natgillin/translations-raw huggingface dataset:
I-1417, σκέψη 18), Vander Elst (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 25), Guiot (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 16), Arblade κ.λπ. (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψη 36), Finalarte (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψεις 40, 45), της 12ης Οκτωβρίου 2004, C-60/03, Wolff & Müller (Συλλογή 2004, σ. I-9553, σκέψη 35), και Επιτροπή κατά Αυστρίας (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 47, σκέψη 47), καθώς και σημείο 249 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα Mengozzi στην υπόθεση Laval un Partneri (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 16). Για τη νομολογία σχετικά με την καταπολέμηση των καταχρηστικών συμπεριφορών, βλ. απόφαση Επιτροπή κατά Αυστρίας (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 9, σκέψη 56). Το γεγονός ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν προστατεύει καταχρηστικές συμπεριφορές και απάτες συνάγεται περαιτέρω από την απόφαση της 2ας Μαΐου 1996, C-206/94, Paletta II (Συλλογή 1996, σ. I-2357, σκέψη 28), με την οποία το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, κατά το κοινοτικό δίκαιο, δεν απαγορεύεται στον εργοδότη να προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία τα οποία παρέχουν ενδεχομένως στο εθνικό δικαστήριο τη δυνατότητα να διαπιστώσει την ύπαρξη καταχρηστικής ή απατηλής συμπεριφοράς προκύπτουσας από το γεγονός ότι ο εργαζόμενος, αν και επικαλείται ανικανότητα προς εργασία πιστοποιούμενη σύμφωνα με το άρθρο 18 του κανονισμού 574/72, δεν ασθένησε. I - 4356
48 — On the Court’s caselaw on the social protection of workers, see Case 279/80 Webb [1981] ECR 3305, paragraph 19; Joined Cases 62/81 and 63/81 Seco and Desquenne & Giral [1982] ECR 223, paragraph 10; Case C-113/89 Rush Portuguesa [1990] ECR I-1417, paragraph 18; Vander Elst, cited in footnote 32, paragraph 25; Guiot, cited in footnote 32, paragraph 16; Arblade and Others, cited in footnote 33, paragraph 36; Finalarte and Others, cited in footnote 33, paragraphs 40 and 45; Case C-60/03 Wolff & Müller [2004] ECR I-9553, paragraph 35; Commission v Austria, cited in footnote 47, paragraph 47; and point 249 of the Opinion of Advocate General Mengozzi in Laval un Partneri, cited in footnote 10. On caselaw as regards the combat of abuse, see Commission v Austria, cited in footnote 47, paragraph 56. That Community law will not protect cases of abuse and fraud follows, moreover, from Case C-206/94 Paletta II [1996] ECR I-2357, paragraph 28, in which the Court held that as a matter of Community law employers are not barred from adducing evidence to support, where appropriate, a finding by the national court of abuse or fraudulent conduct on the part of the worker concerned, in that, although he may claim to have become incapacitated for work, such incapacity having been certified in accordance with Article 18 of Council Regulation (EEC) No 574/72 of 21 March 1972 fixing the procedure for implementing Regulation (EEC) No 1408/71 (OJ, English Special Edition 1972 (I), p. 159), he was not sick at all. I - 4356
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ υποχρέωση του επιχειρηματία να προβεί με δική του πρωτοβουλία σε δήλωση στις αρχές.
COMMISSION v LUXEMBOURG requiring it to provide information to the authorities of its own accord.
Πάντως, φρονώ ότι υπάρχουν ενδείξεις που συνηγορούν υπέρ της απόψεως ότι η λουξεμβουργιανή κανονιστική ρύθμιση έχει διαμορφωθεί όπως ακριβώς ένα μέτρο προληπτικού ελέγχου.
It seems to me, however, that there are grounds for concluding that the Luxembourg rule is indeed structured in a similar manner to a prior control measure aimed at detecting abuse.
Πράγματι, το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 πρέπει να αναγνωσθεί σε συνδυασμό με τα άρθρα 13 έως 17 του νόμου της 4ης Απριλίου 1974 για την αναδιοργάνωση της Επιθεωρήσεως Εργασίας και Ορυχείων 51(στο εξής: νόμος της 4ης Απριλίου 1974), ο οποίος παρέχει τη δυνατότητα, σε περίπτωση παραβάσεως της υποχρεώσεως κοινοποιήσεως του επιχειρηματία, να διαταχθεί η παύση της δραστηριότητας των αποσπασμένων εργαζομένων στο έδαφος του Μεγάλου Δουκάτου με άμεση ισχύ.
Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 must be read in conjunction with Articles 13 to 17 of the Law of 4 April 1974 on the reorganisation of the Labour and Mines Inspectorate 51 (‘Law of 4 April 1974’), which in the event of an undertaking failing to fulfil its obligation to provide information permits the labour inspectorate to order with immediate effect that the posted workers cease their activities in the territory of the Grand Duchy.
Η επανάληψη των εργασιών μπορεί να επιτραπεί εκ νέου από την Επιθεώρηση Εργασίας, αφού έχουν υποβληθεί όλα τα αναγκαία έγγραφα 52, ενώ οι παραβάσεις της διαταγής αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 28 του νόμου της 4ης Απριλίου 1974, πρέπει να τιμωρούνται με στερητική της ελευθερίας ποινή και με πρόστιμο.
The labour inspectorate may only permit work to be resumed once all necessary documents have been provided, 52and in that connection, in accordance with Article 28 of the Law of 4 April 1974, a failure to observe that order is punishable with imprisonment and a fine.
Εάν, όμως, πρώτον, απαιτείται «άδεια» για την επανάληψη των εργασιών και, δεύτερον, η μη τήρηση της υποχρεώσεως κοινοποιήσεως τιμωρείται με κυρώσεις του δικαίου περί διοικητικών παραβάσεων και του ποινικού δικαίου, τότε η ρύθμιση του άρθρου 7, παράγραφος 1, του νόμου της
If, however, first a ’permit’ is required to resume work and second noncompliance with the obligation to provide information is sanctioned by penal law measures, the rule of Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 can only be
Αυτό που χαρακτηρίζει τη λουξεμβουργιανή κανονιστική ρύθμιση είναι πρωτίστως η προβλεπόμενη από τον νόμο υποχρέωση των επιχειρηματιών ήδη «πριν από την έναρξη των εργασιών» να θέτουν στη διάθεση της Επιθεωρήσεως Εργασίας τα αναγκαία έγγραφα, πράγμα το οποίο δημιουργεί την εντύπωση ότι πρόκειται για προληπτικό έλεγχο καταχρηστικών συμπεριφορών, ο οποίος δεν συνάδει, κατ’ αρχήν, με το κοινοτικό δίκαιο.
Above all, the Luxembourg rule is characterised by the legislative requirement on undertakings even ’prior to the commencement of the work’ to provide the labour inspectorate with the requisite documents which would appear to imply the existence of a prior control aimed at detecting abuse, a measure which is in principle incompatible with Community law.
Η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου αμύνεται ισχυριζόμενη ότι το γεγονός ότι ο επιχειρηματίας πρέπει να συμμορφωθεί με την υποχρέωση κοινοποιήσεως μόνον «κατόπιν αιτήσεως», αμβλύνει την ως άνω επιβαλλόμενη από τον νόμο υποχρέωση.
The Luxembourg Government counters by indicating that the undertaking must comply with its obligation to provide information simply ’on request’, a fact which it considers as softening the impact of the legal obligation.
Επομένως, δεν υφίσταται καμία
Accordingly, no obligation arises on the undertaking
49 — Αποφάσεις Επιτροπή κατά Αυστρίας (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 9, σκέψη 43), και Rush Portuguesa (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 48, σκέψη 17).
49 — Commission v Austria, cited in footnote 47, paragraph 43, and Rush Portuguesa, cited in footnote 48, paragraph 17.
51 — Σύμφωνα με το άρθρο 11 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, «η Επιθεώρηση Εργασίας και Ορυχείων και η Διοίκηση Τελωνείων και Ειδικών Φόρων Καταναλώσεως είναι επιφορτισμένες, εκάστη στον τομέα των αρμοδιοτήτων της, με την εποπτεία της εφαρμογής των διατάξεων του παρόντος νόμου».
51 — According to Article 11 of the Law of 20 December 2002, ’the Inspection du travail et des mines [Labour and Mines Inspectorate] and Administration des douanes et accises [Customs and Excise Authorities] shall each be responsible in their respective area for monitoring the application of the provisions of the present law’.
Οι αρμοδιότητες της Επιθεωρήσεως Εργασίας και Ορυχείων ρυθμίζονται από τον νόμο της 4ης Απριλίου 1974 για την αναδιοργάνωση της Επιθεωρήσεως Εργασίας και Ορυχείων (Mémorial A — αριθ.
The Law of 4 April 1974 on the reorganisation of the Labour and Mines Inspectorate (Mémorial A — No 27, p.
27, σ. 485).
485) establishes the area of responsibility of the labour inspectorate.
52 — Βλ. προσωρινώς εκτελεστή διάταξη της Επιθεωρήσεως Εργασίας και Ορυχείων της 29ης Απριλίου 2004, με αποδέκτη συγκεκριμένη επιχείρηση, στην οποία απαγορεύει την παροχή υπηρεσιών με αποσπασμένους εργαζομένους που δεν έχουν δηλωθεί νομοτύπως («ordonnance executoire par provision: cessation de prestations de travail détachées non-déclarées»), επισυναφθείσα ως αντίγραφο στο παράρτημα A 5 του δικογράφου της προσφυγής.
50 — Arblade and Others, cited in footnote 33, paragraph 35,;Mazzoleni and ISA, cited in footnote 25, paragraph 26; and Wolff & Müller, cited in footnote 48, paragraph 34. Teyssié, B., Droit européen du travail, 2nd edition, Paris, 2003, pp. 158 and 159, takes the view that a requirement to comply with an administrative formality is only justified if it furthers the interests of the workers concerned. He argues that the legitimate justification concerning the social protection of workers may not operate as a pretext to introduce legislation restricting the freedom to provide services. 52 — See the copy of the provisionally enforceable order of the labour inspectorate dated 29 April 2004 served on a particular undertaking by which it prohibits the provision of services by non-registered workers (‘ordonnance executoire par provision: cessation de prestations de travail détachées non-déclarées’), included in Annex A-5 to the Commission’s application.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-319/06 λόγο να ισχύει όταν το δίκαιο του κράτους μέλους επιβάλλει στα άτομα υποχρεώσεις και επαπειλεί κυρώσεις στην περίπτωση της μη συμμορφώσεως.
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-319/06 viduals and threatens sanctions in the event of non-compliance.
Δυσχεραίνει περισσότερο τα πράγματα το γεγονός ότι το γράμμα της διατάξεως αυτής δεν πληροί τις επιταγές της ασφάλειας δικαίου και της σαφήνειας.
The situation is aggravated by the fact that the provision’s wording fails to meet the requirements of legal certainty and clarity.
Κατά παγία νομολογία, η ανάγκη διασφαλίσεως της πλήρους εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου επιβάλλει στα κράτη μέλη όχι μόνο να συμμορφώνουν τις νομοθεσίες τους προς το κοινοτικό δίκαιο, αλλά επιτάσσει επίσης να προβλέπουν τη θέσπιση νομικών διατάξεων ικανών να δημιουργήσουν μια επαρκώς ακριβή, σαφή και διαφανή κατάσταση ώστε να καθίσταται δυνατό στους ιδιώτες να γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και να τα προβάλλουν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων 54.
According to consistent caselaw, Member States are required not only to bring their legislation into conformity with Community law but also to do so by adopting rules of law capable of creating a situation which is sufficiently precise, clear and transparent to allow individuals to know the full extent of their rights and rely on them before the national courts.
Η αρχή αυτή πρέπει κατά μείζονα
54 That principle must apply a fortiori if national law imposes obligations on indi-
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το αμφίσημο γράμμα της διατάξεως εξαρτά ευρέως τη χορήγηση της άδειας από τη διακριτική ευχέρεια της διοικήσεως και, επιπλέον, αυξάνει τον κίνδυνο για τις επιχειρήσεις, να υποστούν διοικητικές και ποινικές κυρώσεις κατά αδικαιολόγητο τρόπο.
It must be observed that the ambiguous wording of the rule places the issue of a permit largely at the discretion of the administration and, in addition, unreasonably increases the risk that undertakings will find themselves subject to administrative or penal sanctions.
Πράγματι, σύμφωνα με τα αποδεικτικά μέσα τα οποία η Επιτροπή έθεσε στη διάθεση του Δικαστηρίου, η Επιθεώρηση Εργασίας προδήλως ερμηνεύει το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 αυστηρά, καθόσον απαιτεί την πλήρη προσκόμιση όλων των εγγράφων πριν από την παροχή των υπηρεσιών 55, οπότε, σε αντιδιαστολή προς τους ισχυρισμούς της Κυβερνήσεως του Λουξεμβούργου, δεν αρκεί ότι τα έγγραφα προσκομίσθηκαν την ίδια ημέρα ακριβώς πριν από την έναρξη των εργασιών.
Thus, according to the evidence submitted by the Commission to the Court, the labour inspectorate evidently places a strict interpretation on Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 in requiring the submission in full of all documents prior to the provision of services, 55such that — contrary to the arguments of the Luxembourg Government — provision of the documents on the day itself, shortly before works commence, does not suffice.
Δυσχέρειες κατά την πρακτική εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 θα μπορούσαν να προκύψουν περαιτέρω από το γεγονός ότι η υποχρέωση προσκομίσεως και, κατά συνέπεια, η ίδια η διοικητική διαδικασία γεννάται, κατ’ αρχήν, μετά την υποβολή «αιτήσεως» της Επιθεωρήσεως Εργασίας, οπότε παραμένει ασαφές ποια λειτουργία επιτελεί η επιχείρηση πριν από την έναρξη της διαδικασίας αυτής και αν η επιχείρηση
Difficulties in the practical implementation of Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 may also result from the fact that the obligation to provide information and, thus, the administrative procedure itself ensues, in principle, only following the receipt of a ’demand’ from the labour inspectorate, with it remaining unclear in that regard what role the undertaking is expected to play in anticipation of that procedure and whether possi-
53 — Ο νομοθέτης απαγορεύει συγκεκριμένες δραστηριότητες (ή συγκεκριμένες ενέργειες), όχι όμως, διότι αυτές πρέπει να απαγορευθούν γενικώς, αλλά διότι πρέπει προηγουμένως να εξετασθεί από τις αρμόδιες αρχές αν αυτές παραβιάζουν στην κατ’ ιδίαν περίπτωση ορισμένες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου.
53 — However, the legislature prohibits certain activities (or certain projects) not because they must be forbidden in general but because the authorities must examine in advance whether in an individual case they infringe certain substantive legal provisions.
Αν ο έλεγχος διεξαχθεί νομοτύπως και προκύψει ότι η δραστηριότητα συνάδει προς το ουσιαστικό δίκαιο, πρέπει να χορηγηθεί η άδεια.
If that assessment proves positive and it follows that the conduct is in conformity with substantive law, the authorisation must be granted.
Επομένως, η απαγόρευση τελεί εκ των προτέρων υπό την επιφύλαξη της χορηγήσεως της άδειας εάν κατά τη διαδικασία χορηγήσεως δεν προκύπτουν εκ του νόμου λόγοι αρνήσεως.
From the outset, therefore, the prohibition applies subject to the reservation that permission is to be granted if the authorisation procedure does not reveal any legal grounds for refusal.
Κατά συνέπεια, και στην περίπτωση της «άδειας» γίνεται λόγος για «απαγόρευση με την επιφύλαξη άδειας» (βλ., συναφώς, Maurer, H., Allgemeines Verwaltungsrecht, 15η έκδοση, Μόναχο, 2004, σημείο 51, σ. 218).
Thus, in the case of a ’permit’ one can equally refer to a ’prohibition qualified by a reservation of authorisation’ (see on that point Maurer, H., Allgemeines Verwaltungsrecht, 15th edition, Munich, 2004, point 51, p. 218).
Με την ύπαρξη της εν λόγω απαγορεύσεως με επιφύλαξη άδειας είναι βέβαιος, πέραν πάσης αμφιβολίας, και ο περιοριστικός χαρακτήρας της λουξεμβουργιανής κανονιστικής ρυθμίσεως του άρθρου 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002.
The existence of such a prohibition unless authorisation is given also clearly confirms the restrictive nature of the Luxembourg rule established by Article 7(1) of the Law of 20 December 2002.
Πράγματι, όσον αφορά την απόσπαση εργαζομένων υπηκόων τρίτου κράτους εκ μέρους κοινοτικής επιχειρήσεως παρέχουσας υπηρεσίες, το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι εθνική κανονιστική ρύθμιση εξαρτώσα την παροχή υπηρεσιών επί του εθνικού εδάφους εκ μέρους επιχειρήσεως εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος από τη χορήγηση διοικητικής άδειας συνιστά περιορισμό στην εν λόγω ελευθερία, κατά την έννοια του άρθρου 49 ΕΚ.
As regards the deployment of workers from nonmember States by a service provider established in the Community, the Court has already held that national legislation which makes the provision of services within national territory by an undertaking established in another Member State subject to the issue of an administrative visa constitutes a restriction on the freedom to provide services within the meaning of Article 49 EC.
Βλ. αποφάσεις Επιτροπή κατά Αυστρίας (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 9, σκέψη 40), Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 46, σκέψη 24), και Vander Elst (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 15).
See Commission v Austria, cited in footnote 47, paragraph 40; Commission v Luxembourg, cited in footnote 46, paragraph 24; and Vander Elst, cited in footnote 32, paragraph 15.
54 — Βλ., συναφώς σε θέματα οδηγιών, αποφάσεις της 28ης Φεβρουαρίου 1991, C-360/87, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1991, σ.
54 — In the same vein, with regard to directives, see Case C-360/87 Commission v Italy [1991] ECR I-791, paragraph 12, and Case C-220/94 Commission v Luxembourg [1995] ECR I-1589, paragraph 10.
Ι-791, σκέψη 12), και της 15ης Ιουνίου 1995, C-220/94, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (Συλλογή 1995, σ.
In addition, see Case C-162/99 Commission v Italy [2001] ECR I-541, paragraphs 22 to 25, and Case C-478/01 Commission v Luxembourg [2003] ECR I-2351, paragraph 20.
Κατά συνέπεια, με την εν τοις πράγμασι πρόβλεψη επιφυλάξεως άδειας στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, η λουξεμβουργιανή κανονιστική ρύθμιση βαίνει πέραν του μέτρου που το Δικαστήριο χαρακτηρίζει σύμφωνο προς την αρχή της αναλογικότητας.
57 In introducing a de facto condition of prior authorisation in Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 the Luxembourg rule thus goes beyond what is regarded by the Court as proportionate.
πρέπει ενδεχομένως να προκαλέσει η ίδια την ως άνω «αίτηση».
bly it must itself trigger that ’demand’.
Επειδή, ελλείψει τέτοιας «αιτήσεως», μια επιχείρηση δεν μπορεί κατ’ αποτέλεσμα να κάνει χρήση της ελευθερίας παροχής υπηρεσιών, χωρίς να εκτεθεί σε διοικητικές ή ποινικές κυρώσεις, ο περιορισμός αυτός λειτουργεί ως απόλυτη απαγόρευση, η οποία, λόγω της δυνατότητας προσφυγής σε λιγότερο περιοριστικά μέσα, δεν μπορεί να θεωρηθεί αναγκαία για να διασφαλίσει την προστασία των εργαζομένων.
Since in the absence of such a ’demand’ an undertaking cannot in practice take advantage of the freedom to supply services without risking administrative or penal sanctions, that restriction operates as an absolute prohibition which, given the possibility of having recourse to less-restrictive measures, cannot be regarded as necessary for the purposes of worker protection.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων, συνάγεται ότι η ρύθμιση αυτή συνιστά εκ των προτέρων έλεγχο καταχρηστικών ενεργειών που δεν συνάδει προς το άρθρο 49 EΚ.
It follows from the above that this rule constitutes prior monitoring for abuse which is incompatible with Article 49 EC.
Επομένως, και η αιτίαση αυτή είναι βάσιμη.
Accordingly, this complaint is also well founded.
Επί της τέταρτης αιτιάσεως
The fourth complaint
Ως πρόσθετη διοικητική απαίτηση, η οποία μπορεί να καταστήσει δυσχερές για επιχειρήσεις που εδρεύουν σε άλλο κράτος μέλος να αποσπάσουν εργαζομένους, ο προβλεπόμενος στο άρθρο 8 του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 διορισμός ad hoc εντολοδόχου, που είναι κάτοικος Λουξεμβούργου, συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών υπό την έννοια του άρθρου 49 EΚ 58.
As an additional administrative requirement liable to render the posting of workers more difficult for undertakings established in another Member State, the designation of an ad hoc agent resident in Luxembourg provided for by Article 8 of the Law of 20 December 2002 constitutes a restriction on the freedom to provide services within the meaning of Article 49 EC.
Κατά συνέπεια,
58 Therefore it
Τέλος, θεωρώ αναγκαίο να υπενθυμίσω στο πλαίσιο αυτό ότι το Δικαστήριο πρόσφατα, με την απόφαση Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου 56όσον αφορά τον δυσανάλογο χαρακτήρα άδειας ως προϋποθέσεως για την ανάληψη απασχολήσεως και τη δυνατότητα εφαρμογής ηπιοτέρων μέσων, έκρινε τα ακόλουθα: «Η υποχρέωση μιας εταιρίας παρέχουσας υπηρεσίες να ενημερώνει εκ των προτέρων τις τοπικές αρχές για την παρουσία ενός ή περισσοτέρων αποσπασμένων μισθωτών εργαζομένων, για την προβλεπόμενη διάρκεια της εν λόγω παρουσίας και για την ή τις παρεχόμενες υπηρεσίες που δικαιολογούν την απόσπαση συνιστά εξίσου αποτελεσματικό και λιγότερο περιοριστικό απ’ όσο η επίδικη υποχρέωση μέτρο.
Finally, in this connection I consider it imperative to recall that, as regards the disproportionate character of an authorisation as a condition for taking up employment and the applicability of less-stringent measures, in Commission v Luxembourg 56the Court recently held: ’A measure which would be just as effective whilst being less restrictive than the measure at issue here would be an obligation imposed on a service-providing undertaking to report beforehand to the local authorities on the presence of one or more deployed workers, the anticipated duration of their presence and the provision or provisions of services justifying the deployment.
Είναι ικανό να παράσχει στις εν λόγω αρχές δυνατότητα να ελέγχουν την τήρηση της κανονιστικής ρυθμίσεως επί κοινωνικών θεμάτων του Λουξεμβούργου κατά τη διάρκεια της αποσπάσεως, λαμβάνοντας υπόψη τις υποχρεώσεις που υπέχει ήδη η επιχείρηση δυνάμει των κανόνων του δικαίου κοινωνικής ασφαλίσεως που τυγχάνουν εφαρμογής στο κράτος μέλος προελεύσεως.»
It would enable those authorities to monitor compliance with Luxembourg social welfare legislation during the deployment while at the same time taking account of the obligations by which the undertaking is already bound under the social welfare legislation applicable in the Member State of origin.’
Υπό τις συνθήκες αυτές, ενδείκνυται το κράτος μέλος υποδοχής να περιορίζει την επέμβασή του στον έλεγχο των αναγκαίων στοιχείων που προσκομίζει ο παρέχων υπηρεσίες κατά την ανάληψη της δραστηριότητας στο κράτος μέλος υποδοχής και να καταφεύγει σε κατα-
In those circumstances it is more appropriate that the host Member State restricts its intervention to verifying the requisite information provided by the service provider on commencing activities in the host Member State and only has recourse to sanctions
57 — Υπό την έννοια αυτή και ο γενικός εισαγγελέας Geelhoed στις προτάσεις του της 15ης Σεπτεμβρίου 2005, C-244/05, Επιτροπή κατά Γερμανίας (απόφαση της 19ης Ιανουαρίου 2006, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 11, σημείο 28), σχετικά με γερμανική ρύθμιση, η οποία υπέβαλλε την εκ μέρους παρέχοντος υπηρεσίες εγκατεστημένου εντός άλλου κράτους μέλους απόσπαση εργαζομένων υπηκόων τρίτων χωρών για την παροχή υπηρεσιών στο γερμανικό έδαφος σε διαδικασία προηγούμενης χορηγήσεως αδείας.
57 — In the same vein see also the Opinion of Advocate General Geelhoed in Commission v Germany, cited in footnote 11, point 28, as regards a German rule which subjected the deployment of third-country nationals employed by a service provider established in another Member State for the provision of services on German territory to a prior authorisation procedure.
Κατά συνέπεια, το μέτρο του εκ των προτέρων ελέγχου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από την ανάγκη βεβαιώσεως του ότι η απόσπαση αυτή πραγματοποιήθηκε νομίμως.
According to the Advocate General, prior authorisation measures are disproportionate, since undertakings which do not comply with national legislation on worker protection must bear the responsibility for a posting effected unlawfully and can always be held liable in that regard.
56 — Απόφαση Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 9, σκέψη 31.
Accordingly, monitoring in advance cannot be justified by the necessity of ensuring that the posting is effected lawfully.
58 — Αυτό αναγνωρίζεται εμμέσως από την Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου στη σελίδα 5 του εγγράφου απαντήσεως στο έγγραφο οχλήσεως της Επιτροπής.
58 — This is implicitly admitted by the Luxembourg Government on page 5 of its reply to the Commission’s letter of formal notice.
Αναγνωρίζει τις ιδιαίτερες δεσμεύσεις που προκαλεί η υποχρέωση που επιβάλλεται στις αλλοδαπές επιχειρήσεις να διορίσουν ad hoc εντολοδόχο, κάτοικο Λουξεμβούργου.
It acknowledges therein the particular constraints caused by the requirement to nominate an ad hoc agent resident in Luxembourg.