natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 13 Ιουνίου 2000, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή η οποία έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να μεταφέρει ορθώς τα άρθρα 2, στοιχείο α', και 3, παράγραφοι 2, 3 και 4, της οδηγίας 90/313/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 7ης Ιουνίου 1990, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία καθώς και από το άρθρο 189, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ).
By application lodged at the Court Registry on 13 June 2000, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing correctly to transpose Articles 2(a) and 3(2), (3) and (4) of Council Directive 90/313/EEC of 7 June 1990, the French Republic has failed to fulfil its obligations under that directive and under the third paragraph of Article 189 of the EC Treaty (now the third paragraph of Article 249 EC).
Προς στήριξη της προσφυγής της, η Επιτροπή προβάλλει πέντε αιτιάσεις, αντλούμενες αντιστοίχως:
In support of its application, the Commission relies on five grounds:
— από την ελλιπή μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των συνδυασμένων διατάξεων των άρθρων 2, στοιχείο α', και 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/313, καθόσον, σύμφωνα με το γαλλικό δίκαιο, το πεδίο εφαρμογής της υποχρεώσεως ανακοινώσεως πληροφοριών σχετικά με το περιβάλλον είναι στενότερο από εκείνο της εν λόγω οδηγίας-
— incomplete transposition of Article 2(a) in conjunction with Article 3(1) of Directive 90/313, in that the scope of the obligation to supply information relating to the environment is narrower under the French legislation than under that directive;
— από την εσφαλμένη μεταφορά του άρθρου 3, παράγραφος 2, πρώτο εδάδιο, της οδηγίας 90/313, καθόσον το γαλλικό δίκαιο αναγνωρίζει, μεταξύ των εξαιρέσεων από την υποχρέωση χορηγήσεως των εν λόγω πληροφοριών, ένα λόγο αρνήσεως ανακοινώσεως μη προβλεπόμενο από την οδηγία-
— incorrect transposition of the first subparagraph of Article 3(2) of Directive 90/313, inasmuch as the French legislation provides, among the exceptions to the obligation to supply that information, a ground for refusal which is not provided for by the directive;
— από τη μη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 3, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 90/313, λόγω της παραλείψεως να περιληφθεί στο γαλλικό δίκαιο η υποχρέωση μερικής ανακοινώσεως πληροφοριών σχετικών με το περιβάλλον όταν είναι δυνατό να διαχωριστούν από αυτές τα μη ανακοινώσιμα στοιχεία-
— failure to transpose the second subparagraph of Article 3(2) of Directive 90/313, because of the failure of the French legislation to mention the obligation to supply in part information relating to the environment where it is possible to separate out information on items which mayjustify a refusal;
— από τη μη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 90/313, καθόσον το γαλλικό δίκαιο δεν έχει προβλέψει τη δυνατότητα να απορριφθεί η αίτηση ανακοινώσεως όταν αφορά ημιτελή ή εσωτερικά έγγραφα ή στοιχεία, ή όταν είναι προδήλως αβάσιμη ή διατυπωμένη πολύ γενικά και
— failure to transpose Article 3(3) of Directive 90/313, in that the French legislation has not provided for the possibility of refusing a request for the supply of unfinished documents or data or internal communications or a request which is manifestly unreasonable or formulated in too general a manner, and
— από την εσφαλμένη μεταφορά οτο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 3, παράγραφος 4, της οδηγίας 90/313, εκ του λόγου ότι το γαλλικό δίκαιο επιτρέπει να απορρίπτονται με μη αιτιολογημένες σιωπηρές αποφάσεις οι αιτήσεις χορηγήσεως πληροφοριών σχετικών με το περιβάλλον.
— incorrect transposition of Article 3(4) of Directive 90/313, on the ground that the French legislation allows requests for information relating to the environment to be refused by implied decisions for which reasons are not given.
Κατά το Δικαστήριο, η Επιτροπή δεν επικαλέστηκε, προς στήριξη της τέταρτης αιτιάσεως της, καμία απόφαση γαλλικού δικαστηρίου η οποία να δέχθηκε ερμηνεία του νόμου αριθ.
According to the Court, the Commission did not put forward in support of its fourth ground any decision by the French courts which affirms an interpretation of Law No 78-753 inconsistent with Article 3(3) ofthat directive and, moreover, mere is no reason to consider, in the light of the documents in the case, that those courts do not interpret national law in the light of the wording and the objective of that directive and do not actually ensure its full application in accordance with the requirements of the third paragraph of Article 189 of the Treaty.
78-753 μη συνάδουσα προς το άρθρο 3, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας και, εξάλλου, τίποτε δεν οδηγεί στο συμπέρασμα, βάσει των στοιχείων του φακέλου, ότι τα δικαστήρια αυτά δεν ερμηνεύουν το εθνικό δίκαιο υπό το πρίσμα του
Since the Commission is required to prove the alleged infringement, by providing the Court with the information necessary for it to determine whether oie infringement is made out, and may not rely on any presumption, the Commission's fourth complaint must be rejected.
γράμματος και των σκοπών της εν λόγω οδηγίας και δεν εξασφαλίζουν πράγματι την πλήρη εφαρμογή της, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 189, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης.
The Court notes that it must be concluded that the Commission's fifth complaint is well founded only in so far as it alleges that the French Republic has failed to provide, in the case of an implied refusal of a request for information relating to the environment, that the public authorities are required to provide the reasons for that refusal automatically and at the latest within two months of the submission of the initial request The remainder of the complaint must, on the other hand, be dismissed.
Η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείποντας να μεταφέρει ορθώς στο εσωτερικό της δίκαιο τα άρθρα 2, στοιχείο α', και 3, παράγραφοι 2,3 και 4, της οδηγίας 90/313/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 7ης Ιουνίου 1990, σχετικά με την ελεύθερη πληροφόρηση για θέματα περιβάλλοντος, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την ανωτέρω οδηγία και από το άρθρο 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ
Declares that: by restricting the obligation to supply information relating to the environment to "administrative documents" within the meaning of Law No 78-753 of 17 July 1978 establishing various measures to improve relations between the administrative authorities and the public and various administrative, social and fiscal provisions; by providing, as one of the grounds for refusing to supply such information, that consultation órprovision of the document wouldprejudice, "generally, secretsprotected by legislation"; by failing to include in the national legislation a provision under which information relating to the environment is to be supplied in part where it is possible to separate out information on items concerning the interests referred to in Article 3(2) of Council Directive 90/313/EEC of 7 June 1990 on the freedom of access to information on the environment, which may accordinglyjustify a refusal, and by failing to provide, in the case of an implied refusal of a request for information relating to the environment, that the public authorities are required to provide the reasons for that refusal automatically and at the latest within two months of the submission of the initial request, the French Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 2(a) and 3(1), (2) and (4) ofthat directive;
Καταδικάζει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.»
Advocate General C. Stix-Hackl delivered her Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 14 January 2003.
C-404/00 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας Κρατικές ενισχύσεις
Case C-404/00 Commission of the European Communities ν Kingdom of Spain State aid
«Παράβαση κράτους μέλους — Κρατικές ενισχύσεις — Κανονισμός (ΕΚ) 1013/97 — Ενισχύσεις υπέρ κρατικών ναυπηγείων — Απόφαση 2000/131/ΕΟΚ της Επιτροπής διατάσσουσα την ανάκτηση της ενισχύσεως — Παράλειψη εκτελέσεως» (Έκτο τμήμα)
(Failure of Member State to fulfil obligations —State aid —Regulation (EC) No 1013/97 —Aid to publicly-owned shipyards — Commission Decision 2000/131'/EC ordering repayment —Nonimplementation) (Sixth Chamber)
Με δικόγραφο που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 7 Νοεμβρίου 2000, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 88, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωρισθεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, παραλείποντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα μέτρα που απαιτούνται για τη συμμόρφωση του προς την απόφαση 2000/131/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 26ης Οκτωβρίου 1999, σχετικά με την κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Ισπανία στα κρατικά ναυπηγεία, από την οποία προκύπτει ότι η ενίσχυση ήταν παράνομη και, επομένως, ασύμβατη προς την κοινή αγορά, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 249, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ καθώς και από τα άρθρα 2 και 3 της εν λόγω αποφάσεως.
By application lodged at the Court Registry on 7 November 2000, the Commission of the European Communities brought an action under the second subparagraph of Article 88(2) EC for a declaration that, by not adopting within the prescribed period the measures necessary to comply with Commission Decision 2000/131/EC of 26 October 1999 on the State aid implemented by Spain in favour of the publicly-owned shipyards, which declares that that aid was granted illegally and is therefore incompatible with the common market, the Kingdom of Spain has failed to fulfil its obligations under the fourth paragraph of Article 249 EC and Articles 2 and 3 ofthat decision.
Τα πραγματικά περιστατικά και η απόφαση 2000/131
The factual background, as outlined in paragraphs 6 to 9 of the grounds of Decision 2000/131, is as follows:
Τα πραγματικά περιστατικά, όπως εκτίθενται στα σημεία 6 έως 9 του σκεπτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως, είναι τα εξής:
'(6) Under its August 1997 decision in State aid Case C 56/95, the Commission [approved] State aids totalling a maximum of ESP 229 008 billion in support of the restructuring of the publicly-owned yards in Spain. The package of approved aids included "special" tax credits of up to ESP 58 billion in the period 1995 to 1999.
Βάσει απόφασης που έλαβε τον Αύγουστο 1997, η Επιτροπή ενέκρινε κρατικές ενισχύσεις συνολικού ύψους 229,008 δισεκατομμυρίων ισπανικών πεσετών (ESP) κατ' ανώτατο όριο υπέρ της αναδιάρθρωσης των κρατικών ναυπηγείων της Ισπανίας [στο εξής: εγκριτική απόφαση].
Such conditions were set to ensure that the aids were used for the purposes intended and to limit die distortive effect of the aid on the shipbuilding industry. According to the information available to the Commission within the context of its monitoring of the restructuring plan, the yards received in 1998 a special tax credit of ESP [ 18.451 ] billion, notwithstanding the fact [that] the yards also received a tax credit under general measures in 1998, corresponding to their losses in 1997, based on general Spanish tax consolidation rules, as a result of their integration [into] SEPI.'
Η δέσμη των εγκεκριμένων ενισχύσεων περιλάμβανε ειδικές εκπτώσεις φόρου μέχρι ανώτατου ποσού 58 δισεκατομμυρίων ESP κατά την περίοδο 1995-1999.
In those circumstances, die Commission expressed doubts as to me consistency of the special tax credit of ESP 18.451 billion with the authorising decision and as to its compatibility with the common market
Κατόπιν ανταλλαγής αλληλογραφίας μεταξύ των ισπανικών αρχών και της Επιτροπής και την κίνηση εκ μέρους της Επιτροπής της διαδικασίας έρευνας του άρθρου 88, παράγραφος 2, ΕΚ, η Επιτροπή εξέδωσε στις 26 Οκτωβρίου 1999 την απόφαση 2000/131.
Following an exchange of correspondence between the Spanish authorities and the Commission and the initiation by the Commission of the inquiry procedure under Article 88(2) EC, the Commission adopted Decision 2000/131 on 26 October 1999.
Στο σημείο 57 της αποφάσεως 2000/131, η Επιτροπή θεωρεί ότι τα κρατικά ναυπηγεία της Ισπανίας έλαβαν ενίσχυση υπό τη μορφή ειδικών εκπτώσεων φόρου ύψους 18,451 δισεκατομμυρίων ESP, η οποία δεν μπορεί νομίμως να δικαιολογηθεί.
At paragraph 57 of the grounds of Decision 2000/131, the Commission concluded that the publicly-owned yards in Spain had received aid in the form of special tax credits of ESP 18.451 billion which could not be legally justified.
Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι, μολονότι δεν σημειώθηκε υπέρβαση του συνολικού επιτρεπτοί ποσού γι' αυτό το είδος ενισχύσεων, το εν λόγω ποσό αποτελούσε μόνον το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο.
Although the overall limit on such aid payment had not been exceeded, that amount represented solely a maximum. Within that maximum the aid was to correspond only to taxable losses and was based on the assumption that the yards were unable to benefit from tax credits under Spain's general tax consolidation system.
Για την Επιτροπή, τούτο αποτέλεσε ουσιώδη προϋπόθεση για την έγκριση της ενισχύσεως και, συνεπώς, για το συμβατό αυτής με την κοινή αγορά σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 3, στοιχείο ε', ΕΚ
According to the Commission, this was an essential condition for approval of the aid and therefore for the compatibility of the aid with the common market pursuant to Article 87(3Xe) EC.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή, εκτιμώντας ότι το Βασίλειο της Ισπανίας δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς την απόφαση 2000/131, άσκησε την παρούσα προσφυγή.
In those circumstances, the Commission took the view that the Kingdom of Spain had not taken the measures necessary to comply with Decision 2000/131 and decided to bring the present action.
Εκ προοιμίου, επιβάλλεται να τονιστεί ότι η Ισπανική Κυβέρνηση, αντιθέτως προς τον ισχυρισμό της ότι, κατά την κρίσιμη για τη διαπίστωση της παραβάσεως ημερομηνία, είχαν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της αποφάσεως 2000/131 σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, είχε απλώς αρχίσει διαβουλεύσεις επί των λεπτομερειών ανακτήσεως της κηρυχθείσας παράνομης ενισχύσεως και δεν είχε προβεί σε καμία συγκεκριμένη ενέργεια προς τα ισπανικά κρατικά ναυπηγεία για την ανάκτηση της.
First of all, contrary to the Spanish Government's assertion that until the relevant date for the finding of an infringement, the measures necessary to implement Decision 2000/131 in accordance with national law had been taken, the Spanish Government had embarked only on consultations concerning the procedures for recovering the aid declared illegal and had taken no actual steps vis-à-vis the Spanish publicly-owned shipyards for the purpose of recovering the aid.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Orders the Kingdom of Spain to pay the costs. '
Προδικαστική «Φόρος προστιθεμένης αξίας — Έκτη οδηγία 77 13881 ΕΟΚ — Πεδίο εφαρμογής — Πρακτορεία επιχειρηματικών απαιτήσεων — Εταιρία πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων εξαγοράζουσα απαιτήσεις αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο μη ικανοποιήσεως των απαιτήσεων αυτών εκ μέρους των οφειλετών» (Έκτο τμήμα)
Preliminary ruling (Value added tax -Sixth Directive 77/388/EEC —Field of application —Factoring —Factoring companypurchasing debts and assuming the risk of the debtors' default) (Sixth Chamber)
Με διάταξη της 17ης Μαΐου 2001 το Bundesfinanzhof υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία ορισμένων διατάξεων της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977.
By order of 17 May 2001 the Bundesfinanzhof (Federal Finance Court) referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation of certain provisions of the Sixth Council Directive (77/388/EEC) of 17 May 1977.
Από τη δικογραφία της υποθέσεως της κύριας δίκης προκύπτει ότι η MKG-GmbH, η οποία άσκησε την αρχική προσφυγή στο πλαίσιο της κύριας δίκης και η οποία είναι τώρα η αναιρεσίβλητη στην αναιρετική διαδικασία (Revision) που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, διαδέχθηκε την εταιρία MKG-Kraftfahrzeuge-Factoring GmbH & Co. KG (στο εξής: Factoring KG). Η τελευταία αυτή εταιρία ανήκε, όπως και η εταιρία MMC-Auto Deutschland GmbH (στο εξής: M-GmbH), στον όμιλο 12
It is apparent from the papers in the case before the Bundesfinanzhof that M KG - GmbH , which brought the action giving rise to the main proceedings and is now the respondent to the appeal on a point of law before the Bundesfinanzhof, is the successor in title of MKG-Kraftfahrzeuge-Factoring GmbH and Co.
Επί σειρά ετών, όπως και κατά το 1991 κατά το οποίο πραγματοποιήθηκαν οι επίδικες πράξεις, η M-GmbH εισήγαγε αυτοκίνητα μάρκας Mitsubishi και τα διέθεσε στη γερμανική αγορά μέσω του δικού της δικτύου μεταπωλητών.
Over a period of time including 1991, the year in which the transactions at issue occurred, M-GmbH imported Mitsubishi vehicles and distributed them on the German market through its own dealer network.
Η Factoring KG ανέλαβε, για λογαριασμό της M-GmbH, τις πράξεις πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων και χρηματαδοτήσεως.
Factoring KG took on the factoring and financing operations for M-GmbH.
Με σύμβαση πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων της 27ης Ιουνίου 1991, η Factoring KG ανέλαβε έναντι της M-GmbH, αφενός, την υποχρέωση εξαγαράς, εντός του προκαθοριζομένου εκάστοτε από αυτήν πλαισίου, των απαιτήσεων της M-GmbH έναντι των μεταπωλητών που προέρχονταν από παραδόσεις αυτοκινήτων.
By a factoring contract of 27 June 1991, Factoring KG agreed with M-GmbH to purchase, within a framework laid down by it in advance in each case, the debts owed to M-GmbH by dealers arising from vehicle deliveries.
Όσον αφορά τις εξαγορασθείσες ως άνω απαιτήσεις, η Factoring KG ανέλαβε τον κίνδυνο της μη ικανοποιήσεως των απαιτήσεων αυτών εκ μέρους των οφειλετών χωρίς δικαίωμα αναγωγής κατά της M-GmbH.
So far as concerns the debts acquired by it in that way, Factoring KG assumed the risk of default without a right of recourse against M-GmbH.
Η σχετική με τη μη εξόφληση ασφαλιστήρια ρήτρα ενεργοποιούνταν, σε περίπτωση μη πληρωμής εκ μέρους των μεταπωλητών, 150 ημέρες μετά τη λήξη της πραθεσμίας εξοφλήσεως των αντιστοίχων τιμολογίων τους.
The del credere took effect if a dealer failed to pay the relevant invoice 150 days after it was due.
Αφετέρου, η Factoring KG ανέλαβε την υποχρέωση εισπράξεως των λοιπών απαιτήσεων της M-GmbH, έχοντας όμως δικαίωμα αναγωγής κατά της τελευταίας αυτής, καθώς και την υποχρέωση διαχειρίσεως των λογαριασμών των οφειλετών και διαβιβάσεως στην M-GmbH των εγγράφων βάσει των οποίων θα μπορούσε να γνωρίζει την κατάσταση των εμπορικών σχέσεων της με έκαστον των οφειλετών.
Factoring KG also agreed under the contract to recover the remainder of M-GmbH's debts, but with a right of recourse against it, and to manage the debtor accounts and provide M-GmbH with documents allowing it to ascertain the position with regard to its business relations with each debtor.
Η Factoring KG υποχρεούνταν να καταβάλει στην M-GmbH το ονομαστικό ποσό των εξαγορασθειοών απαιτήσεων εντός μιας ημερολογιακής εβδομάδας.
Factoring KG had to pay to M-GmbH the face value of the debts purchased by it in each calendar week, less agreed charges, on the third working day of the following week.
Η πληρωμή έπρεπε να πραγματοποιηθεί την τρίτη εργάσιμη για τις τράπεζες ημέρα της επόμενης εβδομάδας, αφαιρουμένων των συμφωνηθεισών προμηθειών και αμοιβών, οι οποίες συνίσταντο σε μια προμήθεια πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων ποσοστού 2 % και σε μια αμοιβή ασφαλιστήριας ρήτρας για τη μη εξόφληση ποσοστού 1 % επί των ονομαστικών ποσών των εν λόγω απαιτήσεων.
The agreed charges comprised factoring commission of 2% and a del credere fee of 1% of the face value of the debts.
Η M-GmbH ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλει, πέραν των εν λόγω προμηθειών και αμοιβών, τόκους υπολογιζόμενους με βάση την καθημερινή χρεωστική κατάσταση των μεταπωλητών έναντι της Factoring KG.
M-GmbH agreed to pay, in addition to those charges, interest calculated on the basis of the daily outstanding debit balance of the dealers with Factoring KG.
Το επιτόκιο έπρεπε να είναι υψηλότερο κατά 1,8 % από το μέσο επιτόκιο το οποίο έπρεπε να καταβάλει η Factoring KG για την αναχρηματοδότηση της.
The interest rate was to be 1.8% above the average interest rate payable by Factoring KG in respect of refinancing.
Κατά συνέπεια, στη δήλωση ΦΠΑ που υπέβαλε για το οικονομικό έτος 1991, αφαίρεσε ποσό 1 028 100 γερμανικών μάρκων (DEM) για τις πράξεις εισροών που συνδέονταν με τις εν λόγω υπηρεσίες.
Factoring KG took the view that it also made taxable supplies to M-GmbH where it engaged in 'true' factoring, entailing assumption of the risk of loss in relation to the debts acquired, and it issued invoices for those supplies together with the corresponding charges and interest In its value-added-tax declaration for 1991, it accordingly deducted the sum of DEM 1 028 100 in respect of input transactions which related to those supplies.
Το Finanzamt, μετά τη διενέργεια φορολογικού ελέγχου, αρνήθηκε, με καταλογιστική πράξη της 11ης Απριλίου 1997, να αναγνωρίσει στην M-GmbH, ως διάδοχο της Factoring KG, το δικαίωμα εκπτώσεως που προβλέπεται οτο άρθρο 15, παράγραφος 1, του Umsatzsteuergesetzes 1991 (γερμανικού νόμου περί φόρου κύκλου εργασιών, στο εξής: UStG 1991).
After carrying out a fiscal investigation, the Finanzamt, by notice of assessment of 11 April 1997, refused to grant MKG-GmbH, as the successor of Factoring KG, entitlement to the deduction provided for in Paragraph 15( 1 ) of the Umsatzsteuergesetz 1991 (German Law on Turnover Tax; 'the UStG 1991 '). In accordance with the third sentence of Part 18, paragraph 4 of the UStR 2000, it treated MKG-GmbH as not being a business in so far as it had carried out true factoring.
Το Finanzamt αντιμετώπισε συγκεκριμένα την MKG-GmbH ως μη ασκούσα επιχειρηματική δραστηριότητα, κατ' εφαρμογήν του τμήματος 18, παράγραφος 4, τρίτη περίοδος, των UStR 2000, στον βαθμό που είχε παράσχει υπηρεσίες γνήσιας πρακτορείας επιχειρηματικών απαιτήσεων.
By this question, the national court seeks to ascertain whether, should the first question submitted for a preliminary ruling be answered in the affirmative, transactions carried out by a company which engages in true factoring constitute 'taxable' transactions within the meaning of Article 17(2) of the Sixth Directive.
Κατόπιν αυτού, η MKG-GmbH άσκησε προσφυγή κατά της καταλογιστικής αυτής πράξεως ενώπιον του Hessischen Finanzgericht (Γερμανία).
The national court asks, more specifically, whether true factoring is subject to VAT or falls within one of the activities exempted from VAT pursuant to Article 13B(d) of the Sixth Directive, activities which may, however, be taxed where, as in the main proceedings, the Member State concerned has allowed taxpayers a right of option for taxation and the undertaking in question has expressly waived exemption of the transactions carried out by it relating to true factoring.
Το Finanzgericht δέχθηκε την εν λόγω προσφυγή.
The English and Swedish versions of that provision also refer in this respect, on an equal footing with debt collection, to factoring.
To Finanzamt άσκησε αναίρεση (Revision) κατά της αποφάσεως του Finanzgericht ενώπιον του Bundesfinanzhof.
assuming the risk of the debtors' default, and which, in return, invoices its clients in respect of commission pursues an economic activity for the purposes of Articles 2 and 4 ofthat directive, so that it has the status of taxable person and thus enjoys the right to deduct tax under Article 17 thereof.
Το Bundesfinanzhof, θεωρώντας ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, για τη λύση της εκκρεμούς ενώπιον του διαφοράς απαιτείται η ερμηνεία της έκτης οδηγίας, αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα.
An economic activity by which a business purchases debts, assuming the risk of the debtors'default, and, in return, invoices Us clients in respect of commission, constitutes "debt collection and factoring" within the meaning of the final clause of Article 13B(d)(3) of the Sixth Directive (77/388) and is therefore excludedfrom the exemption laid down by thatprovision. '
Επί του πρώτου ερωτήματος
Advocate General F. G. Jacobs delivered his Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 6 March 2003.