natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εξάλλου, το άρθρο 6 του κανονισμού 1954/2003 θεσπίζει ένα ειδικό σύστημα διαχειρίσεως της αλιευτικής προσπάθειας το οποίο έχει εφαρμογή σε μια βιολογικώς ευαίσθητη ζώνη οριοθετούμενη στα ανοικτά των ιρλανδικών ακτών, για την οποία «τα κράτη μέλη αξιολογούν τα επίπεδα της αλιευτικής προσπάθειας αλιευτικών σκαφών μήκους, συνολικά, δέκα μέτρων ή [περισσότερο], ως ετήσιο μέσο όρο της περιόδου 1998 έως 2002, όσον αφορά τη βενθική αλιεία, εξαιρουμένων εκείνων που καλύπτονται από τον κανονισμό (ΕΚ) 2347/2002, και την αλιεία χτενιών, καβουριών και καβουρομανών και κατανέμουν το αξιολογηθέν επίπεδο αλιευτικής προσπάθειας για καθέναν από αυτούς τους τύπους αλιείας».
Moreover, Article 6 of Regulation No 1954/2003 establishes a specific effort regime applicable to a biologically sensitive area off the Irish coast in which ‘Member States shall assess the levels of fishing effort exerted by vessels equal to or more than 10 metres in length overall, as an annual average of the period 1998 to 2002, for demersal fisheries, excluding those covered by Regulation (EC) No 2347/2002, and fisheries for scallops, edible crab and spider crab, and allocate the level of fishing effort thus assessed for each of those fisheries.’
Τέλος, το άρθρο 11, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1954/2003 προβλέπει ότι, με βάση τις πληροφορίες που τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η Επιτροπή υποβάλλει στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως πρόταση κανονισμού για τον καθορισμό της μέγιστης ετήσιας αλιευτικής
Finally, Article 11(1) and (2) of Regulation No 1954/2003 provides that, on the basis of the information to be communicated to the Commission by the Member States, the Commission is to submit to the Council a proposal for a Regulation fixing the maximum annual fishing effort for each Member State and for each area and fishery
ΙΣΠΑΝΙΑ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ προσπάθειας για κάθε κράτος μέλος και για κάθε ζώνη και τύπο αλιείας που καθορίζεται στα άρθρα 3 και 6 και ότι το Συμβούλιο, αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, καθορίζει τη μέγιστη προσπάθεια αυτή.
SPAIN v COUNCIL defined in Articles 3 and 6 and that the Council, acting by qualified majority on the proposal from the Commission, is to decide on that effort.
Κατ’ εφαρμογήν αυτής της διατάξεως, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό 1415/2004.
In implementation of that provision, the Council adopted Regulation No 1415/2004.
Ο κανονισμός 1415/2004
Regulation No 1415/2004
Ο κανονισμός 1415/2004 ορίζει τα εξής:
Regulation No 1415/2004 is drafted in the following terms:
Ο παρών κανονισμός καθορίζει τη μέγιστη ετήσια αλιευτική προσπάθεια για κάθε κράτος μέλος και για κάθε ζώνη και τύπο αλιείας που καθορίζεται στα άρθρα 3 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003.
This Regulation sets the maximum annual fishing effort for each Member State and for each area and fishery defined in Articles 3 and 6 of Regulation (EC) No 1954/2003.
Τα μέγιστα επίπεδα ετήσιας αλιευτικής προσπάθειας ανά ομάδα ειδών, ζώνη και τύπο αλιείας και ανά κράτος μέλος, για τις ζώνες που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003, καθορίζονται στο παράρτημα Ι του παρόντος κανονισμού.
The maximum levels of annual fishing effort by group of species, area and fishery, and by Member State, for the areas referred to in Article 3(1)(a) and (b) of Regulation (EC) No 1954/2003, are set out in Annex I to this Regulation.
Τα μέγιστα επίπεδα ετήσιας αλιευτικής προσπάθειας ανά ομάδα ειδών, ζώνη και τύπο αλιείας και ανά κράτος μέλος, για τη ζώνη που αναφέρεται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003, καθορίζονται στο παράρτημα ΙΙ του παρόντος κανονισμού.
The maximum levels of annual fishing effort by group of species, area and fishery, and by Member State, for the area referred to in Article 6(1) of Regulation (EC) No 1954/2003, are set out in Annex II to this Regulation.
Κάθε κράτος μέλος εξασφαλίζει ότι η χρησιμοποίηση των κατανομών αλιευτικής προσπάθειας ανά ζώνη, όπως ορίζεται στα άρθρα 3 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003, δεν θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη διάρκεια χρόνου αλιείας συγκριτικά με τα επίπεδα αλιευτικής προσπάθειας που έχει ασκηθεί κατά την περίοδο αναφοράς.
Each Member State shall ensure that the utilisation of fishing effort allocations by area, as defined in Articles 3 and 6 of Regulation (EC) No 1954/2003, will not result in more time spent fishing by comparison to fishing effort levels exerted during the reference period.
Κάθε κράτος μέλος εξασφαλίζει ότι η μέθοδος που χρησιμοποιείται για την καταγραφή της αλιευτικής προσπάθειας είναι η ίδια με τη χρησιμοποιηθείσα κατά την αξιολόγηση των επιπέδων αλιευτικής προσπάθειας στο πλαίσιο των άρθρων 3 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) 1954/2003.
Each Member State shall ensure that the method used to record fishing effort is the same as the one used in assessing the levels of fishing effort according to Articles 3 and 6 of Regulation (EC) No 1954/2003.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
This Regulation shall be binding in its entirety and directly applicable in all Member States.’
Η διαδικασία και τα αιτήματα των διαδίκων
Procedure and form of order sought
Δεδομένου ότι το Βασίλειο της Ισπανίας άσκησε στις 29 Ιανουαρίου 2004 προσφυγή, η οποία πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό C-36/04, με αίτημα την ακύρωση των
Since the Kingdom of Spain brought an action on 29 January 2004, registered as Case C-36/04, for annulment of Articles 3, 4 and 6 of Regulation No 1954/2003, it was
Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 9ης Μαρτίου 2004, επετράπη στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να παρέμβει υπέρ του Συμβουλίου στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως.
By order of the President of the Court of 9 March 2005, the Commission was granted leave to intervene in support of the form of order sought by the Council in the present case.
Το Δικαστήριο, με απόφαση της 30ής Μαρτίου 2006, C-36/04, Ισπανία κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2006, σ. I-2981), απέρριψε την προσφυγή με αίτημα την ακύρωση μόνον των άρθρων 3, 4 και 6 του κανονισμού 1954/2003, διότι έκρινε ότι οι διατάξεις αυτές ήσαν αδιαχώριστες από το υπόλοιπο μέρος του κανονισμού αυτού, οπότε η προσφυγή εκείνη ήταν απαράδεκτη.
By judgment of 30 March 2006 in Case C-36/04 Spain v Council [2006] ECR I-2981, the Court dismissed the application for annulment of Articles 3, 4 and 6 — only — of Regulation No 1954/2003, since it considered that those provisions were not severable from the rest of that regulation, with the result that the action was inadmissible.
Κατόπιν της εκδόσεως της αποφάσεως εκείνης και της επαναλήψεως της διαδικασίας στην υπό κρίση υπόθεση, το Βασίλειο της Ισπανίας προέβαλε επισήμως με το υπόμνημα απαντήσεως ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κανονισμού 1954/2003 και ενέμεινε στα αιτήματά του περί ακυρώσεως των άρθρων 1 έως 6 του κανονισμού 1415/2004 και περί καταδίκης του καθού κοινοτικού οργάνου στα δικαστικά έξοδα.
Following delivery of that judgment, and the resumption of the proceedings in the present case, the Kingdom of Spain formally raised, in its reply, a plea of illegality in regard to Regulation No 1954/2003, and maintained its claim that the Court should annul Articles 1 to 6 of Regulation No 1415/2004 and order the Council to pay the costs.
Το Συμβούλιο και η Επιτροπή ζήτησαν να απορριφθεί η προσφυγή και να καταδικασθεί το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
The Council and the Commission contend that the Court should dismiss the action and order the Kingdom of Spain to pay the costs.
Το Συμβούλιο φρονεί ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κανονισμού 1954/2003 την οποία προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας είναι απαράδεκτη διότι,
The Council contends that the Kingdom of Spain’s plea of illegality concerning Regulation No 1954/2003 is inadmissible since, on the one hand, it was raised out of time — that is, in the reply rather than in the application — and, on the other, the
ΙΣΠΑΝΙΑ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ αφενός, προβλήθηκε εκπροθέσμως, δηλαδή στο στάδιο του υπομνήματος απαντήσεως και όχι με το δικόγραφο της προσφυγής και, αφετέρου, το κράτος μέλος δεν μπορούσε, εν πάση περιπτώσει, να αμφισβητήσει το κύρος του εν λόγω κανονισμού μετά την εκπνοή της προθεσμίας του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ.
Member State cannot in any event challenge the validity of that regulation after the expiry of the timelimit laid down in the fifth paragraph of Article 230 EC.
Ισχυρίζεται, αφενός, ότι το άρθρο 42, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας απαγορεύει την προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης και ότι η απόρριψη της προσφυγής που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας στο πλαίσιο της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Συμβουλίου δεν μπορεί να θεωρηθεί νέο πραγματικό περιστατικό, υπό την έννοια της διατάξεως αυτής.
It argues, first, that Article 42(2) of the Rules of Procedure prohibits the introduction of new pleas in law in the course of proceedings and that the dismissal of the Kingdom of Spain’s action in Spain v Council, cited above, cannot be regarded as a new fact for the purposes of that provision.
Παρατηρεί, αφετέρου, ότι, αν επιτρεπόταν σε κράτος μέλος να αμφισβητεί το κύρος κοινοτικού κανονισμού μετά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ, προβάλλοντας ένσταση ελλείψεως νομιμότητας κάθε φορά που ένα κοινοτικό όργανο εκδίδει πράξη εκτελεστική του κανονισμού αυτού, τούτο θα καθιστούσε δυνατή την επ’ αόριστον αμφισβήτηση του κύρους των κοινοτικών πράξεων που παράγουν έννομα αποτελέσματα, πράγμα το οποίο, κατά το Συμβούλιο, θα αντέβαινε στον σκοπό των προθεσμιών ασκήσεως προσφυγής που είναι η εγγύηση της ασφαλείας δικαίου.
The Council points out, secondly, that if a Member State were permitted to challenge the validity of a Community regulation after the expiry of the timelimit laid down in the fifth paragraph of Article 230 EC by raising a plea of illegality each time an institution adopts a measure implementing that regulation, it would be possible to challenge indefinitely Community measures producing legal effects, which would be contrary to the purpose of the timelimits for bringing actions, which is to ensure legal certainty.
Η Επιτροπή, η οποία παρεμβαίνει υπέρ του Συμβουλίου και ζητεί την απόρριψη της προσφυγής ως αβάσιμης, εκθέτει ότι ο κανονισμός 1954/2003 και ο κανονισμός 1415/2004, ο οποίος απλώς θέτει τον προηγούμενο σε εφαρμογή, συνδέονται τόσο στενά ώστε η υπό κρίση προσφυγή αποτελεί απλώς επανάληψη, σχεδόν κατά λέξη, της προσφυγής επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά
The Commission, which is intervening in support of the Council and which contends that the action should be dismissed as unfounded, states that Regulation No 1954/2003 is so closely linked to Regulation No 1415/2004, which merely implements it, that the present action is merely an almost literal repetition of the action in Spain v Council. The present action has not really been brought against Regulation
Συμβουλίου. Η υπό κρίση προσφυγή δεν στρέφεται πραγματικά κατά του κανονισμού 1415/2004, αλλά κατά των άρθρων 3, 4 και 6 του κανονισμού 1954/2003, δεδομένου ότι κανένας από τους λόγους της υπό κρίση προσφυγής δεν αναφέρει ειδικώς ή ευθέως τον κανονισμό 1415/2004.
No 1415/2004 but against Articles 3, 4 and 6 of Regulation No 1954/2003, since none of the pleas put forward mention Regulation No 1415/2004 specifically or directly.
Οπωσδήποτε, το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητώντας τη συνέχιση της παρούσας διαδικασίας μετά την έκδοση της προπαρατεθείσας αποφάσεως Ισπανία κατά Συμβουλίου, προσπαθεί να διαφύγει τα αποτελέσματα της αποφάσεως αυτής.
In short, by continuing the present procedure after the delivery of judgment in Spain v Council, the Kingdom of Spain is seeking to avoid the consequences of that judgment.
Δεδομένου ότι η εν λόγω απόφαση απέρριψε την προσφυγή του, η υπό κρίση προσφυγή κατέστη άνευ αντικειμένου.
Since its application was dismissed in the latter case, the present case is ‘without purpose’.
Εξάλλου, κατά την Επιτροπή, ο προσφεύγων δεν μπορεί να προβάλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας μιας πράξεως κατά της οποίας είχε τη δυνατότητα να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως.
In addition, in the Commission’s view, the applicant cannot raise a plea of illegality in regard to a measure in respect of which it could have brought an action for annulment.
Επιπλέον, η ένσταση αυτή, η οποία δεν θέτει ζήτημα δημόσιας τάξεως, έπρεπε να έχει προβληθεί ρητώς ήδη με το δικόγραφο της προσφυγής.
Moreover, that plea, which does not raise a question of public policy, should have been expressly put forward at the stage of the application.
Η ένσταση αυτή προβλήθηκε εκπροθέσμως και συνιστά προβολή νέου ισχυρισμού και τροποποίηση της αρχικής αιτήσεως, κατά παράβαση του άρθρου 42 του Κανονισμού Διαδικασίας.
It was raised out of time and constitutes the introduction of a new plea in law and an amendment of the initial application, contrary to Article 42 of the Rules of Procedure.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η Επιτροπή θεωρεί ότι η υπό κρίση προσφυγή πρέπει να απορριφθεί χωρίς να είναι αναγκαίο να εξετασθεί η ουσία της υποθέσεως.
For all of those reasons, the Commission considers that the present action should be dismissed without there being any need to examine the substance of the case.
Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι μεταξύ των κανονισμών 1954/2003 και 415/2004 υπάρχει άμεσος νομικός σύνδεσμος και ότι η προπαρατεθείσα απόφαση Ισπανία κατά Συμβουλίου συνιστά νέο νομικό και πραγματικό στοιχείο που ανέκυψε κατά τη διαδικασία, οπότε η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας την οποία προβάλλει είναι παραδεκτή.
The Kingdom of Spain claims that Regulations Nos 1954/2003 and 1415/2004 are directly linked in law and that the judgment in Spain v Council constitutes a new matter of fact and of law which came to light in the course of the procedure, with the result that the plea of illegality which it has raised is admissible.
Προσθέτει ότι η ένσταση αυτή δεν αντιβαίνει στην αρχή της ασφαλείας δικαίου ούτε στην αρχή του δεδικασμένου, δεδομένου ότι έχει ασκηθεί εμπροθέσμως προσφυγή κατά του βασικού κανονισμού και του εκτελεστικού κανονισμού και ότι το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε επί της ουσίας με την προηγούμενη απόφασή του.
It adds that the plea does not undermine the principle of legal certainty or the principle of res judicata because it was raised within the timelimits for bringing an action against the basic regulation and the implementing regulation, and the Court did not rule on the substance of the case in its earlier judgment.
Κατά το άρθρο 241 ΕΚ, «[π]αρά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, κάθε διάδικος μπορεί, επ’ ευκαιρία διαφοράς που θέτει υπό αμφισβήτηση
Pursuant to Article 241 EC, ‘[n]otwithstanding the expiry of the period laid down in the fifth paragraph of Article 230, any party may, in proceedings in which a regulation
ΙΣΠΑΝΙΑ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ την ισχύ κανονισμού που έχει εκδοθεί από κοινού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, ή την ισχύ κανονισμού του Συμβουλίου, της Επιτροπής ή της [Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας], να επικαλείται το ανεφάρμοστο του κανονισμού αυτού, ενώπιον του Δικαστηρίου, για έναν από του λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 230, δεύτερο εδάφιο».
SPAIN v COUNCIL adopted jointly by the European Parliament and the Council, or a regulation of the Council, of the Commission, or of the [European Central Bank] is at issue, plead the grounds specified in the second paragraph of Article 230 in order to invoke before the Court of Justice the inapplicability of that regulation’.
Από το άρθρο αυτό προκύπτει ότι το κράτος μέλος μπορεί, στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς, να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του κανονισμού κατά του οποίου δεν έχει ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως πριν από την εκπνοή της προθεσμίας του 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ.
It follows from that article that a Member State may, in the course of legal proceedings, challenge the legality of a regulation against which it has not brought an action for annulment before the expiry of the timelimits laid down in the fifth paragraph of Article 230 EC.
Δεδομένου ότι μια τέτοια λύση είναι, όπως επισημαίνει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 61 των προτάσεών του, αντίθετη στην καθαυτό διατύπωση του άρθρου 241 ΕΚ, το οποίο παρέχει το δικαίωμα αυτό σε «κάθε διάδικο» (βλ. απόφαση της 10ης Ιουλίου 2003, C-11/00, Επιτροπή κατά ΕΚΤ, Συλλογή 2003, σ.
It should be pointed out in that regard that since the right of the Member States to bring an action for annulment of a regulation is not limited, the plea of inadmissibility raised by the Council and the Commission — to the effect, essentially, that a Member State may not plead the illegality of a regulation after the expiry of the abovementioned timelimits if it could have sought the annulment thereof within those timelimits — would mean, if accepted, that Member States do not have the right to query, in the course of legal proceedings, the legality of a regulation in order to invoke its inapplicability before the Court.
I-7147, σκέψη 76), ο λόγος αυτός απαραδέκτου πρέπει να απορριφθεί.
As the Advocate General points out in paragraph 61 of his Opinion, since such an approach would constitute an infringement of the terms of Article 241 EC which gives that right to ‘any party’ (see Case C-11/00 Commission v ECB [2003] ECR I-7147, paragraph 76), the plea of inadmissibility must be rejected.
Όσον αφορά τον λόγο απαραδέκτου που αντέταξαν το Συμβούλιο και η Επιτροπή, ο οποίος αντλείται από το εκπρόθεσμο της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας που προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας, δεν αμφισβητείται ότι ο λόγος αυτός προβλήθηκε επισήμως με το υπόμνημα απαντήσεως, μετά την έκδοση της προπαρατεθείσας αποφάσεως Ισπανία κατά Συμβουλίου, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή του προσφεύγοντος κατά των άρθρων 3, 4 και 6 του κανονισμού 1954/2003, ενώ, αφενός, η ένσταση αυτή πρέπει, προκειμένου να είναι παραδεκτή, να έχει προβληθεί με το δικόγραφο της προσφυγής και, αφετέρου, η απόρριψη της προσφυγής αυτής δεν μπορεί, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς του Βασιλείου της Ισπανίας, να θεωρηθεί νέο πραγματικό ή νομικό στοιχείο που ανέκυψε κατά τη διαδικασία, υπό την έννοια του άρθρου 42, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 1ης Απριλίου 1982, 11/81, Dürbeck κατά Επιτροπής, Συλλογή 1982, σ. 1251, σκέψη 17).
As regards the plea of inadmissibility raised by the Council and the Commission contending that the plea of illegality raised by the Kingdom of Spain is out of time, it is common ground that the plea of illegality was formally submitted in the reply, after delivery of the judgment in Spain v Council dismissing the applicant’s action challenging Articles 3, 4 and 6 of Regulation No 1954/2003, whereas, to be admissible, such a plea should, in principle, have been raised in the application and, contrary to the Kingdom of Spain’s argument, dismissal of that action cannot be regarded as constituting a matter of fact or of law which came to light in the course of the procedure within the meaning of Article 42(2) of the Rules of Procedure (see, to that effect, Case 11/81 Dürbeck v Commission [1982] ECR 1251, paragraph 17).
Εντούτοις, εν προκειμένω, προκύπτει από το δικόγραφο της προσφυγής ότι το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί με την προσφυγή αυτή την ακύρωση των άρθρων 1 έως 6 του κανονισμού 1415/2004, που αποτελούν το σύνολο των διατάξεων του κανονισμού αυτού, για τον λόγο και μόνον ότι ο ως άνω κανονισμός θέτει σε εφαρμογή τα άρθρα 3, 4 και 6 του κανονισμού 1954/2003, του οποίου τη νομιμότητα αμφισβητεί, υποστηρίζοντας ότι τα άρθρα αυτά αντιβαίνουν στην αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων και ότι το Συμβούλιο υπέπεσε σε κατάχρηση εξουσίας θεσπίζοντας το άρθρο 6 του τελευταίου αυτού κανονισμού.
However, in the present case, it is clear from the application that the Kingdom of Spain is seeking annulment of Articles 1 to 6 of Regulation No 1415/2004 — that is to say, all the provisions contained in the regulation — on the sole ground that Regulation No 1415/2004 implements Articles 3, 4 and 6 of Regulation No 1954/2003, the legality of which it challenges on the basis that those articles infringe the principle of nondiscrimination and that the Council misused its powers when it adopted Article 6 of the latter regulation.
Το Βασίλειο της Ισπανίας, μολονότι προβάλλει ρητώς με το υπόμνημα απαντήσεως ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κανονισμού 1954/2003 στο σύνολό του, δεν προβάλλει, προς στήριξη της ενστάσεως αυτής, άλλους ισχυρισμούς πλην των ήδη προβληθέντων με το δικόγραφο της προσφυγής, επί των οποίων το Συμβούλιο είχε τη δυνατότητα να λάβει θέση ήδη με το υπόμνημα αντικρούσεως.
However, although the Kingdom of Spain raised expressly in its reply a plea of illegality in regard to Regulation No 1954/2003 as a whole, it did not introduce in support thereof any pleas in law not already put forward in the application, in regard to which the Council was able to express its position in the defence.
Συνεπώς, η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κανονισμού 1954/2003 περιεχόταν εμμέσως πλην σαφώς στο δικόγραφο της προσφυγής, οπότε ο λόγος απαραδέκτου που αντλείται από το εκπρόθεσμο της προσφυγής αυτής πρέπει επίσης να απορριφθεί.
It is thus apparent that the plea of illegality was implicitly but clearly contained in the application, with the result that the plea of inadmissibility based on the allegedly late submission of the plea of illegality must also be rejected.
Παρατηρείται επιπλέον ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κανονισμού 1954/2003 την οποία προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας δεν προσκρούει στο δεδικασμένο.
It should also be noted that the plea of illegality raised by the Kingdom of Spain in regard to Regulation No 1954/2003 does not infringe the principle of res judicata.
Πράγματι, το δεδικασμένο καλύπτει μόνο τα πραγματικά ή νομικά ζητήματα τα οποία πράγματι ή κατ’ ανάγκη επιλύθηκαν με την οικεία δικαστική απόφαση (απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 2002, C-238/99 P, C-244/99 P, C-245/99 P, C-247/99 P, C-250/99 P έως C-252/99 P και C-254/99 P, Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ.
That principle extends only to matters of fact and of law actually or necessarily settled by the judicial decision in question (Joined Cases C-238/99 P, C-244/99 P, C-245/99 P, C-247/99 P, C-250/99 P to C-252/99 P and C-254/99 P Limburgse Vinyl Maatschappij and Others v Commission [2002] ECR I-8375, paragraph 44 and the caselaw cited therein).
I-8375, σκέψη 44 και παρατιθέμενη νομολογία). Με την προπαρατεθείσα απόφασή του Ισπανία κατά Συμβουλίου, το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε επί του κύρους των άρθρων 3, 4 και 6 του κανονισμού 1954/2003, κατά των οποίων προβλήθηκε η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας στην υπό κρίση υπόθεση, αλλά απέρριψε το αίτημα ακυρώσεώς τους με την αιτιολογία ότι ήταν απαράδεκτο.
However, in its judgment in Spain v Council, the Court did not rule on the legality of Articles 3, 4 and 6 of Regulation No 1954/2003 — covered by the plea of illegality raised in the present case — but rejected the pleas on the basis of which annulment of those articles was sought, on the ground that the pleas were inadmissible.
Απ’ όλα τα ανωτέρω προκύπτει ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας την οποία προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας είναι παραδεκτή και ότι πρέπει να εξετασθούν επί της ουσίας οι προβαλλόμενοι προς στήριξή της ισχυρισμοί, οι οποίοι αντλούνται, αφενός, από παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων και, αφετέρου, από κατάχρηση εξουσίας.
It follows from all the foregoing that the plea of illegality raised by the Kingdom of Spain is admissible and the substance of the submissions put forward in support thereof must be considered; those submissions allege, first, breach of the principle of nondiscrimination and, secondly, misuse of powers.
Επί του βασίμου της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας
The merits of the plea of illegality