natgillin/translations-raw huggingface dataset:
3) “σημεία πρόσβασης”: οι συγκεκριμένες εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων μεταξύ άλλων των γραμματοκιβωτίων που τίθενται στη διάθεση του κοινού, είτε σε δημόσιους χώρους είτε σε χώρους του φορέα παροχής της καθολικής υπηρεσίας όπου οι πελάτες μπορούν να καταθέτουν ταχυδρομικά αντικείμενα στο δημόσιο ταχυδρομικό δίκτυο.
(3) access points: physical facilities, including letter boxes provided for the public either on the public highway or at the premises of the universal service provider, where postal items may be deposited with the public postal network by customers;
4) “συλλογή”: η δραστηριότητα που συνίσταται στη συλλογή των ταχυδρομικών αντικειμένων από τα γραμματοκιβώτια που κατατίθενται στα σημεία πρόσβασης·
(4) clearance: the operation of collecting postal items deposited at access points;
Όσον αφορά τις υπηρεσίες που είναι δυνατό να ανατίθενται κατ’ αποκλειστικότητα στον φορέα ή τους φορείς παροχής καθολικής υπηρεσίας, το άρθρο 7, παράγραφος 1, πρώτο, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, της οδηγίας 97/67 ορίζει:
With regard to the services which may be reserved for the provider(s) of the universal postal service, the first, third and fourth subparagraphs of Article 7(1) of Directive 97/67 provide:
«Στο μέτρο που είναι αναγκαίο για να διασφαλιστεί η διατήρηση της καθολικής υπηρεσίας, τα κράτη μέλη μπορούν να εξακολουθήσουν να αναθέτουν κατ’ αποκλειστικότητα υπηρεσίες στον φορέα ή τους φορείς παροχής καθολικής υπηρεσίας.
‘To the extent necessary to ensure the maintenance of universal service, Member States may continue to reserve services to universal service provider(s).
Οι υπηρεσίες αυτές περιορίζονται στη συλλογή, τη διαλογή, τη μεταφορά και τη διανομή των αντικειμένων αλληλογραφίας εσωτερικού και εισερχόμενης διασυνοριακής αλληλογραφίας, είτε με ταχύτερη διανομή είτε όχι, εντός και των δύο ακόλουθων ορίων βάρους και τιμής.
Those services shall be limited to the clearance, sorting, transport and delivery of items of domestic correspondence and incoming crossborder correspondence, whether by accelerated delivery or not, within both of the following weight and price limits.
Το όριο βάρους ανέρχεται σε 100 γραμμάρια από την 1η Ιανουαρίου 2003 και σε 50 γραμμάρια από την 1η Ιανουαρίου 2006.
The weight limit shall be 100 grams from 1 January 2003 and 50 grams from 1 January 2006.
Τα εν λόγω όρια βάρους δεν ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου 2003 εάν η τιμή είναι ίση ή μεγαλύτερη του τριπλάσιου του δημόσιου τέλους για ένα αντικείμενο αλληλογραφίας της πρώτης βαθμίδας βάρους της ταχύτερης κατηγορίας, και, από την 1η Ιανουαρίου 2006, εάν η τιμή είναι ίση ή μεγαλύτερη από δυόμισι φορές το τέλος αυτό.
These weight limits shall not apply as from 1 January 2003 if the price is equal to, or more than, three times the public tariff for an item of correspondence in the first weight step of the fastest category, and, as from 1 January 2006, if the price is equal to, or more than, two and a half times this tariff.
Στο μέτρο που είναι αναγκαίο για να διασφαλιστεί η παροχή της καθολικής υπηρεσίας, το διαφημιστικό ταχυδρομείο μπορεί να εξακολουθήσει να ανατίθεται κατ’ αποκλειστικότητα εντός των ιδίων ορίων βάρους και τιμής.
To the extent necessary to ensure the provision of universal service, direct mail may continue to be reserved within the same weight and price limits.
Στο μέτρο που είναι αναγκαίο για να διασφαλιστεί η παροχή της καθολικής υπηρεσίας, για παράδειγμα, όταν έχουν ήδη ελευθερωθεί ορισμένοι τομείς ταχυδρομικών δραστηριοτήτων ή λόγω των ειδικών χαρακτηριστικών που διακρίνουν τις ταχυδρομικές υπηρεσίες κράτους μέλους, το εξερχόμενο διασυνοριακό ταχυδρομείο μπορεί να εξακολουθήσει να ανατίθεται κατ’ αποκλειστικότητα εντός των ιδίων ορίων βάρους και τιμής.»
To the extent necessary to ensure the provision of universal service, for example when certain sectors of postal activity have already been liberalised or because of the specific characteristics particular to the postal services in a Member State, outgoing crossborder mail may continue to be reserved within the same weight and price limits.’
Τα άρθρα 9 και 10 της οδηγίας 97/67 καθορίζουν τις προϋποθέσεις που διέπουν την παροχή μη αποκλειστικών υπηρεσιών.
Articles 9 and 10 of Directive 97/67 lay down the conditions governing the provision of non-reserved services.
Συναφώς, προβλέπονται γενικές άδειες και ατομικές άδειες για τις ανταγωνιστικές επιχειρήσεις.
In that regard, provision is made for general authorisations and individual licences for competitor undertakings.
Κατά το άρθρο 11 της εν λόγω οδηγίας:
Under Article 11 of that directive:
«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, έπειτα από πρόταση της Επιτροπής και βάσει του άρθρου 57, παράγραφος 2, του άρθρου 66 και του άρθρου 100 Α της Συνθήκης [ΕΚ], θεσπίζουν τα αναγκαία μέτρα εναρμόνισης των όρων που εξασφαλίζουν στους χρήστες και τον φορέα παροχής καθολικής υπηρεσίας την πρόσβαση στο δημόσιο ταχυδρομικό δίκτυο υπό συνθήκες διαφάνειας και ισότητας.»
‘The European Parliament and the Council, acting on a proposal from the Commission and on the basis of Articles 57(2), 66 and 100a of the Treaty, shall adopt such harmonisation measures as are necessary to ensure that users and the universal service provider(s) have access to the public postal network under conditions which are transparent and non-discriminatory.’
Όσον αφορά τις αρχές τιμολογήσεως τις οποίες οι φορείς παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας οφείλουν να τηρούν, το άρθρο 12, τέταρτη και πέμπτη περίπτωση, της ίδιας οδηγίας επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να λαμβάνουν μέτρα ώστε τα τιμολόγια για καθεμία από τις υπηρεσίες που περιλαμβάνονται στην παροχή της υπηρεσίας αυτής να είναι σύμφωνα με τις αρχές της διαφάνειας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων.
With regard to the tariff principles to be observed by the providers of the universal postal service, the fourth and fifth indents of Article 12 of that directive impose on the Member States the obligation to take steps to ensure that the tariffs for each of the services forming part of the provision of that service comply with the principles of transparency and non-discrimination.
Η οδηγία 97/67 μεταφέρθηκε στη γερμανική έννομη τάξη με τον νόμο περί ταχυδρομείων (Postgesetz), της 22ας Δεκεμβρίου 1997 (BGBl. 1997 I, σ.
Directive 97/67 was transposed into German law by the Law on postal services (Postgesetz) of 22 December 1997 (BGBl. 1997 I, p.
3294), όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα (στο εξής: νόμος περί ταχυδρομείων).
3294), as subsequently amended (‘the Law on postal services’).
Βάσει του νόμου αυτού, η Deutsche Post είναι ο φορέας παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας κατά την έννοια του άρθρου 7 της οδηγίας αυτής.
This law lays down that Deutsche Post is the universal postal service provider for the purposes of Article 7 of that directive.
Η BNA είναι η [εθνική] γερμανική κανονιστική αρχή κατά την έννοια του άρθρου 22 της ίδιας οδηγίας.
The BNA is the German regulatory authority for the purposes of Article 22 of the directive.
Το άρθρο 51 του νόμου περί ταχυδρομείων ορίζει, όσον αφορά τις άδειες που χορηγούνται, αφενός, στον φορέα παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας, και, αφετέρου, στις ανταγωνίστριες επιχειρήσεις:
Paragraph 51 of the Law on postal services provides, with regard to the licences to be granted to the universal postal service provider on the one hand and to the competitor undertakings on the other:
«(1) Έως την 31η Δεκεμβρίου 2007, η Deutsche Post […] έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να μεταφέρει, υπό εμπορικούς όρους, τα ταχυδρομικά αντικείμενα και τους καταλόγους που φέρουν διεύθυνση, έκαστο των οποίων ζυγίζει 50 γραμμάρια και του οποίου η ενιαία τιμή είναι μικρότερη κατά δυόμισι φορές της τιμής που εφαρμόζεται στα αντίστοιχα ταχυδρομικά αντικείμενα της χαμηλότερης κατηγορίας όσον αφορά το βάρος (νόμιμη αποκλειστική άδεια).
‘(1) Until 31 December 2007, Deutsche Post … shall have the exclusive right to handle on a commercial basis postal items and addressed catalogues with an individual weight of less than 50 grams, the unit price of which is less than two and a half times the price applicable to corresponding postal items in the lowest weight category (exclusive statutory licence).
Η πρώτη περίοδος δεν έχει εφαρμογή:
The first sentence shall not apply:
5. σε οποιονδήποτε συλλέγει αλληλογραφία από τον αποστολέα αιτήσει αυτού για να την καταθέσει στο πλησιέστερο σημείο συλλογής της Deutsche Post […] ή σε άλλο σημείο συλλογής της Deutsche Post […] που βρίσκεται εντός του ίδιου δήμου·
5. to anyone who at the request of the sender collects mail at his premises in order to deposit it at the nearest Deutsche Post collection point …or at another Deutsche Post collection point … situated in the same local authority area;
Οι ανταγωνίστριες επιχειρήσεις μπορούν επίσης να ζητήσουν από τον φορέα παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να τους παρέχει πρόσβαση σε τμήματα των παροχών τους υπηρεσιών μεταφοράς.
The competitor undertakings may also request the universal postal service provider, subject to certain conditions, to give them access to parts of its handling services.
Συναφώς, το άρθρο 28, παράγραφος 1, του νόμου περί ταχυδρομείων ορίζει:
In that regard, Paragraph 28(1) of the Law on postal services states:
«Αν κάτοχος αδείας κατέχει δεσπόζουσα θέση σε μια αγορά ταχυδρομικών υπηρεσιών που υπόκειται σε άδεια, οφείλει, εφόσον υποβληθεί σχετική αίτηση, να προτείνει
‘If the holder of a licence occupies a dominant position on a market for postal services which are subject to licensing, he must, if requested, offer parts of his handling
Έναντι άλλου φορέα παροχής ταχυδρομικών υπηρεσιών, η υποχρέωση υπό την έννοια της πρώτης περιόδου δεν υπάρχει παρά μόνον αν η επιχείρηση που υποβάλλει την αίτηση δεν κατέχει δεσπόζουσα θέση και αν ο ανταγωνισμός θα υφίστατο άλλως δυσανάλογη ζημία στην αγορά αυτή ή σε άλλη αγορά.
The obligation stated in the first sentence shall apply in respect of another provider of postal services only if the undertaking making the request does not occupy a dominant position and if competition would otherwise be restricted disproportionately on that or another market.
Ο κάτοχος αδείας έχει το δικαίωμα να αρνείται την επιμέρους παροχή αν τούτο επαπειλεί να θέσει σε κίνδυνο την καλή λειτουργία των εγκαταστάσεών του ή την ασφάλεια της επιχειρήσεως ή αν δεν διαθέτει πλέον, ενδεχομένως, τις δυνατότητες που επιτρέπουν να παράσχει την αιτηθείσα υπηρεσία.»
The holder of the licence has the right to refuse partial provision of services if that is likely to put at risk the efficient functioning of his facilities or the security of the business, or if as the case may be he no longer has sufficient capacities to carry out the requested service.’
Οι διαφορές της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
The main proceedings and the question referred for a preliminary ruling
Οι ενδιαφερόμενοι ενδιάμεσοι φορείς είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα των ταχυδρομικών υπηρεσιών.
The intermediaries concerned are private undertakings operating in the postal services sector.
Είναι κάτοχοι αδείας βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, σημείο 5, του νόμου περί ταχυδρομείων, που τους επιτρέπει να μεταφέρουν αντικείμενα αλληλογραφίας που συλλέγουν από τον αποστολέα με εντολή του και για λογαριασμό του, για να τα παραδώσουν στο πλησιέστερο γραφείο της Deutsche Post ή σε άλλο κατάστημα αυτής που βρίσκεται στην ίδια κοινότητα.
They are holders of a licence under the fifth point of the second sentence of Paragraph 51(1) of the Law on postal services which authorises them to handle items of correspondence collected from the sender’s premises, at his request and in his name, in order to deposit them at the nearest Deutsche Post office or at another Deutsche Post office situated in the same local authority area.
Το σύστημα μεταφοράς της αλληλογραφίας που θέσπισε ο φορέας παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας στη Γερμανία, δηλαδή η Deutsche Post, είναι οργανωμένο ως εξής: η αλληλογραφία που καταθέτουν οι αποστολείς στα γραμματοκιβώτια συλλέγεται και στη συνέχεια μεταφέρεται στο πλησιέστερο «ταχυδρομικό κέντρο» (μονάδα εσωτερικής διανομής η οποία, κανονικά, δεν είναι ανοιχτή στο κοινό) του αποστολέα, όπου γίνεται κατ’ αρχάς μια πρώτη διαλογή της αλληλογραφίας ανάλογα με την περιοχή προορισμού και το σχήμα.
The mail handling system set up by the universal postal service provider in Germany, Deutsche Post, is organised as follows: the mail deposited by senders in letter boxes and at post offices is collected and then transported to the ‘sorting office’ (internal distribution unit which is not usually open to the public) closest to the sender, where the mail is first of all presorted by destination and format.
Στη συνέχεια, μεταφέρεται στο πλησιέστερο ταχυδρομικό κέντρο του παραλήπτη, όπου γίνεται λεπτομερής διαλογή και, τέλος, διανέμεται στους παραλήπτες.
It is then transported to the sorting office nearest to the addressee, where detailed sorting takes place and, finally, it is delivered to the addressees.
Με απόφαση της BNA της 15ης Σεπτεμβρίου 2000, η Deutsche Post υποχρεώθηκε να εφαρμόζει ειδικά τιμολόγια για επαγγελματίες πελάτες οι οποίοι πραγματοποιούν οι ίδιοι ορισμένες προπαρασκευαστικές πράξεις, δηλαδή παραδίδουν οι ίδιοι τις ελάχιστες εγγυημένες ποσότητες αντικειμένων αλληλογραφίας, κατόπιν μιας πρώτης διαλογής ανάλογα με την περιοχή προορισμού και το σχήμα, απευθείας στα ταχυδρομικά κέντρα αφετηρίας.
By decision of the BNA of 15 September 2000, Deutsche Post was ordered to agree to special tariffs for business customers who carry out certain preparatory operations themselves, that is who deliver guaranteed minimum quantities of mail, presorted as to destination and format, directly to the sorting offices of despatch.
Τα ειδικά αυτά τιμολόγια περιλαμβάνονται στους γενικούς όρους που προσφέρει η Deutsche Post.
Those special tariffs were set out in the General Terms and Conditions offered by Deutsche Post.
Στις 27 Ιουνίου 2001, ο Vedat Deniz κάλεσε την Deutsche Post να του υποβάλει πρόταση παροχής επιμέρους υπηρεσιών κατά την έννοια του άρθρου 28 του νόμου περί ταχυδρομείων.
On 27 June 2001, Vedat Deniz asked Deutsche Post to make it an offer for partial services under Paragraph 28 of the Law on postal services.
Η αίτηση αυτή αφορούσε ειδικότερα τη δυνατότητα καταθέσεως σε ταχυδρομικό κέντρο, υπό εμπορική ιδιότητα, για λογαριασμό του και με τα ίδια ειδικά τιμολόγια με εκείνα που είχαν εφαρμογή στους επαγγελματίες πελάτες της Deutsche Post, μεγάλων ποσοτήτων αλληλογραφίας που συλλέγεται από διάφορους πελάτες, και κατόπιν πρώτης διαλογής συγκεντρώνεται ανά κατηγορία.
That request related in particular to the possibility of depositing at a sorting office, on a commercial basis, in its own name and at the same special rates applicable to Deutsche Post business customers, bulk quantities of mail collected from various customers, consolidated and pre-sorted.
Επειδή η Deutsche Post αρνήθηκε να υποβάλει μια τέτοια πρόταση στον Vedat Deniz, ο τελευταίος απευθύνθηκε στην BNA προκειμένου αυτή να καθορίσει τους όρους προσβάσεως στις επιμέρους υπηρεσίες.
Since Deutsche Post refused to make Vedat Deniz such an offer, the latter applied to the BNA to fix the conditions of access to partial services.
Η τελευταία, με απόφαση της 5ης Σεπτεμβρίου 2001, απέρριψε το αίτημα του Vedat Deniz θεωρώντας ότι η άδεια που χορηγήθηκε βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, σημείο 5, του νόμου περί ταχυδρομείων δεν επιτρέπει στον κάτοχό της να παρέχει επιμέρους υπηρεσίες που αποτελούν τμήμα της αλυσίδας μεταφοράς των ταχυδρομικών αντικειμένων.
By decision of 5 September 2001, the BNA rejected Vadat Deniz’s request, finding that the licence granted pursuant to point 5 of the second sentence of Paragraph 51(1) of the Law on postal services does not authorise its holder to provide services forming certain parts of the mail handling chain.
Στις 10 Οκτωβρίου 2001, ο Vedat Deniz άσκησε προσφυγή κατά της απορριπτικής αυτής αποφάσεως ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου.
On 10 October 2001, Vedat Deniz brought an action before the referring court against the decision rejecting its application.
Μερικά έτη αργότερα, η Bundeskartellamt (ομοσπονδιακή αρχή ανταγωνισμού), με απόφαση της 11ης Φεβρουαρίου 2005, απαγόρευσε στην Deutsche Post να αρνείται στους ενδιάμεσους φορείς την πρόσβαση στις επιμέρους υπηρεσίες στο μέτρο που
Some years later, by decision of 11 February 2005, the Bundeskartellamt (Federal Cartel Office), prohibited Deutsche Post from refusing intermediaries access to partial services to the extent that it grants such access and discounts to bulk mailers
Κατόπιν της αποφάσεως αυτής της Bundeskartellamt, οι ενδιαφερόμενοι ενδιάμεσοι φορείς κάλεσαν την Deutsche Post να τους υποβάλει πρόταση επιμέρους υπηρεσιών για τα ταχυδρομικά αντικείμενα που μετέφεραν για τους πελάτες τους με τιμές ισοδύναμες προς εκείνες που πρόσφερε η Deutsche Post στους πελάτες της.
Following that Bundeskartellamt decision, the intermediaries concerned asked Deutsche Post to make them an offer for partial services for postal items which they handle for their customers at rates in line with those offered by Deutsche Post to its customers.
Μερικές εβδομάδες αργότερα, οι εν λόγω ενδιάμεσοι φορείς ζήτησαν από την BNA να καθορίσει τους όρους προσβάσεως στις επιμέρους παροχές.
A few weeks later, those intermediaries applied to the BNA to fix the conditions for access to those partial services.
Οι αιτήσεις αυτές δικαιολογούνταν από το γεγονός ότι, κατ’ αυτούς, η Deutsche Post τους μεταχειρίζεται δυσμενώς εφόσον δεν τους παρέχει τα ίδια τιμολόγια με εκείνα που απολαύουν οι πελάτες της εταιρίας αυτής.
Their requests were based on the fact that, according to them, Deutsche Post discriminates against them by not granting them the same tariffs as those enjoyed by its customers.
Με αποφάσεις της 24ης Οκτωβρίου 2005, η BNA δέχθηκε εν μέρει τις αιτήσεις αυτές καθόσον, ειδικότερα, υποχρέωσε την Deutsche Post να χορηγήσει στους ενδιάμεσους φορείς την πρόσβαση στα ταχυδρομικά κέντρα υπό τις ίδιους γενικούς όρους που είχαν εφαρμογή στους επαγγελματίες ενδιάμεσους φορείς.
By decisions of 24 October 2005, the BNA allowed the applications to the extent that, in particular, it ordered Deutsche Post to grant the intermediaries access to the sorting offices on the General Terms and Conditions applicable to business intermediaries.
Η απόφαση εκδόθηκε υπό την επιφύλαξη ανακλήσεώς της σε περίπτωση κατά την οποία η απόφαση της Bundeskartellamt ακυρωθεί κατόπιν της ακυρωτικής διαδικασίας ή βάσει αποφάσεως της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ή αποφάσεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ή του Δικαστηρίου.
The decision was revocable in the event that the Bundeskartellamt’s decision were annulled in appeal proceedings or by reason of a decision of the Commission of the European Communities or a judgment of the Court of First Instance of the European Communities or of the Court of Justice.
Οι ενδιαφερόμενοι ενδιάμεσοι φορείς, εκτός του Vedat Deniz, καθώς και η Deutsche Post άσκησαν, για διαφορετικούς λόγους, προσφυγές ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου κατά των εν λόγω αποφάσεων της BNA.
The intermediaries concerned, with the exception of Vedat Deniz, and Deutsche Post brought actions for different reasons before the referring court against those decisions of the BNA.
Το Verwaltungsgericht Köln, επειδή είχε αμφιβολίες ως προς την ερμηνεία που πρέπει να δοθεί στο άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, της οδηγίας 97/67, σε συνδυασμό προς το άρθρο 7 αυτής, αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα, με πανομοιότυπη διατύπωση στις υποθέσεις C-287/06 έως C-292/06:
Since the Verwaltungsgericht (Administrative Court) Köln has doubts concerning the interpretation to be given to the fifth indent of Article 12 of Directive 97/67 in conjunction with Article 7 of the directive, it decided to stay the proceedings and to refer to the Court for a preliminary ruling the following question, which has the same wording in Cases C-287/06 to C-292/06:
«Έχουν το άρθρο 47, παράγραφος 2, ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 95 ΕΚ και το άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 97/67 […] την έννοια ότι, εάν ένας φορέας παροχής καθολικής υπηρεσίας εφαρμόζει ειδικά τιμολόγια για επαγγελματίες πελάτες οι οποίοι προωθούν τα ταχυδρομικά αντικείμενα στο ταχυδρομικό δίκτυο κατόπιν μιας πρώτης διαλογής, ο εν λόγω φορέας παροχής καθολικής υπηρεσίας είναι υποχρεωμένος να εφαρμόσει τα ειδικά αυτά τιμολόγια και έναντι επιχειρήσεων οι οποίες συλλέγουν τα ταχυδρομικά αντικείμενα από τον αποστολέα και τα προωθούν στο ταχυδρομικό δίκτυο στο ίδιο σημείο προσβάσεως και υπό τους ίδιους όρους όπως οι επαγγελματίες πελάτες κατόπιν μιας πρώτης διαλογής, χωρίς ο φορέας αυτός να μπορεί να το αρνηθεί επικαλούμενος την υποχρέωσή του για παροχή της καθολικής υπηρεσίας;»
‘Is Article 47(2) EC, in conjunction with Article 95 EC, the fifth indent of Article 12 and Article 7(1) of Directive [97/67], to be interpreted as meaning that, where a universal service provider applies special tariffs for business customers who give postal items to the sorting office presorted for the postal network, that universal service provider is obliged to apply those special tariffs also to undertakings which collect postal items from the sender and give them presorted for the postal network at the same access points and on the same terms and conditions as business customers, without the universal service provider being permitted to refuse to do so, having regard to its obligation to provide a universal service?’
Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 31ης Οκτωβρίου 2006, οι υποθέσεις C-287/06 έως C-292/06 ενώθηκαν προς διευκόλυνση της διαδικασίας και έκδοση κοινής αποφάσεως.
By order of the President of the Court of 31 October 2006, Cases C-287/06 to C-292/06 were joined for the purposes of the written and oral procedure and the judgment.
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Question referred for a preliminary ruling
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν η οδηγία 97/67 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμποδίζει όπως προβάλλεται άρνηση στις επιχειρήσεις οι οποίες συγκεντρώνουν, κατ’ επάγγελμα και για λογαριασμό τους, τα ταχυδρομικά αντικείμενα πολλών αποστολέων το ευεργέτημα των ειδικών τιμολογίων που ο εθνικός φορέας παροχής της καθολικής ταχυδρομικής υπηρεσίας παρέχει, στον τομέα της αποκλειστικής του αδείας, σε επαγγελματίες πελάτες για την κατάθεση στα ταχυδρομικά του κέντρα ελαχίστων ποσοτήτων ταχυδρομικών αντικειμένων κατόπιν της πρώτης διαλογής.
By its question, the referring court asks essentially whether Directive 97/67 must be interpreted as precluding refusal to apply to businesses which consolidate, on a commercial basis and in their own name, postal items from various senders the special tariffs which the national universal postal service provider grants, within the scope of its exclusive licence, to business customers for the deposit of minimum quantities of presorted mail at its sorting offices.
Ευθύς εξ αρχής, επιβάλλεται να υπομνηστεί ότι, όσον αφορά την εφαρμογή των ειδικών τιμολογίων, η οδηγία 97/67 ορίζει ρητά, στο άρθρο 12, πέμπτη περίπτωση, ότι «[τ]α κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα τιμολόγια καθεμίας από τις υπηρεσίες που περιλαμβάνονται στην παροχή της καθολικής υπηρεσίας να πληρούν τις ακόλουθες αρχές:
At the outset, it must be pointed out that, with regard to the application of special tariffs, Directive 97/67 expressly provides, in the fifth indent of Article 12, that ‘Member States shall take steps to ensure that the tariffs for each of the services forming part of the provision of the universal service comply with the following principles: