natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατ’ ουσίαν, το Δικαστήριο ερωτάται αν η προαναφερθείσα διάταξη, κατά την οποία, σύμφωνα με διάφορες γλωσσικές αποδόσεις και ιδίως με τη γερμανική, ο δανειστής δικαιούται τόκους υπερημερίας «όταν δεν έχει λάβει το οφειλόμενο ποσό εγκαίρως, εκτός εάν δεν ευθύνεται ο οφειλέτης για την καθυστέρηση», έχει την έννοια ότι, σε περίπτωση που η πληρωμή πραγματοποιείται μέσω τραπεζικού εμβάσματος, το οφειλόμενο ποσό πρέπει να πιστώνεται εγκαίρως στον λογαριασμό του δανειστή ή ότι, προκειμένου να αποτραπεί η γένεση της υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας ή να παύσει αυτή να υφίσταται, αρκεί η εντολή εμβάσματος να δίδεται εγκαίρως.
Essentially, the Court is asked whether the above provision, according to which, in a number of language versions and, in particular, in the German version, the creditor is entitled to claim interest for late payment where ‘he has not received the amount due on time, unless the debtor is not responsible for the delay’, implies, where payment is made by bank transfer, that the sum payable should be credited to the creditor’s account on time, or whether it is sufficient, to avoid or put an end to interest for late payment, for the transfer order to be executed within the period for payment.
3 — Βλ., μεταξύ άλλων, την πορτογαλική στην οποία το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας 2000/35 έχει απλώς τη διατύπωση «O atraso seja imputável ao devedor».
3 — See, inter alia, the Portuguese version in which Article 3(1)(c)(ii) of Directive 2000/35 reads merely ‘O atraso seja imputável ao devedor’.
1 — Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.2 — ΕΕ L 200, σ. 35.
1 — Original language: French.2 — OJ 2000 L 200, p. 35.
Η Deutsche Telekom προσφέρει, επιπλέον, για λογαριασμό άλλων φορέων —όπως είναι η ενάγουσα— υπηρεσίες τιμολογήσεως.
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-306/06 or set off at the latest 30 days after receipt of the invoice.’ addition, Deutsche Telekom offers invoicing services to other operators such as the claimant.
Οι διάδικοι συνδέονται από το 1998 με μια σύμβαση αμοιβαίας διασυνδέσεως, σύμφωνα με την οποία οι παρεχόμενες στο πλαίσιο της εν λόγω συμβάσεως υπηρεσίες αλληλοχρεώνονται και οι χρεωνόμενες αμοιβές υπολογίζονται βάσει της συμβάσεως αυτής.
Since 1998, the two operators have been linked by an interconnection contract, according to which the parties invoice each other for services supplied in the context of that contract and on that basis calculate the sums due.
Η εν λόγω σύμβαση έχει τροποποιηθεί κατ’ επανάληψη.
The contract has been subject to a number of amendments.
Το τελευταίο κείμενο, με ημερομηνία 26 Ιουνίου 2002, προβλέπει, όσον αφορά τις καθυστερήσεις πληρωμών, στο άρθρο 17.5 ότι:
The most recent version, dated 26 June 2002, provides, with regard to late payment, in Article 17.5:
Η ενάγουσα εταιρία υποστηρίζει την άποψη ότι η προπαρατεθείσα διάταξη της συμβάσεως τιμολογήσεως και εισπράξεως απαιτήσεων έχει εφαρμογή και στο πλαίσιο της συμβάσεως αμοιβαίας διασυνδέσεως και, επομένως, η αποτροπή ή η λήξη της υπερημερίας και της υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από την είσπραξη ή την πίστωση του ποσού του τιμολογίου στον λογαριασμό.
The claimant argues that the abovementioned provision of the invoicing and debt recovery contract should be applied in the context of the interconnection contract, so that the prevention or end of late payment and the obligation to pay interest for late payment depends, inter alia, on receipt or entry on the account of the amount invoiced.
Κατά συνέπεια, η ενάγουσα θεωρεί ότι δικαιούται να απαιτήσει από την Deutsche Telekom τόκους υπερημερίας για το ποσό που απομένει μετά τον διενεργούμενο διακανονισμό, στο μέτρο που την 30ή ημέρα από την παραλαβή του οικείου τιμολογίου το οφειλόμενο ποσό δεν είχε πιστωθεί πλήρως στον λογαριασμό της.
Thus it took the view that it was entitled to claim interest for late payment from Deutsche Telekom for the sum outstanding after set-off inasmuch as, on the 30th day following receipt of the invoice, the total amount payable had not been credited to its account.
«Η υπερημερία επέρχεται, εφόσον δεν έχει προηγηθεί όχληση, 30 ημέρες μετά το ληξιπρόθεσμο και την παραλαβή του τιμολογίου.»
‘Payment shall be deemed to be late, so far as this is not already established by written demand, 30 days after it has become due and the invoice has been received.’
Εξάλλου, το 2001 οι διάδικοι συνήψαν μια σύμβαση τιμολογήσεως και εισπράξεως απαιτήσεων, η οποία στο σημείο 8 προβλέπει ότι:
In addition, during 2001 the parties concluded an invoicing and debt recovery agreement providing, in paragraph 8, that:
Αντιθέτως, η εναγομένη υποστηρίζει την άποψη ότι η φερόμενη συμφωνία είναι ανύπαρκτη.
The defendant, on the contrary, argues that the alleged agreement has not been implemented.
Ισχυρίζεται ότι είχε καταβάλει τις χρεωθείσες αμοιβές που της αναλογούν δυνάμει της συμβάσεως αμοιβαίας διασυνδέσεως, δίνοντας εγκαίρως στην τράπεζά της εντολές εμβάσματος, τις οποίες αυτή αποδέχθηκε.
It submits that it has already paid the sums due under the interconnection contract by sending, in time, to its bank, orders for transfer which the bank received.
«Ο αντισυμβαλλόμενος μπορεί εκάστοτε τη 15η ή την τελευταία ημέρα του ημερολογιακού μήνα να εκδίδει τιμολόγια για τις αναγνωρισθείσες από την Deutsche Telekom ως δυνάμενες να χρεωθούν καθαρές αμοιβές, πλέον ΦΠΑ, σε σχέση με τις παρασχεθείσες προς αυτήν υπηρεσίες. Το ποσό του
‘At the middle and at the end of a calendar month the contracting partner may issue an invoice for the net remuneration, including value added tax, recognised by Deutsche Telekom as capable of being invoiced for services supplied by it to Deutsche Telekom … The amount of the invoice must be credited to the account identified in the invoice
Το πρωτοδικείο και το εφετείο συμφωνούν στο ότι η σύμβαση τιμολογήσεως και εισπράξεως απαιτήσεων δεν είναι δυνατό
The courts at first instance and on appeal both excluded the transposition of the invoicing and debt recovery contract to the
Το άρθρο 270 του BGB έχει ως εξής: να υποκαταστήσει τη σύμβαση αμοιβαίας διασυνδέσεως.
Paragraph 270 of the BGB states as follows: interconnection contract.
Υπό τις περιστάσεις αυτές και ελλείψει οποιασδήποτε διευκρινίσεως στη σύμβαση αμοιβαίας διασυνδέσεως όσον αφορά το χρονικό σημείο από το οποίο αρχίζουν να τρέχουν οι τόκοι υπερημερίας, σε περίπτωση που η καταβολή πραγματοποιείται μέσω εμβάσματος, έχει εφαρμογή το εθνικό δίκαιο.
In those circumstances and in the absence of any stipulation in the interconnection contract as to the time from which interest for late payment starts to run where payment is made by transfer it is national law which applies.
Το άρθρο 269 του γερμανικού αστικού κώδικα (Bürgerliches Gesetzbuch — στο εξής: BGB) ορίζει ότι:
Paragraph 269 of the German Civil Code (Bürgerliches Gesetzbuch — BGB) provides:
Από τα ανωτέρω άρθρα, όπως το περιεχόμενό τους αποδίδεται από την εθνική
As interpreted in national caselaw and legal literature, it appears from those articles
Όχληση δεν απαιτείται όταν i.
In other words, it is not necessary for the sum physically to be credited to the creditor’s account for the payment to be made.
Ο οφειλέτης καθίσταται υπερήμερος το αργότερο τριάντα ημέρες μετά τη λήξη της προθεσμίας πληρωμής και την παραλαβή του τιμολογίου ή άλλης ισοδύναμης αίτησης για πληρωμή, εκτός αν έχει ήδη εκπληρώσει την παροχή του· η συνέπεια αυτή επέρχεται ως προς τον οφειλέτη που είναι ταυτόχρονα και καταναλωτής μόνον αν το τιμολόγιο ή η αίτηση για πληρωμή περιέχουν ρητή αναφορά σε αυτή.
‘(1) If the obligor, following a warning notice from the obligee that is made after performance is due, fails to perform, he is in default as a result of the warning notice. Bringing an action for performance and serving a demand for payment in summary debt proceedings for recovery of debt have the same effect as a warning notice.
Αν η ημερομηνία παραλαβής του τιμολογίου ή της αίτησης για πληρωμή δεν είναι βέβαιη, ο οφειλέτης, αν δεν είναι και καταναλωτής, καθίσταται υπερήμερος το αργότερο τριάντα ημέρες μετά τη λήξη της προθεσμίας πληρωμής και τη λήψη της αντιπαροχής.
(3) The obligor of a claim for payment is in default at the latest if he does not perform within 30 days after the due date and receipt of an invoice or equivalent statement of payment; this applies to an obligor who is a consumer only if these consequences are specifically referred to in the invoice or statement of payment.
για την εκπλήρωση της παροχής έχει συμφωνηθεί ορισμένη ημερολογιακώς ημέρα,
If the time at which the invoice or payment statement is received by the obligor is uncertain, an obligor who is not a consumer is in default at the latest 30 days after the due date and receipt of the consideration.
Ο οφειλέτης δεν καθίσταται υπερήμερος καθ’ όσο διάστημα η μη εκπλήρωση της παροχής οφείλεται σε γεγονός για το οποίο δεν ευθύνεται.» iii)
if the date of the receipt of the invoice or the equivalent request for payment is uncertain, 30 days after the date of receipt of the goods or services; or
Η οδηγία 2000/35 για τις καθυστερήσεις πληρωμών, η οποία μεταφέρθηκε κατά τα ανωτέρω στο εσωτερικό δίκαιο, προβλέπει, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 3 ότι: εάν ο οφειλέτης έχει παραλάβει το τιμολόγιο ή την ισοδύναμη αίτηση για πληρωμή πριν από τα αγαθά ή τις υπηρεσίες, 30 ημέρες μετά την παραλαβή των αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών, ή
Article 3 of Directive 2000/35 on late payment, thus transposed, provides, inter alia, that:
30 ημέρες μετά την ημερομηνία παραλαβής από τον οφειλέτη του τιμολογίου ή άλλης ισοδύναμης αίτησης για πληρωμή, ή ii) i) εάν η ημερομηνία παραλαβής του τιμολογίου ή της ισοδύναμης αίτησης για πληρωμή είναι έχει εκπληρώσει τις συμβατικές και νομικές του υποχρεώσεις και
(iv) if a procedure of acceptance or verification, by which the conformity of the goods or services with the contract is to be ascertained, is provided for by statute or in the contract and if the debtor receives the invoice or the equivalent request for payment earlier or on the date on which such acceptance or verification takes place, 30 days after this latter date;
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-306/06 ii) δεν έχει λάβει το οφειλόμενο ποσό εγκαίρως, εκτός εάν δεν ευθύνεται ο οφειλέτης για την καθυστέρηση.
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-306/06
Πάντως, το αιτούν δικαστήριο αναγνωρίζει ότι η ερμηνεία της επίμαχης διατάξεως δεν είναι μονοσήμαντη.
The referring court nevertheless recognises that the interpretation of the provision in question is not unequivocal.
Ειδικότερα, η χρήση των όρων «erhalten», «reçu» και «receveid» στο γερμανικό, γαλλικό και αγγλικό κείμενο, αντίστοιχα, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένδειξη περί του ότι, για να αποτραπεί η καθυστέρηση της πληρωμής κατά την έννοια της οδηγίας, πρέπει το ποσό να περιέλθει στον δανειστή πριν από τη λήξη της σχετικής προθεσμίας πληρωμής.
In particular, the use in the German, French and English versions of the terms ‘erhalten’, ‘reçu’ and ‘received’ respectively could indicate that, in order to avoid late payment within the meaning of Directive 2000/35, the amount must reach the creditor before expiry of the applicable period for payment.
Το Landgericht Bonn δέχθηκε εν μέρει την προσφυγή της εταιρίας 01051 Telecom, αποφαινόμενο ότι από το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας, δυνάμει του οποίου ο δανειστής δικαιούται, σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής, τόκους, αν δεν έχει λάβει το οφειλόμενο ποσό εγκαίρως, προκύπτει ότι η καθυστερημένη λήψη του οφειλομένου ποσού αποτελεί το γεγονός που πρέπει να ληφθεί υπόψη ως αφετηρία της υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας, ακόμη κι αν η εντολή πληρωμής εκτελέστηκε εγκαίρως.
The Landgericht Bonn upheld in part the action of 01051 Telecom, taking the view that Article 3(1)(c)(ii) of Directive 2000/35, pursuant to which the creditor is entitled, in the event of late payment, to interest when he has not received the amounts invoiced on time, suggested that late receipt of the sum due should be taken as the triggering factor for interest for late payment, even if the order for payment had been executed in good time.
Υπό τις περιστάσεις αυτές το Oberlandesgericht Köln αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
It is in those circumstances that the Oberlandesgericht Köln decided to stay proceedings and refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
Επιληφθέν σε δεύτερο βαθμό, το Oberlandesgericht Köln, αφού επισήμανε ότι ήταν δυνατή η επίκληση της οδηγίας προς πλήρωση των κενών της συμβάσεως αμοιβαίας διασυνδέσεως ως προς το ανωτέρω σημείο, έκρινε ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας μπορεί, επίσης, να έχει την έννοια που του αποδίδει η κρατούσα στο γερμανικό δίκαιο ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία, σε περίπτωση πληρωμής μέσω εμβάσματος, κρίσιμη είναι η καθυστερημένη εκτέλεση της εντολής πληρωμής και όχι η καθυστερημένη λήψη του ποσού.
On appeal, the Oberlandesgericht Köln, after noting that Directive 2000/35 could be relied on in order to fill lacunae in the interconnection contract on this point, took the view that Article 3(1)(c)(ii) of the Directive could also correspond to the majority view in German law that, in the event of payment by transfer, it is the late execution of the transfer order and not the late receipt of the sum which is important.
Κατά το αιτούν δικαστήριο, από το προαναφερθέν άρθρο, καθόσον αυτό ορίζει ότι δεν οφείλονται τόκοι υπερημερίας
The abovementioned article, in specifying that interest for late payment is not due where the debtor ‘is not responsible for the delay’, indicates, according to the referring court, that a payment, even late, may be regarded as ‘received’ on time by the creditor where the debtor has done what is necessary for the sum due to be transferred in good time.
01051 TELECOM δικαιώματα και υποχρεώσεις στο πλαίσιο των μεταξύ τους σχέσεων 4.
01051 TELECOM in accordance with the Court’s established caselaw, a directive cannot, of itself, create rights and obligations in the context of their
Το Δικαστήριο, με την απόφαση QDQ Média 5, είχε την
Article 3(1)(c)(ii) of Directive 2000/35/EC of the European Parliament and of the Council of 29 June 2000 on combating late payment in commercial transactions?’ relations.
2000/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000 για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές;» ευκαιρία να υπενθυμίσει την ως άνω αρχή απαντώντας σε προδικαστικό ερώτημα το οποίο αφορούσε, ομοίως, την ερμηνεία της οδηγίας 2000/35.
In its judgment in QDQ Média, the Court had occasion to recall that principle in reply to a question referred for a preliminary ruling which also related to the interpretation of Directive 2000/35.
Πριν από την ανάλυση επί της ουσίας, πρέπει να εξεταστεί το παραδεκτό του προδικαστικού ερωτήματος.
Before analysing the substance, it is appropriate to examine whether the question referred for a preliminary ruling is admissible.
Πάντως, το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως τονίσει ότι, βάσει της αρχής της σύμφωνης προς το κοινοτικό δίκαιο ερμηνείας και της υποχρεώσεως αγαστής συνεργασίας που επιβάλλει το άρθρο10ΕΚ, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να ερμηνεύουν το εθνικό δίκαιο κατά το μέτρο του δυνατού υπό το φως του κειμένου και του σκοπού της οδηγίας, προκειμένου να επιτευχθεί το αποτέλεσμα που αυτή επιδιώκει 6.
Nevertheless, by virtue of the principle of interpretation in conformity with the requirements of Community law and the obligation of genuine cooperation as set out in Article 10 EC, the Court has consistently pointed out that a national court called upon to interpret national law is bound to interpret it, so far as possible, in the light of the wording and the purpose of the directive concerned in order to achieve the result sought by the directive. 6
Η υποχρέωση αυτή δεν αναιρείται από το γεγονός ότι κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών η προθεσμία μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 2000/35 δεν είχε ακόμη παρέλθει.
Such an obligation cannot be called into question in the main proceedings by the fact that the period for transposition of Directive 2000/35 had not yet expired at the material time.
Η λυσιτέλεια του υποβληθέντος προδικαστικού ερωτήματος, μολονότι δεν φαίνεται να αμφισβητείται με τις παρατηρήσεις των διαδίκων, αξίζει εντούτοις να αναπτυχθεί διεξοδικά.
Although the relevance of the question referred for a preliminary ruling does not appear to be the subject of debate in the parties’ observations, this merits some amplification.
4 — Βλ. μεταξύ άλλων: αποφάσεις της 26ης Φεβρουαρίου 1986, 152/84, Marshall (Συλλογή 1986, σ. 723), της 13ης Νοεμβρίου 1990, C-106/89, Marleasing, (Συλλογή 1990, σ.
4 — See, inter alia, Case 152/84 Marshall [1986] ECR 723; Case C-106/89 Marleasing [1990] ECR I-4135; and Joined Cases C-397/01 to C-403/01 Pfeiffer and Others [2004] ECR I-8835.
5 — Απόφαση της 10ης Μαρτίου 2005, C-235/03 (Συλλογή 2005, σ. I-1937).
5 — Case C-235/03 QDQ Média [2005] ECR I-1937.
Προκειμένου περί διαφοράς μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, μία οδηγία δεν γεννά, αυτή καθεαυτή,
Since this is a dispute between individuals, account must be taken of the fact that,
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-306/06
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-306/06
Συγκεκριμένα, από της εκδόσεως της αποφάσεως Inter-Environnement Wallonie 7, μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των διατάξεων της οδηγίας 2000/35.
Since its judgment in Inter-Environne-ment Wallonie, 7 the Court considers, on the chosen to implement the provisions of Directive 2000/35 early, by adopting Paragraph 286 of the BGB.
Για την περίπτωση αυτή, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι: το Δικαστήριο δέχεται ότι, βάσει των άρθρων 10, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ και 249 ΕΚ, κατά τη διάρκεια της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η οδηγία αυτή οφείλει να απέχει από τη θέσπιση διατάξεων ικανών να διακυβεύσουν σοβαρά την επίτευξη του αποτελέσματος που επιδιώκει η οδηγία.
In those circumstances, the Court considers: basis of the second paragraph of Article 10 EC and Article 249 EC, that, during the period laid down for its implementation, the Member States to which a directive is addressed must refrain from adopting measures liable seriously to compromise the achievement of the result prescribed.
Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στην περίπτωση κατά την οποία το υποβληθέν στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα δεν αφορά την ενδεχόμενη μη εφαρμογή εθνικής διατάξεως, αλλά την ερμηνεία της, όταν η ερμηνεία αυτή εγείρει αμφιβολίες στο πλαίσιο της οικείας έννομης τάξης.
That is all the more so where the question referred to the Court does not concern the possible exclusion of a national provision but its interpretation where it is already treated with caution in the relevant legal order.
Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι:
Moreover, the Court has stated that:
«Έτσι, όταν εφαρμόζει το εσωτερικό δίκαιο και ιδίως τις διατάξεις μιας κανονιστικής ρυθμίσεως για τη μεταφορά μιας οδηγίας, το εθνικό δικαστήριο οφείλει να ερμηνεύει το εθνικό δίκαιο, στο μέτρο του δυνατού, υπό το φως του κειμένου και του σκοπού της οδηγίας, ώστε να επιτευχθεί το αποτέλεσμα που αυτή επιδιώκει, συμμορφούμενο έτσι προς το άρθρο 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ» 9.
‘Thus, when it applies domestic law, and in particular legislative provisions specifically adopted for the purpose of implementing the requirements of a directive, the national court is bound to interpret national law, so far as possible, in the light of the wording and the purpose of the directive concerned in order to achieve the result sought by the directive and consequently comply with the third paragraph of Article 249 EC’. 9
«από την ημερομηνία κατά την οποία μια οδηγία τέθηκε σε ισχύ, τα δικαστήρια των κρατών μελών οφείλουν να απέχουν στο μέτρο του δυνατού να ερμηνεύουν το εσωτερικό δίκαιο κατά τρόπο ο οποίος, μετά τη λήξη της προθεσμίας μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας αυτής, θα μπορούσε να θέσει σοβαρά σε κίνδυνο την υλοποίηση του επιδιωκομένου από την οδηγία αυτή σκοπού» 8.
‘from the date upon which a directive has entered into force, the courts of the Member States must refrain as far as possible from interpreting domestic law in a manner which might seriously compromise, after the period for transposition has expired, attainment of the objective pursued by that directive’. 8
Τέλος, στην υπόθεση της κύριας δίκης, ο εθνικός νομοθέτης, θεσπίζοντας το άρθρο 286 BGB, επέλεξε να προβεί σε πρόωρη
Finally, in the dispute in the main proceedings, the national legislature had
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του τη βούληση του εθνικού νομοθέτη περί ταχείας μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο ερμηνεύοντας τις διατάξεις περί μεταφοράς κατά τρόπο σύμφωνο προς την οδηγία 10.
In those circumstances, in interpreting the implementing provisions in accordance with the Directive, the court must take account of the intention of the national legislature which sought rapid implementation.
Καθόσον τα άρθρα 286, 269 και 270 του BGB επιδέχονται διάφορες ερμηνείες, η λύση της διαφοράς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ερμηνεία που θα δώσει το Δικαστήριο στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας για τις καθυστερήσεις πληρωμών και, επομένως, η λυσιτέλεια του υποβληθέντος στο Δικαστήριο προδικαστικού ερωτήματος πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
10Since Paragraphs 269, 270 and 286 of the BGB may be interpreted in different ways, resolution of the dispute depends to a great extent on the interpretation given by the Court to Article 3(1)(c)(ii) of the Directive on late payment, such that the relevance of the question put to the Court must be regarded as established.
7 — Απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 1997, C-129/96 (Συλλογή 1997, σ.
7 — Case C-129/96 [1997] ECR I-7411, paragraph 50, since confirmed by, inter alia, Case C-14/02 ATRAL [2003] ECR I-4431, paragraph 58.
10 — Προαναφερθείσες αποφάσεις Pfeiffer κ.λπ. και Adeneler κ.λπ.
9 — Pfeiffer and Others, paragraph 113.10 — Pfeiffer and Others and Adeneler and Others.
8 — Απόφαση Adeneler κ.λπ., προαναφερθείσα (σκέψη 123).
8 — Adeneler and Others, paragraph 123.
Β — Επί της ερμηνείας του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας 2000/35
B — Interpretation of Article 3(1)(c)(ii) the sum due must be credited to the creditor’s account on the due date if interest for late payment is no longer to be payable.
Κατ’ ουσίαν, ζητείται από το Δικαστήριο να προσδιορίσει με ποια πράξη θεωρείται ότι η πραγματοποιηθείσα μέσω τραπεζικού εμβάσματος πληρωμή εκτελέστηκε σωστά στο πλαίσιο εμπορικής συναλλαγής, ώστε να μη γεννάται υποχρέωση καταβολής τόκων υπερημερίας κατά την έννοια της οδηγίας 2000/35.
The Court is asked essentially to determine on the basis of which operation a payment made by bank transfer may be regarded as correctly executed in the context of a commercial transaction and, accordingly, as not giving rise to the charging of interest for late payment within the meaning of Directive 2000/35.
Προς στήριξη της ως άνω απόψεως, επισημαίνω ότι η προϋπόθεση αυτή είναι απολύτως σύμφωνη προς τον σκοπό της διασφαλίσεως της αποτελεσματικής προστασίας του δανειστή έναντι των καθυστερήσεων πληρωμών, όπως ο σκοπός αυτός προκύπτει σαφώς από την έβδομη, δέκατη έκτη, δέκατη ένατη και εικοστή αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2000/35, καθόσον οι εν λόγω καθυστερήσεις «παρακωλύουν την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς» 11.
In support of that argument, it will also be noted that that requirement tallies perfectly with the objective of ensuring that creditors have effective protection against late payment, as is clear from recitals 7, 16, 19 and 20 in the preamble to Directive 2000/35, late payment constituting ‘an obstacle to the proper functioning of the internal market’.
Συνεπώς, η γραμματική και η τελολογική ερμηνεία συγκλίνουν, εκ πρώτης όψεως, υπέρ του ότι απαιτείται πραγματική καταβολή του οφειλομένου ποσού, υπό την έννοια ότι ο δανειστής πρέπει να μπορεί να έχει στη διάθεσή του το ποσό που πιστώθηκε στον λογαριασμό του.
11The textual and teleological interpretations thus, at first sight, concur in favour of the requirement of effective payment of the amount due in the sense that the beneficiary should have at his disposal the amount credited to his account.