natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ειδικότερα, στην τελευταία αυτή απόφαση, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι η σχέση μεταξύ της έννοιας της λέξεως «fun», αφενός, και των χερσαίων μηχανοκίνητων οχημάτων, καθώς και των διαφόρων εξαρτημάτων και μερών τους, αφετέρου, δεν είναι επαρκώς άμεση και συγκεκριμένηώστε να πρέπει να απορριφθεί η αίτηση καταχωρίσεως του επίμαχου σήματος, αντιθέτως προς ό,τι αποφάσισε το τμήμα προσφυγών.
In particular, in that last judgment, the Court held that the connection between the meaning of the word‘fun’, on the one hand, and l and motor vehicles and parts and fittings thereof, on the other, is not sufficiently direct and specific to make it possible to refuse registration of the mark applied for, contrary to what the Board of Appeal decided.
Τέλος, με την απόφαση της 12ηςΜαρτίου 2008, Compagnie générale de diététique κατά ΓΕΕΑ (GARUM) (T-341/06, δεν περιλαμβάνεται στη Συλλογή), το Πρωτοδικείο διευκρίνισε ότι η εξέταση του διακριτικού χαρακτήρα ενός σημείου πρέπει να γίνεται με κριτήριο τα δεδομένα της αγοράς ως έχουν κατά τον χρόνο της εξετάσεως αυτής ή, τουλάχιστον, να αναφέρεται σε μια ιδιαιτέρως πιθανή, επικείμενη κατάσταση.
Lastly, in Case T-341/06 Compagnie générale de diététique vOHIM (GARUM) (judgment of 12 March 2008, not published), the Court stated that the analysis of the distinctive character of a sign must refer to a specific and current market experience or, at the very least, to a very probable and sufficiently recent market experience.
Αντιθέτως, μια υποθετική προβολή στο μέλλον, η οποία δεν στηρίζεται σε συγκεκριμένα και επαληθεύσιμα στοιχεία, δεν είναι, κατ’αρχήν, επαρκής.
On the other hand, an alleged or hypothetical evolution, without any connection to specific and verifiable elements, cannot, in principle, suffice.
Δραστηριότητα
Relative grounds for refusal
Busch (BUD) (T-225/06, T-255/06, T-257/06 και T-309/06, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), το άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 40/94, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα ασκήσεως ανακοπής κατά της καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος βάσει προγενέστερου σημείου που δεν συνιστά σήμα.
The dispute between the Czech company Budějovický Budvar and the United States company Anheuser-Busch, as in 2007, led the Court, in Joined Cases T-225/06, T-255/06, T-257/06 and T-309/06 Budějovický Budvar vOHIM— Anheuser-Busch (BUD) (judgment of 16 December 2008), to interpret Article 8(4) of Regulation No 40/94, which makes it possible to file a notice of opposition against registration of a Community trademark by invoking an earlier sign other than a mark.
Καταρχάς, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι το ΓΕΕΑ πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα προγενέστερα δικαιώματα που προστατεύονται στα κράτη μέλη, χωρίς να μπορεί να ανατρέψει τον χαρακτηρισμό τους.
First of all, the Court observed that OHIM must take into account earlier rights which are protected in the Member States, without calling in question their classification.
Ειδικότερα, εφόσον η παρεχόμενη στην Αυστρία και στη Γαλλία προστασία της ονομασίας προελεύσεως «bud» είναι έγκυρη δυνάμει των εθνικών νομοθεσιών των κρατών αυτών, το ΓΕΕΑ έπρεπε να λάβει υπόψη τα αποτελέσματα αυτής της προστασίας.
Thus, as long as the protection afforded in Austria and France to the appellation of origin‘bud’is valid under the national law of those States, OHIM must take account of the effects of that protection.
Στη συνέχεια, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι το ΓΕΕΑ, αντί να εφαρμόσει αναλογικά το άρθρο 43 του κανονισμού 40/94 και να απαιτήσει από την Budĕjovický Budvar να αποδείξει ότι είχε γίνει «ουσιαστική» χρήση των ονομασιών «bud», όφειλε να ελέγξει αν τα επίμαχα σημεία χρησιμοποιούνταν στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας προς άντληση οικονομικού οφέλους, και όχι για ιδιωτικούς σκοπούς, ανεξαρτήτως του κράτους στο οποίο έγινε η χρήση του σημείου.
The Court then held that OHIM, instead of applying Article 43 of Regulation No 40/94 by analogy and requiring Budĕjovický Budvar to demonstrate‘genuine’use of the appellations‘bud’, ought to have determined whether the signs concerned were used in the context of a commercial activity with a view to economic advantage, and not as a private matter, whatever the territory concerned by that use.
Το Πρωτοδικείο έκρινεότι η τσεχική εταιρεία κατάφερε να αποδείξει ότι οι επίμαχες ονομασίες χρησιμοποιούνταν πράγματι στις συναλλαγές.
The Court considered that the Czech company succeeded in proving that the appellations at issue are used in the course of trade.
Επιπλέον, το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε ότι το ΓΕΕΑ υπέπεσε σε πλάνη, καθόσον δεν έλαβε υπόψη του όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, προκειμένου να διαπιστώσει αν οι νομοθεσίες των οικείων κρατών μελών παρέχουν στην Budĕjovický Budvar το δικαίωμα να απαγορεύει τη χρήση ενός πιο πρόσφατου σήματος.
The Court also held that OHIM erred by not taking into account all the relevant elements of fact and law in determining whether the national laws concerned enable Budějovický Budvar to prohibit use of a subsequent mark.
Μια ουσιώδης συμβολή της νομολογίας του 2008 στον τομέα αυτό άπτεται του ζητήματος της ομοιότητας μεταξύ των προϊόντων και/ή υπηρεσιών που προσδιορίζει το προγενέστερο και εκείνων που αφορά το προς καταχώριση σήμα, στο πλαίσιο της εκτίμησης της υπάρξεως κινδύνου συγχύσεως μεταξύ τους.
One of the other main contributions of the case-law in 2008 in this field concerns the question of the similarity of the goods and/or the services covered by the earlier mark and the mark applied for for the purpose of assessing whether there is a likelihood of confusion.
Στην απόφαση της 18ης Ιουνίου 2008, Coca-Cola κατά ΓΕΕΑ— San Polo (MEZZOPANE) (T-175/06, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, πρώτον, ότι δεν υφίσταται παρά μόνο μικρή ομοιότητα μεταξύ οίνου και ζύθου.Μολονότι ο οίνος και ο ζύθος μπορούν,ως ένα βαθμό, να ικανοποιούν την ίδια ανάγκη, δηλαδή την απόλαυση ενός ποτού κατά τη διάρκεια ενός γεύματος ή ως απεριτίφ, ο ενδιαφερόμενος καταναλωτής αντιλαμβάνεται τα προϊόντα αυτά ως διαφορετικά.
In Case T-175/06 Coca-Cola vOHIM— San Polo (MEZZOPANE) (judgment of 18 June 2008), first, the Court found that there is little similarity between wine and beer.
Άλλωστε, ουδαμώς προκύπτει ότι ο αγοραστής του ενός προϊόντοςωθείται να αγοράσει και το άλλο, στοιχείο που θα τα καθιστούσε συμπληρωματικά.
Although wine and beer may, to a certain extent, satisfy the same need — enjoyment of a drink during a meal or as an aperitif — the relevant consumer perceives them as two distinct products.
Αντιθέτως, παρά τις διαφορές στην τιμή τους, ο οίνος και ο ζύθος μπορούν να θεωρηθούν, έως ένα βαθμό, ανταγωνιστικά προϊόντα.
Moreover, there is nothing to support the conclusion that a purchaser of one of those products would be led to purchase the other and that they would thus be complementary. On the contrary, account being taken of price differences, wine and beer are, to a certain extent, competing goods.
Πράγματι, ο ζύθος καταναλώνεται για να καταστείλει τη δίψα ή για ευχαρίστηση, ενώ οι υπηρεσίες αυτές καλύπτουν τη δραστηριότητα που συνίσταται στην προετοιμασία και στο σερβίρισμα αλκοολούχων ποτών σε κέντρα διασκεδάσεως.
Complementarity between goods and services was also the subject of two other judgments, which were delivered in cases involving invalidity proceedings.
Το Πρωτοδικείο έκρινεότι το ΓΕΕΑ ορθώς διαπίστωσε την ύπαρξη ενός, έστω μικρού, βαθμού ομοιότητας μεταξύ των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών.
In Case T-116/06 Oakley vOHIM— Venticinque (O STORE) (judgment of 24 September 2008), the Court established that the relationship between the services provided in connection with the retail
Η συμπληρωματικότητα μεταξύ προϊόντων και υπηρεσιών αποτέλεσε επίσης το αντικείμενο δύο άλλων αποφάσεων, που εκδόθηκαν σχετικά με διαδικασίες κηρύξεως ακυρότητας.
Proceedings trade of certain items of clothing and the items of clothing themselves is closein the sense that the goods are important or even indispensable to the provision of those services.
Αντιθέτως, ο σύνδεσμος αυτός δεν υφίσταται όταν το ένα σήμα καλύπτει υπηρεσίες σχετικές με την πώληση οπτικών ειδών και το άλλο σήμα αφορά είδη ένδυσης και δερμάτινα είδη.
In Case T-242/07 Weiler vOHIM— IQNet Association— The International Certification Network (Q2WEB) (judgment of 12 November 2008, not published), when stating the reasons for its finding that the goods and services covered by the mark Q2WEB can all be used and/or provided together or consecutively in order to provide consumers with the services in question covered by the mark QWEB Certified Site, the Court pointed out that providers of telecommunication services, in particular telecommunications services through the Internet, such as those covered by the mark QWEB Certified Site, generally supply software to their clients and a maintenance and update service for that software, which is therefore, by definition, important for the use of the telecommunications service provided, and that such software and services form part of the goods and services covered by the mark Q2WEB.
Στην απόφαση της 12ης Νοεμβρίου 2008, Weiler κατά ΓΕΕΑ— IQNet Association — The International Certification Network (Q2WEB) (T-242/07, δεν περιλαμβάνεται στη Συλλογή), για να αιτιολογήσει τη διαπίστωσή του ότι τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που καλύπτει το σήμα Q2WEB μπορεί να έχουν συναφή ή παρακολουθηματικό χαρακτήρα σε σχέση με την παροχή προς τους καταναλωτές των υπηρεσιών που αφορά το σήμα QWEB Certified Site, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι οι παρέχοντες τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες, ιδίως μέσω Διαδικτύου, όπως αυτές που αφορά το σήμα QWEB Certified Site, προσφέρουν γενικώς στους πελάτες τους τόσο το λογισμικό όσο και τις υπηρεσίες συντηρήσεως και ενημερώσεώς του, δηλαδή στοιχεία που είναι εξ ορισμού σημαντικά για την εκ μέρους του καταναλωτή χρήση της παρεχόμενης υπηρεσίας τηλεπικοινωνιών p er i o d center e d τέτοια δε λογισμικά και υπηρεσίες καταλέγονται μεταξύ των προϊόντων και των υπηρεσιών που καλύπτει το σήμα Q2WEB.
The 2008 case-law has also made a contribution to the conceptual comparison between opposing signs in inter partes proceedings.When the Court had to adjudicate on the similarity between the word signs EL TIEMPO and TELETIEMPO, it held, in Case T-233/06 Casa Editorial el Tiempo vOHIM— Instituto Nacional de Meteorología (EL TIEMPO) (judgment of 22 April 2008, not published), that nothing in the wording of the description of the goods and services in question permits the inference that the word ‘tiempo’will necessarily be interpreted in its chronological sense in respect of the mark applied for and in its meteorological sense in respect of the earlier marks.
Η νομολογία του 2008 χαρακτηρίστηκε, επίσης, από εξελίξεις όσοναφορά το ζήτημα της εννοιολογικής συγκρίσεως των συγκρουομένων σημείων στο πλαίσιο διαδικασιών inter partes.Το Πρωτοδικείο, κληθέν να αποφανθεί επί της ομοιότητας των λεκτικών σημείων EL TIEMPO και TELETIEMPO, έκρινε, με την απόφαση της 22ας Απριλίου 2008, Casa Editorial el Tiempo κατά ΓΕΕΑ— InstitutoNacional deMeteorología (EL TIEMPO) (T-233/06, δεν περιλαμβάνεται στη Συλλογή), ότι από κανένα στοιχείο της περιγραφής των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών δεν μπορεί να συναχθεί ότι η λέξη «tiempo» θα ερμηνευθεί οπωσδήποτεως «χρόνος» στην περίπτωση του προς καταχώριση σήματος, αλλάως «καιρός» στην περίπτωση των προγενέστερων σημάτων.
Further, it is apparent from Case T-212/07 Harman International Industries vOHIM— Becker (Barbara Becker) (judgment of 2 December 2008), in which the Court held that, where a word mark consists of two components, one of which is the single component comprising another word mark, it is not necessary that the common component of the conflicting marks is the dominant component in the overall impression created by the composite mark to find a likelihood of confusion. If such a condition were imposed, even though the common component has an independent distinctive role in the composite mark, the owner of the earlier mark would be deprived of the exclusive right conferred by that mark.
Απόδειξη της ουσιαστικής χρήσεως του προγενέστερου σήματος
(a) Evidence of genuine use of the earlier mark
Στην απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2008, Boston Scientific κατά ΓΕΕΑ— Terumo (CAPIO) (T-325/06, δεν περιλαμβάνεται στη Συλλογή), το Πρωτοδικείο έκρινεότι η αποδεικτική ισχύς των αριθμητικών στοιχείων που περιέχει ο κατάλογος πωλήσεων των προσδιοριζομένων από το προγενέστερο σήμα προϊόντων, τον οποίο προσκόμισε ο δικαιούχος του ενώπιον του ΓΕΕΑ, μπορεί να βεβαιωθεί και με άλλα μέσα εκτός της συμβολαιογραφικής πράξεως ή της δηλώσεως στην οποία αναφέρονται το άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 και ο κανόνας 22 του κανονισμού (ΕΚ) 2868/95(24).
In Case T-325/06 Boston Scientific vOHIM— Terumo (CAPIO) (judgment of 10 September 2008, not published), the Court held that the evidential value of the figures contained in the list of sales of the goods covered by the earlier mark, provided to OHIM by the proprietor of that mark, could be determined by means other than an affidavit or statement as referred to in Article 76(1) of Regulation No 40/94 and in Rule 22 of Regulation No 2868/95 (24).
Το γεγονός ότι ορισμένα στοιχεία των τιμολογίων που αντιστοιχούν στις πωλήσεις αυτές περιλαμβάνονται στον κατάλογο μαρτυρεί τη συνοχή και την αξιοπιστία του ως εγγράφου.
The fact that certain elements of the invoices corresponding to those sales appear in the list is testimony to its consistency and veracity.
Εξάλλου, η έκδοση τιμολογίου αποδεικνύει ότι το προγενέστερο σήμα χρησιμοποιήθηκε και στις συναλλαγές με τρίτους, και όχι μόνον εντός της δικαιούχου επιχειρήσεως ή εντός του δικτύου διανομής που αυτή διαθέτει ή ελέγχει.
Further, the fact that an invoice was drawn up shows that the earlier mark was used publicly and externally and not solely within the undertaking which owns the earlier trademark or within a distribution network owned or controlled by that undertaking.
Στην απόφαση της 26ηςΝοεμβρίου 2008, Rajani κατά ΓΕΕΑ—Artoz-Papier (ATOZ) (T-100/06, δεν περιλαμβάνεται στη Συλλογή), το Πρωτοδικείο εξέτασε το ζήτημα της ημερομηνίας που πρέπει να ληφθεί υπόψηως dies a quo για τον υπολογισμό της περιόδου πέντε ετών κατά τη διάρκεια της οποίας δεν μπορεί να ζητηθεί απόδειξη ουσιαστικής χρήσεως του σήματος, σε περίπτωση που αυτό αποτέλεσε αντικείμενο αιτήσεως διεθνούς καταχωρίσεως ενώπιον του ΔιεθνούςΟργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας (OMPI), κατατεθείσας σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά άρχισε να προστατεύεται στο οικείο κράτος μέλος σε μεταγενέστερη ημερομηνία.
In Case T-100/06 Rajani vOHIM—Artoz-Papier (ATOZ) (judgment of 26 November 2008, not published), the Court examined the question of the date to be taken into consideration for calculating the beginning of the five-year period during which an earlier mark cannot be made subject to the requirement of evidence of genuine use, where that mark has been the subject of an application for international registration with theWorld Intellectual Property Organisation (WIPO) which was filed on a certain date, but the mark was granted protection in a Member State at a later date.
Αφού διαπίστωσε ότι το ζήτημα άπτεται του εθνικού δικαίου του εν λόγω κράτους μέλους, το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε ότι, αν κατ’εφαρμογήν του δικαίου αυτού, ένα διεθνώς καταχωρισμένο σήμα δεν απέλαυε προσωρινώς προστασίας, η οποία όμως του αναγνωρίσθηκε στη συνέχεια, η καταχώριση θεωρείται ότι πραγματοποιήθηκε κατά την ημερομηνία που το OMPI παρέλαβε την τελική κοινοποίηση σχετικά με την παροχή της προστασίας.
Having established that the question is a matter for the national law concerned, the Court held that, if, pursuant to that law, protection for an internationally registered trademark is provisionally refused but subsequently granted, the registration is regarded as having taken place on the date of receipt byWIPO of the final notification that protection has been granted.
Λειτουργική συνέχεια
(b) Continuity in terms of functions
Το Πρωτοδικείο εφάρμοσε τις αρχές που διατύπωσε τοΔικαστήριο με την απόφαση της 13ηςΜαρτίου 2007, ΓΕΕΑ κατά Kaul(25), διευκρινίζοντας, με την απόφαση της 17ης Ιουνίου
13 March 2007 in OHIM v Kaul (25), when stating, in Case T-420/03 El Corte Inglés vOHIM— Abril Sánchez et Ricote Saugar (BOOMERANGTV) (judgment of 17 June 2008), that, although the
Κανονισμός (ΕΚ) 2868/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995, περί της εφαρμογής του κανονισμού 40/94 (ΕΕ L 303, σ. 1).
Commission Regulation (EC) No 2868/95 of 13 December 1995 implementing Regulation (EC) No 40/94 (OJ 1995 L 303, p. 1).
Υπόθεση C-29/05 P, Συλλογή 2007, σ. I-2213.
Case C-29/05 P [2007] ECR I-2213.
Πρωτοδικείο που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), ότι, μολονότι το τμήμα προσφυγών δεν ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη του τα πραγματικά και τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίσθηκαν το πρώτον ενώπιόν του, εντούτοις, έπρεπε να εξετάσει το ζήτημα αν το ΓΕΕΑ, αποφασίζοντας να μη λάβει υπόψη του αυτά τα στοιχεία, παρέβη το άρθρο 74, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94, εκτιμώντας ότι δεν διέθετε συναφώς διακριτική ευχέρεια.
In Case T-160/07 Lancôme vOHIM— CMSHasche Sigle (COLOR EDITION) (judgment of 8 July 2008, under appeal), the Court held that it is apparent from the scheme of Article 55(1) of Regulation No 40/94 that the legislature intended to permit any natural or legal person and any group or body having the capacity to sue or be sued to bring applications for a declaration of invalidity based on absolute grounds for invalidity, and that it is not necessary to demonstrate the existence of an interest in bringing proceedings, whereas, with regard to applications for a declaration of invalidity based on relative grounds for invalidity, it expressly restricted the group of potential applicants for a declaration of invalidity to proprietors of marks or of earlier rights and to licensees.
Έννομο συμφέρον και διαδικασίες ακυρότητας
(d) Obligations of the Boards of Appeal
Με την απόφαση της 8ης Ιουλίου 2008, Lancôme κατά ΓΕΕΑ— CMS Hasche Sigle (COLOR EDITION) (T-160/07, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, εκκρεμεί η εκδίκαση αναιρέσεως), το Πρωτοδικείο κατέληξε ότι από την οικονομία του άρθρου 55, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 προκύπτει ότι ο κοινοτικός νομοθέτης θέλησε να παράσχει σε κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο και σε κάθε οργάνωση που έχει την ικανότητα δικαστικής παραστάσεως τη δυνατότητα υποβολής αιτήσεως περί κηρύξεως ακυρότητας σήματος, στηριζομένης σε απόλυτο λόγο ακυρότητας, χωρίς να επιβάλει υποχρέωση αποδείξεως της ύπαρξης εννόμου συμφέροντος, ενώ περιόρισε ρητώς τον κύκλο των προσώπων που μπορούν να υποβάλουν την εν λόγω αίτηση, οσάκις αυτή στηρίζεται σε σχετικούς λόγους ακυρότητας, ώστε να περιλαμβάνει μόνον τους δικαιούχους προγενέστερων σημάτων ή τους έχοντες προγενέστερα δικαιώματα, καθώς και τους κατόχους αδειών χρήσεώς τους.
Relying on its settled case-law concerning the obligation to provide a statement of reasons (26), the Court stated, in Case T-304/06 Reber vOHIM— Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart) (judgment of 9 July 2008), that the Board of Appeal is not, as a general rule, required to provide in its decision a specific answer to each argument regarding the existence in other similar cases of decisions of its own at various stages in the procedure, or those of national courts which go in a particular direction, if the reasons for the decision which it adopts in a specific case show, at the very least implicitly but clearly and unequivocally, why those other decisions were not relevant or were not taken into consideration in its assessment.
Αποφάσεις του Δικαστηρίου της 7ης Ιανουαρίου 2004, C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P και C-219/00 P, Aalborg Portland κ.λπ. κατάΕπιτροπής (Συλλογή 2004, σ.
Joined Cases C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P and C-219/00 P AalborgPortlandand Others v Commission [2004] ECR I-123, and Case C-3/06 P Groupe Danone v Commission [2007] ECR I-1331.
Κανονισμός (ΕΚ) 2100/94 του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 1994, για τα κοινοτικά δικαιώματα επί φυτικών ποικιλιών (ΕΕ L 227, σ. 1).
Council Regulation (EC) No 2100/94 of 27 July 1994 on Community plant variety rights (OJ 1994 L 227, p. 1).
Πρόσβαση στα έγγραφα
Court ofFirstInstance
Στην απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2008, MyTravel κατάΕπιτροπής (T-403/05, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή, εκκρεμεί η εκδίκαση αναιρέσεως), το Πρωτοδικείο διευκρίνισε την έκταση τουπροβλεπόμενουαπό τον κανονισμό (ΕΚ) 1049/2001(28) δικαιώματος προσβάσεως σε ορισμένα έγγραφα που περιέχονται στον τηρούμενο από την Επιτροπή φάκελο, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως του συμβατού μιας συγκεντρώσεως με την κοινή αγορά, καθώς και σε έγγραφα που συνέταξαν οι υπηρεσίες της Επιτροπής κατόπιν της ακυρώσεως μιας από τις αποφάσεις της εκ μέρους του Πρωτοδικείου.
During 2008, the Court delivered two initial judgments relating to decisions adopted by the Board of Appeal of the CPVO. Having had the opportunity to rule principally on admissibility in Case T-95/06 Federación de Cooperativas Agrarias del a Comunidad Valenciana v CPVO — Nador Cott Protection (Nadorcott) (judgment of 31 January 2008) the Court defined the scope of the review which it exercises in this area in Case T-187/06 Schräder v CPVO (SUMCOL 01) (judgment of 19 November 2008).
Η απόφαση αυτή αφορά την πράξη συγκεντρώσεως μεταξύ των επιχειρήσεων Airtours και First Choice, η οποία είχε κριθεί ασύμβατη προς την κοινή αγορά από την Επιτροπή.
In that connection, it observed that, when the Community judicature rules on decisions taken by a Community administrative authority on the basis of complex technical assessments, it exercises in principle limited review and does not substitute its assessment of the facts for the assessment made by that authority.
Κατόπιν της ακυρώσεως της αποφάσεως αυτής εκ μέρους τουΠρωτοδικείου, με την απόφαση της 6ης Ιουνίου 2002, AirtoursκατάΕπιτροπής (T-342/99, Συλλογή 2002, σ.
In this instance, the appraisal of the distinctive character of a plant variety in the light of the criteria laid down in Article 7(1) of Regulation No 2100/94 was of a scientific and technical complexity such as to justify a limit to the scope of review by the courts.
Η MyTravel, η οποία υπεισήλθε στα δικαιώματα της Airtours, απευθύνθηκε στην Επιτροπή ζητώντας να της επιτραπεί η πρόσβαση σε δύο είδη εγγράφων: στα προπαρασκευαστικά έγγραφα και στην έκθεση που κατάρτισε η ομάδας εργασίας, αφενός, και στα περιεχόμενα στον φάκελο της υποθέσεως Airtours/First Choice έγγραφα, επί των οποίων στηρίχθηκε η έκθεση, αφετέρου.Η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση στα περισσότερα από τα έγγραφα αυτά στηριζόμενη σε τρεις από τις εξαιρέσεις που προβλέπει ο κανονισμός 1049/2001.
In Case T-403/05 MyTravel v Commission (judgment of 9 September 2008, under appeal), theCourtofFirstInstance clarified the extent of the right of access provided for by Regulation No 1048/2001 (28) to certain documents appearing in the Commission’s file, in connection with the assessment of the compatibility of a concentration with the common market, and to documents drafted by the Commission’s staff following the annulment of one of its decisions by the Court.
Το συμφέρον, όμως, του κοινού στην κοινοποίηση ενός εγγράφου εν ονόματι της αρχής της διαφάνειας δεν έχει την ίδια βαρύτητα όταν αφορά ένα έγγραφο σχετικό με διοικητική διαδικασία περί εφαρμογής των κανόνων του δικαίου του ανταγωνισμού και όταν αφορά ένα έγγραφο σχετικό με μια νομοθετική διαδικασία.
That decision having been annulled by the Court in Case T-342/99 Airtours v Commission [2002] ECR II-2585, the Commission set up a working group comprising officials of its Directorate-General (DG) for Competition and the legal service in order to consider whether it was appropriate to bring an appeal against that judgment and to assess the implications of that judgment on the procedures for the control of concentrations or in other areas. MyTravel, the successor in title to Airtours, made a request to the Commission for access to two kinds
Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ L 145, σ. 43).
Regulation (EC) No 1049/2001 of the European Parliament and of the Council of 30 May 2001 regarding public access to European Parliament, Council and Commission documents (OJ 2001 L 145, p. 43).