natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αρκεί, πράγματι, εν προκειμένω να επισημανθεί, όπως άλλωστε παραδέχτηκε και η Γαλλική Κυβέρνηση κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι κανένας από τους μετέχοντες στη διαδικασία που υπέβαλε παρατηρήσεις στο Δικαστήριο στην υπό κρίση υπόθεση δεν αμφισβητεί σοβαρά, κατόπιν των προπαρατεθεισών αποφάσεων Επιτροπή κατά Γαλλίας καθώς και, όσον αφορά τη CSG, της πιο πρόσφατης και όχι απολύτως σαφούς
It is sufficient to note in this case, as the French Government moreover conceded at the hearing, that none of the parties submitting observations to the Court in this case
16 — Προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Γαλλίας, C-34/98 (σκέψεις 34 έως 36), και Επιτροπή κατά Γαλλίας, C-169/98 (σκέψεις 32 έως 34).
15 — To quote the words of the French Government appearing in the grounds of the judgments in Case C-34/98 Commission v France [2000] ECR I-995, paragraph 25 (CRDS), and Case C-169/98 Commission v France [2000] ECR I-1049, paragraph 23 (CSG).
Ι-995, σκέψη 25) (CRDS), και C-169/98, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 2000, σ.
16 — Case C-34/98 Commission v France, paragraphs 34 to 36, and Case C-169/98 Commission v France, paragraphs 32 to 34.
DEROUIN αποφάσεως Perez Naranjo 17, ότι η CSG και η CRDS όντως εμπίπτουν στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71.
DEROUIN course, if that were to be the case, in so far as the CRDS falls within the scope of the Double Taxation Convention, the question referred for a preliminary ruling would become partly redundant.
Εν πάση περιπτώσει, αν, όπως επιχείρησε να υποστηρίξει ο Ρ.
Nonetheless, the premiss on which the question referred is based is that the CRDS, like the CSG, continues to fall within the substantive scope of Regulation No 1408/71.
Ασφαλώς, σε περίπτωση που ισχύει τούτο, και υπό την προϋπόθεση ότι η CSG εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας, το προδικαστικό ερώτημα στερείται εν μέρει της λυσιτέλειάς του.
seriously disputes, following the Commission v France judgments and, so far as the CSG is concerned, the more recent and slightly ambiguous judgment in PerezNaranjo, 17 that the CSG and the CRDS do indeed fall within the substantive scope of the provisions of Regulation No 1408/71.
Ωστόσο, η υπόθεση στην οποία στηρίζεται το προδικαστικό ερώτημα έγκειται στο ότι η CRDS, όπως ακριβώς και η CSG, εξακολουθεί να εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71. Πρέπει επομένως η παρούσα ανάλυση να εκκινήσει από την υπόθεση αυτή.
In any event, if, as Mr Derouin has sought to argue before the Court of Justice, since 2002 the CRDS has not met the criteria set out in the Commission v France judgments, it is for the national court to consider whether any changes to that contribution introduced by French regulations are such that the CRDS is no longer allocated specifically and directly to financing social security in France but is designed to cover the general and administrative costs of the public authorities, thereby removing it from the scope of Regulation No 1408/71. Of
Εξάλλου, πρέπει να διευκρινισθεί ότι το Δικαστήριο δεν ερωτάται —και ορθώς— ως προς την ερμηνεία της συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας, ειδικότερα όσον αφορά το ερώτημα εάν η CSG και η CRDS εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω συμβάσεως.
Moreover, it is to be stated that the Court is not asked — quite correctly — about the interpretation of the Double Taxation Convention, but more specifically whether the CSG and the CRDS fall within the scope of that convention.
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο μόνο να ερμηνεύει το κοινοτικό δίκαιο, έστω και αν μπορεί, προκειμένου να δώσει μια χρήσιμη για τον εθνικό δικαστή ερμηνεία του δικαίου αυτού, να λαμβάνει υπόψη, κατά περίπτωση, τις διατάξεις συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας, οσάκις το αιτούν δικαστήριο την προβάλλει ως τμήμα του εφαρμοστέου στην υπόθεση της κύριας δίκης νομικού πλαισίου 18.
The Court only has jurisdiction to interpret Community law, even if in order to provide an interpretation of that law that is useful for the national court it may take into account, where appropriate, the provisions of a double taxation convention because the national court includes it among the relevant provisions as regards the case in the main proceedings.
Εν προκειμένω, για
18 In the present case, in order to provide a useful answer to the question referred by the national court it is appropriate to start from the premiss that the
17 — Απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2007, C-265/05 (Συλλογή 2007, σ.
18 — See to that effect Case C-265/04 Bouanich [2006] ECR I-923, paragraph 51 and caselaw cited therein, and Case C-170/05 Denkavit Internationaal and Denkavit France [2006] ECR I-11949, paragraph 45 and caselaw cited therein.
Ι-347).
17 — Case C-265/05 [2007] ECR I-347.
Στην απόφαση αυτή, το Δικαστήριο ερωτήθηκε εάν ένα συμπληρωματικό της παροχής γήρατος επίδομα, που καταβάλλεται μόνο στους κατοίκους Γαλλίας που έχουν συμπληρώσει ένα κατώτατο όριο ηλικίας και που αναφέρεται στο παράρτημα IIα του κανονισμού 1408/71, πρέπει να χαρακτηρισθεί ως «ειδική παροχή που δεν στηρίζεται στην καταβολή εισφοράς», υπό την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2α, του κανονισμού αυτού, στην οποία περίπτωση δεν μπορούσε να απολαύει του προνομίου αυτού ένας αιτών που δεν είναι κάτοικος Γαλλίας, ή, αντιθέτως, δεν υπάγεται στον χαρακτηρισμό αυτό, στην οποία περίπτωση πρέπει να παρασχεθεί στα άτομα που πληρούν τις προϋποθέσεις ηλικίας, σύμφωνα με το άρθρο 19, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, όποιο και αν είναι το κράτος μέλος κατοικίας τους (σύμφωνα με τον καλούμενο κανόνα του «εξαγώγιμου» της παροχής).
In that case the Court was asked whether a supplementary allowance paid in addition to a principal old-age benefit only to French residents who have reached a minimum age, which is listed in Annex IIa to Regulation No 1408/71, should be described as a ‘special non-contributory benefit’ within the meaning of Article 4(2a) of that regulation, in which case a non-resident applicant cannot receive it, or whether, on the contrary, it should not be so described, in which case it should be awarded to any person who satisfies the age conditions, under Article 19(1) of Regulation No 1408/71, irrespective of the Member State in which that person is resident (under the so-called ‘exportability of benefits’ rule).
Προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η παροχή αυτή στηρίζεται στην καταβολή εισφοράς ή όχι, το Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή της νομολογίας του, εξέτασε τον πραγματικό τρόπο χρηματοδοτήσεως της παροχής αυτής, δηλαδή αν η χρηματοδότηση εξασφαλίζεται άμεσα ή έμμεσα από εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως ή από δημόσιους πόρους.
In order to check whether or not this benefit is contributory the Court, in accordance with its caselaw, considered how the benefit concerned is actually financed, that is to say, whether that financing comes directly or indirectly from social contributions or from public resources.
Δεδομένου ότι η εν λόγω παροχή χρηματοδοτείται από το Ταμείο Αλληλεγγύης προς την τρίτη ηλικία, το οποίο είναι δικαιούχος, όπως είδαμε, της CSG που έχει ως βάση τα εισοδήματα επαγγελματικής δραστηριότητας και τα υποκατάστατα εισοδήματα, το ζήτημα έγκειτο, όπως έκρινε το Δικαστήριο στη σκέψη 40 της εν λόγω απόφασης, στον «καθορισμό» του εάν η CGS πρέπει να θεωρηθεί ως εισφορά κοινωνικής ασφαλίσεως ή ως δημόσιος πόρος που δεν εμφανίζει χαρακτηριστικά τέτοιας εισφοράς.
Since the benefit concerned is financed by the Fonds de solidarité de viellesse (Old-age Solidarity Fund) a beneficiary, as stated above, of the proceeds of the CSG based on occupational income and substitute income, it was necessary, as the Court stated in paragraph 40 of that judgment, to ‘determine’ whether the CSG must be regarded as a social security contribution or as public resources which do not have the characteristics of such a contribution.
Αφού υπενθύμισε την ουσιώδη αιτιολογία των αποφάσεων Επιτροπή κατά Γαλλίας, το Δικαστήριο, εν όψει μιας σειράς σκέψεων που είχαν να κάνουν, μεταξύ άλλων, με το γεγονός ότι η χρηματοδότηση του επιδόματος γήρατος δεν προερχόταν αποκλειστικά από τη CSG αλλά από επιβαρύνσεις των οποίων ο φορολογικός χαρακτήρας δεν είχε αμφισβητηθεί, συμπέρανε, στη σκέψη 52 της ίδιας αποφάσεως, ότι «έστω και αν υποτεθεί ότι το τμήμα της [CSG] που έχει ως βάση τα εισοδήματα επαγγελματικής δραστηριότητας και τα υποκατάστατα εισοδήματα πρέπει να θεωρηθεί μάλλον ως εισφορά παρά ως χρηματοδότηση προερχόμενη από δημόσιους πόρους, η σχέση μεταξύ της εν λόγω εισφοράς και του συμπληρωματικού επιδόματος δεν φαίνεται επαρκώς εξακριβώσιμη ώστε η παροχή αυτή να μπορεί να χαρακτηριστεί ως στηριζόμενη στην καταβολή εισφοράς» (η υπογράμμιση δική μου).
After summarising the essential grounds of the Commission v France judgments, the Court, in the light of a number of considerations concerning in particular the fact that the old-age benefit was not funded exclusively from the CSG but also from levies whose fiscal nature had not been challenged, concluded in paragraph 52 of that judgment that ‘even if the part of the [CSG] based on earned income and substitute income must be regarded as a contribution rather than financing from public resources, the link between that contribution and the supplementary allowance is not sufficiently identifiable for that allowance to be classified as a contributory benefit’ (emphasis added).
Υπό το φως αυτής της τελευταίας σκέψεως, είναι δύσκολο να εξαχθεί οριστικό συμπέρασμα για τον χαρακτηρισμό της CSG ως εισφοράς κοινωνικής ασφαλίσεως.
In the light of this last point, it is difficult to reach a definite conclusion on the description of the CSG as a social security contribution.
Αντιθέτως, η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει ότι η CSG εμπίπτει όντως στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71.
However, that judgment confirms that the CSG does fall within the substantive scope of Regulation No 1408/71.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-103/06 να δοθεί πρακτική αποτελεσματικότητα στο υποβληθέν από το αιτούν δικαστήριο ερώτημα, πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο ότι η CSG και η CRDS καλύπτονται από τις διατάξεις της συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 1, παράγραφος 2, αυτής.
CSG and the CRDS are covered by the provisions of the Double Taxation Convention under Article 1(2) of that convention.
άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, του εν λόγω κανονισμού, το οποίο, στο πλαίσιο της μίας και μόνης εφαρμοστέας νομοθεσίας, προβλέπει ότι το πρόσωπο που ασκεί μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος κράτους μέλους υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους αυτού, ακόμη και αν κατοικεί στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, αφετέρου δε, το άρθρο 14α, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, το οποίο, κατά παρέκκλιση από το εν λόγω άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, διευκρινίζει ότι το πρόσωπο που ασκεί κανονικά μη μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος δύο ή περισσότερων κρατών μελών υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου κατοικεί, αν ασκεί μέρος της δραστηριότητάς του στο έδαφος αυτού του κράτους μέλους.
provides that a person who is selfemployed in the territory of one Member State is subject to the legislation of that State even if he resides in the territory of another Member State and, on the other hand, Article 14a(2) of the same regulation which, by way of derogation from Article 13(2)(b), states that a person normally selfemployed in the territory of two or more Member States is subject to the legislation of the Member State in whose territory he resides if he pursues any part of his activity in the territory of that Member State.
Derouin υπόκειται, ως ανεξάρτητος επαγγελματίας που κατοικεί στη Γαλλία και υπάγεται σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως στο κράτος αυτό, στη γαλλική νομοθεσία κοινωνικής ασφαλίσεως και ότι, όπως επιβεβαίωσε η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Γαλλία ουδεμία εισφορά κοινωνικής ασφαλίσεως επιβάλλει στα εισοδήματα που πραγματοποιεί ο Ρ. Derouin από τις δραστηριότητες που ασκεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Moreover, unlike the cases which gave rise to the Commission v France judgments, the present case does not involve the difficult question of the cumulative application, prohibited by Article 13 et seq. of Regulation No 1408/71, of the social security legislation of the Member State of the workers’ residence and that of the Member State of their employment, because in the present case it is common ground, as the national court has observed, that Mr Derouin is subject, in his capacity as a selfemployed person residing in France and covered by social insurance in that Member State, to French social security legislation and that, as the United Kingdom Government confirmed at the hearing, the latter does not levy any social security contribution on Mr Derouin’s income from his work in the United Kingdom.
Όπως ορθώς επισημαίνουν οι Κυβερνήσεις της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, το αιτούν δικαστήριο δεν όρισε με σαφήνεια βάσει ποιας διάταξης του κανονισμού 1408/71 ο Ρ.
As the French Government and the United Kingdom have appositely observed, the national court did not clearly determine under which provision of Regulation No 1408/71 Mr Derouin would fall within the personal scope of that regulation.
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο επικαλέστηκε, αφενός μεν, το
In that regard, the national court suggested, on the one hand, Article 13(2)(b) of that regulation which, under the single State principle,
Η διστακτικότητα του αιτούντος δικαστηρίου εξηγείται εμφανώς από το γεγονός ότι ο Ρ.
The indecision on the part of the national court may, it seems, be due to the fact that Mr Derouin receives income from the United Kingdom in respect of his work as a partner of Linklaters whilst actually working in a selfemployed capacity in France, where he resides.
Derouin, ο οποίος φρονεί ότι ασκεί την επαγγελματική του δραστηριότητα αποκλειστικά στη Γαλλία, ενώ δίνει ταυτόχρονα την εντύπωση ότι αρνείται την εφαρμογή των διατάξεων του κανονισμού 1408/71, καθώς δεν έχει επικαλεστεί το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας, εν προκειμένω της ελευθερίας εγκαταστάσεως.
This indecision also appears to have been caused by the arguments raised by Mr Derouin, who considers that he pursues his professional activity exclusively in France, thus appearing to contend that the provisions of Regulation No 1408/71 do not apply because he has not exercised the right to freedom of movement, in the present case freedom of establishment.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Γαλλική Κυβέρνηση ερωτήθηκε επίσης ως προς την εφαρμογή του κανονισμού 1408/71 στην περίπτωση κατά την οποία το αιτούν δικαστήριο κρίνει ότι ο Ρ.
At the hearing the French Government also queried the applicability of Regulation No 1408/71, if the national court should find that Mr Derouin pursues his professional activity in France alone and merely derives income from the United Kingdom, a situation that would deprive him of the status of a selfemployed
Σύμφωνα με τη Γαλλική Κυβέρνηση, εάν ισχύσει τούτο, παύει να τίθεται το ζήτημα της συμβατότητας της συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας με τον κανονισμό 1408/71.
In the view of that Government, if that were to be the case, the issue of the compatibility of the Double Taxation Convention with Regulation No 1408/71 would no longer arise.
Είναι επομένως δύσκολο να αναλογισθεί κάποιος ότι ο Ρ.
a fixed base regularly available to him in the other Contracting State for the purpose of performing work in a selfemployed capacity.
Derouin δεν ασκεί ανεξάρτητη επαγγελματική δραστηριότητα και στο Ηνωμένο Βασίλειο, κράτος μέλος στο οποίο, υπενθυμίζω, είναι διορισμένος στο Supreme Court of England and Wales ως registered foreign lawyer.
It is therefore difficult to suppose that Mr Derouin does not also work in a selfemployed capacity in the United Kingdom, the Member State in which, I would point out, he is registered with the Supreme Court of England and Wales as a registered foreign lawyer.
Συνεπώς, μου φαίνεται ότι η εφαρμογή του άρθρου 14α, παράγραφος 2, του κανονισμού 1408/71 σε μία περίπτωση όπως αυτή του Ρ.
It therefore seems to me that the applicability of Article 14a(2) of Regulation No 1408/71 to a situation like Mr Derouin’s is far from being excluded and it is therefore on this premiss also that the answer to the question referred by the national court should be based.
Είναι αυτονόητο ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας που προβλέπει το άρθρο 234 ΕΚ, δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο ούτε να προσδιορίζει τα πραγματικά περιστατικά ούτε να εφαρμόζει τους κανόνες του κοινοτικού δικαίου σε μία δοθείσα περίπτωση ούτε ακόμη να εξετάζει τη συμβατότητα του εσωτερικού δικαίου ή μίας συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας με το κοινοτικό δίκαιο.
Of course, in the context of proceedings under Article 234 EC it is not for the Court either to determine the facts or to apply the rules of Community law in a particular case, or yet to examine the compatibility of domestic law or a double taxation convention with Community law.
Derouin και η Γαλλική Κυβέρνηση, η βεβαία συνέπεια θα είναι ότι η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου που θα έχει δοθεί από το Δικαστήριο ως απάντηση στο υποβληθέν ερώτημα θα στερείται πρακτικής αποτελεσματικότητας.
If the national court were, however, to confirm the factual circumstances envisaged by Mr Derouin and by the French Government this would, of course, make the interpretation of Community law given by the Court in answer to the question referred for a preliminary ruling redundant.
Το ζήτημα για το οποίο ερίζουν οι μετέχοντες στην παρούσα διαδικασία είναι εν τέλει εξ ολοκλήρου διαφορετικό.
Finally, the debate between the parties intervening in the present proceedings is completely different.
Πρόκειται, κατ’ ουσίαν, για το ερώτημα εάν οι διατάξεις του κανονισμού 1408/71 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν σε ένα κράτος μέλος, αρμόδιο δυνάμει του κανονισμού αυτού να επιβάλλει εισφορές, όπως η CSG και η CRDS, με βάση τα εισοδήματα ανεξάρτητου επαγγελματία που υπάγεται σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως στο κράτος μέλος αυτό, συμπεριλαμβανομένου του μέρους των εισοδημάτων του εν λόγω εργαζομένου που πραγματοποιούνται σε άλλο κράτος μέλος και φορολογούνται στο κράτος αυτό 19, να παραιτείται από την επιβολή των
It concerns in essence whether the provisions of Regulation No 1408/71 should be interpreted as precluding a Member State, competent by virtue of that regulation to levy contributions such as the CSG and the CRDS on the basis of the income received by a selfemployed person covered by social insurance in that Member State, including the share of that person’s income obtained in another Member State which is subject to tax in that State, 19from refraining from making such a
19 — Συγκεκριμένα, η Γαλλική Κυβέρνηση δεν αρνείται ότι είναι αρμόδια να επιβάλει, βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, τις εν λόγω εισφορές καθώς και κάθε άλλη εισφορά κοινωνικής ασφαλίσεως στα εισοδήματα βρετανικής προελεύσεως του Ρ. Derouin.
19 — The French Government does not deny that it is competent to levy such contributions and any other social security contribution on Mr Derouin’s income from the United Kingdom on the basis of objective criteria.
Αυτή η προσέγγιση φαίνεται ορθή υπό τις περιστάσεις της κύριας δίκης.
This approach seems to be correct in the circumstances of the dispute in the main proceedings.
Βλ. επίσης, όσον αφορά την περίπτωση κράτους μέλους που καθορίζει ως βάση υπολογισμού των εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως το σύνολο των εισοδημάτων ενός κατοίκου ημεδαπής, υπαγόμενου σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως στο κράτος μέλος αυτό, που προέρχονται από συντάξεις που καταβάλλονται τόσο στο εν λόγω κράτος όσο και σε άλλο κράτος μέλος, απόφαση της 18ης Ιουλίου 2006, C-50/05, Nikula (Συλλογή 2006, σ. Ι-7029, σκέψη 31).
See also, in respect of the situation of a Member State which bases social security contributions on the total income of a resident who is a social security contributor in that Member State from pensions paid both in that State and in another Member State, Case C-50/05 Nikula [2006] ECR I-7029, paragraph 31.
Ο κίνδυνος αυτός μου φαίνεται ωστόσο περιορισμένος για δύο ουσιώδεις λόγους.
This risk appears to me to be limited, however, for two main reasons.
Derouin εμπίπτει όντως στο προσωπικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71, ενώ το Δικαστήριο δεν έχει την αρμοδιότητα να αμφισβητήσει την εκτίμηση αυτή.
First, the national court has already found in its order for reference that Mr Derouin does indeed fall within the personal scope of Regulation No 1408/71, and it is not for the Court of Justice to call that finding into question.
Αφετέρου, από τη δικογραφία προκύπτει ότι ο Ρ. Derouin επιθυμεί να τύχει εφαρμογής του άρθρου 14, παράγραφος 1, της συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας το οποίο προβλέπει, κατ’ ουσίαν, την εφαρμογή της φορολογικής νομοθεσίας του Ηνωμένου Βασιλείου οσάκις ένας κάτοικος
Second, it is clear from the documents before the Court that Mr Derouin seeks to benefit under Article 14(1) of the Double Taxation Convention, which provides, in essence, that United Kingdom tax legislation is to apply where a French resident has
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-103/06 εν λόγω εισφορών στα εισοδήματα αυτά για το λόγο ότι οι εισφορές αυτές καλύπτονται από τη συναφθείσα μεταξύ των δύο κρατών μελών σύμβαση για την αποφυγή διπλής φορολογίας.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-103/06 levy on that income on the ground that those contributions are covered by the Double Taxation Convention between those two Member States.
Διατυπούμενο διαφορετικά, το ερώτημα έγκειται στο αν ο κανονισμός 1408/71 επιβάλλει στο αρμόδιο κράτος μέλος να συμπεριλαμβάνει στη βάση υπολογισμού των εισφορών, όπως η CSG και η CRDS, τα εισοδήματα που προέρχονται από τη μη μισθωτή επαγγελματική δραστηριότητα που ασκεί σε άλλο κράτος μέλος ανεξάρτητος επαγγελματίας που υπάγεται σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως στο πρώτο κράτος μέλος.
In other words, the question is whether Regulation No 1408/71 requires the competent Member State to include in the base on which contributions such as the CSG and the CRDS are assessed, income derived from professional activity in a selfemployed capacity performed in another Member State by a selfemployed person covered by social insurance in the first Member State.
Β — Επί της υποχρεώσεως να συμπεριλαμβάνεται στη βάση υπολογισμού των εισφορών, όπως η CGS και η CRDS, το σύνολο των εισοδημάτων από μη μισθωτές επαγγελματικές δραστηριότητες του ανεξάρτητου επαγγελματία (άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71)
B — The obligation to include in the basis for assessment of contributions such as the CSG and the CRDS a selfemployed person’s total income from selfemployment (Article 14d(1) of Regulation No 1408/71)
Κατ’ εφαρμογή της νομολογίας αυτής, το Δικαστήριο απέρριψε, με την προπαρατεθείσα απόφαση Nikula, την αρχή σύμφωνα με την οποία ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να προσμετρεί στη βάση υπολογισμού των εισφορών τις συντάξεις που καταβλήθηκαν από άλλο κράτος μέλος 22.
It was pursuant to that caselaw that the Court rejected in Nikula the principle that a Member State cannot assess social contributions on the basis of pensions paid by another Member State.
Συγκεκριμένα, στην περίπτωση κατά την οποία φορέας του κράτους μέλους κατοικίας ενός ατόμου καταβάλλει σύνταξη σε αυτό και φορέας του ίδιου κράτους μέλους του εξασφαλίζει την κάλυψη των δαπανών ασφαλίσεως ασθενείας, το Δικαστήριο έκρινε ότι καμία διάταξη του κανονισμού 1408/71 δεν απαγορεύει στο κράτος αυτό να υπολογίζει το ποσό των εισφορών ασφαλίσεως του ατόμου αυτού επί του συνόλου των εισοδημάτων του, είτε προέρχονται από συντάξεις που καταβάλλονται στο κράτος μέλος κατοικίας είτε από συντάξεις που καταβάλλονται σε άλλα κράτη μέλη 23.
22In a case in which an institution of the Member State in whose territory a person resides pays a pension to that person and an institution of the same Member State is responsible for payment of his sickness insurance expenses, the Court held that no provision of Regulation No 1408/71 prohibits that Member State from calculating the amount of the social contributions of that person on the basis of his total income, whether it comes from pensions paid by the Member State of residence or from pensions paid by another Member State.
Το Δικαστήριο πάντως υπενθύμισε,
23 The Court, however, made a general observation that it is necessary, when the Member State concerned exercises