natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Προς τον σκοπό αυτόν, το ισπανικό δίκαιο προβλέπει ότι οι αποζημιώσεις λόγω απολύσεως που χορηγούνται κατόπιν εξώδικου συμβιβασμού εξαιρούνται από την ευεργετική ρύθμιση της αναλήψεώς τους από το Fogasa.
Accordingly, Spanish law provides that compensation for dismissal granted following an extrajudicial conciliation procedure is excluded from benefiting from Fogasa’s assumption of responsibility.
Μια τέτοια εξαίρεση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αναγκαία για την επίτευξη του σκοπού του εν λόγω άρθρου 10, στοιχείο α΄, όταν ο οργανισμός εγγυήσεως διαθέτει επαρκή στοιχεία ώστε να μπορεί να αποφύγει τις καταχρήσεις.
Such exclusion cannot be considered necessary in order to attain the objective pursued by Article 10(a) where the guarantee institution has sufficient means to enable it to avoid abuse.
Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν ο συμβιβασμός πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη δικαιοδοτικού οργάνου (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, προμνησθείσες αποφάσεις Rodríguez Caballero, σκέψεις 36 και 37, και Olaso Valero, σκέψη 37).
According to the caselaw of the Court, such is particularly the case where the conciliation is supervised by a judicial body (see, to that effect, Rodríguez Caballero, paragraphs 36 and 37, and Olaso Valero, paragraph 37).
Συναφώς, η Ισπανική Κυβέρνηση εκτιμά ότι ο εξώδικος συμβιβασμός δεν είναι συγκρίσιμος με τον δικαστικό συμβιβασμό λόγω του ότι δεν ενέχει επαρκείς εγγυήσεις ικανές να αποτρέψουν τις καταχρήσεις.
In that regard, the Spanish Government is of the view that extrajudicial conciliation is not comparable to judicial conciliation because it does not include sufficient guarantees for the avoidance of abuse.
Αντιθέτως, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων θεωρεί ότι η διαφορά μεταχειρίσεως την οποία αναφέρεται στην απόφαση περί παραπομπής δεν στηρίζεται σε καμία αντικειμενική δικαιολογία.
Conversely, the Commission of the European Communities considers that the difference in treatment described in the order for reference lacks any objective justification.
Το Fogasa διαθέτει κατάλληλα και επαρκή μέτρα για να διαπιστώνει και να εμποδίζει τις απάτες σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Fogasa is invested with appropriate and sufficient means to detect and prevent fraud in specific cases.
Πρώτον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με την απόφαση περί παραπομπής, η συμφωνία σχετικά με τις αποζημιώσεις λόγω απολύσεως που συνάπτεται στο πλαίσιο διαδικασίας εξώδικου συμβιβασμού δεν συνάπτεται παρουσία δικαιοδοτικού οργάνου.
First, it should be noted that, according to the order for reference, an agreement on compensation for dismissal concluded during extrajudicial conciliation proceedings occurs without the involvement of any judicial body.
Ειδικότερα, η κατάρτιση μιας τέτοιας συμφωνίας δεν γίνεται υπό την επίβλεψη δικαστή.
In particular, the drawing up of such an agreement is not supervised by a judge.
Όπως προκύπτει ιδίως από το άρθρο 10 του βασιλικού διατάγματος 2756/1979, ο διαμεσολαβητής δεν διαθέτει εξουσίες που να του επιτρέπουν να επηρεάσει τη διαδικασία συμβιβασμού.
As is clear, in particular, from Article 10 of Royal Decree 2756/1979, the conciliator is not invested with powers which allow him to influence the conciliation procedure.
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το άρθρο 23 του LPL δεν προβλέπει την παρέμβαση του Fogasa κατά τη διαδικασία εξώδικου συμβιβασμού.
In that respect, it must be pointed out that Article 23 of the LPL makes no provision for intervention by Fogasa during the extrajudicial conciliation procedure.
Σε αντίθεση προς τη διαδικασία δικαστικού συμβιβασμού, δεν επιτρέπεται στον οργανισμό εγγυήσεως να συμμετέχει σε διαδικασία εξώδικου συμβιβασμού.
Unlike the judicial conciliation procedure, the guarantee institution is not authorised to participate in an extrajudicial conciliation procedure.
Κατά συνέπεια, στην πράξη, το Fogasa δεν είναι σε θέση να λαμβάνει γνώση των περιστάσεων που θα μπορούσαν να στοιχειοθετούν κατάχρηση ή απάτη.
Consequently, Fogasa is not, in practice, in a position to become aware of circumstances constituting abuse or fraud.
Ομοίως, η συμμετοχή του Fogasa στη διαδικασία κηρύξεως της αφερεγγυότητας ενός συγκεκριμένου εργοδότη δεν επιτρέπει στον οργανισμό αυτόν να εναντιωθεί σε οφειλή σχετική με αποζημιώσεις λόγω απολύσεως την οποία υποψιάζεται ότι αναγνωρίστηκε καταχρηστικώς.
Likewise, Fogasa’s participation in the procedure for declaring the employer concerned insolvent does not permit it to challenge a claim relating to compensation for dismissal which it suspects was established abusively.
Πράγματι, από τα άρθρα 274 και 275 του LPL προκύπτει ότι η διαδικασία αυτή αφορά αποκλειστικά την ύπαρξη της αφερεγγυότητας του εργοδότη και την κήρυξή της.
It is clear from Articles 274 and 275 of the LPL that that procedure only concerns the employer’s insolvency and the declaration to that effect.
Αντιθέτως, εφόσον έχει κηρυχθεί η αφερεγγυότητα, η εν λόγω διαδικασία δεν έχει ως αντικείμενο τον έλεγχο της νομιμότητας των οφειλών με τις οποίες επιβαρύνεται το Fogasa.
Conversely, once the insolvency is declared, the procedure does not have the objective of reviewing the legality of the claims for which Fogasa is responsible.
Δεύτερον, σύμφωνα με το βασιλικό διάταγμα 2756/1979, η διαδικασία εξώδικου συμβιβασμού που καταλήγει σε συμφωνία σχετικά με τις αποζημιώσεις λόγω απολύσεως διεξάγεται ενώπιον των οργάνων του Κέντρου διαμεσολαβήσεως, διαιτησίας και συμβιβασμού.
Second, according to Royal Decree 2756/1979, extrajudicial conciliation settlement leading to an agreement on compensation for dismissal takes place before the Centre for Mediation, Arbitration and Conciliation.
Η κατά τον τρόπο αυτό συναπτόμενη συμφωνία δεν υποβάλλεται σε κάποιο δικαιοδοτικό όργανο προς έγκριση, καθόσον ο διαμεσολαβητής δεν έχει την εξουσία να ελέγξει το περιεχόμενο της συμφωνίας όπως μπορεί να το πράξει το δικαιοδοτικό όργανο, δυνάμει του άρθρου 84 του LPL, στο πλαίσιο δικαστικού συμβιβασμού.
The agreement so concluded is not subject to the approval of a judicial body since the conciliator, unlike a judicial body pursuant to Article 84 of the LPL in a judicial conciliation, is not empowered to review the content of the agreement.
Όσον αφορά, τρίτον, τη δυνατότητα του οργανισμού εγγυήσεως να αρνηθεί, με αιτιολογημένη απόφαση, την καταβολή της αποζημιώσεως λόγω απολύσεως με την οποία βαρύνεται (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, προμνησθείσα απόφαση Rodríguez Caballero, σκέψη 36), από το άρθρο 28, παράγραφος 3, του βασιλικού διατάγματος 505/1985 προκύπτει ότι ο οργανισμός αυτός έχει εξουσία να απορρίψει την αίτηση καταβολής μόνον αν είναι σε θέση, παραδείγματος χάριν στο πλαίσιο μεταγενέστερης ένδικης διαδικασίας, να αποδείξει την ύπαρξη περιστάσεων που να επιτρέπουν να συναχθεί ότι συντρέχει περίπτωση καταχρήσεως κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
With regard, third, to the possibility of the guarantee institution refusing, by reasoned decision, to pay the compensation for dismissal for which it is responsible (see, to that effect, Rodríguez Caballero, paragraph 36), it is clear from Article 28.3 of Royal Decree 505/1985 that such an institution is only empowered actually to reject the request for payment if it is able, for example in any subsequent judicial procedure, to adduce evidence of circumstances supporting a finding of abuse within the meaning of that provision.
Όμως, στην πράξη, δύσκολα γίνεται αντιληπτό πώς ο ενδιαφερόμενος οργανισμός εγγυήσεως θα μπορέσει, εφόσον παραστεί ανάγκη, να διαπιστώσει και να αποδείξει την ύπαρξη τέτοιων περιστάσεων, καθόσον δεν επιτρέπεται η συμμετοχή του οργανισμού αυτού στη διαδικασία εξώδικου συμβιβασμού.
However, in practice, it is hard to imagine how the guarantee institution concerned could, where appropriate, establish and prove such circumstances, since it is not permitted to take part in the extrajudicial conciliation procedure.
Αυτό ισχύει επίσης και ως προς τη δυνατότητα του οργανισμού εγγυήσεως να ασκήσει αγωγή δυνάμει του άρθρου 67, παράγραφος 1, του LPL.
That is equally true with regard to the power of the guarantee institution to bring an action under Article 67(1) of the LPL.
Πρέπει να συναχθεί ότι οι αποζημιώσεις λόγω απολύσεως που αναγνωρίζονται με πράξη εξώδικου συμβιβασμού δεν παρέχουν επαρκείς εγγυήσεις προς αποτροπή των καταχρήσεων, σε αντίθεση προς τις αποζημιώσεις που ορίζονται στο πλαίσιο διαδικασίας συμβιβασμού που διεξάγεται παρουσία δικαιοδοτικού οργάνου και στην οποία ο οργανισμός εγγυήσεως έχει το δικαίωμα να παρέμβει.
It must therefore be held that compensation for dismissal recognised by an extrajudicial conciliation settlement does not offer sufficient guarantees of the avoidance of abuse, unlike compensation in a conciliation procedure carried out in the presence of a judicial body, in which the guarantee institution has the right to intervene.
Το συμπέρασμα αυτό δεν μπορεί να ανατραπεί από τη ρύθμιση σχετικά με τους «salarios de tramitación» του άρθρου 33, παράγραφος 1, του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων, το οποίο δεν προβλέπει προστασία, προς αποτροπή των καταχρήσεων, αντίστοιχη προς εκείνη που προβλέπεται για τις αποζημιώσεις που χορηγούνται δυνάμει της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου 33.
That conclusion is not called into question by legislation on ‘salarios de tramitación’ appearing in Article 33(1) of the Workers’ Statute which does not provide protection equivalent to that relating to the compensation awarded pursuant to Article 33(2) of the Workers’ Statute in order to avoid abuses.
Συναφώς, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι με το ερώτημα που υπέβαλε το εθνικό δικαστήριο ερωτάται και αν, για τις αποζημιώσεις που προβλέπει η παράγραφος 2 του εν λόγω άρθρου 33, το επίμαχο μέτρο προστασίας είναι πράγματι αναγκαίο από πλευράς του άρθρου 10, στοιχείο α΄ της οδηγίας 80/987.
In that regard, it is clear from the order for reference that, by its question, the national court also wishes to know whether, for the compensation provided for in Article 33(2), the protection measure at issue is actually ‘necessary’ within the meaning of Article 10(a) of Directive 80/987.
Συναφώς, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, ως εκ της φύσεώς τους, απαιτήσεις όπως οι «salarios de tramitación» δεν μπορούν, γενικώς, να αποτελέσουν αντικείμενο καταχρηστικού καθορισμού όταν αναγνωρίζονται με πράξη εξώδικου συμβιβασμού.
In that regard, it should be noted that, when they are recognised in an extrajudicial conciliation settlement, claims such as ‘salarios de tramitación’, by their very nature, are not generally liable to be fixed in circumstances where there is abuse.
Οι απαιτήσεις αυτές, δεδομένου ότι υπολογίζονται και καθορίζονται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, δεν αφήνουν, σε αντίθεση προς τις αποζημιώσεις που υπολογίζονται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 33, παράγραφος 2, του νόμου περί της νομικής καταστάσεως των εργαζομένων, αρκετά σημαντικό περιθώριο εκτιμήσεως στα μέρη ώστε να τα ωθήσουν σε καταχρηστικό καθορισμό τους.
As such claims are calculated and established according to objective criteria, they do not leave the parties a sufficiently wide discretion to encourage abuses when they are determined, unlike compensation calculated in accordance with Article 33(2) of the Workers’ Statute.
Συνεπώς, η ανάγκη εξαιρέσεως των αποζημιώσεων που αναγνωρίζονται με πράξη εξώδικου συμβιβασμού από την εγγύηση της καταβολής των ανεξόφλητων απαιτήσεων από τον οργανισμό εγγυήσεως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί υπό το φως της αντιμετωπίσεως που επιφυλάσσεται σε απαιτήσεις όπως οι «salarios de tramitación».
The need to exclude compensation recognised in an extrajudicial conciliation settlement from the guarantee by the guarantee institution of payment of outstanding claims cannot therefore be called into question in the light of the treatment from which claims such as ‘salarios de tramitación’ benefit.
Βάσει του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, στο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο προσήκει η απάντηση ότι το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987 έχει την έννοια ότι ένα κράτος μέλος μπορεί να εξαιρέσει αποζημιώσεις χορηγούμενες λόγω παράνομης απολύσεως από την εγγύηση καταβολής τους από τον οργανισμό εγγυήσεως δυνάμει της διατάξεως αυτής όταν οι αποζημιώσεις αυτές αναγνωρίζονται με πράξη εξώδικου συμβιβασμού και όταν η εξαίρεση αυτή, αντικειμενικώς δικαιολογημένη, συνιστά αναγκαίο μέτρο για την αποτροπή καταχρήσεων υπό την έννοια του άρθρου 10, στοιχείο α΄, της ίδιας οδηγίας.
In the light of all the foregoing considerations, the answer to the question referred by the national court must be that the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987 is to be interpreted as meaning that a Member State has the power to exclude compensation granted for unfair dismissal from the payment guarantee of the guarantee institutions pursuant to that provision where they have been recognised by an extrajudicial conciliation settlement and such exclusion, objectively justified, constitutes a measure necessary to avoid abuses within the meaning of Article 10(a) of that directive.
Το άρθρο 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2002/74/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002, έχει την έννοια ότι ένα κράτος μέλος μπορεί να εξαιρέσει αποζημιώσεις χορηγούμενες λόγω παράνομης απολύσεως από την εγγύηση καταβολής τους από τον οργανισμό εγγυήσεως δυνάμει της διατάξεως αυτής όταν οι αποζημιώσεις αυτές αναγνωρίζονται με πράξη εξώδικου συμβιβασμού και όταν η εξαίρεση αυτή, αντικειμενικώς δικαιολογημένη, συνιστά αναγκαίο μέτρο για την αποτροπή καταχρήσεων υπό την έννοια του άρθρου 10, στοιχείο α΄, της ίδιας οδηγίας.
The first paragraph of Article 3 of Council Directive 80/987/EEC of 20 October 1980 relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer, as amended by Directive 2002/74/EC of the European Parliament and of the Council of 23 September 2002, is to be interpreted as meaning that a Member State has the power to exclude compensation granted for unfair dismissal from the payment guarantee of the guarantee institutions pursuant to that provision where they have been recognised by an extrajudicial conciliation settlement and such exclusion, objectively justified, constitutes a measure necessary to avoid abuses within the meaning of Article 10(a) of that directive.
Υπόθεση C-507/06
Case C-507/06
(αίτηση του Oberlandesgericht Innsbruck για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Oberlandesgericht Innsbruck)
«Αξίωση χορηγήσεως του αυστριακού επιδόματος επιμέλειας τέκνου — Περίοδοι χορηγήσεως οικογενειακών παροχών σε άλλο κράτος μέλος μη ληφθείσες υπόψη — Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71»
(Entitlement to childcare allowance in Austria — Periods of drawing family benefits in another Member State not taken into account — Regulation (EEC) No 1408/71)
(Κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 1)
Social security for migrant workers — Equal treatment — Childcare allowance(Council Regulation No 1408/71, Art. 3(1))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-507/06
SUMMARY — CASE C-507/06
Η άρνηση κράτους μέλους να λάβει υπόψη, προς τον σκοπό χορηγήσεως οικογενειακής παροχής όπως το επίδομα επιμέλειας τέκνου, την περίοδο χορηγήσεως ομοειδούς παροχής σε άλλο κράτος μέλος ως εάν αυτή είχε πραγματοποιηθεί στο έδαφός του είναι αντίθετη στο άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71.
Article 3(1) of Regulation No 1408/71 precludes a Member State from refusing to take into account, for the purposes of granting a family benefit such as childcare allowance, the period during which a comparable benefit was drawn in another Member State as if that period had been completed in its own territory.
την εφαρμογή άλλων κριτηρίων διακρίσεως, καταλήγει στην πράξη στο ίδιο αποτέλεσμα.
also all covert forms of discrimination which, through the application of other distinguishing criteria, lead in fact to the same result.
Κατά συνέπεια, πρέπει να θεωρείται ότι συνεπάγονται εμμέσως δυσμενείς διακρίσεις οι προβλεπόμενες από την εθνική νομοθεσία προϋποθέσεις οι οποίες, μολονότι εφαρμόζονται χωρίς διάκριση λόγω ιθαγενείας, θίγουν κυρίως ή στη μεγάλη πλειονότητά τους τους διακινουμένους εργαζομένους καθώς και οι αδιακρίτως εφαρμοζόμενες προϋποθέσεις των οποίων η πλήρωση είναι ευκολότερη για τους ημεδαπούς εργαζομένους απ’ ό,τι για τους διακινουμένους εργαζομένους ή οι οποίες ενέχουν τον κίνδυνο να λειτουργήσουν σε βάρος ειδικά των διακινουμένων εργαζομένων.
Accordingly, conditions imposed by national law must be regarded as indirectly discriminatory where, although applicable irrespective of nationality, they affect essentially migrant workers or the great majority of those affected are migrant workers, where they are applicable without distinction but can more easily be satisfied by national workers than by migrant workers, or where there is a risk that they may operate to the particular detriment of the latter.
Η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 39, παράγραφος 2, ΕΚ και εξειδικεύεται, όσον αφορά την κοινωνική ασφάλιση των διακινούμενων εργαζομένων, στο άρθρο 3, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού, απαγορεύει όχι μόνον τις εμφανείς διακρίσεις, λόγω ιθαγενείας των δικαιούχων των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως, αλλά και κάθε συγκεκαλυμμένη μορφή διακρίσεως η οποία, με
The principle of nondiscrimination, as laid down in Article 39(2) EC and implemented, as far as concerns social security for migrant workers, by Article 3(1) of Regulation No 1408/71, prohibits not only overt discrimination based on the nationality of the beneficiaries of social security schemes but
(βλ. σκέψεις 17-18, 22 και διατακτ.)
(see paras 17, 18, 22, operative part)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα) της 21ης Φεβρουαρίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (Second Chamber)21 February 2008 *
Στην υπόθεση C-507/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Oberlandesgericht Innsbruck (Αυστρία) με απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Δεκεμβρίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Oberlandesgericht Innsbruck (Austria), made by decision of 30 November 2006, received at the Court on 13 December 2006, in the proceedings
Mengozzi γραμματέας: R. Grass έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: P. Mengozzi, Registrar: R. Grass, having regard to the written procedure, after considering the observations submitted on behalf of:
— το Tiroler Gebietskrankenkasse, εκπροσωπούμενο από την A. Bramböck,
— the Tiroler Gebietskrankenkasse, by A. Bramböck, acting as Agent,
— η Αυστριακή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την C. Pesendorfer,
— the Austrian Government, by C. Pesendorfer, acting as Agent,
Braguglia, επικουρούμενο από την W. Ferrante, avvocato dello Stato,
— the Italian Government, by I.M. Braguglia, acting as Agent, assisted by W. Ferrante, avvocato dello Stato,
— η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον V.
— the Commission of the European Communities, by V. Kreuschitz, acting as Agent, having decided, after hearing the Advocate General, to proceed to judgment without an Opinion,
KLÖPPEL εκδίδει την ακόλουθη
KLÖPPEL gives the following
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία των άρθρων 3 και 72 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996 (ΕΕ 1997, L 28, σ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Articles 3 and 72 of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to selfemployed persons and to members of their families moving within the Community, as amended and updated by Council Regulation (EC) No 118/97 of 2 December 1996 (OJ 1997 L 28, p.
1), όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 1386/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουνίου 2001 (ΕΕ L 187, σ.
1), as amended in turn by Regulation (EC) No 1386/2001 of the European Parliament and of the Council of 5 June 2001 (OJ 2001 L 187, p.
1, στο εξής: κανονισμός 1408/71), καθώς και του άρθρου 10α του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού 1408/71, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε από τον κανονισμό 118/97, όπως και αυτός τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 410/2002 της Επιτροπής, της 27ης Φεβρουαρίου 2002 (ΕΕ L 62, σ.
1) (‘Regulation No 1408/71’), as well as of Article 10a of Council Regulation (EEC) No 574/72 of 21 March 1972 fixing the procedure for implementing Regulation No 1408/71, as amended and updated by Regulation No 118/97, as amended in turn by Commission Regulation (EC) No 410/2002 of 27 February 2002 (OJ 2002 L 62, p.
17, στο εξής: κανονισμός 574/72).
17) (‘Regulation No 574/72’).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Μ. Klöppel και του Tiroler Gebietskrankenkasse, όσον αφορά τη διάρκεια της περιόδου για την οποία η ενδιαφερόμενη δύναται να λάβει, στην Αυστρία, το επίδομα επιμέλειας τέκνου.
The reference has been made in the course of proceedings between Ms Klöppel and the Tiroler Gebietskrankenkasse (Tyrol Regional Health Insurance Fund) concerning the duration of the period during which Ms Klöppel is entitled to receive childcare allowance in Austria.
Κατά το άρθρο 3 του κανονισμού 1408/71, το οποίο φέρει τον τίτλο «Ισότης μεταχειρίσεως»:
As set out in Article 3 of Regulation No 1408/71, headed ‘Equality of treatment’:
Τα πρόσωπα που κατοικούν στο έδαφος ενός από τα κράτη μέλη και για τα οποία ισχύουν οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού υπόκεινται στις υποχρεώσεις και απολαύουν των δικαιωμάτων που απορρέουν από την νομοθεσία κάθε κράτους μέλους υπό τους ίδιους όρους με τους υπηκόους του, υπό την επιφύλαξη ειδικών διατάξεων του παρόντος κανονισμού.
Subject to the special provisions of this Regulation, persons resident in the territory of one of the Member States to whom this Regulation applies shall be subject to the same obligations and enjoy the same benefits under the legislation of any Member State as the nationals of that State.
Το άρθρο 4 του κανονισμού 1408/71, το οποίο φέρει τον τίτλο «Πεδίο εφαρμογής καθ’ ύλη», ορίζει:
Article 4 of Regulation No 1408/71, headed ‘Matters covered’, provides:
Ο παρών κανονισμός ισχύει για όλες τις νομοθεσίες που αφορούν τους ακόλουθους κλάδους κοινωνικής ασφαλίσεως:
This Regulation shall apply to all legislation concerning the following branches of social security:
[…] η) οικογενειακές παροχές.
(h) family benefits.
Το άρθρο 72 του κανονισμού 1408/71, το οποίο φέρει τον τίτλο «Συνυπολογισμός των περιόδων ασφαλίσεως, απασχολήσεως, ή μη μισθωτής δραστηριότητας», ορίζει:
Article 72 of Regulation No 1408/71, headed ‘Aggregation of periods of insurance, employment or self-employment’, provides:
«Ο αρμόδιος φορέας κράτους μέλους η νομοθεσία του οποίου εξαρτά την κτήση του δικαιώματος παροχών από τη συμπλήρωση περιόδων ασφαλίσεως, απασχολήσεως ή μη μισθωτής δραστηριότητας λαμβάνει υπόψη, κατά το μέτρο που απαιτείται, τις περιόδους ασφαλίσεως, απασχολήσεως ή μη μισθωτής δραστηριότητας που πραγματοποιήθηκαν στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, σαν να επρόκειτο για περιόδους που πραγματοποιήθηκαν υπό τη νομοθεσία που εφαρμόζει ο φορέας αυτός.»
‘Where the legislation of a Member State makes acquisition of the right to benefits conditional upon completion of periods of insurance, employment or self-employ-ment, the competent institution of that State shall take into account for this purpose, to the extent necessary, periods of insurance, employment or self-employment completed in any other Member State, as if they were periods completed under the legislation which it administers.’