natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη εμπρόθεσμης μεταφοράς στην εσωτερική έννομη τάξη της οδηγίας 1999/89/ΕΚ του Συμβουλίου, της 15ης Νοεμβρίου 1999, για την τροποποίηση της οδηγίας 91/494/ΕΟΚ σχετικά με τους όρονς νγειονομικού ελέγχου που διέπουν τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές και τις εισαγωγές νωπών κρεάτων πουλερικών από τρίτες χώρες
Failure by a Member State to fulfil its obligations — Defective transposition of Council Directive 89/391/EEC on the introduction of measures to encourage improvements in the safety and health of workers at work — National legislation allowing employers a free choice between the solutions set out in Article 7(1) of the Directive (workers within the undertaking given special responsibility for protection against and prevention of risks) and Article 7(3) thereof (recourse to external services) declare that the Kingdom of the Netherlands has failed to fulfil its obligations under Article 7(3) of Council Directive 89/391/EEC of 12 June 1989 on the introduction of measures to encourage improvements in the safety and health of workers at work, by providing in its national legislation that employers are entitled to choose, without distinction, between organising activities related to the protection from and the prevention of occupational risks within the undertaking and enlisting an external body to arrange the service.
Ο γενικός εισαγγελέας P.
(2) order the defendant Member State to pay the costs.'
Καταδικάζει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.»
Advocate General D. Ruiz-Jarabo Colomer delivered his Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 16 January 2003.
2) Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.»
However, it is only the text of the judgments and opinions published in the European Court Reports that is authentic.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Original version: French Completed on 14.05.2003 Catalogue No: QD-AC-03-002-EN-C
Εβδομάδα από 20 έως 24 Ιανουαρίου 2003 αριθ. 03/03
20 to 24 January 2003 n° 03/03
Υποθ. C-512/99 Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Προσέγγιση των νομοθεσιών
Case C-512/99 1 Federal Republic of Germany v Commission of the European Communities Approximation of laws
Υποθ. C-221/00 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Δημοκρατίας της Αυστρίας Προσέγγιση των νομοθεσιών
Case C-221/00 Commission of the European Communities v Republic of Austria Approximation of laws
Renate Sterbenz κατά Paul Dieter Haug Προσέγγιση των νομοθεσιών
Joined Cases C-421/00 to C-426/00, C-16/01 11 Renate Sterbenz v Paul Dieter Haug
Υποθ. C-318/00 3 Bacardi-Martini SAS, Cellier des Dauphins κατά Newcastle United Football Company Ltd Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Approximation of laws
Ενώπιον του Πρωτοδικείου
Case C-57/01 13 Makedoniko Metro, Michaniki AE ν Elliniko Dimosio Company law
Υποθ. Τ-53/00 Serena Angioli κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Υπηρεσιακή κατάσταση των υπαλλήλων
Case C-346/00 United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland ν Commission of the European Communities
Υποθ. C-58/01 Océ Van Der Grinten NV κατά Inland Revenue Commissioners
Case C-58/01 Océ Van Der Grinten NV ν Inland Revenue Commissioners
Υποθ. C-106/01 20 The Queen on the Application of Novartis Pharmaceuticals UK Ltd κατά The Licensing Authority established by the Medicines Act 1968 (représentée par the Medicines Control Agency)
Case C-106/01 The Queen on the Application of Novartis Pharmaceuticals UK Ltd ν The Licensing Authority established by the Medicines Act 1968 (represented by the Medicines Control Agency)
Υποθ. C-512/99 Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Προσέγγιση των νομοθεσιών
Case C-512/99 Federal Republic of Germany ν Commission of the European Communities Approximation of laws
»Προσέγγιση των νομοθεσιών — Οδηγία 97 169Ι ΕΚ—Επικίνδυνες ουσίες—Αυστηρότερες εθνικές διατάξεις — Διαχρονική εφαρμογή του άρθρον 95 ΕΚ — Καθήκον πιστής συνεργασίας — Προϋποθέσεις εγκρίσεως νέων εθνικών διατάξεων» (Ολομέλεια) βάσει του άρθρου 100 Α, παράγραφος 4, της Συνθήκης, που ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών.
(Approximation of laws — Directive 97/69/EC — Dangerous substances — More stringent national provisions — Application ratione temporis of Article 95 EC — Duty of cooperation — Conditions for the approval of new national provisions) (Full Court)
Στις 26 Οκτωβρίου 1999, η Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση βάσει του άρθρου 95, παράγραφος 6, ΕΚ
On 26 October 1999, the Commission adopted the contested decision on the basis of Article 95(6) EC.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 28 Δεκεμβρίου 1999, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ζήτησε την ακύρωση της αποφάσεως 1999/836/ΕΚτης Επιτροπής, της 26ης Οκτωβρίου 1999, σχετικά με τις εθνικές διατάξεις περί ορυκτών ινών οι οποίες κοινοποιήθηκαν από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και οι οποίες παρεκκλίνουν από την οδηγία 97/69/ΕΚ για την εικοστή τρίτη προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
By application lodged at the Court Registry on 28 December 1999, the Federal Republic of Germany brought an action for annulment of Commission Decision 1999/836/EC of 26 October 1999 on the national provisions concerning mineral wool notified by Germany derogating from Directive 97/69/EC adapting to technical progress for the 23rd time Council Directive 67/548/EEC.
Με την απόφαση αυτή, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι «η αίτηση της Γερμανίας δεν [ήταν] τεκμηριωμένη όσον αφορά τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που απαριθμούνται στο άρθρο 95, παράγραφος 5[, ΕΚ]» και απέρριψε τις επίδικες διατάξεις.
In that decision, the Commission found that 'the request made by Germany is not justified in the light of the substantive conditions set out in Article 95(5) [EC]' and rejected the contested provisions.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας μετέφερε εμπροθέσμως στην εσωτερική έννομη τάξη την οδηγία 97/69, τροποποιώντας συνεπώς την εθνική της νομοθεσία.
The Federal Republic of Germany transposed Directive 97/69 within the prescribed period, amending its national legislation accordingly.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ζητεί από το Δικαστήριο να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
In its first plea, the applicant's primary contention is that the Commission should have adopted the contested decision on the basis of Article 100a(4) of the Treaty.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα ισχυρίζεται, κυρίως, ότι η Επιτροπή έπρεπε να εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση βάσει του άρθρου 100 Α, παράγραφος 4, της Συνθήκης.
The Court notes that since the contested decision was adopted on 26 October 1999 — that is, after the entry into force of Article 95 EC — it is plain that application of the contested provisions, notified in accordance with Article 100a(4) of the Treaty, did not reflect a legal situation already settled before the entry into force of the new provisions of the EC Treaty.
Εντούτοις, η Γερμανική Κυβέρνηση, κρίνοντας ότι τα κριτήρια αξιολογήσεως που προέβλεπε η οδηγία 97/69 δεν παρείχαν επαρκές επίπεδο προστασίας, κοινοποίησε, στις 11 Δεκεμβρίου 1998, στην Επιτροπή την επιθυμία της να θεσπίσει αυστηρότερες εθνικές διατάξεις από τις προβλεπόμενες στην οδηγία 97/69 όσον αφορά την ταξινόμηση και την επισήμανση των τεχνητών ορυκτών ινών (στο εξής: TOI) (στο εξής: επίδικες διατάξεις).
However, since it considered that the assessment criteria in Directive 97/69 did not provide a sufficient level of protection, the German Government notified the Commission on 11 December 1998 of its intention to introduce national provisions which were more stringent than those provided for in Directive 97/69 as regards the classification and labelling of manmade mineral fibres (hereinafter 'MMF') (hereinafter 'the contested provisions').
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε
That application was introduced on the basis of Article 100a(4) of the Treaty, which was applicable at the time.
κοινοποιηθεισών επίδικων διατάξεων θα γινόταν βάσει του άρθρου 95 ΕΚ.
Therefore, the Commission was fully entitled to adopt the contested decision on the basis of Article 95(6) EC.
Επομένως, ορθώς η Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση βάσει του άρθρου 95, παράγραφος 6, ΕΚ.
a hearing of the applicant Member State nor the principle which imposes on the Member States and the Community institutions a reciprocal duty of cooperation.
Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή εκτίμησε εσφαλμένα τις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 95, παράγραφος 5, ΕΚ.
In its third plea, the applicant claims that the Commission misinterpreted the conditions for applying Article 95(5) EC.
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προσάπτει στην Επιτροπή προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και παραβίαση της υποχρεώσεως πιστής συνεργασίας που απορρέει από το άρθρο 10 ΕΚ.
In its second plea, the applicant alleges that the Commission infringed the right to a fair hearing and the duty to cooperate flowing from Article 10 EC.
Κατά το Δικαστήριο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Γερμανική Κυβέρνηση παρέλειψε να κοινοποιήσει τους λόγους θεσπίσεως των επίδικων διατάξεων, όπως απαιτεί το άρθρο 95, παράγραφος 5, ΕΚ, και ότι, κατά συνέπεια, δεν πληρούνταν η προϋπόθεση αυτή.
According to the Court, the Commission was in no way required to inform the German Government that the notification of the contested provisions would be assessed in the light of Article 95 EC. Therefore, in not doing so, the Commission infringed neither the right to
Κατά το Δικαστήριο, η Επιτροπή ουδόλως υποχρεούνταν να ειδοποιήσει τη Γερμανική Κυβέρνηση για το ότι η εκτίμηση των
According to the Court, it must therefore be held that the German Government failed to notify the grounds for the adoption of the contested provisions as required under Article 95(5) EC and that, as a result, that condition was not satisfied.
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα διχαστικά έξοδα
Orders the Federal Republic of Germany to pay the costs;
Ο γενικός εισαγγελέας A Tizzano ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση ime ολομέλειας της 30nc Μαΐου 2002.
Advocate General A. Tizzano delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 30 May 2002.
«1) Απορρίπτει την προσφυγή της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
'(1) The application of the Federal Republic of Germany is dismissed.
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα.
(2) The Federal Republic of Germany is ordered to pay the costs.
Υποθ. C-318/00 Bacardi-Martini SAS, Cellier des Dauphins κατά Newcastle United Football Company Ltd Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Case C-318/00 Bacardi-Martini SAS, Cellier des Dauphins ν Newcastle United Football Company Ltd Freedom to provide services
Με διάταξη της 28ης Ιουλίου 2000, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Αυγούστου 2000, το High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division, έθεσε βάσει του άρθρου 234 ΕΚ δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 59 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 49 ΕΚ). Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο δίκης που οι Bacardi-Martini SAS και Cellier des Dauphins (στο εξής: ενάγουσες της κύριας δίκης) κίνησαν κατά της Newcastle United Football Company Ltd για να αποζημιωθούν για τη ζημία που υπέστησαν λόγω της φερόμενης αναμείξεως της Newcastle στην εκτέλεση συμβάσεων προβολής διαφημιστικών μηνυμάτων τις οποίες είχαν συνάψει με την Dorna Marketing (UK) Ltd.
Under two contracts concluded in November 1996 between the claimants and Dorna, Dorna undertook to provide the claimants with advertising time on its electronic revolving display system during a match between Newcastle and Metz, a French football club, which was to be played in Newcastle on 3 December 1996 in the third round of the UEFA Cup (Union of European Football Associations).
Κατά τους όρους δύο συμβάσεων που συνήφθησαν τον Νοέμβριο του 1996 μεταξύ των εναγουσών της κύριας δίκης και της Dorna, η τελευταία ανέλαβε την υποχρέωση να δώσει στις πρώτες χρόνο διαφημίσεως στο ηλεκτρονικό σύστημα της εκ περιτροπής διαφημίσεως σε διαφημιστικές πινακίδες κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μεταξύ της Newcastle και της Metz, γαλλικού ποδοσφαιρικού σωματείου, ο οποίος επρόκειτο να διεξαχθεί στις 3 Δεκεμβρίου 1996 στο Newcastle στο πλαίσιο του τρίτου γύρου του κυπέλλου UEFA (Union des associations européennes de football — Ένωση Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών).
The questions were raised in proceedings between Bacardi-Martini SAS and Cellier des Dauphins ('the claimants') and Newcastle United Football Company Ltd for compensation for the damage allegedly suffered as a result of Newcastle's interference in the performance of contracts they had concluded with Dorna Marketing (UK) Ltd for the display of advertisements.
Η Newcastle είναι εταιρία αγγλικού δικαίου ιδιοκτήτρια και διαχειρίστρια ποδοσφαιρικού σωματείου και γηπέδου.
The advertisements for alcoholic drinks which were to be shown during the match in accordance with the contracts between the claimants and Dorna complied with the requirements of English law.
Στο πλαίσιο συμφωνίας που ουνήφθη το 1994 μεταξύ, αφενός, μιας ποδοσφαιρικής ενώσεως
In the context of an agreement concluded in 1994 between a football association and several football clubs, including Newcastle, of the one part and Dorna of the other part, Dorna was appointed to sell and display advertisements around the touchline of the clubs' pitches for each home match played by the clubs' first teams.
δικαιολογηθεί από τις διατάξεις για την εφαρμογή του νόμου Evin καθόσον οι διατάξεις αυτές είναι ασύμβατες με το άρθρο 59 της Συνθήκης και ότι επομένως η Newcastle είναι υπεύθυνη για τις ζημίες που οι ενάγουσες της κύριας δίκης υπέστησαν λόγω της αθετήσεως των συμβάσεων αυτών την οποία προκάλεσε η Newcastle.
Since the advertisements in question could no longer be removed from the revolving displays so shortly before the start of the match, the display system was programmed in such a way that during the match they appeared for only one to two seconds on each occasion instead of the 30 seconds provided for in the contracts. The match was broadcast live on French television, as CSI had sold the transmission rights to the French television station Canal +.
Λίγο πριν από την έναρξη του αγώνα, η Newcastle αντελήφθη ότι η Dorna είχε πωλήσει στις ενάγουσες της κύριας δίκης διαφημιστικούς χώρους με σκοπό την προβολή διαφημίσεων οινοπνευματωδών ποτών κατά τη διάρκεια του αγώνα.
On 23 July 1998 the claimants brought proceedings against Dorna and Newcastle in the High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division, seeking inter alia damages and injunctions. The proceedings against Dorna were subsequently withdrawn.
Οι ενάγουσες της κύριας δίκης θεωρούν ότι οι διατάξεις για την εφαρμογή του νόμου Évin, και ειδικότερα όπως αυτές ερμηνεύονται και εφαρμόζονται από το CSA παραγνωρίζουν το άρθρο 59 της Συνθήκης καθόσον αποτελούν περιορισμό για τη διασυνοριακή παροχή υπηρεσιών, δεδομένου ότι περιορίζουν τη διαφήμιση οινοπνευματωδών ποτών κατά τη διάρκεια αθλητικών γεγονότων που λαμβάνουν χώρα σε άλλα κράτη μέλη πλην της Γαλλίας, όταν τα γεγονότα αυτά μεταδίδονται τηλεοπτικώς στη Γαλλία, και/ή δεδομένου ότι απαγορεύουν ή περιορίζουν την τηλεοπτική μετάδοση στη Γαλλία αθλητικών γεγονότων που λαμβάνουν χώρα σε άλλα κράτη μέλη και επ' ευκαιρία των οποίων προβάλλονται διαφημίσεις οινοπνευματωδών ποτών στους τόπους όπου τα γεγονότα αυτά λαμβάνουν χώρα.
Since it considered that it was not clear on the basis of the documents submitted to the Court why an answer to the questions referred was necessary to enable the national court to give judgment in the main proceedings, the Court, pursuant to Article 104(5) of the Rules of Procedure, requested the national court to explain more fully the basis on which Newcastle could rely on the Loi Évin — assuming it to be compatible with Article 59 of the Treaty - as a defence to the claim against it.
Ο αγώνας αυτός μεταδόθηκε απ' ευθείας στη γαλλική τηλεόραση, καθόσον η CSI είχε πωλήσει τα δικαιώματα μεταδόσεως στον γαλλικό τηλεοπτικό σταθμό Canal+.
The question of what constitutes justification in this context was a matter for the national court to decide, taking account of all the circumstances.
To High Court σημειώνει, αφενός, ότι διάφορα γαλλικά δικαστήρια έχουν εκδώσει διισταμένες αποφάσεις σχετικά με τη δυνατότητα εφαρμογής του νόμου Evin στις διασυνοριακές μεταδόσεις αθλητικών γεγονότων.
In support of the claims against Newcastle, the claimants argue that breach of the contracts concluded between themselves and Dorna is attributable to Newcastle, that Newcastle's interference with those contracts cannot be justified by the relevant provisions of the Loi Évin because those provisions are not compatible with Article 59 of the Treaty, and that Newcastle is therefore liable for the damage caused to the claimants on the ground of inducing breach of contract.
Αφετέρου, αναφέρει μια υποβληθείσα σε αυτό έκθεση πραγματογνώμονα σχετικά με τις συνέπειες που έχουν στην πράξη οι διατάξεις για την εφαρμογή του νόμου Evin.
In the present case, Newcastle had submitted that it was entitled to give instructions to remove the advertisements in the stadium, inter alia because 'such instructions were given in the reasonable anticipation that a failure to give them would result in a breach of French law'.
Από την έκθεση αυτή προκύπτει μεταξύ άλλων ότι οι αγώνες που προηγούνται των προημιτελικών του κυπέλλου UEFA θεωρείται ότι υπάγονται στις «λοιπές εκδηλώσεις» υπό την έννοια του κώδικα δεοντολογίας που εκδόθηκε από το ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο (στο εξής: CSA).
The claimants consider that the relevant provisions of the Loi Évin, in particular as interpreted and applied by the CSA, infringe Article 59 of the Treaty in that they constitute a restriction on the cross-border provision of services, since they restrict advertising for alcoholic drinks at sporting events taking place in Member States other than France where those events are televised in France, and/or prohibit or restrict the televising in France of sporting events taking place in other Member States where advertisements for alcoholic drinks are displayed at the venue of the event.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το High Court αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να θέσει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα.
As the questions referred are intended to enable the national court to assess the compatibility with Community law of the legislation of another Member State, the Court must be informed in some detail of that court's reasons for considering that an answer to the questions is necessary to enable it to give judgment.
αναγκαία για να μπορέσει να εκδώσει την απόφαση του.
state positively that an answer to that question is necessary to enable it to give judgment.
Απαντώντας στην αίτηση αυτή, το High Court διευκρίνισε ότι τα αιτήματα κατά της Newcastle στηρίζονται «στη βλάβη που προκλήθηκε από την παρότρυνση για την παράβαση συμβατικής υποχρεώσεως».
reasonably suppose that it was obliged to comply with the French legislation, and there is nothing else to that effect before the Court.
Αντιθέτως, το αιτούν δικαστήριο δεν εξέθεσε αν το ίδιο εκτιμά ότι η Newcastle εύλογα μπορούσε να υποθέσει ότι όφειλε να εφαρμόσει τη γαλλική νομοθεσία, το δε Δικαστήριο δεν διαθέτει κανένα στοιχείο που να δείχνει κάτι τέτοιο.
On being requested by the Court to explain more fully the basis on which Newcastle could rely on the Loi Évin, the High Court has essentially confined itself to repeating the defendant's argument that it could reasonably anticipate that a failure to give instructions to remove the advertisements in the stadium would result in a breach of French law.
Πάντως, η διάταξη περί παραπομπής δεν περιέχει καμία πληροφορία ούτε σχετικά με το σημείο αυτό.
In those circumstances, the conclusion must be that the Court does not have the material before it to show that it is necessary to rule on the compatibility with the Treaty of legislation of a Member State other than that of the court making the reference.
« Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως που διατυπώθηκε με διάταξη της 28ης Ιουλίου 2000 από το High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division, είναι απαράδεκτη» Page 8
'The reference for a preliminary ruling made by the High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division, by order of 28 July 2000 is inadmissible.'
Ο γενικός εισαγγελέας A Tizzano ανέπτυξε 26ικ Σεπτεμβρίου 2002.
Advocate General A Tizzano delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 26 September 2002.
Το κείμενο των προτάσεων δεν διατίθεται ακόμη στα ελληνικά.
He proposed that the Court has no jurisdiction to rule on the questions referred for a preliminary ruling by the High Court.
C-378/00 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως Θεσμικό δίκαιο
Case C-378/00 Commission of the European Communities ν European Parliament and Council of the European Union Law governing the institutions
«Επιτροπολογία — Απόφαση 1999/468/ΕΚ τον Συμβουλίου για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή — Κριτήρια επιλογής μεταξύ των διαφόρων διαδικασιών θεσπίσεως εκτελεστικών μέτρων — Αποτελέσματα — Υποχρέωση αιτιολογήσεως — Μερική ακύρωση του κανονισμού (ΕΚ) 1655/2000 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με το χρηματοδοτικό μέσον για το περιβάλλον (LIFE)» (Ολομέλεια)
(Comitology — Council Decision 1999/4681EC laying down the procedures for the exercise of implementing powers conferred on the Commission — Criteria for choosing between the different procedures for adopting implementing measures — Effects — Obligation to state reasons —Annulment in part of Regulation (EC) No 1655/2000 of the European Parliament and of the Council concerning the Financial Instrument for the Environment (LIFE)) (Full Court) importance of applying the criteria of Article 2 of Council Decision 1999/468/EC of 28 June 1999, laying down the procedures for the exercise of implementing powers conferred on the Commission.
Κατά την έκδοση του κανονισμού 1655/2000, το Συμβούλιο και η Επιτροπή διατύπωσαν δηλώσεις.
The Commission believes that, the choice of projects being a measure with substantial budgetary implications, this should follow the management procedure.
Η Επιτροπή δήλωσε, μεταξύ άλλων, τα εξής:
The Commission considers that to ignore the terms of Article 2 of Decision 1999/468/EC in a case as clear as this is contrary to both the spirit and the letter of the Council Decision.
«Η Επιτροπή διαπιστώνει τη συμφωνία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τον καθορισμό ρυθμιστικής διαδικασίας στην περίπτωση της επιλογής των έργων, σε αντίθεση με τη διαχειριστική διαδικασία που προτάθηκε από την Επιτροπή στην τροποποιημένη πρόταση που ακολούθησε τη δεύτερη ανάγνωση του Κοινοβουλίου.
By application lodged at the Court Registry on 13 October 2000, the Commission of the European Communities brought an action under the first paragraph of Article 230 EC for annulment of Regulation (EC) No 1655/2000 of the European Parliament and of the Council of 17 July 2000 concerning the Financial Instrument for the Environment (LIFE), in so far as it makes the adoption of measures for the implementation of the LIFE programme subject to the regulatory procedure under Article 5 of Council Decision 1999/468/EC of 28 June 1999 laying down the procedures for the exercise of implementing powers conferred on the Commission (hereinafter 'the second comitology decision').