natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Από την παράλληλη ανάγνωση των δύο αυτών παραγράφων του άρθρου 10 της οδηγίας προκύπτει ότι το δικαίωμα προμήθειας του εμπορικού αντιπροσώπου γεννάται είτε όταν ο αντιπροσωπευόμενος εκτέλεσε ή όφειλε να εκτελέσει την υποχρέωσή του, είτε όταν ο τρίτος στη σύμβαση αντιπροσωπείας, δηλαδή ο πελάτης, εκτέλεσε ή όφειλε να εκτελέσει τη δική του.
It follows from the combination of those two paragraphs of Article 10 of Directive 86/653 that the commercial agent’s right to commission arises either when the principal has or should have carried out his obligation, or when the third party to the agency contract, that is the customer, has or should have carried out his obligation.
Σε όλες τις περιπτώσεις αυτές είναι απαραίτητη η παρουσία του αντιπροσωπευομένου στις εμπορικές πράξεις για τις οποίες ο εμπορικός αντιπρόσωπος έχει αξίωση σε προμήθεια.
In each instance, the presence of the principal in the transactions for which the commercial agent can claim commission is indispensable.
Η ερμηνεία αυτή του άρθρου 10 της οδηγίας επιρρωννύεται από το γράμμα του άρθρου 11, παράγραφος 1, αυτής, κατά το οποίο το δικαίωμα του εμπορικού αντιπροσώπου για προμήθεια δεν αποσβέννυται παρά μόνον αν αποδεικνύεται ότι η σύμβαση μεταξύ πελάτη και αντιπροσωπευομένου δεν θα εκτελεσθεί και η μη εκτέλεση δεν οφείλεται σε γεγονότα για τα οποία είναι υπαίτιος ο αντιπροσωπευόμενος.
That interpretation of Article 10 of Directive 86/653 is supported by the wording of Article 11(1) of that directive, according to which the commercial agent’s right to commission can be extinguished only if and to the extent that it is established that the contract between the third party and the principal will not be executed, and that fact is due to a reason for which the principal is not to blame.
Ο ως άνω μοναδικός λόγος αποσβέσεως του δικαιώματος, που απαιτεί τον συνδυασμό δύο περιστάσεων στις οποίες ρητά γίνεται μνεία του αντιπροσωπευομένου, υπογραμμίζει τη σημασία της συμμετοχής του τελευταίου για την ύπαρξη του δικαιώματος προμήθειας.
That sole ground for extinguishment, which requires the combination of two sets of circumstances in which express reference is made to the principal, emphasises the importance of his role for the existence of the right to commission.
Έτσι, από τον συνδυασμό των άρθρων 7, παράγραφος 2, 10, παράγραφοι 1 και 2, και 11, παράγραφος 1, της οδηγίας προκύπτει ότι ο εμπορικός αντιπρόσωπος δεν δικαιούται προμήθεια για εμπορική πράξη παρά μόνον αν ο αντιπροσωπευόμενος έχει παρέμβει, άμεσα ή έμμεσα, στην εκτέλεση της πράξεως αυτής.
It therefore follows from Articles 7(2), 10(1) and (2), and 11(1) of Directive 86/653, read in conjunction with each other, that the commercial agent can claim commission on the basis of a transaction only to the extent that the principal acted, directly or indirectly, in the conclusion of that transaction.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας έχει την έννοια ότι ο εμπορικός αντιπρόσωπος στον οποίο έχει ανατεθεί ένας συγκεκριμένος γεωγραφικός τομέας δεν δικαιούται να λάβει προμήθεια για δικαιοπραξίες που συνάπτουν πελάτες ανήκοντες στον τομέα αυτό με τρίτον όταν δεν υφίσταται καμία παρέμβαση, άμεση ή έμμεση, του αντιπροσωπευομένου.
Having regard to the foregoing considerations, the reply to the question referred must be that the first indent of Article 7(2) of Directive 86/653 must be interpreted as meaning that a commercial agent entrusted with a specific geographical area does not have the right to a commission for transactions concluded by customers belonging to that area with a third party without any action, direct or indirect, on the part of the principal.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
On those grounds, the Court (First Chamber) hereby rules:
Το άρθρο 7, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 86/653/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1986, για τον συντονισμό των δικαίων των κρατών μελών όσον αφορά τους εμπορικούς αντιπροσώπους (ανεξάρτητους επαγγελματίες), έχει την έννοια ότι ο εμπορικός αντιπρόσωπος στον οποίο έχει ανατεθεί ένας συγκεκριμένος γεωγραφικός τομέας δεν δικαιούται να λάβει προμήθεια για δικαιοπραξίες που συνάπτουν πελάτες ανήκοντες στον τομέα αυτό με τρίτον όταν δεν υφίσταται καμία παρέμβαση, άμεση ή έμμεση, του αντιπροσωπευομένου.
The first indent of Article 7(2) of Directive 86/653/EEC of 18 December 1986 on the coordination of the laws of the Member States relating to selfemployed commercial agents must be interpreted as meaning that a commercial agent entrusted with a specific geographical area does not have the right to a commission for transactions concluded by customers belonging to that area with a third party without any action, direct or indirect, on the part of the principal.
Υπόθεση C-105/07
Case C-105/07
Lammers & Van Cleeff NV κατά Belgische Staat (αίτηση του rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Lammers & Van Cleeff NV v Belgische Staat (Reference for a preliminary ruling from the rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen)
«Ελευθερία εγκαταστάσεως — Ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων — Φορολογική νομοθεσία — Φόρος εταιριών — Τόκοι καταβαλλόμενοι από θυγατρική επί δανείων που της χορήγησε η εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος μητρική — Αναχαρακτηρισμός των τόκων ως υποκείμενα στον φόρο μερίσματα — Μη αναχαρακτηρισμός των τόκων που καταβάλλονται σε εγκατεστημένη στην ημεδαπή εταιρία»
(Freedom of establishment — Free movement of capital — Tax legislation — Corporation tax — Interest paid by a subsidiary on funds lent by the parent company established in another Member State — Reclassification of the interest as taxable dividends — No such reclassification where interest payments are made to a resident company)
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 17ης Ιανουαρίου 2008 . . . . I - 176
Judgment of the Court (Fourth Chamber), 17 January 2008 . . . . . . .
Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων — Ελευθερία εγκαταστάσεως (Άρθρο 43 ΕΚ)
Freedom of movement for persons — Freedom of establishment (Art. 43 EC)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-105/07
SUMMARY — CASE C-105/07
Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων — Ελευθερία εγκαταστάσεως — Φορολογική νομοθεσία — Φόρος εταιριών
Freedom of movement for persons — Freedom of establishment — Tax legislation — Corporation tax
Το γεγονός και μόνον ότι σε μια ημεδαπή εταιρία χορηγείται δάνειο από συνδεδεμένη εταιρία εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος δεν μπορεί να στηρίξει γενικό τεκμήριο φοροδιαφυγής και να δικαιολογήσει μέτρο που θίγει θεμελιώδη ελευθερία την οποία εγγυάται η Συνθήκη.
Member State are reclassified as dividends and are, on that basis, taxable, where, at the beginning of the taxable period, the total of the interest-bearing loans is higher than the paid-up capital plus taxed reserves, whereas, in the same circumstances, where those interest payments are made to a director which is a company established in the same Member State, those payments are not reclassified as dividends and are, on that basis, not taxable.
Αντιθέτως, εθνικό μέτρο που περιορίζει την ελευθερία εγκαταστάσεως μπορεί να δικαιολογείται όταν πρόκειται σαφώς για σχήματα αμιγώς τεχνητά, μοναδικός σκοπός των οποίων είναι η μη υπαγωγή στη νομοθεσία του ενδιαφερομένου κράτους μέλους ή, ειδικότερα, η αποφυγή του φόρου που κανονικά θα βάρυνε τα κέρδη που πηγάζουν από δραστηριότητες ασκούμενες στην ημεδαπή.
The mere fact that a resident company is granted a loan by a related company which is established in another Member State cannot be the basis of a general presumption of abusive practices and justify a measure which compromises the exercise of a fundamental freedom guaranteed by the Treaty. Conversely, a national measure restricting freedom of establishment may be justified on the ground of prevention of abusive practices where it specifically targets wholly artificial arrangements which do not reflect economic reality and are designed to circumvent the legislation of the Member State concerned and, in particular, to escape the tax normally due on the profits generated by activities carried out on national territory.
(βλ. σκέψεις 26-28)
(see paras 26-28)
Τα άρθρα 43 ΕΚ και 48 ΕΚ αποκλείουν εθνική νομοθετική ρύθμιση δυνάμει της οποίας οι τόκοι που καταβάλλονται από εταιρία εγκατεστημένη εντός κράτους μέλους σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι εταιρία εγκατεστημένη εντός άλλου κράτους μέλους αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και φορολογούνται αντιστοίχως, όταν, κατά την έναρξη του φορολογικού έτους, το
Articles 43 EC and 48 EC preclude national legislation under which interest payments made by a company resident in a Member State to a director which is a company established in another
Πράγματι, μια τέτοια διαφορετική μεταχείριση μεταξύ ημεδαπών εταιριών αναλόγως του τόπου της έδρας της εταιρίας η οποία, υπό την ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου, τους χορήγησε δάνειο συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, καθόσον καθιστά λιγότερο ελκυστική την άσκηση της ελευθερίας αυτής εκ μέρους εταιριών εγκατεστημένων σε άλλα κράτη μέλη, οι οποίες, ως εκ τούτου, ενδέχεται να μην αποκτήσουν, να μη συστήσουν ή να μη διατηρήσουν θυγατρική εταιρία στο κράτος μέλος που θεσπίζει αυτό το νομοθετικό μέτρο, ή ακόμα να παραιτηθούν από την απόκτηση, σύσταση ή διατήρηση θυγατρικής στο εν λόγω κράτος μέλος.
Such a difference in treatment between resident companies according to the place of establishment of the company which, as director, has granted them a loan constitutes an obstacle to the freedom of establishment if it makes it less attractive for companies established in other Member States to exercise that freedom and they may, in consequence, refrain from managing a company in the Member State which enacts that measure, or even refrain from acquiring, creating or maintaining a subsidiary in that Member State.
(βλ. σκέψεις 23, 32-34 και διατακτ.)
LAMMERS & VAN CLEEFF as they exceed such a limit, it cannot be ruled out that that reclassification will also apply to interest paid on loans granted on an arm’s length basis. (see paras 23, 32-34, operative part)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα)της 17ης Ιανουαρίου 2008*
JUDGMENT OF THE COURT (Fourth Chamber)17 January 2008 *
Στην υπόθεση C-105/07, που έχει ως αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Βέλγιο) με απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 2007, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 22 Φεβρουαρίου 2007, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgium), made by decision of 17 January 2007, received at the Court on 22 February 2007, in the proceedings
LAMMERS & VAN CLEEFF γενική εισαγγελέας: J. Kokott γραμματέας: R. Grass έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν: — η Lammers & Van Cleeff NV, εκπροσωπούμενη από τον D. Merckx, advocaat, — η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους R. Lyal και A.
LAMMERS & VAN CLEEFF Advocate General: J. Kokott, Registrar: R. Grass, having regard to the written procedure, after considering the observations submitted on behalf of:
Η αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία των άρθρων 12 ΕΚ, 43 ΕΚ, 46 ΕΚ, 48 ΕΚ, 56 ΕΚ και 58 ΕΚ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Articles 12 EC, 43 EC, 46 EC, 48 EC, 56 EC and 58 EC.
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Lammers & Van Cleeff NV, με καταστατική έδρα το Βέλγιο (στο εξής: βελγική θυγατρική), και του Belgische Staat (Βελγικού Δημοσίου) αναφορικά με την εκκαθάριση του φόρου εταιριών για τα φορολογικά έτη 1996 και 1997. Το νομικό πλαίσιο
The reference has been made in the context of proceedings between NV Lammers & Van Cleeff, the company seat of which is in Belgium (‘the Belgian subsidiary’), and the Belgische Staat (Belgian State) concerning payment of corporation tax for the assessment years 1996 and 1997. Legal context
Το άρθρο 18, εδάφιο 1, σημείο 3, του βελγικού κώδικα φόρου εισοδήματος του έτους 1992, που κωδικοποιήθηκε με βασιλικό διάταγμα της 10ης Απριλίου 1992 (Moniteur belge της 30ής Ιουλίου 1992, σ.
Article 18(1), point 3, of the Income Tax Code 1992, consolidated by the Royal Decree of 10 April 1992 (Belgisch Staatsblad of 30 July 1992, p.
17120), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης (στο εξής: CIR 1992), όριζε:
17120), in the version in force at the time of the facts in the main proceedings (‘the ITC 1992’), provided:
«Τα μερίσματα περιλαμβάνουν:
‘Dividends shall include:
— είτε του προβλεπόμενου στο άρθρο 55 ορίου,
— either the limit set out in Article 55,
LAMMERS & VAN CLEEFF — είτε όταν το συνολικό ποσό των προκαταβολών επί των οποίων επιβάλλονται τόκοι υπερβαίνει, κατά την έναρξη του φορολογικού έτους, το αποδεσμευόμενο κεφάλαιο αυξημένο κατά τα υποκείμενα στον φόρο αποθεματικά.»
LAMMERS & VAN CLEEFF — or the total of the interest-bearing loans is higher than the paid-up capital plus taxed reserves at the beginning of the taxable period.’
Το άρθρο 18, δεύτερο εδάφιο, του CIR 1992 όριζε:
Article 18(2) of the ITC 1992 provided:
«Ως προκαταβολή λογίζεται κάθε απαίτηση, ενσωματωμένη ή όχι σε τίτλους, ενός διευθύνοντος συμβούλου κεφαλαιουχικής εταιρίας έναντι αυτής της εταιρίας ή ενός εταίρου προσωπικής εταιρίας, καθώς και κάθε απαίτηση του συζύγου ή των τέκνων τους έναντι αυτών των εταιριών, όταν ο διευθύνων σύμβουλος, ο εταίρος ή ο σύζυγός τους έχουν κατά νόμο την κάρπωση των εισοδημάτων αυτών των τέκνων, με εξαίρεση:
‘Loan includes any claim, whether or not represented by securities, of a director of a capital company against that company, or of a partner of a partnership against that partnership, and any claim, against those firms, of his spouse or of his children if the director, partner or his spouse are legally entitled to the income of the children, except for:
1° αποταμιευτικά ομόλογα·
1. bonds issued by a public call for savings;
2° απαιτήσεις έναντι συνεταιρισμών, αναγνωρισμένων από το Εθνικό Συμβούλιο Συνεταιριστικών Οργανώσεων·
2. claims against cooperative companies recognised by the National Council of cooperatives;
3° αιτήσεις διευθυνόντων συμβούλων και εταίρων που έχουν την ιδιότητα των κατά το άρθρο 179 εταιριών.»
3. claims of directors and partners which are companies referred to in Article 179.’
Το άρθρο 179 του CIR 1992 όριζε:
Article 179 of the ITC 1992 was worded as follows:
«Υπόκεινται σε φόρο εταιριών οι εγκατεστημένες στην ημεδαπή εταιρίες και, από 1ης Ιανουαρίου 1995, τα ταμιευτήρια των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως, στα οποία αναφέρεται το άρθρο 124 του νέου νόμου περί οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως.»
‘Resident companies and, from 1 January 1995, the communal savings banks referred to in Article 124 of the New Communal Law shall be subject to corporation tax.’
Το άρθρο 55 του CIR 1992 ορίζει, ειδικότερα, ότι οι τόκοι επί ομολόγων, δανείων, απαιτήσεων, παρακαταθηκών και λοιπών τίτλων συστατικών δανείου λαμβάνονται υπόψη ως επαγγελματικά έξοδα μόνον εφόσον δεν υπερβαίνουν ορισμένο ποσό αντίστοιχο του προκύπτοντος βάσει του ισχύοντος στην αγορά επιτοκίου, λαμβανομένων υπόψη ειδικών στοιχείων πρόσφορων για την εκτίμηση του κινδύνου που συνεπάγεται η αντίστοιχη πράξη και, ιδίως, της οικονομικής καταστάσεως του οφειλέτη και της διάρκειας του δανείου.
Article 55 of the ITC 1992 provides inter alia that interest on bonds, loans, claims, deposits and other financial instruments equivalent to loans is to be treated as professional expenses only to the extent to which it does not exceed an amount corresponding to the market rate having regard to the particular factors specific to the assessment of the risk connected with the transaction and, in particular, the financial situation of the debtor and the duration of the loan.
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
The main proceedings and the question referred
Η βελγική θυγατρική ιδρύθηκε στις 25 Ιουλίου 1991.
The Belgian subsidiary was established on 25 July 1991.
Κατά την ημερομηνία αυτή και σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία διορίστηκαν τρεις διευθύνοντες σύμβουλοι, ειδικότερα οι δύο μέτοχοι της βελγικής θυγατρικής και η μητρική εταιρία Lammers & Van Cleeff BV, με έδρα τις Κάτω Χώρες. 8
On that date, and in accordance with the applicable statutory provisions, three directors were appointed, namely the two shareholders of the Belgian subsidiary and the parent company BV Lammers & Van Cleeff, established in the Netherlands. 8
Βάσει απαιτήσεως της μητρικής εταιρίας Lammers & Van Cleeff BV έναντι της βελγικής θυγατρικής, η δεύτερη της κατέβαλε τόκους. Σύμφωνα με το άρθρο 18, πρώτο εδάφιο, σημείο 3, δεύτερη περίπτωση, του CIR 1992, η αρμόδια βελγική φορολογική αρχή εξέλαβε εν μέρει τους τόκους αυτούς ως μερίσματα, επιβάλλοντας τον αντίστοιχο φόρο. 9
Pursuant to a claim of the parent company BV Lammers & Van Cleeff against the Belgian subsidiary, the subsidiary paid interest to it. In accordance with the second indent of Article 18(1), point 3, of the ITC 1992, that interest was considered by the Belgian tax authorities in part to be dividends and was assessed as such. 9
Κατόπιν αυτού, η βελγική θυγατρική υπέβαλε διοικητικές ενστάσεις κατά των εν λόγω πράξεων επιβολής φόρου ενώπιον του διευθυντή αμέσων φόρων της Antwerpen II.
The Belgian subsidiary then lodged objections against the assessments at issue before the Director of Direct Taxation, Antwerp II.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2002, η βελγική θυγατρική άσκησε προσφυγή ενώπιον του rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως αυτής.
On 16 September 2002 the Belgian subsidiary brought an action before the rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Court of First Instance, Antwerp) for the annulment of that decision.
Με την αίτησή του το δικαστήριο αυτό επισημαίνει ότι από το άρθρο 18, δεύτερο εδάφιο, σημείο 3, του CIR 1992 προκύπτει ότι οι τόκοι δεν αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και, συνεπώς, δεν φορολογούνται, όταν καταβάλλονται σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι βελγική εταιρία, ενώ οι εν λόγω τόκοι αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και κατά συνέπεια φορολογούνται, όταν καταβάλλονται σε διευθύνοντα σύμβουλο που είναι αλλοδαπή εταιρία.
In its order for reference, the rechtbank states that it follows from Article 18(2), point 3, of the ITC 1992 that interest payments are not reclassified as dividends and thus are not taxable if made to a director which is a Belgian company, whereas those interest payments are reclassified as dividends, and thus taxable, if made to a director which is a foreign company.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
In those circumstances, the rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen decided to stay the proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«Αποκλείουν τα άρθρα 12 [ΕΚ], 43 [ΕΚ], 46 [ΕΚ], 48 [ΕΚ], 56 [ΕΚ] και 58 ΕΚ την εφαρμογή της βελγικής εθνικής νομοθετικής ρυθμίσεως, που προέβλεπαν τα προηγουμένως ισχύοντα άρθρα 18, πρώτη παράγραφος, σημείο 3, και 18, δεύτερη παράγραφος, σημείο 3, του WIB92 [κώδικα φόρου εισοδήματος 92], κατά την οποία οι τόκοι δεν αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και, επομένως, δεν φορολογούνται, όταν οι τόκοι αυτοί καταβάλλονται σε μέλος διοικητικού συμβουλίου, το οποίο είναι βελγική εταιρία, πλην όμως, υπό τις ίδιες περιστάσεις, οι εν λόγω τόκοι αναχαρακτηρίζονται ως μερίσματα και, επομένως, φορολογούνται, όταν καταβάλλονται σε μέλος διοικητικού συμβουλίου ο οποίος είναι αλλοδαπή εταιρία;»
‘Do Articles 12 EC, 43 EC, 46 EC, 48 EC, 56 EC and 58 EC preclude Belgian national statutory rules, as set out in the then applicable Articles 18(1), point 3, and 18(2), point 3, of the Income Tax Code 1992, whereby interest payments were not reclassified as dividends, and were therefore not taxable, if those interest payments were made to a director which was a Belgian company, whereas in the same circumstances those interest payments were reclassified as dividends, and therefore taxable, if they were made to a director which was a foreign company?’
Πρέπει, προκαταρκτικώς, να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, καίτοι η άμεση φορολογία εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, τα εν λόγω κράτη πρέπει πάντως να ασκούν την αρμοδιότητα αυτή τηρώντας το κοινοτικό δίκαιο και, ειδικότερα, να απέχουν από κάθε διάκριση λόγω ιθαγενείας (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις
As a preliminary point, it must be remembered that, according to settled caselaw, although direct taxation falls within their competence, Member States must none the less exercise that competence consistently with Community law and avoid any discrimination on grounds of nationality (see, inter alia, Joined Cases C-397/98
Το αιτούν δικαστήριο αναφέρεται με το προδικαστικό του ερώτημα στα άρθρα 12 ΕΚ, 43 ΕΚ, 46 ΕΚ, 48 ΕΚ, 56 ΕΚ και 58 ΕΚ.
The national court refers in its question to Articles 12 EC, 43 EC, 46 EC, 48 EC, 56 EC and 58 EC.
Από τη νομολογία προκύπτει ότι το άρθρο 12 ΕΚ, το οποίο θέτει τη γενική αρχή της απαγορεύσεως κάθε διακρίσεως λόγω ιθαγένειας, μπορεί να εφαρμοστεί αυτοτελώς μόνο σε καταστάσεις διεπόμενες από το κοινοτικό δίκαιο, για τις οποίες η Συνθήκη δεν προβλέπει ειδική απαγόρευση των δυσμενών διακρίσεων.
In this respect, it must be stated that it follows from the caselaw that the general prohibition of all discrimination on grounds of nationality laid down by Article 12 EC applies independently only to situations governed by Community law for which the EC Treaty lays down no specific rules of non-discrimination.
Η Συνθήκη, όμως, προβλέπει, ιδίως στα άρθρα 43 ΕΚ και 56 ΕΚ, τέτοιους ειδικούς κανόνες στους τομείς της ελευθερίας εγκαταστάσεως και της ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις Metallgesellschaft κ.λπ., προαναφερθείσα, σκέψεις 38 και 39, καθώς και της 11ης Οκτωβρίου 2007, C-443/06, Hollmann, Συλλογή 2007, σ. I-8491, σκέψεις 28 και 29).
The Treaty lays down in Articles 43 EC and 56 EC, in particular, such specific rules in relation to freedom of establishment and the free movement of capital (see, inter alia, Metallgesellschaft and Others, paragraphs 38 and 39, and Case C-443/06 Hollmann [2007] ECR I-8491, paragraphs 28 and 29).
Όσον αφορά το ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου το σχετικό με την ερμηνεία του άρθρου 43 ΕΚ περί ελευθερίας εγκαταστάσεως και του άρθρου 56 ΕΚ περί ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων, πρέπει να εξεταστεί αν νομοθετική ρύθμιση κράτους μέλους, όπως αυτή περί της οποίας πρόκειται στην υπόθεση της κύριας δίκης, κατά την οποία φορολογούνται, ως μερίσματα, οι τόκοι μιας εγκατεστημένης στην ημεδαπή εταιρίας μόνον εφόσον καταβάλλονται σε διευθύνοντα σύμβουλο ή σε εταίρο που έχει την ιδιότητα της μη εγκατεστημένης στην ημεδαπή εταιρίας εμπίπτει στο πεδίο αυτών αυτών ελευθεριών.
In so far as the rechtbank is putting a question to the Court as to the interpretation of both Article 43 EC on freedom of establishment and Article 56 EC on the free movement of capital, the Court must determine whether legislation of a Member State such as that at issue in the main proceedings, which provides for taxation of interest payments, as dividends, of a resident company only if they are made to a director or to a partner which is a nonresident company, is liable to fall within the scope of those freedoms.
Ειδικότερα, από τη δικογραφία προκύπτει ότι οι καταβληθέντες από τη βελγική θυγατρική τόκοι αναχαρακτηρίσθηκαν ως μερίσματα επειδή αφορούν δάνειο χορηγηθέν από μη εγκατεστημένη στην ημεδαπή μητρική εταιρία έχουσα την ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου της θυγατρικής αυτής.
In this instance, it is apparent from the case-file that the interest payments made by the Belgian subsidiary were reclassified as dividends because they relate to a loan granted by a nonresident parent company which is a director of that subsidiary.
Επομένως, η επίμαχη νομοθεσία πρέπει να εξετασθεί, πρώτον, υπό το πρίσμα των διατάξεων της Συνθήκης περί ελευθερίας εγκαταστάσεως.
It is therefore necessary to examine the rules at issue, first, from the perspective of the Treaty provisions on freedom of establishment.