria, the Republic of Finland and the Kingdom of Sweden, refer to the Court of Justice a request for interpretation of the Brussels Convention, even where it relies on the submissions of a party to the main proceedings of which it has not yet examined the merits, provided that it considers, having regard to the particular circumstances of the case, that a preliminary ruling is necessary to enable it to give judgment and that the questions on which it seeks a ruling from the Court are relevant.
Το άρθρο 21 της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπεται παρέκκλιση από τις διατάξεις της στην περίπτωση κατά την οποία, κατά κανόνα, η διάρκεια των δικών ενώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλομένου κράτους εντός του οποίου εδρεύει το πρώτο επιληφθέν δικαστήριο είναι υπερβολικά μεγάλη.»
Article 21 of the Brussels Convention must be interpreted as meaning that a court second seised whose jurisdiction has been claimed under an agreement conferring jurisdiction must nevertheless stay proceedings until the court first seised has declared that it has no jurisdiction.
Το άρθρο 21 της Συμβάσεως των Βρυξελλών έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπεται παρέκκλιση από τις διατάξεις του στην περίπτωση κατά την οποία η διάρκεια των δικών ενώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλομένου κράτους του πρώτου επιληφθέντος δικαστηρίου είναι, κατά κανόνα, υπερβολικά μεγάλη.»
Artide 21 of the Brussels Convention must be interpreted as meaning that it cannot be derogated from where, in general, the duration of proceedings before the courts of the Contracting State in which the court first seised is established is excessively long.
Υποθ. C-129/00 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας Αρχές του κοινοτικού δικαίου
Case C-129/00 Commission of the European Communities ν Italian Republic Principles of Community law
«Παράβαση κράτους μέλους — Αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο ερμηνεία εθνικού νόμου από τη νομολογία και τη διοικητική πρακτική — Προϋποθέσεις αναζητήσεως του αχρεωστήτως καταβληθέντος» (Ολομέλεια)
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Construction contrary to Community law of national legislation by case-law and adminL·trative practice — Conditions for the recovery of sums paid though not due) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 4 Απριλίου 2000, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ το άρθρο 29, παράγραφος 2, του νόμου 428, της 29ης Δεκεμβρίου 1990, που επιγράφεται «Disposizioni per l'adempimento di obblighi derivanti dall'appartenenza dell'Italia alle Comunità europee (legge comunitaria per il 1990)» [διατάξεις για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη συμμετοχή της Ιταλίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (κοινοτικός νόμος για το έτος 1990), όπως ερμηνεύεται και εφαρμόζεται από τη διοίκηση και τα δικαστήρια, το οποίο δέχεται ένα σύστημα αποδείξεως της μετακυλίσεως σε τρίτους του ποσού φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση των κοινοτικών κανόνων που καθιστά την άσκηση του δικαιώματος αναζητήσεως των εν λόγω φόρων πρακτικά
By application lodged at the Court Registry on 4 April 2000, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by maintaining in force Article 29(2) of Law No 428 of 29 December 1990 entitled 'Disposizioni per l'adempimento di obblighi derivanti dall'appartenenza dell'Italia alle Comunità europee (legge comunitaria per il 1990)' (Provisions for the fulfilment of obligations deriving from Italy's membership of the European Communities (Community law for 1990), which, as construed and applied by the administrative authorities and the courts, allows rules of evidence in relation to the passing on to third parties of the amount of charges levied in breach of Community rules which make exercise of the right to repayment of such charges virtually impossible or, at least, excessively difficult for the taxpayer, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under the EC Treaty.
αδύνατη ή, πάντως, υπερβολικά δυσχερή για τον φορολογούμενο, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ
leading to the opposite application, it must be held that, at the very least, such legislation is not sufficiently clear to ensure its application in compliance with Community law.
Το άρθρο 19 του νομοθετικού διατάγματος 688/1982 αποτέλεσε αντικείμενο δύο αποφάσεων του Δικαστηρίου.
The reasoning followed in the cited judgments of the Corte suprema di cassazione is itself based on a premiss which is a mere presumption, namely that indirect taxes are in principle passed on by subsequent sales by economic operators where they have the chance.
Η πρώτη (απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 1983, 199/82, San Giorgio) εκδόθηκε επί προδικαστικής παραπομπής, ενώ η δεύτερη (απόφαση της 24ης Μαρτίου 1988, 104/86, Επιτροπή κατά Ιταλίας) κατόπιν προσφυγής λόγω παραβάσεως την οποία άσκησε η Επιτροπή κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας.
The other factors, if any, taken into account, namely the commercial nature of the taxpayer's business, the fact that its financial situation is not parlous and the levying of the tax in question throughout the national territory for an appreciable period without objection, permit the conclusion that an undertaking which has carried on its business in such a context has in fact passed on the charges in question only if one relies on the premiss that all economic operators act thus, save in special circumstances such as the absence of one or other of those factors.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Advocate General L.A Geelhoed delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 3 June 2003.
suprema di cassazione (Ιταλία), κατά τρόπο καθιστώντα υπερβολικά δυσχερή για τον φορολογούμενο την άσκηση του δικαιώματος στην επιστροφή φόρων που έχουν εισπραχθεί κατά παράβαση των κοινοτικών κανόνων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ
Declares that, by failing to amend Article 29(2) of Law No 428 of 29 December 1990 entitled 'Disposizioni per l'adempimento di obblighi derivanti dall'appartenenza dell'Italia alle Comunità europee (legge comunitaria per il 1990)' (Provisions for the fulfilment of obligations deriving from Italy's membership of the European Communities (Community law for 1990)), which is construed and applied by the administrative authorities and a substantial proportion of the courts, including the Corte suprema di cassazione (Italy), in such a way that the exercise of the right to repayment of charges levied in breach of Community rules is made excessively difficult for the taxpayer, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under the EC Treaty;
Πρότεινε στο Δικαστήριο:
Orders the Italian Republic to pay the costs.
Υποθ. C-122/03 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Γαλλικής Δημοκρατίας Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων
Case C-122/03 Commission of the European Communities ν French Republic Free movement of goods
«Παράβαση κράτους μέλους — Μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος — Εισαγωγείς και διανομείς φαρμακευτικών προϊόντων — Υποβολή αντιγράφου συμφώνου προς τους τύπους ή βεβαιώσεως της αδείας κυκλοφορίας στην αγορά» (Τρίτο τμήμα)
By application lodged at the Court Registry on 19 March 2003, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by imposing, pursuant to Article R. 5142-15 of the Code de la santé publique (French Public Health Code), on traders importing or distributing in France medicinal products which are already covered by a marketing authorisation for the French or Community market a requirement that they submit, when first so requested by the monitoring authorities, either a certified copy issued by the Agence française de sécurité sanitaire des produits de santé (French Agency for Health Product Safety) of the French marketing authorisation or of the registration of the medicinal product, or a document issued by that Agency attesting that the imported medicinal product has obtained a marketing authorisation issued by the European Community, the French Republic has failed to fulfil its obligations under Article 28 EC.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 19 Μαρτίου 2003, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, επιβάλλοντας, κατ' εφαρμογήν του άρθρου R.
The Commission claims that the contested provision is capable of hindering, directly or indirectly, actually or potentially, intra-Community trade and that it therefore constitutes a measure having an effect equivalent to a quantitative restriction, prohibited by Article 28 EC.
Δεδομένου ότι η Γαλλική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την προσαπτομένη παράβαση, η ασκηθείσα από την Επιτροπή προσφυγή πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη.
After hearing the Advocate General, the Court (Third Chamber) decided to dispense with an Opinion in this case
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Case C-215/01 Bruno Schnitzer Freedom to provide services
«1) Η Γαλλική Δημοκρατία, επιβάλλοντας κατ' εφαρμογήν του άρθρου R.
Preliminary ruling (Freedom to provide services — Directive 641427¡EEC — Skilled services in the plastering trade — National rules requiring foreign skilled-trade undertakings to be entered on the trades register — Proportionality) (Fifth Chamber)
Καταδικάζει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα*
The main proceedings and the question referred for a preliminary ruling
Ο γενικός εισαγγελέας L.A Geelhoed δεν ανέπτυξε προτάσεις.
By decision of 28 August 2000, the City of Augsburg imposed an administrative fine on Mr Schnitzer for infringement of German legislation on the combating of black-market work.
Το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) έλαβε την απόφαση να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, τον οποίο άκουσε προηγουμένως.
Since that undertaking established in Portugal was not entered on the German skilled trades register, it had provided services falling within the German plastering sector without having the authorisation required for that purpose.
11 Δεκεμβρίου 2003
It was entered on the register on 27 November 1997.
•»■Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Οδηγία 64/427/ΕΟΚ — Βιοτεχνικού χαρακτήρα υπηρεσίες σοβατίσματος — Εθνική ρύθμιση που απαιτεί την εγγραφή των αΏ^οδαπών βιοτεχνικών επιχειρήσεων στο μητρώο βιοτεχνών — Αναλογικότητα» (Πέμπτο τμήμα)
In those circumstances, the Amtsgericht Augsburg decided to stay proceedings and refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
Με διάταξη της 26ης Φεβρουαρίου 2001, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 23 Μαΐου 2001 και συμπληρώθηκε στις 11 Ιουλίου 2001, το Amtsgericht Augsburg έθεσε ένα προδικαστικό ερώτημα σχετικά με την ερμηνεία των άρθρων 49 ΕΚ, 50 ΕΚ, 54 ΕΚ και 55 ΕΚ, καθώς και της οδηγίας 64/427/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 7ης Ιουλίου 1964.
'Is it compatible with EC law on the freedom to provide services for a Portuguese undertaking, which in its country of origin fulfils the conditions for carrying on a commercial activity, to have to satisfy further — albeit purely formal — conditions (in this case registration on the skilled trades register), in order to carry on that activity in Germany not just on a short-term basis but for a longer period?'
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
The question referred for a preliminary ruling
Με απόφαση της 28ης Αυγούστου 2000, ο Δήμος του Augsburg επέβαλε διοικητικό πρόστιμο στον Β.
The concept of 'services' within the meaning of the Treaty may cover services varying widely in nature, including services which are provided over an extended period, even over several years, where, for example, the services in question are supplied in connection with the construction of a large building.
Schnitzer για παράβαση της γερμανικής νομοθεσίας για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας.
Services within the meaning of the Treaty may likewise be constituted by services which a business established in a Member State supplies with a greater or lesser degree of frequency or regularity, even over an extended period, to persons established in one or more other Member States, for example the giving of advice or information for remuneration.
Κατά την απόφαση αυτή, η εταιρία της οποίας ο Β. Schnitzer είναι ο νόμιμος εκπρόσωπος υπό την ιδιότητα του διαχειριστή, ανέθεσε στην επιχείρηση Codeigal-Construção, Decoração e Isolamentos de Portugal L— να εκτελέσει, από τον Νοέμβριο του 1994 μέχρι τον Νοέμβριο του 1997, μεγάλης εκτάσεως εργασίες σοβατίσματος στη νότια Βαυαρία.
No provision of the Treaty affords a means of determining, in an abstract manner, the duration or frequency beyond which the supply of a service or of a certain type of service in another Member State can no longer be regarded as the provision of services within the meaning of the Treaty.
Το Amtsgericht Augsburg θεωρεί πιθανό να κρίνει το Δικαστήριο ότι επίσης δεν δικαιολογείται η υποχρέωση εγγραφής σε μητρώο και στην περίπτωση που εκείνος που παρέχει υπηρεσίες ασκεί κατ' επανάληψη ή κατά το μάλλον ή ήττον τακτικά τη δραστηριότητα του στο κράτος μέλος υποδοχής.
It follows that the mere fact that a business established in one Member State supplies identical or similar services with a greater or lesser degree of frequency or regularity in a second Member State, without having an infrastructure there enabling it to pursue a professional activity there on a stable and continuous basis and, from the infrastructure, to hold itself out to, amongst others, nationals of the second Member State, is not sufficient for it to be regarded as established in the second Member State.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Amtsgericht Augsburg αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να θέσει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
The authorisation procedure set up by the host Member State must neither delay nor complicate exercise of the right of persons established in another Member State to provide their services on the territory of the first State where examination of the conditions governing access to the activities concerned has been carried out and it has been established that those conditions are satisfied.
«Συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο στον τομέα της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών το ότι μια πορτογαλική επιχείρηση, η οποία πληροί στην Πορτογαλία τις προϋποθέσεις για την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας, πρέπει να πληροί άλλες προϋποθέσεις —έστω και μόνον τυπικές— (εν προκειμένω την εγγραφή στο μητρώο βιοτεχνών), προκειμένου να ασκήσει τη δραστηριότητα αυτή στη Γερμανία όχι μόνο για βραχύ χρονικό διάστημα αλλά και για μακρότερη περίοδο;»
Once those conditions are satisfied, any entry required on the trades register of the host Member State cannot be other than automatic, and that requirement cannot constitute a condition precedent for the provision of services, result in administrative expense for the person providing them or give rise to an obligation to pay subscriptions to the chamber of trades.
Η έννοια της «υπηρεσίας» κατά τη Συνθήκη δύναται να καλύψει υπηρεσίες πολύ διαφορετικής φύσεως, περιλαμβανομένων των υπηρεσιών των οποίων η παροχή εκτείνεται σε παρατεταμένο χρονικό διάστημα, ακόμη και περισσότερων ετών, όταν πρόκειται, παραδείγματος χάριν, για υπηρεσίες που παρέχονται εντός του πλαισίου της ανεγέρσεως ενός μεγάλου κτιρίου.
'Community law on freedom to provide services precludes a business from being subject to an obligation to be entered on the trades register which delays, complicates or renders more onerous the provision of its services in the host Member State where the conditions prescribed by the directive governing recognition of professional qualifications which is applicable to pursuit of that activity in the host Member State are satisfied
Ομοίως, δύνανται να αποτελέσουν υπηρεσίες υπό την έννοια της Συνθήκης οι παροχές τις οποίες ένας επιχειρηματίας εγκατεστημένος σε κράτος μέλος παρέχει κατά το μάλλον ή ήττον συχνά ή τακτικά, ακόμη και επί παρατεταμένο χρονικό διάστημα, σε πρόσωπα εγκατεστημένα σε ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, όπως παραδείγματος χάριν η έναντι αμοιβής δραστηριότητα παροχής συμβουλών ή πληροφοριών.
The mere fact that a business established in one Member State supplies identical or similar services in a repeated or more or less regular manner in a second Member State, without having an infrastructure there enabling it to pursue a professional activity there on a stable