natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εβδομάδα από 13 έως 17 Οκτωβρίου 2003 αριθ.27/03
Week of 13 to 17 October 2003 n° 27/03
Υποθ. C-489/01
Case C-489/01
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας Ελευθερία εγκαταστάσεως
Commission of the European Communities v United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland Freedom of establishment
Υποθ. C-307/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Γαλλικής Δημοκρατίας Βιομηχανική πολιτική
Case C-307/02 Commission of the European Communities ν French Republic Industrial policy
Υποθ. C-325/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου Περιβάλλον και καταναλωτές
Case C-325/02 Commission of the European Communities ν Grand Duchy of Luxembourg Environment and consumers
Υποθ. C-388/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων
Case C-388/02 Commission of the European Communities ν Ireland Freedom of movement for persons
Υποθ. C-423/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας Περιβάλλον και καταναλωτές
Case C-423/02 11 Commission of the European Communities ν United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland Environment and consumers
Υποθ. C-29/03 12 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Instituto Tecnológico para a Europa Comunitária (ITEC) Θεσμικό δίκαιο
Case C-29/03 12 Commission of the European Communities ν Instituto Tecnológico para a Europa Comunitária (ITEC) Law governing the institutions
Υποθ. C-30/03 13 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Instituto Tecnológico para a Europa Comunitária (ITEC) Θεσμικό δίκαιο
Case C-30/03 13 Commission of the European Communities ν Instituto Tecnológico para a Europa Comunitária (ITEC) Law governing the institutions
Υποθ. C-455/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων
Case C-455/01 Commission of the European Communities ν Italian Republic Free movement of goods
Υποθ. C-339/00 Ιρλανδία κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Γεωργία
Case C-339/00 Ireland ν Commission of the European Communities Agriculture
Υποθ. C-283/00 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας Δίκαιο των εταιριών
Case C-283/00 Commission of the European Communities ν Kingdom of Spain Company law
Υποθ. C-223/01 AstraZeneca A/S κατά Lægemiddelstyrelsen Προσέγγιση των νομοθεσιών
Case C-223/01 AstraZeneca A/S ν Lægemiddelstyrelsen Approximation of laws
Υποθ. C-252/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου του Βελγίου Δίκαιο των εταιριών
Case C-252/01 Commission of the European Communities ν Kingdom of Belgium Company law
Υποθ. C-433/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου του Βελγίου Πνευματική ιδιοκτησία
Case T-292/01 Phillips-Van Heusen Corp. ν Office for Harmonisation in the Internal Market (Trade Marks and Designs) (OHIM) Intellectual property
Υποθ. Τ-174/02 Micole Wieme κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Υπηρεσιακή κατάσταση των υπαλλήλων
Case T-47/01 Co-Frutta Soc. coop, rl ν Commission of the European Communities Law governing the institutions
Υποθ. C-285/02 Edeltraud Elsner-Lakeberg κατά Land Nordrhein-Westfalen
Case C-334/02 Commission of the European Communities ν French Republic
Υποθ. C-489/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας Ελευθερία εγκαταστάσεως
Case C-489/01 Commission of the European Communities ν United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland Freedom of establishment
«Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη μεταφοράς της οδηγίας 97/9/ΕΚ στην εσωτερική έννομη τάξη — Έδαφος του Γιβραλτάρ» (Δεύτερο τμήμα)
(Failure of a Member State to fulfil its obligations — Failure to implement Directive 97/9/EC - Territory of Gibraltar) (Second Chamber)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 17 Δεκεμβρίου 2002, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με αντικείμενο να διαπιστωθεί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, παραλείποντας να θεσπίσει τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη συμμόρφωση, όσον αφορά το έδαφος του Γιβραλτάρ, προς την οδηγία 97/9/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 3ης Μαρτίου 1997, σχετικά με τα συστήματα αποζημίωσης των επενδυτών ή, εν πάση περιπτώσει, παραλείποντας να της κοινοποιήσει τα μέτρα αυτά, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 15 της εν λόγω οδηγίας.
By application lodged at the Court Registry on 17 December 2002, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to adopt the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply, as regards the territory of Gibraltar, with Directive 97/9/EC of the European Parliament and of the Council of 3 March 1997 on investor-compensation schemes or, in any case, by not notifying the measures to the Commission, the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland has failed to fulfil its obligations under Article 15 of that directive.
Με το υπόμνημα α\τικρσυσεως που υπέβαλε στο Δικαστήριο, το Ηνωμένο Βασίλειο αναγνώρισε ότι η οδηγία τυγχάνει εφαρμογής και στο έδαφος του Γιβραλτάρ και ότι δεν έχει ακόμη μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο ως προς το έδαφος αυτό.
In its defence before the Court, the United Kingdom admitted that the Directive also applied to Gibraltar and that it has not yet been implemented in that territory.
Η νομοθετική διαδικασία που αποβλέπει στη θέσπιση των αναγκαίων μέτρων για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη για το εν λόγω έδαφος βρίσκεται σε εξέλιξη.
The legislative procedure to implement the measures necessary to transpose the Directive in Gibraltar was under way.
2) Καταδικάζει το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας ora δικαστικά έξοδα»
Orders the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland to pay the costs.'
Mischo δεν ανέπτυξε προτάσεις .
Advocate General J. Mischo did not delivered his Opinion.
Το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) έλαβε την απόφαση να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, τον οποίο άκουσε προηγουμένως.
The Court (Second Chamber) decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion.
— Τέλη για υγειονομικές 85/73/ΕΟΚ»
Preliminary ruling (Common agricultural policy — Fees for health inspections and controls of fresh meat Directive 85/73/EEC) (Second Chamber)
Προδικαστική «Κοινή γεωργική πολιτική νωπών κρεάτων — Οδηγία (Δεύτερο τμήμα)
By order of 10 December 2001 the Verwaltungsgericht (Administrative Court) Mainz referred to lhe Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Annex A, Chapter I, point 2. indent (a), io Council Directive 85/73/EEC of 29 January 1985.
Η διαφορά της κύριας δίκης και. το προδικαστικό ερώτημα
The main proceedings and the question referred for a preliminary ruling
Η Färber εκμεταλλεύεται σφαγείο και εργαστήριο τεμαχισμού οτο Alzey.
Färber operates a slaughterhouse and cutting plant in Alzey.
Στο εργαστήριο αυτό εισάγονται και μισά σφάγια και ολόκληρα τέταρτα σφαγίων, τα οποία δεν τεμαχίζονται εκεί, αλλά πωλούνται ως έχουν από το εργαστήριο τεμαχισμού.
The cutting plant also receives whole halves and quarters of carcases which are not cut there but sold from it as they are.
Βάσει υγειονομικών ελέγχων που έγιναν οτο εργαστήριο τεμαχισμού της Färber, η Landkreis εισέπραξε τέλη το ύφος των οποίων υπολογίστηκε, σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 1, του Satzung, σε συνάρτηση με την συνολική ποσότητα κρέατος που είχε εισαχθεί στο εν λόγω εργαστήριο, ανεξαρτήτως του ζητήματος εάν ο τεμαχισμός του κρέατος είχε όντως γίνει εντός αυτού. ~ —
In respect of health controls carried out in Färber's cutting plant, the Landkreis charged fees calculated, in accordance with Paragraph 9(1) of the Satzung, by reference to the total quantity of meat entering the cutting plant, irrespective of whether the meat was actually cut there.
Η Färber υπέβαλε ένσταση κατά των από 25 Φεβρουαρίου 2000,6 Απριλίου 2000,10 Μαΐου 2000 και 23 Ιουνίου 2000 αποφάσεων της Landkreis περί επιβολής τελών, με την οποία ισχυριζόταν ότι κατά τον υπολογισμό των τελών δεν ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι ορισμένες ποσότητες κρέατος πωλήθηκαν ως ολόκληρα μισά σφάγια και ολόκληρα τέταρτα σφαγίων και ότι σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο για αυτά τα κρέατα δεν έπρεπε να καταβληθούν τέλη, διότι δεν είχαν τεμαχιστεί στο εργαστήριο της.
Färber complained against the fee notices issued by the Landkreis on 25 February, 6 April, 10 May and 23 June 2000, arguing that in calculating those fees no account had been taken of the fact that part of the meat had been sold as whole halves or quarters of carcases and that, under Community law. that meat could not give rise to the charging of a fee because it had not been cut in its cutting plant.
Στις 12 Οκτωβρίου 2000, η Färber άσκησε ενώπιον του Verwaltungsgericht Mainz προσφυγή κατά της αποφάσεως της Landkreis με την οποία απορρίφθηκαν οι εν λόγω ενστάσεις.
On 12 October 2000 Färber brought an action in the Verwaltungsgericht Mainz against the decision of the Landkreis rejecting those complaints.
Προς στήριξη της προσφυγής της, υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι από την απόφαση της 24ης Οκτωβρίου 1996, C-86/94, De Venhorst, προκύπτει ότι για τον καθορισμό του ύψους των τελών ελέγχων και επιθεωρήσεων στο εργαστήριο της μπορούσε να ληφθεί υπόψη μόνον το κρέας που όντως είχε τεμαχιστεί.
In support of its action it submitted in particular that it follows from Case C-86/94 De Venhorst [1996] that, for the purposes of fees payable in respect of controls and inspections carried out in its cutting plant, only the meat that is actually cut may be taken into account.
Εκτιμώντας ότι υπό τις συνθήκες αυτές η επίλυση της διαφοράς που είχε υποβληθεί ενώπιον του εξηρτάτο από την ερμηνεία του παραρτήματος Α, κεφάλαιο Ι, αριθμός 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α', της οδηγίας
Since it considered that, in those circumstances, the outcome of the dispute before it depended on the interpretation of Annex A, Chapter 1, point 2, indent (a), to Directive 85/73, the Verwaltungsgericht Mainz decided to stay the proceedings and refer the following question to the Court for a preliminar» ruling:
85/73, το Verwaltungsgericht Mainz αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει οτο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
and inspections connected with cutting operations is payable only in respect of meat that is actually cut in the cutting plant, or is it to be interpreted as meaning that the standard fee amount is payable in respect of all meat entering the cutting plant, irrespective of whether it is cut?'
Προκειμένου να δοθεί απάντηση σε αυτό το ερώτημα, επιβάλλεται να τονιστεί ότι η προπαρατεθείσα απόφαση De Venhorst αφορά την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1, της αποφάσεως 88/408, βάσει του οποίου το μέρος του τέλους που καλύπτει τους ελέγχους και τις επιθεωρήσεις που συνδέονται με τις πράξεις τεμαχισμού του άρθρου 3, παράγραφος 1, Β, της οδηγίας 64/433 ορίζεται κατΌποκοπή σε 3 ECU ανά τόνο κρέατος με κόκκαλα για το «κρέας που προορίζεται για τεμαχισμό».
To answer this question, it should be observed that the De Venhorst judgment relates to the interpretation of Article 3(1) of Decision 88/408, under which the part of the fee covering the controls and inspections connected with the cutting operations referred to in Article 3(1)(B) of Directive 64/433 was fixed at a standard rate of ECU 3 per tonne, including the bone, of 'unboned meat intended for cutting'.
'Οπως προκύπτει από τη σκέψη 14 της παρούσας αποφάσεως, η απόφαση 88/408 καταργήθηκε από 1ης Ιανουαρίου 1994 με την οδηγία 93/118, η οποία θέσπισε, στη θέση του άρθρου 3, παράγραφος 1, της αποφάσεως 88/408, με το κεφάλαιο Ι του παραρτήματος της οδηγίας 85/73, όπως ίσχυε τότε, ένα δεύτερο σημείο, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α', που προέβλεπε ότι οι εν λόγω έλεγχοι και επιθεωρήσεις έπρεπε να καλύπτονται στο εξής ιδίως με την προσθήκη, στο οφειλόμενο για τα έξοδα επιθεωρήσεως που συνδέονται με τις εργασίες σφαγής ποσό όπως ορίζεται στο σημείο 1 του ίδιου κεφαλαίου Ι, ενός κατ' αποκοπή ποσού 3 ECU ανά τόνο που εφαρμόζεται στα «εισαγόμενα σε εργαστήριο τεμαχισμού κρέατα».
However, as may be seen from paragraph 14 above, Decision 88/408 was repealed as from 1 January 1994 by Directive 93/118, which, in place of Article 3(1) of Decision 88/408, introduced in Chapter I of the Annex to Directive 85/73, in the version then in force, a point 2, indent (a) which provided that those controls and inspections were now to be covered inter alia by the addition to the fee payable for the cost of inspections connected with slaughtering operations, as fixed in point 1 of thai chapter, of a standard amount of ECU 3 per tonne on 'meat entering a cutting plant'.
Όσον αφορά το κρίσιμο για την παρούσα υπόθεση μέρος της, αυτή η διάταξη του παραρτήματος της οδηγίας 85/73, όπως διαμορφώθηκε μετά την οδηγία 93/118, επαναλαμβάνεται χωρίς μεταβολές στο παράρτημα Α, κεφάλαιο Ι, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 85/73.
So far as material to the present case, that provision in the annex to Directive 85/73, in the version resulting from Directive 93/1 IS. is taken over unchanged in Annex A, Chapter I, point 2, indent (a), to Directive 85/73.
Από τη νέα διατύπωση της εν λόγω διατάξεως, επιβάλλεται το συμπέρασμα, αφενός, ότι η ερμηνεία που το Δικαστήριο έδωσε με τη σκέψη 29 της προπαρατεθείσας αποφάσεως De Venhorst, κατά την οποία το τμήμα του προβλεπομένου οτο άρθρο 3, παράγραφος 1, της αποφάσεως 88/408 τέλους πρέπει να υπολογίζεται με βάση το βάρος του κρέατος με κόκκαλα που όντως εισάγεται στο εργαστήριο τεμαχισμού, δεν μπορεί να ισχύει για τη διάταξη που περιέχει εφεξής το παράρτημα Α, κεφάλαιο Ι, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α', της οδηγίας 85/73.
Having regard to that new version of that provision, it must be concluded, first, thai the interpretation given by the Court in paragraph 29 of De Venhorst, namely that the part of the lee referred to in Article 3(1) of Decision 88/408 is to be calculated on the basis of the unboned weight of the meat which is actually cut in the cutting plant, cannot be applied to the provision which now appears in Annex A. Chapter 1, point 2, indent (a), to Directive 85/73.
Αφετέρου, λόγω της σαφούς διατυπώσεως της τελευταίας αυτής διατάξεως, επιβάλλεται να γίνει δεκτό ότι ο κοινοτικός νομοθέτης, προβλέποντας ότι το κατ' αποκοπή συμπληρωματικό του τέλους ποσό, που προορίζεται να καλύψει τους ελέγχους και τις επιθεωρήσεις που συνδέονται με τις εργασίες τεμαχισμού, εφαρμόζεται στα «κρέατα που εισέρχονται σε εργαστήριο τεμαχισμού», θέλησε εσκεμμένα να ξεφύγει από τον κανόνα που θεσπίζει η απόφαση 88/408 και να ορίσει ρητώς ότι αυτό το ποσό εφαρμόζεται επίσης στα κρέατα που εισάγονται σε χώρο τεμαχισμού χωρίς όντως να τεμαχίζονται εκεί.
Second, because of the unequivocal and clear terms of the latter provision, it musi be accepted that, by providing that the additional standard amount of the fee, intended to cover lhe controls and inspections connected with cutting operations, is to be applied to 'meat entering a culling plani', lhe Community legislature deliberately intended to depart from the rule established by Decision SS 408 and to prescribe expressly that that amount applies also to meat which enters a cutting plant wilhout being cut there.
«Το κεφάλαιο Ι σημείο 2, στοιχείο α, του παραστήματος Α της οδηγίας 85/73/ΕΟΚτου Συμβουλίου, της 29ης Ιανουαρίου 1985, για τη χρηματοδότηση των επιθεωρήσεων και των υγειονομικών ελέγχων που προβλέπουν οι οδηγίες 89/662/ΕΟΚ, 90/425/ΕΟΚ 90/675/ΕΟΚ και 91/496/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε και κωδικοποιήθηκε με την οδηγία 96/43/ΕΚτου Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 1996, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι το κατ' αποκοπή συμπληρωματικό των τελών ποσό που προβλέπει αυτή η διάταξη
'Annex A, Chapter I, point 2, indent (a), to Council Directive 85/73/EEC of 29 January 1 985 on the financing of veterinary inspections and controls covered by Directives 891662/EEC, 90/425/EEC, 90/675/EEC and 91/496/EEC, as amended and consolidated by Council Directive 96/431EC of 26 June 1996, must be interpreted as meaning that the standard additional amount laid down by that provision to cover the cost of the controls and inspections connected with cutting operations is payable for all meat entering the cutting plant, irrespective of whether it is actually cut in that cutting plant.'
Υποθ. C-32/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας Κοινωνική πολιτική
Case C-32/02 Commission of the European Communities ν Italian Republic Social policy
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 98/59/ΕΚ — Έννοια του εργοδότη — Εθνικός νόμος που αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας τις μη κερδοσκοπικές δραστηριότητες — Ατελής μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη» (Δεύτερο τμήμα)
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Directive 98/59/'EC — Term Employer -National law which excludes non-profit-making activities from the scope of the directive -Incomplete transposition) (Second Chamber)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 5 Φεβρουαρίου 2002, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωρισθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει τις αναγκαίες διατάξεις σχετικά με τους εργοδότες οι οποίοι ασκούν μη κερδοσκοπικές δραστηριότητες, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 98/59/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1998, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν τις ομαδικές απολύσεις.
By application lodged at the Court Registry on 5 February 2002, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by not adopting the necessary provisions in respect of employers engaged in non-profit-making activities, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Council Directive 98/59/EC of 20 July 1998 on the approximation of the laws of the Member States relating to collective redundancies.
Δεδομένου ότι η Ιταλική Δημοκρατία δεν κατέθεσε υπόμνημα αντικρούσεως εντός της σχετικής προθεσμίας, η Γραμματεία του Δικαστηρίου ρώτησε την Επιτροπή αν προτίθεται να ζητήσει εφαρμογή της διαδικασίας ερήμην αποφάσεως που προβλέπει το άρθρο 94, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Since the Italian Republic did not lodge a defence within the time-limit laid down, the Court Registry asked the Commission if it intended to avail itself of the procedure for judgment by default provided for in Article 94(1) of the Rules of Procedure.
Με επιστολή της 28ης Ιουνίου 2002, η Επιτροπή δήλωσε στο Δικαστήριο ότι δεν προτίθεται να επικαλεσθεί τη δυνατότητα αυτή και ότι δεν ανατίθεται σε εκπρόθεσμη κατάθεση του υπομνήματος αντικρούσεως της Ιταλικής Δημοκρατίας.
By letter of 28 June 2002, the Commission informed the Court that it would not avail itself of that possibility and would not oppose late lodgement of the Italian Republic's defence.
Προκαταρκτικώς διαπιστώνεται ότι το υπόμνημα αντικρούσεως της Ιταλικής Δημοκρατίας δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη.
It should be noted at the outset that the Italian Republic's defence may not be taken into consideration.
Πράγματι δεν κατατέθηκε εντός της προθεσμίας του άρθρου 40, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας η οποία δεν παρατάθηκε από τον Πρόεδρο κατ' εφαρμογήν της παραγράφου 2 του άρθρου αυτού, δεδομένου ότι το εν λόγω κράτος μέλος δεν υπέβαλε σχετική αίτηση. Η συμφωνία
It was not lodged within the time-limit laid down in Article 40 of the Rules of Procedure, which was not extended by the President under Article 40(2), the Member State not having applied for an extension.
της Επιτροπής όσον αφορά την εκπρόθεσμη κατάθεση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη διότι η εν λόγω προθεσμία δεν τελεί στη διάθεση των διαδίκων.
The Commission's agreement to late lodgement may not be taken into consideration, since the time-limit is not a matter for the parties to decide.
Επιπλέον το υπόμνημα αντικρούσεως της Ιταλικής Δημοκρατίας δεν πληροί τις τυπικές απαιτήσεις του άρθρου 37, παράγραφο 1 και 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, δεδομένου ότι απεστάλη στη Γραμματεία με τρία αντίγραφα ενώ το πρωτότυπο δεν διαβιβάστηκε στη συνέχεια το αργότερο εντός δέκα ημερών, από της εν λόγω αποστολής.
Moreover, the Italian Republic's defence does not comply with the formal requirements under Article 37(1) and (6) of the Rules of Procedure, since it was lodged with the Registry only by telefax, without the original being lodged no later than 10 days thereafter.
Η Επιτροπή παρατηρεί ότι στο ιταλικό εμπορικό δίκαιο, κατά πάγια νομολογία, ο όρος «επιχειρηματίας», από το άρθρο 2082 του ιταλικού αστικού κώδικα σημαίνει κυρίως κάθε πρόσωπο που ασκεί κατ' αποκλειστικό ή κύριο επάγγελμα οργανωμένη οικονομική δραστηριότητα παραγωγής ή εμπορίας αγαθών ή υπηρεσιών με σκοπό την αμοιβή των φορέων παραγωγής.
The Commission claims that, in Italian commercial law, the courts have consistently held that the concept of 'entrepreneur' in Article 2082 of the Italian Civil Code essentially covers any person engaging, in a business capacity, exclusively or primarily, in organised economic activity producing or exchanging goods and services with the specific intention of paying for the means of production.
Η δραστηριότητα αυτή πρέπει να είναι κερδοσκοπική, δηλαδή να αποφέρει κέρδος σε αντιστάθμισμα του επιχειρηματικού κινδύνου.
This activity should be with a view to profit, namely to generate profit in return for the risk taken by the undertaking.
Η Επιτροπή προσάπτει στην Ιταλική Δημοκρατία ότι δεν μετέφερε ορθά οτο εσωτερικό δίκαιο την οδηγία 98/57 όσον αφορά το προσωπικό πεδίο εφαρμογής.
The Commission alleges that the Italian Republic has not correctly implemented Directive 98/59 in relation to the persons to whom it applies.
Συγκεκριμένα ενώ η οδηγία αφορά τις ομαδικές απολύσεις που γίνονται από «εργοδότη», οι διατάξεις του νόμου 223/91 κάνουν λόγο μόνο για ομαδικές απολύσεις που γίνονται από τις επιχειρήσεις ή τους φορείς που μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «επιχειρηματίες» κατά την έννοια του άρθρου 2082 του ιταλικού αστικού κώδικα
Whereas the directive applies to collective redundancies effected by an 'employer', the provisions of Law No 223/91 refer exclusively to collective redundancies effected by undertakings or traders who may be categorised as 'entrepreneurs' within the meaning of Article 2082 of the Italian Civil Code.
Το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι ο όρος «εργοδότης», κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο α', της οδηγίας 98/59, περιλαμβάνει και τους εργοδότες οι οποίοι στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων τους δεν επιδιώκουν κερδοσκοπία.
The Court notes that the term 'employer' within the meaning of Article l(l)(a) of Directive 98/59 also covers employers engaged in non-profit-making activities.
Πράγματι, όπως προκύπτει από την ίδια τη διατύπωση του άρθρου 1 της οδηγίας αυτής, η διάταξη αυτή εφαρμόζεται στις απολύσεις που πραγματοποιούνται από «έναν εργοδότη» χωρίς άλλες διακρίσεις, αναφέρεται δηλαδή σε κάθε εργοδότη.
It is clear from the actual wording of Article 1 of the directive that the provision applies to redundancies effected by 'an employer', without further
Η αντίθετη ερμηνεία δεν θα ήταν εξάλλου σύμφωνη με τον σκοπό της οδηγίας αυτής όπως διατυπώνεται στη δεύτερη αιτιολογική σκέψη.
distinction, so that it applies to all employers. An interpretation to the contrary would not be consistent with the aims of the directive, as they are apparent from the second recital.
2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα διχαστικά έξοδα»
The Court (Second Chamber) decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion.
Léger δεν ανέπτυξε προτάσεις.
Preliminary ruling (Community Customs Code — Customs debt on importation — Charging of interest on arrears) (Second Chamber)
Το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) έλαβε την απόφαση να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, τον οποίο άκουσε προηγουμένως.
By order of 28 February 2002 the Verwaltungsgerichtshof (Administrative Court) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992 establishing the Community Customs Code, and Commission Regulation (EEC) No 2454/93 of 2 July 1993 laving down provisions for the implementation of Regulation No 2913/92.