natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εν πάση περιπτώσει, ακόμα και αν υποτεθεί ότι, λόγω της δυνατότητας της προσφεύγουσας να ζητεί τροποποίηση των τιμολογίων της, αυτή μπορεί να θεωρείται υπεύθυνη για ένα ορισμένο επίπεδο τιμών, δεν επήλθε καμία μεταβολή των περιστάσεων ικανή να υποχρεώσει την προσφεύγουσα να υποβάλει συμπληρωματικές αιτήσεις αυξήσεως των τιμών λιανικής.
In any event, even on the assumption that the applicant can be held responsible for a certain tariff level on the basis of its right to request a price adjustment, there was no change of circumstances such as to require the applicant to make further applications to increase its retail prices.
Αντιθέτως, από το 1998, τα έξοδα συνδέσεων παρέμειναν σχεδόν αμετάβλητα και μάλιστα οι τιμές των υπηρεσιών χονδρικής μειώθηκαν σημαντικά.
On the contrary, since 1998, the costs of providing connections have remained almost unchanged, and wholesale access charges have even been considerably reduced.
Εξάλλου, κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου η RegTP συνήγαγε, με τις αποφάσεις της της 8ης Φεβρουαρίου 1999, της 23ης Δεκεμβρίου 1999, της 30ής Μαρτίου 2001, της 21ης Δεκεμβρίου 2001, της 11ης Απριλίου 2002 και της 29ης Απριλίου 2003, ότι δεν υφίστατο κάποιο φαινόμενο συμπιέσεως των τιμών σε βάρος των ανταγωνιστών.
Furthermore, in the same period, RegTP concluded in its decisions of 8 February 1999, 23 December 1999, 30 March 2001, 21 December 2001, 11 April 2002 and 29 April 2003 that no margin squeeze existed to the detriment of competitors.
Επιπλέον, με απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2002, το Oberlandesgericht Düsseldorf (ανώτατο περιφερειακό δικαστήριο του Ντίσελντορφ, Γερμανία) έκρινε ότι τα εγκεκριμένα τιμολόγια της προσφεύγουσας δεν ήταν αντίθετα προς το άρθρο 82 ΕΚ.
In addition, by judgment of 16 January 2002, the Oberlandesgericht Düsseldorf (Higher Regional Court of Düsseldorf, Germany) held that the applicant’s authorised charges did not contravene Article 82 EC.
Όσον αφορά την απόφαση του Bundesgerichtshof (ομοσπονδιακού δικαστηρίου της Γερμανίας) της 10ης Φεβρουαρίου 2004, που εξαφάνισε την απόφαση του Oberlandesgericht Düsseldorf της 16ης Ιανουαρίου 2002, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει, αφενός, ότι η RegTP ελέγχει τη συμφωνία προς το άρθρο 82 ΕΚ κάθε τιμολογίου για το οποίο υποβάλλεται σχετική αίτηση εγκρίσεως και, αφετέρου, ότι μόνο σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι η επιχείρηση που υπέβαλε αίτηση εγκρίσεως τους νέου τιμολογίου φέρει την ευθύνη για μιαν ενδεχόμενη παράβαση του άρθρου 82 ΕΚ.
As regards the judgment of the Bundesgerichtshof (Federal Court of Justice, Germany) of 10 February 2004, setting aside the judgment of the Oberlandesgericht Düsseldorf of 16 January 2002, the applicant submits that that judgment confirms that RegTP checks whether a charge to which a request for authorisation relates is compatible with Article 82 EC and that responsibility for any infringement of Article 82 EC can only exceptionally be ascribed to the undertaking which applied for the charge to be authorised.
Η προσφεύγουσα υπενθυμίζει ότι, επανειλημμένα από το 1998, η RegTP κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υφίστατο φαινόμενο συμπιέσεως των τιμών σε βάρος των ανταγωνιστών της προσφεύγουσας.
The applicant observes that RegTP itself has concluded on several occasions since 1998 that there is no margin squeeze to the detriment of the applicant’s competitors.
Το Bundesgerichtshof, επιπλέον, ρητά άφησε ανοιχτό το ζήτημα της ευθύνης που μπορεί να έχει η προσφεύγουσα σε σχέση με το δίκαιο του ανταγωνισμού λόγω των ρυθμιζομένων από την αρμόδια αρχή τιμολογίων.
Furthermore, the Bundesgerichtshof expressly left open the question of the applicant’s responsibility under competition law on account of the regulated charges.
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για ενδεχόμενες καταχρήσεις, για το χρονικό διάστημα από το 2002 και μετά, οι οποίες στηρίζονται αποκλειστικά στο προβαλλόμενο περιθώριο δράσεώς της όσον αφορά τις αυξήσεις των τιμολογίων T-DSL (ADSL).
Second, the applicant submits that any abuse in the period beginning in 2002 which is based solely on the alleged scope for increases in T-DSL (ADSL) charges cannot be ascribed to the applicant.
Αφενός, η Επιτροπή δεν μπορεί να εκτιμά το εν λόγω περιθώριο δράσεως μεμονωμένα, δεδομένου ότι ο υπολογισμός του φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών πραγματοποιήθηκε όχι βάσει μόνον των τιμολογίων T-DSL (ADSL), αλλά βάσει του συνόλου των τιμών λιανικής.
The Commission cannot consider that discretion in isolation, since the margin squeeze was not calculated on the basis of the T-DSL (ADSL) charges alone, but on the basis of all the retail prices.
Αφετέρου, σε αντίθεση με όσα διατείνεται η Επιτροπή, η προσφεύγουσα δεν θα μπορούσε να αυξήσει τα τιμολόγιά της απεριόριστα.
Moreover, contrary to the Commission’s contention, the applicant could not increase its charges indefinitely.
Έτσι, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το βασικό στοιχείο του τιμολογίου, ήτοι η τιμή βασικής συνδέσεως (αναλογική σύνδεση ή ISDN), απαιτεί προηγούμενη άδεια της RegTP.
Thus, the applicant claims that the basic component of the charge, namely the price of the basic subscription (analogue or ISDN connection), requires the prior authorisation of RegTP.
Επιπλέον, το ύψος του επιπλέον ποσού για τη μετατροπή αναλογικής συνδέσεως ή ISDN σε σύνδεση ADSL υπόκειται σε εκ των υστέρων έλεγχο εκ μέρους RegTP.
In addition, the surcharge for switching from an analogue or ISDN connection to an ADSL connection is subject to subsequent review by RegTP.
Συναφώς, επικαλείται τις αποφάσεις της RegTP της 30ής Μαρτίου 2001 και της 25ης Ιανουαρίου 2002.
The applicant refers in that regard to the decisions of RegTP of 30 March 2001 and 25 January 2002.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφεύγουσα, τα τιμολόγια της οποίας έπρεπε να καθορίζονται, σύμφωνα με το άρθρο 24 του TKG, σε συνάρτηση με το κόστος της παροχής μιας αποτελεσματικής υπηρεσίας, ασφαλώς δεν διαθέτει απεριόριστο περιθώριο δράσεως όσον αφορά την αύξηση των τιμολογίων ADSL.
In those circumstances, the applicant — whose charges had to be fixed, in accordance with Paragraph 24 of the TKG, on the basis of the cost of efficient service provision — certainly did not have unlimited scope to increase its ADSL charges.
Με την απόφασή της της 25ης Ιανουαρίου 2002 η RegTP περάτωσε τη διαδικασία που είχε κινηθεί σε βάρος της προσφεύγουσας σχετικά με καταχρηστικές τιμές των συνδέσεων ADSL.
In its decision of 25 January 2002, RegTP closed the proceeding initiated against the applicant concerning predatory pricing in relation to ADSL.
Η προσφεύγουσα παρατηρεί ακόμη ότι η Επιτροπή επικαλείται μόνον αριθμητικά στοιχεία προερχόμενα από την απόφαση της RegTP της 30ής Μαρτίου 2001 για να αποδείξει ότι διέθετε, από το 2002, περιθώριο δράσεως για να αυξήσει τα τιμολόγια ADSL.
The applicant observes further that the Commission refers only to the figures taken from RegTP’s decision of 30 March 2001 in order to show that the applicant has had scope to increase its ADSL charges since 2002.
Επιπλέον, όσον αφορά τις τιμές της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, βάσει των υπολογισμών της Επιτροπής, με εξαίρεση το αρχικό στάδιο, οι τιμές λιανικής για τις υπηρεσίες ADSL (αναλογικές γραμμές από το 2001 και γραμμές ISDN από το 2002) ήταν υψηλότερες από τις τιμές των υπηρεσιών χονδρικής που παρέχει, προσαυξημένες κατά τα ειδικά έξοδα που συνδέονταν με την παροχή υπηρεσιών στους συνδρομητές.
In addition, the applicant submits that, on the basis of the Commission’s calculations, with the exception of the start-up phase, its retail prices for ADSL services (analogue lines since 2001 and ISDN lines since 2002) were higher than those of its wholesale access, having been increased by specific costs associated with retail access.
Επομένως, δεν υφίστατο φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών στην αγορά αυτή.
There was therefore no margin squeeze on that market.
Εξάλλου, η πραγματική αιτία του προβαλλόμενου φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών είναι ο εκ μέρους της RegTP καθορισμός των τιμολογίων σε χαμηλό επίπεδο για τις αναλογικές γραμμές.
Moreover, the real cause of the alleged margin squeeze was RegTP’s setting of low charges for analogue lines.
Έτσι, καθόσον, κατά την ίδια την Επιτροπή, υφίστανται διαφορετικές αγορές για τις ευρυζωνικές συνδέσεις (ADSL) και τις συνδέσεις στενής ζώνης (αναλογικές γραμμές και γραμμές ISDN), η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, ακόμα και αν διέθετε περιθώριο δράσεως στην αγορά των ευρυζωνικών συνδέσεων —περιθώριο δράσεως το οποίο θα της παρείχε τη δυνατότητα να αυξήσει τα τιμολόγιά της για τις γραμμές ADSL—, ούτε κάποια αύξηση ούτε κάποια μείωση των τιμολογίων ADSL θα είχαν οιαδήποτε αντίθετη προς τους κανόνες του ανταγωνισμού επίπτωση επί της διατηρήσεως του φαινομένου της συμπιέσεως των τιμών στην αγορά των συνδέσεων στενής ζώνης.
Therefore since, according to the Commission itself, there are separate markets for broadband connections (ADSL) and narrowband connections (analogue and ISDN lines), the applicant maintains that even if it had any scope on the broadband connections market to enable it to increase its charges for ADSL lines, neither an increase in or a reduction of ADSL charges would have any repercussions on the continued existence of an anticompetitive margin squeeze on the narrowband connections market.
Μια διόρθωση των τιμολογίων
Correction of ADSL charges could not eliminate the alleged dysfunctioning of the
ADSL δεν θα μπορούσε να εξαλείψει την προβαλλόμενη δυσλειτουργία της αγοράς των συνδέσεων στενής ζώνης, αλλ’ ούτε και ο καθορισμός των τιμολογίων ADSL προκάλεσε τη δυσλειτουργία αυτή.
DEUTSCHE TELEKOM v COMMISSION narrowband connections market, any more than fixing ADSL charges would provoke that dysfunctioning.
Προσθέτει ακόμη, με το υπόμνημα απαντήσεώς της, ότι, αν μια ενιαία υπηρεσία χονδρικής παρέχει πρόσβαση στο δίκτυο σε πολλές αγορές που αφορούν τους τελικούς καταναλωτές, θα πρέπει να ερευνάται για καθεμία από τις αγορές αυτές αν υπάρχει φαινόμενο συμπιέσεως των τιμών.
In its reply, the applicant submits further that, although a single wholesale service provides access to a number of downstream markets, each of those downstream markets must be investigated as to the existence of a margin squeeze.
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί εξάλλου το επιχείρημα της Επιτροπής κατά το οποίο η αγορά της προσβάσεως στον τοπικό βρόχο ως υπηρεσία χονδρικής είναι ενιαία.
The applicant also challenges the Commission’s argument that the wholesale market for local network access is a unified market.
Αφενός, υπογραμμίζει ότι η πλήρης πρόσβαση στον τοπικό βρόχο μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για μια προσφορά προς τους συνδρομητές που περιορίζεται είτε στις ευρυζωνικές συνδέσεις είτε στις συνδέσεις στενής ζώνης.
Full access to the local network can provide endusers only with either broadband connections or narrowband connections.
Αφετέρου, η προσφεύγουσα τονίζει το γεγονός ότι οι ευρυζωνικές συνδέσεις μπορούν να διατίθενται στην αγορά χωριστά από τις συνδέσεις στενής ζώνης βάσει της από κοινού εκμεταλλεύσεως των γραμμών.
Moreover, broadband connections can be marketed separately from narrowband connections on the basis of line sharing.
Επομένως, η πλήρης πρόσβαση στον τοπικό βρόχο δεν είναι απαραίτητη για τις υπηρεσίες ADSL.
Full access to the local network is therefore not necessary for ADSL services.
Αν η Επιτροπή είχε λάβει υπόψη τα τέλη για την από κοινού εκμετάλλευση γραμμών, που είναι σαφώς χαμηλότερα από τα τιμολόγια των υπηρεσιών χονδρικής, για να εκτιμήσει το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών, το αποτέλεσμα θα ήταν ευνοϊκότερο για την προσφεύγουσα.
If the Commission had taken account of the charges for line sharing — which are significantly lower than the charges for wholesale access — in assessing the margin squeeze, the result would have been more favourable for the applicant.
Τέλος, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε με την προσβαλλόμενη απόφαση πώς θα μπορούσε να μειώσει το προβαλλόμενο φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών αυξάνοντας τα τιμολόγια ADSL.
Lastly, the applicant submits that the Commission failed to show in the contested decision how the applicant could have reduced the alleged margin squeeze by increasing ADSL charges.
Λαμβανομένης υπόψη της σταυροειδούς ελαστικότητας των τιμών μεταξύ ADSL και παραδοσιακών συνδέσεων, καθώς και μεταξύ των διαφόρων εναλλακτικών προσφορών ADSL (με βάση τις αναλογικές συνδέσεις και τις συνδέσεις ISDN) που αποδέχεται η Επιτροπή, επιβάλλεται μια πιο εμπεριστατωμένη εξέταση για να προσδιοριστεί αν η αύξηση των τιμολογίων ADSL θα είχε πράγματι οδηγήσει σε αύξηση των μεσοσταθμικών τιμών λιανικής.
In view of the cross-price elasticity between ADSL and traditional connections and between the different ADSL variants (over analogue connections and ISDN), which the Commission accepts, a more thorough investigation would have been appropriate to determine whether an increase in ADSL charges would actually have resulted in an increase in weighted retail prices.
Αφενός, η προσφεύγουσα σημειώνει επ’ αυτού ότι υφίσταται μια σταυροειδής ελαστικότητα τιμών μεταξύ ADSL και συνδέσεων στενής ζώνης.
The applicant notes in that regard that there is cross-price elasticity between ADSL and narrowband connections.
Αν είχε ζητήσει στο παρελθόν την αποδοχή υψηλότερων τιμολογίων ADSL έναντι αυτών που εφαρμόζει, ο αριθμός των πελατών των γραμμών ADSL θα ήταν μικρότερος.
If it had demanded higher ADSL charges in the past than those which it applies, the number of ADSL customers would have been lower.
Αφετέρου, υφίσταται, επιπλέον, μια έντονη σταυροειδής ελαστικότητα στον τομέα του ADSL.
There is also considerable cross-price elasticity even within the ADSL sector.
Συναφώς, εκθέτει ότι οι συνδέσεις ADSL προτείνονται τόσο με βάση αναλογικές συνδέσεις όσο και με βάση συνδέσεις ISDN.
The applicant explains in that regard that ADSL connections are offered over both analogue and ISDN lines.
Μια αύξηση των τιμολογίων ADSL με βάση συνδέσεις ISDN θα προκαλούσε μετατόπιση της ζητήσεως προς τις αναλογικές συνδέσεις.
An increase in ADSL charges on the basis of ISDN connections would shift demand towards the analogue variant.
Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες I και II ζητούν την απόρριψη του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου.
The Commission and the first and second interveners contend that the first part of the first plea in law should be dismissed.
β) Εκτίμηση του Πρωτοδικείου i) Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
(i) Preliminary observations
Από τη νομολογία προκύπτει ότι τα άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ της Συνθήκης αφορούν μόνον ενέργειες θίγουσες τον ανταγωνισμό στις οποίες προβαίνουν οι επιχειρήσεις εξ ιδίας πρωτοβουλίας.
It follows from the caselaw that Articles 81 EC and 82 EC apply only to anticompetitive conduct engaged in by undertakings on their own initiative.
Αν η θίγουσα τον ανταγωνισμό συμπεριφορά επιβάλλεται στις επιχειρήσεις από την εθνική νομοθεσία ή αν η τελευταία διαμορφώνει ένα νομικό πλαίσιο το οποίο, από μόνο του, αποκλείει κάθε δυνατότητα ανταγωνιστικής συμπεριφοράς των επιχειρήσεων, τα άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ δεν έχουν εφαρμογή.
If anticompetitive conduct is required of undertakings by national legislation or if the latter creates a legal framework which itself eliminates any possibility of competitive activity on their part, Articles 81 EC and 82 EC do not apply.
Στην περίπτωση αυτή, ο περιορισμός του ανταγωνισμού δεν οφείλεται, όπως αφήνουν να εννοηθεί οι διατάξεις αυτές, σε αυτόβουλη συμπεριφορά των επιχειρήσεων (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 11ης Νοεμβρίου 1997, C-359/95 P και C-379/95 P, Επιτροπή και Γαλλία κατά Ladbroke Racing, Συλλογή 1997, σ. I-6265, σκέψη 33, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
In such a situation, the restriction of competition is not attributable, as those provisions implicitly require, to the autonomous conduct of the undertakings (see Joined Cases C-359/95 P and C-379/95 P Commission and France v Ladbroke Racing [1997] ECR I-6265, paragraph 33, and the caselaw cited).
Για να έχει το εθνικό νομικό πλαίσιο ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό της εφαρμογής των άρθρων 81 ΕΚ και 82 ΕΚ στις αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού ενέργειες των επιχειρήσεων πρέπει τα περιοριστικά σε βάρος του ανταγωνισμού αποτελέσματα να οφείλονται αποκλειστικά στην εθνική νομοθεσία (απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Μαρτίου 2000, T-513/93, Consiglio nazionale degli spedizionieri doganali κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II-1807, σκέψη 61).
For the national legal framework to have the effect of making Articles 81 EC and 82 EC inapplicable to the anticompetitive activities of undertakings, the restrictive effects on competition must originate solely in the national law (Case T-513/93 Consiglio nazionale degli spedizionieri doganali v Commission [2000] ECR II-1807, paragraph 61).
Αντιθέτως, τα άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ μπορούν να εφαρμοστούν αν προκύπτει ότι η εθνική νομοθεσία αφήνει τη δυνατότητα ανταγωνισμού, ο οποίος ενδέχεται να εμποδίζεται, να περιορίζεται ή να στρεβλώνεται από αυτόβουλη συμπεριφορά των επιχειρήσεων (αποφάσεις του Δικαστηρίου van Landewyck κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 86 ανωτέρω, σκέψεις 126 και 130 έως 134· Stichting Sigarettenindustrie κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 86 ανωτέρω, σκέψεις 12 έως 37· της 17ης Ιουλίου 1997, C-219/95 P, Ferriere Nord κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. I-4411, σκέψεις 23 έως 25, και Επιτροπή και Γαλλία κατά Ladbroke Racing, σκέψη 85 ανωτέρω, σκέψη 34).
Articles 81 EC and 82 EC may apply, however, if it is found that the national legislation leaves open the possibility of competition which may be prevented, restricted or distorted by the autonomous conduct of undertakings (van Landewyck and Others v Commission, cited in paragraph 86 above, paragraphs 126 and 130 to 134; Stichting Sigarettenindustrie and Others v Commission, cited in paragraph 86 above, paragraphs 12 to 37; Case C-219/95 P Ferriere Nord v Commission [1997] ECR I-4411, paragraphs 23 to 25; and Commission and France v Ladbroke Racing, cited in paragraph 85 above, paragraph 34).
507, σκέψεις 36 έως 73, και CIF, σκέψη 86 ανωτέρω, σκέψη 56· βλ., επ’ αυτού, απόφαση του Πρωτοδικείου της 18ης Σεπτεμβρίου 1996, T-387/94, Asia Motor France κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II-961, σκέψη 60).
Thus, if a national law merely encourages or makes it easier for undertakings to engage in autonomous anticompetitive conduct, those undertakings remain subject to Articles 81 EC and 82 EC (Joined Cases 40/73 to 48/73, 50/73, 54/73 to 56/73, 111/73, 113/73 and 114/73 Suiker Unie and Others v Commission [1975] ECR 1663, paragraphs 36 to 73, and CIF, cited in paragraph 86 above, paragraph 56; see, to that effect, Case T-387/94 Asia Motor France and Others v Commission [1996] ECR II-961, paragraph 60).
Με γνώμονα τις ανωτέρω αρχές πρέπει να εξεταστεί αν το γερμανικό νομικό πλαίσιο, ιδίως ο TKG, το διάταγμα περί ρυθμίσεως των τιμών και οι αποφάσεις που έλαβε η RegTP κατά το χρονικό διάστημα το οποίο αφορούσε η προσβαλλόμενη απόφαση, απέκλειε κάθε δυνατότητα συμπεριφοράς της προσφεύγουσας που να θίγει τον ανταγωνισμό ή αν της άφηνε επαρκές περιθώριο δράσεως για να μπορεί να καθορίζει τα τιμολόγιά της σε τέτοιο επίπεδο ώστε να μπορεί να εξαλείψει ή να μειώσει το φαινόμενο της συμπιέσεως των τιμών που διαπίστωσε η προσβαλλόμενη απόφαση.
It is in the light of the principles set out above that the Court must examine the German legal framework — in particular the TKG, the Charges Order and the decisions taken by RegTP during the period covered by the contested decision — in order to establish whether it eliminated any possibility of competitive activity by the applicant or whether it allowed the applicant sufficient scope to fix its charges at a level which would have enabled it to end or reduce the margin squeeze identified in the contested decision.
Με την προσβαλλόμενη απόφαση η Επιτροπή, αφού εξέτασε τα τιμολόγια των υπηρεσιών χονδρικής και λιανικής, διαπιστώνει «κατάχρηση που διέπραξε η [προσφεύγουσα] υπό τη μορφή συμπίεσης τιμών λόγω δυσανάλογων [μεταξύ τους] χονδρικών και λιανικών τελών» (αιτιολογική σκέψη 57).
In the contested decision, the Commission examines the charges for wholesale access and the retail charges and finds an ‘abuse by [the applicant] in the form of a margin squeeze generated by a disproportion between [those two charges]’ (recital 57).
Η Επιτροπή εκθέτει εξάλλου με την προσβαλλόμενη απόφαση ότι «καταχρηστική συμπίεση των τιμών στοιχειοθετείται όταν η διαφορά μεταξύ των λιανικών τελών μιας επιχείρησης που κατέχει δεσπόζουσα θέση στην αγορά και του χονδρικού τέλους για την παροχή αντίστοιχων υπηρεσιών στους ανταγωνιστές της είναι αρνητική ή δεν επαρκεί για την κάλυψη του κόστους προϊόντος του φορέα που κατέχει δεσπόζουσα θέση στην αγορά για την παροχή υπηρεσιών στους λιανικούς του πελάτες της κατάντη αγοράς» (αιτιολογική σκέψη 107).
The Commission goes on to indicate in the contested decision that ‘there is an abusive margin squeeze if the difference between the retail prices charged by a dominant undertaking and the wholesale prices it charges its competitors for comparable services is negative, or insufficient to cover the productspecific costs to the dominant operator of providing its own retail services on the downstream market’ (recital 107).
Ακόμα και αν η Επιτροπή δεν αποκλείει, με την προσβαλλόμενη απόφαση, τη δυνατότητα της προσφεύγουσας να μειώσει τα τιμολόγιά της για τις υπηρεσίες χονδρικής (αιτιολογικές σκέψεις 17, 163 και 206), αναλύει, με την εν λόγω απόφαση, αποκλειστικά το αν η προσφεύγουσα διέθετε υπαρκτό περιθώριο δράσεως για να αυξήσει τις τιμές λιανικής (αιτιολογικές σκέψεις 164 έως 175).
Although the Commission does not, in the contested decision, exclude the possibility of the applicant reducing its charges for wholesale access (recitals 17, 163 and 206), it confines its analysis in that decision to the question whether the applicant had genuine scope to increase its retail prices (recitals 164 to 175).
Συναφώς, διακρίνει δύο χρονικές περιόδους.
To that end it distinguishes between two periods.
Η Επιτροπή εκτιμά καταρχάς ότι, στο διάστημα από τις αρχές του 1998 μέχρι το τέλος του 2001 η [προσφεύγουσα] ήταν σε θέση να καταργήσει πλήρως τη συμπίεση των τιμών μέσω τροποποιήσεων των τιμών σε λιανικό επίπεδο (αιτιολογική σκέψη 199).
The Commission takes the view first of all that, ‘[i]n the period from the beginning of 1998 to the end of 2001, [the applicant] was in a position to end the margin squeeze entirely by adjusting its retail charges’ (recital 199).
Η Επιτροπή εξηγεί συναφώς ότι η προσφεύγουσα διέθετε «[επαρκή] διακριτική ευχέρεια για την αποφυγή της συμπίεσης των τιμών μέσω της αύξησης των λιανικών τελών των αναλογικών συνδέσεων και των συνδέσεων ΙSDN» (αιτιολογική σκέψη 164).
The Commission explains that the applicant ‘could have avoided the margin squeeze by increasing retail charges for analogue and ISDN connections’ (recital 164).
Στη συνέχεια, για το χρονικό διάστημα από 1ης Ιανουαρίου 2002 μέχρι την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή διαπιστώνει επίσης ότι η προσφεύγουσα είχε περιθώριο δράσεως για να αυξήσει τις τιμές λιανικής.
Next, for the period from 1 January 2002 to the adoption of the contested decision, the Commission also finds that the applicant had scope to increase its retail charges.
Το ως άνω περιθώριο δράσεως, εντούτοις, αφορά αποκλειστικά τις τιμές λιανικής για τις υπηρεσίες προσβάσεως ADSL.
However, that scope applies only to retail prices for ADSL access.
Πράγματι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή παρατηρεί ότι, «από τις αρχές του 2002 η [προσφεύγουσα] είναι πάντα σε θέση να μειώσει τη συμπίεση των τιμών αυξάνοντας τα λιανικά τέλη ADSL» (αιτιολογική σκέψη 199).
The Commission observes in the contested decision that, ‘[s]ince the beginning of 2002, [the applicant] could in any event have reduced the margin squeeze, by increasing the ADSL retail access charges’ (recital 199).
Διευκρινίζει ότι, «από την 1η Ιανουαρίου 2002 και ύστερα, η νομική δυνατότητα της [προσφεύγουσας] να άρει τουλάχιστον εν μέρει τη συμπίεση των τιμών, περιορίζεται στην αύξηση των τελών των υπηρεσιών T-DSL» (αιτιολογική σκέψη 206).
It explains that, ‘since 1 January 2002, [the applicant’s] only legal means of reducing the margin squeeze has been limited to increases in the T-DSL charges’ (recital 206).