natgillin/translations-raw huggingface dataset:
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-103/06 ασφαλίσεως δεν αντιβαίνει στις διατάξεις των άρθρων 39 και 43 της Συνθήκης, αν α) δεν θέτει σε δυσμενή θέση τον εργαζόμενο αυτό σε σχέση με τους εργαζομένους που ασκούν το σύνολο των δραστηριοτήτων τους στο κράτος μέλος όπου εφαρμόζεται η νομοθεσία αυτή ή σε σχέση με τους εργαζομένους που υπάγονταν ήδη προηγουμένως στη νομοθεσία αυτή, και αν β) δεν οδηγεί αμιγώς και απλώς στην καταβολή εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως αχρεωστήτως 49.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-103/06 favourable, national social security legislation is still compatible with Articles 39 EC and 43 EC if (a) it does not place that worker at a disadvantage as compared with those who pursue all their activities in the Member State where it applies or as compared with those who were already subject to it and (b) if it does not simply result in the payment of social security contributions on which there is no return. 49.
Φαίνεται επομένως ότι ο κανονισμός 1408/71 απαγορεύει στη Γαλλική Δημοκρατία να παραιτείται, δυνάμει των εμπιπτουσών στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού διατάξεων της συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας, από την προσμέτρηση στη βάση υπολογισμού της CSG και της CRDS, κατά παρέκκλιση από τις διατάξεις του άρθρου 14δ, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, του μέρους των εισοδημάτων που πραγματοποιεί ο Ρ. Derouin από τις μη μισθωτές επαγγελματικές δραστηριότητες που ασκεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.
It would therefore appear to be contrary to Regulation No 1408/71 for the French Republic to refrain, by virtue of the provisions of the Double Taxation Convention that fall within the scope of that regulation, from including in the base for assessing the CSG and the CRDS, by way of derogation from the provisions of Article 14d(1) of that regulation, the share of the income Mr Derouin receives from selfemployment in the United Kingdom.
Η λύση αυτή δεν οδηγεί, κατά τη γνώμη μου, σε παράβαση των διατάξεων της Συνθήκης εκ μέρους του κράτους μέλους του οποίου η νομοθεσία καθορίζεται σύμφωνα με τον κανονισμό 1408/71, με την αιτιολογία ότι τα εθνικά μέτρα εφαρμογής της προβλεπόμενης στο άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού υποχρεώσεως τυχόν παρεμποδίζουν την άσκηση ενός των δικαιωμάτων ελεύθερης κυκλοφορίας που η Συνθήκη προβλέπει.
That solution does not, in my view, run the risk that a Member State whose legislation is designated in accordance with Regulation No 1408/71 will infringe the provisions of the Treaty, on the ground that the national measures which implement the obligation contained in Article 14d(1) of that regulation hinder the exercise of one of the freedoms of movement provided for by the Treaty.
Εν προκειμένω, με τη θέση σε εφαρμογή της προβλεπόμενης στο άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 υποχρεώσεως ως προς το σύνολο των εισοδημάτων που πραγματοποιεί ο P.
In the circumstances of the present case, by carrying out the obligation laid down in Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 in respect of the whole of Mr Derouin’s income, the French competent authorities would not place him at a disadvantage in relation to persons who pursue all of their professional activities in a selfemployed capacity within France and who are subject to levies falling within the scope of Regulation No 1408/71 on the whole of their occupational income derived from those activities.
Εξάλλου, ούτε η υπαγωγή του Ρ. Derouin στη CSG και στη CRDS για το μέρος των βρετανικής προελεύσεως εισοδημάτων του θα οδηγήσει, αμιγώς και απλώς, στην υποχρέωσή του να καταβάλει εισφορές αχρεωστήτως.
In addition, making Mr Derouin liable to the CSG and the CRDS on his UK-source income would not simply result in him paying contributions on which there is no return.
Συγκεκριμένα, μολονότι η καταβολή των δύο αυτών εισφορών δεν παρέχει δικαίωμα επί αντιπαροχών, υπό τη μορφή άμεσων και προσδιορίσιμων κοινωνικών παροχών 50, ωστόσο, σύμφωνα με την αρχή της αλληλεγγύης στην οποία θεμελιώνονται οι επιβαρύνσεις αυτές, η CSG και η
Although payment of those two contributions does not give entitlement to any direct and identifiable social benefits in return, 50the fact remains that, according to the solidarity principle on which those levies are based, the CSG and the CRDS each, respectively, cover the
49 — Βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Hervein κ.λπ. (σκέψη 51), και Piatkowski (σκέψη 34).
49 — See to that effect Hervein and Others, paragraph 51, and Piatkowski, paragraph 34.
50 — Προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Γαλλίας (C-34/98, σκέψη 39), και Επιτροπή κατά Γαλλίας (C-169/98, σκέψη 37).
50 — Case C-34/98 Commission v France, paragraph 39, and Case C-169/98 Commission v France, paragraph 37, both judgments cited above.
Συγκεκριμένα, όπως έχει διευκρινίσει το Δικαστήριο, η Συνθήκη δεν διασφαλίζει στον εργαζόμενο ότι η επέκταση των δραστηριοτήτων του σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη θα είναι ουδέτερη όσον αφορά τον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως.
As the Court has held, the Treaty offers no guarantee to a worker that extending his activities into more than one Member State will be neutral as regards social security.
Λαμβανομένων υπόψη των διαφορών των νομοθεσιών κοινωνικής ασφαλίσεως των κρατών μελών, τέτοιου είδους επέκταση μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση, να είναι κατά το μάλλον ή ήττον ευνοϊκή ή δυσμενής για τον εργαζόμενο αυτό.
Given the disparities in the social security legislation of the Member States, such an extension may be to the worker’s advantage or not, according to circumstance.
Έτσι, ακόμη και στην περίπτωση που η εφαρμογή της αποδεικνύεται λιγότερο ευνοϊκή, μια εθνική νομοθεσία κοινωνικής
It follows that, even where its application is less
DEROUIN επιλαμβάνεται το Δικαστήριο, επιβάλλοντας σε αυτό την υποχρέωση να προσδιορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες είναι επιτρεπτή η εν λόγω παρέκκλιση και, ενδεχομένως, να αποσαφηνίζει τις προϋποθέσεις αυτές επ’ ευκαιρία κάθε υποθέσεως η οποία υποβάλλεται ενώπιόν του.
DEROUIN the latter to determine the conditions in which eligibility for that derogation would be allowed and, where necessary, to specify those conditions as and when cases were brought before it.
Ανεξάρτητα από τα νομικά κωλύματα που προεκτέθηκαν, δεν θεωρώ σκόπιμο να ακολουθηθεί η κατεύθυνση αυτή.
In addition to the obstacles of a legal nature described above, it does not seem to me advisable to follow that path.
Αν γίνει δεκτή μια λύση διαφορετική από την εκτεθείσα στο σημείο 78 των παρουσών προτάσεων, υφίσταται, κατά την άποψή μου, ο πραγματικός κίνδυνος, σε περιπτώσεις όπως αυτή της υπόθεσης στην κύρια δίκη, να σημειωθεί διάσπαση της συνέχειας όσον αφορά την προβλεπόμενη στο άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 ίση μεταχείριση «για τους σκοπούς εφαρμογής της νομοθεσίας [κοινωνικής ασφαλίσεως] που καθορίζεται», μεταξύ όλων των ανεξάρτητων επαγγελματιών που απασχολούνται στο οικείο κράτος μέλος.
To accept a solution different from that set out in point 78 above would, in my view, entail the real risk, in a situation such as that in the case in the main proceedings, of opening a breach in the equality of treatment provided for in Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 ‘for the purposes of application of the legislation laid down’ in the field of social security, between all persons working in a selfemployed capacity in the territory of the Member State concerned.
Εκτός των ρητώς προβλεπόμενων στον κανονισμό 1408/71 παρεκκλίσεων, η διάσπαση αυτή δεν φαίνεται να αποτέλεσε επιδίωξη του κοινοτικού νομοθέτη.
Apart from the derogations expressly provided for by Regulation No 1408/71, such a breach does not appear to have been envisaged by the Community legislature.
Όπως διευκρινίσθηκε στα σημεία 79 έως 81 των παρουσών προτάσεων, δεν φαίνεται να απαιτείται ούτε και από το άρθρο 43 ΕΚ.
As stated in points 79 to 81 above, nor does it appear to be required by Article 43 EC.
Αν ωστόσο το Δικαστήριο αποφασίσει να μην επιλέξει την ανάλυση που ανέπτυξα στις παρούσες προτάσεις, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να περιοριστεί το εύρος μιας συμβατικής προελεύσεως παρεκκλίσεως από την προβλεπόμενη στο άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 υποχρέωση στις περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν θίγονται οι αρχές και το πνεύμα του κανονισμού αυτού.
If the Court were, however, to decide not to apply the analysis set out in this Opinion, it would, to my mind, be appropriate to limit the scope of a derogation provided for in a convention from the obligation provided for in Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 to situations in which the principles and spirit of that regulation were not affected.
Η παρέκκλιση αυτή θα πρέπει επομένως να γίνει αποδεκτή, ειδικότερα οσάκις, πρώτον, διασφαλίζεται η αρχή της μίας και μόνης εφαρμοστέας νομοθεσίας, δεύτερον, η παρέκκλιση αυτή δεν έχει ως αποτέλεσμα να αποκλείονται από την εφαρμογή της νομοθεσίας κοινωνικής ασφαλίσεως που καθορίζεται τα άτομα στα οποία η εν λόγω νομοθεσία εφαρμόζεται 52και, τρίτον, η παρέκκλιση αυτή δεν έχει ως αποτέλεσμα ο ενδιαφερόμενος εργαζόμενος να στερείται προστασίας σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως 53 ούτε να
Such a derogation would, therefore, be accepted in particular when, first, the single State principle is preserved, second, the derogation does not have the effect of excluding from the scope of the designated social security legislation persons to whom it applies, 52and third, the derogation does not leave the worker concerned without social security protection 53or reduce the protection
Επιπλέον, αν γίνει δεκτή η παρέκκλιση αυτή, το αποτέλεσμα θα είναι να υπάγεται η ερμηνεία του άρθρου 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 στις ιδιαιτερότητες των κατ’ ιδίαν υποθέσεων των οποίων
Moreover, to tolerate such a derogation would amount to making the interpretation of Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 dependent on the specific features of the particular cases heard by the Court, requiring
52 — Βλ. απόφαση της 3ης Μαΐου 1990, C-2/89, Kits van Heijningen (Συλλογή 1990, σ. I-1755, σκέψη 20).
52 — See Case C-2/89 Kits van Heijningen [1990] ECR I-1755, paragraph 20.
51 — Βλ. σημεία 9 και 26 των προτάσεων που ανέπτυξε ο γενικός εισαγγελέας La Pergola στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι προπαρατεθείσες αποφάσεις Επιτροπή κατά Γαλλίας, καθώς και προπαρατεθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας (C-169/98, σκέψη 36).
51 — See points 9 and 26 of the Opinions of Advocate General La Pergola in the Commission v France judgments, and the judgment in Case C-169/98 Commission v France, paragraph 36.
53 — Βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Kits van Heijningen (σκέψη 12)· απόφαση της 11ης Ιουνίου 1998, C-275/96, Kuusijärvi (Συλλογή 1998, σ.
53 — See Kits van Heijningen, paragraph 12; Case C-275/96 Kuusijärvi [1998] ECR I-3419, paragraph 28, and Case C-227/03 Van Pommeren-Bourgondiën [2005] ECR I-6101, paragraph 34.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ MENGOZZI — ΥΠΟΘΕΣΗ C-103/06 αποδυναμώνεται η προστασία της οποίας αυτός θα ετύγχανε κατ’ εφαρμογή της νομοθεσίας κοινωνικής ασφαλίσεως που καθορίζεται.
OPINION OF MR MENGOZZI — CASE C-103/06 which he would normally receive under the designated social security legislation. I also consider it is important, for reasons of legal certainty and transparency, that such a derogation provided for in a convention should satisfy the formal notification requirements laid down in Article 8(2) of Regulation No 1408/71.
Κατά την άποψή μου, είναι σημαντικό επίσης, για λόγους ασφάλειας δικαίου και διαφάνειας, η συμβατικής φύσεως παρέκκλιση αυτή να πληροί τις τυπικές προϋποθέσεις κοινοποιήσεως που προβλέπονται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, του κανονισμού 1408/71.
must be interpreted as meaning that it requires that the base for contributions such as the CSG and the CRDS, calculated on occupational and substitute income and which fall within the scope of that regulation, should include, in a selfemployed person’s occupational income derived from selfemployment, income obtained in a Member State other than the Member State whose social security legislation is applicable, even when the Member States concerned, in the present case the French Republic and the United Kingdom, are bound by the provisions of a convention for the avoidance of double taxation of income, and the conditions laid down in Article 8 of Regulation No 1408/71 have not been satisfied.
Συνεπώς, φρονώ ότι το άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η βάση υπολογισμού των εισφορών, όπως η
Nevertheless, I consider that Article 14d(1) of Regulation No 1408/71
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής στο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το tribunal des affaires sociales de Paris:
In the light of the above considerations, I propose that the Court should give the following answer to the question referred by the Tribunal des affaires de sécurité sociale de Paris:
«Το άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητος, όπως αυτός τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 118/97 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996, και όπως τροποποιήθηκε
‘Article 14d(1) of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to selfemployed persons and to members of their families moving within the Community, in the version amended and updated by Council Regulation (EC) No 118/97 of 2 December 1996,
DEROUIN από τον κανονισμό (ΕΚ) 1606/98 του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1998, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η βάση υπολογισμού των εισφορών, όπως η γαλλική γενική εισφορά κοινωνικής ασφαλίσεως και η γαλλική εισφορά για την εξόφληση του κοινωνικού χρέους που έχουν ως βάση τα εισοδήματα επαγγελματικής δραστηριότητας και τα υποκατάστατα εισοδήματα και που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού, πρέπει να καθορίζεται αφού προσμετρηθούν στα επαγγελματικά εισοδήματα που πραγματοποιεί ο ανεξάρτητος επαγγελματίας από μη μισθωτές δραστηριότητες και όσα εισοδήματα πραγματοποιούνται στο έδαφος κράτους μέλους διαφορετικού από αυτό του οποίου εφαρμόζεται η νομοθεσία κοινωνικής ασφαλίσεως, ακόμα και στις περιπτώσεις κατά τις οποίες τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη δεσμεύονται από τις διατάξεις συμβάσεως για την αποφυγή διπλής φορολογίας όσον αφορά τη φορολογία εισοδήματος, όπως οι διατάξεις της από 22 Μαΐου 1968 συμβάσεως για την αποφυγή της διπλής φορολογίας και την πρόληψη της φοροδιαφυγής φόρου εισοδήματος που συνήφθη μεταξύ της Γαλλικής Δημοκρατίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας, χωρίς να πληρούνται οι προβλεπόμενες στο άρθρο 8 του κανονισμού 1408/71 προϋποθέσεις.»
DEROUIN as amended by Council Regulation (EC) No 1606/98 of 29 June 1998 must be interpreted as meaning that it requires that the base for contributions such as French general social contribution and the social debt repayment contribution, calculated on occupational and substitute income and which fall within the scope of that regulation, should include, in a selfemployed person’s occupational income derived from selfemployment, income obtained in a Member State other than the Member State whose social security legislation is applicable, even when the Member States concerned are bound by the provisions of a convention for the avoidance of double taxation of income, such as those of the Convention between the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland and the French Republic of 22 May 1968 for the avoidance of double taxation and the prevention of fiscal evasion with respect to taxes on income, and the conditions laid down in Article 8 of Regulation No 1408/71 have not been satisfied.’
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα) της 3ης Απριλίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (Third Chamber)
Στην υπόθεση C-103/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το tribunal des affaires de sécurité sociale de Paris (Γαλλία) με απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 22 Φεβρουαρίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC by the Tribunal des affaires de sécurité sociale de Paris (France), made by decision of 30 January 2006, received at the Court on 22 February 2006, in the proceedings
DEROUIN γενικός εισαγγελέας: P.
DEROUIN
Mengozzi γραμματέας: C. Strömholm, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 7ης Μαρτίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: P. Mengozzi, Registrar: C. Strömholm, Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 7 March 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Γαλλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον G. de Bergues και την O. Christmann,
— the French Government, by G. de Bergues and O. Christmann, acting as Agents,
— η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τη V.
— the United Kingdom Government, by V. Jackson, acting as Agent, assisted by S. Moore, barrister,
Rozet και V. Kreuschitz, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 18ης Οκτωβρίου 2007,
— the Commission of the European Communities, by G. Rozet and V. Kreuschitz, acting as Agents, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 18 October 2007,
Η υπό κρίση αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητος, όπως αυτός τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 307/1999 του Συμβουλίου, της 8ης Φεβρουαρίου 1999 (ΕΕ L 38, σ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to selfemployed persons and to members of their families moving within the Community, in the version amended and updated by Council Regulation (EC) No 307/1999 of 8 February 1999 (OJ 1999 L 38, p.
1, στο εξής: κανονισμός 1408/71).
1, ‘Regulation No 1408/71’).
Derouin και της Union pour le recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales de Paris — Région parisienne (Urssaf de Paris — Région parisienne) (στο εξής: Urssaf) σχετικά με τη βάση υπολογισμού της γενικής εισφοράς κοινωνικής ασφαλίσεως και της εισφοράς για την εξόφληση του κοινωνικού χρέους (στο εξής: CSG και CRDS αντίστοιχα) που οφείλονται από τον Ρ. Derouin.
The reference has been made in the context of proceedings between Mr Derouin and the Union pour le recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales de Paris - Région parisienne (Urssaf de Paris — Région parisienne) (Social Security and Family Allowance Contribution Collection Office, Paris — Paris Region) (‘the Urssaf’), concerning the tax base for the General Social Contribution and the Social Debt Repayment Contribution (‘the CSG’ and ‘the CRDS’, respectively) payable by Mr Derouin.
Σύμφωνα με το άρθρο του 2, παράγραφος 1, ο κανονισμός 1408/71 «ισχύει για μισθωτούς και μη μισθωτούς που υπάγονται ή υπήχθησαν στη νομοθεσία ενός
Article 2(1) of Regulation No 1408/71 states that that regulation is to apply to ‘employed or selfemployed persons and to students who are or have been subject
DEROUIN ή περισσοτέρων από τα κράτη μέλη και είναι υπήκοοι ενός από τα κράτη μέλη ή απάτριδες ή πρόσφυγες που κατοικούν στο έδαφος ενός κράτους μέλους, καθώς και για τα μέλη της οικογένειάς τους και για τους επιζώντες τους».
DEROUIN to the legislation of one or more Member States and who are nationals of one of the Member States or who are stateless persons or refugees residing within the territory of one of the Member States, as well as to the members of their families and their survivors’.
Το άρθρο 13 του εν λόγω κανονισμού προβλέπει τα ακόλουθα:
Article 13 of the regulation states:
Με την επιφύλαξη των άρθρων 14 έως 17:
Subject to Articles 14 to 17:
[…] β) το πρόσωπο που ασκεί μη μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος κράτους μέλους υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους αυτού, ακόμη και αν κατοικεί στο έδαφος άλλου κράτους μέλους,
(b) a person who is selfemployed in the territory of one Member State shall be subject to the legislation of that State even if he resides in the territory of another Member State;
Το άρθρο 14α του εν λόγω κανονισμού ορίζει τα εξής:
Article 14a of the same regulation states:
«Ο κανόνας του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο β΄, ισχύει με την επιφύλαξη των ακόλουθων εξαιρέσεων και ειδικών περιπτώσεων:
‘Article 13(2)(b) shall apply subject to the following exceptions and circumstances:
2) το πρόσωπο που ασκεί κανονικά μη μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος δύο ή περισσότερων κρατών μελών υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου κατοικεί, αν ασκεί μέρος της δραστηριότητάς του στο έδαφος αυτού του κράτους μέλους. […]
(2) A person normally selfemployed in the territory of two or more Member States shall be subject to the legislation of the Member State in whose territory he resides if he pursues any part of his activity in the territory of that Member State …
Το άρθρο 14δ, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 ορίζει τα ακόλουθα:
Article 14d(1) of Regulation No 1408/71 states:
«Το πρόσωπο που αναφέρεται στο […] άρθρο 14α, [σημεία] 2, 3 και 4, […] θεωρείται, για τους σκοπούς εφαρμογής της νομοθεσίας που καθορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, ότι άσκησε το σύνολο της επαγγελματικής του δραστηριότητας ή των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων στο έδαφος του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους.»
‘The person referred to in … Article 14a(2), (3) and (4) … shall be treated, for the purposes of application of the legislation laid down in accordance with these provisions, as if he pursued all his professional activity or activities in the territory of the Member State concerned.’
Η CSG θεσπίστηκε με τον δημοσιονομικό νόμο 90-1168, της 29ης Δεκεμβρίου 1990 (JORF της 30ής Δεκεμβρίου 1990, σ.
The CSG was introduced by Finance Law No 90-1168 of 29 December 1990 (JORF of 30 December 1990, p.
16367), του οποίου οι σχετικές εν προκειμένω διατάξεις έχουν κωδικοποιηθεί με τα άρθρα L.
16367), the relevant provisions of which were inserted at Articles L. 136-1 and following of the Code de la sécurité sociale (‘the Social Security Code’).
Το άρθρο L. 136-1 του Κώδικα Κοινωνικής Ασφαλίσεως ορίζει τα εξής:
Article L. 136-1 of the Social Security Code states:
«Θεσπίζεται εισφορά κοινωνικής ασφαλίσεως που έχει ως βάση τα εισοδήματα επαγγελματικής δραστηριότητας και τα υποκατάστατα εισοδήματα και στην οποία υπάγονται:
‘A social contribution on employment income and substitute income shall be introduced and levied on:
1° Τα φυσικά πρόσωπα που ταυτοχρόνως θεωρούνται κάτοικοι Γαλλίας για τον καθορισμό του φόρου εισοδήματος και υπάγονται, υπό οποιαδήποτε ιδιότητα, σε γαλλικό υποχρεωτικό καθεστώς ασφαλίσεως ασθενείας·
(1) Natural persons who are considered to be resident in France for the purposes of assessment to income tax and are covered, on whatever ground, by a compulsory French sickness insurance scheme;
2° Οι κρατικοί υπάλληλοι, οι υπάλληλοι των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και των δημοσίων τους οργανισμών διαχειριστικής φύσεως που ασκούν τα καθήκοντά τους ή έχουν αναλάβει υπηρεσία εκτός Γαλλίας, στο μέτρο που τα εισοδήματα από τις αμοιβές τους φορολογούνται στη Γαλλία ή υπάγονται, υπό οποιαδήποτε ιδιότητα, σε γαλλικό υποχρεωτικό καθεστώς ασφαλίσεως ασθενείας.»
(2) State agencies, local authorities and their public undertakings of an administrative nature which perform their tasks or are entrusted with missions outside France, in so far as their income is taxable in France and they are covered, on whatever ground, by a compulsory French sickness insurance scheme.’
Η CRDS θεσπίστηκε με το άρθρο 141 της αποφάσεως 96-50, της 24ης Ιανουαρίου 1996, περί της εξοφλήσεως του κοινωνικού χρέους (JORF της 25ης Ιανουαρίου 1996, σ.
The CRDS was introduced by Article 141 of Order No 96-50 of 24 January 1996 on repayment of the social debt (JORF of 25 January 1996, p.
1226), το οποίο προβλέπει τα εξής:
1226), which states: