natgillin/translations-raw huggingface dataset:
III — Αιτήματα των διαδίκων και διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
III — Forms of order sought and procedure before the Court
— να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
— annul the contested decision,
10 — Έγγραφο 15236/04 ΚΕΠΠΑ 1039, της 25ης Νοεμβρίου 2004.
The Joint Action for financing under CFSP would have been eligible under the 9th EDF and fully coherent with the regional
— να κηρύξει παράνομη και, ως εκ τούτου, ανεφάρμοστη την επίδικη κοινή δράση, και ιδίως τον τίτλο II αυτής.
— declare illegal and hence inapplicable the contested Joint Action, in particular Title II thereof.
Το Συμβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο:
The Council contends that the Court should:
— να απορρίψει το αίτημα περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως ως αβάσιμο·
— dismiss the claim for annulment of the contested decision as unfounded,
Η Επιτροπή και το Συμβούλιο, καθώς και οι παρεμβαίνοντες στην υπό κρίση υπόθεση, αγόρευσαν κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση που διεξήχθη στις 5 Δεκεμβρίου 2006, εκτός από το Βασίλειο των Κάτω Χωρών το οποίο δεν εκπροσωπήθηκε στην εν λόγω συζήτηση.
The Commission and the Council, and also the parties which were given leave to intervene in the present case, made submissions at the hearing which took place on 5 December 2006, with the exception of the Kingdom of the Netherlands, which was not represented.
— να απορρίψει ως απαράδεκτο και, επικουρικώς, ως αβάσιμο το αίτημα της Επιτροπής να αναγνωρισθεί ότι η επίδικη κοινή δράση είναι ανεφάρμοστη·
— dismiss the Commission’s claim for a declaration of inapplicability of the contested Joint Action as inadmissible and, in the alternative, as unfounded,
Με διάταξη της 7ης Σεπτεμβρίου 2005, το Πρόεδρος του Δικαστηρίου επέτρεψε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να παρέμβει προς υποστήριξη των αιτημάτων της Επιτροπής.
By order of 7 September 2005, the President of the Court granted the European Parliament leave to intervene in support of the form of order sought by the Commission.
Επί του παραδεκτού του αιτήματος περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως
Admissibility of the application for annulment of the contested decision
Δεν χωρεί αμφιβολία —λαμβανομένου υπόψη, εξάλλου, ότι το Συμβούλιο και οι παρεμβαίνοντες προς στήριξη των αιτημάτων του Συμβουλίου δεν υποστήριξαν το
There is no doubt — and the Council and the parties which have intervened in support of the forms of order it seeks have not argued to the contrary — that the application for annulment of the contested decision is
Κατά το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από την Ισπανική Κυβέρνηση και την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που προέβαλε η Επιτροπή κατά της επίδικης κοινής δράσεως είναι απαράδεκτη κατά το μέτρο που, αφενός, το Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να αποφανθεί επί της νομιμότητας πράξεως που εμπίπτει στην ΚΕΠΠΑ και, αφετέρου, ένας προνομιούχος προσφεύγων, όπως η Επιτροπή, κωλύεται να προβάλλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας μιας πράξεως της οποίας θα μπορούσε να ζητήσει ευθέως την ακύρωση με προσφυγή δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ.
According to the Council, supported by the Spanish and United Kingdom governments, the Commission’s plea that the contested Joint Action is illegal is inadmissible in so far as, first, the Court has no jurisdiction to rule on the legality of a measure under the CFSP and, second, a privileged applicant such as the Commission is barred from pleading the illegality of an act the annulment of which it could have sought directly by an action under Article 230 EC.
Όπως συνήχθη από τα άρθρα 46, στοιχείο στ΄, ΕΕ και 47 ΕΕ όσον αφορά τον δικαστικό έλεγχο πράξεων του Συμβουλίου που εκδόθηκαν βάσει του νυν τίτλου VI της Συνθήκης ΕΕ (τρίτος πυλώνας), εναπόκειται, επομένως, στο Δικαστήριο να μεριμνά ώστε οι πράξεις οι οποίες κατά το Συμβούλιο εμπίπτουν στον τίτλο V της Συνθήκης ΕΕ να μη θίγουν τις αρμοδιότητες τις οποίες οι διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ απονέμουν στην Κοινότητα 11.
Following the example of what has been inferred from Articles 46(f) and 47 EU with regard to the judicial review of acts of the Council adopted on the basis of the present Title VI of the EU Treaty (the third pillar), it is therefore the task of the Court to ensure that acts which, according to the Council, fall within the scope of Title V of the EU Treaty do not encroach on the powers conferred by the EC Treaty on the Community. 11
I-2763, σκέψη 16), και της 13ης Σεπτεμβρίου 2005, C-176/03, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2005, σ. I-7879, σκέψη 39).
11 — See Case C-170/96 Commission v Council [1998] ECR I-2763, paragraph 16, and Case C-176/03 Commission v Council [2005] ECR I-7879, paragraph 39.
Με το υπόμνημά της απαντήσεως και τις γραπτές παρατηρήσεις της επί των αντιστοίχων υπομνημάτων παρεμβάσεως της Ισπανικής Κυβερνήσεως και της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου, η Επιτροπή αντικρούει τις αντιρρήσεις ως προς το παραδεκτό της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας υπενθυμίζοντας, κατ’ αρχάς, ότι η εν λόγω ένσταση προβλήθηκε μόνον υπό το πρίσμα του άρθρου 47 ΕΕ, ήτοι για τους ίδιους λόγους επί των οποίων στηρίζεται το κύριο αίτημά της περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως και, εν συνεχεία, ότι προνομιούχοι προσφεύγοντες δικαιούνται να επικαλεσθούν την έλλειψη νομιμότητας κανονιστικής πράξεως όταν η εν λόγω έλλειψη νομιμότητας αναφύεται πλήρως κατά το χρονικό σημείο της συγκεκριμένης εφαρμογής της πράξεως αυτής, μετά τη λήξη
In its reply and its written observations on the statements in intervention of the Spanish and the United Kingdom governments, the Commission rebuts the objections to the admissibility of the plea of illegality by observing, first, that the plea is raised only in the light of Article 47 EU, that is to say, for the same reasons as those on which its principal application for the annulment of the contested decision is based, and, second, that privileged applicants have the right to plead the illegality of a legislative act where such illegality is revealed fully when the act is actu-
i) Επί του παραδεκτού ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας προβληθείσας από προνομιούχο προσφεύγοντα και στρεφομένης κατά κανονισμού κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 241 ΕΚ β) Ανάλυση
(i) Admissibility of a plea of illegality raised by a privileged applicant against a regulation pursuant to Article 241 EC ally applied, after the expiry of the period laid down by the fifth paragraph of Article 230 EC for bringing an action for the annulment of that act.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, δυνάμει του άρθρου 241 ΕΚ, παρά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ, κάθε διάδικος μπορεί, επ’ ευκαιρία διαφοράς που θέτει υπό αμφισβήτηση την ισχύ κανονισμού που έχει εκδοθεί από κοινού από το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο ή την ισχύ κανονισμού του Συμβουλίου, της Επιτροπής ή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, να επικαλείται το ανεφάρμοστο του κανονισμού αυτού, ενώπιον του Δικαστηρίου, για τους λόγους που προβλέπει το άρθρο 230, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ 12.
It must be observed that, under Article 241 EC, notwithstanding the expiry of the period laid down in the fifth paragraph of Article 230 EC, any party may, in proceedings in which a regulation adopted jointly by the Parliament and the Council, or a regulation of the Council, of the Commission or of the European Central Bank is at issue, plead the grounds specified in the second paragraph of Article 230 in order to invoke before the Court of Justice the inapplicability of that regulation. 12
Εκ προοιμίου, επιβάλλεται η διευκρίνιση ότι η εξέταση του παραδεκτού της ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας της επίδικης κοινής δράσεως είναι, κατά τη γνώμη μου, αναγκαία κατά το στάδιο αυτό των θεωρήσεών μου στον βαθμό που, επί της ουσίας, η εκτίμηση της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να αποσυνδεθεί από εκείνη των διατάξεων της επίδικης κοινής δράσεως.
I wish to point out straightaway that examination of the admissibility of the plea of illegality of the contested Joint Action seemed to me necessary at this stage of my remarks in so far as, on the substance of the case, the assessment of the legality of the contested decision cannot, in my view, be dissociated from the assessment of the provisions of the contested Joint Action.
Όσον αφορά τη φύση της επίμαχης πράξεως, η νομολογία δέχεται ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας δεν μπορεί να περιορίζεται στις πράξεις που έχουν τη μορφή κανονισμού κατά την έννοια του άρθρου 241 ΕΚ, αλλά συνδέεται μάλλον, προκρίνοντας ευρεία ερμηνεία του εν λόγω άρθρου, με το περιεχόμενο της πράξεως ως προς την οποία γίνεται επίκληση της ελλείψεως νομιμότητας αυτής, η οποία πρέπει να είναι «γενικού χαρακτήρα» 13.
As to the nature of the act at issue, the caselaw accepts that a plea of illegality cannot be limited to acts which take the form of a regulation within the meaning of Article 241 EC and, preferring a broader interpretation of Article 241, looks rather to the content of the allegedly illegal act which must have a ‘general character.’ 13
12 — Η υπογράμμιση δική μου.
12 — Italics added.
13 — Απόφαση της 6ης Μαρτίου 1979, 92/78, Simmenthal κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1979/Ι, σ.
13 — Case 92/78 Simmenthal v Commission [1979] ECR 777, paragraphs 40 and 41.
II-1047, σκέψη 56), και της 2ας Οκτωβρίου 2001, T-222/99, T-327/99 και T-329/99, Martinez κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (Συλλογή 2001, σ. II-2823, σκέψη 134).
See also Joined Cases T-6/92 and T-52/92 Reinarz v Commission [1993] ECR II-1047, paragraph 56, and Joined Cases T-222/99, T-327/99 and T-329/99 Martinez and Others v Parliament [2001] ECR II-2823, paragraph 134.
Η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλαν το Συμβούλιο και οι Κυβερνήσεις της Ισπανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου εγείρει, κατ’ ουσίαν, δυσχέρειες δύο ειδών.
The objection of inadmissibility raised by the Council and the Spanish and United Kingdom governments raises in essence difficulties of two kinds.
Αφενός, τίθεται το ζήτημα αν, στο πλαίσιο της Συνθήκης ΕΚ, ένας επονομαζόμενος «προνομιούχος» προσφεύγων δύναται παραδεκτώς να προβάλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας μιας πράξεως την οποία θα μπορούσε, βεβαίως, να προσβάλει ευθέως σύμφωνα με το άρθρο 230 ΕΚ.
First, the question whether, in the context of the EC Treaty, it is open to a so-called ‘privileged’ applicant to plead the illegality of an act which the applicant could certainly have challenged directly in accordance with Article 230 EC.
Αφετέρου, αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι, τουλάχιστον εν μέρει, καταφατική, τίθεται το ζήτημα του να προσδιοριστεί αν η λύση αυτή μπορεί να επεκταθεί σε μια κατάσταση όπου, όπως εν προκειμένω, η πράξη ως προς την οποία γίνεται επίκληση της ελλείψεως νομιμότητας αυτής εκδόθηκε βάσει του τίτλου V της Συνθήκης ΕΕ.
Second, if the reply to that question is at least partly in the affirmative, it is necessary to determine whether that solution can be extended to a situation such as that in the present case where the allegedly illegal act was adopted on the basis of Title V of the EU Treaty.
Τα δύο αυτά ζητήματα θα εξετασθούν διαδοχικά κατωτέρω.
These two questions will be examined in turn.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ από προνομιούχο προσφεύγοντα, όπως ένα κοινοτικό όργανο ή ένα κράτος μέλος, έχει τεθεί, ωστόσο, επανειλημμένως κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών.
COMMISSION v COUNCIL cant such as a Community institution or a Member State, has however arisen on several occasions in recent decades.
Η ως άνω διευκρίνιση ενέχει μια πρώτη συνέπεια κατά το μέτρο που κάθε προσφεύγων, συμπεριλαμβανομένου, ως εκ τούτου, και του προνομιούχου προσφεύγοντος, κωλύεται να προβάλλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας αποφάσεων των οποίων είναι επισήμως αποδέκτης και τις οποίες παρέλειψε να προσβάλει ευθέως εντός της προθεσμίας που τάσσει το άρθρο 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ 14, εκτός από την περίπτωση —η οποία, εν πάση περιπτώσει, είναι αλυσιτελής εν προκειμένω— κατά την οποία η πράξη πάσχει ιδιαιτέρως σοβαρά και προφανή ελαττώματα, μέχρι σημείου ώστε να μπορεί να χαρακτηριστεί ανυπόστατη 15.
This clarification means, as a first consequence, that any applicant, including therefore a privileged applicant, is barred from pleading the illegality of decisions formal - ly addressed to that applicant which it has fail - ed to challenge directly within the period laid down by the fifth paragraph of Article 230 EC, 14 save in a situation — which is in any case irrelevant in the present case — where the measure at issue contained such particularly serious and manifest defects that it could be deemed non-existent. 15
Όσον αφορά το προσωπικό πεδίο εφαρμογής του άρθρου 241 ΕΚ, παρά τη διατύπωσή του που παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε διάδικο, παρά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 230 ΕΚ, να επικαλείται, παρεμπιπτόντως, το ανεφάρμοστο κανονισμού —νοουμένου ως πράξεως «γενικού χαρακτήρα»—, η προβληματική του παραδεκτού ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητας, προβληθείσας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 241 ΕΚ
With regard to the scope ratione personae of Article 241 EC, although it states that notwithstanding the expiry of the period laid down in Article 230 any party may, as a collateral challenge, invoke the inapplicability of a regulation (understood as an act of a ‘general nature’), the problem of the admissibility of a plea of illegality, raised pursuant to Article 241 EC by a privileged appli-
Επισημαίνεται ότι, καίτοι σε ορισμένες από τις ως άνω υποθέσεις το Δικαστήριο
It should be noted that, although in some of those cases the Court examined in substance the alleged illegality of the regu-
Όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις, ο κοινοτικός δικαστής θεώρησε ότι δεν ήταν δυνατό να προβληθεί ένσταση ελλείψεως νομιμότητας αποφάσεως της Επιτροπής περί διαπιστώσεως του ασυμβιβάστου ατομικής ενισχύσεως προς την κοινή αγορά εκ μέρους του δικαιούχου της εν λόγω ενισχύσεως, καίτοι ο ως άνω δικαιούχος δεν ήταν επισήμως αποδέκτης της εν λόγω αποφάσεως, αλλά κατά της οποίας αποφάσεως ο εν λόγω δικαιούχος θα μπορούσε αναμφισβήτητα να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως: βλ., όσον αφορά ένσταση προβληθείσα ενώπιον του εθνικού δικαστή (κατάσταση στο πλαίσιο της οποίας το άρθρο 241 ΕΚ δεν τυγχάνει εφαρμογής), απόφαση της 9ης Μαρτίου 1994, C-188/92, TWD Textilwerke Deggendorf (Συλλογή 1994, σ. I-833, σκέψεις 17 και 18), και ενώπιον του κοινοτικού δικαστή, απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, T-244/93 και T-486/93, TWD κατά Επιτροπής (Συλλογή 1995, σ.
In relation to State aid, the Community courts have found that a recipient of State aid was barred from pleading the illegality of a Commission decision finding that the individual aid in question was incompatible, although the decision was not formally addressed to that recipient, but it could undoubtedly have brought an action for the annulment of the decision: see. in relation to the plea before the national court (a situation in which Article 241 EC is not applicable), Case C-188/92 TWD Textilwerke Deggendorf [1994] ECR I-833, paragraphs 17 and 18, and, before the Community court, Joined Cases T-244/93 and T-486/93 TWD v Commission [1995] ECR II-2265, paragraph 103.
II-2265, σκέψη 103).
Greece, cited above,
17 — Βλ προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Roemer στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Ιταλία κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σ.
17 — See the Opinion of Advocate General Roemer delivered in Italy v Council and Commission, 411; the Opinion of Advocate General Slynn in France v Commission, 703; point 6 of the Opinion of Advocate General Mancini in Greece v Council; and points 23 to 32 of the Opinion of Advocate General Darmon in Commission v Spain.
15 — Βλ. απόφαση της 30ής Ιουνίου 1988, Επιτροπή κατά Ελλάδας, προπαρατεθείσα (σκέψη 16 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
15 — Case 226/87 Commission v paragraph 16 and caselaw cited.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-91/05 δικαίωμα να αμφισβητεί παρεμπιπτόντως το κύρος κανονισμών ή κοινοτικών πράξεων «γενικού χαρακτήρα», αν ο διάδικος αυτός δεν είχε δικαίωμα να ασκήσει, δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ, ευθεία προσφυγή κατά των πράξεων αυτών 22.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-91/05 lations at issue, 18 having received opinions to bring a direct action challenging those acts.
Η έριδα δίδει, επίσης, την εντύπωση ότι προκλήθηκε από μια a contrario ερμηνεία της αιτιολογίας ορισμένων αποφάσεων με τις οποίες ο κοινοτικός δικαστής θεώρησε ότι το άρθρο 241 ΕΚ συνιστά έκφραση μιας γενικής αρχής που διασφαλίζει σε κάθε διάδικο το
The controversy also appears to have been started by an a contrario interpretation of the reasoning of certain judgments in which the Community court stated that Article 241 EC gives expression to the general principle conferring upon any party to proceedings the right to make a collateral challenge to the validity of regulations or of Community acts ‘of a general nature’ if that party was not entitled under Article 230 EC
18 — Τούτο συνέβη στις προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Γερμανίας (σκέψη 8), Γαλλία κατά Επιτροπής (σκέψεις 4, 5 και 31), Ελλάδα κατά Συμβουλίου (σκέψη 11), και Ελλάδα κατά Επιτροπής (σκέψη 97).
18 — That was the case in Commission v Germany (paragraph 8), France v Commission (paragraphs 4, 5 and 31), Greece v Council (paragraph 11) and Greece v Commission (paragraph 97).
Επισημαίνεται ότι, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Ιταλία κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, το Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας ως απαράδεκτη με το σκεπτικό ότι δεν υπήρχε κανένας σύνδεσμος μεταξύ του κανονισμού ως προς τον οποίο έγινε επίκληση της ελλείψεως νομιμότητάς του και της προσβαλλομένης πράξεως· στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Ισπανίας, το Δικαστήριο παρέκαμψε τη διαδικαστική δυσχέρεια θεωρώντας (σκέψη 6 της αποφάσεως) ότι ο προβληθείς από την Ισπανική Κυβέρνηση αμυντικός ισχυρισμός δεν αφορούσε τον επίμαχο κανονισμό αυτόν καθεαυτόν, αλλά την ερμηνεία του εν λόγω κανονισμού την οποία παρέθεσε η Επιτροπή με την προσφυγή της λόγω παραβάσεως.
It should be noted that in Italy v Council and Commission the Court dismissed the plea of illegality as inadmissible on the ground that there was no connection between the allegedly illegal regulation and the contested measure; in Commission v Spain the Court avoided the procedural difficulty by finding (in paragraph 6) that the defence raised by the Spanish Government did not relate to the regulation in question as such, but to the interpretation of it set out by the Commission in its action for failure to fulfil obligations.
Επιπλέον, η έριδα ουδόλως εξαλείφθηκε με την έκδοση της αποφάσεως Nachi Europe, η οποία αφορά τον περίπλοκο τομέα της φορολογήσεως των δασμών αντιντάμπινγκ και δυνάμει της οποίας το Δικαστήριο θεώρησε ότι μια επιχείρηση, η οποία είχε αναμφισβήτητα δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής ενώπιον του κοινοτικού δικαστή
Furthermore, the controversy was certainly not settled by the Nachi Europe judgment in the complex matter of the imposition of antidumping duties, in which the Court found that an undertaking which undoubtedly had a right to bring an action before the Community court for the annul-
19 — Ωστόσο, επισημαίνεται ότι στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Επιτροπή κατά Γερμανίας, προπαρατεθείσα, ουδεμία ιδιαίτερη προσοχή αφιερώθηκε σ’ αυτό το διαδικαστικό πρόβλημα, ενώ στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, ο γενικός εισαγγελέας Tizzano είχε προτείνει, στο σημείο 114 των προτάσεών του, να απορριφθεί η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας, κυρίως, ως απαράδεκτη για τον λόγο ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν είχε προσβάλει τον επίμαχο κανονισμό εντός των προθεσμιών που τάσσει το άρθρο 230 ΕΚ.
19 — However, it must be observed that in Commission v Germany no specific attention was paid to this procedural problem, whereas in Greece v Commission, Advocate General Tizzano proposed, at point 114 of his Opinion, that the plea of illegality be dismissed as inadmissible primarily on the ground that the Greek Government had not challenged the regulation at issue within the timelimit laid down in Article 230 EC.
22 — Βλ. απόφαση Simmenthal κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα (σκέψη 39).
22 — See Simmenthal (paragraph 39).
Βλ., επίσης, αποφάσεις του Πρωτοδικείου Martinez κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, προπαρατεθείσα (σκέψη 133), και της 10ης Απριλίου 2003, T-93/00 και T-46/01, Alessandrini κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2003, σ. II-1635, σκέψη 76) (η υπογράμμιση δική μου).
See also Martinez and Others v Parliament (paragraph 133) and Joined Cases T-93/00 and T-46/01 Alessandrini and Others v Commission [2003] ECR II-1635, paragraph 76 (italics added).
21 — Σημεία 100 και 190 των προτάσεων στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Επιτροπή κατά ΕΚΤ, προπαρατεθείσα.
20 — Case C-11/00 Commission v ECB [2003] ECR I-7147.21 — Points 100 and 190 of the Opinion in Commission v ECB.
αποσκοπούσας στην ακύρωση κοινοτικού κανονισμού για τον καθορισμό των δασμών αντιντάμπινγκ, δεν μπορούσε, επ’ ευκαιρία διαφοράς εκκρεμούσας ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, να θέσει υπό αμφισβήτηση, παρεμπιπτόντως, το κύρος του κανονισμού αυτού, για λόγους αναγόμενους στην ασφάλεια δικαίου 23.
ment of a Community regulation fixing antidumping duties could not, on grounds of legal certainty, 23collaterally call into question the validity of that regulation in a dispute before a national court.
Καίτοι η αιτιολογία της ως άνω λύσεως στηρίζεται, επίσης, στην υβριδική φύση των κανονισμών αυτού του είδους, οι οποίοι αποτελούν τόσο πράξεις κανονιστικού χαρακτήρα όσο και πράξεις δυνάμενες να αφορούν άμεσα και ατομικά ιδιώτες 24, η υπενθύμιση της διατυπώσεως που περιλαμβάνεται στην απόφαση Simmenthal κατά Επιτροπής 25, η οποία μνημονεύθηκε στο σημείο 42 ανωτέρω, καθώς και η επέκτασή της και στην περίπτωση ενός κοινοτικού κανονισμού, χωρίς, εξάλλου, η αιτιολογία του Δικαστηρίου να δίδει την εντύπωση ότι περιορίζεται στον ειδικό χαρακτήρα των κανονισμών αντιντάμπινγκ, μπορούσε επίσης να συμβάλει στο να εξακολουθούν να πλανώνται αμφιβολίες ως προς την τύχη που επιφυλάσσεται σε μια ένσταση ελλείψεως νομιμότητας προβληθείσα από προνομιούχους προσφεύγοντες ενώπιον του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο επίσημης εφαρμογής του άρθρου 241 ΕΚ.
Although the reasoning of that judgment is also based on the hybrid nature of regulations of that kind, being acts of a legislative nature and, at the same time, acts liable to be of direct and individual concern to certain traders, 24the reference to the wording in Simmenthal, 25 cited in point 42 above, and its extension to the case of a Community regulation, without the Court’s reasoning appearing to be limited to the special nature of antidumping regulations, could also contribute to continued doubts as to the outcome of a plea of illegality raised by privileged applicants before the Court in the context of the formal application of Article 241 EC.
Στην ως άνω υπόθεση, η Επιτροπή ζήτησε την ακύρωση αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) σχετικά με την πρόληψη της απάτης, για τον λόγο ότι η εν λόγω απόφαση παρέβαινε τον κανονισμό (ΕΚ) 1073/1999 του Ευρωπαϊ- κού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Μαΐου 1999, σχετικά με τις έρευνες που πραγματοποιούνται από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) 26.
In that case, the Commission sought the annulment of a decision of the European Central Bank (ECB) concerning the prevention of fraud, on the ground that the decision infringed Regulation (EC) No 1073/1999 of the European Parliament and of the Council of 25 May 1999 concerning investigations conducted by the European Anti-Fraud Office (OLAF).
Αμυνόμενη στην προσφυγή ακυρώσεως, η ΕΚΤ προέβαλε, μεταξύ άλλων, τον ισχυρισμό ότι ο κανονισμός 1073/1999 ήταν παράνομος και έπρεπε να κηρυχθεί ανεφάρμοστος σύμφωνα με το άρθρο 241 ΕΚ, για τον λόγο ότι εκδόθηκε κατά παράβαση πολλών διατάξεων της Συνθήκης, και ιδίως του άρθρου 105, παράγραφος 4, ΕΚ, σχετικά με τη διαβούλευση με την ΕΚΤ.
26 One of the defences raised by the ECB to the application for annulment was that Regulation No 1073/1999 was unlawful and should be declared inapplicable pursuant to Article 241 EC on the ground that it was adopted in breach of several provisions of the Treaty, in particular Article 105(4) EC, relating to consultation of the ECB.