natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συγκεκριμένα, διάφορες διατάξεις επιβάλλουν στον δικαστή, πριν από την έκδοση ερήμην ή την αναγνώριση δικαστικής αποφάσεως, να ελέγχει αν η επίδοση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου έγινε κατά τρόπο που να διασφαλίζει τα δικαιώματα άμυνας (βλ., ειδικότερα, όσον αφορά την ερημοδικία, άρθρα 19, παράγραφος 1, του κανονισμού 1348/2000, 26, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001, καθώς και 20, δεύτερο εδάφιο, της Συμβάσεως των Βρυξελλών και, όσον αφορά την αναγνώριση των αποφάσεων, βλ., ειδικότερα, άρθρα 34, σημείο 2, του κανονισμού 44/2001 και 27, σημείο 2, της Συμβάσεως των Βρυξελλών).
Various provisions require the court, before delivering a default judgment or recognising a judicial decision, to verify whether the means by which a document instituting proceedings was served were such that the rights of the defence have been respected (see, inter alia, with regard to default judgments, Article 19(1) of Regulation No 1348/2000, Article 26(2) of Regulation No 44/2001 and the second paragraph of Article 20 of the Brussels Convention and, with regard to the recognition of judgments, Article 34(2) of Regulation No 44/2001 and Article 27(2) of the Brussels Convention).
Πριν τεθεί σε ισχύ ο κανονισμός 1348/2000, οι διασυνοριακές επιδόσεις μεταξύ των κρατών μελών πραγματοποιούνταν σύμφωνα με τη Σύμβαση της Χάγης του 1965, στην οποία παραπέμπουν τα άρθρα 26, παράγραφος 4, του κανονισμού 44/2001 και 20, τρίτο εδάφιο, της Συμβάσεως των Βρυξελλών ή διμερείς συμφωνίες μεταξύ κρατών μελών.
Before Regulation No 1348/2000 entered into force, crossborder service between the Member States was effected in accordance with the 1965 Hague Convention, to which Article 26(4) of Regulation No 44/2001 and the third paragraph of Article 20 of the Brussels Convention refer, or bilateral agreements concluded between Member States.
Όμως η Σύμβαση της Χάγης και οι περισσότερες από τις συμφωνίες αυτές δεν προβλέπουν γενική υποχρέωση μεταφράσεως όλων των επιδοτέων ή κοινοποιητέων εγγράφων, με συνέπεια τα εθνικά δικαστήρια να θεωρήσουν ότι τα δικαιώματα άμυνας προστατεύονται επαρκώς όταν ο παραλήπτης επιδοθέντος ή κοινοποιηθέντος εγγράφου διαθέτει προθεσμία η οποία του παρέχει τη δυνατότητα να μεταφράσει το εν λόγω έγγραφο και να οργανώσει την άμυνά του.
However, The Hague Convention and the majority of those agreements do not lay down a general obligation to translate all the documents to be served, so that the national courts have considered that the rights of the defence are adequately protected if the addressee of a document served has had sufficient time to enable him to have it translated and prepare his defence.
Εξάλλου, ο ίδιος ο κανονισμός 1348/2000 δεν διευκρινίζει αν το δικαίωμα άρνησης παραλαβής εγγράφου ελλείψει μεταφράσεως υφίσταται και στην περίπτωση επίδοσης ή κοινοποίησης με το ταχυδρομείο, η οποία πραγματοποιείται σύμφωνα με το άρθρο 14 του εν λόγω κανονισμού.
Moreover, Regulation No 1348/2000 itself does not specify whether the right to refuse a document if it has not been translated also exists in the case of service by post effected in accordance with Article 14 of that regulation.
Για την ερμηνεία της διατάξεως αυτής, πρέπει να ληφθεί υπόψη η επεξηγηματική έκθεση της συμβάσεως για την επίδοση και την κοινοποίηση στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις, η οποία καταρτίστηκε με πράξη του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Μαΐου 1997 (ΕΕ C 261, σ.
In order to interpret that provision, it is necessary to examine the Explanatory Report on the Convention on the service in the Member States of the European Union of judicial and extrajudicial documents in civil or commercial matters, drawn up by an act of the Council of the European Union dated 26 May 1997 (OJ 1997 C 261, p.
1, στο εξής: σύμβαση του 1997· επεξηγηματική έκθεση, σ.
1, ‘the 1997 Convention’; explanatory report, p.
26) βάσει του άρθρου K.3 της Συνθήκης ΕΕ και της οποίας το κείμενο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον κανονισμό 1348/2000 (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 8ης Νοεμβρίου 2005, C-443/03, Leffler, Συλλογή 2005, σ. I-9611, σκέψη 47).
26) on the basis of Article K.3 of the EU Treaty, on the text of which Regulation No 1348/2000 is based (see, to that effect, Case C-443/03 Leffler [2005] ECR I-9611, paragraph 47).
Το σχόλιο του άρθρου 14, παράγραφος 2, της συμβάσεως του 1997, που αφορά την επίδοση ή την κοινοποίηση με το ταχυδρομείο, αναφέρει τα εξής:
The commentary on Article 14(2) of the 1997 Convention concerning service by post states as follows:
«Το άρθρο αυτό θεσπίζει την αρχή της αποδοχής της επίδοσης ή κοινοποίησης με το ταχυδρομείο.
‘This Article establishes the principle that service may be effected by post.
Τα κράτη μέλη μπορούν, ωστόσο, να προσδιορίσουν τους όρους, προκειμένου να δοθούν εγγυήσεις στους παραλήπτες που διαμένουν στο έδαφός τους, υπό τους οποίους μπορεί να δεχθούν την επίδοση ή την κοινοποίηση με το ταχυδρομείο.
However, Member States may, in order to provide guarantees for persons residing in their territory, specify the conditions under which service may be effected in their regard by post.
Θα μπορούσε π.χ. να απαιτηθεί συστημένη αποστολή ή η εφαρμογή των κανόνων της σύμβασης σχετικά με τη μετάφραση των πράξεων.»
Such conditions might for instance include the use of registered post or the application of the Convention’s rules on the translation of documents.’
Ορισμένα κράτη μέλη, καλώς ή κακώς, ερμήνευσαν το άρθρο 14, παράγραφος 1, του κανονισμού 1348/2000 υπό την έννοια ότι η μετάφραση του εγγράφου δεν απαιτείται στην περίπτωση επίδοσης ή κοινοποίησης με το ταχυδρομείο και θεώρησαν αναγκαίο να διευκρινίσουν ότι, σύμφωνα με τη δυνατότητα που παρέχει το άρθρο 14, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, αντιτίθενται στην επίδοση ή την κοινοποίηση δικαστικών πράξεων άνευ μεταφράσεως [βλ., συναφώς, ανακοινώσεις των κρατών μελών σύμφωνα με το άρθρο 23 του κανονισμού 1348/2000 (ΕΕ 2001, C 151, σ.
Some Member States, rightly or wrongly, have interpreted Article 14(1) of Regulation No 1348/2000 as meaning that the document is not required to be translated if it is served by post and have considered it necessary to state, as permitted by Article 14(2) of that regulation, that they do not accept service of judicial documents if they are not translated (see, in that regard, the Information communicated by Member States under Article 23 of Regulation No 1348/2000 (OJ 2001 C 151, p.
4), και πρώτη ενημέρωση των ανακοινώσεων των κρατών μελών (ΕΕ 2001, C 202, σ. 10)].
4) and the first update of the information communicated by Member States (OJ 2001 C 202, p. 10)).
Από την εξέταση, αντίστοιχα, των διατάξεων των συμβάσεων της Χάγης του 1965, των Βρυξελλών και του 1997, των κανονισμών 1348/2000 και 44/2001, καθώς και των ανακοινώσεων των κρατών μελών σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 2, του κανονισμού 1348/2000, προκύπτει ότι, στους τομείς που υπάγονται στις διατάξεις αυτές, η μετάφραση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου, η οποία πραγματοποιείται με τη φροντίδα του ενάγοντος, δεν θεωρείται, ούτε από τον κοινοτικό νομοθέτη ούτε από τα κράτη μέλη, ως στοιχείο απαραίτητο για την άσκηση των δικαιωμάτων άμυνας του εναγομένου, ο οποίος πρέπει απλώς να διαθέτει επαρκή προθεσμία που να του παρέχει τη δυνατότητα να μεταφράσει το έγγραφο και να οργανώσει την άμυνά του.
It follows from the examination of the provisions of the 1965 Hague Convention, the Brussels Convention and the 1997 Convention, Regulation Nos 1348/2000 and 44/2001 and the information communicated by the Member States under Article 14(2) of Regulation No 1348/2000 that, in the areas covered by those provisions, neither the Community legislature nor the Member States consider it to be a necessary component of the exercise of the defendant’s rights of defence that the applicant provide a translation of the document instituting the proceedings, since the defendant must simply be given sufficient time to enable him to have that document translated and to prepare his defence.
Η επιλογή αυτή του κοινοτικού νομοθέτη και των κρατών μελών δεν αντιβαίνει στην προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως αυτή προκύπτει από την ΕΣΔΑ.
Such a choice on the part of the Community legislature and the Member States does not undermine the protection of fundamental rights, which is guaranteed by the ECHR.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της εν λόγω Συμβάσεως, κατά το οποίο κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να πληροφορηθεί στη συντομότερη
In fact, Article 6(3)(a) of that convention, which provides that everyone charged with a criminal offence has the minimum right to be informed promptly, in
WEISS UND PARTNER δυνατή προθεσμία, σε γλώσσα την οποία κατανοεί και με λεπτομερή τρόπο, τη φύση και τον λόγο της εναντίον του κατηγορίας, έχει εφαρμογή μόνο σε ποινικές υποθέσεις.
WEISS UND PARTNER a language which he understands and in detail, of the nature and cause of the accusation against him, is applicable only in criminal matters.
Καμία διάταξη της ΕΣΔΑ δεν επιβάλλει τη μετάφραση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
There is no provision in the ECHR requiring a document instituting proceedings in civil or commercial matters to be translated.
Κατά συνέπεια, αν ο κοινοτικός νομοθέτης επέλεξε, με το άρθρο 8 του κανονισμού 1348/2000, να παράσχει τη δυνατότητα στον παραλήπτη ενός εγγράφου να αρνηθεί την παραλαβή του, εφόσον αυτό δεν έχει μεταφραστεί σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους μέλους παραλαβής ή σε γλώσσα του κράτους μέλους προελεύσεως την οποία ο παραλήπτης κατανοεί, το έπραξε κυρίως για να προσδιορίσει, κατά τρόπο ομοιόμορφο, ποιος οφείλει να μεταφράσει ένα τέτοιο έγγραφο και να υποβληθεί στα σχετικά έξοδα κατά το στάδιο της επίδοσης ή της κοινοποίησης του εγγράφου αυτού.
Consequently, if the Community legislature chose, by Article 8 of Regulation No 1348/2000, to permit the addressee of a document to refuse it if it is not translated into an official language of the Member State addressed or a language of the Member State of transmission which he understands, that is principally to establish in a consistent manner who is responsible for the translation of such a document and liable for the cost thereof at the stage when it is served.
Εφόσον από την εξέταση του διεθνούς και του κοινοτικού δικαίου όσον αφορά το περιεχόμενο της αρχής της προστασίας των δικαιωμάτων άμυνας και, ειδικότερα, την ανάγκη μεταφράσεως του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου κατέστη δυνατός ο προσδιορισμός του σκοπού του άρθρου 8 του κανονισμού 1348/2000, πρέπει υπό το πρίσμα αυτού του σκοπού να προσδιοριστεί και το περιεχόμενο της έννοιας της επιδοτέας ή κοινοποιητέας πράξεως κατά το εν λόγω άρθρο 8, όταν η πράξη συνίσταται σε εισαγωγικό της δίκης έγγραφο, καθώς και το αν η πράξη αυτή μπορεί ή πρέπει να περιλαμβάνει αποδεικτικά έγγραφα ως συνημμένα.
Since the examination of international and Community law concerning the scope of the principle of the protection of the rights of the defence, and in particular the need for a translation of a document instituting proceedings, has enabled the purpose of Article 8 of Regulation No 1348/2000 to be clarified, it is in the light of that purpose that it is necessary to determine what is covered by the term ‘document to be served’ within the meaning of that article where the document is a document instituting proceedings and whether such a document can or must include annexes consisting of documentary evidence.
Ο κανονισμός 1348/2000 πρέπει να ερμηνεύεται αυτοτελώς, προκειμένου να καταστεί δυνατή η ενιαία εφαρμογή του (προμνησθείσα απόφαση Leffler, σκέψεις 45 και 46).
Regulation No 1348/2000 must be given an autonomous interpretation so that it may be applied in a uniform manner (Leffler, paragraphs 45 and 46).
Το ίδιο ισχύει και για τον κανονισμό 44/2001 και, ιδίως, για την έννοια του «εισαγωγικού της δίκης εγγράφου» κατά τα άρθρα 26 και 34, σημείο 2, του εν λόγω κανονισμού, καθώς και των αντίστοιχων διατάξεων της Συμβάσεως των Βρυξελλών.
The same applies to Regulation No 44/2001 and, in particular, the term ‘document instituting the proceedings’ within the meaning of Articles 26 and 34(2) of that regulation, as well as the corresponding provisions of the Brussels Convention.
Αποφαινόμενο επί της ερμηνείας του άρθρου 27, σημείο 2, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, σχετικά με την αναγνώριση των αποφάσεων, το Δικαστήριο προσδιόρισε
Ruling on the interpretation of Article 27(2) of the Brussels Convention concerning recognition of judgments, the Court defined the term ‘document which instituted
Το Δικαστήριο έκρινε έτσι ότι, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προαναφερθείσα απόφαση Hengst Import, εισαγωγικό έγγραφο της δίκης αποτελούσε η συνένωση της διαταγής πληρωμής (decreto ingiuntivo), που εκδόθηκε από τον Ιταλό δικαστή σύμφωνα με το άρθρο 641 του ιταλικού κώδικα πολιτικής δικονομίας, με το δικόγραφο της αιτήσεως.
The Court thus held that in the case giving rise to the judgment in Hengst Import the document which instituted the proceedings was constituted by the combination of the order to pay (‘decreto ingiuntivo’) issued by an Italian court in accordance with Article 641 of the Italian Code of Civil Procedure and the plaintiff’s application.
Συγκεκριμένα, η από κοινού επίδοση των δύο αυτών εγγράφων αποτελεί το χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας εντός της οποίας ο καθού μπορεί να ασκήσει ανακοπή.
It is the joint service of both those documents which starts time running for the defendant to oppose the order.
Αφετέρου, ο αιτών δεν μπορεί να επιτύχει την έκδοση εκτελεστής αποφάσεως προ της λήξεως της προθεσμίας αυτής (προμνησθείσα απόφαση Hengst Import, σκέψη 20).
Moreover, the plaintiff cannot obtain an enforceable order before the expiry of that timelimit (Hengst Import, paragraph 20).
Το Δικαστήριο επισήμανε ότι το «decreto ingiuntivo» είναι ένα απλό τυποποιημένο έντυπο, το οποίο, για να είναι κατανοητό, πρέπει να συναρτάται με το δικόγραφο της αιτήσεως.
The Court stated that the ‘decreto ingiuntivo’ is just a form which, to be comprehensible, must be read with the application.
Αντιστρόφως, μόνη η επίδοση του δικογράφου της αιτήσεως δεν θα παρείχε στον καθού τη δυνατότητα να σταθμίσει αν πρέπει να προετοιμάσει την άμυνά του, καθόσον, χωρίς το «decreto ingiuntivo», θα αγνοούσε αν το δικαστήριο έχει δεχθεί ή έχει απορρίψει την αίτηση.
Conversely, service of the application alone does not enable the defendant to decide whether to defend the action since, without the ‘decreto ingiuntivo’, he does not know whether the court had granted or refused the application.
Κατά τα λοιπά, η ανάγκη της διττής επιδόσεως του «decreto ingiuntivo» και του δικογράφου της αιτήσεως επιβεβαιώνεται από το άρθρο 643 του ιταλικού κώδικα πολιτικής δικονομίας, από το οποίο προκύπτει ότι η επίδοση αποτελεί το χρονικό σημείο ενάρξεως της σχετικής ένδικης διαδικασίας (προμνησθείσα απόφαση Hengst Import, σκέψη 21).
Moreover, the requirement for joint service of the ‘decreto ingiuntivo ’and the application was confirmed by Article 643 of the Italian Code of Civil Procedure, according to which it marked the start of the proceedings (Hengst Import, paragraph 21).
Από την αυτόνομη αυτή έννοια του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου, όπως ερμηνεύεται από το Δικαστήριο, προκύπτει ότι η εν λόγω πράξη πρέπει να περιέχει το ή τα έγγραφα, εφόσον συνδέονται άρρηκτα με αυτή, που παρέχουν τη δυνατότητα στον εναγόμενο να λάβει γνώση του αντικειμένου και των λόγων επί των οποίων στηρίζεται η αγωγή, καθώς και της υπάρξεως ένδικης διαδικασίας, στη διάρκεια της οποίας μπορεί να προβάλει τα δικαιώματά του είτε αμυνόμενος σε εκκρεμή δίκη είτε, όπως στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προμνησθείσα απόφαση Hengst Import, ασκώντας ένδικο μέσο κατά αποφάσεως εκδοθείσας κατόπιν μονομερούς αιτήσεως.
It is apparent from that autonomous definition of the document instituting the proceedings, as interpreted by the Court, that such a document must consist of the document or documents, where they are intrinsically linked, enabling the defendant to understand the subjectmatter and grounds of the plaintiff’s application and to be aware of the existence of legal proceedings in which he may assert his rights, either by defending a pending action or, as was the case in the matter giving rise to the judgment in Hengst Import, by challenging a judgment delivered on the basis of an ex parte application.
Εξάλλου, όπως επισημάνθηκε με τη σκέψη 43 της παρούσας αποφάσεως, ορισμένα εθνικά δίκαια δεν προβλέπουν ότι τα αποδεικτικά έγγραφα μιας δικογραφίας πρέπει να προσαρτώνται στο έγγραφο το οποίο τα εν λόγω δίκαια ορίζουν ως εισαγωγικό της δίκης έγγραφο, αλλά επιτρέπουν τη χωριστή κοινοποίησή τους.
Moreover, as was pointed out at paragraph 43 above, under some national legal systems there is no requirement for the documentary evidence in a case to be annexed to what is defined as a document instituting the proceedings and they may be communicated separately.
Συνεπώς, τέτοια έγγραφα δεν θεωρούνται ως άρρηκτα συνδεδεμένα με το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο, υπό την έννοια ότι είναι απαραίτητα προκειμένου ο ενάγων να μπορέσει να λάβει γνώση της εναντίον του ασκηθείσας αγωγής και της υπάρξεως της ένδικης διαδικασίας, αλλά επιτελούν αποδεικτική λειτουργία, η οποία διαφέρει του σκοπού αυτής καθαυτήν της επίδοσης ή της κοινοποίησης.
Such documents are not therefore regarded as intrinsically linked to the document instituting the proceedings, in that they are essential to enable the defendant to understand the claim brought against him and to be aware of the existence of the legal proceedings, but have a probative function which is distinct from the purpose of service itself.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι οι προϋποθέσεις που θεσπίζει ο κανονισμός 44/2001 για την αναγνώριση των αποφάσεων είναι λιγότερο αυστηρές σε σχέση με τις προβλεπόμενες από τη Σύμβαση των Βρυξελλών.
It is appropriate to note that the conditions for recognition of judgments laid down in Regulation No 44/2001 have been relaxed by comparison with the conditions laid down in the Brussels Convention.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 34, σημείο 2, του κανονισμού αυτού εγκαταλείπει την προβλεπόμενη από το άρθρο 27, σημείο 2, της Συμβάσεως των Βρυξελλών απαίτηση περί νομοτύπου επιδόσεως ή κοινοποιήσεως του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου, για να δώσει έμφαση στον ουσιαστικό σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας, τα οποία θεωρούνται ότι διασφαλίζονται όταν ο εναγόμενος έλαβε γνώση της εκκρεμούς ένδικης διαδικασίας και μπόρεσε να ασκήσει ένδικο μέσο κατά της σε βάρος του εκδοθείσας αποφάσεως (βλ., υπό την έννοια αυτή, προμνησθείσα απόφαση ASML, σκέψεις 20 και 21).
Article 34(2) of that regulation departed from the requirement in Article 27(2) of the Brussels Convention that the document instituting the proceedings be duly served, in order to place the emphasis on effective observance of the rights of the defence, which are considered to have been observed when the defendant is aware of the pending legal action and has been able to commence proceedings to challenge a judgment entered against him (see, to that effect, ASML, paragraphs 20 and 21).
Η τροποποίηση αυτή του κανονισμού 44/2001 σε σχέση με τη Σύμβαση των Βρυξελλών επιρρωννύει την ερμηνεία της έννοιας του επιδοτέου ή κοινοποιητέου εγγράφου, όταν αυτό συνιστά εισαγωγικό της δίκης έγγραφο, κατά την οποία το εν λόγω έγγραφο πρέπει να περιλαμβάνει τα ουσιώδη στοιχεία προκειμένου ο εναγόμενος να λάβει πρωτίστως γνώση της υπάρξεως μιας ένδικης διαδικασίας, όχι όμως και κάθε αποδεικτικό στοιχείο που παρέχει τη δυνατότητα αποδείξεως των διαφόρων πραγματικών και νομικών στοιχείων επί των οποίων στηρίζεται μια αίτηση.
That change in Regulation No 44/2201 by comparison with the Brussels Convention supports the interpretation of the term ‘document to be served’ — where that consists of a document instituting the proceedings — that such a document must include the essential information enabling a defendant to be aware primarily of the existence of legal proceedings but not of every item of documentary evidence which makes it possible to prove the various facts and points of law on which the application is based.
Από τα ανωτέρω στοιχεία προκύπτει ότι η προβλεπόμενη από το άρθρο 8 του κανονισμού 1348/2000 έννοια του επιδοτέου ή κοινοποιητέου εγγράφου, όταν το έγγραφο
It follows from the above considerations that the term ‘document to be served’ in Article 8 of Regulation No 1348/2000, where such a document consists of a document
Η εξέταση της έννοιας του εγγράφου, όπως αυτή συνάγεται από την ΕΣΔΑ και, ειδικότερα, από το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, στο οποίο έγινε αναφορά με τη σκέψη 57 της παρούσας αποφάσεως, οδηγεί σε παρόμοιο συμπέρασμα όσον αφορά τις ποινικές υποθέσεις.
It is possible from an examination of the term ‘document’, as follows from the ECHR and, in particular, Article 6(3)(a) of that convention, referred to at paragraph 57 above, to reach a similar conclusion as regards criminal proceedings.
ΕΔΔΑ, αποφάσεις Pélissier και Sassi κατά Γαλλίας της 25ης Μαρτίου 1999, Recueil des arrêts et décisions 1999-II, § 51, καθώς και Mattei κατά Γαλλίας της 19ης Δεκεμβρίου 2006, αριθ. 34043/02, § 34).
According to the European Court of Human Rights, an indictment must enable the person charged to be informed not only of the cause of the accusation against him, that is the acts he is alleged to have committed and on which the accusation is based, but also of the detailed legal characterisation of those facts (see judgments of the European Court of Human Rights of 25 March 1999, Pélissier and Sassi v France, ECHR 1999-II, § 51, and of 19 December 2006, Mattei v France, No 34043/02, § 34).
A contrario, το δικαίωμα άμυνας δεν διακυβεύεται για τον λόγο και μόνον ότι το κατηγορητήριο δεν περιλαμβάνει τα έγγραφα από τα οποία αποδεικνύεται η πράξη που καταλογίζεται στον κατηγορούμενο.
On the other hand, the rights of the defence are not undermined by the mere fact that the indictment does not include the evidence in support of the facts on which the accused stands charged.
Αποφαινόμενο υπό το πρίσμα του άρθρου 6, παράγραφος 3, στοιχείο ε΄, της ΕΣΔΑ, το οποίο αναγνωρίζει στον κατηγορούμενο το δικαίωμα να τύχει της παραστάσεως διερμηνέως, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε, εξάλλου, ότι το δικαίωμα αυτό δεν εξικνείται μέχρι του σημείου να μπορεί ο κατηγορούμενος να απαιτήσει γραπτή μετάφραση κάθε έγγραφου αποδεικτικού στοιχείου ή επίσημου εγγράφου της δικογραφίας (ΕΔΔΑ, απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 1989, Kamasinski κατά Αυστρίας, Σειρά A, αριθ. 168, § 74).
Ruling in respect of Article 6(3)(e) of the ECHR, under which a person charged with a criminal offence has the right to an interpreter, the European Court of Human Rights has also held that that right does not go so far as to require a written translation of all items of written evidence or official documents in the procedure (judgment of 19 December 1989, Kamasinski v Austria, Series A, No 168, § 74).
Πάντως, όπως προκύπτει από τη διαπίστωση της σκέψης 57 της παρούσας αποφάσεως, η προστασία των δικαιωμάτων άμυνας στις αστικές και εμπορικές υποθέσεις δεν υπόκειται σε εξίσου υψηλές απαιτήσεις όπως στις ποινικές υποθέσεις.
As is apparent from the conclusion at paragraph 57 above, the requirements for the protection of the rights of the defence are not as stringent in civil and commercial matters as they are in criminal proceedings.
Λαμβανομένων υπόψη όλων αυτών των στοιχείων, η έννοια της επιδοτέας ή κοινοποιητέας πράξεως του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1348/2000, όταν η πράξη αυτή συνιστά εισαγωγικό της δίκης έγγραφο, πρέπει να ερμηνευθεί ως
In the light of all the foregoing considerations, the term ‘document to be served’ in Article 8(1) of Regulation No 1348/2000, where such a document is a document instituting the proceedings, must be interpreted as meaning the document or documents
WEISS UND PARTNER αφορώσα το ή τα έγγραφα των οποίων η έγκαιρη επίδοση ή κοινοποίηση στον εναγόμενο παρέχει σε αυτόν τη δυνατότητα να επικαλεστεί τα δικαιώματά του στο πλαίσιο ένδικης διαδικασίας στο κράτος προελεύσεως.
WEISS UND PARTNER which must be served on the defendant in due time in order to enable him to assert his rights in legal proceedings in the State of transmission.