natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη την περίσταση αυτή στο σκεπτικό της απόφασής του και μνημονεύοντάς την στο διατακτικό της, πιθανώς, δεδομένου του πλαισίου της υπόθεσης στην κύρια δίκη, θέλησε να επισημάνει το γεγονός ότι η προσφεύγουσα απευθύνθηκε στο διοικητικό όργανο αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου που διέγνωσε την παρανομία της επίμαχης διοικητικής απόφασης.
In taking this circumstance into account in the grounds of its judgment and mentioning it in the operative part, it is probable that, having regard to the context of the main proceedings, the Court in reality wished to attach importance to the fact that the claimant had complained to the administrative body immediately after the delivery of the judgment of the Court revealing that the disputed administrative decision was unlawful.
Υπό το πρίσμα των επιχειρημάτων αυτών, πρέπει καταρχάς να ερευνηθεί το περιεχόμενο της τέταρτης αυτής προϋπόθεσης που προβλέπει ότι «ο ενδιαφερόμενος απευθύνθηκε στο διοικητικό όργανο μόλις έλαβε γνώση [της] νομολογίας [του Δικαστηρίου]».
In view of those arguments, it is necessary first of all to examine the implications of the fourth condition, which states that ‘the person concerned complained to the administrative body immediately after becoming aware of [the] decision of the Court’.
Πάντως, το Δικαστήριο, μετατρέποντας στη συνέχεια την «περίσταση» αυτή σε «προϋπόθεση» με την προπαρατεθείσα απόφαση i-21 Germany και Arcor, διατήρησε την ίδια διατύπωση και δεν διευκρίνισε αν η προϋπόθεση αναφέρεται στην πραγματική γνώση της προδικαστικής απόφασης από τον ενδιαφερόμενο ή στην ημερομηνία της έκδοσής της.
However, when changing that ‘circumstance’ into a ‘condition’ in i-21 Germany and Arcor, the Court retained the same wording and did not make it clear whether that condition should be understood as relating to actually becoming aware of the judgment giving a preliminary ruling or whether it was to be interpreted as referring to the date when the judgment was delivered.
Με βάση τους όρους που χρησιμοποιεί το Δικαστήριο, καταλαβαίνω την ερμηνεία
In view of the words used by the Court, I understand the interpretation proposed
Αν αναλογισθούμε τη γένεση της εν λόγω προϋπόθεσης, ήτοι τις περιστάσεις της υπόθεσης επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz, διαπιστώνουμε ότι η προσφεύγουσα επιχείρηση ζήτησε με έγγραφα της 13ης Δεκεμβρίου 1994 και της 3ης Ιανουαρίου 1995 την καταβολή των επιστροφών λόγω εξαγωγής των οποίων το ποσό της είχε αναζητηθεί, ενώ η προπαρατεθείσα απόφαση Voogd Vleesimport en —export εκδόθηκε από το Δικαστήριο μεταξύ δύο και τριών μηνών νωρίτερα, ήτοι στις 5 Οκτωβρίου 1994. Το αιτούν δικαστήριο αμφέβαλε τότε ως προς 56 — Απόφαση Kühne & Heitz, όπ.π. (σκέψη 17). I - 442
On going back to the origin of that condition, namely the circumstances of Kühne & Heitz, it will be found that the claimant undertaking wrote letters on 13 December 1994 and 3 January 1995 demanding payment of the export refunds which had been claimed back from it, whereas the judgment in Voogd Vleesimport en -export had been delivered by the Court between two and three months previously, on 5 October 1994. The national court was then uncertain as to whether ‘the finality of an administrative decision must be disregarded in a case [where, among other 56 — Kühne & Heitz, paragraph 17. I - 442
KEMPTER που προτείνει το αιτούν διικαστήριο και υποστηρίζουν η Τσεχική και η Φινλανδική Κυβέρνηση, κατά την οποία η έκφραση «έλαβε γνώση της νομολογίας του Δικαστηρίου» αναφέρεται στον χρόνο που ο αιτών πράγματι πληροφορήθηκε τη νομολογία αυτή και όχι στην ημερομηνία έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου.
KEMPTER by the national court and supported by the Czech and Finnish Governments, to the effect that the phrase ‘becoming aware of that decision of the Court’ relates to the date when the applicant was actually informed of the decision, and not the date of delivery of the Court’s judgment.
Πράγματι, τα εθνικά δικαστήρια έλαβαν υπόψη την απόφαση αυτή του Δικαστηρίου μόλις με την απόφαση του Bundesfinanzhof της 21ης Μαρτίου 2002.
However, bearing in mind the importance that should be attached to the principle of legal certainty and, in particular, to the requirement for certainty in legal situations, I am not in favour of accepting that interpretation.
Θα μπορούσε πάντως να μου αντιταχθεί δικαίως ότι η απαίτηση να απευθύνθηκε ο ενδιαφερόμενος στο διοικητικό όργανο αμέσως μετά την έκδοση της προδικαστικής
However, the objection could be raised, and rightly, that, in a context such as that of the main proceedings, it is excessive to require the person concerned to complain to the administrative body immediately after the Court has made a preliminary ruling showing that the contested administrative decision is unlawful.
Οι παρατηρήσεις αυτές καταδεικνύουν τα μειονεκτήματα της αυστηρής ερμηνείας της προϋπόθεσης κατά την οποία «ο ενδιαφερόμενος απευθύνθηκε στο διοικητικό όργανο μόλις έλαβε γνώση [της] νομολογίας [του Δικαστηρίου]».
These observations show the drawbacks inherent in a strict interpretation of the condition that ‘the person concerned complained to the administrative body immediately after becoming aware of [the] decision of the Court’.
Επομένως, κατά
In my view, therefore,
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 τη γνώμη μου, αμφισβητείται η ύπαρξη της προϋπόθεσης αυτής.
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 the very existence of that condition must be called into question.
της κύριας δίκης, αφού ο εν λόγω περιορισμός αποτελεί δικονομικό όρο εφαρμογής της υποχρέωσης επανεξέτασης που απορρέει από το άρθρο 10 ΕΚ.
of final administrative decisions which are contrary to Community law, such as that at issue in the main proceedings, should not, in my opinion, be set directly by the Court, as it constitutes a procedural arrangement for giving effect to the obligation of review arising from Article 10 EC.
Σημειωτέον πάντως ότι, δεδομένης της σημασίας της αρχής της ασφάλειας δικαίου, δικαιολογείται η θέσπιση χρονικού περιορισμού για την υποβολή αιτήσεων επανεξέτασης και ανάκλησης των διοικητικών αποφάσεων οι οποίες, κατόπιν εξαντλήσεως των εσωτερικών ενδίκων μέσων, έχουν καταστεί απρόσβλητες και αποδεικνύονται αντίθετες προς το κοινοτικό δίκαιο όπως ερμηνεύθηκε ακολούθως από το Δικαστήριο, χωρίς το κρίνον σε τελευταίο βαθμό εθνικό δικαστήριο να έχει υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης.
However, having regard to the importance of the principle of legal certainty, it appears legitimate to seek a time frame for applications for the review and withdrawal of administrative decisions which have become final after the exhaustion of national remedies and which prove to be contrary to Community law as subsequently interpreted by the Court, without the national court ruling at final instance having referred a question to the Court for a preliminary ruling.
Επομένως το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει να περιορίζεται χρονικά η δυνατότητα υποβολής τέτοιων αιτήσεων.
Community law therefore does not preclude such applications from being subject to a time-limit.
Απομένει, ως εκ τούτου, να καθορισθεί η μέθοδος του χρονικού αυτού περιορισμού.
It thus remains to determine the method whereby such a time frame can be established.
Έτσι, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν σύμφωνο προς την αρχή της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών να αφεθεί σε αυτά η αρμοδιότητα να καθορίσουν την προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να υποβάλλονται οι αιτήσεις αυτές.
Therefore it would, in my view, be consistent with the principle of procedural autonomy of the Member States if the latter were left to set the period within which such applications must be submitted.
Θεωρώ ότι η λύση αυτή ανταποκρίνεται περισσότερο στη συλλογιστική του Δικαστηρίου με την προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz που σκοπεί να συμβιβάσει την αρχή της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου με την αρχή της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών και την αρχή της ασφάλειας δικαίου. 134.
This seems to me to be more in accordance with the Court’s approach in Kühne & Heitz seeking to reconcile the principle of the primacy of Community law with the principle of procedural autonomy of the Member States and that of legal certainty. 134.
Προς τούτο, δεν θεωρώ ότι ικανοποιεί ο χρονικός αυτός περιορισμός να εκληφθεί ως προϋπόθεση της υποχρέωσης επανεξέτασης βάσει του άρθρου 10 ΕΚ, όπως οι λοιπές προϋποθέσεις που έθεσε το Δικαστήριο με την προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz. 135.
From this viewpoint, it does not seem to me satisfactory that such a time frame should be conceived as a condition for the creation of an obligation of review by virtue of Article 10 EC, like the other conditions set out by the Court in Kühne & Heitz. 135.
Εξάλλου, αυτή η παραπομπή στους εθνικούς δικονομικούς κανόνες των κρατών μελών που οφείλουν βεβαίως να σέβονται τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας συνάδει με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου που αναγνωρίζει ότι είναι συμβατός προς το κοινοτικό δίκαιο ο καθορισμός από τα κράτη μέλη εύλογων αποκλειστικών προθεσμιών ασκήσεως προσφυγής.
A reference of that kind to the national procedural rules of the Member States which would, of course, have to comply with the principles of equivalence and effectiveness would also be consistent with the Court’s settled caselaw which recognises that the setting by Member States of reasonable timelimits within which an action must be brought is compatible with Community law.
Η νομολογία αυτή οφείλεται και εφαρμόζεται συχνότερα στις διαφορές σχετικά με την επανειλημμένη επιβολή εθνικών τελών που
That caselaw originates from, and is applied most frequently in, disputes relating to the
KEMPTER έχουν εισπραχθεί αχρεωστήτως εξ επόψεως κοινοτικού δικαίου.
KEMPTER refund of national charges which have been levied contrary to Community law.
εκδώσει προδικαστική απόφαση για την ερμηνεία της επίμαχης διατάξεως του κοινοτικού δικαίου δεν ασκεί επιρροή στο ζήτημα αν ο καθορισμός, στο πλαίσιο εθνικών δικονομικών κανόνων, εύλογων αποκλειστικών προθεσμιών προσφυγής είναι συμβατός προς το κοινοτικό δίκαιο 60.
has given a preliminary ruling on the interpretation of the provision of Community law in question does not affect the fact that it is compatible with Community law to set, in national procedural rules, reasonable periods of limitation within which an action must be brought. 60
Το Δικαστήριο εφάρμοσε επίσης τη συλλογιστική αυτή στον τομέα της ευθύνης των κρατών μελών για παραβίαση του κοινοτικού δικαίου, βάσει παρόμοιας λογικής με αυτήν που προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί εν προκειμένω.
The Court has also transposed this reasoning to liability of Member States for failure to observe Community law, on the basis of logic comparable to that which I propose the Court should adopt here.
Πράγματι, αν και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες τα κράτη μέλη υποχρεούνται να αποκαθιστούν τις ζημίες που προκαλούν στους ιδιώτες λόγω παραβιάσεων του κοινοτικού δικαίου έχουν τεθεί από το Δικαστήριο 61, το κράτος υποχρεούται να αποκαθιστά τις συνέπειες της προκληθείσας ζημίας στο πλαίσιο του εθνικού δικαίου της αστικής ευθύνης του, οι προϋποθέσεις όμως και ιδίως οι προθεσμίες που ορίζουν οι
Whilst the conditions under which a Member State is obliged to make reparation for the damage caused to individuals by infringements of Community law that are attributable to that State have been laid down directly by the Court, 61it is, on the other hand, indeed on the basis of the rules of national law on liability that the State must make reparation for the consequences of the damage caused, provided that the conditions, particularly relating to time-limits, laid down by
Από τη νομολογία αυτή προκύπτει ότι, ελλείψει κοινοτικής ρυθμίσεως για την επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων εθνικών φόρων, στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους απόκειται να ορίσει τα αρμόδια δικαστήρια και να θεσπίσει τους διαδικαστικούς κανόνες ασκήσεως των ενδίκων βοηθημάτων που αποσκοπούν στην κατοχύρωση της προστασίας των δικαιωμάτων τα οποία οι ιδιώτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο, υπό την προϋπόθεση, αφενός, ότι οι κανόνες αυτοί δεν είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που αφορούν παρόμοια βοηθήματα της εσωτερικής έννομης τάξεως και, αφετέρου, ότι δεν καθιστούν πρακτικά αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που χορηγεί η κοινοτική έννομη τάξη 57.
It is clear from that caselaw that, in the absence of Community rules governing the refund of national charges levied though not due, it is for the domestic legal system of each Member State to designate the courts and tribunals having jurisdiction and to lay down the detailed procedural rules governing actions for safeguarding rights which individuals derive from Community law, provided, however, that such rules are not less favourable than those governing similar domestic actions and do not render virtually impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law.
Το Δικαστήριο αναγνώρισε έτσι ότι ο καθορισμός, στο πλαίσιο εθνικών δικονομικών κανόνων, εύλογων αποκλειστικών προθεσμιών προσφυγής, ο οποίος «συνιστά εφαρμογή της θεμελιώδους αρχής της ασφάλειας δικαίου που προστατεύει συγχρόνως τον φορολογούμενο και τη διοίκηση» 58, είναι συμβατός προς το κοινοτικό δίκαιο.
57The Court has thus recognised that it is compatible with Community law for national procedural rules to set reasonable periods of limitation within which an action must be brought, the laying-down of such timelimits being ‘an application of the fundamental principle of legal certainty protecting both the taxpayer and the administration concerned’. 58Indeed, ‘such timelimits are not liable to render virtually impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law’.
Πράγματι, «τέτοιες προθεσμίες δεν είναι ικανές να καταστήσουν πρακτικώς αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που χορηγούνται από την κοινοτική έννομη τάξη» 59. Εξάλλου, το γεγονός ότι το Δικαστήριο έχει
59 Furthermore, the fact that the Court
60 — Βλ. προπαρατεθείσες αποφάσεις Rewe (σκέψη 7) και Edis (σκέψη 20).
60 — Rewe, paragraph 7, and Edis, paragraph 20.
Το Δικαστήριο, με την απόφαση Edis, έκρινε ότι «το γεγονός ότι το Δικαστήριο έχει εκδώσει προδικαστική απόφαση ως προς την ερμηνεία διατάξεως του κοινοτικού δικαίου χωρίς να περιορίσει τα διαχρονικά αποτελέσματα της αποφάσεως αυτής δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση της διατάξεως αυτής αποκλειστική προθεσμία του εθνικού δικαίου» (σκέψη 26).
In the latter judgment it was held that ‘the fact that the Court has given a preliminary ruling interpreting a provision of Community law without limiting the temporal effects of its judgment does not affect the right of a Member State to impose a timelimit under national law within which, on penalty of being barred, proceedings for repayment of charges levied in breach of that provision must be commenced’ (paragraph 26).
57 — Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 1976, 33/76, Rewe (Συλλογή τόμος 1976, σ. 747, σκέψη 5), και 45/76, Comet (συνοπτική μετάφραση στα ελληνικά, Συλλογή 1976, σ.
57 — See, in particular, Case 33/76 Rewe [1976] ECR 1989, paragraph 5; Case 45/76 Comet [1976] ECR 2043, paragraphs 13 and 16; Case C-90/94 Haahr Petroleum [1997] ECR I-4085, paragraph 46; Case C-231/96 Edis [1998] ECR I-4951, paragraphs 19 and 34; and Case C-30/02 Recheio — Cash & Carry [2004] ECR I-6051, paragraph 17. 58 — Rewe, paragraph 5, and Comet, paragraph 18.
765, σκέψεις 13 και 16)· της 17ης Ιουλίου 1997, C-90/94, Haahr Petroleum (Συλλογή 1997, σ.
See also, to the same effect, Haahr Petroleum, paragraph 48, Edis, paragraph 20, and Recheio — Cash and Carry, paragraph 18.
Ι-4951, σκέψεις 19 και 34), και της 17ης Ιουνίου 2004, C-30/02, Recheio - Cash & Carry (Συλλογή 2004, σ. I-6051, σκέψη 17). 58 — Προπαρατεθείσες αποφάσεις Rewe (σκέψη 5) και Comet (σκέψη 18).
61 — The caselaw shows that those conditions are threefold: the rule of Community law infringed must be intended to confer rights on individuals; the breach must be sufficiently serious; and there must be a direct causal link between the breach of the obligation incumbent on the State and the loss or damage sustained by the injured parties (Köbler, paragraph 51).
Το Δικαστήριο έκρινε περαιτέρω ότι οι τρεις αυτές προϋποθέσεις «είναι αναγκαίες και ικανές να στοιχειοθετήσουν αξίωση των ιδιωτών προς αποζημίωση, χωρίς πάντως να αποκλείουν τη δυνατότητα θεμελιώσεως ευθύνης του Δημοσίου υπό λιγότερο περιοριστικές προϋποθέσεις, βάσει του εθνικού δικαίου» (απόφαση Köbler, όπ.π., σκέψη 57).
The Court has added that these three conditions are ‘necessary and sufficient to found a right in favour of individuals to obtain redress, although this does not mean that the State cannot incur liability under less strict conditions on the basis of national law’ (Köbler, paragraph 57).
59 — Απόφαση Edis, όπ.π. (σκέψη 35).
59 — Edis, paragraph 35.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 με τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας.
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 which has become final, such as that in issue in the main proceedings. If that is the case, it must ensure that the procedural rule setting that timelimit is consistent with the Community principles of equivalence and effectiveness.
Σύμφωνα με την πάγια αυτή νομολογία του Δικαστηρίου που σέβεται τη δικονομική αυτονομία των κρατών μελών, θεωρώ ότι τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν, επικαλούμενα την αρχή της ασφάλειας δικαίου, ότι η αίτηση επανεξέτασης και ανάκλησης μιας διοικητικής απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη και αποδεικνύεται αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο όπως ερμηνεύθηκε ακολούθως από το Δικαστήριο πρέπει να υποβάλλεται ενώπιον της αρμόδιας διοικητικής αρχής εντός εύλογης προθεσμίας.
In accordance with this settled caselaw of the Court, which respects the procedural autonomy of the Member States, I consider that, on the basis of the principle of legal certainty, Member States may require an application for the review and withdrawal of an administrative decision which has become final and is contrary to Community law as subsequently interpreted by the Court to be submitted to the competent authority within a reasonable period.
Συνεπώς, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο αιτούν δικαστήριο ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει την πρόβλεψη, κατ’ εφαρμογή της αρχής της ασφάλειας δικαίου, χρονικού περιορισμού για την υποβολή αίτησης επανεξέτασης και ανάκλησης διοικητικής απόφασης που, αν και έχει καταστεί απρόσβλητη κατόπιν εξαντλήσεως των εθνικών ενδίκων μέσων, αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο όπως το ερμήνευσε ακολούθως το Δικαστήριο χωρίς το εθνικό δικαστήριο που αποφάνθηκε σε τελευταίο βαθμό να έχει υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο.
Consequently I propose that the Court’s reply to the national court should be that Community law does not preclude an application for the review and withdrawal of an administrative decision which has become final after the exhaustion of domestic remedies and which proves to be contrary to Community law as subsequently interpreted by the Court, without the national court ruling at final instance having referred a question to the Court for a preliminary ruling, from being made subject to a timelimit pursuant to the principle of legal certainty.
Εάν προβλέπεται τέτοια προθεσμία, το Finanzgericht Hamburg οφείλει να διασφαλίσει ότι ο δικονομικός κανόνας που προβλέπει την προθεσμία αυτή συνάδει
It will therefore be incumbent on the Finanzgericht Hamburg to ascertain whether German procedural law lays down a timelimit for lodging an application for the review and withdrawal of an administrative decision
62 — Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 19ης Νοεμβρίου 1991, C-6/90 και C-9/90, Francovich κ.λπ. (Συλλογή 1991, σ.
62 — See, in particular, Joined Cases C-6/90 and C-9/90 Francovich and Others [1991] ECR I-5357, paragraphs 41 to 43; Case C-261/95 Palmisani [1997] ECR I-4025, paragraph 27; and Köbler, paragraph 58.
Τέλος, επισημαίνω ότι, εάν το Δικαστήριο, αντιθέτως προς τη λύση που προτείνω, δεν θελήσει να αναθεωρήσει την τέταρτη προϋπόθεση που έθεσε με την προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz, θα πρέπει, αφενός, να προσδιορίσει την έννοιά της και, αφετέρου, να θεωρήσει ότι η προϋπόθεση αυτή ισχύει μόνον επικουρικώς, ήτοι στην περίπτωση που οι δικονομικοί κανόνες του κράτους μέλους δεν προβλέπουν προθεσμία για την υποβολή αιτήσεων επανεξέτασης και ανάκλησης των διοικητικών αποφάσεων που έχουν καταστεί απρόσβλητες. 63 — Απόφαση Palmisani, όπ.π. (σκέψη 28).
Finally, if the Court, contrary to the approach that I have proposed, does not wish to reopen the fourth condition laid down in Kühne & Heitz, it will have to clarify its meaning and also provide that it is a supplementary condition, that is to say, it applies only where the procedural rules of a Member State have not set a timelimit for the submission of applications for the review and withdrawal of final administrative decisions. 63 — Palmisani, paragraph 28.
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα ερωτήματα του Finanzgericht Hamburg ως εξής:
I therefore propose that the Court reply as follows to the questions referred by the Finanzgericht Hamburg:
«1) Για να πληρούται ο όρος που έθεσε η απόφαση του Δικαστηρίου της 13ης Ιανουαρίου 2004, C-453/00, Kühne & Heitz, σύμφωνα με τον οποίο η απόφαση του εθνικού δικαστηρίου που αποφαίνεται σε τελευταίο βαθμό στηρίχθηκε σε ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου η οποία, βάσει μεταγενέστερης νομολογίας του Δικαστηρίου, αποδείχθηκε εσφαλμένη και υιοθετήθηκε από το εθνικό δικαστήριο, χωρίς αυτό να έχει υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο κατά το άρθρο 234, παράγραφος 3, ΕΚ, δεν απαιτείται ο προσφεύγων στην κύρια δίκη να επικαλείται το κοινοτικό δίκαιο στο πλαίσιο της προσφυγής που άσκησε, βάσει του εσωτερικού δικαίου, ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου κατά της επίμαχης διοικητικής απόφασης. 2) Το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει την πρόβλεψη, κατ’ εφαρμογή της αρχής της ασφάλειας δικαίου, χρονικού περιορισμού για την υποβολή αίτησης επανεξέτασης και ανάκλησης διοικητικής απόφασης που, αν και έχει καταστεί απρόσβλητη κατόπιν εξαντλήσεως των εθνικών ενδίκων μέσων, αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο όπως το ερμήνευσε ακολούθως το Δικαστήριο χωρίς το εθνικό δικαστήριο που αποφάνθηκε σε τελευταίο βαθμό να έχει υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο.
(1) In order to be fulfilled, the condition laid down in the judgment of the Court in Case C-453/00 Kühne & Heitz that the decision of a national court ruling at final instance is, in the light of a decision given by the Court subsequent to it, based on a misinterpretation of Community law which was adopted without a question being referred to the Court for a preliminary ruling under the third paragraph of Article 234 EC does not presuppose that the claimant in the main proceedings relied on Community law in the legal action under national law brought by him against the disputed administrative decision. (2) Community law does not preclude an application for the review and withdrawal of an administrative decision which has become final after the exhaustion of domestic remedies and which proves to be contrary to Community law as subsequently interpreted by the Court, without the national court ruling at final instance having referred a question to the Court for a preliminary ruling, from being made subject to a timelimit pursuant to the principle of legal certainty.
Στα κράτη μέλη εναπόκειται να καθορίσουν, βάσει των κοινοτικών αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας, την προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να υποβληθεί η αίτηση αυτή.»
It is for the Member States to set, in accordance with the Community principles of equivalence and effectiveness, the period within which such an application must be submitted.
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 12ης Φεβρουαρίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (Grand Chamber)12 February 2008 *