natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Προκαταρκτικώς, υπογραμμίζεται ότι τυχόν παράβαση λόγω πεπλανημένης εφαρμογής των απαιτητών, δυνάμει των άρθρων 12 και 28 της έκτης οδηγίας, συντελεστών προϋποθέτει είτε τη μη δυνατότητα εφαρμογής, στην προκειμένη περίπτωση, του άρθρου 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας, είτε, ενδεχομένως, την εφαρμογή της διατάξεως αυτής σε συνδυασμό με το δεύτερο εδάφιο της ίδιας παραγράφου.
It should be noted first of all that any failure to fulfil obligations as a result of a misapplication of the rates chargeable under Articles 12 and 28 of the Sixth Directive presupposes either the inapplicability of Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive in the present case or, where appropriate, the applicability of that provision in conjunction with Article 4(5), second subparagraph.
Πράγματι, αν εφαρμοζόταν το άρθρο 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας, δεν θα μπορούσαν να φορολογηθούν οι παραδόσεις αγαθών και οι παροχές υπηρεσιών εξ επαχθούς αιτίας εντός της χώρας στον βαθμό κατά τον οποίο θα διενεργούνταν από μη υποκείμενη στον ΦΠΑ οντότητα.
If Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive is applicable, the supply of goods or services effected for consideration within a country can not be taxed if they are effected by a body not liable to VAT.
Το δεύτερο εδάφιο της ίδιας παραγράφου 5 απαιτεί οι επίδικες υπηρεσίες να υπόκεινται στον ΦΠΑ μόνο στην περίπτωση κατά την οποία η προβλεπόμενη από το πρώτο εδάφιο μη υπαγωγή θα οδηγούσε σε σημαντικές στρεβλώσεις του ανταγωνισμού.
It is only where the non-taxability provided for in that first subparagraph leads to significant distortions of competition that the second subparagraph of Article 4(5) requires the services in question to be subject to VAT.
Επί της δυνατότητας εφαρμογής του άρθρου 4, παράγραφος 5, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας
Applicability of Article 4(5), first and second subparagraphs, of the Sixth Directive
— Επιχειρήματα των διαδίκων σχετικά με το πρώτο εδάφιο
— Arguments of the parties concerning Article 4(5), first subparagraph
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι δεν μπορεί εν προκειμένω να εφαρμοστεί το άρθρο 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας.
The Commission submits that Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive is not applicable in the present case.
Με τις απαντήσεις που υπέβαλαν κατά τη διάρκεια της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας, οι πορτογαλικές αρχές επιβεβαίωσαν τον ιδιωτικού δικαίου χαρακτήρα του επιχειρηματία, παραχωρησιούχου δημόσιου έργου, ήτοι του Lusoponte, ο οποίος επιφορτίστηκε με την εκμετάλλευση των γεφυρών επί του Τάγου στη Λισαβόνα και της εισπράξεως των συναφών με τη διέλευση από τα ως άνω έργα διοδίων από 1ης Ιανουαρίου 1996, όσον αφορά τη γέφυρα της 25ης Απριλίου, και από τις 29 Μαρτίου 1998, όσον αφορά τη γέφυρα Vasco de Gama.
The Portuguese authorities confirmed, in the replies they sent to the Commission at the prelitigation stage, that Lusoponte, which is responsible for operating the bridges over the Tagus at Lisbon and collecting tolls for crossing those bridges, from 1 January 1996 in the case of the 25 de Abril Bridge and from 29 March 1998 in the case of the Vasco de Gama Bridge, is an operator governed by private law holding the concession to run a public work.
Επομένως, δεν πληρούται η πρώτη από τις δύο σωρευτικώς απαιτούμενες βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου προϋποθέσεις εφαρμογής της ανωτέρω διατάξεως, ήτοι ο χαρακτήρας του έχοντος την εκμετάλλευση ως δημόσιου οργανισμού.
Consequently, the first of the two cumulative conditions required under the caselaw of the Court for the applicability of that provision, namely that the operator must be a body governed by public law, is not met.
Η Πορτογαλική Δημοκρατία παραδέχεται ότι ο έχων την εκμετάλλευση των εν λόγω γεφυρών όπου επιβάλλονται διόδια αποτελεί όμιλο πορτογαλικών επιχειρήσεων, μιας αγγλικής και μιας γαλλικής επιχειρήσεως.
The Portuguese Republic accepts that the operator of the toll bridges in question is a consortium comprising Portuguese companies, a United Kingdom company and a French company.
Πάντως, ο όμιλος αυτός είναι οργανισμός δημοσίου δικαίου, αν ληφθούν υπόψη το αντικείμενο και ο σκοπός της εκμεταλλεύσεως που του έχει ανατεθεί, το γεγονός ότι απολαύει προνομίων δημόσιας εξουσίας και διέπεται από το διοικητικό δίκαιο.
However, it claims that the consortium is a body governed by public law, given the object and purpose of the operation entrusted to it, the fact that it has public authority powers and the fact that it is subject to administrative law.
Η Πορτογαλική Δημοκρατία θεωρεί ότι η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας δεν προσφέρεται προς απάντηση στο ερώτημα αν η μη υπαγωγή στον ΦΠΑ των οντοτήτων που η συναφής διάταξη διέπει αφορά αποκλειστικά τους «δημόσιους οργανισμούς», ήτοι εκείνους που συνιστούν οντότητες εντασσόμενες οργανωτικά στη διοίκηση ή αν, αντιθέτως, οι «οργανισμοί δημοσίου δικαίου» διέπονται επίσης από τις πρόνοιες μιας τέτοιας διατάξεως.
The Portuguese Republic considers that the Court’s case- law concerning Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive does not make clear whether the arrangement for treating bodies covered by that provision as not being liable to VAT applies only to ‘public bodies’, namely those bodies which are an integral part of the public service or whether, on the other hand, ‘bodies governed by public law’ also fall within its scope.
Το κράτος μέλος αυτό συνάγει ότι τόσο το γράμμα της ανωτέρω διατάξεως όσο και η αρχή της ουδετερότητας του ΦΠΑ απαιτούν την υπαγωγή των «οργανισμών δημοσίου δικαίου» όπως είναι ο Lusoponte στο καθεστώς της μη υπαγωγής.
The Member State concerned concludes that both the wording of that provision and the principle of the neutrality of VAT require that ‘bodies governed by public law’, such as Lusoponte, should be included in the arrangement for non-taxa-ble persons.
Επιβάλλεται να υπογραμμιστεί ευθύς εξαρχής ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η διάθεση προς χρήση οδικής υποδομής μέσω καταβολής διοδίων συνιστά παροχή υπηρεσιών εξ επαχθούς αιτίας κατά την έννοια του άρθρου 2, σκέψη 1, της έκτης οδηγίας (προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 36· Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, σκέψη 34· Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, σκέψη 46· Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, σκέψη 30· Επιτροπή κατά Ελλάδας, σκέψη 31, καθώς και απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 2001, C-83/99, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 2001, σ. I-445, σκέψη 11).
It should be noted first of all that the Court has already ruled that the provision of access to roads on payment of a toll constitutes a supply of services for consideration within the meaning of Article 2(1) of the Sixth Directive (Commission v France, paragraph 36; Case C-358/97 Commission v Ireland, paragraph 34; Commission v United Kingdom, paragraph 46; Case C-408/97 Commission v Netherlands, paragraph 30; Commission v Greece, paragraph 31; and Case C-83/99 Commission v Spain [2001] ECR I-445, paragraph 11).
Ομοίως, όπως υπογράμμισε το Δικαστήριο επανειλημμένα, η ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας, υπό το φως των στόχων της αναδεικνύει το γεγονός ότι, για την απαλλαγή από τη φορολογική υποχρέωση, πρέπει να συντρέχουν σωρευτικώς δύο προϋποθέσεις, και συγκεκριμένα η άσκηση δραστηριοτήτων από δημόσιο οργανισμό ενεργούντα κατ’ άσκηση δημόσιας εξουσίας (αποφάσεις της 26ης Μαρτίου 1987, 235/85, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, Συλλογή 1987, σ. 1471, σκέψη 21· Comune di Carpaneto Piacentino κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 12, και της 25ης Ιουλίου 1991, C-202/90, Ayuntamiento de Sevilla, Συλλογή 1991, σ.
Also, as the Court has held on numerous occasions, it is clear from Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive, when examined in the light of the aims of that directive, that two conditions must be fulfilled in order for there to be no liability for VAT: the activities must be carried out by a body governed by public law and they must be carried out by that body acting as a public authority (Case 235/85 Commission v Netherlands [1987] 1471, paragraph 21; Comune di Carpaneto Piacentino and Others, paragraph 12; Case C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla [1991] ECR I-4247, paragraph 18.
I-4247, σκέψη 18· βλ., επίσης, τις προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 39· Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, σκέψη 37· Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, σκέψη 49· της 12ης Σεπτεμβρίου 2000, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, σκέψη 34· Επιτροπή κατά Ελλάδας, σκέψη 34· Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 11, και της 13ης Δεκεμβρίου 2007, C-408/06, Götz, Συλλογή 2007, σ. I-11295, σκέψη 41).
See also Commission v France, paragraph 39; Case C-358/97 Commission v Ireland, paragraph 37; Commission v United Kingdom, paragraph 49; Case C-408/97 Commission v Netherlands, paragraph 34; Commission v Greece, paragraph 34; Case C-83/99 Commission v Spain, paragraph 11, and Case C-408/06 Götz [2007] ECR I-11295, paragraph 41).
Στην υπό κρίση διαφορά, η Πορτογαλική Δημοκρατία αναπτύσσει εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία προκειμένου να υποστηρίξει ότι ο Lusoponte είναι οργανισμός δημοσίου δικαίου, πλην όμως παρόμοια επιχειρηματολογία στερείται οποιασδήποτε αναλύσεως της δομής, συνεταιριστικής ή θεσμικής, της εν λόγω οντότητας.
In the present case, the Portuguese Republic sets out a detailed set of arguments to show that Lusoponte is a body governed by public law, although those arguments do not contain an analysis of the corporate or institutional structure of that body.
Μόνον ο στόχος ή ο σκοπός της δραστηριότητάς του θα επέτρεπαν τον χαρακτηρισμό του ως οργανισμού δημοσίου δικαίου.
It submits that the object or purpose of the latter’s activity allows it to be described as a body governed by public law.
Συναφώς, ουδένα ρόλο διαδραματίζει η άμεση ή έμμεση εξάρτηση της ως άνω οντότητας από τη δημόσια διοίκηση ή ακόμη και η ένταξή της σ’ αυτή.
Whether that body is directly or indirectly dependent in relation to the public service, or even forms part of the public service, is said to be irrelevant in that regard.
Η άποψη της Πορτογαλικής Δημοκρατίας είναι απορριπτέα.
The Portuguese Republic’s argument cannot be accepted.
Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας, ήτοι τη σχετική με τον χαρακτήρα του επιχειρηματία ως οργανισμού δημοσίου δικαίου, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι η δραστηριότητα ενός ιδιώτη ή ιδιωτικού φορέα δεν απαλλάσσεται από τον φόρο για τον λόγο και μόνο ότι συνίσταται στη διενέργεια πράξεων που απόκεινται καταρχήν στη δημόσια εξουσία (προπαρατεθείσες αποφάσεις της 26ης Μαρτίου 1987, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, σκέψη 21, και Ayuntamiento de Sevilla, σκέψη 19).
As regards the first of the conditions contained in Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive, namely that the operator must be a body governed by public law, the Court has held that an activity carried on by a private individual is not excluded from the scope of VAT merely because it consists in the performance of acts falling within the prerogatives of the public authority (Case 235/85 Commission v Netherlands, paragraph 21, and Ayuntamiento de Sevilla, paragraph 19).
Πράγματι, η προβλεπόμενη στο άρθρο 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας εξαίρεση δεν εφαρμόζεται οσάκις δραστηριότητα συνιστάμενη στη διενέργεια πράξεων εμπιπτουσών στα προνόμια της δημόσιας αρχής ανατίθεται σε ανεξάρτητο τρίτο ή ασκείται από μη ενσωματωμένες στην οργάνωση της δημόσιας διοικήσεως οντότητες αλλά υπό τη μορφή ανεξάρτητης οικονομικής δραστηριότητας (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσες αποφάσεις, Ayuntamiento de Sevilla, σκέψη 20, και της 26ης Μαρτίου 1987, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, σκέψη 22).
If an activity involving acts falling within the prerogatives of the public authority is entrusted to an independent third party or is carried out by bodies which are not part of the public service, in the form of an independent economic activity, the exclusion from VAT provided for by Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive is not applicable (see, to that effect, Case 235/85 Commission v Netherlands, paragraph 22, and Ayuntamiento de Sevilla, paragraph 20).
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι ο Lusoponte είναι τρίτος, μη ενσωματωμένος στη δημόσια διοίκηση και ουδεμία έχων σχέση εξαρτήσεως από αυτήν.
In the present case, it is common ground that Lusoponte is a third party which does not form part of the public service and is not dependent in relation to it.
Ακριβέστερα, όπως αναφέρθηκε στη σκέψη 25 της παρούσας αποφάσεως, πρόκειται για όμιλο συσταθέντα υπό μορφή ανώνυμης εταιρίας εκ μέρους πορτογαλικών επιχειρήσεων, μιας γαλλικής και μιας επιχειρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος κατέστη, κατόπιν προσκλήσεως για την υποβολή προσφορών, παραχωρησιούχος κατόπιν παραχωρήσεως εκ μέρους της πορτογαλικής διοικήσεως.
More specifically, as was stated in paragraph 25 above, it is a consortium of companies set up in the form of a limited liability company owned by Portuguese companies, by a French company and by a United Kingdom company and, following a tendering procedure, that consortium was granted a concession by the Portuguese authorities.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο Lusoponte δεν μπορεί να θεωρηθεί ως οργανισμός δημοσίου δικαίου κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας.
In those circumstances, it is clear that Lusoponte cannot be regarded as a ‘body governed by public law’ for the purposes of Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive.
Κατόπιν αυτού, η ανωτέρω διάταξη δεν έχει εφαρμογή στην υπό κρίση διαφορά.
That provision is not therefore applicable in the present case.
Δεδομένου ότι το άρθρο 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας δεν έχει εφαρμογή εν προκειμένω, το ίδιο ισχύει και για το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 5, στον βαθμό κατά τον οποίο η ως άνω διάταξη εφαρμόζεται μόνον επί των οντοτήτων στις οποίες αναφέρεται το πρώτο εδάφιο.
As Article 4(5), first subparagraph, of the Sixth Directive is not applicable in the present case, the second subparagraph of Article 4(5) does not apply, since that provision applies only to bodies covered by the first subparagraph.
Επί της παραβάσεως του άρθρου 12, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, και του άρθρο 28, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της έκτης οδηγίας
Failure to comply with Article 12(3)(a), and Article 28(2)(e), of the Sixth Directive
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η πορτογαλική νομοθεσία παραβιάζει το άρθρο 12, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας καθ’ ο μέτρο δεν έχει εφαρμογή ο μειωμένος συντελεστής ΦΠΑ εφόσον οι επίδικες υπηρεσίες δεν περιλαμβάνονται μεταξύ εκείνων που απαριθμούνται στο παράρτημα Η της οδηγίας.
The Commission submits that the Portuguese legislation infringes Article 12(3)(a) of the Sixth Directive in that the reduced rate of VAT is not applicable since the services at issue are not among those listed in Annex H to that directive.
Όσον αφορά το άρθρο 28, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της οδηγίας, η Επιτροπή θεωρεί ότι η διάταξη αυτή δεν επιτρέπει ούτε την εφαρμογή του προβλεπόμενου στον ΚΦΠΑ μειωμένου συντελεστή.
Article 28(2)(e) of the Sixth Directive does not permit application of the reduced rate provided for in the VAT Code either.
Παρόλον ότι μειωμένος συντελεστής ίσχυε την 1η Ιανουαρίου 1991, αφ’ ης στιγμής οι επίδικες υπηρεσίες φορολογήθηκαν με κανονικό συντελεστή ήτοι εν προκειμένω από τις 24 Μαρτίου 1992 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1994, δεν μπορεί να παραταθεί η εφαρμογή μειωμένου συντελεστή.
Even if a reduced rate had been applied on 1 January 1991, since the services at issue were taxed at the standard rate, from 24 March 1992 to 31 December 1994 in the present case, a reduced rate cannot be reintroduced.
Η προσέγγιση αυτή ερείδεται στον στόχο ο οποίος έγκειται στην ενίσχυση της προσεγγίσεως των επιπέδων συντελεστών του ΦΠΑ, όπως διευκρινίζεται με τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 92/77/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 1992 (ΕΕ L
That view is based on the objective of further approximation of VAT rates, as stated in the second recital in the preamble to Council Directive
1), καθώς και στην εξαιρετική και μεταβατική φύση της ανωτέρω διατάξεως που επιβάλλουν στενή ερμηνεία της.
1), and the derogating and transitional nature of that provision, which requires it to be interpreted strictly.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν το Δικαστήριο δεν ήταν σε θέση να προβεί σε παρόμοια στενή ερμηνεία, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι θα έπρεπε να διαπιστωθεί ότι η πορτογαλική νομοθεσία, προβλέποντας συντελεστή κατώτερο του 12 % για τα διόδια κατά τη διέλευση οδικώς του ποταμού Τάγου στη Λισαβόνα, παραβιάζει το άρθρο 28, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της έκτης οδηγίας.
At any event, even if the Court was not able to support such a strict interpretation, the Commission submits it should find that the Portuguese legislation, in providing for a rate that was lower than 12% for road tolls for crossing the Tagus at Lisbon, infringes Article 28(2)(e) of the Sixth Directive.
Η Πορτογαλική Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι ο εφαρμοζόμενος εν προκειμένω συντελεστής θεμελιώνεται στο άρθρο 28, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της οδηγίας, δοθέντος ότι, σε αντίθεση προς ό,τι προβλέπεται στην ίδια παράγραφο, στοιχείο δ΄, η μόνη προϋπόθεση η οποία απαντά ρητώς στην πρώτη από τις εν λόγω δύο διατάξεις είναι αυτή σύμφωνα με την οποία την 1η Ιανουαρίου 1991 εφαρμοζόταν επί των επιδίκων υπηρεσιών κατ’ ανάγκη μειωμένος συντελεστής.
The Portuguese Republic contends that the rate applied in the present case is based on Article 28(2)(e) of the directive, since, contrary to what is provided in Article 28(2) (d), the only condition expressly laid down in the first of those two provisions is that a reduced rate must have applied to the services in question since 1 January 1991.
Η Πορτογαλική Δημοκρατία καταλήγει ότι, με την εκδοθησόμενη απόφασή του, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να διαπιστώσει τυχόν μη δυνατότητα εφαρμογής του συντελεστή ύψους 5 %, καθορίζοντας συντελεστή ο οποίος θα έπρεπε να εφαρμοστεί σε αντικατάσταση του προβλεπόμενου από τον ΚΦΠΑ.
The Portuguese Republic concludes that the Court’s judgment should go no further than finding that the 5% rate is inapplicable, and setting a rate which should be applied instead of the rate provided for in the VAT Code.
Εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με το εν λόγω κράτος μέλος, αν το Δικαστήριο διαπίστωνε ότι συντρέχει παράβαση των άρθρων 12 και 28 της έκτης οδηγίας, θα υφίσταντο λόγοι εφαρμογής ενδιάμεσου συντελεστή ύψους 12 % αντί του κανονικού συντελεστή ύψους 21 %.
In any event, according to that Member State, if the Court were to find there had been an infringement of Articles 12 and 28 of the Sixth Directive, there would be grounds for applying an intermediate rate of 12% instead of the standard 21%.
Η εφαρμογή ενός μεταβατικού συστήματος, όπως το προβλεπόμενο στο άρθρο 28, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της έκτης οδηγίας, προσκρούει εν προκειμένω σε διττό νομικό κώλυμα.
There are two legal obstacles in the present case to applying the transitional arrangement provided for in Article 28(2)(e) of the Sixth Directive.
Αφενός, όπως προκύπτει από το γράμμα της ανωτέρω διατάξεως, ο δυνάμενος να εφαρμοστεί μειωμένος συντελεστής δεν μπορεί να είναι κατώτερος του 12 %.
First, it is clear from the wording of that provision that the reduced rate that may be applied cannot be lower than 12%.
Εν προκειμένω, ναι μεν δεν αμφισβητείται ότι την 1η Ιανουαρίου 1991 η Πορτογαλική Δημοκρατία εφάρμοζε μειωμένο συντελεστή στα διόδια διελεύσεως οδικώς του ποταμού Τάγου προς τη Λισαβόνα, γεγονός πάντως, παραμένει ότι ο συντελεστής αυτός, έκτοτε και μέχρι σήμερα, ήταν ανέκαθεν κάτω του 12 %.
In the present case, although it is common ground that on 1 January 1991 the Portuguese Republic was applying a reduced rate to road tolls for crossing the Tagus at Lisbon, that rate, from that date until the present, has always been lower than 12%.
Αφετέρου, όπως υπογράμμισε η Επιτροπή, επειδή ο κανονικός συντελεστής του ΦΠΑ εφαρμόστηκε στις επίδικες υπηρεσίες μεταξύ της 24ης Μαρτίου 1992 και της 31ης Δεκεμβρίου 1994, η Πορτογαλική Δημοκρατία δεν νομιμοποιούνταν να επανεισαγάγει μειωμένο συντελεστή.
Second, as the Commission has pointed out, as the standard VAT rate applied to the services at issue between 24 March 1992 and 31 December 1994, the Portuguese Republic was not entitled to reintroduce a reduced rate.
Πράγματι, επιβάλλεται η υπόμνηση ότι το κοινοτικό σύστημα του ΦΠΑ αποτελεί το αποτέλεσμα προοδευτικής εναρμονίσεως των εθνικών νομοθεσιών στο πλαίσιο των άρθρων 93 ΕΚ και 94 ΕΚ.
It must be borne in mind that the Community system of VAT is the result of a gradual harmonisation of national legislation pursuant to Articles 93 EC and 94 EC.
Έτσι, η σκοπούμενη αυτή εναρμόνιση δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί, δεδομένου ότι η έκτη οδηγία επέτρεψε στα κράτη μέλη, δυνάμει του άρθρου της 28, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, να συνεχίσουν να διατηρούν ορισμένες διατάξεις της προγενέστερης της οδηγίας αυτής εθνικής τους νομοθεσίας, οι οποίες, αν η διατήρησή τους δεν είχε επιτραπεί, θα ήσαν ασύμβατες προς αυτήν (βλ. συναφώς απόφαση της 13ης Ιουλίου 2000, C-36/99, Idéal tourisme, Συλλογή 2000, σ. I-6049, σκέψη 38, και Eurodental, προπαρατεθείσα, σκέψη 51).
Thus, the harmonisation envisaged has not yet been achieved in so far as Article 28 of the Sixth Directive authorised the Member States to retain or adopt certain provisions which would, without that authorisation, be incompatible with the directive (see, to that effect, Case C-36/99 Idéal tourisme [2000] ECR I-6049, paragraph 38 and Eurodental, paragraph 51).
Πάντως, όπως υπογραμμίζεται στον επιγραφόμενο XVI τίτλο της έκτης οδηγίας καθώς και στη δέκατη ένατη αιτιολογική σκέψη της, το άρθρο 28 σκοπεί στο να καταστήσει εφικτή την προοδευτική προσαρμογή των εθνικών νομοθεσιών στους συγκεκριμένους τομείς.
However, as the heading of Title XVI of the Sixth Directive and the 19th recital in the preamble to that directive indicate, the objective of Article 28 is to allow, during a transitional period, national laws in specified fields to be gradually adapted.
Επειδή επομένως πρόκειται για εξαιρετικό και μεταβατικό καθεστώς, το άρθρο 28 της έκτης οδηγίας πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο στενής ερμηνείας (βλ., συναφώς, αποφάσεις της 7ης Μαρτίου 2002, C-169/00, Επιτροπή κατά Φινλανδίας, Συλλογή 2002, σ. I-2433, σκέψη 34, και Eurodental, προπαρατεθείσα, σκέψη 54) και σύμφωνης με τον στόχο του.
As it is a case of derogating and transitional arrangements, Article 28 of the Sixth Directive must be strictly interpreted (see, to that effect, Case C-169/00 Commission v Finland [2002] ECR I-2433, paragraph 34, and Eurodental, paragraph 54) and in accordance with its objective.
Πράγματι, δεδομένου ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία συμμορφώθηκε, όσον αφορά τις επίδικες υπηρεσίες, προς τις εναρμονισμένες διατάξεις της έκτης οδηγίας, δεν είναι δυνατό να απαλλαγεί των υποχρεώσεών της στηριζόμενη στο άρθρο 28, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, αυτής, εφόσον η διάταξη αυτή έχει ακριβώς αντίθετο στόχο, ήτοι την προοδευτική προσαρμογή των εθνικών διατάξεων στην έκτη οδηγία.
As the Portuguese Republic has complied, as regards the services at issue, with the harmonised provisions of the Sixth Directive, it cannot exempt itself from its obligations by relying on Article 28(2)(e) of that directive, since the objective of that provision is precisely the opposite, namely the gradual harmonisation of national provisions to align them with those of the Sixth Directive.
Η προβαλλόμενη από την Πορτογαλική Δημοκρατία διαφορά μεταξύ του γράμματος του άρθρου 28, παράγραφος 2, στοιχείο ε΄, της έκτης οδηγίας και εκείνου της ίδιας παραγράφου 2, στοιχείο δ΄, δεν δικαιολογεί διαφορετική λύση από εκείνη που προκύπτει από τις δύο προηγούμενες σκέψεις, δεδομένου ότι ο στόχος της προοδευτικής προσαρμογής είναι κοινός για αμφότερες τις μεταβατικές αυτές διατάξεις.
The difference, alleged by the Portuguese Republic, between the wording of Article 28(2)(e) and that of Article 28(2)(d) of the Sixth Directive does not justify a different conclusion from that reached the two preceding paragraphs, since the objective of gradual harmonisation is common to those transitional provisions.