natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την προκριματική γνωμοδότηση, η Skatterättsnämnden κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, μολονότι το κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική υπόκειται, καταρχήν, σε ειδικό φόρο κατανάλωσης, απαλλάσσεται, ως προϊόν διατροφής, από τον ειδικό αυτό φόρο δυνάμει του άρθρου 27, παράγραφος 1, στοιχείο στ΄, της οδηγίας 92/83.
In its preliminary opinion, the Skatterättsnämnden came to the conclusion that although cooking wine is, in principle, subject to excise duty, since it is a foodstuff it is exempt from such duty under Article 27(1)(f) of Directive 92/83.
Εντούτοις, ο πρόεδρος της Skatterättsnämnden εξέφρασε διαφορετική άποψη, σύμφωνα με την οποία το κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του LAS.
However, the President of the Skatterättsnämnden issued a dissenting opinion according to which cooking wine does not fall within the scope of the LAS.
Η Skatteverket προσέφυγε κατά της προκριματικής γνωμοδοτήσεως της Skatterättsnämnden ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου και ζήτησε την επικύρωση της εν λόγω γνωμοδοτήσεως.
The Skatteverket appealed against the preliminary opinion of the Skatterättsnämnden to the referring court, seeking confirmation of the opinion.
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι η υπόθεση της κύριας δίκης έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι η Skatteverket μπορεί, προκειμένου να δημιουργήσει νομολογιακό προηγούμενο στον τομέα της φορολογίας, να προσφύγει κατά προκριματικής γνωμοδοτήσεως της Skatterättsnämnden, ακόμη και για να ζητήσει της επικύρωσή της και, μάλιστα, έστω και αν οι ενδιαφερόμενοι δεν αμφισβήτησαν το κύρος της γνωμοδοτήσεως αυτής.
In that regard, the referring court points out that the main proceedings have the peculiarity that, in order to establish a precedent in taxation matters, the Skatteverket may appeal from a preliminary opinion of the Skatterättsnämnden, inter alia to request confirmation, even if that opinion is not disputed by the parties concerned.
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, το αιτούν δικαστήριο κρίνει ότι για να αποφανθεί επί της αιτήσεως της Skatteverket είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί αν το κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική περιέχει αιθυλική αλκοόλη κατά την έννοια του άρθρου 20, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 92/83.
In the main proceedings, the referring court considers that, in order to rule on the application by the Skatteverket, it is necessary to determine whether cooking wine contains ethyl alcohol within the meaning of the first indent of Article 20 of Directive 92/83.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Regeringsrätten αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
In those circumstances the Regeringsrätten decided to stay the proceedings and to refer the following question to the Court of Justice for a preliminary ruling:
«Πρέπει η αλκοόλη που περιέχεται στο κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική να κατατάσσεται στην κατηγορία της αιθυλικής αλκοόλης κατά την έννοια του άρθρου 20, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 92/83 […];»
‘Is the alcohol contained in cooking wine to be classified as ethyl alcohol as referred to in the first indent of Article 20 of Directive [92/83] …?’
Λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου το Regeringsrätten υπέβαλε το προδικαστικό ερώτημα, είναι απαραίτητο να υπομνησθούν και να διευκρινιστούν ορισμένες αρχές σχετικές με την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 234 ΕΚ.
In view of the circumstances in which the Regeringsrätten referred its question for a preliminary ruling, it is necessary to rehearse and clarify a number of principles concerning the jurisdiction of the Court under Article 234 EC.
Σύμφωνα με το άρθρο 234, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, ΕΚ, όταν ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ανακύπτει ζήτημα ερμηνείας της Συνθήκης ΕΚ ή πράξεων των οργάνων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το δικαστήριο αυτό μπορεί ή, αν πρόκειται για
Pursuant to the second and third paragraphs of Article 234 EC, where a question on the interpretation of the EC Treaty or of subordinate acts of the institutions of the
Το άρθρο 234 ΕΚ αποβλέπει στην αποτροπή αποκλίσεων κατά την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, το οποίο τα εθνικά δικαστήρια πρέπει να εφαρμόσουν και αποσκοπεί στο να διασφαλίσει, εν πάση περιπτώσει, στο δίκαιο αυτό το ίδιο αποτέλεσμα σε όλα τα κράτη μέλη (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 1974, 166/73, Rheinmühlen-Düsseldorf, Συλλογή τόμος 1974, σ. 17, σκέψη 2).
Article 234 EC aims to avoid divergences in the interpretation of Community law which the national courts have to apply and aims to ensure that, in all circumstances, that law has the same effect in all Member States (see, to that effect, Case 166/73 Rheinmühlen-Düsseldorf [1974] ECR 33, paragraph 2).
Κατά πάγια νομολογία, η διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 234 ΕΚ αποτελεί ένα μέσο συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων (αποφάσεις της 18ης Οκτωβρίου 1990, C-297/88 και C-197/89, Dzodzi, Συλλογή 1990, σ.
According to settled caselaw, the procedure provided for in Article 234 EC is an instrument of cooperation between the Court of Justice and the national courts (Joined Cases C-297/88 and C-197/89 Dzodzi [1990] ECR I-3763, paragraph 33; Case C-314/96 Djabali [1998] ECR I-1149, paragraph 17; and Case C-380/01 Schneider [2004] ECR I-1389, paragraph 20).
Ειδικότερα, η προβλεπόμενη από το άρθρο 234, τρίτο εδάφιο, ΕΚ υποχρέωση υποβολής στο Δικαστήριο προδικαστικού ερωτήματος εντάσσεται στο πλαίσιο της συνεργασίας, η οποία έχει θεσπισθεί προς διασφάλιση της ορθής εφαρμογής και της ενιαίας ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου στο σύνολο των κρατών μελών, μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων, υπό την ιδιότητά τους ως δικαστηρίων επιφορτισμένων με την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου, και του Δικαστηρίου.
In particular, the obligation to refer imposed by the third paragraph of Article 234 EC is based on cooperation, established with a view to ensuring the proper application and uniform interpretation of Community law in all the Member States, between national courts, in their capacity as courts responsible for the application of Community law, and the Court of Justice.
Η υποχρέωση
That obligation is intended in particular to prevent
Κατά συνέπεια, εφόσον τα υποβληθέντα από το εθνικό δικαστήριο ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία διατάξεως κοινοτικού δικαίου, το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να αποφανθεί (αποφάσεις Meilicke, προαναφερθείσα, σκέψη 24, Leclerc-Siplec, προαναφερθείσα, σκέψη 11, καθώς και της 18ης Νοεμβρίου 1999, C-200/98, X και Y, Συλλογή 1999, σ. I-8261, σκέψη 19).
Consequently, where questions submitted by national courts concern the interpretation of a provision of Community law, the Court of Justice is, in principle, obliged to give a ruling (Meilicke, paragraph 24; Leclerc-Siplec, paragraph 11; and Case C-200/98 X and Y [1999] ECR I-8261, paragraph 19).
3045, σκέψη 21, της 13ης Μαρτίου 2001, C-379/98, PreussenElektra, Συλλογή 2001, σ.
However, the Court has held that, in exceptional circumstances, it can examine the conditions in which the case was referred to it by the national court, in order to assess whether it has jurisdiction.
I-2099, σκέψη 39, της 22ας Ιανουαρίου 2002, C-390/99, Canal Satélite Digital, Συλλογή 2002, σ. I-607, σκέψη 19, και Schneider, προαναφερθείσα, σκέψη 22).
Thus, the Court may refuse to rule on a question referred for a preliminary ruling by a national court where it is quite obvious that the interpretation of Community law that is sought bears no relation to the actual facts of the main action or its purpose, where the problem is hypothetical, or where the Court does not have before it the factual or legal material necessary to give a useful answer to the questions submitted to it (see Case 244/80 Foglia [1981] ECR 3045, paragraph 21; Case C-379/98 PreussenElektra [2001] ECR I-2099, paragraph 39; C-390/99 Canal Satélite Digital [2002] ECR I-607, paragraph 19; and Schneider, paragraph 22).
Πράγματι, αν και το πνεύμα συνεργασίας, που πρέπει να διέπει την άσκηση των καθηκόντων που το άρθρο 234 ΕΚ αναθέτει αντιστοίχως στον εθνικό και τον κοινοτικό δικαστή, επιβάλλει στο Δικαστήριο την υποχρέωση να σέβεται τις ιδιαίτερες ευθύνες του εθνικού δικαστή, εντούτοις επιβάλλει συγχρόνως και στον εθνικό δικαστή, όταν κάνει χρήση των δυνατοτήτων που του παρέχει το άρθρο αυτό, να λαμβάνει υπόψη του και την ιδιαίτερη λειτουργία που επιτελεί στον τομέα αυτό το Δικαστήριο, που συνίσταται στη συμβολή του στην απονομή της δικαιοσύνης εντός των κρατών μελών και όχι στη διατύπωση συμβουλευτικών γνωμών για ζητήματα γενικά ή υποθετικά (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις Foglia, σκέψεις 18 και 20, καθώς και Meilicke, σκέψη 25).
While the spirit of cooperation which must prevail in the exercise of the functions assigned by Article 234 EC to the national courts, on the one hand, and the Community judicature, on the other, requires the Court of Justice to have regard to the particular responsibilities of the national court, it implies at the same time that the national court, in the use which it makes of the possibilities offered by that article, must have regard to the particular function entrusted to the Court of Justice in this field, which is to assist in the administration of justice in the Member States and not to deliver advisory opinions on general or hypothetical questions (see Case 244/80 Foglia, paragraphs 18 and 20, and Meilicke, paragraph 25).
Όσον αφορά τη διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας τέθηκε το προδικαστικό ερώτημα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, σε περίπτωση προσφυγής, η ενώπιον του Regeringsrätten διαδικασία αποσκοπεί στον έλεγχο της νομιμότητας μιας γνωμοδοτήσεως η οποία, αφ’ ης στιγμής καταστεί οριστική, δεσμεύει τη φορολογική αρχή και χρησιμεύει ως βάση για την επιβολή του φόρου, αν και στον βαθμό που το πρόσωπο που ζήτησε τη γνωμοδότηση αυτή προβαίνει στην υλοποίηση της πράξεως που προβλέπεται στην αίτησή του, και ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, το Regeringsrätten πρέπει να θεωρηθεί ότι ασκεί λειτουργία δικαιοδοτικής φύσεως (απόφαση X και Y, προαναφερθείσα, σκέψη 17).
With regard to the main proceedings, the Court has already held that, in the case of an appeal, the purpose of the procedure before the Regeringsrätten is to review the legality of an opinion which, once it becomes definitive, binds the tax authorities and serves as the basis for the assessment to tax if and to the extent to which the person who applied for the opinion continues with the action envisaged in his application and that, in those circumstances, the Regeringsrätten must be held to be carrying out a judicial function (X and Y, paragraph 17).
Το γεγονός ότι η Skatteverket ζήτησε την επικύρωση της προκριματικής γνωμοδοτήσεως της Skatterättsnämnden ουδόλως επηρεάζει τον ένδικο χαρακτήρα της διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας τέθηκε το προδικαστικό ερώτημα.
The fact that the Skatteverket confirmed the preliminary opinion of the Skatterättsnämnden does not affect the judicial nature of the main proceedings.
Επιπλέον, στην υπόθεση της κύριας δίκης, το αιτούν δικαστήριο υποβάλλει στο Δικαστήριο ερώτημα σχετικό με την ερμηνεία διατάξεως κοινοτικού δικαίου, ήτοι του άρθρου 20, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 92/83, και κρίνει ότι η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως επί του ζητήματος είναι αναγκαία προκειμένου να προβεί σε έλεγχο της νομιμότητας της προκριματικής γνωμοδοτήσεως της Skatterättsnämnden.
In addition, in the main proceedings, the referring court asks the Court of Justice a question concerning the interpretation of a provision of Community law, namely the first indent of Article 20 of Directive 92/83, and it considers that a preliminary ruling on that point is necessary in order to review the legality of the preliminary opinion of the Skatterättsnämnden.
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο δεν οδηγείται στη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης επί υποθετικού ζητήματος.
The Court is therefore not being asked to deliver an advisory opinion on a hypothetical question.
Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι το Regeringsrätten έχει συναφώς πλήρη δικαιοδοσία, ανεξαρτήτως των ισχυρισμών των διαδίκων.
According to the order for reference, the Regeringsrätten has unlimited jurisdiction in this connection, independently of the submissions of the parties.
Εξάλλου, καθόσον οι αποφάσεις του Regeringsrätten δεν υπόκεινται σε ένδικα μέσα του εσωτερικού δικαίου, το δικαστήριο αυτό οφείλει, σύμφωνα με το άρθρο 234, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, να παραπέμψει το ζήτημα στο Δικαστήριο.
Moreover, since there is no judicial remedy under national law against the decisions of the Regeringsrätten, that court is obliged, under the third paragraph of Article 234 EC, to bring the matter before the Court of Justice.
Κατά συνέπεια, όπως προαναφέρθηκε με τη σκέψη 23 της παρούσας αποφάσεως, σε μια διαδικασία όπως αυτή της κύριας δίκης, μόνο δια της υποβολής στο Δικαστήριο αιτήσεως για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως δύναται να επιτευχθεί ο σκοπός της ως άνω διατάξεως, που συνίσταται στη διασφάλιση της ορθής εφαρμογής και της ενιαίας ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου στο σύνολο των κρατών μελών και στην
Consequently, as already stated in paragraph 23 of this judgment, in proceedings such as the main proceedings, it is only by referring a question to the Court for a preliminary ruling that the objective pursued by that provision can be attained, that is to ensure the proper application and uniform interpretation of Community law in all
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, το Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα να απαντήσει στο ερώτημα που υπέβαλε το Regeringsrätten.
Taking into account all the foregoing considerations, the Court has jurisdiction to reply to the question posed by the Regeringsrätten.
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν η αλκοόλη που περιέχεται στο κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική πρέπει να κατατάσσεται στην κατηγορία της αιθυλικής αλκοόλης κατά την έννοια του άρθρου 20, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 92/83.
By its question, the referring court asks whether the alcohol contained in cooking wine is to be classified as ethyl alcohol as referred to in the first indent of Article 20 of Directive 92/83.
Συναφώς, μολονότι, όπως επισημαίνει το αιτούν δικαστήριο, το κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική είναι, αυτό καθαυτό, παρασκεύασμα διατροφής το οποίο εμπίπτει στο κεφάλαιο 21 της Συνδυασμένης Ονοματολογίας που επισυνάπτεται στον κανονισμό (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο (ΕΕ L 256, σ.
In that regard, although, as the national court states, cooking wine is, as such, an edible preparation falling within chapter 21 of the Combined Nomenclature annexed to Council Regulation (EEC) No 2658/87 of 23 July 1987 on the tariff and statistical nomenclature and on the Common Customs Tariff (OJ 1987 L 256, p.
1), πάντως το εν λόγω παρασκεύασμα διατροφής περιέχει αιθυλική αλκοόλη η οποία εμπίπτει στις κλάσεις 2207 και 2208 της ονοματολογίας αυτής.
1), the fact remains that that edible preparation contains ethyl alcohol falling within headings 2207 and 2208 of that nomenclature.
Κατά συνέπεια, αν η αιθυλική αλκοόλη που περιέχεται στο κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική έχει αλκοολικό τίτλο άνω του 1,2 % vol, η αλκοόλη αυτή εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 20, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 92/83.
It follows that if the ethyl alcohol contained in cooking wine has an alcoholic strength exceeding 1.2 % volume, that alcohol falls within the scope of the first indent of Article 20 of Directive 92/83.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 20, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 92/83 έχει εφαρμογή ακόμη και στην περίπτωση στην οποία τα προϊόντα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής περιέχονται σε προϊόν το οποίο εμπίπτει σε άλλο κεφάλαιο της Συνδυασμένης Ονοματολογίας.
The first indent of Article 20 of Directive 92/83 applies even when the products covered by that provision form part of a product which falls within another chapter of the combined nomenclature.
Κατά συνέπεια, η αλκοόλη που περιέχεται στο κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική αποτελεί, εφόσον έχει αλκοολικό τίτλο άνω του 1,2 % vol, αιθυλική αλκοόλη κατά την έννοια του άρθρου 20, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 92/83, η οποία υπόκειται στον εναρμονισμένο ειδικό φόρο κατανάλωσης, υπό την επιφύλαξη της απαλλαγής που προβλέπει το άρθρο 27, παράγραφος 1, στοιχείο στ΄, της οδηγίας.
Consequently, the alcohol contained in cooking wine, if it has an alcoholic strength exceeding 1.2% by volume, constitutes ethyl alcohol within the meaning of the first indent of Article 20 of Directive 92/83, which is, without prejudice to the exemption provided for in Article 27(1)(f) of that directive, subject to the harmonised excise duty.
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η αλκοόλη που περιέχεται στο κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική πρέπει, εφόσον έχει αλκοολικό τίτλο άνω του 1,2 % vol, να κατατάσσεται στην κατηγορία της αιθυλικής αλκοόλης κατά την έννοια του άρθρου 20, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 92/83.
Having regard to all the foregoing considerations, the answer to the question referred must be that the alcohol contained in cooking wine is, if it has an alcoholic strength exceeding 1.2% by volume, to be classified as ethyl alcohol as referred to in the first indent of Article 20 of Directive 92/83.
Η αλκοόλη που περιέχεται στο κρασί που χρησιμοποιείται στη μαγειρική πρέπει, εφόσον έχει αλκοολικό τίτλο άνω του 1,2 % vol, να κατατάσσεται στην
The alcohol contained in cooking wine is, if it has an alcoholic strength exceeding 1.2% by volume, to be classified as ethyl alcohol as referred to in the first
Υπόθεση C-533/06
Case C-533/06
[αίτηση του Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] «Σήματα — Οδηγία 89/104/ΕΟΚ — Άρθρο 5, παράγραφος 1 — Αποκλειστικό δικαίωμα του δικαιούχου του σήματος — Χρήση σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με σήμα σε συγκριτική διαφήμιση — Περιορισμός των αποτελεσμάτων του σήματος — Συγκριτική διαφήμιση — Οδηγίες 84/450/ΕΟΚ και 97/55/ΕΚ — Άρθρο 3α, παράγραφος 1 — Προϋποθέσεις επιτρεπτού της συγκριτικής διαφήμισης — Χρησιμοποίηση του σήματος ανταγωνιστή ή σημείου παρόμοιου με το σήμα αυτό»
(Trade marks — Directive 89/104/EEC — Article 5(1) — Exclusive rights of the trade mark proprietor — Use of a sign identical with, or similar to, a mark in a comparative advertisement — Limitation of the effects of a trade mark — Comparative advertising — Directives 84/450/EEC and 97/55/EC — Article 3a(1) — Conditions under which comparative advertising is permitted — Use of a competitor’s trade mark or of a sign similar to that mark)
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Mengozzi της 31ης Ιανουαρίου 2008 . . .
Opinion of Advocate General Mengozzi delivered on 31 January 2008 . . . .Judgment of the Court (First Chamber), 12 June 2008 . . . . . . . . . . .
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Σήματα — Οδηγία 89/104 — Δικαίωμα του δικαιούχου σήματος να αντιταχθεί στη χρήση από τρίτον σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου για προϊόντα ή υπηρεσίες πανομοιότυπες ή παρόμοιες
Approximation of laws — Trade marks — Directive 89/104 — Right, for the proprietor of a trade mark, to prevent the use by a third party of an identical or similar sign for identical or similar goods or services
Οδηγία 89/104 του Συμβουλίου, άρθρο 5 §§ 1 και 2)
(Council Directive 89/104, Art. 5(1) and (2))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-533/06
SUMMARY — CASE C-533/06
(Οδηγίες του Συμβουλίου 89/104, άρθρα 5 §§ 1 και 2, και 84/450, άρθρο 3α § 1)
(Council Directives 89/104, Art. 5(1) and (2), and 84/450, Art. 3a(1))
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Σήματα — Οδηγία 89/104 — Καταχώριση νέου σήματος — Ύπαρξη προγενέστερου πανομοιότυπου ή παρόμοιου σήματος που έχει καταχωρισθεί για πανομοιότυπες ή παρόμοιες υπηρεσίες ή προϊόντα — Δικαίωμα του δικαιούχου σήματος να αντιταχθεί στη χρήση από τρίτον σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου για προϊόντα ή υπηρεσίες πανομοιότυπες ή παρόμοιες — Κίνδυνος συγχύσεως
Approximation of laws — Trade marks — Directive 89/104 — Registration of a new trade mark — Existence of an identical or similar earlier trade mark registered for identical or similar goods or services — Right, for the proprietor of a trade mark, to prevent the use by a third party of an identical or similar sign for identical or similar goods or services — Likelihood of confusion
(Οδηγία 89/104 του Συμβουλίου, άρθρα 4 § 1, στοιχείο β΄, και 5 § 1, στοιχείο β΄)
(Council Directive 89/104, Arts 4(1)(b), and 5(1)(b))
(Οδηγίες του Συμβουλίου 89/104, άρθρο 5 § 1 στοιχείο β΄, και 84/450, άρθρο 3α)
(Council Directives 89/104, Art. 5(1)(b), and 84/450, Art. 3a)
Η χρήση από διαφημιζόμενο, σε συγκριτική διαφήμιση, σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα ανταγωνιστή προς εξατομίκευση προϊόντων ή υπηρεσιών που διαθέτει ο ανταγωνιστής συνιστά χρήση για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες του διαφημιζόμενου, υπό την έννοια του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 89/104 για τα σήματα.
The use by an advertiser, in a comparative advertisement, of a sign identical with, or similar to, the mark of a competitor for the purposes of identifying the goods and services offered by the latter can be regarded as use for the advertiser’s own goods and services for the purposes of Article 5(1) and (2) of Directive 89/104 concerning trade marks.
ανταγωνιστή αποβλέπει, προφανώς, στην προώθηση των προϊόντων και των υπηρεσιών του διαφημιζόμενου αυτού.
promoting the goods and services of that advertiser.
Με μία τέτοια διαφήμιση, ο διαφημιζόμενος επιδιώκει τη διάκριση των προϊόντων και των υπηρεσιών του, συγκρίνοντας τα χαρακτηριστικά τους με αυτά των ανταγωνιστικών προϊόντων και των υπηρεσιών.
With such an advertisement, the advertiser seeks to distinguish his goods and services by comparing their characteristics with those of competing goods and services.
Η ανάλυση αυτή επιβεβαιώνεται από τη δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 97/55, με την οποία ο κοινοτικός νομοθέτης υπογράμμισε ότι σκοπός της συγκριτικής διαφήμισης είναι η διάκριση των προϊόντων και των υπηρεσιών του διαφημιζόμενου από αυτά του ανταγωνιστή του.
That analysis is confirmed by recital 15 in the preamble to Directive 97/55, in which the Community legislature pointed out that the aim of comparative advertising is to distinguish between the goods and services of the advertiser and those of his competitor.
(βλ. σκέψεις 34-36)
(see paras 34-36)
Συγκεκριμένα, αφενός, το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 89/104 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αναφέρεται στη χρήση σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα που έχει καταχωριστεί για προϊόντα που διαθέτει στο εμπόριο ή για υπηρεσίες που παρέχει ο τρίτος.
First, Article 5(1) and (2) of Directive 89/104 must be interpreted as covering the use of a sign identical with, or similar to, the trade mark in respect of goods marketed or services supplied by the third party.
Αφετέρου, διαφήμιση με την οποία ο διαφημιζόμενος συγκρίνει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που διαθέτει στην αγορά με τα προϊόντα και τις υπηρεσίες
Second, an advertisement in which the advertiser compares the goods and services which he markets with those of a competitor is aimed, evidently, at
Τα άρθρα 5, παράγραφοι 1 και 2, της πρώτης οδηγίας 89/104 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, και 3α, παράγραφος 1, της οδηγίας 84/450 για την παραπλανητική και τη συγκριτική διαφήμιση, όπως έχει τροποποιηθεί από την οδηγία 97/55,
Article 5(1) and (2) of First Directive 89/104 concerning trade marks and Article 3a(1) of Directive 84/450 concerning misleading and comparative advertising, as amended by Directive 97/55, must be interpreted to the effect that the proprietor of a registered
O2 HOLDINGS και O2 (UK) στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104 όσο και στο άρθρο 3α, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της οδηγίας 84/450 πρέπει να δοθεί η ίδια ερμηνεία.
Directive 89/104 and Article 3a(1)(d) of Directive 84/450.
έχουν την έννοια ότι ο δικαιούχος καταχωρισμένου σήματος δεν έχει δικαίωμα να απαγορεύσει τη χρήση, από τρίτον, σε συγκριτική διαφήμιση που πληροί όλες τις προϋποθέσεις επιτρεπτού του άρθρου 3α, παράγραφος 1, σημείου πανομοιότυπου ή παρόμοιου με το σήμα του.
trade mark is not entitled to prevent the use by a third party of a sign identical with, or similar to, his mark, in a comparative advertisement which satisfies all the conditions, laid down in Article 3a(1), under which comparative advertising is permitted.