natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Λόγω, δηλαδή, του βαθμού της υφιστάμενης νομοθετικής ολοκλήρωσης που έχει επιτευχθεί μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ιδίως δε της ύπαρξης κοινοτικών νομοθετικών ρυθμίσεων που αποσκοπούν στη συνεργασία των εθνικών φορολογικών αρχών, όπως είναι η οδηγία 77/799/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 1977 περί της αμοιβαίας συνδρομής των αρμοδίων αρχών των κρατών μελών στον τομέα των αμέσων φόρων (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ.
Accordingly, because of the degree of legal integration that exists between Community Member States, in particular by reason of the presence of Community legislation which seeks to ensure cooperation between national tax authorities, such as Council Directive 77/799/EEC of 19 December 1977 concerning mutual assistance by the competent authorities of the Member States in the field of direct taxation (OJ 1977 L 336, p.
86), η φορολόγηση, από κράτος μέλος, των διασυνοριακού χαρακτήρα οικονομικών δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό της Κοινότητας δεν είναι πάντοτε συγκρίσιμη προς αυτή των οικονομικών δραστηριοτήτων που άπτονται των σχέσεων μεταξύ των κρατών μελών και τρίτων χωρών (προπαρατεθείσα απόφαση Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 170).
15), the taxation by a Member State of economic activities having cross-border aspects which take place within the Community is not always comparable to that of economic activities involving relations between Member States and third countries (Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 170).
Δεν αποκλείεται, επίσης, ένα κράτος μέλος να είναι σε θέση να αποδείξει ότι ένας περιορισμός στην κίνηση κεφαλαίων προς ή από τρίτες χώρες δικαιολογείται από λόγους που δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν περιορισμό στις κινήσεις κεφαλαίων μεταξύ των κρατών μελών (προπαρατεθείσα απόφαση Α, σκέψεις 36 και 37).
It may also be that a Member State will be able to demonstrate that a restriction on the movement of capital to or from third countries is justified for a particular reason in circumstances where that reason would not constitute a valid justification for a restriction on capital movements between Member States (A, paragraphs 36 and 37).
Όσον αφορά τους λόγους που προβάλλει η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, προς δικαιολόγηση των διαλαμβανόμενων στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα εθνικών μέτρων, και, ειδικότερα, την ανάγκη διατηρήσεως της συνοχής του φορολογικού συστήματος, διαπιστώνεται ότι η εν λόγω κυβέρνηση δεν επικαλείται κανένα στοιχείο που να εξηγεί το κατά πόσον οι λόγοι αυτοί δικαιολογούν την επιβολή των επίμαχων μέτρων στις σχέσεις μεταξύ κράτους μέλους και τρίτων χωρών.
As regards the grounds advanced by the United Kingdom Government to justify the national measures to which the first and second questions refer, particularly the need to ensure the cohesion of the tax system, that Government put forward no evidence explaining how those grounds justify those measures in relations between a Member State and nonmember countries.
Εξάλλου, όσον αφορά τις δυσχέρειες που συνδέονται με τον έλεγχο της τηρήσεως ορισμένων προϋποθέσεων από εταιρίες εγκατεστημένες σε τρίτες χώρες, το Δικαστήριο έχει κρίνει, στο πλαίσιο της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων, ότι, εφόσον, σύμφωνα με την ισχύουσα σε ένα κράτος μέλος νομοθεσία, η χορήγηση ενός φορολογικού πλεονεκτήματος εξαρτάται από προϋποθέσεις των οποίων η συνδρομή μπορεί να διαπιστωθεί μόνο δια της λήψεως πληροφοριών από τις αρμόδιες αρχές
Moreover, as regards the difficulties associated with the verification of compliance with certain requirements by companies established in third countries, the Court decided, in the context of the free movement of capital, that, where the legislation of a Member State makes the grant of a tax advantage dependent on satisfying requirements, compliance with which can be verified only by obtaining information from the competent authorities of a third country, it is, in principle, legitimate for that Member State to refuse to grant that advantage if, in particular, because that third
Επομένως, σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση του Δικαστηρίου, τα άρθρα 56 ΕΚ έως 58 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν απαγορεύουν νομοθεσία κράτους μέλους δυνάμει της οποίας ένα φορολογικό πλεονέκτημα σχετικό με τη φορολόγηση των μερισμάτων παρέχεται μόνον αν η διανέμουσα μερίσματα εταιρία είναι εγκατεστημένη σε κράτος μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου ή σε κράτος με το οποίο το αρμόδιο για τη φορολόγηση κράτος μέλος έχει συνάψει φορολογική σύμβαση προβλέπουσα την ανταλλαγή πληροφοριών, εφόσον η χορήγηση του πλεονεκτήματος εξαρτάται από προϋποθέσεις των οποίων την τήρηση μπορούν να ελέγξουν οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους αυτού μόνο βάσει πληροφοριών λαμβανομένων από το κράτος εγκατάστασης της διανέμουσας εταιρίας (βλ., επ’ αυτού, προπαρατεθείσα απόφαση Α, σκέψη 67).
Therefore, it follows from that judgment that Articles 56 EC to 58 EC are to be interpreted as not precluding the legislation of a Member State under which a tax concession in respect of dividends may be granted only if the distributing company is established in a State within the European Economic Area or a State with which a taxation convention providing for the exchange of information has been concluded by the Member State imposing the tax, where that concession is subject to conditions compliance with which can be verified by the competent authorities of that Member State only by obtaining information from the State of establishment of the distributing company (see, to that effect, A, paragraph 67).
Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο τέταρτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 56 ΕΚ έως 58 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν απαγορεύουν νομοθεσία κράτους μέλους δυνάμει της οποίας παρέχεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, φορολογικό πλεονέκτημα όσον αφορά τον φόρο εταιριών επί μερισμάτων που διανέμονται από ημεδαπή εταιρία σε ημεδαπή, αλλά δεν παρέχεται τέτοιο πλεονέκτημα για μερίσματα που διανέμονται από εταιρίες εγκατεστημένες σε τρίτες χώρες, ιδίως οσάκις η χορήγηση του πλεονεκτήματος εξαρτάται από προϋποθέσεις των οποίων την τήρηση μπορούν να ελέγξουν οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους αυτού μόνο βάσει πληροφοριών λαμβανομένων από την τρίτη χώρα όπου είναι εγκατεστημένη η διανέμουσα εταιρία.
Having regard to the foregoing considerations, the reply to the fourth question referred for a preliminary ruling must be that Articles 56 EC to 58 EC are to be interpreted as not precluding the legislation of a Member State which grants a corporation tax concession in respect of certain dividends received from resident companies by resident companies but excludes such a concession for dividends received from companies established in a nonmember country particularly where the grant of that concession is subject to conditions compliance with which can be verified by the competent authorities of that Member State only by obtaining information from the nonmember country where the distributing company is established.
Επί του πέμπτου ερωτήματος
The fifth question
Με το πέμπτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν, σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος θέσπισε, πριν τις 31 Δεκεμβρίου 1993, διατάξεις όπως
By its fifth question, the national court is asking, in essence, whether, where a Member State adopted, prior to 31 December 1993, the measures outlined in the
THE TEST CLAIMANTS IN THE CFC AND DIVIDEND GROUP LITIGATION οι διαλαμβανόμενες στα τρία πρώτα ερωτήματα, οι οποίες τροποποιήθηκαν μετά την ημερομηνία αυτή όπως περιγράφεται [στην απόφαση περί παραπομπής] και οι οποίες, όπως έχουν τροποποιηθεί, επιβάλλουν περιορισμούς αντίθετους στο άρθρο 56 ΕΚ, θεωρείται ότι οι περιορισμοί αυτοί δεν υφίσταντο στις 31 Δεκεμβρίου 1993 κατά την έννοια του άρθρου 57 ΕΚ.
TEST CLAIMANTS IN THE CFC AND DIVIDEND GROUP LITIGATION first to third questions and, after that date, amended those measures in the manner described in the decision making the reference and, if those measures, as amended, constitute restrictions prohibited by Article 56 EC, are those restrictions to be taken to be restrictions which did not exist on 31 December 1993 for the purposes of Article 57 EC.
Υπενθυμίζεται, συναφώς, πρώτον, ότι, κατά το άρθρο 57, παράγραφος 1, ΕΚ, το άρθρο 56 ΕΚ δεν θίγει την εφαρμογή, έναντι τρίτων χωρών, των περιορισμών που ίσχυαν στις 31 Δεκεμβρίου 1993 δυνάμει του εθνικού ή του κοινοτικού δικαίου σχετικά με τις κινήσεις κεφαλαίων από ή προς τρίτες χώρες που αφορούν άμεσες επενδύσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται επενδύσεις σε ακίνητα, εγκατάσταση, παροχή χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών ή εισδοχή τίτλων σε κεφαλαιαγορές.
In that regard, first, pursuant to Article 57(1) EC, the provisions of Article 56 EC are without prejudice to the application to third countries of any restrictions which existed on 31 December 1993 under national or Community law adopted in respect of the movement of capital to or from third countries involving direct investment — including in real estate —, establishment, the provision of financial services or the admission of securities to capital markets.
Επομένως, στο πέμπτο ερώτημα πρέπει να δοθεί απάντηση μόνον όσον αφορά τα μέτρα που απαγορεύονται από το άρθρο 56 ΕΚ, υπό το πρίσμα των απαντήσεων που δόθηκαν στα τρία πρώτα ερωτήματα.
There is therefore no need, in the light of the answers given to the first to third questions, to reply to the fifth question, other than in respect of measures which Article 56 EC precludes.
Διαπιστώνεται, πάντως, ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το αιτούν δικαστήριο σχετικά με το εφαρμοστέο στην υπόθεση της κύριας δίκης νομικό πλαίσιο, το πέμπτο ερώτημα τίθεται, όπως επισημαίνει η Επιτροπή με τις παρατηρήσεις που υπέβαλε στο Δικαστήριο, μόνο σε σχέση με το τρίτο ερώτημα.
On the basis of the information provided by the national court as to the national legal provisions applicable in the main proceedings, the fifth question arises, as the Commission pointed out in the observations it submitted to the Court, only in relation to the third question.
Όσον αφορά τα εθνικά μέτρα που, στο πλαίσιο των απαντήσεων στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα, κρίθηκαν αντίθετα στο άρθρο 56 ΕΚ, το αιτούν δικαστήριο δεν παραθέτει κανένα στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι τα μέτρα αυτά θεσπίστηκαν πριν τις 31 Δεκεμβρίου 1993 και τροποποιήθηκαν μετά την ημερομηνία αυτή έτσι ώστε να τίθεται ζήτημα εφαρμογής του άρθρου 57, παράγραφος 1, ΕΚ.
As regards the national measures held to be contrary to Article 56 EC in the answers given to the first and second questions, the referring court provides no information enabling it to be established whether those measures were adopted before 31 December 1993 and amended after that date in a way that might be relevant for the purposes of applying Article 57(1) EC.
Παρέλκει, επομένως, η απάντηση στο πέμπτο ερώτημα κατά το μέρος που σχετίζεται με το πρώτο και το δεύτερο ερώτημα.
There is therefore no need to reply to the fifth question in so far as it refers to the first and second questions.
Όσον αφορά, δεύτερον, το πέμπτο ερώτημα κατά το μέρος που σχετίζεται με το τρίτο ερώτημα, υπενθυμίζεται ότι, στο πλαίσιο της απαντήσεως που δόθηκε σε αυτό με την παρούσα διάταξη, διευκρινίστηκε ότι, εφόσον η νομοθεσία περί ΕΑΕ αφορά την υπό ορισμένους όρους φορολόγηση των κερδών εγκατεστημένων εκτός Ηνωμένου Βασιλείου θυγατρικών στις οποίες μια ημεδαπή εταιρία συμμετέχει σε ποσοστό που της παρέχει τη δυνατότητα ελέγχου των θυγατρικών αυτών, η νομοθεσία αυτή πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των άρθρών 43 ΕΚ και 48 ΕΚ.
As regards, secondly, the fifth question in so far as it refers to the third question, it must be recalled that, in the answer given to the latter question in the present order, it was stated that since the legislation on CFCs concerns the taxation, under certain conditions, of the profits of subsidiary companies established outside the United Kingdom in which a resident company has a controlling holding, that legislation must be examined in the light of Articles 43 EC and 48 EC.
Επομένως, αφενός, η απάντηση του Δικαστηρίου στο τρίτο ερώτημα δεν αφορά σε καμία περίπτωση το άρθρο 56 ΕΚ.
Thus, first, the answer given by the Court to the third question makes no reference whatsoever to Article 56 EC.
Αφετέρου, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι τα μέτρα που, στο πλαίσιο της απαντήσεως του Δικαστηρίου στο τρίτο ερώτημα, κρίθηκαν αντίθετα στα άρθρα 43 ΕΚ και 48 ΕΚ περιορίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων, οι περιορισμοί αυτοί αποτελούν αναπόφευκτη συνέπεια ενδεχόμενου εμποδίου στην ελευθερία εγκαταστάσεως και, ως εκ τούτου, δεν δικαιολογούν αυτοτελή εξέταση της εν λόγω νομοθεσίας υπό το πρίσμα των άρθρων 56 ΕΚ έως 58 ΕΚ (βλ., επ’ αυτού, προπαρατεθείσα απόφαση Cadbury Schweppes και Cadbury Schweppes Overseas, σκέψη 33, απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2006, C-452/04, Fidium Finanz, Συλλογή 2006, σ. I-9521, σκέψεις 48 και 49, προπαρατεθείσα απόφαση Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, σκέψη 34, και προπαρατεθείσα διάταξη A και B, σκέψη 27).
Secondly, should the national measures held to be contrary to Articles 43 EC and 48 EC, in the answer given by the Court to the third question, have restrictive effects on the free movement of capital, those effects should be regarded as the unavoidable consequence of such an obstacle to freedom of establishment as there might be, and do not therefore justify an examination of those measures from the point of view of Articles 56 EC to 58 EC (see, to that effect, Cadbury Schweppes and Cadbury Schweppes Overseas, paragraph 33; Case C-452/04 Fidium Finanz [2006] ECR I-9521, paragraphs 48 and 49; Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 34; and A and B, cited above, paragraph 27).
Κατά συνέπεια, παρέλκει η απάντηση στο πέμπτο ερώτημα κατά το μέρος που σχετίζεται με το τρίτο ερώτημα.
Consequently, there is no need to reply to the fifth question in so far as it refers to the third question.
Με τα ερωτήματα αυτά, τα οποία επιβάλλεται να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν, σε περίπτωση που οι διαλαμβανόμενες στα προηγούμενα ερωτήματα διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας κριθούν μη συμβατές με το κοινοτικό δίκαιο, αξιώσεις όπως αυτές που προέβαλαν οι ενάγουσες της κύριας δίκης, προς εξάλειψη της ασυμβατότητας αυτής, πρέπει να χαρακτηριστούν είτε ως αξιώσεις επιστροφής αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών ή αποκατάστασης πλεονεκτήματος που παρανόμως στερήθηκε ο δικαιούχος είτε, αντιθέτως, ως αξιώσεις αποζημίωσης.
By its sixth to twelfth questions, which should be considered together, the national court is asking the Court, in essence, whether, in the event that the national measures referred to in the preceding questions are incompatible with Community law, claims such as those brought by the claimants in the main proceedings in order to remedy such an incompatibility must be classified as actions for restitution of sums unduly levied or advantages unduly refused or, conversely, as claims for compensation in respect of damage suffered.
Στην τελευταία περίπτωση, ερωτάται αν πρέπει να πληρούνται τα κριτήρια που τέθηκαν με την προπαρατεθείσα απόφαση Brasserie du pêcheur και Factortame (σκέψεις 51 και 66) και αν έχει συναφώς σημασία να λαμβάνεται υπόψη ο τρόπος με τον οποίον οι αξιώσεις αυτές πρέπει να προβάλλονται δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας.
In the latter case, the national court asks whether it is necessary to satisfy the conditions laid down in paragraphs 51 and 66 of the judgment in Brasserie du Pêcheur and Factortame, and whether account must be taken, in that regard, of the form in which such claims must be brought under national law.
Όσον αφορά τον έλεγχο της συνδρομής των προϋποθέσεων υπό τις οποίες ένα κράτος μέλος οφείλει να αποζημιώνει ιδιώτες για ζημίες που προκλήθηκαν από παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο υποδείξεις σχετικά με τις προϋποθέσεις περί κατάφωρης παραβιάσεως και περί του αιτιώδους σύνδεσμο που πρέπει να υφίσταται μεταξύ της παραβιάσεως της υποχρεώσεως που υπέχει το κράτος μέλος και της ζημίας που υπέστησαν οι ζημιωθέντες.
As regards the application of the conditions under which a Member State is liable to make reparation for the loss and damage caused to claimants as a result of an infringement of Community law, the national court asks the Court to provide guidance as to the need for a sufficiently serious breach of that law and as to the need for a causal link between the breach of the obligation imposed on the Member State and the loss and damage suffered by the injured parties.
Το αιτούν δικαστήριο ερωτά, επίσης, αν, για τον προσδιορισμό της ζημίας για την οποία ζητείται αποζημίωση, πρέπει να ληφθεί υπόψη το αν οι ζημιωθέντες επέδειξαν εύλογη επιμέλεια προκειμένου να αποτρέψουν ή να περιορίσουν τη ζημία τους, ιδίως διά της ασκήσεως ενδίκων βοηθημάτων.
The national court also asks whether, in determining the losses which are to be reimbursed or in respect of which compensation is to be provided, it is appropriate to have regard to the question whether the injured parties showed reasonable diligence in order to avoid the alleged losses, in particular in bringing actions before the courts.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Δικαστήριο έχει τονίσει ότι ο νομικός χαρακτηρισμός των αξιώσεων που οι ενάγουσες της κύριας δίκης προβάλλουν ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου δεν είναι έργο του Δικαστηρίου.
The Court has had the occasion to point out that it is not for it to assign a legal classification to the actions brought before the national court by the claimants in the main proceedings.
Απόκειται στις ενάγουσες
It is for the latter to specify the nature and basis of their actions
ΔΙΑΤΑΞΗ της 23.4.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-201/05 να διευκρινίσουν τη φύση και τη βάση της αξιώσεώς τους (αν πρόκειται για αξίωση επιστροφής ή αποζημίωσης), υπό τον έλεγχο του αιτούντος δικαστηρίου (προπαρατεθείσες αποφάσεις Test claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 201, και Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, σκέψη 109).
(whether they are actions for restitution or actions for compensation for damage), subject to the supervision of the national court (Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 201, and Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 109).
Το Δικαστήριο έχει, επίσης, επισημάνει ότι, κατά πάγια νομολογία, το δικαίωμα επιστροφής φόρων που το κράτος μέλος έχει εισπράξει κατά παράβαση των κανόνων του κοινοτικού δικαίου αποτελεί συνέπεια και συμπλήρωμα των δικαιωμάτων που απονέμουν στους ιδιώτες οι κοινοτικές διατάξεις, όπως αυτές έχουν ερμηνευθεί από το Δικαστήριο, και, επομένως, το κράτος μέλος υποχρεούται, καταρχήν, να επιστρέφει τους φόρους που εισπράττει κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου (προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 202, και Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, σκέψη 110).
The Court has also noted that, according to well-established caselaw, the right to a refund of charges levied in a Member State in breach of the rules of Community law is the consequence and complement of the rights conferred on individuals by Community provisions as interpreted by the Court and that the Member State is therefore required in principle to repay charges levied in breach of Community law (Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 202, and Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 110).
Συγκεκριμένα, ελλείψει κοινοτικής ρυθμίσεως σχετικής με την επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων εθνικών φόρων, απόκειται στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους να ορίσει τα αρμόδια δικαστήρια και να θεσπίσει τους διαδικαστικούς κανόνες ασκήσεως των ενδίκων βοηθημάτων που αποσκοπούν στην κατοχύρωση της προστασίας των δικαιωμάτων τα οποία οι ιδιώτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο, υπό την προϋπόθεση, αφενός, ότι οι κανόνες αυτοί δεν είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που αφορούν παρόμοια βοηθήματα της εσωτερικής έννομης τάξεως (αρχή της ισοδυναμίας) και, αφετέρου, ότι δεν καθιστούν πρακτικά αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που χορηγεί η κοινοτική έννομη τάξη (αρχή της αποτελεσματικότητας) (προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 203, και Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, σκέψη 111).
Indeed, in the absence of Community rules on the refund of national charges levied though not due, it is for the domestic legal system of each Member State to designate the courts and tribunals having jurisdiction and to lay down the detailed procedural rules governing actions for safeguarding rights which individuals derive from Community law, provided, first, that such rules are not less favourable than those governing similar domestic actions (principle of equivalence) and, secondly, that they do not render virtually impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law (principle of effectiveness) (Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 203, and Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 111).
Εξάλλου, αν ένα κράτος μέλος εισέπραξε φόρους κατά παράβαση των κανόνων του κοινοτικού δικαίου, οι ιδιώτες έχουν δικαίωμα επιστροφής όχι μόνον του αχρεωστήτως καταβληθέντος φόρου, αλλά και των άμεσα σχετιζόμενων με τον φόρο αυτό ποσών που το εν λόγω κράτος εισέπραξε ή παρακράτησε.
In addition, where a Member State has levied charges in breach of the rules of Community law, individuals are entitled to reimbursement not only of the tax unduly levied but also of the amounts paid to that State or retained by it which relate directly to that tax.
Αυτό περιλαμβάνει και τη ζημία που προκλήθηκε λόγω μη διαθεσιμότητας κεφαλαίων επειδή ο φόρος κατέστη πρόωρα απαιτητός (προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 205, και Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, σκέψη 112).
That also includes losses constituted by the unavailability of sums of money as a result of a tax being levied prematurely (Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 205, and Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 112).
Ωστόσο, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι η βάσει του κοινοτικού δικαίου αξίωση επιστροφής του αχρεωστήτως καταβληθέντος φόρου ή των άμεσα σχετιζόμενων με τον εν λόγω φόρο ποσών που το κράτος μέλος εισέπραξε ή παρακράτησε δεν καλύπτει τις ελαφρύνσεις ή τα λοιπά φορολογικά πλεονεκτήματα που η ημεδαπή εταιρία αποποιήθηκε προκειμένου να μπορέσει να συμψηφίσει ολόκληρο το ποσό του αχρεωστήτως καταβληθέντος φόρου με άλλο φόρο που οφείλει, ούτε τις δαπάνες με τις οποίες επιβαρύνθηκαν οι εταιρίες του ομίλου ώστε να συμμορφωθούν με την επίμαχη εθνική νομοθεσία (προπαρατεθείσα απόφαση Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, σκέψη 113).
However, the Court stated that neither the reliefs or other tax advantages waived by a resident company in order to be able to offset in full a tax levied unlawfully against an amount due in respect of another tax, nor the expenses incurred by the companies in that group in order to comply with the national legislation at issue, can form the basis of an action under Community law for the reimbursement of the tax unlawfully levied or of sums paid to the Member State concerned or withheld by it directly against that tax (Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 113).
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, οι δαπάνες αυτές οφείλονται σε αποφάσεις των προσφευγουσών της κύριας δίκης και, επομένως, δεν αποτελούν γι’ αυτές αναπόφευκτη συνέπεια της εφαρμογής της σχετικής με τις ΕΑΕ και τα μερίσματα φορολογικής νομοθεσίας του Ηνωμένου Βασιλείου (βλ., επ’ αυτού, προπαρατεθείσες αποφάσεις Test Claimants in the FII Group Litigation, σκέψη 207, και Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, σκέψη 113).
In the circumstances of the present case, such expenditure is the result of decisions taken by the claimants in the main proceedings and cannot therefore constitute, on their part, an inevitable consequence of the application of the United Kingdom tax legislation on dividends and CFCs (see, to that effect, Test Claimants in the FII Group Litigation, paragraph 207, and Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation, paragraph 113).