natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ερωτώντας αν ο ΚΥΚ των υπαλλήλων και το παράρτημά του VII αποτελούν «διεθν[ή] σύμβασ[η] κοινωνικής ασφαλίσεως που ισχύει στο Βέλγιο» υπό την έννοια του άρθρου 16, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του βασιλικού διατάγματος της 8ης Απριλίου 1976, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο την ερμηνεία διατάξεως της βελγικής νομοθεσίας 11.
In asking whether the Staff Regulations and Annex VII thereto constitute an ‘international social security convention in force in Belgium’ within the meaning of the first subparagraph of Article 16(1) of the Royal Decree of 8 April 1976, the referring court is seeking from the Court an interpretation of a provision of Belgian law.
Ωστόσο, όπως είναι γνωστό, στο πλαίσιο του συστήματος δικαστικής συνεργασίας που θεσπίζει το άρθρο 234 ΕΚ, η ερμηνεία των εθνικών κανόνων εναπόκειται στα εθνικά δικαστήρια και όχι στο Δικαστήριο 12.
11 As is well known, under the system of judicial cooperation established by Article 234 EC, the interpretation of national rules is a matter for the national courts and not for the Court of Justice. 12
Η απόφαση περί παραπομπής επισημαίνει στη συνέχεια τη γραπτή γνωμοδότηση του εισαγγελέα στην υπόθεση της κύριας δίκης, σύμφωνα με την οποία ο κανονισμός 259/68, που έχει ως νομική βάση δύο διεθνείς Συνθήκες τις οποίες έχει κυρώσει το Βέλγιο —τη Συνθήκη ΕΚ και το Πρωτόκολλο για τα προνόμια και τις ασυλίες των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 8ης Απριλίου 1965 10— και ο οποίος, βάσει του άρθρου του 11, είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος, πρέπει να θεωρηθεί ότι συγκαταλέγεται στην έννοια της διεθνούς συμβάσεως περί κοινωνικής ασφαλίσεως που ισχύει στο Βέλγιο για τους σκοπούς του άρθρου 16, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του βασιλικού διατάγματος της 8ης Απριλίου 1976.
The order for reference then reports the opinion delivered by the Ministère Public (Public Prosecutor) in the main proceedings, according to which Regulation No 259/68 must be considered to fall within the concept of an international social security convention in force in Belgium for the purposes of the first subparagraph of Article 16(1) of the Royal Decree of 8 April 1976, since it cites as its legal basis two international treaties ratified by Belgium — the EC Treaty and the Protocol on the privileges and immunities of the European Communities of 8 April 1965 10— and since, under Article 11 thereof, it is binding in its entirety and directly applicable in all Member States.
Επομένως, στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να ορίσει την έννοια της «διεθνούς σύμβασης κοινωνικής ασφαλίσεως που ισχύει στο Βέλγιο» όπως χρησιμοποιείται στην
Thus it is for the referring court itself to ascertain what is to be understood by ‘international social security convention in force in Belgium’ within the meaning of the
Το αιτούν δικαστήριο, μετά την παράθεση των απόψεων των διαδίκων και του εισαγγελέα, όπως αυτές υπενθυμίστηκαν ανωτέρω, και αφού επισημαίνει ότι η διάταξη αυτή, αναφερόμενη στις «διεθνείς συμβάσεις κοινωνικής ασφαλίσεως που ισχύουν
After reporting the positions of the parties and of the Ministère Public (as set out above) and having noted that where the Royal Decree of 8 April 1976 refers to ‘international social security conventions in force in Belgium’, it is worded differently from other national provisions — which in the distinct field of pensions make explicit reference to the ‘staff regulations of an institution governed by international public law’ — the
11 — Παρατηρείται ότι, μολονότι το κείμενο της εθνικής αυτής διατάξεως δεν περιλαμβάνεται στην απόφαση περί παραπομπής, αλλά παρατίθεται στον φάκελο της διαδικασίας ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου που διαβιβάστηκε μαζί με την αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, καθίσταται ωστόσο εφικτό από την απόφαση περί παραπομπής να κατανοηθεί το περιεχόμενο της διατάξεως αυτής.
11 — It should be noted that although the text of that national provision is not reproduced in the order for reference but is contained in the file relating to the national proceedings sent with the reference for a preliminary ruling, the order for reference nevertheless makes it possible to understand the content of that provision.
10 — GU 1967, 152, σ. 13.
10 — OJ 1967 L 152, p. 13.
GYSEN προπαρατεθείσα εθνική διάταξη.
GYSEN national provision cited.
Η εφαρμογή της διατάξεως αυτής και, ως εκ τούτου, η εκτίμηση αν ο ΚΥΚ των υπαλλήλων και το ΚΛΠ υπάγονται στην έννοια αυτή εμπίπτουν επίσης στην αρμοδιότητά του.
The application of that provision and, accordingly, the assessment whether the Staff Regulations and the CEOS fall within the above concept, are also reserved to the jurisdiction of the referring court.
Το Δικαστήριο μπορεί μόνο να παράσχει διευκρινίσεις ως προς τη νομική φύση των πράξεων αυτών προκειμένου να μπορέσει το αιτούν δικαστήριο να προβεί στην εκτίμηση αυτή.
The Court of Justice may merely provide clarification as to the legal nature of those acts in order to enable the referring court to make that assessment.
εφαρμογή από το Συμβούλιο της διατάξεως της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 283 ΕΚ) η οποία ζητεί από το εν λόγω όργανο να εκδώσει, προτάσει της Επιτροπής και μετά από διαβούλευση με τα άλλα ενδιαφερόμενα όργανα, τον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και το καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού των Κοινοτήτων αυτών 13.
the CEOS constitutes implementation by the Council of the provision of the EC Treaty (now Article 283 EC) that empowers that institution to lay down, acting on a proposal from the Commission and after consulting the other institutions concerned, the Staff Regulations of Officials and the Conditions of Employment of Other Servants of the European Communities.
Ειδικές διατάξεις του ΚΥΚ των υπαλλήλων και του ΚΛΠ συνιστούν στη συνέχεια τις λεπτομέρειες εφαρμογής ορισμένων κανόνων που περιλαμβάνονται στο Πρωτόκολλο σχετικά με τα προνόμια και τις ασυλίες των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ειδικότερα στα άρθρα του 7 και 12 έως 16, το οποίο, προσαρτώμενο στη Συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και στη Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊ- κής Κοινότητας Ατομικής Ενεργείας, είναι της ιδίας φύσεως και της ιδίας τάξεως με τις Συνθήκες αυτές.
13Specific provisions of the Staff Regulations and the CEOS are, in turn, the means of implementing certain rules contained in the Protocol on the Privileges and Immunities of the European Communities, in particular Articles 7 and 12 to 16 thereof, and since the Protocol is annexed to the Treaties establishing the European Community and the European Atomic Energy Community, it is of equal status and rank to those treaties.
Οι διευκρινίσεις αυτές, ακόμη και στην περίπτωση που δεν υπάρχει αμφιβολία ή δυσχέρεια, έχουν τη μέγιστη χρησιμότητα ενόψει ορισμένων ισχυρισμών που προβλήθηκαν ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου.
Such clarification, even though it does not raise doubts or complications, is all the more appropriate in the light of certain statements made before the referring court.
Αναφέρω, ειδικότερα, ότι το Ταμείο υποστήριξε στο πλαίσιο της κύριας δίκης ότι οι κανόνες του ΚΥΚ των υπαλλήλων, μολονότι παρέχουν στους κοινοτικούς υπαλλήλους δικαιώματα τα οποία μπορούν να προβάλουν έναντι του εργοδότη τους, δεν έχουν άμεση και ευθεία εφαρμογή στη βελγική έννομη τάξη.
I note in particular that the Caisse contended in the course of the main proceedings that the provisions of the Staff Regulations, while granting Community officials rights that they can enforce against their employer, are not directly and immediately applicable in the Belgian legal system.
Εξάλλου, πρέπει να επισημανθεί ότι, όπως έχει υπογραμμίσει το Δικαστήριο, ο ΚΥΚ των υπαλλήλων και το ΚΛΠ θεσπίστηκαν με τον κανονισμό 259/68 και ότι, δυνάμει του άρθρου 189, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ (νυν άρθρο 249, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ), ο κανονισμός αυτός έχει γενική ισχύ, είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος 14, όπως διευκρινίζει το άρθρο 11 του εν λόγω
In addition, it should be noted that, as the Court has already had occasion to point out, the Staff Regulations and the CEOS were adopted by means of Regulation No 259/68 and that, by virtue of the second paragraph of Article 189 of the EEC Treaty (now the second paragraph of Article 249 EC), that regulation has general application, is binding in its entirety and is directly applicable in all Member States, 14as moreover is stated in
Εκτιμώ, επομένως, ότι το ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο μπορεί να αναδιατυπωθεί έτσι ώστε να ζητείται η διευκρίνιση της νομικής φύσης του ΚΥΚ των υπαλλήλων και του ΚΛΠ και η ενδεχόμενη άμεση εφαρμογή τους στη βελγική έννομη τάξη.
I therefore consider that the question submitted by the referring court may be reformulated in such a way as to seek clarification concerning the legal nature of the Staff Regulations and the CEOS and their possible direct applicability in the Belgian legal system.
13 — Ο κανονισμός 259/68 εκδόθηκε, ειδικότερα, βάσει του άρθρου 24, παράγραφος 1, της Συνθήκης για την ίδρυση ενιαίου Συμβουλίου και ενιαίας Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (GU 1967, 152, σ.
13 — More specifically, Regulation No 259/68 was adopted on the basis of Article 24(1) of the Treaty establishing a Single Council and a Single Commission of the European Communities (OJ 1967, 152, p.
2), άρθρο που καταργούσε το προηγούμενο άρθρο 212 της Συνθήκης ΕΟΚ και του οποίου το περιεχόμενο επαναλαμβάνεται με το άρθρο 283 ΕΚ.
2), which repealed the existing Article 212 of the EEC Treaty, the wording of which was incorporated into Article 283 EC.
14 — Αποφάσεις της 20ής Οκτωβρίου 1981, 137/80, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1981, σ.
14 — Case 137/80 Commission v Belgium [1981] ECR 2393, paragraph 7, and Case 186/85 Commission v Belgium [1987] ECR 2029, paragraph 21.
Συναφώς, πρέπει να υπενθυμιστεί, εισαγωγικά, ότι η θέσπιση του ΚΥΚ των υπαλλήλων και του ΚΛΠ αποτελεί την
In this regard it should first be observed that the adoption of the Staff Regulations and
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-449/06 κανονισμού.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-449/06
Έτσι, για παράδειγμα, το Δικαστήριο —αποφαινόμενο ότι το άρθρο 67, παράγραφος 2, του ΚΥΚ των υπαλλήλων παρέχει τη δυνατότητα ρυθμίσεως των συγκρούσεων μεταξύ του κοινοτικού συστήματος και των διαφόρων εθνικών συστημάτων, δεδομένου ότι τα προβλεπόμενα από τον ΚΥΚ των υπαλλήλων οικογενειακά επιδόματα δεν καταβάλλονται στους δικαιούχους παρά μόνον εφόσον υπερβαίνουν το ποσό των ανάλογων επιδομάτων που καταβάλλονται κατ’ εφαρμογή του συστήματος που προβλέπεται από τη νομοθεσία κράτους μέλους— παρατήρησε ότι, «επειδή ο συμπληρωματικός χαρακτήρας των επιδομάτων [των υπαλλήλων] που προβλέπονται από τον ΚΥΚ των υπαλλήλων στηρίζεται στο ίδιο το άρθρο 67, παράγραφος 2, δηλαδή σε μια διάταξη που περιλαμβάνεται σε κανονισμό που έχει θεσπιστεί σύμφωνα με το άρθρο 189, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, δεσμεύει τα κράτη μέλη και δεν μπορεί να αγνοηθεί από τις εθνικές νομοθετικές διατάξεις» 16.
For example, the Court — noting that Article 67(2) of the Staff Regulations makes it possible to resolve conflicts between the Community scheme and the various national schemes, as the family allowances provided for by the Staff Regulations are paid to those entitled to them only in so far as they exceed the amount of the comparable allowances paid under a scheme established by the legislation of a Member State — has observed that ‘since it is based on Article 67(2) itself, that is to say, on a provision contained in a regulation adopted pursuant to the second paragraph of Article 189 of the EEC Treaty, the supplementary effect of allowances payable under the Staff Regulations is binding on the Member States and cannot be disregarded by national legislation’. 16
Ο ΚΥΚ των υπαλλήλων και το ΚΛΠ δεσμεύουν επομένως όλα τα κράτη μέλη και, μεταξύ αυτών, το Βέλγιο.
Thus the Staff Regulations and the CEOS are binding on all the Member States, including Belgium.
Εξάλλου, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι το δεσμευτικό
Moreover, it cannot be maintained that such a binding effect on the Belgian authorities does not exist in the
Η παρατήρηση αυτή του Δικαστηρίου σημαίνει, απλά, ότι δεν απαγορεύεται στο κράτος μέλος να αρνηθεί τα οικογενειακά επιδόματα που προβλέπει η δική του νομοθεσία επικαλούμενο τη δυνατότητα των δικαιούχων να λάβουν, για το ίδιο παιδί, οικογενειακά επιδόματα που καταβάλλονται δυνάμει του ΚΥΚ των υπαλλήλων και του ΚΛΠ, στις περιπτώσεις που ο σύζυγος του μονίμου υπαλλήλου ή άλλου υπαλλήλου των Κοινοτήτων ασκεί στο κράτος μέλος αυτό ελεύθερο επάγγελμα 18.
That observation by the Court simply means that a Member State remains free to refuse family allowances provided for under its own laws, citing in support of that view the possibility for those entitled to them to receive, for the same child, the family allowances paid under the Staff Regulations and the CEOS where the spouse of the official or servant of the Communities carries on an activity as a selfemployed person within its territory.
Όπως, πράγματι, παρατήρησε το Δικαστήριο, «τα ιδίας φύσεως επιδόματα που κατά την προαναφερθείσα διάταξη πρέπει να αφαιρούνται από τα οικογενειακά επιδόματα που χορηγούνται βάσει του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως [των υπαλλήλων] και που, επομένως, απαλλάσσουν τα κοινοτικά όργανα από την υποχρέωση καταβολής των τελευταίων αυτών, είναι μόνον τα καταβαλλόμενα λόγω ασκήσεως μισθωτής εργασίας» 19.
18Indeed, as the Court has observed, ‘the allowances of like nature which, according to the aforesaid provision, must be deducted from the family allowances payable under the Staff Regulations and thus relieve the Community institutions of the obligation to pay the last-mentioned allowances, are only those paid in connection with paid employment’.
Η μη εφαρμογή του άρθρου 67, παράγραφος 2, του ΚΥΚ των υπαλλήλων στις προαναφερθείσες περιπτώσεις ουδόλως αίρει το δεσμευτικό αποτέλεσμα και τη
19 The inapplicability of Article 67(2) of the Staff Regulations in those situations does not, however, in any way diminish the binding nature and direct
15 — Αποφάσεις της 20ής Οκτωβρίου 1981, Επιτροπή κατά Βελγίου, προπαρατεθείσα, σκέψη 8, και της 7ης Μαΐου 1987, Επιτροπή κατά Βελγίου, προπαρατεθείσα, σκέψη 21.
15 — Case 137/80 Commission v Belgium, cited above, paragraph 8, and Case 186/85 Commission v Belgium, cited above, paragraph 21.
16 — Απόφαση της 7ης Μαΐου 1987, Επιτροπή κατά Βελγίου, προπαρατεθείσα, σκέψη 23.
16 — Case 186/85 Commission v Belgium, cited above, paragraph 23.
17 — Όπ.π., σκέψη 34.18 — Όπ.π., σκέψη 33.19 — Όπ.π.
17 — Ibid., paragraph 34.18 — Ibid., paragraph 33.19 — Ibid.
GYSEN δυνατότητα άμεσης εφαρμογής του ΚΥΚ των υπαλλήλων και του ΚΛΠ σε όλα τα κράτη μέλη, περιλαμβανομένου του Βελγίου.
GYSEN applicability of the Staff Regulations and the CEOS in all the Member States, including Belgium.
Κατόπιν τούτου, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο μπορεί να δοθεί απάντηση υπογραμμίζοντας απλώς ότι ο ΚΥΚ των υπαλλήλων και το ΚΛΠ, που έχουν εγκριθεί με κοινοτικό κανονισμό, έχουν γενική ισχύ και είναι δεσμευτικοί ως προς όλα τα μέρη τους και ισχύουν άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
On that premise, the question referred to the Court for a preliminary ruling could be answered by simply pointing out that the Staff Regulations and the CEOS approved by Community regulation have general application, are binding in their entirety and are directly applicable in all the Member States.
Το ερώτημα αφορά αντιθέτως, ή εν πάση περιπτώσει, την ύπαρξη των ορίων που θέτει η κοινοτική νομοθεσία, ως πηγή κοινοτικού δικαίου ανώτερης τυπικής ισχύος, σχετικά με την ερμηνεία και την εφαρμογή του επίδικου εσωτερικού κανόνα.
Instead, or in addition, the question would turn on whether Community law, as a higher ranking legal source, places limits on the interpretation and application of the domestic provision in question.
Η Επιτροπή, ωστόσο, που είναι η μόνη, πλην της S. Gysen, που υπέβαλε γραπτές παρατηρήσεις στην παρούσα διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, προτείνει να αναδιατυπωθεί το προδικαστικό ερώτημα με όρους πολύ ευρύτερους από αυτούς που παρατίθενται ανωτέρω στο σημείο 29.
However, the Commission, which is the only party other than Ms Gysen to have submitted written observations in these proceedings for a preliminary ruling, suggests rewording the question in far wider terms than those I have indicated in paragraph 29 above.
Προτείνει, συγκεκριμένα, να θεωρηθεί ότι ο εθνικός δικαστής ερωτά κατ’ ουσίαν «αν η κοινοτική νομοθεσία πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει εθνική νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία όταν τα οικογενειακά επιδόματα τα οποία δικαιούται ελεύθερος επαγγελματίας καταβάλλονται εξ ολοκλήρου από το κοινοτικό σύστημα που τέθηκε σε εφαρμογή βάσει του ΚΥΚ των υπαλλήλων […], το τέκνο για το οποίο λαμβάνονται τα επιδόματα αυτά δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη για τον καθορισμό της τάξεως των τέκνων του επαγγελματία αυτού […], από την οποία εξαρτάται το ύψος των οικογενειακών επιδομάτων [που πρέπει να καταβληθούν για τα υπόλοιπα τέκνα του]».
It proposes that the referring court should be regarded as wishing in essence to know ‘whether Community law must be interpreted as meaning that it precludes national legislation on the basis of which, where family allowances to which a selfemployed worker is entitled are paid entirely by the Community scheme established under the [Staff Regulations], the child receiving such allowances may no longer be taken into account for determining the ranking of the children of that worker, which affects the amount of family allowances [to be paid for that person’s other children]’.
συνεπάγεται σημαντική διεύρυνση του αντικειμένου του ερωτήματος που έθεσε το αιτούν δικαστήριο, εξέρχεται του πλαισίου συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, όπως αυτό έχει οριστεί από το σύστημα του άρθρου 234 ΕΚ.
22 and where the question did not ring court mention any specific provision of Community law but referred to the EC Treaty or to Community law as a whole. 23 widening of the subjectmatter of the question from the referring court, does not go beyond the bounds of cooperation between the Court of Justice and national courts as laid down by the scheme established by Article 234 EC.
Έχουν υπάρξει επίσης περιπτώσεις στη νομολογία στις οποίες το Δικαστήριο διεύρυνε το αντικείμενο του υποβληθέντος προδικαστικού ερωτήματος αποφαινόμενο επί του κύρους κοινοτικού νομοθετήματος όταν το προδικαστικό ερώτημα είχε διατυπωθεί από τον εθνικό δικαστή έτσι ώστε να ζητεί απλώς από το Δικαστήριο μια ερμηνεία 24.
The caselaw provides no shortage of examples in which the Court has broadened the subjectmatter of the question referred to it for a preliminary ruling by deciding on the validity of a provision of Community law when the question had been formulated by the national court in a way that called on the Court to carry out a merely interpretative exercise. 24
Υπενθυμίζω συναφώς ότι, κατά τη νομολογία, σε περίπτωση που τα ερωτήματα δεν έχουν διατυπωθεί προσηκόντως ή υπερβαίνουν το πλαίσιο των εξουσιών που παρέχει το άρθρο 234 ΕΚ, το Δικαστήριο διατηρεί την ευχέρεια να εξαγάγει, από το σύνολο των στοιχείων που του παρέχει το εθνικό δικαστήριο και ιδίως από το αιτιολογικό της αποφάσεως περί παραπομπής, εκείνα τα στοιχεία του κοινοτικού δικαίου τα οποία χρειάζονται ερμηνεία, λαμβανομένου υπόψη του αντικειμένου της διαφοράς 20.
I recall in this regard that, according to settled case-law, it is for the Court, when faced with questions which are not framed in an appropriate manner or which go beyond its jurisdiction under Article 234 EC, to extract from all the information provided by the national court, in particular from the grounds of the order for reference, the points of Community law which require interpretation, having regard to the subjectmatter of the dispute. 20
Το Δικαστήριο αναγνωρίζει επομένως ότι διαθέτει ευρύ περιθώριο ελευθερίας κατά την αναζήτηση των στοιχείων του κοινοτικού δικαίου που χρήζουν ερμηνείας για την επίλυση της υποθέσεως της κύριας δίκης και τούτο σύμφωνα με την απαίτηση να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο «χρήσιμη απάντηση» σε πνεύμα πλήρους συνεργασίας.
The Court therefore appears to allow itself considerable leeway to identify the points of Community law which require interpretation for the purposes of resolving the domestic case, in accordance with the need to provide a ‘satisfactory answer’ to the referring court and in a spirit of full cooperation with that court.
Στο πλαίσιο της δικαστικής συνεργασίας που θεσπίζει το άρθρο 234 ΕΚ, με την οποία
In judicial cooperation under Article 234 EC — which requires the national court and the Court of
Προκειμένου να δοθεί χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, το Δικαστήριο μπορεί να υποχρεωθεί να λάβει υπόψη κανόνες του κοινοτικού δικαίου στους οποίους δεν αναφέρθηκε το εθνικό δικαστήριο κατά τη διατύπωση του ερωτήματός του 21.
In order to provide a satisfactory answer to a national court which has referred a question to it, the Court of Justice may deem it necessary to consider provisions of Community law to which the national court has not referred in the text of its question.
Αυτό συμβαίνει τόσο στις περιπτώσεις που το υποβληθέν προς το Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα αναφέρεται σε κανόνες της κοινοτικής νομοθεσίας αλυσιτελείς για
21This has occurred both where the question referred to the Court for a preliminary ruling made reference to provisions of Community law that were not relevant to the situation which gave rise to the case before the refer-
22 — Βλ., ενδεικτικά, αποφάσεις της 27ης Μαρτίου 1990, C-315/88, Bagli Pennacchiotti (Συλλογή 1990, σ.
22 — By way of example, see Case C-315/88 Bagli Pennacchiotti [1990] ECR I-1323; Case C-315/93 Flip and Verdegem [1995] ECR I-913; Teckal; and Bourrasse and Perchicot.
20 — Βλ., μεταξύ πολλών, τις αποφάσεις της 20ής Μαρτίου 1986, 35/85, Tissier (Συλλογή 1986, σ.
20 — See, ex multis, Case 35/85 Tissier [1986] ECR 1207, paragraph 9, and Case C-107/98 Teckal [1999] ECR I-8121, paragraph 34.
895)·της 13ης Δεκεμβρίου 1984, 251/83, Haug-Adrion (Συλλογή 1984, σ. 4277)·Tissier, προπαρατεθείσα·της 19ης Νοεμβρίου 1991, C-235/90, Aliments Morvan (Συλλογή 1991, σ.
23 — By way of example, see Case 10/71 Hein, née Müller, and Others [1971] ECR 723; Case 251/83 Haug-Adrion [1984] ECR 4277; Tissier; Case C-235/90 Aliments Morvan [1991] ECR I-5419; and Case C-168/95 Arcaro [1996] ECR I-4705.
24 — Βλ., ενδεικτικά, αποφάσεις της 3ης Φεβρουαρίου 1977, 62/76, Strehl (Συλλογή τόμος 1977, σ. 69)·της 15ης Οκτωβρίου 1980, 145/79, Roquette Frères (Συλλογή τόμος 1980/ΙΙΙ, σ.
21 — Tissier, paragraph 9; Case C-315/92 Verband Sozialer Wettbewerb [1994] ECR I-317, paragraph 7; and Joined Cases C-228/01 and C-289/01 Bourrasse and Perchicot [2002] ECR I-10213, paragraph 33.
21 — Αποφάσεις Tissier, προπαρατεθείσα, σκέψη 9·της 2ας Φεβρουαρίου 1994, C-315/92, Verband Sozialer Wettbewerb (Συλλογή 1994, σ.
24 — By way of example, see Case 62/76 Strehl [1977] ECR 211; Case 145/79 Roquette Frères [1980] ECR 2917; and Case C-37/89 Weiser [1990] ECR I-2395.
GYSEN να απαντήσει σε ερωτήματα που δεν έθεσαν τα δικαστήρια αυτά, αλλά τέθηκαν, ενώπιόν του, από τα μέρη που μετέχουν στη διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, τα οποία είναι, σύμφωνα με το άρθρο 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, οι διάδικοι της κύριας δίκης, τα κράτη μέλη, η Επιτροπή και, ενδεχομένως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και επιπλέον, όταν πρόκειται για έναν από τους τομείς εφαρμογής της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, τα συμβαλλόμενα στη συμφωνία αυτή κράτη μέλη, εκτός των κρατών μελών, και η Εποπτεύουσα Αρχή που προβλέπεται από την εν λόγω συμφωνία.
GYSEN participating in the proceedings for a preliminary ruling, that is to say, in accordance with Article 23 of the Statute of the Court of Justice, the parties to the dispute in the main proceedings, the Member States, the Commission and, where appropriate, the European Parliament, the Council and the European Central Bank, and, where one of the fields of application of the Agreement on the European Economic Area is concerned, the States, other than the Member States, which are parties to that Agreement, and the Surveillance Authority referred to in that Agreement.