natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Υπόθεση C-216/99 φόρων", έτσι ιόστε να οιθούνται όχι μόνον οι ενδιαφερόμενοι αλλά και όλα τα δικαστήρια της ουσίας να την ερμηνεύουν κατ' αυτήν την έννοια; Τέλος, η αρχή της ασφάλειας δικαίου επιτρέπει στον εθνικό δικαστή να εφαρμόζει — εκ τιον υστέρων — προθεσμία παραγραφής βάσει διατάξεως η οποία, ούμφοινα με την κοινή έννοια των λέξεων, δεν εφαρμόζεται στην επίδικη περίπτιοση;
The main proceedings and the questions referred for preliminary rulings legislation should be worded unequivocally so as to give the persons concerned a clear and precise understanding of their rights and obligations and enable the national courts to ensure that those rights and obligations are observed — and the Community principle of proportionality preclude a Member State from pleading national rules on time-limits such as those deriving from the provisions of Article 11(2) of Law No 448 of 23 December 1998 in conjunction with Article 13(2) of Decree of the President of the Republic No 641/1972, regard being had to the fact that the said Article 11 retroactively extended to taxes paid but not due the three-year timelimit which, however, in the said Article 13(2) — on the basis of the true meaning of the words used in context — was expressly limited solely to the case of "repayment of charges paid in error" so as to induce not only the interested parties but also all the trial judges to interpret it in that manner? In short, does the principle of legal certainty allow the national court to apply — a posteriori - a timelimit based on a provision which, having regard to the ordinary meaning of the words, does not apply to the case before it?
Η διοίκηση αντιτάσσει την τριετή προθεσμία παραγραφής του άρθρου 13 του διατάγματος 641/1972 στην αίτηση της Prisco για επιστροφή των ποσών που είχε καταβάλει από το 1987 έως το 1992 βάσει του τέλους για την εγγραφή της συστατικής πράξεως και την ανανέωση της τα επόμενα έτη υπό το καθεστώς του αρχικώς εφαρμοστέου τέλους υπέρ του Δημοσίου.
The tax authorities pleaded the three-year timelimit mentioned in Article 13 of Decree No 641/1972 against Prisco's claim for reimbursement of the sums it paid from 1987 to 1992 as charges for registration of the instrument of incorporation and its maintenance in the following years under the system of administrative charges originally applicable.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το επιληφθέν της διαφοράς Tribunale di Milano, υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
In those circumstances, the Tribunale di Milano, before which the dispute had been brought, referred the following questions to the Court for a preliminary ruling:
Το Tribunale di Roma (Ιταλία), με απόφαση που δημοσιεύτηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1995, έκανε δεκτή την προσφυγή της CASER και υποχρέωσε τη διοίκηση να της επιστρέψει το ποσό των 78 000 000 ITL, νομιμοτόκως από την ημερομηνία καταθέσειος της προσφυγής της, που αντιστοιχούσε στα τέλη που είχε καταβάλει από το 1985 έως το 1992, υπό το καθεστώς του αρχικοός εφαρμοστέου τέλους υπέρ του Δημοσίου, για την ανανέοιση της εγγραφής της συστατικής της πράξεο)ς στο μητρώο.
Do the principles of legal certainty and the protection of individuals — which, according to the judgment of the Court of Justice of 21 June 1988 in Case 257/86 [Commission ν Italy [1988] ECR 3249] and other judgments, require that, in areas covered by Community law, the Member States'
Οι αρχές της ασφάλειας δικαίου και της προστασίας των ιδιωτών — που, όπως έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση της 21ης Ιουνίου 1988 στην υπόθεση C-257/86, [Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 1988, σ.
Must the provisions of Articles 10 and 12(l)(e) of Council Directive 69/335/EEC be interpreted as preventing the introduction of national legislation such as that introduced by the Italian legislature in Article 11(1) and (2) of Law No 448/1998, which — a posteriori — reduces the amounts to be repaid as having been paid but not due by way of annual charge on an arbitrary flatrate basis for registration in the register of companies (kept at that time by court registries) of company documents for each of which each company has already paid a sum provided for by the national legislation?
Η διοίκηση άσκησε έφεση ενοόπιον του Corte d'appello di Roma και επικαλέστηκε ενώπιον του δικαστηρίου αυτού τις αναδρομικής ισχύος διατάξεις του άρθρου 11 του νόμου 448/1998, τόσο για να μειωθεί το προς επιστροφή βασικό
In short, is it permitted — in the light of that directive — for the national legislature to duplicate, a posteriori by means of what purports to be an interpretative law, charges which have already been paid?'
ποσό (κατόπιν αφαιρέσεως των κατ' αποκοπή αναδρομικών ετησίων τελών που οφείλονται για την εγγραφή στο μητροόο, μεταξύ 1985 και 1992, άλλο: > ν πράξεο)ν πλην της συστατικής), όσο και για να της επιβληθούν χαμηλότεροι τόκοι απ' ό,τι οι επιβληθέντες από το προποβάθμιο δικαστήριο.
CASER obtained from the Tribunale di Roma (District Court, Rome) a judgment, published on 4 February 1995, ordering the tax authorities to repay the sum of ITL 78 000 000, plus statutory interest from the date of bringing the action, corresponding to the charges it had paid from 1985 to 1992 under the system of administrative charges originally applicable, for the maintenance of the registration of its instrument of incorporation.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Corte d'appello di Roma υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
The tax authorities appealed to the Corte d'appello di Roma, and relied before that court on the retroactive provisions of Article 11 of Law No 448/1998, both to reduce the principal sum to be repaid (by deducting the retrospective flatrate annual charges due for the registration from 1985 to 1992 of documents other than the instrument of incorporation) and to apply a lower rate of interest than that allowed by the court at first instance.
«1) παρεχομένων στις εταιρίες υπηρεσιών (κόστος δυνάμενο να προσδιοριστεί ευχερώς, εφόσον πρόκειται για έξοδα αφορώντα παρελθόντα έτη, με βάση τον αριθμό και την ιδιότητα των απασχοληθέντων προσώπων, τον χρόνο απασχολήσεοός τους και τις διάφορες δαπάνες για υλικές πράξεις που ήσαν αναγκαίες για τη διενέργεια της πράξεως), χωρίς μάλιστα να αποδεικνύεται οποιοσδήποτε αξιόπιστος σύνδεσμος μεταξύ των απαιτουμένου ποσοόν και της συγκεκριμένης υπηρεσίας που έτυχαν οι εταιρικές επιχειρήσεις, οι οποίες, εξάλλου, είχαν καταβάλει τέλος δίκην εγγραφής στο μητρώο και ετήσιας ανανεώσεοός της και όχι για την κατ' αποκοπή εγγραφή εταιρικών πράξειον.
view of the objectively modest sums and the reference ex novo to the registration of company documents - intended to refer to flatrate figures apparently commensurate with the cost of the service (that is, duties paid by way of fees or dues: Article 12(l)(e) of Directive 69/335), was in fact adopted without any previous determination or calculation of the costs of the service rendered to the companies (costs which are easily ascertainable, because they relate to past years, on the basis of the number and qualification of the officials, the time they take and the various material costs necessary for carrying out the transaction), and without there being any visible connection between the amounts levied and the service actually received at the time by the companies, which had in fact paid a charge for registration and for annual renewal thereof and not for the registration of company documents on a flatrate basis.
Ερωτάται αν, στα πλαίσια αγωγής που ασκεί εταιρία ενώπιον της ιταλικής δικαστικής αρχής για την επιστροφή του ανταποδοτικού τέλους υπέρ του Δημοσίου που υποχρεώθηκε να καταβάλει κατά τη χρονική περίοδο των ετών 1985 έως 1992 δυνάμει νομοθετικής ρυθμίσεως αντίθετης προς το άρθρο 10 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969 (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 20ής Απριλίου 1993 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-71/91 και C-178/91, [Ponente Carni]), η διάταξη του άρθρου 11, παράγραφος 1, του νόμου 448, της 23ης Δεκεμβρίου 1998, σύμφωνα με,την οποία καθορίζεται αναδρομικώς και ενιαίως ποσό ύψους 500 000 ITL για την εγγραφή της συστατικής πράξεως και διάφορα κατ' αποκοπή ποσά για την εγγραφή των λοιπών εταιρικών πράξεο^ν (ποσά που ποικίλλουν από 750 000 έως 90 000 ITL, σύμφο: > να με τη μορφή της εταιρίας), μπορεί ή όχι να θεο^ρηθεί ότι συνάδει προς τις αρχές του κοινοτικού δικαίου και προς την ερμηνεία της εν λόγω οδηγίας εκ μέρους του Δικαστηρίου με την απόφαση της 20ής Απριλίου 1993 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-71/91 και C-178/91;
For the purposes of an action brought by a company before the Italian courts for repayment of the administrative charge paid from 1985 to 1992 under laws conflicting with Article 10 of Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 (see the judgment of 20 April 1993 in Joined Cases C-71/91 and C-178/91 [Ponente Carni]), may Article 11(1) of Law No 448 of 23 December 1998 which retroactively lays down the single charge of ITL 500 000 for registration of the instrument of incorporation and various flatrate charges for the registration of other company documents (varying from ITL 750 000 to ITL 90 000 depending on the kind of company) be considered compatible with the principles of Community law and with the interpretation of the said directive given by the Court of Justice in its judgment in Joined Cases C-71/91 and C-178/91?
Εριοτάται αν, ανεξάρτητα από την ανταποδοτικότητα τιον απαιτουμένων από το ιταλικό Δημόσιο ποσοόν, βάσει του προαναφερθέντος άρθρου 11, παράγραφος 1, του νόμου 448 του 1998, οι νόμιμοι τόκοι που οφείλει να καταβάλει το Δημόσιο — που πρέπει να προστεθούν στα επιστρεπτέα στις εταιρίες ποσά —- όπως αυτοί προβλέπονται ειδικότερα με το προπαρατεθέν άρθρο 11, παράγραφος 3, ήτοι υπολογιζόμενοι από την υποβολή της αιτήσεως περί επιστροφής και με ετήσιο επιτόκιο ύψους 2,5 %, ήτοι κατώτερο από τα προβλεπόμενα εν γένει επιτόκια σε περίπτωση αχρεωστήτως καταβληθέντων φόριον, βάσει των άρθρων 1 και 5 του νόμου 29, της 29ης Ιανουαρίου 1969 (και των συναφών μεταγενεστέρων κανόνοτν) ή, υπό την έποψη αντικειμενικώς αχρεωστήτου κατά το άρθρο 2033 του Αστικού Κώδικα, συνάδουν ή μη προς την αρχή της ισοδυναμίας μεταξύ των δύο εννόμων τάξεων (εσοπερικής και κοινοτικής) στο επίπεδο της προστασίας των ιδιωτών και/ή προς την αρχή της αποτελεσματικότητας σχετικά με την άσκηση των αναγνωριζομένιον από την κοινοτική έννομη τάξη δικαιωμάτων: αρχές στις οποίες αναφέρθηκε επανειλημμένα το Δικαστήριο με τις αποφάσεις της 15ης Σεπτεμβρίου 1998 στις υποθέσεις: Spac (C-260/96), Edis (C-231/96) και Ansaldo Energia κ.λπ.
Regardless of whether the amounts levied by the Italian State under Article 11(1) of Law No 448 of 1998 rank as duties paid by way of fees or dues, is the statutory interest payable by the State — in addition to the repayments to the companies — with effect, as specifically indicated in Article 11(3), from the date of submission of the claim for repayment and at an annual rate equivalent to 2.5%, that is, lower than the annual rates laid down generally for tax paid but not due by Articles 1 and 5 of Law No 29 of 29 January 1961 (and successive provisions) or, for other sums paid but not due, by Article 2033 of the Civil Code, compatible with the principle of equivalence between the two legal orders (domestic and Community) as regards the protection of individuals' rights and/or with the principle of effective exercise of the rights conferred by Community law — both principles having been upheld repeatedly by the Court of Justice in its judgments of 15 September 1998 in Case C-260/96 Spac, Case C-231/96 Edis and Joined Cases C-279/96, C-280/96 and C-281/96 Ansaldo Energia!'
(συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-279/96, C-280/96 και C-281/96);» καταβλήθηκαν κατ' εφαρμογή τοιν αρχικώς εφαρμοστέοι διατάξεων του νομοθετικού διατάγματος 853/1984.
originally applicable provisions of Decree-Law No 853/1984.
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 23 Απριλίου 2002, οι Prisco και CASER ζήτησαν να επαναληφθεί η προφορική διαδικασία που είχε λήξει στις 31 Ιανουαρίου 2002 κατόπιν TOW προτάσεων της γενικής εισαγγελέα.
By application lodged at the Court Registry on 23 April 2002, Prisco and CASER sought for the oral procedure, which had been closed on 31 January 2002 with the delivery of the Advocate General's Opinion, to be reopened.
Επί των αναδρομικών τελών που μειώνουν τις ζητηθείσες επιστροφές
The retroactive charges deducted from the repayments claimed
Προς στήριξη του αιτήματος τους, οι Prisco και CASER αναφέρουν, ως νέο στοιχείο, τη διάταξη αριθ.
The Court will start by examining whether charges such as those at issue, introduced by Article 11(1) of Law No 448/1998, fall within one of the prohibitions in Article 10 of the Directive.
Εκ προοιμίου, επιβάλλεται να εξεταστεί αν τέλη όπο > ς τα επίμαχα, θεσπισθέντα με το άρθρο 11, παράγραφος 1, του νόμου 448/1998, εμπίπτουν σε κάποια από τις απαγορεύσεις του άρθρου 10 της οδηγίας.
In support of their request, Prisco and CASER refer, as a new fact, to the making by the Corte costituzionale (Constitutional Court) on 10 April 2002 of an order, No 113/2002, following a referral to that court by the Tribunale di Firenze (District Court, Florence) for an assessment of the conformity with the Italian constitution of Article 13(2) of Decree No 641/1972.
Η διάταξη του Corte costituzionale δεν μπορεί να θεωρηθεί ως νέο στοιχείο ενόψει τιον εροπημάτων που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο, το οποίο δικαιολογεί επανάληψη της προφορικής διαδικασίας, και πρέπει να απορριφθεί το αίτημα των Prisco και CASER.
The order of the Corte costituzionale cannot be regarded as a new fact with respect to the questions submitted to the Court justifying reopening the oral procedure, and the request by Prisco and CASER must be dismissed.
Κατ' ουσίαν, τα υποβληθέντα από τα δύο αιτούντα δικαστήρια εροπήματα έχουν τρεις πτυχές.
The questions submitted by the two national courts relate essentially to three aspects.
Στην προκειμένη περίπτωση, η απαγόρευση που θέτει το άρθρο 10 της οδηγίας αφορά άμεσα το οφειλόμενο για την εγγραφή της συστατικής πράξειος τέλος, καθόσον καταβάλλεται- επ' ευκαιρία της εγγραφής νέων εταιριών.
In the present case, in so far as the charge for registration of the instrument of incorporation is paid on the registration of new companies, it is directly referred to in the prohibition laid down by Article 10(c) of the Directive.
Ανάλογο συμπέρασμα επιβάλλεται επίσης εφόσον τα τέλη αυτά οφείλονται για την εγγραφή άλλων εταιρικών πράξεων, δεδομένου ότι τα τέλη εισπράττονται επίσης λόγω ουσιοόδους διατυπώσεο^ς που συνδέεται με τη νομική μορφή των εν λόγο) εταιριών.
A similar conclusion must also be reached where charges are payable on the registration of other company documents, since they too are imposed on account of a formality connected with the legal form of the companies in question.
Χιορίς να αποτελεί τυπικά προκαταρκτική διαδικασία για την άσκηση της δραστηριότητας των κεφαλαιουχικών εταιριών, εντούτοις η εγγραφή των πράξεων αυτών αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση και τη συνέχιση της δραστηριότητας αυτής (βλ., συναφώς, την προαναφερθείσα απόφαση Fantask κ.λπ., σκέψη 22).
While registration of those documents does not formally amount to a procedure which is required before a capital company commences business, it is none the less necessary for the carrying on of that business (see, to that effect, Fantask, paragraph 22).
Συναφώς,η διάκριση μεταξύ των απαγορευομένων από το άρθρο 10 της οδηγίας φορολογικών επιβαρύνσεων και των φορούν ανταποδοτικού χαρακτήρα συνεπάγεται ότι οι
It must therefore be examined whether charges such as those at issue in the main proceedings may come under the exception for duties paid by way of fees or dues under Article 12(l)(e) of the Directive.
Δεύτερον, το Tribunale di Milano διεροκάται, με το πρώτο ερώτημα, ως προς το αν συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο η αποκλειστική τριετής προθεσμία που εφαρμόζει η διοίκηση, δυνάμει του συνδυασμού των διατάξεων του άρθρου 11, παράγραφος 2, του νόμου 448/1998 και του άρθρου 13 του διατάγματος 641/1972, στις αιτήσεις επιστροφής των τελών που
First, the courts wish to obtain an interpretation of Community law to enable them to rule on the compatibility with Articles 10 and 12 of the Directive of the retroactive charges introduced by Article 11(1) of Law No 448/1998 to cover, for the years 1985 to 1992, registration of the instrument of incorporation and other company documents, in particular in so far as those charges are deducted from the repayments of the charges paid under the originally applicable provisions of Decree-Law No 853/1984 (second question of the Tribunale di Milano and first question of the Corte d'appello di Roma).
τελευταίοι περιλαμβάνουν μόνον τα τέλη που εισπράττονται κατά την εγγραφή εταιρικών πράξεων, το ποσό των οποίων υπολογίζεται βάσει του κόστους της παρεχομένης υπηρεσίας.
Second, the Tribunale di Milano, by its first question, asks as to the compatibility with Community law of the three-year timelimit which the tax authorities apply, under Article 11(2) of Law No 448/1998 in conjunction with Article 13 of Decree No 641/1972, to claims for repayment of the charges paid under the originally applicable provisions of Decree-Law No 853/1984.
Υπό τις συνθήκες αυτές, χοιρίς να χρειάζεται να εξεταστεί αν το κόστος που συνδέεται με την εγγραφή των πράξεων αυτών, έχει ή δεν έχει ήδη καλυφθεί από τα τέλη γραμματείας, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι τα εν λόγιο κατ' αποκοπή τέλη είναι ανταποδοτικού χαρακτήρα.
Third, the Corte d'appello di Roma, by its second question, asks as to the compatibility with Community law of the interest rate determined under Article 11(3) of Law No 448/1998 for repayment of the charges paid under the
Ο χαρακτήρας αυτός αποκλείεται φυσικά αν προκύψει ότι τα παραλλήλιος καταβληθέντα για τις πράξεις αυτές τέλη γραμματείας καλύπτουν ήδη το σύνολο του κόστους της παρεχομένης υπηρεσίας.
The distinction between taxes prohibited by Article 10 of the Directive and duties paid by way of fees or dues implies that the latter cover only payments collected on registration of company documents whose amount is calculated on the basis of the cost of the service rendered.
Κατά μείζονα λόγο, τα αναδρομικά κατ' αποκοπή ετήσια τέλη υπέρ του Δημοσίου δεν μπορεί να είναι ανταποδοτικού χαρακτήρα αν αφορούν τα έτη κατά τη διάρκεια των οποίων δεν έγινε καμία εγγραφή άλλοτν, πλην της συστατικής, πράξεων.
A payment the amount of which had no link with the cost of the particular service or was calculated not on the basis of the cost of the transaction for which it is consideration but on the basis of all the running and capital costs of the department responsible for that transaction would have to be regarded as a tax falling solely under the prohibition of Article 10 of the Directive (Ponente Carni, paragraphs 41 and 42, and Fantask, paragraph 27).
Όσον αφορά το άρθρο 11, παράγραφος 2, του νόμου 448/1998, επισημαίνεται ότι η διάταξη αυτή απλιός παραπέμπει στις διατάξεις του άρθρου 13 του διατάγματος 641/1972, όπως οι εξετασθείσες από το Δικαστήριο στην προαναφερθείσα απόφαση Edis, και δεν τροποποιεί το πεδίο εφαρμογής της διατάξεοις αυτής.
paid for those operations already covered the entire costs of the service rendered. However, contrary to the Commission's submissions at the hearing, in the absence of harmonisation of the methods of collecting duties paid by way of fees or dues, the Member States are free to collect several payments in parallel for the service rendered, as long as the total does not exceed the actual cost of providing it (see, to that effect, with reference to charges payable for customs formalities, Case C-209/89 Commission ν Italy [1991], paragraph 10).
Εξάλλου, από την παρούσα διαδικασία δεν προκύπτει κανένα νέο στοιχείο για να μη ληφθεί υπόψη η εκτίμηση της αποφάσεως εκείνης.
Consequently, the mere fact that registry fees are charged in parallel in respect of the same registrations as those for which retroactive administrative charges are levied does not suffice to show that the latter are not duties paid by way of fees or dues permitted by Article 12(1 )(e) of the Directive.
Συγκεκριμένα, διάταξη όπως το άρθρο 11, παράγραφος 2, του νόμου 448/1998 δεν καθιστά στην πράξη αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικακομάτοιν που απονέμει η κοινοτική έννομη τάξη καθόσον η τήρηση της τριετούς αποκλειστικής προθεσμίας στην οποία παραπέμπει για να καθορίσει τις προϋποθέσεις επιστροφής των καταβληθέντων μεταξύ 1985 και 1992 φορούν εκτιμάται κατά τη χρονική στιγμή που κατατέθηκε η αίτηση περί επιστροφής, και όχι κατά τον χρόνο εκδόσεως, το 1998, της εν λόγω διατάξειος.
As regards the retroactive annual flatrate administrative charges payable for registration of documents other than the instrument of incorporation, introduced by Article 11 of Law No 448/1998, it is apparent that, if those charges are levied over and above the administrative charges already paid during the years 1985 to 1992 for registration of the same documents under the system originally applicable and, having regard in particular to the timelimit under Article 13 of Decree No 641/1972, the companies concerned cannot obtain reimbursement of the latter charges, the Italian authorities have already, in respect of the registration of those documents, levied similar charges purporting to pay for the service rendered.
Επί των λεπτομερειών υπολογισμού των εφαρμοστέων στις επιστροφές φόρων τόκων
A fortiori, the retroactive annual flatrate administrative charges cannot be paid by way of fees or dues if they relate to years in which there were no registrations of documents other than the instrument of incorporation.
Το Δικαστήριο επισήμανε επίσης ότι, από τη νομολογία του Corte Suprema di cassazione, προκύπτει ότι οι προθεσμίες που ισχύουν στον δημοσιονομικό τομέα εφαρμόζονται και στις προσφυγές περί επιστροφής τελών ή φόριον που εισπράχθηκαν βάσει νόμων οι οποίοι έχουν κηρυχθεί αντίθετοι προς το ιταλικό Σύνταγμα (προαναφερθείσα απόφαση Edis, σκέψη 38).
The application of Article 13 of Decree No 641/1972 to claims for repayment of the charges declared contrary to Community law following the Ponente Carni judgment was already at issue in Edis.
Υπό τις συνθήκες αυτές, που εναπόκειται στον εθνικό δικαστή να εξακριβώσει αν συντρέχουν, νομοθεσία όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης είναι αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο και πρέπει να υποχοιρήσει έναντι των διατάξεο)ν που διέπουν τους τόκους που εφαρμόζονται στην επιστροφή άλλων τελών του ιδίου είδους υπέρ του Δημοσίου.
The Court observed, first, that the interpretation of Article 13 of Decree No 641/1972 given by the Corte suprema di cassazione in judgment No 3458/1996 related to a national provision which had been in force for several years when judgment was delivered in Ponente Carni and, second, that that provision was concerned not only with repayment of the charge at issue in that judgment but also with that of all registration charges levied by the Italian Government.
παραλλήλως τέλη για την αμοιβή της ίδιας παρεχομένης νπηρεσίας Για να υπολογισθούν τα ποσά αυτάτοκράτος μέλος δικαιούται να λαμβάνει υπόψη το σύνολο του κόστους που συνδέεται με τις πράξεις εγγραφής συμπεριλαμβανομένων των γενικών εξόδων πον καταλογίζονται στις πράξεις αυτές Εξάλλου, ένα κράτος μέλος έχει τη δυνατότητα να προβλέπει κατ? αποκοπή τέλη και να καθορίζει τα ποσά τους για αόριστη διάρκεια, εφόσον διασφαλίζει, σε τακτά χρονικά διαστήματα, ότι τα ποσά αυτά εξακολουθούν να μην υπερβαίνουν το μέσο κόστος των επιδίκων πράξεων.
As regards the retroactive administrative charge for registration of the instrument of incorporation, likewise introduced by Article 11 of Law No 448/1998, the same reasoning as in paragraph 52 above applies with respect to companies which have already paid an administrative charge for registration of the instrument of incorporation between 1985 and 1992 and, having regard in particular to the timelimit following from paragraph 2 of that article and Article 13 of Decree No 641/1972, cannot claim repayment of that charge.