natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Hoechst προσθέτει ότι το σύστημα παραγραφής που προβλέπει ο κανονισμός (EΟK) 2988/74 του Συμβουλίου, της 26ης Νοεμβρίου 1974, περί παραγραφής του δικαιώματος διώξεως και εκτελέσεως των αποφάσεων στους τομείς του δικαίου των μεταφορών και του ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ L 319, σ.
Hoechst further submits that the rules on limitation periods laid down in Council Regulation (EEC) No 2988/74 of 26 November 1974 concerning limitation periods in proceedings and the enforcement of sanctions under the rules of the European Economic Community relating to transport and competition (OJ 1974 L 319, p.
1), δεν εμποδίζει την αιτίαση που στηρίζεται σε υπερβολική διάρκεια της διαδικασίας.
1) do not preclude a complaint based on the excessive duration of the proceedings.
Η Hoechst υπογραμμίζει, συναφώς, ότι οι κανόνες παραγραφής δεν προστατεύουν την επιχείρηση από μια υπερβολικά μακρά διαδικασία, διότι κάθε πράξη έρευνας διακόπτει την παραγραφή (άρθρο 2 του κανονισμού 2988/74).
Hoechst emphasises, in that regard, that the rules on limitation periods do not protect an undertaking from excessively long proceedings, since the commencement of an investigation interrupts the limitation period (Article 2 of Regulation No 2988/74).
Η Επιτροπή εκθέτει, καταρχάς, ότι ο λόγος που προβάλλει η Hoechst είναι αλυσιτελής απλώς και μόνον επειδή αφορά το ύψος του προστίμου και όχι την Απόφαση στο σύνολό της.
The Commission submits, first of all, that Hoechst’s plea is bound to fail merely because it refers to the amount of the fine and not to the Decision in its entirety.
Η Επιτροπή εκθέτει ειδικότερα, επ’ αυτού, ότι μόνον ο κανόνας του κανονισμού 2988/74 περί παραγραφής έχει αποφασιστική σημασία.
The Commission observes, in that regard, that only the rule on limitation periods in Regulation No 2988/74 is decisive.
Ακόμα και αν η υπέρβαση μιας εύλογης διάρκειας της διαδικασίας, ειδικότερα όταν συνεπάγεται προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας των ενδιαφερομένων, θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ακύρωση μιας αποφάσεως διαπιστώνουσας παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού, δεν μπορεί να ισχύει το ίδιο όταν αμφισβητείται το ύψος των προστίμων που έχει επιβάλει η Επιτροπή με την απόφαση αυτή, διότι η εξουσία της Επιτροπής προς επιβολή προστίμων διέπεται από τον κανονισμό 2988/74, που προβλέπει σχετική προθεσμία παραγραφής.
If the fact of exceeding a reasonable period, in particular where it entails breach of the rights of defence of the parsons concerned, were a ground for annulment of a decision finding an infringement of the competition rules, that would not apply where it is the amount of the fines imposed in that decision that is disputed, since the Commission’s power to impose fines is governed by Regulation No 2988/74, which establishes a limitation period in that regard.
Η Επιτροπή εκθέτει, στη συνέχεια, χάριν πληρότητας, ότι η υπέρβαση του ευλόγου χρονικού διαστήματος, ακόμα και αν υποτεθεί ότι αποδεικνύεται, δεν μπορεί να συνιστά λόγο ακυρώσεως παρά μόνον όταν η παραβίαση της αρχής αυτής έχει θίξει τα δικαιώματα άμυνας των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων (απόφαση του Πρωτοδικείου της 16ης Δεκεμβρίου 2003, T-5/00 και T-6/00, Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied και Technische Unie κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II-5761, σκέψη 74).
The Commission submits, next, in a desire to be exhaustive, that even if it is proved that the reasonable time has been exceeded, that constitutes a ground for annulment of the decision only if the breach of that principle adversely affected the rights of defence of the undertakings concerned (Joined Cases T-5/00 and T-6/00 Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied and Technische Unie v Commission [2003] ECR II-5761, paragraph 74).
Όμως, εν προκειμένω, η Hoechst δεν εξήγησε πώς παρεμποδίστηκε η άμυνά της από την προβαλλόμενη βραδύτητα κατά την εκ μέρους της Επιτροπής εξέταση της υποθέσεως.
In this case, Hoechst has not explained in what way its defence was impeded by what it alleges to have been the Commission’s dilatory treatment of the case.
Επιπλέον, η υπερβολική διάρκεια του σταδίου αυτού της διοικητικής διαδικασίας δεν είναι αφ’ εαυτής ικανή να θίξει τα δικαιώματα άμυνας, διότι καμία επίσημη κατηγορία παραβάσεως των κανόνων ανταγωνισμού δεν απευθύνεται στους ενδιαφερόμενους μέχρι την παραλαβή της ανακοινώσεως αιτιάσεων, οπότε δεν έχουν ανάγκη να αμυνθούν (απόφαση Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied και Technische Unie κατά Επιτροπής, σκέψη 216 ανωτέρω, σκέψη 78).
Furthermore, the excessive duration of that phase of the administrative procedure is not in itself capable of adversely affecting the rights of the defence, since the persons concerned are not the subject of a formal accusation of infringement of the competition rules until they receive the statement of objections, and therefore have no need to defend themselves (Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied and Technische Unie v Commission, paragraph 216 above, paragraph 78).
Τέλος, η Επιτροπή εκτιμά ότι η «συνολική» διάρκεια της διαδικασίας δεν υπερέβη τα εύλογα όρια (απόφαση του Πρωτοδικείου της 13ης Ιανουαρίου 2004, T-67/01, JCB Service κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. II-49, σκέψη 43).
Last, the Commission maintains that the ‘total’ duration of the proceedings did not exceed a reasonable time (Case T-67/01 JCB Service v Commission [2004] ECR II-49, paragraph 43).
Πρέπει να σημειωθεί, καταρχάς, όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, ότι με τον υπό κρίση λόγο επιδιώκεται, σύμφωνα με όσα εκθέτει το δικόγραφο της προσφυγής, «η ακύρωση της Αποφάσεως καθόσον αυτή καθορίζει το ύψος του προστίμου».
It must be observed, first of all, that, as the Commission submits, the present plea seeks, according to the actual wording of the application, to obtain ‘annulment of the Decision in so far as it fixes the amount of the fine’.
Επομένως, με τον λόγο αυτόν ζητείται, κατ’ ουσίαν, η ακύρωση ή, τουλάχιστον, η μείωση του επιβληθέντος στη Hoechst προστίμου.
This plea therefore seeks, in substance, to obtain annulment of or, at least, a reduction in the amount of the fine imposed on Hoechst.
Όμως, αν η υπέρβαση ενός ευλόγου χρονικού διαστήματος μπορεί να δικαιολογεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, την ακύρωση μιας αποφάσεως διαπιστώνoυσας παράβαση των κανόνων ανταγωνισμού, αυτό δεν συμβαίνει όταν αμφισβητείται το
While the fact that a reasonable period is exceeded may, in certain circumstances, justify annulment of a decision finding an infringement of the competition rules, that does not apply where what is being disputed is the amount of the fines imposed by
Πράγματι, από τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 2988/74 προκύπτει ότι η αρχή της παραγραφής προβλέφθηκε με σκοπό να εξασφαλίσει την ασφάλεια δικαίου.
The second recital in the preamble to Regulation No 2988/74 states that the limitation period was introduced to ensure legal certainty.
Κατά την ίδια αιτιολογική σκέψη, «για να είναι πλήρης η σχετική ρύθμιση, οι διατάξεις περί παραγραφής πρέπει να εφαρμόζονται τόσο στην εξουσία επιβολής προστίμων ή κυρώσεων όσο και στην εξουσία εκτελέσεως των αποφάσεων διά των οποίων επιβάλλονται […]· οι ρυθμίσεις αυτές πρέπει να καθορίζουν τον χρόνο παραγραφής, την ημερομηνία από την οποία αρχίζει η παραγραφή και τους λόγους διακοπής ή αναστολής της παραγραφής [και] εν προκειμένω πρέπει να ληφθούν υπόψη αφενός τα συμφέροντα των επιχειρήσεων και ενώσεων επιχειρήσεων και αφετέρου οι απαιτήσεις της διοικητικής πρακτικής».
According to that recital, ‘for the matter to be covered fully, it is necessary that provision for limitation be made not only as regards the power to impose fines or penalties, but also as regards the power to enforce decisions imposing fines, penalties or periodic penalty payments; … such provisions should specify the length of limitation periods, the date on which time starts to run and the events which have the effect of interrupting or suspending the limitation period; in this respect the interests of undertakings and associations of undertakings on the one hand, and the requirements imposed by administrative practice, on the other hand, should be taken into account’.
Επομένως, όσον αφορά την εξουσία της Επιτροπής προς επιβολή προστίμων, το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 2988/74 προβλέπει ότι το δικαίωμα της Επιτροπής να επιβάλλει πρόστιμα υπόκειται σε πενταετή παραγραφή όσον αφορά τις παραβάσεις των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού (απόφαση CMA CGM κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 220 ανωτέρω, σκέψεις 322 και 323).
Thus, with regard to the Commission’s power to impose fines, Article 1(1)(b) of Regulation No 2988/74 provides that the Commission’s power to impose fines is subject to a five-year limitation period in respect of breaches of the Community competition rules (CMA CGM and Others v Commission, paragraph 220 above, paragraphs 322 and 323).
Δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, η προθεσμία παραγραφής αρχίζει από την ημέρα που διαπράχθηκε η παράβαση ή, για τις διαρκείς ή κατ’ εξακολούθηση παραβάσεις, από την ημέρα κατά την οποία έπαυσε η παράβαση.
Under Article 1(2) of that regulation, time is to begin to run upon the day on which the infringement is committed or, in the case of continuing or repeated infringements, on the day on which the infringement ceases.
Πάντως, η προθεσμία της παραγραφής μπορεί να διακοπεί ή να ανασταλεί, σύμφωνα με τα άρθρα 2 και 3, αντιστοίχως, του κανονισμού 2988/74.
However, the limitation period may be interrupted or suspended, in accordance with Articles 2 and 3, respectively, of Regulation No 2988/74.
Δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 2988/74, συνιστούν μεταξύ άλλων πράξεις που διακόπτουν την παραγραφή, έγγραφα αιτήματα της Επιτροπής προς παροχή πληροφοριών, η κίνηση διαδικασίας εκ μέρους της Επιτροπής και η ανακοίνωση αιτιάσεων.
Under Article 2(1) of Regulation No 2988/74, actions which interrupt the running of the period are to include, in particular, written requests for information by the Commission, the commencement of proceedings by the Commission and notification of the statement of objections.
Η διακοπή της παραγραφής επέρχεται την ημέρα την οποία η σχετική πράξη κοινοποιείται σε τουλάχιστον μια επιχείρηση ή ένωση επιχειρήσεων που μετέσχε στην παράβαση.
The limitation period is to be interrupted with effect from the date on which the action is notified to at least one undertaking or association of undertakings which have participated in the infringement.
Δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2988/74, η παραγραφή αρχίζει εκ νέου από το τέλος κάθε διακοπής.
Under Article 2(3) of Regulation No 2988/74, each interruption is to start time running afresh; however, the limitation period is to expire at the latest on the day on which a period equal to twice the limitation period has elapsed without the Commission having imposed a fine or a penalty.
Η παραγραφή του δικαιώματος διώξεως αναστέλλεται επίσης για όσο χρόνο διαρκεί η διαδικασία προσβολής της αποφάσεως της Επιτροπής ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών.
The limitation period in proceedings is to be suspended for as long as the Commission’s decision is the subject of proceedings pending before the Court of Justice of the European Communities.
Από αυτά προκύπτει ότι ο κανονισμός 2988/74 θέσπισε μια πλήρη ρύθμιση που διέπει λεπτομερώς τις προθεσμίες εντός των οποίων η Επιτροπή, χωρίς να προσβάλλει τη θεμελιώδη επιταγή της ασφάλειας δικαίου, έχει την εξουσία να επιβάλλει πρόστιμα στις επιχειρήσεις οι οποίες αποτελούν το αντικείμενο διαδικασιών εφαρμογής των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού.
It follows that Regulation No 2988/74 established a complete system of rules covering in detail the periods within which the Commission is entitled, without undermining the fundamental requirement of legal certainty, to impose fines on undertakings which are the subject of procedures under the Community competition rules.
Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί, ειδικότερα, ότι, στο πλαίσιο της εφαρμογής των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού, το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 2988/74 προβλέπει ότι η παραγραφή συντελείται εν πάση περιπτώσει δέκα έτη μετά τη διακοπή της σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, με την επιφύλαξη μιας ενδεχόμενης αναστολής, οπότε η Επιτροπή δεν μπορεί να καθυστερεί επ’ αόριστον την απόφασή της όσον αφορά τα πρόστιμα, επί ποινή επελεύσεως της παραγραφής (απόφαση CMA CGM κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 220 ανωτέρω, σκέψη 324).
In that regard, it must be emphasised that, with respect to fines imposed under the Community competition rules, it follows from Article 2(3) of Regulation No 2988/74 that, subject to any suspension, the limitation period expires in any event after 10 years where it is interrupted pursuant to Article 2(1) of that regulation, so that the Commission cannot put off a decision about fines indefinitely without incurring the risk of the limitation period expiring (CMA CGM and Others v Commission, paragraph 220 above, paragraph 324).
Λαμβανομένης υπόψη της ρυθμίσεως αυτής, είναι απορριπτέος κάθε ισχυρισμός σχετικός με την υποχρέωση της Επιτροπής να ασκεί την εξουσία της προς επιβολή προστίμων εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος (απόφαση CMA CGM κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 220 ανωτέρω, σκέψη 324· βλ. επίσης, επ’ αυτού, αποφάσεις της 14ης Ιουλίου 1972, ICI κατά Επιτροπής, σκέψη 215 ανωτέρω, σκέψεις 46 έως 49, και Geigy κατά Επιτροπής, σκέψη 215 ανωτέρω, σκέψεις 20 έως 22).
In the light of those rules, there is no room for consideration of the Commission’s duty to exercise its power to impose fines within a reasonable period (CMA CGM and Others v Commission, paragraph 220 above, paragraph 324; see also, to that effect, Case 48/69 ICI v Commission, paragraph 215 above, paragraphs 46 to 49, and Geigy v Commission, paragraph 215 above, paragraphs 20 to 22).
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι οι επίμαχες παραβάσεις ήταν διαρκείς.
In the present case, it is common ground that the infringements in question were continuous.
Εξάλλου, η Επιτροπή θεώρησε, χωρίς η Hoechst να αμφισβητήσει το στοιχείο αυτό, ότι οι διαπιστωθείσες παραβάσεις είχαν παύσει το αργότερο στα τέλη Οκτωβρίου του 1996.
Furthermore, the Commission considered, without that point being disputed by Hoechst, that the infringements found had ceased no later than the end of October 1996.
Επομένως, λαμβανομένων υπόψη των πράξεων που διέκοψαν την παραγραφή οι οποίες έλαβαν χώρα αργότερα, ιδίως τα αιτήματα παροχής πληροφοριών βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού 17 και της ανακοινώσεως αιτιάσεων, και λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι το συνολικό χρονικό διάστημα μεταξύ τέλους Οκτωβρίου του 1996 και εκδόσεως της Αποφάσεως την 1η Οκτωβρίου 2003 δεν υπερέβη τα δέκα έτη, δεν είχε επέλθει παραγραφή όταν η Επιτροπή εξέδωσε την Απόφαση, περίσταση την οποία ουδόλως αμφισβήτησε η Hoechst στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied και Technische Unie κατά Επιτροπής, σκέψη 216 ανωτέρω, σκέψη 90).
Accordingly, in light of the subsequent actions interrupting the limitation period, in particular the requests for information under Article 11 of Regulation No 17 and the statement of objections, and having regard to the fact that the entire period between the end of October 1996 and the adoption of the Decision on 1 October 2003 did not exceed 10 years, the proceedings were not time barred when the Commission adopted the Decision, a circumstance which Hoechst has not in any way disputed in these proceedings (see, to that effect, Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied and Technische Unie v Commission, paragraph 216 above, paragraph 90).
Για τους λόγους αυτούς, ο υπό κρίση λόγος που προβάλλει η Hoechst, που αποσκοπεί στην «ακύρωση της Αποφάσεως καθόσον αυτή καθορίζει το ύψος του προστίμου», πρέπει να απορριφθεί.
For those reasons, Hoechst’s present plea, in that it seeks ‘annulment of the Decision in so far as it fixes the amount of the fine’, must be rejected.
Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να υπομνησθεί ότι η υπέρβαση ενός ευλόγου χρονικού διαστήματος, ακόμα και αν υποτεθεί ότι αποδεικνύεται, δεν δικαιολογεί οπωσδήποτε την ακύρωση της Αποφάσεως.
In any event, it must be borne in mind that the fact that a reasonable time is exceeded, even on the assumption that it is established, does not necessarily constitute a ground for annulment of the Decision.
Πράγματι, όσον αφορά την εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού, η υπέρβαση του ευλόγου χρονικού διαστήματος δεν μπορεί να αποτελεί λόγο ακυρώσεως παρά μόνο σε περίπτωση αποφάσεως διαπιστώνουσας παραβάσεις, εφόσον αποδειχθεί ότι η παραβίαση της αρχής αυτής προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων.
For the purposes of the application of the competition rules, the fact of exceeding a reasonable time can constitute a ground for annulment only in the case of a decision finding infringements, provided that it has been established that the breach of that principle adversely affected the rights of defence of the undertakings concerned.
II-655, σκέψη 94, και Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied και Technische Unie κατά Επιτροπής, σκέψη 216 ανωτέρω, σκέψη 74· βλ. επίσης, επ’ αυτού, απόφαση του Δικαστηρίου της 21ης Σεπτεμβρίου 2006, C-105/04 P, Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied κατά Επιτροπής, C-105/04 P, Συλλογή 2006, σ. I-8725, σκέψεις 42 έως 44).
Other than in that specific case, failure to observe the duty to deal with the matter within a reasonable time has no effect on the validity of the administrative procedure under Regulation No 17 (Limburgse Vinyl Maatschappij and Others v Commission, paragraph 152 above, paragraph 122; Case T-62/99 Sodima v Commission [2001] ECR II-655, paragraph 94; and Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied and Technische Unie v Commission, paragraph 216 above, paragraph 74; see also, to that effect, Case C-105/04 P Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elktrotechnisch Gebied v Commission [2006] ECR I-8725, paragraphs 42 to 44).
Όμως, η Hoechst δεν υποστήριξε ότι μια ενδεχόμενη υπέρβαση ενός ευλόγου χρονικού διαστήματος στην υπό κρίση υπόθεση έθιξε τα δικαιώματα άμυνάς της.
Hoechst has not maintained that the fact that a reasonable time was exceeded in the present case adversely affected its rights of defence.
Επιπλέον, ακόμα και αν υποτεθεί ότι το δικόγραφο της προσφυγής της Hoechst μπορεί να ερμηνευθεί υπ’ αυτήν την έννοια, η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει επ’ αυτού πρέπει να θεωρηθεί ως γενική και δεν είναι ικανή να αποδείξει κάποια παράβαση των δικαιωμάτων άμυνας, η οποία πρέπει να εξετάζεται σε συνάρτηση με τις συγκεκριμένες περιστάσεις κάθε υποθέσεως (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied κατά Επιτροπής, σκέψη 227 ανωτέρω, σκέψη 59).
Furthermore, even on the assumption that Hoechst’s application may be interpreted in that sense, the arguments put forward in that regard must be regarded as general arguments and would not be of such a kind as to establish that there was an actual breach of its rights of defence, which must be examined by reference to the specific circumstances of each case (see, to that effect, Case C-105/04 P Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied v Commission, paragraph 227 above, paragraph 59).
Για το σύνολο των λόγων αυτών, ο δωδέκατος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
For all of those reasons, the 12th plea must be rejected.
Β — Επί του τρίτου λόγου, που στηρίζεται στην παράτυπη απόκρυψη ορισμένων αιτιολογιών της Αποφάσεως
B — The 13th plea, alleging improper concealment of certain grounds of the Decision
Περίληψη της Αποφάσεως
Summary of the Decision
Στην αιτιολογική σκέψη 37 της Αποφάσεως η Επιτροπή εκθέτει τα ακόλουθα:
At recital 37 to the Decision, the Commission states:
«[…] Ο συνολικός κύκλος εργασιών της Chisso σε παγκόσμιο επίπεδο το 2002 ήταν 117,711 δισεκατομμύρια [γιεν Ιαπωνίας] (973,4 εκατομμύρια ευρώ).»
‘… Chisso’s total worldwide turnover in 2002 was [Japanese yen] 117,711 million (EUR 973.4 million).’
Στην αιτιολογική σκέψη 42 της Αποφάσεως η Επιτροπή εκθέτει τα εξής:
At recital 42 to the Decision, the Commission states:
«[…] Ο συνολικός κύκλος εργασιών της Daicel σε παγκόσμιο επίπεδο το 2002 ήταν 271,341 δισεκατομμύρια [γιεν Ιαπωνίας] (2,2439 δισεκατομμύρια ευρώ).»
‘… Daicel’s total worldwide turnover in the fiscal year 2002 was [Japanese yen] 271,341 million (EUR 2,243.9 million).’
Στην αιτιολογική σκέψη 50 της Αποφάσεως η Επιτροπή αναφέρει ακόμη:
At recital 50 to the Decision, the Commission states:
«[…] Ο συνολικός κύκλος εργασιών της Nippon [Synthetic] σε παγκόσμιο επίπεδο το 2002 ήταν 38,872 δισεκατομμύρια [γιεν Ιαπωνίας] (321,5 εκατομμύρια ευρώ).»
‘… Nippon [Synthetic]’s total worldwide turnover in the fiscal year 2002 was [Japanese yen] 38,872 million (EUR 321.5 million).’
Στην αιτιολογική σκέψη 55 της Αποφάσεως η Επιτροπή εκθέτει περαιτέρω:
At recital 55 to the Decision, the Commission states:
«[…] Ο συνολικός κύκλος εργασιών της Ueno σε παγκόσμιο επίπεδο το 2002 ήταν 25,034 δισεκατομμύρια [γιεν Ιαπωνίας] (199,5 εκατομμύρια ευρώ).»
‘… Ueno’s total worldwide turnover in 2002 was [Japanese yen] 25,034 million (EUR 199.5 million).’
Ο πίνακας I της Αποφάσεως έχει ως ακολούθως:
Table I of the Decision is set out as follows:
Μέγεθος και σχετική θέση στην αγορά σορβικών αλάτων
Size and relative importance in the sorbates market
Κύκλος εργασιών (σε εκατομ-Κύκλος εργασιών (σε εκατομμύρια ευρώ) και μερίδια μύρια ευρώ) και μερίδια της της αγοράς εκτιμώμενα σε αγοράς εκτιμώμενα εντός του παγκόσμιο επίπεδο για τα ΕΟΧ για τα σορβικά άλατα σορβικά άλατα το 1995το 1995
Worldwide sorbates turnover EEA sorbates turnover (in (in EUR million) and esti-EUR million) and estimated mated market shares for the market shares for the year year 19951995
[…] (άνω του 9,5 % και λιγότερο από 15 %)
… (more than 9.5% and less … (more than 4% and less than de 15%)than 15%)
[…] (άνω του 9,5 % και λιγότερο από 15 %)
… (more than 9.5% and less … (more than 4% and less than 15%)than 15%)
[…] (άνω του 9,5 % και λιγό-[…] (άνω του 4 % τερο από 15 %)και λιγότερο από 15 %)
… (more than 9.5% and less … (more than 4% and less than 15%)than 15%)
[…] (λιγότερο από 16 %)
… (less than 16%)
Cheminova, Eastman Chemical και άλλες
Others including Chemi-… (less than 30%)nova and Eastman
Τέλος, η αιτιολογική σκέψη 352 της Αποφάσεως είναι διατυπωμένη ως ακολούθως:
Last, recital 352 to the Decision is worded as follows:
«Από τον πίνακα I [της Αποφάσεως] προκύπτει ότι, το 1995, η Hoechst ήταν σαφώς ο μεγαλύτερος παραγωγός σορβικών αλάτων στην παγκόσμια αγορά, με μερίδιο αγοράς ύψους 23,6 % (48 % εντός του ΕΟΧ).
‘Table I shows that in 1995 Hoechst was by far the largest producer of sorbates in the worldwide market with a market share [above 20%] (in the EEA [above 45%]).
Οι Daicel, Chisso, Nippon [Synthetic] και Ueno κατείχαν όλες μερίδια της αγοράς μεταξύ 9,5 και 15 % (μεταξύ 4 και 15 % εντός του ΕΟΧ).
Daicel, Chisso[,] Nippon [Synthetic] and Ueno all have market shares between [9.5%] and [15%] (in the EEA between [4%] and [15%]).
Επομένως, κατατάσσονται στη δεύτερη κατηγορία.»
Therefore, they are placed in the second group.’
Το σημείο «[…]» στις αιτιολογικές σκέψεις 37, 42, 50 και 55 και στον πίνακα I της Αποφάσεως αντιστοιχεί σε χωρίο που αποκρύπτει η Επιτροπή για λόγους τηρήσεως απορρήτου, σύμφωνα με τις εξηγήσεις που έδωσε με την Απόφαση.
The sign ‘…’ in recitals 37, 42, 50 and 55 and in Table I of the Decision corresponds to a passage concealed by the Commission for reasons of confidentiality, according to the explanation given in the Decision.
Η Hoechst υποστηρίζει ότι, μια τελική απόφαση περιλαμβάνουσα την επιβολή προστίμου, το αργότερο στο στάδιο που αυτή κοινοποιείται στον ενδιαφερόμενο, δεν πρέπει πλέον να έχει απαλειφθέντα χωρία περιλαμβάνοντα αποδείξεις ή πραγματικές ή νομικές εκτιμήσεις.
Hoechst contends that in a final decision in which a fine is imposed, at the latest in the version notified to the persons concerned, there must no longer be any deleted passages containing evidence or assessments of fact or of law.