natgillin/translations-raw huggingface dataset:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-319/06 πρέπει να εξεταστεί αν οι περιορισμοί στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών που απορρέουν από τις εν λόγω εθνικές διατάξεις δικαιολογούνται από σκοπό γενικού συμφέροντος και, ενδεχομένως, αν είναι αναγκαίοι για την αποτελεσματική επιδίωξη, μέσω των καταλλήλων μέτρων, του σκοπού αυτού.
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-319/06 is directly contrary to the freedom to provide services, in so far as it renders impossible, in that Member State, the supply of services by undertakings established in other Member States.
ότι η προϋπόθεση να εδρεύουν ή να έχουν υποκατάστημα στην ημεδαπή οι εταιρίες που διαθέτουν εργατικό δυναμικό για προσωρινή απασχόληση σε πελάτες τους εγκατεστημένους στην Ιταλία αντιβαίνει ευθέως στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, στον βαθμό που καθιστά αδύνατη την παροχή, στο εν λόγω κράτος μέλος, υπηρεσιών από επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη.
must be considered whether the restrictions on the freedom to provide services arising from that national provision are justified by a public interest objective and, if so, whether they are necessary in order to pursue, effectively and by appropriate means, such an objective.
Η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου επικαλείται την προστασία των εργαζομένων, την καταπολέμηση των καταχρηστικών ενεργειών, καθώς και την ανάγκη αποτελεσματικού ελέγχου.
The Luxembourg Government relies on the objectives of worker protection, the combating of abuse and the need for effective monitoring.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, τόσον η κοινωνική προστασία των εργαζομένων όσο και η καταπολέμηση των καταχρηστικών ενεργειών αναγνωρίζονται ως θεμιτοί σκοποί 59, ενώ η διενέργεια ελέγχου ενόψει της εφαρμογής των εθνικών διατάξεων προστασίας πρέπει να θεωρηθεί συμβατή προς το κοινοτικό δίκαιο, στο μέτρο που ο έλεγχος αυτός πραγματοποιείται εντός των ορίων που θέτει το κοινοτικό δίκαιο 60.
As I have already indicated, both the social protection of workers and the combating of abuse are recognised as legitimate objectives, 59 whilst the carrying out of monitoring in order to implement protective measures required by national law is considered compatible with Community law provided that such supervision is effected within the limits established by Community law. 60
Η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι κανένα στοιχείο του άρθρου 8 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν αναφέρεται στα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του επίμαχου ad hoc εντολοδόχου.
The Luxembourg Government essentially argues that nothing in Article 8 of the Law of 20 December 2002 makes any reference to the precise characteristics of the ad hoc agent at issue.
Ούτε απαιτείται να είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο ούτε είναι ανάγκη να πρόκειται για αμειβόμενο οργανισμό.
There is no requirement that the latter should be a natural or legal person or that it should be a body which is remunerated.
Σημασία έχει μόνο να γνωρίζει η Επιθεώρηση Εργασίας το όνομα του προσώπου που είναι επιφορτισμένο με τη διατήρηση των αναγκαίων εγγράφων.
The only thing that matters is that the labour inspectorate is aware of the name of the person with whom the requisite documents have been lodged.
Ad hoc εντολοδόχος υπό την έννοια της διατάξεως αυτής μπορεί, στον τομέα των οικοδομών, να είναι είτε ο κύριος κατασκευαστής είτε ο κύριος του έργου ή η διεύθυνση δημοσίων κτιρίων.
In the construction industry, for example, an ad hoc agent for the purposes of that provision could be either the prime contractor, the foreman or a construction authority.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να τονισθεί ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να εξαρτά την παροχή υπηρεσιών στο έδαφός του από την τήρηση όλων των απαιτουμένων προϋποθέσεων εγκαταστάσεως και κατ’ αυτόν τον τρόπο να στερεί από κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα τις διατάξεις της Συνθήκης που σκοπούν ακριβώς στη διασφάλιση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών 61.
First, it must be observed that a Member State may not make the provision of services in its territory subject to compliance with all the conditions required for establishment, thereby depriving of all practical effectiveness the provisions of the EC Treaty whose object is to guarantee the freedom to provide services. 61
Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο έκρινε, με την απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας 62,
Accordingly, in Commission v Italy 62 the Court held that the requirement that undertakings providing temporary labour which wish to supply manpower to customers established in Italy must have their registered office or a branch office on Italian territory
59 — Βλ. σημείο 71.60 — Βλ. σημείο 72.
59 — See point 71.60 — See point 72.
62 — Απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 2002, C-279/00 (Συλλογή 2002, σ. Ι-1425, σκέψεις 17 και 18).
61 — See Säger, cited in footnote 32, paragraph 13, and Mazzoleni and ISA, cited in footnote 25, paragraph 23.
Στα ανωτέρω πρέπει να προβληθεί η ένσταση ότι η ερμηνεία αυτή ουδόλως συνάγεται από το άρθρο 8 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002.
In response, it must be observed, however, that no support for such interpretation is to be found in Article 8 of the Law of 20 December 2002.
Είναι, μάλιστα, αντίθετη προς τις νομοθετικές διατάξεις.
That interpretation even contradicts the legislative provisions.
Αντιθέτως, από το γράμμα των διατάξεων αυτών συνάγεται σαφώς ότι ο επίμαχος ad hoc εντολοδόχος πρέπει να είναι «κάτοικος» Λουξεμβούργου, επομένως να έχει το «κέντρο των βιοτικών συμφερόντων» του ή τη «συνήθη διαμονή» στην ημεδαπή.
Rather, it follows clearly from the provision’s wording that the ad hoc agent in question must be ’resident’ in Luxembourg, that is to say the ’centre of his activities’ or his ’place of normal residence’ must be in that State.
Όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, το στοιχείο αυτό προϋποθέτει «μόνιμη διαμονή» ή εν πάση περιπτώσει διαμονή η οποία βαίνει πέραν της διάρκειας της παροχής υπηρεσιών.
As the Commission correctly observes, that requirement presupposes ’permanent residence’ or at least a stay for a period exceeding that for which services are provided.
Εξ αυτού έπεται ότι δεν πληρούνται οι απαιτήσεις του άρθρου 8 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου
It follows from that circumstance that the requirements of Article 8 of the Law of
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ
20 December 2002 are not satisfied, for example, if the necessary documents are kept with one of the deployed workers.
2002, εάν με τη διατήρηση των αναγκαίων εγγράφων είναι επιφορτισμένος ένας εκ των αποσπασμένων εργαζομένων.
of Directive 96/71. 64The Grand Duchy of Luxembourg, like all other Member States, is required to participate in the said system for administrative assistance in order to monitor compliance with the terms and conditions of employment concerned.
Πράγματι, με την απόφαση Arblade κ.λπ.
In my view, that result is incompatible with the Court’s case-law.
Ανεξαρτήτως των ανωτέρω, ο έλεγχος της τηρήσεως των ρυθμίσεων που συνδέονται με την κοινωνική προστασία των εργαζομένων μπορεί κάλλιστα να διασφαλιστεί με λιγότερο περιοριστικά μέτρα.
Notwithstanding that conclusion, monitoring to ensure that the rules connected to the social protection of workers are respected can indeed be achieved with less-restrictive measures.
Πράγματι, πρέπει να θεωρηθεί ότι για να εκπληρωθεί η εν λόγω υποχρέωση ελέγχου αρκεί να διορισθεί ένας από τους αποσπασμένους εργαζομένους, για παράδειγμα ένας αρχιεργάτης, ο οποίος εξασφαλίζει τον σύνδεσμο μεταξύ της αλλοδαπής επιχειρήσεως και της Επιθεωρήσεως Εργασίας και ο οποίος, αν χρειαστεί, διατηρεί τα αναγκαία έγγραφα είτε στον χώρο εργασίας είτε σε προσβάσιμο και σαφώς καθορισμένο τόπο στο έδαφος του κράτους μέλους υποδοχής 65. Ως μέτρο κοινωνικής
It may be assumed, in principle, that for the purposes of fulfilling that monitoring task it suffices to designate one of the workers deployed, for example a supervisor, who can act as a link between the foreign undertaking and the labour inspectorate and, where necessary, keep the requisite documents available onsite or in an accessible and clearly identified place in the territory of the host Member State. 65
Βεβαίως συμμερίζομαι, κατ’ αρχάς, την άποψη της Κυβερνήσεως του Λουξεμβούργου ότι η διεξαγωγή επιτόπιων ελέγχων είναι απαραίτητη για τη διασφάλιση της τηρήσεως των εθνικών διατάξεων προστασίας.
On the one hand, I agree with the Luxembourg Government that it is essential to carry out onsite monitoring in order to ensure compliance with national protective legislation.
Όμως πρέπει να της προσαφθεί ότι δεν εξέθεσε και δεν απέδειξε επαρκώς ότι οι λουξεμβουργιανές αρχές δεν θα μπορούσαν να εκπληρώνουν το καθήκον ελέγχου που υπέχουν χωρίς τη συμμετοχή ad hoc εντολοδόχου, κατοίκου Λουξεμβούργου.
However, one may legitimately criticise its failure to adduce sufficient evidence or prove that the Luxembourg authorities could not perform their monitoring tasks without the involvement of an ad hoc agent resident in Luxembourg.
Πράγματι, για να δικαιολογηθεί ένας τόσο αυστηρός περιορισμός της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών όπως ο υπό κρίση, δεν αρκεί να εκφραστούν, χωρίς τεκμηριωμένες δικαιολογίες, επικριτικές αμφιβολίες ή απλές επιφυλάξεις σχετικά με την αποτελεσματικότητα του προβλεπόμενου στο άρθρο 4 της οδηγίας 96/71 οργανωμένου συστήματος συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών
For the purposes of justifying such an invasive restriction of the freedom to provide services as in the present case, it is insufficient to express unsubstantiated criticism or mere doubts concerning the efficiency of the organised system for cooperation and exchange of information between the Member States established by Article 4
64 — Με την απόφαση Arblade κ.λπ. (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψη 79), το Δικαστήριο έκρινε ότι «το οργανωμένο σύστημα συνεργασίας ή ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ κρατών μελών που προβλέπει το άρθρο 4 της οδηγίας 96/71 θα καταστήσει προσεχώς περιττή τη διατήρηση των εγγράφων εντός του κράτους μέλους υποδοχής αφότου ο εργοδότης παύει να απασχολεί εργαζομένους εντός του κράτους αυτού».
64 — In Arblade and Others, cited in footnote 33, paragraph 79, the Court held that ’the organised system for cooperation and exchanges of information between Member States, as provided for in Article 4 of Directive 96/71, will shortly render superfluous the retention of the documents in the host Member State after the employer has ceased to employ workers there’.
Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, τα κράτη μέλη ορίζουν φορείς οι οποίοι καθιστούν δυνατή τη στενή συνεργασία των κρατών μελών στον τομέα των όρων εργασίας και απασχολήσεως.
In accordance with that provision Member States are required to establish bodies to facilitate close cooperation between the Member States as regards terms and conditions of employment.
Πράγματι,, πρέπει ιδίως να παρέχεται στα δικαστήρια των κρατών μελών η δυνατότητα να λάβουν γνώση των όρων απασχολήσεως στον τόπο της εργασίας εντός άλλων κρατών μελών.
Inter alia, the national courts are thereby enabled to ascertain the terms of employment applicable at the place of work in other Member States.
Μεταξύ των οργάνων αυτών ανήκουν ειδικότερα τα γραφεία σύνδεσμοι ή άλλοι φορείς συνεργασίας.
As bodies capable of fulfilling that role, liaison or other offices competent for administrative assistance can be mentioned in particular.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η προβλεπόμενη στην οδηγία συνεργασία των υπηρεσιών οι οποίες είναι αρμόδιες για την εποπτεία των όρων εργασίας και απασχόλησης.
The cooperation established by the Directive between the authorities responsible for monitoring the relevant terms and conditions of employment is of particular importance.
Η συνεργασία αυτή περιλαμβάνει, ειδικότερα, την απάντηση στις αιτιολογημένες αιτήσεις πληροφοριών που υποβάλλουν οι υπηρεσίες αυτές για παροχή πληροφοριών σχετικά i) με τη διεθνική διάθεση εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων ii) των περιπτώσεων προδήλου καταχρήσεως ή iii) διασυνοριακών δραστηριοτήτων που εικάζονται παράνομες.
That cooperation consists in responding to requests from the authorities of other Member States for information on (i) the transnational hiring-out of workers, (ii) manifest abuses, and (iii) possible cases of unlawful transnational activities.
Η αμοιβαία συνεργασία πρέπει να πραγματοποιείται χωρίς αντάλλαγμα (βλ., σχετικά, Forgó, K., «Aktuelles zur Entsenderichtlinie», όπ.π., υποσημείωση 10, σ. 817)
Member States are required to provide the mutual administrative assistance free of charge (see on that point Forgó, K., ’Aktuelles zur Entsenderichtlinie’, cited in footnote 10, p. 817).
63 — Αποφάσεις Arblade κ.λπ. (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψη 76), και της 4ης Δεκεμβρίου 1986, 205/84, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1986, σ. 3755, σκέψη 54).
63 — Cited in footnote 33, paragraph 76, and Case 205/84 Commission v Germany [1986] ECR 3755, paragraph 54.
65 — Βλ. απόφαση Arblade κ.λπ. (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψεις 65, 74), η οποία αναφερόταν στην κοινωνική προστασία των εργαζομένων στον οικοδομικό τομέα.
65 — See Arblade and Others, cited in footnote 33, paragraphs 65 and 74, which concerned the social protection of workers in the construction industry.
VII — Επί των δικαστικών εξόδων προστασίας των εργαζομένων λιγότερο περιοριστικό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών συνάδει προς την αρχή της αναλογικότητας.
As a measure aimed at ensuring the social protection of workers that is less restrictive of the freedom to provide services, that would be compatible with the principle of proportionality.
Καταλήγω, επομένως, στο συμπέρασμα ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 8 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 είναι δυσανάλογες και συνιστούν παράβαση του άρθρου 49 EΚ.
I have reached the conclusion, therefore, that the requirements of Article 8 of the Law of 20 December 2002 are disproportionate and infringe Article 49 EC.
Κατά συνέπεια, και η τέταρτη αιτίαση της υπό κρίση προσφυγής είναι βάσιμη.
Accordingly, the fourth complaint is also well founded.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs.
Επειδή το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ηττήθηκε κατ’ ουσίαν ως προς τους ισχυρισμούς του, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Since the Grand Duchy of Luxembourg has been essentially unsuccessful, it should be ordered to pay the costs.
Με βάση το σύνολο των προεκτεθεισών σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο:
In view of all the foregoing considerations, I propose that the Court should:
όρισε ότι οι διατάξεις του άρθρου 1, παράγραφος 1, σημεία 1, 8 και 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 συνιστούν αστυνομικές διατάξεις εμπίπτουσες στην «εθνική δημόσια τάξη»·
(1) by declaring points (1), (8) and (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 to be mandatory provisions falling under national public policy;
μετέφερε ανεπαρκώς στο εσωτερικό δίκαιο τις διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 96/71 με το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 3, του νόμου αυτού·
(2) by failing fully to transpose Article 3(1)(a) of Directive 96/71 in point (3) of Article 1(1) of that Law;
προέβλεψε με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου αυτού προϋποθέσεις διατυπωθείσες χωρίς την αναγκαία για τη διασφάλιση της ασφαλείας δικαίου σαφήνεια·
(3) by setting out, in Article 7(1) of that Law, conditions which are not sufficiently clear to ensure legal certainty;
επέβαλε, με το άρθρο 8 του νόμου αυτού τη διατήρηση στο Λουξεμβούργο, εις χείρας ad hoc εντολοδόχου που κατοικεί στο κράτος αυτό, τα αναγκαία για τον έλεγχο έγγραφα·
(4) by requiring, in Article 8 of that Law, that documents necessary for monitoring purposes be kept in Luxembourg by an ad hoc agent resident there, the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations under Article 3(1) and (10) of Directive 96/71, and Articles 49 EC and 50 EC;
— να απορρίψει κατά τα λοιπά την προσφυγή ως αβάσιμη·
— dismiss the remainder of the action as unfounded;
— να καταδικάσει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.
— order the Grand Duchy of Luxembourg to pay the costs.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα) της 19ης Ιουνίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (First Chamber)
Στην υπόθεση C-319/06, με αντικείμενο προσφυγή του άρθρου 226 ΕΚ λόγω παραβάσεως, η οποία ασκήθηκε στις 20 Ιουλίου 2006,
ACTION under Article 226 EC for failure to fulfil obligations, brought on 20 July 2006,
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους J. Enegren και G.
Commission of the European Communities, represented by J. Enegren and G. Rozet, acting as Agents, with an address for service in Luxembourg, applicant, v
Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, εκπροσωπουμένου από τον C. Schiltz, καθού,
Grand Duchy of Luxembourg, represented by C. Schiltz, acting as Agent, defendant,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα), συγκείμενο από τους P. Jann, πρόεδρο τμήματος, A. Tizzano, A. Borg Barthet, M. Ilešič και E.
THE COURT (First Chamber), composed of P. Jann, President of the Chamber, A. Tizzano, A. Borg Barthet, M. Ilešič and E. Levits (Rapporteur), Judges,
Trstenjak γραμματέας: R. Grass έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 13ης Σεπτεμβρίου 2007, εκδίδει την ακόλουθη
Advocate General: V. Trstenjak, Registrar: R. Grass, having regard to the written procedure, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 13 September 2007, gives the following
Με το δικόγραφο της προσφυγής της, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου:
By its application, the Commission of the European Communities asks the Court to hold that:
— ορίζοντας ότι οι διατάξεις του άρθρου 1, παράγραφος 1, σημεία 1, 2, 8 και 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της
— by declaring the provisions of points (1), (2), (8) and (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 transposing Directive 96/71/EC of the European Parliament
3722, στο εξής: νόμος της 20ής Δεκεμβρίου 2002) συνιστούν αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις εμπίπτουσες στην εθνική δημόσια τάξη·
3722) (‘Law of 20 December 2002’) to be mandatory provisions falling under national public policy;
— έχοντας μεταφέρει ανεπαρκώς στο εσωτερικό δίκαιο τις διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών (EE 1997, L 18, σ. 1)·
— by failing fully to transpose Article 3(1)(a) of Directive 96/71/EC of the European Parliament and of the Council of 16 December 1996 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services (OJ 1997 L 18, p. 1);
— προβλέποντας, με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, τις αφορώσες την πρόσβαση στα ουσιώδη στοιχεία που είναι απαραίτητα για τη διενέργεια ελέγχου εκ μέρους των αρμοδίων εθνικών αρχών προϋποθέσεις κατά τρόπο στερούμενο της αναγκαίας σαφήνειας για τη διασφάλιση της ασφαλείας δικαίου των επιχειρήσεων που επιθυμούν να προβούν σε απόσπαση εργαζομένων στο Λουξεμβούργο, και
— by setting out, in Article 7(1) of the Law of 20 December 2002, conditions relating to access to the basic information necessary for monitoring purposes by the competent national authorities with insufficient clarity to ensure legal certainty for undertakings wishing to post workers to Luxembourg, and
— επιβάλλοντας, με το άρθρο 8 του νόμου αυτού, τη διατήρηση στο Λουξεμβούργο, εις χείρας ad hoc εντολοδόχου έχοντος την κατοικία του στο κράτος αυτό, των αναγκαίων για τον έλεγχο εγγράφων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 10, της οδηγίας 96/71, καθώς και από τα άρθρα 49 ΕΚ και 50 ΕΚ.
— by requiring, in Article 8 of that Law, that documents necessary for monitoring purposes be retained in Luxembourg by an ad hoc agent resident there, the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations under Article 3(1) and (10) of Directive 96/71 and Articles 49 EC and 50 EC.
Το άρθρο 3 της οδηγίας 96/71 προβλέπει, υπό τον τίτλο «Όροι εργασίας και απασχόλησης», τα εξής:
Under the heading ‘Terms and conditions of employment’, Article 3 of Directive 96/71 states:
Τα κράτη μέλη φροντίζουν ώστε, ανεξάρτητα από το δίκαιο που διέπει τη σχέση εργασίας, οι επιχειρήσεις που αναφέρονται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, να εγγυώνται στους εργαζόμενους που είναι αποσπασμένοι στο έδαφός τους τους όρους εργασίας και απασχόλησης σχετικά με τα θέματα που αναφέρονται κατωτέρω, οι οποίοι, στο κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου εκτελείται η εργασία, καθορίζονται από:
Member States shall ensure that, whatever the law applicable to the employment relationship, the undertakings referred to in Article 1(1) guarantee workers posted to their territory the terms and conditions of employment covering the following matters which, in the Member State where the work is carried out, are laid down:
— νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις και/ή
— by law, regulation or administrative provision, and/or
— συλλογικές συμβάσεις ή διαιτητικές αποφάσεις οι οποίες έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής κατά την έννοια της παραγράφου 8, εφόσον αφορούν τις δραστηριότητες που αναφέρονται στο παράρτημα: α) μέγιστες περίοδοι εργασίας και ελάχιστες περίοδοι ανάπαυσης·
— by collective agreements or arbitration awards which have been declared universally applicable within the meaning of paragraph 8, in so far as they concern the activities referred to in the Annex:
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, η έννοια των ελάχιστων ορίων μισθού που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο, στοιχείο γ΄, ορίζεται από τη νομοθεσία και/ή την εθνική πρακτική του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου έχει αποσπασθεί ο εργαζόμενος.
For the purposes of this Directive, the concept of minimum rates of pay referred to in paragraph 1(c) is defined by the national law and/or practice of the Member State to whose territory the worker is posted.
Η παρούσα οδηγία δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη, τηρουμένων των διατάξεων της Συνθήκης, να επιβάλλουν, υπό ίσους όρους, στις εθνικές επιχειρήσεις και στις επιχειρήσεις άλλων κρατών:
This Directive shall not preclude the application by Member States, in compliance with the Treaty, to national undertakings and to the undertakings of other States, on a basis of equality of treatment, of:
— όρους εργασίας και απασχόλησης όσον αφορά θέματα πέραν αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 1, πρώτο εδάφιο, εφόσον πρόκειται για διατάξεις δημοσίας τάξεως,
— terms and conditions of employment on matters other than those referred to in the first subparagraph of paragraph 1 in the case of public policy provisions;
Κατά την έκδοση της οδηγίας 96/71, η δήλωση υπ’ αριθ.
When Directive 96/71 was adopted, Declaration No 10 on Article 3(10) of Directive 96/71 (‘Declaration No 10’) was recorded in the minutes of the Council of the European Union as follows:
«Το Συμβούλιο και η Επιτροπή δήλωσαν:
‘The Council and the Commission stated:
“Οι λέξεις ‘διατάξεις δημοσίας τάξεως’ πρέπει να θεωρούνται ότι καλύπτουν τις υποχρεωτικές διατάξεις από τις οποίες δεν είναι δυνατόν να γίνει παρέκκλιση και οι οποίες, λόγω της φύσεως και του στόχου τους, ανταποκρίνονται στις επιτακτικές απαιτήσεις του δημοσίου συμφέροντος.
“the expression ‘public policy provisions’ should be construed as covering those mandatory rules from which there can be no derogation and which, by their nature and objective, meet the imperative requirements of the public interest.
Αυτές οι διατάξεις μπορούν να περιλαμβάνουν, ιδιαίτερα, την απαγόρευση της αναγκαστικής εργασίας ή τη συμμετοχή των δημοσίων αρχών στην εποπτεία της τήρησης της νομοθεσίας σχετικά με τους όρους εργασίας.”»
These may include, in particular, the prohibition of forced labour or the involvement of public authorities in monitoring compliance with legislation on working conditions.”’
Το άρθρο 1 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 ορίζει:
Article 1 of the Law of 20 December 2002 provides: