natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 33 και 42 της αποφάσεως, το άρθρο 11 της οδηγίας, το οποίο προβλέπει ότι τα επιβαλλόμενα σε επιχειρήσεις τέλη ως μέρος των διαδικασιών χορηγήσεως αδειών αποσκοπούν αποκλειστικά στην κάλυψη των διοικητικών δαπανών που συνεπάγεται η έκδοση, η διαχείριση, ο έλεγχος και η εκτέλεση της εκάστοτε ειδικής αδείας, απαγορεύει μια τέτοια επιβάρυνση.
Moreover, it follows from paragraphs 33 and 42 of that judgment that such a charge is prohibited by Article 11 of that directive, which provides that the fees imposed on undertakings as part of authorisation procedures seek only to cover the administrative costs incurred in the delivery, management, review and application of individual licences.
Δεδομένου ότι τα επιβαλλόμενα δυνάμει του άρθρου 6 της οδηγίας τέλη υπόκεινται στους ίδιους περιορισμούς, η ίδια απαγόρευση ισχύει ως προς το θεμέλιο και του άρθρου αυτού.
Since the fees imposed under Article 6 of that directive are limited in the same way, the same prohibition applies on the basis of that article.
Δυνάμει του άρθρου 25 της οδηγίας 97/13, τα προαναφερθέντα άρθρα 6 και 11 έπρεπε να τεθούν σε εφαρμογή, όπως το σύνολο των διατάξεων της οδηγίας, το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 1997.
Pursuant to Article 25 of Directive 97/13, Articles 6 and 11 had to be implemented, like all provisions of that directive, not later than 31 December 1997.
Πάντως, το άρθρο 22 της οδηγίας 97/13 περιλαμβάνει διατάξεις παρεκκλίσεως για τις άδειες που υφίσταντο κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος της οδηγίας, δυνάμει των οποίων οι άδειες πρέπει να καταστούν σύμφωνες με την οδηγία προ της 1ης Ιανουαρίου 1999, με άλλα λόγια το αργότερο ένα έτος μετά την προβλεπόμενη από το άρθρο 25 ημερομηνία.
Article 22 of Directive 97/13 contains, however, the derogating provisions applicable to the authorisations existing on the date of entry into force of that directive, under which those authorisations had to be brought into line with the latter before 1 January 1999, in other words not later than one year after the date laid down in Article 25.
Άρα, το ερώτημα που τίθεται είναι αν το άρθρο 22 της οδηγίας 97/13 επιτρέπει, κατά παρέκκλιση και για ένα μόνο έτος, τη διατήρηση χρηματικής επιβαρύνσεως όπως η επίδικη εισφορά της κύριας δίκης, εις βάρος του επιχειρηματία στον οποίο είχε χορηγηθεί αποκλειστικό δικαίωμα πριν από την έναρξη ισχύος της οδηγίας.
The question therefore arises whether Article 22 of Directive 97/13 allows, by way of derogation and for one year only, the continuation of a charge such as the charge in the main proceedings as regards the operator to which an exclusive right had been granted before the entry into force of that directive.
Το προπαρατεθέν άρθρο 22 προβλέπει στην παράγραφο 1 αυτού όχι μόνον επιπλέον προθεσμία ενός έτους, η οποία έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1998, προκειμένου οι υφιστάμενες κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της οδηγίας 97/13 άδειες να
Article 22 allows not only, in subparagraph 1, an additional period of one year, expiring on 31 December 1998, to bring authorisations existing on the date of entry into force of Directive 97/13 into line with its provisions, but in addition provides
TELECOM ITALIA εναρμονιστούν με αυτή, αλλ’ επιπλέον προβλέπει στην παράγραφο 2 αυτού τη δυνατότητα παρατάσεως ισχύος των αφορώντων τις υφιστάμενες άδειες όρων, υπό την επιφύλαξη πάντως ότι οι όροι αυτοί δεν απονέμουν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα και ότι η παράταση ισχύος δεν θίγει τα δικαιώματα που αρύονται άλλες επιχειρήσεις από το κοινοτικό δίκαιο.
TELECOM ITALIA in subparagraph 2 thereof, that the validity of terms linked to existing authorisations may be extended, without prejudice, however, to those giving special or exclusive rights and provided that that extension of validity does not affect the rights of other undertakings under Community law.
Η παράγραφος 3 του ιδίου άρθρου έχει ως αντικείμενο τις υποχρεώσεις που συνδέονται με τις υφιστάμενες κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος της οδηγίας άδειες.
Article 22(3) concerns obligations in the authorisations existing on the date of entry into force of that directive.
Η σχετική παράγραφος, η οποία εφαρμόζεται υπό την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 2, προβλέπει ότι οι σχετικές υποχρεώσεις πρέπει να εναρμονιστούν με την οδηγία πριν από την 1η Ιανουαρίου 1999, εκτός και αν η Επιτροπή παρέσχε στο οικείο κράτος μέλος, κατόπιν αιτήσεώς του, παράταση της ως άνω προθεσμίας.
That provision, which applies without prejudice to the provisions in Article 22(2), provides that the obligations referred to must be brought into line with that directive by 1 January 1999, unless the Member State concerned has, upon request, been granted a deferment of that date by the Commission.
Επομένως, το άρθρο 22 της οδηγίας 97/13 δεν ρυθμίζει ρητώς τις χρηματικές επιβαρύνσεις των κατόχων αδειών επιχειρήσεων τηλεπικοινωνιών, ανεξαρτήτως του αν πρόκειται για γενικές ή για ειδικές άδειες.
Article 22 of Directive 97/13 does not therefore deal explicitly with the charges applicable to telecommunications undertakings which are holders of authorisations, be they general authorisations or individual licences.
Στο θέμα αυτό αναφέρονται ρητώς μόνον τα άρθρα 6 και 11 της οδηγίας.
Only Articles 6 and 11 of that directive expressly address that issue.
Πάντως, προκειμένου να ελεγχθεί αν το άρθρο 22 επιδέχεται εφαρμογή και στην περίπτωση χρηματικών επιβαρύνσεων όπως η εισφορά της κύριας δίκης, απαιτείται ερμηνεία του άρθρου αυτού βάσει όχι μόνον του γράμματός του αλλά και του σκοπού και της οικονομίας αυτού εντός του συνολικού πλαισίου της οδηγίας 97/13.
Before determining whether Article 22 may none the less be applied to charges such as the charge at issue in the main proceedings, it is necessary to interpret that article by reference not only to its wording but also to its objective and scheme in the context of Directive 97/13 taken as a whole.
Συναφώς, η εικοστή έκτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας καθιστά εφικτή την αποσαφήνιση του σκοπού του άρθρου 22.
In that regard, recital 26 in the preamble to that directive serves to clarify the objective of Article 22.
Ο κοινοτικός νομοθέτης διαπιστώνει με την ως άνω αιτιολογική σκέψη ότι ορισμένες άδειες τηλεπικοινωνιών χορηγήθηκαν από τα κράτη μέλη για χρονικά διαστήματα πέραν της 1ης Ιανουαρίου 1999.
The Community legislature stated in that recital that certain telecommunications licences have been granted by the Member States for periods which go beyond 1 January 1999.
Προκειμένου να αποφευχθούν αξιώσεις αποζημιώσεως, κρίθηκε αναγκαίο να δοθεί στα κράτη μέλη η δυνατότητα παρατάσεως της ισχύος ορισμένων όρων των ως άνω αδειών στο μέτρο που δεν απονέμουν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα.
In order to avoid claims for compensation, it was considered necessary to allow the Member States to extend the validity of certain conditions of those licences, in so far as they do not confer special or exclusive rights.
Όσον αφορά τα σχετικά δικαιώματα, υπό την επιφύλαξη εγκρίσεως εκ μέρους της Επιτροπής, θα έπρεπε να ανακληθούν δυνάμει, μεταξύ άλλων, της οδηγίας 90/388/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 1990, σχετικά με τον ανταγωνισμό στις αγορές των υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών (ΕΕ L 192, σ. 10).
As regards those rights, without prejudice to authorisations granted by the Commission, they must be withdrawn in particular pursuant to Commission Directive 90/388/EEC of 28 June 1990 on competition in the markets for telecommunications services (OJ 1990 L 192, p. 10).
Άρα, σκοπός του άρθρου 22 της οδηγίας 97/13 είναι να αποφεύγονται ένδικες διαφορές χάρη στην προβλεπόμενη δυνατότητα οι συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν μεταξύ των κρατών μελών και των επιχειρήσεων τηλεπικοινωνιών πριν από την έναρξη ισχύος της οδηγίας να διατηρηθούν πέραν της 1ης Ιανουαρίου 1999, διά της παροχής στα ως άνω κράτη προθεσμίας αποκλειστικά μέχρι την ως άνω ημερομηνία προκειμένου να προσαρμόσουν το περιεχόμενο των επίδικων συμβάσεων στις διατάξεις της οικείας οδηγίας.
The objective of Article 22 of Directive 97/13 is therefore to avoid litigation, by making it possible for contractual relationships entered into between those States and telecommunications undertakings before the entry into force of that directive to continue beyond 1 January 1999, while granting the Member States a period only until that date in order to adapt the content of the contracts in question to the provisions of that directive.
Κατόπιν αυτού, το ούτως αποσαφηνισθέν, υπό το φως της εικοστής έκτης αιτιολογικής σκέψης της οδηγίας 97/13, αντικείμενο του άρθρου 22 αυτής παρίσταται ξένο προς τη διατήρηση χρηματικής επιβαρύνσεως συνδεόμενης με παλαιό αποκλειστικό δικαίωμα.
The purpose of Article 22 of Directive 97/13, thus clarified in the light of recital 26, therefore appears to have nothing to do with the continuation of a charge connected with a former exclusive right.
Πράγματι, όσον αφορά κράτος μέλος που δεν έλαβε την έγκριση της Επιτροπής να διατηρήσει ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα σε θέματα τηλεπικοινωνιών, το άρθρο 22, παράγραφος 2, της οδηγίας 97/13 αποκλείει τη διατήρηση όρων που απονέμουν παρόμοια δικαιώματα πέραν της 31ης Δεκεμβρίου 1997.
First, so far as concerns a Member State which has not obtained an authorisation from the Commission to maintain special or exclusive telecommunications rights, Article 22(2) of Directive 97/13 precludes the continuation of conditions giving such rights beyond 31 December 1997.
Όπως επισήμανε στο σημείο 37 των προτάσεών του ο γενικός εισαγγελέας, αν ένα αποκλειστικό δικαίωμα καταργείται πρέπει να επηρεάζει κανονικά την εφαρμογή της χρηματικής επιβαρύνσεως η οποία συνιστά την αντιπαροχή έναντι του δικαιώματος.
As the Advocate General has pointed out in paragraph 37 of his Opinion, if an exclusive right is withdrawn, that withdrawal must generally affect the application of the pecuniary charge which is the consideration for it.
Δεύτερον, όπως προκύπτει από την ίδια τη διατύπωση του άρθρου 22, παράγραφος 3, της οδηγίας 97/13, η σχετική παράγραφος εφαρμόζεται υπό την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 2 του ιδίου άρθρου.
Secondly, the actual wording of Article 22(3) of Directive 97/13 makes it clear that that paragraph applies without prejudice to the provisions of Article 22(2).
Δεδομένου ότι η παράγραφος 2 αποκλείει τους απονέμοντες ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα όρους, το άρθρο 22, παράγραφος 3, δεν μπορεί να αφορά τις συνδεόμενες με παρόμοιους όρους υποχρεώσεις, οπότε δεν μπορεί να εκληφθεί υπό την έννοια ότι θα επέτρεπε τη διατήρησή τους μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
Since that subparagraph excludes the terms giving special or exclusive rights, Article 22(3) cannot refer to obligations laid down in such terms, so that it cannot be understood as allowing them to continue until 31 December 1998.
Επομένως, εκτιμάται ότι υποχρέωση υπό μορφή εισφοράς συνδεόμενης με παλαιό αποκλειστικό δικαίωμα δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των κατά το άρθρο 22, παράγραφος 3, της οδηγίας 97/13 υποχρεώσεων, οπότε παρόμοια εισφορά δεν μπορεί να διατηρηθεί πέραν της 31ης Δεκεμβρίου 1997 κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 25 της οικείας οδηγίας.
Consequently, it must be considered that an obligation taking the form of a charge linked to a former exclusive right does not come within the scope of the obligations referred to in Article 22(3) of Directive 97/13 and such a charge cannot be continued beyond 31 December 1997 pursuant to Article 25 of that directive.
Πάντως, η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίστηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι η καταβαλλόμενη επίδικη εισφορά της κύριας δίκης δεν συνδέεται με τη χορήγηση αποκλειστικού δικαιώματος, το οποίο, άλλωστε, ανακλήθηκε.
The Italian Government stated at the hearing, however, that the payment of the charge in the case in the main proceedings is not linked to the grant of an exclusive right, which has, moreover, been withdrawn.
Στην πραγματικότητα, αντικείμενο της εισφοράς είναι η διευκόλυνση της Ιταλικής Δημοκρατίας κατά τη μετάβαση προς ένα καθεστώς ανταγωνισμού.
That charge was designed, in fact, to facilitate on the part of the Italian Republic the transition towards a competitive system.
Δεδομένου ότι το οικείο κράτος μέλος υποχρεώθηκε να καταργήσει το καθεστώς αποκλειστικού δικαιώματος που είχε θεσπίσει, αποποιούμενο συνεπώς των πόρων που θα του διασφάλιζε το ανωτέρω καθεστώς, η διατήρηση της εισφοράς επί έτος θα συνιστούσε δημοσιονομική εισφορά που θα του επέτρεπε να προσαρμοστεί σταδιακά στο νέο καθεστώς.
Since that Member State had to abandon the system of exclusive rights which it had set up as well as the resources which that system guaranteed it, the continuation of that charge for one year constituted a financial contribution enabling it to adapt gradually to the new system.
Ο όρος «υποχρεώσεις» του άρθρου 22, παράγραφος 3, της οδηγίας 97/13 διακρίνεται από τους «όρους» χρήση των οποίων γίνεται στη παράγραφο 2 του ιδίου άρθρου, οπότε θα έπρεπε να εξεταστεί ανεξάρτητα από την τελευταία.
The word ‘obligations’ in Article 22(3) of Directive 97/13 is distinct from the word ‘terms’ used in Article 22(2) and should be read independently of the latter.
Έτσι, θα παρεχόταν η δυνατότητα σε κράτος μέλος να επιβάλλει, για δημοσιονομικούς λόγους, χρηματική επιβάρυνση όπως η επίδικη εισφορά της κύριας δίκης μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
It thus provides a means for a Member State to impose, for financial reasons, a charge such as the charge at issue in the main proceedings until 31 December 1998.
Συναφώς, προέχει η υπόμνηση ότι εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να προσδιορίσει αν η επίδικη εισφορά της κύριας δίκης, το επί του άρθρου 188 του codice postale θεμέλιο της οποίας δεν αμφισβητείται, συνδέεται με το αποκλειστικό δικαίωμα παροχής υπηρεσιών δημόσιων τηλεπικοινωνιών το οποίο απονεμήθηκε στην Telecom Italia πριν από την έναρξη ισχύος της οδηγίας 97/13.
In that respect, it should be pointed out that it is for the national court to determine whether the charge at issue in the main proceedings, which it is not denied is based on Article 188 of the Codice Postale, is linked to the exclusive right relating to the public telecommunications service granted to Telecom Italia before the entry into force of Directive 97/13.
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι χρηματική επιβάρυνση όπως η εν λόγω εισφορά δεν συνδέεται με αποκλειστικό δικαίωμα το οποίο χορηγήθηκε πριν από την έναρξη ισχύος της οδηγίας 97/13, πρέπει να εξεταστεί αν παρόμοια επιβάρυνση συνιστά υποχρέωση κατά την έννοια του άρθρου 22, παράγραφος 3, της οδηγίας 97/13, δυνάμενη να τύχει της προβλεπόμενης από την ανωτέρω διάταξη παρεκκλίσεως.
Assuming that a charge such as the charge at issue in the main proceedings is not linked to an exclusive right granted before the entry into force of Directive 97/13, it must be examined whether such a charge constitutes an obligation within the meaning of Article 22(3) of that directive, eligible for the derogation laid down in that provision.
Συναφώς, η ερμηνεία της Ιταλικής Κυβερνήσεως εδράζεται στο τεκμήριο ότι η κατά το άρθρο 22, παράγραφος 3, έννοια των «υποχρεώσεων» διακρίνεται από εκείνη των απαντώντων στην παράγραφο 2 του ιδίου άρθρου «όρων».
In that regard, the Italian Government’s interpretation is based on the premise that the ‘obligations’ referred to in Article 22(3) are distinct from the ‘terms’ in Article 22(2).
Η δεύτερη έννοια αφορά αποκλειστικά τα παρεχόμενα στην επιχείρηση και προς το συμφέρον της πλεονεκτήματα, ενώ ο όρος «υποχρεώσεις» θα περιελάμβανε τις επιβαρύνσεις των επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που επιβάλλονται, όπως στην περίπτωση της κύριας δίκης, αποκλειστικά προς δημοσιονομικό συμφέρον του οικείου κράτους μέλους, ανεξάρτητα από τους «όρους» της αδείας.
The latter notion refers only to the advantages granted to the undertaking in its interest, whereas the word ‘obligations’ includes the charges imposed on undertakings, including those imposed, as in the case in the main proceedings, solely in the financial interest of the Member State concerned, irrespective of the ‘terms’ of the authorisation.
Πάντως, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
That analysis cannot, however, be accepted.
Πρώτον, όπως προκύπτει από την οικονομία του άρθρου 22, παράγραφοι 2 και 3, καθώς και από τη χρήση του όρου «όροι», ιδίως με τα άρθρα 3, 4 και 8 της οδηγίας 97/13 λαμβανομένων στο σύνολό τους και από κοινού με το παράρτημά της, για τον προσδιορισμό των όρων που μπορούν να αναχθούν στις άδειες, ο συγκεκριμένος όρος καλύπτει την έννοια των κατά το άρθρο 22, παράγραφος 3, της οδηγίας «υποχρεώσεων».
First, according to the scheme of Article 22(2) and (3), and the use of the word ‘terms’, in particular in Articles 3, 4 and 8 of Directive 97/13 read in conjunction with the annex thereto, in order to describe the conditions which may be attached to authorisations, that word covers the notion of ‘obligations’ within the meaning of Article 22(3) of that directive.
Πράγματι, οι όροι που μπορούν να αναχθούν στις άδειες, όπως οι εξαγγελλόμενες στο παράρτημα της οδηγίας περιλαμβάνουν πολυάριθμες υποχρεώσεις μεταξύ των οποίων τον παρατιθέμενο στο σημείο 4.3 του παραρτήματος όρο σχετικά με τις περιβαλλοντικές απαιτήσεις, καθώς και τις απαιτήσεις πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού.
The conditions which may be attached to authorisations as set out in the annex to that directive cover many obligations, including the condition in point 4.3 of that annex, relating to environmental and town and country planning requirements.
Δεύτερον, πρέπει να υπομνησθεί ότι οι χρηματικές επιβαρύνσεις που εφαρμόζονται επί των δικαιούχων αδειών επιχειρήσεων στον τομέα των υπηρεσιών τηλεπικοινωνιών ρυθμίζονται μόνον στα άρθρα 6 και 11 της οδηγίας 97/13 (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Albacom και Infostrada, σκέψη 26).
Secondly, only Articles 6 and 11 of Directive 97/13 deal with the charges applicable to undertakings which hold authorisations in the telecommunications services sector (see, to that effect, Albacom and Infostrada, cited above, paragraph 26).
Όσον αφορά τις ειδικές άδειες, το άρθρο 11, παράγραφος 1, της οδηγίας προβλέπει ότι τα τέλη που επιβάλλουν τα κράτη μέλη στις κατέχουσες ειδικές άδειες επιχειρήσεις, αποσκοπούν αποκλειστικώς στην κάλυψη των διοικητικών δαπανών που συνεπάγεται η θέση σε εφαρμογή των αδειών αυτών (προπαρατεθείσα απόφαση Albacom και Infostrada, σκέψη 25, καθώς και απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2006, C-392/04 και C-422/04, i-21 Germany, Συλλογή 2006, σ. I-8559, σκέψη 28).
As to individual licences, Article 11(1) of that directive provides that the fees imposed by the Member States on undertakings which hold those licences seek only to cover the administration costs generated by the work involved in implementing those licences (Albacom and Infostrada, paragraph 25, and Joined Cases C-392/04 and C-422/04 i-21 Germany [2006] ECR I-8559, paragraph 28).
Η ίδια λογική χωρεί και στην περίπτωση των τελών που επιβάλλουν τα κράτη μέλη λόγω των γενικών αδειών που έχουν ως θεμέλιο το άρθρο 6 της οδηγίας 97/13, το οποίο προβλέπει περαιτέρω μια και μόνη επιπλέον μορφή χρηματοδοτικής συνεισφοράς, ήτοι της συνδεόμενης με την παροχή καθολικής υπηρεσίας.
The same consideration applies to the fees imposed by the Member States for general authorisations pursuant to Article 6 of Directive 97/13, which provides in addition for only one other form of financial contribution, namely contributions to the provision of universal service.
Επομένως, η έννοια των «όρων» που συνοδεύουν τις άδειες κατά την έννοια της οδηγίας 97/13 αναφέρεται σε διάφορα δικαιώματα και υποχρεώσεις, χωρίς, πάντως, να εμπεριέχει τις χρηματικές επιβαρύνσεις των επιχειρήσεων τηλεπικοινωνιών που είναι κάτοχοι αδειών.
Accordingly, the notion of ‘conditions attached to authorisations’ within the meaning of Directive 97/13 covers different rights and obligations without, however, covering charges imposed on telecommunications undertakings which hold authorisations.
Εξ αυτού έπεται ότι ο κατά το άρθρο 22, παράγραφος 3, της οδηγίας 97/13 όρος «υποχρεώσεις» δεν αναφέρεται σε χρηματική επιβάρυνση, όπως η επίδικη εισφορά της κύριας δίκης, η οποία βαρύνει επιχείρηση τηλεπικοινωνιών άσχετα από τους όρους ασκήσεως της αδείας που της χορηγήθηκε, με αποκλειστικό σκοπό τη δημοσιονομική ενίσχυση του οικείου κράτους μέλους.
It follows that the word ‘obligations’ within the meaning of Article 22(3) of Directive 97/13 does not cover a pecuniary charge, such as the charge at issue in the main proceedings, which is imposed on a telecommunications undertaking without any link to the conditions of exercise of the authorisation granted to it, for the sole purpose of assisting financially the Member State concerned.
Υπό το φως των προηγηθεισών σκέψεων, η επιβαλλόμενη στο υποβληθέν ερώτημα απάντηση είναι ότι αντίκειται στα άρθρα 6, 11, 22 και 25 της οδηγίας 97/13 η εκ μέρους κράτους μέλους αξίωση από επιχειρηματία, παλαιό κάτοχο αποκλειστικού δικαιώματος επί των υπηρεσιών δημόσιων τηλεπικοινωνιών ο οποίος κατέστη κάτοχος γενικής αδείας, της καταβολής χρηματικής επιβαρύνσεως όπως η επίδικη εισφορά της κύριας δίκης, αντιστοιχούσας στο ποσόν που απαιτούνταν προηγουμένως ως αντιπαροχή έναντι της χορηγήσεως του συγκεκριμένου αποκλειστικού δικαιώματος, επί ένα έτος από την προβλεπόμενη για τη μεταφορά της ως άνω οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο καταληκτικής ημερομηνίας, ήτοι μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
Having regard to the foregoing considerations, the answer to the question referred must be that Articles 6, 11, 22 and 25 of Directive 97/13 preclude a Member State from requiring an operator, formerly the holder of an exclusive right to provide public telecommunications services and then the holder of a general authorisation, to pay a pecuniary charge such as the charge in the main proceedings, corresponding to the amount previously demanded for that exclusive right, for one year from the final date laid down for transposition of that directive into national law, namely 31 December 1998.
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πέραν των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Costs incurred in submitting observations to the Court, other than the costs of those parties, are not recoverable.
Αντίκειται στα άρθρα 6, 11, 22 και 25 της οδηγίας 97/13/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Απριλίου 1997, σχετικά με κοινό πλαίσιο γενικών και ειδικών αδειών στον τομέα των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, η εκ μέρους κράτους μέλους αξίωση από επιχειρηματία, παλαιό κάτοχο αποκλειστικού δικαιώματος επί των υπηρεσιών δημόσιων τηλεπικοινωνιών ο οποίος κατέστη κάτοχος γενικής αδείας, της καταβολής χρηματικής επιβαρύνσεως όπως η επίδικη εισφορά της κύριας δίκης, αντιστοιχούσας στο ποσόν που απαιτούνταν προηγουμένως ως αντιπαροχή έναντι της χορηγήσεως του συγκεκριμένου αποκλειστικού δικαιώματος, επί ένα έτος από την προβλεπόμενη για τη μεταφορά της ως άνω οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο καταληκτικής ημερομηνίας, ήτοι μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1998.
Articles 6, 11, 22 and 25 of Directive 97/13/EC of the European Parliament and of the Council of 10 April 1997 on a common framework for general authorisations and individual licences in the field of telecommunications services preclude a Member State from requiring an operator, formerly the holder of an exclusive right to provide public telecommunications services and then the holder of a general authorisation, to pay a pecuniary charge such as the charge in the main proceedings, corresponding to the amount previously demanded for that exclusive right, for one year from the final date laid down for transposition of that directive into national law, namely 31 December 1998.
Υπόθεση C-348/06 P
Case C-348/06 P
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Marie-Claude Girardot
Commission of the European Communities v Marie-Claude Girardot
«Αίτηση αναιρέσεως — Έκτακτος υπάλληλος — Αγωγή αποζημιώσεως — Απώλεια ευκαιρίας προσλήψεως — Πραγματική και βέβαιη ζημία — Καθορισμός της εκτάσεως της αποκαταστάσεως της ζημίας»
(Appeal — Temporary staff — Action for damages — Loss of an opportunity to be recruited — Actual and certain damage — Determination of extent of reparation for damage)
Υπάλληλοι — Προσφυγή — Αρμοδιότητα πλήρους δικαιοδοσίας — Αποκατάσταση της περιουσιακής ζημίας που συνδέεται με την οφειλόμενη στην παράνομη απόρριψη μιας υποψηφιότητας απώλεια μιας ευκαιρίας
Officials — Actions — Unlimited jurisdiction — Reparation for material damage arising from the loss of a chance as a result of unlawful rejection of a candidature