natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι το άρθρο 17, παράγραφος 2, στοιχείο c, του νομοθετικού διατάγματος 36/2003 περιέχει μια μεταβατική διάταξη σχετική με τους ΧΥΤΑ επικίνδυνων αποβλήτων, η οποία, όπως επιβεβαίωσε η Ιταλική Δημοκρατία, ίσχυε κατά τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε σε αυτό το κράτος μέλος για να συμμορφωθεί προς την αιτιολογημένη γνώμη που του απηύθυνε η Επιτροπή.
In the present case, Article 17(2)(c) of Legislative Decree No 36/2003 contains a transitional provision regarding landfills for hazardous waste which, as confirmed by the Italian Republic, was applicable also on the expiry of the period prescribed for that Member State to comply with the reasoned opinion sent to it by the Commission.
Επιπλέον, τονίζεται ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς του εν λόγω κράτους μέλους, η παράβαση που του προσήψε η Επιτροπή στηρίζεται στην ασυμβατότητα πολλών από τις εφαρμοζόμενες επί αυτών των ΧΥΤΑ διατάξεων του ιταλικού δικαίου με το κοινοτικό δίκαιο.
Furthermore, contrary to what the Italian Republic asserts, the basis of the failure to fulfil obligations complained of by the Commission is that several provisions of Italian law applicable to those landfills do not comply with Community law.
Συγκεκριμένα, δεν πρόκειται μόνο για τη διάταξη που καθορίζει τα απόβλητα που μπορούν να αποτίθενται σε εκείνους τους ΧΥΤΑ για τους οποίους το νομοθετικό διάταγμα 36/2003 προβλέπει την εφαρμογή μεταβατικού καθεστώτος, αλλά και για τις διατάξεις που αφορούν τη διάθεση των αποβλήτων και τη διαδικασία αποδοχής τους στους ΧΥΤΑ.
These provisions include not only the provision which refers to the waste which may be accepted at those landfills, for which Legislative Decree No 36/2003 lays down transitional treatment rules, but also provisions relating to the treatment of waste and the procedure for acceptance of that waste at landfills.
Επομένως, η δεύτερη αιτίαση της Επιτροπής, η οποία αντλείται από παράβαση του άρθρου 14, στοιχείο δ΄, σημείο i, της οδηγίας 1999/31, είναι παραδεκτή.
It follows that the second complaint, relating to the infringement of Article 14 (d)(i) of Directive 1999/31, is admissible.
Όσον αφορά το βάσιμο της αιτιάσεως αυτής, πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 14, στοιχείο δ΄, σημείο i, της οδηγίας 1999/31 ορίζει ότι τόσο τα άρθρα 4, 5 και 11 όσο και το παράρτημα ΙΙ της οδηγίας αυτής εφαρμόζονται στους υφιστάμενους ΧΥΤΑ επικίνδυνων αποβλήτων για ένα έτος από της ημερομηνίας λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της, ήτοι από 16ης Ιουλίου 2002.
As regards the substance of the second complaint, it should be recalled that Article 14(d)(i) of the directive provides that Articles 4, 5 and 11 and Annex II are to apply to existing landfill sites for hazardous waste within a period of one year after the date of expiry of the period for transposition of the directive, namely from 16 July 2002.
Συνεπώς, η διάταξη αυτή προβλέπει, ανεξαρτήτως της διάρκειας των εργασιών διευθετήσεως των υφιστάμενων ΧΥΤΑ, οι οποίες πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί έως τις 16 Ιουλίου 2009, μία σύντομη χρονική περίοδο εφαρμογής των επίμαχων διατάξεων στους υφιστάμενους ΧΥΤΑ.
That provision thus lays down, irrespective of the duration of the procedure for adapting existing landfill sites which must be completed on 16 July 2009, a short period for the application of the said provisions to those landfills.
Αντιθέτως, όπως ορθώς επισήμανε η Επιτροπή, το άρθρο 17, παράγραφος 2, στοιχείο c, του νομοθετικού διατάγματος 36/2003, το οποίο περιέχει, μεταξύ άλλων, μεταβατικές διατάξεις σχετικές με τη διάθεση των επικίνδυνων αποβλήτων, έχει εφαρμογή αποκλειστικώς και μόνον επί των νέων ΧΥΤΑ και δεν θέτει κανένα μεταβατικό κανόνα για τη διάθεση των αποβλήτων αυτών στους υφιστάμενους ΧΥΤΑ.
By contrast, as the Commission has correctly stated, Article 17(2)(c) of Legislative Decree No 36/2003, which lays down, in particular, transitional provisions concerning the treatment of hazardous waste, applies only to new landfills and does not lay down any transitional rule for the treatment of that waste in existing landfill sites.
Αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της Ιταλικής Δημοκρατίας, το άρθρο 17, παράγραφοι 3 έως 5, του νομοθετικού διατάγματος 36/2003 δεν προβλέπει ότι από 16ης Ιουλίου 2002 εφαρμόζονται στους υφιστάμενους ΧΥΤΑ τα άρθρα 4, 5 και 11 και το παράρτημα ΙΙ της οδηγίας 1999/31.
Contrary to the statements of the Italian Republic, Article 17(3) to (5) of Legislative Decree No 36/2003 also does not provide for the application to those landfills, from 16 July 2002, of Articles 4, 5 and 11 of, and Annex II to, Directive 1999/31.
Πράγματι, αυτή η διάταξη του ιταλικού δικαίου θεσπίζει, απλώς, μια διαδικασία διευθετήσεως που έχει εφαρμογή σε όλους τους ΧΥΤΑ, ανεξαρτήτως της κατηγορίας στην οποία εμπίπτουν.
That national provision lays down only an adaptation procedure which applies to all landfills, irrespective of the class to which they belong.
Κατά τη διάταξη αυτή, ο κάτοχος αδείας εκμεταλλεύσεως ΧΥΤΑ υποβάλλει, εντός έξι μηνών από της ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος του νομοθετικού διατάγματος, σχέδιο διευθετήσεως στην αρμόδια αρχή.
According to that provision, the holder of the permit to operate a landfill must present a site-conditioning plan to the competent authority within six months from the date of entry into force of the legislative decree.
Η διευθέτηση του χώρου πρέπει να έχει ολοκληρωθεί πριν τις 16 Ιουλίου 2009.
The adaptation of the landfill must be completed by 16 July 2009.
Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της μεταβατικής αυτής περιόδου που προβλέφθηκε για τη διευθέτηση των υφιστάμενων ΧΥΤΑ, οι προγενέστεροι του νομοθετικού διατάγματος 36/2003 κανόνες του εθνικού δικαίου που αφορούσαν τη διαδικασία διαθέσεως των επικίνδυνων αποβλήτων περιείχαν μεν ειδικές διατάξεις σχετικές με την αποδοχή αυτών των αποβλήτων στους ΧΥΤΑ, πλην όμως δεν διασφάλιζαν την πλήρη εφαρμογή των άρθρων 4, 5 και 11 της οδηγίας 1999/31 στους ΧΥΤΑ στους οποίους κατέληγαν τα επικίνδυνα απόβλητα.
In addition, during that transitional period for the adaptation of existing landfill sites, even though the rules of national law prior to Legislative Decree No 36/2003 which related to the procedure for the disposal of hazardous waste laid down specific provisions for the acceptance of that waste at landfills, they did not secure the full application of Articles 4, 5, 11 of, and Annex II to, Directive 1999/31 to the landfills receiving that waste.
Πράγματι, η Ιταλική Δημοκρατία παραδέχθηκε, με το υπόμνημά της αντικρούσεως, ότι οι εθνικές αυτές ρυθμίσεις δεν είχαν το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο με τις οικείες διατάξεις της επίμαχης οδηγίας.
The Italian Republic has in fact admitted, in its defence, that that domestic legislation did not have the same content as that of the relevant provisions of the directive.
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι και η δεύτερη αιτίαση που προέβαλε η Επιτροπή προς στήριξη της προσφυγής της πρέπει να κριθεί βάσιμη.
It follows from those considerations that the second complaint relied on by the Commission must also be held to be well founded.
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι η Ιταλική Δημοκρατία, εκδίδοντας και διατηρώντας σε ισχύ το νομοθετικό διάταγμα 36/2003 περί μεταφοράς στην εθνική έννομη τάξη των διατάξεων της οδηγίας 1999/31, το οποίο
Consequently, by adopting and maintaining in force Legislative Decree No 36/2003 which transposes Directive 1999/31 into national law,
— ούτε προβλέπει την εφαρμογή των άρθρων 2 έως 13 της οδηγίας 1999/31 στους ΧΥΤΑ για τους οποίους χορηγήθηκε άδεια κατά την περίοδο από την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στην εθνική έννομη τάξη και μέχρι την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του νομοθετικού αυτού διατάγματος
— in so far as that legislative decree does not provide for the application of Art -icles 2 to 13 of Directive 1999/31 to landfills authorised subsequent to the date of expiry of the period for transposition of that directive and prior to the date of the entry into force of the legislative decree, and
— ούτε διασφαλίζει τη μεταφορά του άρθρου 14, στοιχείο δ΄, σημείο i, της οδηγίας αυτής στην εθνική έννομη τάξη, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2 έως 14 της οδηγίας 1999/31.
— in so far as it does not secure the transposition of Article 14(d)(i) of that directive, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 2 to 14 of Directive 1999/31.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, η Ιταλική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Since the Commission has applied for costs and the Italian Republic has been unsuccessful, the latter must be ordered to pay the costs.
— ούτε προβλέπει την εφαρμογή των άρθρων 2 έως 13 της οδηγίας 1999/31 στους ΧΥΤΑ για τους οποίους χορηγήθηκε άδεια κατά την περίοδο από την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στην εθνική έννομη τάξη και μέχρι την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος του νομοθετικού αυτού διατάγματος
— in so far as that legislative decree does not provide for the application of Articles 2 to 13 of Directive 1999/31 to landfills authorised subsequent to the date of expiry of the period for transposition of that directive and prior to the date of the entry into force of the legislative decree, and
— ούτε διασφαλίζει τη μεταφορά του άρθρου 14, στοιχείο δ΄, σημείο i, της οδηγίας αυτής στην εθνική έννομη τάξη, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 2 έως 14 της οδηγίας 1999/31.
— in so far as it does not secure the transposition of Article 14(d)(i) of that directive, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 2 to 14 of Directive 1999/31;
«Σήματα — Άρθρο 5, παράγραφοι 1, στοιχείο β΄, και 2, και άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104/ΕΟΚ — Ανάγκη ελεύθερης χρήσεως — Εικονιστικά σήματα με τρεις ρίγες — Χρήση εκ μέρους ανταγωνιστών σχεδίων με δύο ρίγες για διακόσμηση — Αιτίαση αντλούμενη από προσβολή δικαιωμάτων επί σήματος και αποδυνάμωση του σήματος»
(Trade marks — Articles 5(1)(b), 5(2) and 6(1)(b) of Directive 89/104/EEC — Requirement of availability — Threestripe figurative marks — Two-stripe motifs used by competitors as decoration — Complaint alleging infringement and dilution of the mark)
Ruiz-Jarabo Colomer της 16ης Ιανουαρίου 2008 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Opinion of Advocate General Ruiz-Jarabo Colomer delivered on 16 January 2008 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 10ης Απριλίου 2008 . . . . . .
Judgment of the Court (First Chamber), 10 April 2008 . . . . . . . . . . . .
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Σήματα — Οδηγία 89/104 — Δυνατότητα του δικαιούχου καταχωρισθέντος σήματος να αντιταχθεί στην παράνομη χρήση του σήματός του
Approximation of laws — Trade marks — Directive 89/104 — Right of the proprietor of a registered trade mark to contest its unlawful use
(Οδηγία 89/104 του Συμβουλίου, άρθρο 5 § 1, στοιχείο β΄)
(Council Directive 89/104, Art. 5(1)(b))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-102/07
SUMMARY — CASE C-102/07
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Σήματα — Οδηγία 89/10 4 — Σήμα που χαίρει φήμης (Οδηγία 89/104 του Συμβουλίου, άρθρο 5 § 2)
Approximation of laws — Trade marks — Directive 89/104 — Well-known trade mark (Council Directive 89/104, Art. 5(2))
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Σήματα — Οδηγία 89/104 — Περιορισμός των αποτελε­σμάτων του σήματος
Approximation of laws — Trade marks — Directive 89/104 — Limitation of the effects of the trade mark
(Οδηγία 89/104 του Συμβουλίου, άρθρο 6 § 1, στοιχείο β΄)
(Council Directive 89/104, Art. 6(1)(b))
Επομένως, η ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως πρέπει να εκτιμάται σφαιρικά, λαμβανομένων υπόψη όλων των παραγόντων που ασκούν επιρροή στη συγκεκριμένη περίπτωση.
If, in such a context, the third party could rely on the requirement of availability to use a sign which is nevertheless similar to the trade mark freely, without the proprietor of the latter being able to oppose that use by pleading likelihood of confusion, the effective application of Article 5(1) of the Directive would be undermined.
το σήμα του δικαιούχου και, αφετέρου, τα προϊόντα που καλύπτει το σημείο που χρησιμοποιεί ο τρίτος.
According to the 10th recital in the preamble to First Directive 89/104 on trade marks, the appreciation of a likelihood of confusion ‘depends on numerous elements and, in particular, on the recognition of the trade mark on the market, of the association which can be made with the used or registered sign, of the degree of similarity between the trade mark and the sign and between the goods or services identified’.
(βλ. σκέψεις 29-31)
(see paras 29-31)
Η ανάγκη ελεύθερης χρήσεως του σημείου εκ μέρους των επιχειρήσεων δεν καταλέγεται μεταξύ των ασκούντων επιρροή παραγόντων.
The fact that there is a need for the sign to be available for other economic operators cannot be one of those relevant factors.
Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας και από την προπαρατεθείσα νομολογία, η απάντηση στο αν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως πρέπει να στηρίζεται στο πώς αντιλαμβάνεται το κοινό, αφενός, τα προϊόντα που καλύπτει
As is apparent from the wording of Article 5(1)(b) of the Directive, the answer to the question as to whether there is a likelihood of confusion must be based on the perception by the public of the goods covered by the mark of the proprietor on the one hand and the
Το γεγονός ότι το κοινό εκλαμβάνει ένα σημείο ως διακοσμητικό στοιχείο δεν αποκλείει την προστασία που παρέχεται
The public’s perception that a sign is a decoration cannot constitute a restriction on the protection conferred by Article 5(1)(b) of First Directive 89/104
Το άρθρο 5, παράγραφος 2, της πρώτης οδηγίας 89/104, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, προβλέπει προστασία των σημάτων που χαίρουν φήμης, η οποία παρέχεται χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως.
Article 5(2) of First Directive 89/104 to approximate the laws of the Member
Οι κατά το άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας προσβολές αποτελούν τη συνέπεια ενός ορισμένου βαθμού ομοιότητας μεταξύ του σήματος και του σημείου, λόγω της οποίας το ενδιαφερόμενο κοινό συσχετίζει το σημείο με το σήμα, δηλαδή τα συνδέει μεταξύ τους, μολονότι δεν τα συγχέει.
The infringements referred to in Article 5(2) of the Directive, where they occur, are the consequence of a certain degree of similarity between the mark and the sign, by virtue of which the relevant section of the public makes a connection between the sign and the mark, that is to say, establishes a link between them even though it does not confuse them.
Συνεπώς, δεν απαιτείται η ύπαρξη τέτοιου βαθμού ομοιότητας μεταξύ του σήματος που χαίρει φήμης και του χρησιμοποιούμενου από τον τρίτο σημείου ώστε να υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως του ενδιαφερομένου κοινού.
It is not therefore necessary that the degree of similarity between the mark with a reputation and the sign used by the third party is such that there exists a likelihood of confusion between them on the part of the relevant section of the public.
Αρκεί ο βαθμός ομοιότητας μεταξύ του σήματος που χαίρει φήμης και του σημείου να έχει ως αποτέλεσμα το ενδιαφερόμενο κοινό να συσχετίζει το σημείο με το σήμα.
It is sufficient for the degree of similarity between the mark with a reputation and the sign to have the effect that the relevant section of the public establishes a link between the sign and the mark.
Η ύπαρξη τέτοιας σχέσεως πρέπει να εκτιμάται συνολικά, λαμβανομένων υπόψη όλων των παραγόντων που ασκούν επιρροή στη συγκεκριμένη περίπτωση.
The existence of such a link must be appreciated globally, taking into account all the relevant factors relevant to the circumstances of the case.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-102/07 κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών εντός της κοινής αγοράς, ώστε το δικαίωμα επί σήματος να μπορεί να επιτελέσει τη λειτουργία του ως ουσιώδες στοιχείο του συστήματος ανόθευτου ανταγωνισμού που επιδιώκεται να καθιερωθεί και να διασφαλισθεί με τη Συνθήκη ΕΚ.
SUMMARY — CASE C-102/07 the common market in such a way that trade mark rights are able to fulfil their essential role in the system of undistorted competition which the Treaty seeks to establish and maintain.
Η ανάγκη ελεύθερης χρήσεως δεν έχει σχέση ούτε με την εκτίμηση του βαθμού ομοιότητας μεταξύ του σήματος που χαίρει φήμης και του σημείου που χρησιμοποιεί τρίτος ούτε με τον εκ μέρους του κοινού ενδεχόμενο συσχετισμό μεταξύ του σήματος και του σημείου αυτού.
The requirement of availability is extraneous both to the assessment of the degree of similarity between the mark with a reputation and the sign used by the third party and to the link which may be made by the relevant public between that mark and the sign.
Επομένως, δεν μπορεί να αποτελέσει κρίσιμο στοιχείο για να διαπιστωθεί αν από τη χρήση του σημείου αντλείται αθέμιτα όφελος από τον διακριτικό χαρακτήρα ή από τη φήμη του σήματος ή αν θίγεται αυτός ο διακριτικός χαρακτήρας ή αυτή η φήμη.
It cannot therefore constitute a relevant factor for determining whether the use of the sign takes unfair advantage of, or is detrimental to, the distinctive character or the repute of the trade mark.
(βλ. σκέψεις 40-43)
(see paras 40-43)
Ειδικότερα, το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας σκοπεί να διασφαλίσει τη δυνατότητα του συνόλου των επιχειρήσεων να χρησιμοποιεί περιγραφικές ενδείξεις.
Specifically, Article 6(1)(b) of the Directive seeks to ensure that all economic operators have the opportun- ity to use descriptive indications.
Επομένως, η διάταξη αυτή αποτελεί έκφραση της ανάγκης ελεύθερης χρήσεως.
That provision therefore gives expression to the requirement of availability.
Πάντως, η ανάγκη ελεύθερης χρήσεως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνιστά αυτοτελή περιορισμό των αποτελεσμάτων του σήματος, πέραν των περιορισμών που προβλέπει ρητώς το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας.
However, the requirement of availability cannot in any circumstances constitute an independent restriction of the effects of the trade mark in addition to those expressly provided for in Article 6(1)(b) of the Directive.
Πρέπει να επισημανθεί συναφώς ότι, για να μπορεί ένας τρίτος να επικαλεσθεί τους κατ’ άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας περιορισμούς των αποτελεσμάτων του σήματος και να προβάλει στην περίπτωση αυτή την ανάγκη ελεύθερης χρήσεως, επί της οποίας στηρίζεται η διάταξη αυτή, θα πρέπει, όπως απαιτεί η εν λόγω διάταξη, η χρησιμοποιούμενη ένδειξη να είναι σχετική με κάποιο από τα χαρακτηριστικά του προϊόντος που ο τρίτος διαθέτει στο εμπόριο ή της υπηρεσίας που αυτός παρέχει.
It must be stated in that regard that, in order for a third party to be able to plead the limitations of the effects of the trade mark in Article 6(1)(b) of the Directive and rely in that respect on the requirement of availability underlying that provision, the indication used by it must, as required by that provision of the Directive, relate to one of the characteristics of the goods marketed or the service provided by that third party.
Το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας ορίζει ότι ο δικαιούχος σήματος δεν μπορεί να απαγορεύει στους τρίτους να χρησιμοποιούν στις συναλλαγές ενδείξεις σχετικές με το είδος, την ποιότητα, την ποσότητα, τον προορισμό, την αξία, τη γεωγραφική προέλευση, τον χρόνο παραγωγής του προϊόντος ή παροχής της υπηρεσίας ή άλλα χαρακτηριστικά τους, εφόσον η χρήση είναι σύμφωνη με τα χρηστά συναλλακτικά ήθη που ισχύουν στη βιομηχανία και το εμπόριο.
Article 6(1)(b) of the Directive provides that the proprietor of a trade mark cannot prohibit a third party from using, in the course of trade, indications concerning the kind, quality, quantity, intended purpose, value, geographical origin, the time of production of goods or of rendering of the service, or other characteristics of goods or services, provided he uses them in accordance with honest practices in industrial or commercial matters.
Περιορίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τα αποτελέσματα του αποκλειστικού δικαιώματος του δικαιούχου του σήματος, το άρθρο 6 της οδηγίας σκοπεί στον συμβιβασμό των θεμελιωδών συμφερόντων της προστασίας των δικαιωμάτων επί του σήματος και εκείνων της ελεύθερης
By thus limiting the effects of the exclusive rights of a trade mark proprietor, Article 6 of the Directive seeks to reconcile the fundamental interests of trade mark protection with those of free movement of goods and freedom to provide services in
(βλ. σκέψεις 44-47)
(see paras 44-47)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑDÁMASO RUIZ-JARABO COLOMER της 16ης Ιανουαρίου 2008 1
1 delivered on 16 January 2008
I — Εισαγωγή
I — Introduction requirement of availability for the purposes of defining the scope of the rights of a trade mark proprietor.
Η γνωστή εταιρία αθλητικών ειδών Adidas και η ολλανδική θυγατρική της στρέφονται εκ νέου 2κατά άλλων επιχειρήσεων λόγω της χρήσεως ορισμένων σημείων παρεμφερών προς το γνωστό σήμα της με τις τρεις λωρίδες, προσάπτοντας σε αυτές ότι προσβάλλουν τα δικαιώματά τους βιομηχανικής ιδιοκτησίας επί του σήματος αυτού.
The famous sports equipment manufacturer adidas and its Netherlands subsidiary are once again challenging 2other undertakings regarding the use of certain signs similar to their well-known threestripe trade mark, alleging that those undertakings have infringed their industrial property rights in that mark.
Ουσιαστικά πρόκειται για διαμάχη για την είσοδο σε μία αγορά που χαρακτηρίζεται από σκληρές αντιπαραθέσεις λόγω των προσδοκώμενων σημαντικών κερδών.
These proceedings essentially concern the struggle to make headway in a market where fierce rivalries are stoked by the vast profits which the companies involved expect to make.
Έτσι εξηγείται για ποιον λόγο κάτι που ένας μη εμπλεκόμενος τρίτος θα θεωρούσε ασήμαντο, ήτοι ο αγώνας για την οικειοποίηση δύο ή τριών παράλληλων λωρίδων με συγκεκριμένο χρωματισμό, λαμβάνει δραματικές διαστάσεις όταν πρόκειται για αθλητικά ενδύματα.
That explains why what the uninitiated would regard as a triviality — the battle to own the rights in two or three stripes, superimposed and coloured in a particular manner — takes on dramatic proportions when the contest unfolds in the sportswear market.
Αυτή τη φορά, η Adidas αντιτάσσει το σήμα της σε άλλους πωλητές αθλητικών ενδυμάτων που επιθυμούν να χρησιμοποιούν δύο λωρίδες με διαφορετικά χρώματα προκειμένου να καλύψουν ή να ενισχύσουν τις ραφές των ενδυμάτων που εμπορεύονται.
In the present case, adidas asserts its trade mark rights against other sellers of sportswear who seek to use a double stripe in contrasting colours to conceal and strengthen the seams of their garments.
Στη συνάφεια αυτή, το ερώτημα του Hoge
In the light of those facts, the Hoge Raad raises questions concerning the application of the
1 — Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.
1 — Original language: Spanish.
I-4861), και της 23ης Οκτωβρίου 2003, C-408/01, Adidas-Salomon AG και Adidas Benelux (Συλλογή 2003, σ. I-12537).
2 — In the field of trade marks, adidas has been a party to the following proceedings: Case C-425/98 Marca Mode [2000] ECR I-4861 and Case C-408/01 adidas-Salomon AG and adidas Benelux [2003] ECR I-12537.
Βλ. επίσης, όσον αφορά το κοινοτικό δασμολογικό καθεστώς, απόφαση της 14ης Οκτωβρίου 1999, C-223/98, Adidas (Συλλογή 1999, σ. I-7081).
With regard to the Community customs regime, see Case C-223/98 adidas [1999] ECR I-7081.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ-JARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-102/07 δρομείς οι οποίοι, ακόμη και σε μεγάλες αποστάσεις, νικούσαν ανυπόδητοι, όπως ο Αιθίοπας Abebe Bikila 3.
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — CASE C-102/07 who have won barefoot, such as the Ethiopian Abebe Bikila. 3
Το άρθρο 3, το οποίο επιγράφεται «Λόγοι απαραδέκτου ή ακυρότητας», απαριθμεί εξαντλητικά τους λόγους αυτούς στην πρώτη παράγραφό του: για την ερμηνεία της οδηγίας να μνημονευθούν ορισμένες αποφάσεις του Δικαστηρίου που αφορούν τις διατάξεις του προπαρατεθέντος κανονισμού 6.
Article 3, which is headed ‘Grounds for refusal or invalidity’, lists those grounds specifically in paragraph 1:
Δεν καταχωρούνται ή, εάν έχουν καταχωρισθεί, είναι δυνατό να κηρυχθούν άκυρα:
The following shall not be registered or if registered shall be liable to be declared invalid: of Regulation No 40/94 on the Community trade mark (‘the Regulation’), 5it is appro- priate, for the purposes of interpreting the Directive, to refer to a number of judgments of the Court which concern articles of the Regulation. 6