natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Sahin είναι, επίσης, κύριος μιας θυγατρικής επιχειρήσεως, με την επωνυμία Anadolu Dis Ticaret AS (στο εξής: Anadolu Dis) και έδρα στην Κωνσταντινούπολη (Τουρκία).
He also runs a subsidiary of that undertaking, Anadolu Dis Ticaret AS ('Anadolu Dis'), which has its registered office in Istanbul (Turkey).
Η Sahin Internationale Transporte διαθέτει αρκετά φορτηγά οχήματα, τα οποία χρησιμοποιεί για διεθνείς μεταφορές μεταξύ Γερμανίας και τρίτων χωρών, όπως η Τουρκία, το Ιράν και το Ιράκ· όλα τα φορτηγά οχήματα είναι καταχωρισμένα στη Γερμανία.
Sahin Internationale Transporte owns several lorries which it uses for international haulage between Germany and third countries such as Turkey, Iran and Iraq. All the lorries are registered in Germany.
Μεταξύ της Sahin Internationale Transporte και της Anadolu Dis υφίσταται «σύμβαση πρακτορείας», βάσει της οποίας η Anadolu Dis χρησιμοποιεί τα φορτηγά οχήματα της μητρικής εταιρίας για διεθνείς μεταφορές εμπορευμάτων.
There is an 'agency agreement' between Sahin Internationale Transporte and Anadolu Dis under which Anadolu Dis uses the plaintiff's lorries for international haulage operations.
Ήδη πριν από την 1η Σεπτεμβρίου 1993, ο Ν. Sahin χρησιμοποίησε ως οδηγούς σε φορτηγά οχήματα καταχωρισμένα στη Γερμανία 17 Τούρκους εργαζομένους, οι οποίοι ζουν στην Τουρκία και είχαν συνάψει με την Anadolu Dis τις συμβάσεις εργασίας τους πριν από την ανωτέρω ημερομηνία.
Even before 1 September 1993, Mr Sahin used as drivers of the lorries registered in Germany 17 Turkish nationals who live in Turkey and had concluded their contracts of employment with Anadolu Dis before that date.
Για κάθε μεταφορά στη Γερμανία, τους χορηγείτο γερμανική θεώρηση από το αρμόδιο γενικό προξενείο.
They were granted a German visa by the appropriate German consulate general on each occasion when they worked in Germany.
Κατά το Bundesanstalt, οι εν λόγω οδηγοί δεν χρειάζονταν αρχικώς άδεια εργασίας.
Originally, in the opinion of the Bundesanstalt, those drivers did not need work permits.
Εντούτοις, από τα μέσα του 1995, έκρινε ότι κατά τη χρησιμοποίηση αλλοδαπών οδηγών σε καταχωρισμένα στη Γερμανία φορτηγά οχήματα δεν υφίσταται πλέον απαλλαγή από την υποχρέωση λήψεως άδειας εργασίας, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία οι οδηγοί απασχολούνταν από αλλοδαπές επιχειρήσεις.
However, from the middle of 1995 onwards, it took the view that foreign drivers used to drive vehicles registered in Germany no longer had work permit exemption, even if those drivers were engaged by foreign undertakings.
Με δικόγραφο της 29ης Μαίου 1996, ο Ν. Sahin άσκησε προσφυγή ενώπιον του Sozialgericht Ulm (Γερμανία), με την οποία ζήτησε να αναγνωριστεί ότι οι εν λόγω εργαζόμενοι απαλλάσσονται από την υποχρέωση λήψεως άδειας εργασίας για τις δραστηριότητες τους στη Γερμανία.
By application of 29 May 1996, Mr Sahin sought a declaration from the Sozialgericht Ulm (Germany) that the workers in question did not require work permits for their activities in Germany.
Επιπλέον, στις 9 Δεκεμβρίου 1996, επέτυχε την έκδοση διατάξεως περί λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, σύμφωνα με την οποία, μέχρι την έκδοση της οριστικής αποφάσεως επί της κύριας υποθέσεως, το Bundesanstalt ήταν υποχρεωμένο να χορηγήσει άδειες εργασίας στους εν λόγω οδηγούς.
He obtained an interim ruling from that court on 9 December 1996, that required the Bundesanstalt für Arbeit to issue work permits to the drivers concerned pending a final decision on the substance of the case.
Με απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1998, το Sozialgericht Ulm έκρινε ότι οι 17 οδηγοί απαλλάσσονταν από την υποχρέωση λήψεως άδειας εργασίας.
By judgment issued on 10 February 1998, the Sozialgericht Ulm held that the 17 drivers in question were exempt from the requirement for a work permit.
Η ασκηθείσα από το Bundesanstalt έφεση απορρίφθηκε με την από 27 Ιουλίου 2000 απόφαση του Bayerisches Landessozialgericht Baden-Württemberg (Γερμανία), το οποίο, βάσει, κατ' ουσίαν, του άρθρου 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου, έκρινε ότι η ισχύουσα την 1η Ιανουαρίου 1973 νομική κατάσταση εξακολουθεί να ισχύει.
The appeal brought by the Bundesanstalt was rejected by decision of 27 July 2000 of the Landessozialgericht Baden-Württemberg (Germany) which based its reasoning in essence on Article 41(1) of the Additional Protocol to hold that the legal rules in force on 1 January 1973 remained relevant.
Κατά το Bayerisches Landessozialgericht Baden-Württemberg, η διάταξη απαγορεύει την εισαγωγή νέων περιορισμών στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών μεταξύ των κρατών μελών της Κοινότητας και της Δημοκρατίας της Τουρκίας.
That provision prohibited the adoption of new restrictions on the freedom to provide services between the Member States of the Community and Turkey.
Όμως, την 1η Ιανουαρίου 1973, καμία άδεια εργασίας δεν απαιτείτο για εργαζομένους όπως οι εν λόγω οδηγοί.
As at 1 January 1973 no work permit was required for workers such as the lorry drivers at issue.
Το Bundesanstalt άσκησε αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής, προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, παράβαση του άρθρου 9, σημείο 2, του Verordnung über die Arbeitserlaubnis für nichtdeutsche Arbeitnehmer (κανονισμού περί αδειών εργασίας μη Γερμανών εργαζομένων), της 2ας Μαρτίου 1971, στο εξής: AEVO).
The Bundesanstalt brought an appeal on a point of law against that judgment, claiming in particular that there had been a breach of Article 9(2) of the Verordnung über die Arbeitserlaubnis für nichtdeutsche Arbeitnehmer (work permit regulation for non-German workers), of 2 March 1971 ('the AEVO').
Το έβδομο τμήμα του Bundessozialgericht, εκτιμώντας ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, η επίλυση της εκκρεμούσας ενώπιον του διαφοράς απαιτεί ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
Taking the view that the dispute turned on the interpretation of Community law, the seventh Chamber of the Bundessozialgericht decided to stay proceedings and to refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
Πρέπει το άρθρο 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου [...] να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι: α) ένας Τούρκος εργαζόμενος έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί έναν αντίθετο προς το πρωτόκολλο περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, β) εισάγεται περιορισμός στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και στην περίπτωση κατά την οποία ένα κράτος μέλος της Κοινότητας καταργεί τη μέχρι τότε ισχύουσα απαλλαγή από την υποχρέωση λήψεως αδείας εργασίας για Τούρκους οδηγούς οχημάτων διεθνών μεταφορών εμπορευμάτων, οι οποίοι απασχολούνται σε (Τούρκο) εργοδότη με έδρα στην Τουρκία;
(b) that there is also a restriction on the freedom to provide services where a Member State of the Community abolishes an existing work permit exemption for Turkish drivers engaged in international haulage who are employed by a (Turkish) employer with its seat in Turkey?
Τέτοιος περιορισμός αφορά αποκλειστικά την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών ή επίσης, ή μόνον, την πρόσβαση στην αγορά εργασίας κατά την έννοια του άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 [...];
Does such a restriction concern exclusively the freedom to provide services or does it also or solely concern conditions of access to employment within the meaning of Article 13 of Decision No 1/80 ... ?
Εφαρμόζεται το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 [...] και σε Τούρκους εργαζομένους οι οποίοι απασχολούνται από εργοδότη με έδρα στην Τουρκία και, ως οδηγοί οχημάτων διεθνών μεταφορών εμπορευμάτων, διέρχονται τακτικά από το εδάφος κράτους μέλους της Κοινότητας, χωρίς να είναι εντεταγμένοι στη (νόμιμη) αγορά εργασίας αυτού του κράτους μέλους;»
Is Article 13 of Decision No 1/80 ... also to be applied to Turkish employees of an employer with its seat in Turkey who, as long-distance lorry drivers engaged in international haulage, regularly pass through a Member State of the Community without belonging to the (legitimate) labour force of that Member State?'
Δεδομένης της συνάφειας των υποθέσεων C-317/01 και C-369/01, με διάταξη της 5ης Νοεμβρίου 2001, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε να τις συνεκδικάσει, προς διευκόλυνση της έγγραφης και της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής αποφάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 43 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
Given the connection between Cases C-317/01 and C-369/01, the President of the Court decided, by order of 5 November 2001, to join them for the purposes of the written procedure, the oral procedure and judgment, pursuant to Article 43 of the Rules of Procedure of the Court.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων του άρθρου 41, παράγραφος
The direct effect of both Article 41(1) of the Additional Protocol and Article 13 of Decision No 1/80 is clear from the case-law of the Court of Justice.
1, του προσθέτου πρωτοκόλλου και του
The scope of Article 41(1) of the Additional Protocol and Article 13 of Decision No 1/80
Επί του άμεσου αποτελέσματος άρθρου 13 της αποφάσεως 1/80
- The meaning of the "standstill' clauses in Article 41(1) of the Additional Protocol and Article 13 of Decision No 1/80
Συναφώς, αρκεί η υπόμνηση ότι το άμεσο αποτέλεσμα τόσο του άρθρου 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου όσο και του άρθρου 13 της αποφάσεως 1/80 προκύπτει ήδη από τη νομολογία του Δικαστηρίου.
The "standstill' clause in Article 41(1) of the Additional Protocol precludes a Member State from adopting any new measure having the object or effect of making the establishment and, as a corollary, the residence
παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου και του άρθρου 13 της
of a Turkish national in its territory subject to stricter conditions than those which applied at the time when the Additional Protocol entered into force with regard to the Member State concerned.
Επί του περιεχομένου τουάρθρου41, αποφάσεως 1/80
Given that Article 41(1) applies both to the right of establishment and to the freedom to provide services, the same interpretation must also be valid as regards that latter freedom.
— Επί της σημασίας των ρητρών «standstill» του άρθρου 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου και του άρθρου 13 της αποφάσεως 1/80
Article 41(1) of the Additional Protocol thus appears to be the necessary corollary to Articles 13 and 14 of the Association Agreement, and constitutes the indispensable means of achieving the gradual abolition of national obstacles to the freedom of establishment and the freedom to provide services.
Το άρθρο 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου παρουσιάζεται έτσι ως η αναγκαία συνέπεια των άρθρων 13 και 14 της Συμφωνίας Συνδέσεως, αποτελώντας το απαραίτητο μέσο για τη βαθμιαία κατάργηση των εθνικών περιορισμών στην ελεύθερη εγκατάσταση και παροχή υπηρεσιών.
The interpretation by the Court set out in paragraph 69 of Joined Cases C-37/98 Savas [2000] regarding Article 41(1) of the Additional Protocol must also be valid for Article 13 of Decision No 1/80, which therefore prevents Member States generally from treating Turkish nationals less favourably than they were treated at the time of the entry into force of the 'standstill' clause, that is to say, 1 December 1980.
Δεύτερον, όσον αφορά το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80, πρέπει να επισημανθεί ότι η διατύπωση του δεν είναι βεβαίως ως προς όλα τα σημεία της όμοια με αυτή του άρθρου 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου.
The social provisions of Decision No 1/80 constitute a further stage in securing freedom of movement for workers on the basis of Articles 48, 49 and 50 of the EEC Treaty, which became Articles 48 and 49 of the EC Treaty (now, after amendment Articles 39 EC and 40 EC) and Article 50 of the EC Treaty (now Article 41 EC).
Εντούτοις, πρέπει να σημειωθεί ότι οι ρήτρες «standstill» που προβλέπονται στις δύο αυτές διατάξεις έχουν την ίδια σημασία.
In particular, Article 6(1) of Decision No 1/80 grants Turkish migrant workers meeting its conditions clear rights as regards taking up employment.
Οι κοινωνικές διατάξεις της αποφάσεως 1/80 αποτελούν ένα επιπλέον βήμα προς την πραγματοποίηση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, σύμφωνα με το πνεύμα των άρθρων 48, 49 και 50 της Συνθήκης ΕΟΚ μετέπειτα άρθρων 48 και 49 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρων 39 ΕΚ και 40 ΕΚ) και 50 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 41 ΕΚ).
However, as is clear from its wording, Article 13 prohibits national authorities from making more stringent the conditions on access to employment for Turkish nationals through the introduction of fresh measures restricting such access.
Ειδικότερα, το άρθρο 6, παράγραφος 1, της αποφάσεως 1/80 παρέχει στους Τούρκους μετακινούμενους εργαζομένους που πληρούν τις προβλεπόμενες σε αυτό προϋποθέσεις συγκεκριμένα δικαιώματα στον τομέα της εργασίας.
In the light of all the foregoing observations it cannot be maintained that Article 13 of Decision No 1/80 is only applicable to Turkish nationals already integrated into the employment market of a Member State.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 δεν μπορεί να έχει ως αντικείμενο την προστασία των δικαιωμάτων των Τούρκων υπηκόων στον τομέα της εργασίας, καθόσον τα δικαιώματα αυτά προστατεύονται ήδη πλήρως από το άρθρο 6 της ίδιας αποφάσεως.
Article 13 of Decision No 1/80, which must be read in the context of all the provisions of that decision relating to freedom of movement of workers, is not applicable to a situation such as that at issue in the main proceedings.
Αντιθέτως, όπως προκύπτει από το ίδιο το γράμμα του, το άρθρο 13 απαγορεύει στις εθνικές αρχές να καταστήσουν δυσμενέστερους, μέσω της εισαγωγής νέων περιοριστικών μέτρων, τους όρους προσβάσεως των Τούρκων υπηκόων στην εργασία.
To date the Association Council has taken no measure to extend to the Republic of Turkey the Community provisions applicable in the field of transport, so that, at the current stage of development of the EEC-Turkey Association, there are no specific rules in that field.
Κατόπιν των ανωτέρω, δεν μπορεί, συνεπώς, να υποστηριχθεί ότι το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80 εφαρμόζεται μόνο σε Τούρκους υπηκόους που έχουν ήδη ενταχθεί στην αγορά εργασίας κράτους μέλους.
In the circumstances, the current legal position as regards international road haulage under the EEC-Turkey Association cannot be compared to the law in force in that sector within the Community, so that, unlike intra-Community transport, transport services in the context of the Association cannot be removed from the ambit of the general rules applicable to the provision of services.
— Επί του ζητήματος εφαρμογής του άρθρου 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου και τσυ άρθρου 13 της αποφάσεως 1/80
It follows from the arguments set out above that the 'standstill' clause in Article 41(1) of the Additional Protocol is applicable ratione materiae to situations such as those in the main proceedings.
Το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80, κατά τη θεώρηση του οποίου πρέπει να ληφθεί υπόψη το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το σύνολο των σχετικών με την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων διατάξεων της αποφάσεως αυτής, δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπως αυτή των κύριων δικών.
A German transport company cannot rely on the protection of Article 41(1) of the Additional Protocol where the recipient of the transported goods is established in Germany.
Από τις ανωτέρω αναλύσεις προκύπτει ότι η ρήτρα «standstill» του άρθρου 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου εφαρμόζεται rationae materiae σε περιπτώσεις όπως αυτή των υποθέσεων των κύριων δικών.
As regards the question whether the legislation at issue in the main proceedings constitutes a new restriction, it is for the national courts, which alone have jurisdiction to interpret national law, to determine whether that legislation has a new aspect in that it results in a worse position for Turkish lorry drivers than their position under the rules applicable to them in Germany on the date of the entry into force of the Additional Protocol for that Member State, that is to say, 1 January 1973.
Μια γερμανική εταιρία μεταφορών δεν μπορεί να επικαλεστεί το άρθρο 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου όταν ο λήπτης των υπηρεσιών μεταφοράς είναι εγκατεστημένος στη Γερμανία.
'Article 41(1) of the Additional Protocol, signed at Brussels on 23 November 1970 and concluded, approved and confirmed on behalf of the Community by Council Regulation (EEC) No 2760/72 of 19 December 1972, and of Article 13 of Decision No 1/80 of 19 September 1980 on the development of the Association, adopted by the Association Council set up by the Association Agreement between the European Economic Community and Turkey, must be interpreted as meaning that:
— Επί των συνεπειών της εφαρμογής του άρθρου 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου, δεδομένης μιας εθνικής ρυθμίσεως όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη
— those two provisions have direct effect in the Member States so that Turkish nationals to whom they apply are entitled to rely on them before the national courts to prevent the application of inconsistent rules of national law;
Μια κανονιστική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη συνιστά περιορισμό στο δικαίωμα των εγκατεστημένων στην Τουρκία φυσικών και νομικών προσώπων να παρέχουν ελεύθερα υπηρεσίες σε ένα κράτος μέλος.
— Article 41(1) and Article 13 prohibit generally the introduction of new national restrictions on the right of establishment and the freedom to provide services and freedom of movement for workers from the date of the entry into force in the host Member State of the legal measure of which mose articles are part;
«7b άρθρο 41, παράγραφος 1, του προσθέτου πρωτοκόλλου, που υπογράφηκε σας 23 Νοεμβρίου 1970 σας Βρυξέλλες και ουνήφθη, εγκρίθηκε και επικυρώθηκε εξ ονόματος της Κοινότητας με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2760/72 τσυ Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1972, και το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80, της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, σχετικά με την ανάπτυξη της συνδέσεως την οποία εξέδωσε το Συμβούλιο Συνδέσεως που συστάθηκε με τη Συμφωνία Συνδέσεως μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Τουρκίας πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια άτι:
— in circumstances such as those in the cases in the main proceedings, Article 41(1) of the Additional Protocol is applicable to international road haulage of goods originating in Turkey, where mose services are carried out in the territory afa Member State;
— οι δύο αυτές διατάξεις έχουν άμεσο αποτέλεσμα στα κράτη μέλη και, επομένως οι Τούρκοι υπήκοοι επί των οποίων εφαρμόζονται έχουν το δικαίωμα να τα
— the protection of Article 41(1) can be relied on not only by an undertaking established in Turkey which performs services in a Member State but also by the employées of such an undertaking to preclude a new restriction on the freedom to provide services; however,
Ο γενικός εισαγγελέας J.
Advocate General J. Mischo delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 13 May 2003.
Mischo ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολοιιέλειας της 13ης Μαΐου 2003.
Case C-56/01 Patricia Inizan ν Caisse primaire d'assurance maladie des Hauts-de-Seine Freedom to provide services
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Preliminary ruling (Social security — Freedom to provide services — Costs of hospital stay to be incurred in another Member State — Conditions of reimbursement — Prior authorisation —Article 22 of Regulation (EEC) No 1408/71 - Validity) (Fifth Chamber)
«1) Το άρθρο 13 της αποφάσεως 1/80, της 19ης Σεπτεμβρίου 1980, σχετικά με την ανάπτυξη της συνδέσεως, που έχει εκδοθεί από το Συμβούλιο Συνδέσεως το οποίο συστάθηκε με τη Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας του 1963 και υπεγράφη στις 23 Νοεμβρίου 1970, έχει την έννοια ότι όταν ένα κράτος μέλος εισάγει, καθ' οποιοδήποτε χρονικό σημείο ύστερα από την 1η Δεκεμβρίου 1980, νέους περιορισμούς στην πρόσβαση στην απασχόληση των Τούρκων εργαζομένων, οι εν λόγω
By order of 23 November 2000, the Tribunal des affaires de sécurité sociale (Social Security Court), Nanterre, referred to the Court of Justice for a preliminary ruling, a question on the validity and interpretation of Article 22 of Regulation (EEC) No 1408/71 of the Council of 14 June 1971, and on the interpretation of Articles 49 EC and 50 EC
περιορισμοί δεν είναι δυνατόν να ισχύουν επί των Τούρκων εργαζομένων οι οποίοι, κατά το χρονικό σημείο της θέσεως σε ισχύ των περιορισμών αυτών, βρίσκονται ήδη νομίμως στην επικράτεια τους όσον αφορά τη διαμονή και την απασχόληση.
Ms Inizan, who is resident in France and is covered for medical insurance by the CPAM, asked the latter to reimburse the cost of multidisciplinary pain treatment which she intended to undergo at the Berlin Moabit hospital (Germany).
Το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου στη Συμφωνία Συνδέσεως ΕΟΚ-Τουρκίας έχει την έννοια ότι δεν εφαρμόζεται επί εθνικής ρυθμίσεως εμπίπτουσας στον τομέα των μεταφορών, του τύπου της επίδικης στις διαφορές της κύριας δίκης.
On 17 August 2000, the National Medical Officer gave an adverse opinion regarding reimbursement of costs finding that a wide range of treatments was available in France which could be considered equivalent to that offered by Essen Hospital, without involving undue delay. Furthermore, pain treatment implies long-term, regular treatment which could not therefore be provided by a hospital far from the patient's home.
Το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου, στο μέτρο που θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής υπό περιστάσεις όπως αυτές των διαφορών των κυρίων δικών, έχει την έννοια ότι ένας Τούρκος εργαζόμενος δικαιούται να προβάλει νέο περιορισμό στην παροχή των υπηρεσιών που ο εργοδότης του επιθυμεί να πραγματοποιήσει.»
The national court, noting the wording of Article 22(l)(c)(i) and the second subparagraph of Article 22(2) of Regulation No 1408/71 and pointing out that the opinion of the National Medical Officer was that the prior authorisation referred to in those provisions should not be granted, wonders none the less whether, by thus making reimbursement of the costs of health services provided in another Member State subject to a prior authorisation, the aforementioned provisions constitute a restriction on freedom to provide services, contrary to Articles 49 EC and 50 EC.
Υποθ. C-56/01 Patrícia Inizan κατά Caisse primaire d'assurance maladie des Hauts-de-Seine Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
In those circumstances, the Tribunal des affaires de sécurité sociale de Nanterre decided to stay proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
— Έξοδα νοσοκομειακής άλλου κράτους μέλους — έγκριση — Άρθρο 22 του
Consequently, is the CPAM of the Hauts de Seine entitled to refuse Ms Inizan reimbursement of the costs of psychosomatic pain treatment in Essen (Germany), following an adverse opinion from the National Medical Officer[?]'
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της P.
By the first part of its question, the national court raises the question of the validity of Article 22(l)(c)(i) of Regulation No 1408/71.
Inizan και του caisse primaire d'assurance maladie des Hauts-de-Seine (στο εξής: CPAM) σχετικά με την άρνηση αυτού να αναλάβει τη δαπάνη θεραπείας στην οποία η ενάγουσα της κύριας δίκης σχεδίαζε να υποβληθεί σε νοσοκομείο της Γερμανίας.
In particular, the court wonders whether, in so far as that provision makes the grant of the benefits in kind to which it guarantees entitlement subject to prior authorisation, it is consistent with Articles 49 EC and 50 EC on the freedom to provide services.
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
So far as concerns Article 22 of Regulation No 1408/71, it should be borne in mind that that provision is in no way intended to regulate, and hence does not in any way prevent, the reimbursement by Member States, at the tariffs in force in the competent Member State, of costs incurred in connection with treatment provided in another Member State, even without prior authorisation.
Inizan σχεδίαζε να υποβληθεί στο νοσοκομείο Moabit του Βερολίνου (Γερμανία).
It must furthermore be pointed out in that regard, first, that it is for that latter institution to bear, in accordance with the conditions laid down by Article 36 of Regulation No 1408/71, the cost of the services thus provided and, secondly, that the proper application of Article 22(l)(c)(i) and of Article 36 of Regulation No 1408/71 is such as to require a level of administrative cooperation between the abovementioned institution and that of the place of stay.