natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συναφώς, από την απόφαση περί παραπομπής πρέπει να προκύπτουν οι συγκεκριμένοι λόγοι που ώθησαν το εθνικό δικαστήριο να διερωτηθεί επί της ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου και να κρίνει αναγκαία την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο.
In that regard, the decision making the reference must set out the precise reasons why the national court was unsure as to the interpretation of Community law and why it considered it necessary to refer questions to the Court for a preliminary ruling.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όσον αφορά το δέκατο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο δεν παρέχει κανένα στοιχείο σχετικό με τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου των οποίων την ερμηνεία ζητεί και καμία εξήγηση σχετικά με τον σύνδεσμο που υφίσταται μεταξύ των διατάξεων αυτών και της διαφοράς της κύριας δίκης ή του αντικειμένου της εν λόγω διαφοράς.
It must be stated, however, that as regards its tenth question, the national court does not give any indication as to the Community provisions which it requires to be interpreted or any explanation of the link it establishes between those provisions and the dispute in the main proceedings or the subject-matter of that dispute.
Ως εκ τούτου, το δέκατο ερώτημα είναι απαράδεκτο.
The tenth question is for that reason inadmissible.
Τρίτον, υπενθυμίζεται ότι το εθνικό δικαστήριο, λόγω της ανάγκης να δοθεί ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου η οποία θα είναι επωφελής γι’ αυτό, πρέπει να προσδιορίζει το πραγματικό και κανονιστικό πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσονται τα
Thirdly, the need to provide an interpretation of Community law which will be of use to the national court makes it necessary that the referring court should define the factual and legislative context of the questions it is asking or, at the very least,
Οι απαιτήσεις αυτές έχουν όλως ιδιαίτερη σημασία στον τομέα του ανταγωνισμού, ο οποίος χαρακτηρίζεται από περίπλοκες πραγματικές και νομικές καταστάσεις (προπαρατεθείσες αποφάσεις Telemarsicabruzzo κ.λπ., σκέψη 7, Bettati, σκέψη 68, και Albany International, σκέψη 39).
Those requirements are of particular importance in the area of competition, which is characterised by complex factual and legal situations (see Telemarsicabruzzo and Others, paragraph 7; Bettati, paragraph 68; and Albany International, paragraph 39).
Πάντως στην υπό κρίση υπόθεση, όπως επισημαίνει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 27 των προτάσεών του, φαίνεται ότι, όταν το αιτούν δικαστήριο ζητεί, με το δεύτερο ερώτημά του, την ερμηνεία των κανόνων της Συνθήκης περί ανταγωνισμού, έχει κατά νου το άρθρο 86, παράγραφος 1, ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 82 ΕΚ.
In this case, as the Advocate General notes in point 27 of his Opinion, it seems that, by asking for an interpretation of the provisions of the Treaty on competition in its second question, the referring court has in mind, essentially, Article 86(1) EC, read in conjunction with Article 82 EC.
Πάντως, η απόφαση περί παραπομπής δεν περιέχει κανένα στοιχείο σχετικό, μεταξύ άλλων, με τον ορισμό της σχετικής αγοράς, τον υπολογισμό των μεριδίων αγοράς που διαθέτουν οι διάφορες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην αγορά αυτή και την υποτιθέμενη κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης.
However, the decision making the reference does not contain any indication regarding, inter alia, the definition of the relevant market, the calculation of the market shares held by the various undertakings operating on that market, and the supposed abuse of a dominant position.
Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι, όσον αφορά τις διατάξεις της Συνθήκης περί ελεύθερου ανταγωνισμού, το δεύτερο ερώτημα είναι απαράδεκτο (βλ., συναφώς, απόφαση της 17ης Φεβρουαρίου 2005, C-134/03, Viacom Outdoor, Συλλογή 2005, σ. I-1167, σκέψεις 25 έως 29).
Consequently, it must be held that, in so far as it relates to the Treaty provisions on competition, the second question is inadmissible (see, to that effect, Case C-134/03 Viacom Outdoor [2005] ECR I-1167, paragraphs 25 to 29).
Για τους ίδιους λόγους πρέπει να κριθεί απαράδεκτο και το ένατο ερώτημα.
The ninth question must be regarded as being inadmissible on the same grounds.
Τέταρτον, πρέπει να εξεταστεί εάν, στην υπό κρίση υπόθεση, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί του άρθρου 49 ΕΚ, καθόσον είναι γεγονός ότι όλα τα στοιχεία της διαφοράς της κύριας δίκης περιορίζονται στο εσωτερικό ενός μόνον κράτους μέλους.
Fourthly, it is necessary to determine whether the Court has jurisdiction in the present case to give a ruling on Article 49 EC, since it is common ground that all aspects of the main proceedings are confined within only one Member State.
I-9777, σκέψη 29), γεγονός το οποίο εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να διαπιστώσει.
The finding of a link with intra-Community trade will be presumed if the market in question has a certain crossborder interest (Case C-507/03 Commission v Ireland [2007] ECR I-9777, paragraph 29), which it is for the national court to determine.
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να δοθεί απάντηση στο δεύτερο ερώτημα που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο, στην υπό κρίση υπόθεση, σχετικά με το άρθρο 49 ΕΚ.
In any event, it is necessary to answer the second question referred to the Court in this case since it relates to Article 49 EC.
I-10663, σκέψη 23, της 5ης Μαρτίου 2002, C-515/99, C-519/99 έως C-524/99 και C-526/99 έως C-540/99, Reisch κ.λπ., Συλλογή 2002, σ. I-2157, σκέψη 26, προπαρατεθείσα στη σκέψη 41 Anomar κλ.π., προπαρατεθείσα στη σκέψη 29 Servizi Ausiliari Dottori Commercialisti, και προπαρατεθείσα στη σκέψη 30 Cipolla κ.λπ.).
Such a reply might be useful to the national court if its national law were to require that an Italian national must be allowed to enjoy the same rights as those which a national of another Member State would derive from Community law in the same situation (Case C-448/98 Guimont [2000] ECR I-10663, paragraph 23; Joined Cases C-515/99, C-519/99 to C-524/99 and C-526/99 to C-540/99 Reisch and Others [2002] ECR I-2157, paragraph 26; Anomar and Others, paragraph 41; Servizi Ausiliari Dottori Commercialisti, paragraph 29; and Cipolla and Others, paragraph 30).
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί της ερμηνείας του άρθρου 49 ΕΚ.
Consequently, the Court has jurisdiction to give a ruling on the interpretation of Article 49 EC.
Επομένως, το δεύτερο ερώτημα, που αφορά το άρθρο 49 ΕΚ, είναι παραδεκτό.
The second question is therefore admissible in so far as it relates to Article 49 EC.
Με το δεύτερο, τέταρτο και πέμπτο ερώτημα ερωτάται κατ’ ουσίαν εάν οι διατάξεις του άρθρου 49 ΕΚ ή του ΝΚΚΠ απαγορεύουν, όσον αφορά τις τηλεοπτικές
The second, fourth and fifth questions all relate, essentially, to whether the provisions of Article 49 EC or the NCRF preclude, in television broadcasting matters, national
Ασφαλώς, στο πλαίσιο του δεύτερου ερωτήματος, το Δικαστήριο καλείται να απαντήσει, υπό το πρίσμα του άρθρου 49 ΕΚ, στο μέτρο που το ερώτημα αυτό αφορά την ιταλική νομοθεσία και δη το άρθρο 3, παράγραφος 7, του νόμου 249/1997, που είναι προγενέστερος της θέσης σε ισχύ του ΝΚΚΠ, όπως προκύπτει από τα άρθρα 28, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, 18, παράγραφος 1, της οδηγίας για την αδειοδότηση και 9 της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας.
It is true that, in respect of the second question, the Court can answer from the point of view of Article 49 EC only in so far as that question relates to Italian legislation, namely Article 3(7) of Law No 249/1997, which pre-dates the application of the NCRF, as is clear from Article 28(1) of the Framework Directive, Article 18(1) of the Authorisation Directive and Article 9 of the Competition Directive.
Ομοίως, το τέταρτο και το πέμπτο ερώτημα αφορούν μόνον το ΝΚΚΠ, καθόσον έχουν σχέση με τη μεταγενέστερη της ημερομηνίας θέσης σε ισχύ του ΝΚΚΠ εθνική νομοθεσία, ήτοι με τις διατάξεις του νόμου 112/2004.
Likewise, the fourth and fifth questions refer only to the NCRF, since they concern national legislation subsequent to the date of application of the NCRF, namely the provisions of Law No 112/2004.
Πάντως, αφενός, το δεύτερο ερώτημα αφορά επίσης τη μεταγενέστερη της ημερομηνίας θέσης σε ισχύ του ΝΚΚΠ ιταλική νομοθεσία, ήτοι το άρθρο 1 του νομοθετικού διατάγματος 352/2003.
First, however, the second question also relates to Italian legislation subsequent to the applicability of the NCRF, namely Article 1 of Decree-Law No 352/2003.
Αφετέρου, όπως υποστήριξε η Επιτροπή με τις παρατηρήσεις που υπέβαλε στο Δικαστήριο, το ΝΚΚΠ υλοποίησε τις διατάξεις της Συνθήκης, και ειδικότερα τις διατάξεις περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, στον τομέα των δικτύων και των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, που ορίζονται στα άρθρα 2, στοιχεία α΄ και γ΄, της οδηγίαςπλαισίου, 2, παράγραφος 1, της οδηγίας για την αδειοδότηση και 1, σημεία 1 και 3, της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας.
Secondly, as pointed out by the Commission in its observations to the Court, the NCRF implemented provisions of the Treaty, in particular those on freedom to provide services, in the area of electronic communications networks and services, as defined in Articles 2(a) and (c) of the Framework Directive, Article 2(1) of the Authorisation Directive and points 1 and 3 of Article 1 of the Competition Directive.
Επομένως, το δεύτερο, τέταρτο και πέμπτο ερώτημα πρέπει να εξεταστούν συνολικά, διευκρινίζεται δε ότι η απάντηση που θα δοθεί αναφορικά με το ΝΚΚΠ ασκεί επιρροή μόνον από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του, η οποία αναφέρεται στα άρθρα 28, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, 18, παράγραφος 1, της οδηγίας για την αδειοδότηση, και 9 της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας.
The second, fourth and fifth questions must therefore be dealt with together, since the answers relating to the NCRF are relevant only from its date of application, as set out in Article 28(1) of the Framework Directive, Article 18(1) of the Authorisation Directive and Article 9 of the Competition Directive.
Προκειμένου να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο χρήσιμη απάντηση επί των ερωτημάτων αυτών, πρέπει να υπενθυμισθεί ότι η Συνθήκη δεν επιβάλλει την ολοκληρωτική κατάργηση των κρατικών μονοπωλίων εμπορικού χαρακτήρα, αλλά επιτάσσει τη ρύθμισή τους κατά τρόπον ώστε να αποκλείεται, ως προς τους όρους εφοδιασμού και διάθεσης, οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ υπηκόων των κρατών μελών (απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 1997, C-189/95, Franzén, Συλλογή 1997, σ. I-5909, σκέψη 38 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
In order to provide an answer which is of use to the national court, it should be recalled that the Treaty does not require national monopolies having a commercial character to be abolished completely, but requires them to be adjusted in such a way as to ensure that no discrimination regarding the conditions under which goods are procured and marketed exists between nationals of Member States (Case C-189/95 Franzén [1997] ECR I-5909, paragraph 38 and the caselaw cited).
Πάντως, το άρθρο 49 ΕΚ απαγορεύει την εφαρμογή οποιασδήποτε εθνικής ρύθμισης που έχει ως αποτέλεσμα να καθίσταται η παροχή υπηρεσιών μεταξύ κρατών μελών δυσκολότερη απ’ ό,τι η παροχή υπηρεσιών που πραγματοποιείται αποκλειστικά στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους (βλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2005, C-544/03 και C-545/03, Mobistar και Belgacom Mobile, Συλλογή 2005, σ. I-7723, σκέψη 30).
However, Article 49 EC precludes the application of any national rules which have the effect of making the provision of services between Member States more difficult than the provision of services purely within one Member State (Joined Cases C-544/03 and C-545/03 Mobistar and Belgacom Mobile [2005] ECR I-7723, paragraph 30).
Στον τομέα των δικτύων και των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, οι εν λόγω αρχές υλοποιήθηκαν από το ΝΚΚΠ.
In the area of electronic communications networks and services, those principles were implemented by the NCRF.
Το άρθρο 8 της οδηγίας-πλαισίου υποχρεώνει κατ’ ουσίαν τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν ότι οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές λαμβάνουν κάθε εύλογο μέτρο που σκοπεί στην προαγωγή του ανταγωνισμού κατά την παροχή υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, εξασφαλίζοντας ότι δεν υφίσταται στρέβλωση ούτε περιορισμός του ανταγωνισμού στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και αίροντας τα τελευταία εμπόδια στην παροχή των εν λόγω υπηρεσιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Article 8 of the Framework Directive places on the Member States the obligation to ensure that the national regulatory authorities take all reasonable measures aimed at promoting competition in the provision of electronic communications services, ensuring that there is no distortion or restriction of competition in the electronic communications sector and removing remaining obstacles to the provision of those services at European level.
Ομοίως, το άρθρο 2, παράγραφος 2, της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας υποχρεώνει τα κράτη μέλη να λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να εξασφαλίσουν σε κάθε επιχείρηση το δικαίωμα παροχής υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών ή εγκατάστασης ή επέκτασης ή λειτουργίας δικτύων ηλεκτρονικών επικοινωνιών.
Likewise, Article 2(2) of the Competition Directive requires the Member States to take all measures necessary to ensure that any undertaking is entitled to provide electronic communications services or to establish, extend or provide electronic communications networks.
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας για την αδειοδότηση υποχρεώνει, επίσης, τα κράτη μέλη να εγγυώνται την ελευθερία παροχής δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών και απαγορεύει την παρεμπόδιση της εκ μέρους των επιχειρήσεων παροχής δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, εκτός εάν τούτο είναι απαραίτητο για τους λόγους που εκτίθενται στο άρθρο 46, παράγραφος 1, ΕΚ.
Article 3(1) of the Authorisation Directive also enjoins the Member States to ensure the freedom to provide electronic communications networks and services and prohibits them from preventing an undertaking from providing those networks or services, except where this is necessary for the reasons set out in Article 46(1) EC.
Προς τούτο, το άρθρο 3, παράγραφος 2, της οδηγίας για την αδειοδότηση διευκρινίζει ότι η παροχή δικτύων ή υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών επιτρέπεται μόνον κατόπιν χορηγήσεως γενικής άδειας.
For that purpose, Article 3(2) of the Authorisation Directive states that the provision of electronic communications networks or electronic communications services may be subject only to a general authorisation.
Στο σημείο αυτό, πρέπει να διευκρινιστεί ότι στον τομέα των ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, μεταξύ άλλων, η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, που προβλέπεται στο άρθρο 49 ΕΚ και υλοποιείται στον τομέα αυτό από το ΝΚΚΠ, επιτάσσει όχι μόνον τη χορήγηση αδειών εκπομπής, αλλά και την παραχώρηση ραδιοσυχνοτήτων εκπομπής.
On that point, it must be stated that, in the area of television broadcasting, freedom to provide services, as enshrined in Article 49 EC and implemented in this area by the NCRF, requires not only the grant of broadcasting authorisations, but also the grant of broadcasting radio frequencies.
Πράγματι, μια επιχείρηση δεν μπορεί να ασκεί αποτελεσματικά τα δικαιώματα που αντλεί από το κοινοτικό δίκαιο αναφορικά με την πρόσβαση στην αγορά τηλεοπτικών μεταδόσεων εξαιτίας της έλλειψης ραδιοσυχνοτήτων εκπομπής.
An operator cannot exercise effectively the rights which it derives from Community law in terms of access to the television broadcasting market without broadcasting radio frequencies.
Προς τούτο, το άρθρο 9, παράγραφος 1, της οδηγίας-πλαισίου προβλέπει ότι «[τ]α κράτη μέλη εξασφαλίζουν την ουσιαστική διαχείριση των ραδιοσυχνοτήτων για τις υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών στην επικράτειά τους».
To that end, Article 9(1) of the Framework Directive provides that the ‘Member States shall ensure the effective management of radio frequencies for electronic communication services in their territory’.
Ομοίως, το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας για την αδειοδότηση ορίζει ότι, όταν είναι δυνατόν, ιδίως όπου είναι αμελητέος ο κίνδυνος επιβλαβών παρεμβολών, τα κράτη μέλη δεν εξαρτούν τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων από τη χορήγηση ατομικών δικαιωμάτων χρήσης, αλλά συμπεριλαμβάνουν στη γενική άδεια τους όρους για τη χρήση των εν λόγω ραδιοσυχνοτήτων.
Similarly, Article 5(1) of the Authorisation Directive states that, where possible, Member States may not, in particular where the risk of harmful interference is negligible, make the use of radio frequencies subject to the grant of individual rights of use but are to include the conditions for usage of such radio frequencies in the general authorisation.
Εξάλλου, το άρθρο 4, σημείο 1, της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας απαγορεύει στα κράτη μέλη τη χορήγηση αποκλειστικών ή ειδικών δικαιωμάτων χρήσης ραδιοσυχνοτήτων για την παροχή υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών.
Moreover, point 1 of Article 4 of the Competition Directive prohibits the Member States from granting exclusive or special rights of use of radio frequencies for the provision of electronic communications services.
Στην υπό κρίση υπόθεση, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο σχετικά με τα κριτήρια που εφαρμόστηκαν για τη χορήγηση ραδιοσυχνοτήτων με σκοπό τη λειτουργία στην αγορά αναλογικών τηλεοπτικών μεταδόσεων.
In the present case, the national court questions the Court on the criteria applied for the grant of radio frequencies for the purpose of operating on the analogue television broadcasting market.
Στην πραγματικότητα, αφενός, το αιτούν δικαστήριο δεν ερωτά το Δικαστήριο σχετικά με τα κριτήρια που εφαρμόστηκαν βάσει του νόμου 249/1997, για τη χορήγηση αδειών λειτουργίας στην αγορά αναλογικών τηλεοπτικών εκπομπών.
The national court is not questioning the Court on the criteria which have been applied, pursuant to Law No 249/1997, for the grant of rights to operate on the analogue television broadcasting market.
Τα κριτήρια αυτά δεν αμφισβητήθηκαν ούτε από τη Centro Europa 7, ούτε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, ούτε με τις παρατηρήσεις που υπέβαλε στο Δικαστήριο η Centro Europa 7, στην οποία παραχωρήθηκε σχετική άδεια κατ’ εφαρμογή των εν λόγω κριτηρίων.
Nor are those criteria disputed by Centro Europa 7, either before the national court or in the observations it has submitted to the Court, since Centro Europa 7 was granted rights in accordance with those criteria.
Επομένως, παρέλκει η απόφανση του Δικαστηρίου επί των κριτηρίων αυτών.
There is therefore no need for the Court to give a ruling on those criteria.
Το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς τη συμβατότητα του νόμου 249/1997 με το κοινοτικό δίκαιο μόνον όσον αφορά το άρθρο 3, παράγραφος 7, του νόμου αυτού, το οποίο θέσπισε ένα μεταβατικό καθεστώς υπέρ των υφιστάμενων δικτύων, που είχε ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της πρόσβασης στην επίμαχη αγορά των επιχειρήσεων που δεν διέθεταν ραδιοσυχνότητες, όπως η Centro Europa 7.
The national court has doubts as to the compatibility of Law No 249/1997 with Community law only in so far as Article 3(7) of that Law set up transitional arrangements in favour of the incumbent networks, which had the effect of preventing operators without radio frequencies, such as Centro Europa 7, from accessing the market in question.
Αφετέρου, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο σχετικά με τα κριτήρια που εφαρμόστηκαν, βάσει του νόμου 112/2004, για τη χορήγηση αδειών λειτουργίας στην αγορά ψηφιακών και αναλογικών τηλεοπτικών εκπομπών, στο μέτρο που αυτά εδραίωσαν το μεταβατικό καθεστώς υπέρ των υφιστάμενων δικτύων του άρθρου 1 του νομοθετικού διατάγματος 352/2003, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την μη παραχώρηση, σε επιχειρήσεις που διέθεταν άδειες κατ’ εφαρμογή του νόμου 249/1997, ραδιοσυχνοτήτων για τη λειτουργία τους στην αγορά των αναλογικών τηλεοπτικών εκπομπών.
The national court is also questioning the Court on the criteria applied, pursuant to Law No 112/2004, for granting rights to operate on the digital and analogue television broadcasting market, only in so far as those criteria consolidated the transitional arrangements structured in favour of the existing networks in Article 1 of Decree-Law No 352/2003, which had the effect of precluding the grant to operators of radio frequencies for the purpose of operating on the analogue television broadcasting market, even though they had been granted rights under Law No 249/1997.
Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι η διαδοχική εφαρμογή μεταβατικών συστημάτων προς όφελος των υφιστάμενων δικτύων, βάσει των άρθρων 3, παράγραφος 7, του νόμου 249/1997 και 1 του νομοθετικού διατάγματος 352/2003, είχε ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της πρόσβασης στην επίμαχη αγορά επιχειρήσεων που διέθεταν ραδιοσυχνότητες εκπομπής.
In that regard, the successive application of the transitional arrangements structured in favour of the incumbent networks in Article 3(7) of Law No 249/1997 and Article 1 of Decree-Law No 352/2003 had the effect of preventing operators without broadcasting radio frequencies from accessing the market in question.
Πρέπει επίσης να γίνει δεκτό ότι, παρέχοντας μια γενική άδεια λειτουργίας στην αγορά των υπηρεσιών ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων μόνον υπέρ των υφιστάμενων δικτύων, το άρθρο 23, παράγραφος 5, του νόμου 112/2004 παγίωσε το περιοριστικό αποτέλεσμα που διαπιστώθηκε με την προηγούμενη σκέψη.
The view must also be taken that, by issuing a general authorisation to operate on the broadcasting services market only to the incumbent networks, Article 23(5) of Law No 112/2004 consolidated the restrictive effect confirmed in the preceding paragraph.
Πράγματι, περιορίζοντας, αφενός, de facto τον αριθμό των επιχειρήσεων που μπορούν να εκπέμπουν στην επίμαχη αγορά, τα μέτρα αυτά είναι και/ή ήταν ικανά να αποτελέσουν τροχοπέδη στην παροχή υπηρεσιών στον τομέα των τηλεοπτικών μεταδόσεων.
First, by limiting de facto the number of operators able to broadcast on the market in question, those measures are and/or were likely to hinder the provision of services in the area of television broadcasting.
Αφετέρου, τα μέτρα αυτά έχουν και/ή είχαν ως αποτέλεσμα την παγιοποίηση των δομών της εθνικής αγοράς και την προστασία της θέσης των ημεδαπών επιχειρήσεων που ήδη δραστηριοποιούνταν στην εν λόγω αγορά.
Secondly, those measures have and/or have had the effect of freezing the structures on the national market and protecting the position of the operators already active on that market.
Συνεπώς, το άρθρο 49 ΕΚ και, από την ημερομηνία έναρξης ισχύος τους, τα άρθρα 9, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, 5, παράγραφος 1, της οδηγίας για την αδειοδότηση και 4, σημείο 1, της σχετικής με τον ανταγωνισμό οδηγίας απαγορεύουν τέτοιου είδους μέτρα, εκτός εάν τα μέτρα αυτά είναι δικαιολογημένα.
Consequently, Article 49 EC and, from the date on which they became applicable, Article 9(1) of the Framework Directive, Article 5(1) of the Authorisation Directive and point 1 of Article 4 of the Competition Directive preclude such measures unless they are justified.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ένα καθεστώς αδειών που περιορίζει τον αριθμό των επιχειρήσεων στην εθνική επικράτεια μπορεί να δικαιολογηθεί για λόγους δημοσίου συμφέροντος (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα στη σκέψη 53 απόφαση Placanica κ.λπ.), εφόσον οι περιορισμοί που απορρέουν από αυτό είναι εύλογοι και δεν βαίνουν πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την επίτευξη των εν λόγω στόχων.
In that respect, it is clear from the caselaw of the Court that a licensing system which restricts the number of operators in the national territory is capable of being justified by general-interest objectives (see, to that effect, Placanica and Others, paragraph 53), on condition that the restrictions resulting from them are appropriate and do not go beyond what is necessary to attain those objectives.
Συγκεκριμένα, το ΝΚΚΠ παρέχει ρητά στα κράτη μέλη, δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 3, της οδηγίαςπλαισίου, τη δυνατότητα να λαμβάνουν ή να διατηρούν, σεβόμενα το κοινοτικό δίκαιο, μέτρα για την επίτευξη στόχων γενικού συμφέροντος σχετικών, μεταξύ άλλων, με την πολιτική στον οπτικοακουστικό τομέα.
Thus, the NCRF expressly allows the Member States, under Article 1(3) of the Framework Directive, to adopt or maintain, in compliance with Community law, provisions pursuing general-interest objectives, in particular relating to audiovisual policy.