natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 5 του διατάγματος της 30ής Μαρτίου 1999, όπως τροποποιήθηκε για τελευταία φορά με το διάταγμα του Φλαμανδικού Κοινοβουλίου σχετικά με την τροποποίηση του διατάγματος της 30ής Μαρτίου 1999 περί οργανώσεως της ασφαλίσεως περιθάλψεως (Decreet van de Vlaamse Gemeenschap houdende wijziging van het decreet van 30 maart 1999 houdende de organisatie van de zorgverzekering), της
Article 5 of the Decree of 30 March 1999, as most recently amended by the Decree of the Flemish Parliament amending the Decree of 30 March 1999 on the organisation of care insurance (Decreet van de Vlaamse Gemeenschap houdende wijziging van het decreet van 30 maart 1999 houdende de organisatie van de zorgverzekering), of 25 November 2005 (Moniteur Belge of 12 January 2005, p. 2153, which too has
2153), το οποίο έχει, επίσης, αναδρομική ισχύ από 1ης Οκτωβρίου 2001, καθορίζει τις προϋποθέσεις αναλήψεως των δαπανών από το σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως ως ακολούθως:
2008 — CASE C-212/06 retrospective effect from 1 October 2001, lays down as follows the conditions for reimbursement by the care insurance scheme:
«Ο χρήστης πρέπει να πληροί τις ακόλουθες προϋποθέσεις για να μπορεί να απαιτήσει την εκ μέρους του ταμείου ασφαλίσεως περιθάλψεως ανάληψη των δαπανών για την παροχή μη ιατρικής βοήθειας και μη ιατρικών υπηρεσιών:
‘The user must fulfil the following conditions in order to be able to claim reimbursement of the costs of nonmedical assistance and services by a care insurance scheme:
5oεπί πέντε τουλάχιστον έτη πριν από την αίτηση αναλήψεως των δαπανών, πρέπει να κατοικεί αδιαλείπτως είτε στην ολλανδόφωνη περιφέρεια είτε στη δίγλωσση μητροπολιτική περιφέρεια των Βρυξελλών είτε, ως πρόσωπο που καλύπτεται από ένα σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως, σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ή σε κράτος το οποίο είναι συμβαλλόμενο μέρος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου·
5. for at least five years before reimbursement, he must have resided without interruption either in the Dutchspeaking region or the bilingual region of Brussels-Capital or, as a person covered by a social insurance scheme, in a Member State of the European Union or a State party to the Agreement on the European Economic Area;
Η υπό κρίση υπόθεση ανεφύη από την τρίτη προσφυγή περί ακυρώσεως του διατάγματος της 30ής Μαρτίου 1999, την οποία άσκησαν οι προσφεύγουσες στην κύρια
This case originates from the third action for annulment brought by the applicant Governments against the Decree of 30 March 1999, the two earlier actions having
GOUVERNEMENT DE LA COMMUNAUTÉ FRANÇAISE και GOUVERNEMENT WALLON δίκη κυβερνήσεις, λαμβανομένου υπόψη ότι οι δύο πρώτες προσφυγές απορρίφθηκαν, αντιστοίχως, εν μέρει και εν όλω από το Cour d’arbitrage.
GOVERNMENT OF THE FRENCH COMMUNITY AND WALLOON GOVERNMENT been rejected in part and in whole by the Cour d’arbitrage (Court of Arbitration).
Στο πλαίσιο των προγενεστέρων αυτών υποθέσεων, το Cour d’arbitrage διευκρίνισε ιδίως, με την απόφασή του 33/2001, της 13ης Μαρτίου 2001, ότι το θεσπισθέν με το εν λόγω διάταγμα σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως υπαγόταν στον τομέα της «βοήθειας προς τα πρόσωπα», ο οποίος εμπίπτει στις αρμοδιότητες των αυτόνομων οργανισμών αυτοδιοικήσεως, δυνάμει του άρθρου 128, παράγραφος 1, του βελγικού Συντάγματος, και, κατά συνέπεια, η θέσπιση του εν λόγω συστήματος ασφαλίσεως περιθάλψεως δεν σφετερίσθηκε τις αποκλειστικές αρμοδιότητες του ομοσπονδιακού κράτους στον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως.
In those earlier cases, the Cour d’arbitrage stated, in particular, in its judgment No 33/2001 of 13 March 2001, that the care insurance scheme introduced by that Decree concerned ‘aid to persons’, a matter falling, by virtue of Article 128(1) of the Belgian Constitution, within the powers of the Communities, and did not, therefore, trespass on the exclusive powers of the federal State in the sphere of social security.
Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η διαφορά της κύριας δίκης αφορά, ακριβέστερα, το άρθρο 4 του διατάγματος της 30ής Μαρτίου 1999, όπως τροποποιήθηκε με το διάταγμα της 30ής Απριλίου 2004 (στο εξής: τροποποιημένο διάταγμα της 30ής Μαρτίου 1999).
The decision for reference makes it clear that the dispute in the main proceedings turns, more specifically, on Article 4 of the Decree of 30 March 1999 in the version contained in the Decree of 30 April 2004 (‘the Decree of 30 March 1999, as amended’).
Με τις προσφυγές που άσκησαν στις 10 Δεκεμβρίου 2004 ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, οι προσφεύγουσες κυβερνήσεις επικαλέσθηκαν, μεταξύ άλλων, παράβαση του κανονισμού 1408/71 και διαφόρων διατάξεων της Συνθήκης ΕΚ, υποστηρίζοντας ότι ο αποκλεισμός από το εν λόγω σύστημα των προσώπων τα οποία, καίτοι εργάζονται στην ολλανδόφωνη περιφέρεια ή στη δίγλωσση μητροπολιτική περιφέρεια των Βρυξελλών, κατοικούν εντός της εθνικής επικράτειας, αλλά εκτός της γεωγραφικής περιοχής, συνιστά περιοριστικό μέτρο το οποίο εμποδίζει την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων.
In their actions, brought before the referring court on 10 December 2004, the applicant Governments pleaded infringement of Regulation No 1408/71 and of various provisions of the EC Treaty, claiming that to exclude from that scheme persons who, although working in the Dutchspeaking region or in the bilingual region of Brus-sels-Capital, reside in national territory, but outwith the territory for which those regions are respectively competent, amounts to a restrictive measure hindering the free movement of persons.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Cour d’arbitrage αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
In those circumstances, the Cour d’arbitrage has decided to stay proceedings and to refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Εμπίπτει ένα σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως το οποίο: α) θεσπίζεται από αυτόνομο οργανισμό αυτοδιοικήσεως ομοσπονδιακού κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,
‘(1) Does a care insurance scheme which:
2) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, πρέπει να ερμηνευθεί ο προαναφερθείς κανονισμός, και ιδίως τα άρθρα 2, 3 και 13 και, στο μέτρο που τυγχάνουν εφαρμογής, τα άρθρα 18, 19, 20, 25 και 28, υπό την έννοια ότι οι διατάξεις του απαγορεύουν τη θέσπιση από αυτόνομο οργανισμό αυτοδιοικήσεως ομοσπονδιακού κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας διατάξεων οι οποίες, στο πλαίσιο της ασκήσεως των αρμοδιοτήτων του εν λόγω οργανισμού, περιορίζουν την υπαγωγή στην ασφάλιση και το ευεργέτημα ενός συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως κατά την έννοια του εν λόγω κανονισμού στα πρόσωπα τα οποία κατοικούν στη γεωγραφική περιοχή αρμοδιότητας του εν λόγω αυτόνομου οργανισμού αυτοδιοικήσεως και, όσον αφορά τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, στα πρόσωπα τα οποία απασχολούνται στην εν λόγω γεωγραφική περιοχή και κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος, εξαιρουμένων των προσώπων, ανεξαρτήτως ιθαγένειας, τα οποία κατοικούν σε τμήμα του ομοσπονδιακού κράτους το οποίο υπάγεται στην αρμοδιότητα άλλου αυτόνομου οργανισμού αυτοδιοικήσεως;
(2) If the first question referred for a preliminary ruling is to be answered in the affirmative: must the regulation cited above, in particular Articles 2, 3 and 13 thereof and, in so far as they are applicable, Articles 18, 19, 20, 25 and 28, be interpreted as precluding an autonomous Community of a federal Member State of the European Community from adopting provisions which, in the exercise of its powers, allow only persons residing in the territory for which that autonomous Community is competent and, in relation to citizens of the European Union, persons employed in the territory and who are resident in another Member State to be insured under and covered by a social security scheme within the meaning of that regulation, to the exclusion of persons, whatever their nationality, who reside in a part of the territory of the federal State for which another autonomous Community is competent?
3) Πρέπει τα άρθρα 18, 39 και 43 της Συνθήκης ΕΚ να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν τη θέσπιση από αυτόνομο οργανισμό αυτοδιοικήσεως ομοσπονδιακού κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας διατάξεων οι οποίες, στο πλαίσιο της ασκήσεως των αρμοδιοτήτων του εν λόγω οργανισμού, περιορίζουν την υπαγωγή στην ασφάλιση και το ευεργέτημα ενός συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως κατά την έννοια του προαναφερθέντος κανονισμού στα πρόσωπα τα οποία κατοικούν στη γεωγραφική περιοχή αρμοδιότητας του εν λόγω αυτόνομου οργανισμού αυτοδιοικήσεως και, όσον αφορά τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, στα πρόσωπα τα οποία απασχολούνται στην εν λόγω γεωγραφική περιοχή και κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος, εξαιρουμένων των προσώπων, ανεξαρτήτως ιθαγένειας, τα οποία κατοικούν σε τμήμα του ομοσπονδιακού κράτους το οποίο υπάγεται στην αρμοδιότητα άλλου αυτόνομου οργανισμού αυτοδιοικήσεως;
(3) Must Articles 18 EC, 39 EC and 43 EC be interpreted as precluding an autonomous Community of a federal Member State of the European Community from adopting provisions which, in the exercise of its powers, allow only persons residing in the territory for which that autonomous Community is competent and, in relation to citizens of the European Union, persons employed in that territory and who are resident in another Member State to be insured under and covered by a social security scheme within the meaning of that regulation, to the exclusion of persons, whatever their nationality, who reside in a part of the territory of the federal State for which another autonomous Community is competent?
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Concerning the questions referred
Με το πρώτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν παροχές χορηγούμενες βάσει ενός συστήματος όπως αυτό της ασφαλίσεως περιθάλψεως το οποίο θεσπίσθηκε με το διάταγμα της 30ής Μαρτίου 1999 εμπίπτουν στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71.
By its first question the national court seeks in substance to ascertain whether the benefits provided under a scheme such as the care insurance scheme established by the Decree of 30 March 1999 fall within the ambit ratione materiae of Regulation No 1408/71.
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ως άνω ερώτημα, πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η διάκριση μεταξύ των παροχών που αποκλείονται από το
For the purpose of answering that question, it is to be borne in mind that the Court has consistently held that the distinction between benefits excluded from the scope
973, σκέψη 11, της 10ης Μαρτίου 1993, C-111/91, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, Συλλογή 1993, σ. I-817, σκέψη 28, και της 18ης Ιανουαρίου 2007, C-332/05, Celozzi, Συλλογή 2007, σ I-563, σκέψη 16).
2008 — CASE C-212/06 of Regulation No 1408/71 and those which fall within its scope is based essentially on the constituent elements of each benefit, in particular its purposes and the conditions on which it is granted, and not on whether it is classified as a social security benefit by national legislation (see, inter alia, Case 249/83 Hoeckx [1985] ECR 973, paragraph 11; Case C-111/91 Commission v Luxembourg [1993] ECR I-817, paragraph 28, and Case C-332/05 Celozzi [2007] ECR I-563, paragraph 16).
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει επανειλημμένως ότι μια παροχή μπορεί να θεωρηθεί παροχή κοινωνικής ασφαλίσεως, πρώτον, εφόσον χορηγείται στους δικαιούχους σε νομοθετικώς προβλεπόμενες περιπτώσεις, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε κατά περίπτωση εκτιμήσεως συναρτώμενης με προσωπικές ανάγκες, και, δεύτερον, εφόσον η παροχή αυτή έχει σχέση με κάποιον από τους ρητώς απαριθμουμένους στο άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 κινδύνους (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Hoeckx, σκέψεις 12 έως 14, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, σκέψη 29, και Celozzi, σκέψη 17).
On this point, the Court has also stated on numerous occasions that a benefit may be regarded as a social security benefit in so far as it is granted, without any individual and discretionary assessment of personal needs, to recipients on the basis of a legally defined position and provided that it relates to one of the risks expressly listed in Article 4(1) of Regulation No 1408/71 (see, inter alia, Hoeckx , paragraphs 12 to 14; Commission v Luxembourg, paragraph 29, and Celozzi, paragraph 17).
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, όπως προκύπτει από το σύνολο των παρατηρήσεων που υποβλήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν αμφισβητείται ότι ένα σύστημα όπως αυτό της ασφαλίσεως περιθάλψεως το οποίο θεσπίσθηκε με το διάταγμα της 30ής Μαρτίου 1999 πληροί τις ως άνω προϋποθέσεις.
In the case in the main proceedings, as is made apparent in all the observations submitted to the Court, it is not disputed that a scheme such as the care insurance scheme established by the Decree of 30 March 1999 satisfies those conditions.
Συγκεκριμένα, αφενός, από τις διατάξεις του εν λόγω διατάγματος προκύπτει ότι ένα τέτοιο σύστημα γεννά δικαίωμα, αντικειμενικώς και βάσει καταστάσεως προσδιοριζομένης νομοθετικώς, αναλήψεως από ένα ταμείο ασφαλίσεως περιθάλψεως των δαπανών στις οποίες υποβλήθηκε για παροχές μη ιατρικής βοήθειας και μη ιατρικών υπηρεσιών κάθε πρόσωπο το οποίο έχει περιορισμένη αυτονομία λόγω σοβαρής και παρατεταμένης αναπηρίας.
First, the provisions of that decree make it plain that such a scheme gives a right, objectively and on the basis of a statutorily defined position, to reimbursement by a care insurance fund of the costs incurred in respect of the provision of help and nonmedical services by any person whose autonomy is reduced by reason of serious and prolonged disability.
Αφετέρου, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι παροχές που αποσκοπούν στη βελτίωση της καταστάσεως της υγείας και της ζωής των μη αυτοεξυπηρετουμένων ατόμων, όπως οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης παροχές, έχουν κατ’ ουσίαν ως
Secondly, the Court has earlier held that benefits intended to improve the state of health and quality of life of persons reliant on care, such as those at issue in the main proceedings, have as their essential purpose the supplementing of sickness insurance
Εξάλλου, όπως επισημαίνει η Κυβέρνηση της Βαλλονίας, η ασφάλιση περιθάλψεως δεν μπορεί να αποκλεισθεί από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71 βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 2β, αυτού, που αφορά ορισμένα είδη παροχών μη βασιζομένων στην καταβολή εισφορών εφόσον οι εν λόγω παροχές διέπονται από διατάξεις του εθνικού δικαίου που τυγχάνουν εφαρμογής σε τμήμα μόνον του εδάφους κράτους μέλους.
Furthermore, as the Walloon Government observes, care insurance cannot be excluded from the ambit of Regulation No 1408/71 on the basis of Article 4(2)b thereof, which covers certain kinds of non-contributory benefits, provided that they are governed by provisions of domestic law applicable to part only of the territory of a Member State.
Συγκεκριμένα, σε αντίθεση προς τα όσα επιτάσσει η προβλεπόμενη στο εν λόγω άρθρο 4, παράγραφος 2β, παρέκκλιση, το επίμαχο στην κύρια δίκη σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως βασίζεται στην καταβολή εισφορών, εφόσον χρηματοδοτείται, τουλάχιστον εν μέρει, από εισφορές τις οποίες καταβάλλουν οι ασφαλισμένοι και δεν μνημονεύεται στο τμήμα III του παραρτήματος II του κανονισμού 1408/71.
As a matter of fact, in contrast to the requirements laid down by the derogation provided for by Article 4(2)b, the care insurance scheme at issue in the main proceedings is contributory in kind, for it is funded, at the very least in part, by contributions paid by the persons insured, and is not mentioned in Annex II, Section III, to Regulation No 1408/71.
Κατά συνέπεια, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι παροχές χορηγούμενες βάσει συστήματος όπως αυτό της ασφαλίσεως περιθάλψεως το οποίο θεσπίσθηκε με το τροποποιημένο διάταγμα της 30ής Μαρτίου 1999 εμπίπτουν στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71.
In consequence, the answer to be given to the first question is that benefits provided under a scheme such as the care insurance scheme established by the Decree of 30 March 1999, as amended, fall within the scope ratione materiae of Regulation No 1408/71.
Επί του δευτέρου και του τρίτου ερωτήματος
Concerning the second and third questions
Με τα δύο αυτά ερωτήματα, που πρέπει να εξετασθούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν τα άρθρα 18 ΕΚ, 39 ΕΚ και 43 ΕΚ ή ο κανονισμός
By those two questions, which may appropriately be examined together, the national court seeks in essence to ascertain whether, on a proper construction of Articles
1408/71 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν ρύθμιση μιας ομόσπονδης οντότητας κράτους μέλους περιορίζουσα, αφενός, την υπαγωγή σε σύστημα όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως και, αφετέρου, το ευεργέτημα των προβλεπομένων από το σύστημα αυτό παροχών στα πρόσωπα τα οποία κατοικούν στη γεωγραφική περιοχή που υπάγεται στην αρμοδιότητα της εν λόγω ομόσπονδης οντότητας, καθώς και στα πρόσωπα τα οποία ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα στην εν λόγω γεωγραφική περιοχή και κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος, κατά τρόπον ώστε να αποκλείονται από την ως άνω ρύθμιση τα πρόσωπα τα οποία κατέχουν, επίσης, θέση εργασίας εντός της γεωγραφικής περιοχής της εν λόγω ομόσπονδης οντότητας, αλλά κατοικούν στη γεωγραφική περιοχή άλλης ομόσπονδης οντότητας του ιδίου κράτους.
18 EC, 39 EC and 43 EC, legislation of a federated entity of a Member State limiting affiliation to a scheme such as the care insurance scheme at issue in the main proceedings and entitlement to the benefits provided by that scheme to persons residing in the territory coming within that entity’s competence and to persons pursuing an activity in that territory and residing in another Member State, with the result that persons are excluded who work in that territory but reside in the territory of another federated entity of the same State, is contrary to those provisions.
Η Φλαμανδική Κυβέρνηση ισχυρίζεται, κυρίως, ότι τα ως άνω ερωτήματα δεν είναι ούτε λυσιτελή ούτε αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, οπότε θα πρέπει να κηρυχθούν απαράδεκτα.
The Flemish Government claims, principally, that those questions are neither helpful nor necessary to the settling of the dispute in the main proceedings, with the result that they must be declared inadmissible.
Συγκεκριμένα, ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, οι προσφεύγουσες κυβερνήσεις αντιτάχθηκαν στη θέσπιση του εν λόγω συστήματος ασφαλίσεως περιθάλψεως θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αρμοδιότητα της Φλαμανδικής Κοινότητας στον οικείο τομέα, ενώ η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου την οποία προκρίνουν οι προσφεύγουσες κυβερνήσεις στο πλαίσιο του δευτέρου και του τρίτου ερωτήματος καταλήγει στο αντίστροφο αποτέλεσμα, ήτοι στην επέκταση των επίμαχων παροχών της ασφαλίσεως περιθάλψεως και στα πρόσωπα τα οποία κατοικούν στη γαλλόφωνη περιφέρεια.
It states that before the national court the applicant Governments opposed the implementation of that care insurance scheme, denying that the Flemish Community was competent in that sphere, while the interpretation of Community law which they favour in respect of the second and third questions leads to the opposite result, that is to say, the extension of the care insurance benefits in question to persons residing in the Frenchspeaking region.
Επιπλέον, κατά τη Φλαμανδική Κυβέρνηση, το Cour d’arbitrage απάντησε στα ως άνω ερωτήματα με την απόφαση περί παραπομπής θεωρώντας ότι το επίμαχο στην κύρια δίκη σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως δεν θίγει τις αποκλειστικές αρμοδιότητες της ομοσπονδιακής αρχής στον τομέα της οικονομικής ενώσεως εντός του Βελγίου, λαμβανομένων υπόψη του περιορισμένου ποσού και των περιορισμένων αποτελεσμάτων των επίμαχων παροχών.
In addition, according to the Flemish Government, the Cour d’arbitrage has itself already answered those questions in its decision to refer, by considering that the care insurance scheme at issue in the main proceedings does not infringe the exclusive competence of the federal authority in the sphere of economic union within Belgium, having regard to the amount and the limited effects of the benefits in question.
Πάντως, για τους ίδιους λόγους, το εν λόγω σύστημα δεν θα μπορούσε να περιορίσει την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων κατά την έννοια της Συνθήκης.
For the same reasons, the scheme cannot be said to restrict freedom of movement of persons within the meaning of the Treaty.
Επομένως, όταν τα υποβαλλόμενα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να εκδώσει απόφαση (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 13ης Μαρτίου 2001, C-379/98, PreussenElektra, Συλλογή 2001, σ.
In that respect, it is to be borne in mind that, according to settled caselaw, in the context of cooperation between the Court and national courts as provided for by Article 234 EC, it is solely for the national courts before which actions are brought, and which must bear the responsibility for the subsequent decision, to determine in the light of the special features of each case both the need for a preliminary ruling in order to enable them to deliver judgment and the relevance of the questions which they submit to the Court.
Ωστόσο, τούτο δεν ισχύει στην υπόθεση της κύριας δίκης.
Such is not, however, the case in the dispute in the main proceedings.
Συγκεκριμένα, αρκεί η διαπίστωση ότι από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει σαφώς ότι η απάντηση στο δεύτερο και στο τρίτο ερώτημα που υπέβαλε το Cour d’arbitrage είναι χρήσιμη στο εθνικό αυτό δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί αν η προϋπόθεση κατοικίας σε συγκεκριμένη περιφέρεια, από την οποία εξαρτάται η λήψη του ευεργετήματος της υπαγωγής στο σύστημα ασφαλίσεως περιθάλψεως, παραβαίνει, όπως υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες κυβερνήσεις στο πλαίσιο των προσφυγών της κύριας δίκης, ορισμένες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου περί ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων.
It is enough to find that it is made clear in the decision making the reference that the reply to the second and third questions asked by the Cour d’arbitrage will be of use to it in determining whether the condition of residence, on which entitlement to the care insurance scheme depends, infringes, as the applicant Governments argue in the actions in the main proceedings, certain provisions of Community law concerning freedom of movement of persons.
Επομένως, το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να κηρυχθούν παραδεκτά.
The second and third questions referred for a preliminary ruling must therefore be declared admissible.
Πρέπει να επισημανθεί εκ προοιμίου ότι η Φλαμανδική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι τα εν λόγω ερωτήματα αφορούν μόνο μια αμιγώς εσωτερική κατάσταση που ουδαμώς συνδέεται με το κοινοτικό δίκαιο, ήτοι την κατάσταση που προκύπτει από τη μη εφαρμογή του τροποποιημένου διατάγματος της 30ής Μαρτίου 1999 επί προσώπων τα οποία, ταυτοχρόνως, κατοικούν στο Βέλγιο και ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα εντός του ιδίου κράτους μέλους.
The Flemish Government maintains that those questions concern only a purely internal situation quite unconnected to Community law, viz., that of the non-appli-cation of the Decree of 30 March 1999, as amended, to persons both residing and working in Belgium.
Το ίδιο ισχύει όσον αφορά τις διατάξεις του κανονισμού 1408/71 (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις της 22ας Σεπτεμβρίου 1992, C-153/91, Petit, Συλλογή 1992, σ.
The same holds good in respect of the provisions of Regulation No 1408/71 (see, to that effect, Case C-153/91 Petit [1992] ECR I-4973, paragraph 10, and Joined Cases C-95/99 to C-98/99 and C-180/99 Khalil and Others [2001] ECR I-7413, paragraph 70).