natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Για την εμπορική προώθηση των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών ή για την παροχή υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας, ο πάροχος διαθέσιμων στο κοινό υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών μπορεί να επεξεργάζεται τα δεδομένα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 στην απαιτούμενη έκταση και για την απαιτούμενη διάρκεια για αυτή την υπηρεσία ή την εμπορική προώθηση, εφόσον ο συνδρομητής ή ο χρήστης τον οποίο αφορούν δίδει τη συγκατάθεσή του.
For the purpose of marketing electronic communications services or for the provision of value added services, the provider of a publicly available electronic communications service may process the data referred to in paragraph 1 to the extent and for the duration necessary for such services or marketing, if the subscriber or user to whom the data relate has given his/her consent.
Στους χρήστες ή συνδρομητές πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να ανακαλούν οποτεδήποτε τη συγκατάθεσή τους για την επεξεργασία των δεδομένων κίνησης.
Users or subscribers shall be given the possibility to withdraw their consent for the processing of traffic data at any time.
Η επεξεργασία των δεδομένων κίνησης, σύμφωνα με τις παραγράφους 1, 2, 3 και 4, πρέπει να περιορίζεται σε πρόσωπα τα οποία ενεργούν υπό την εποπτεία του φορέα παροχής του δημοσίου δικτύου και της διαθέσιμης στο κοινό υπηρεσίας ηλεκτρονικών επικοινωνιών και ασχολούνται με τη διαχείριση της χρέωσης ή της κίνησης, τις απαντήσεις σε ερωτήσεις πελατών, την ανίχνευση της απάτης, την εμπορική προώθηση των υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών ή την παροχή υπηρεσίας προστιθέμενης αξίας, και πρέπει να περιορίζεται στα απολύτως αναγκαία για την εξυπηρέτηση των σκοπών αυτών.
Processing of traffic data, in accordance with paragraphs 1, 2, 3 and 4, must be restricted to persons acting under the authority of providers of the public communications networks and publicly available electronic communications services handling billing or traffic management, customer enquiries, fraud detection, marketing electronic communications services or providing a value added service, and must be restricted to what is necessary for the purposes of such activities.
Κατά το άρθρο 15 της οδηγίας 2002/58:
Under Article 15 of Directive 2002/58:
Τα κράτη μέλη δύνανται να λαμβάνουν νομοθετικά μέτρα για να περιορίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 5 και 6, στο άρθρο 8, παράγραφοι 1 έως 4, και στο άρθρο 9 της παρούσας οδηγίας, εφόσον ο περιορισμός αυτός αποτελεί αναγκαίο, κατάλληλο και ανάλογο μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία, για τη διαφύλαξη της εθνικής ασφάλειας (δηλαδή της ασφάλειας του κράτους), της εθνικής άμυνας, της δημόσιας ασφάλειας, και για την πρόληψη, διερεύνηση, διαπίστωση και δίωξη ποινικών αδικημάτων ή της άνευ αδείας χρησιμοποίησης του συστήματος ηλεκτρονικών επικοινωνιών, όπως προβλέπεται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 95/46/ΕΚ.
Member States may adopt legislative measures to restrict the scope of the rights and obligations provided for in Article 5, Article 6, Article 8(1), (2), (3) and (4), and Article 9 of this Directive when such restriction constitutes a necessary, appropriate and proportionate measure within a democratic society to safeguard national security (i.e. State security), defence, public security, and the prevention, investigation, detection and prosecution of criminal offences or of unauthorised use of the electronic communication system, as referred to in Article 13(1) of Directive 95/46/EC.
Για το σκοπό αυτό, τα κράτη μέλη δύνανται, μεταξύ άλλων, να λαμβάνουν νομοθετικά μέτρα που θα προβλέπουν τη φύλαξη δεδομένων για ορισμένο χρονικό διάστημα για τους λόγους που αναφέρονται στην παρούσα παράγραφο.
To this end, Member States may, inter alia, adopt legislative measures providing for the retention of data for a limited period justified on the grounds laid down in this paragraph.
Όλα τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα παράγραφο είναι σύμφωνα με τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένων αυτών που αναφέρονται στο άρθρο 6, παράγραφοι 1 και 2, της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
All the measures referred to in this paragraph shall be in accordance with the general principles of Community law, including those referred to in Article 6(1) and (2) of the Treaty on European Union.
Το άρθρο 19 της οδηγίας 2002/58 ορίζει τα εξής:
Article 19 of Directive 2002/58 provides:
Το εθνικό δίκαιο
National law
Το άρθρο 12 του νόμου 34/2002 περί των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας και περί του ηλεκτρονικού εμπορίου (Ley 34/2002 de servicios de la sociedad de la información y de comercio electrónico), της 11ης Ιουλίου 2002 (ΒΟΕ 166, της 12ης Ιουλίου 2000, σ.
Under Article 12 of Law 34/2002 on information society services and electronic commerce (Ley 34/2002 de servicios de la sociedad de la información y de comercio electrónico) of 11 July 2002 (BOE No 166 of 12 July 2002, p.
25388, στο εξής: LSSI), τιτλοφορούμενο «Υποχρέωση διατηρήσεως των δεδομένων κινήσεως που σχετίζονται με τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες», ορίζει τα εξής:
25388, ‘the LSSI’), headed ‘Duty to retain traffic data relating to electronic communications’:
PROMUSICAE πραγματοποιείται υπό τους όρους που προβλέπει η νομοθεσία για την προστασία προσωπικών δεδομένων.
PROMUSICAE forces of order shall be effected in accordance with the provisions of the rules on personal data protection.
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
The main proceedings and the order for reference
Η Promusicae αποτελεί ένωση μη κερδοσκοπικού σκοπού στην οποία μετέχουν παραγωγοί και εκδότες μουσικών και οπτικοακουστικών έργων.
Promusicae is a non-profit-making organisation of producers and publishers of musical and audiovisual recordings.
Με έγγραφο της 28ης Νοεμβρίου 2005, υπέβαλε αίτηση λήψεως προκριματικών μέτρων ενώπιον του Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid (πέμπτου εμποροδικείου Μαδρίτης) κατά της Telefónica, εμπορικής εταιρίας που έχει ως δραστηριότητα, μεταξύ άλλων, την παροχή υπηρεσιών προσβάσεως στο Διαδίκτυο.
By letter of 28 November 2005 it made an application to the Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid (Commercial Court No 5, Madrid) for preliminary measures against Telefónica, a commercial company whose activities include the provision of internet access services.
Η Promusicae ζήτησε να υποχρεωθεί η Telefónica να αποκαλύψει την ταυτότητα και την υλική διεύθυνση ορισμένων ατόμων στα οποία η τελευταία παρέχει υπηρεσία προσβάσεως στο Διαδίκτυο και των οποίων η «διεύθυνση IP» καθώς και η ημερομηνία και η ώρα συνδέσεως είναι γνωστές.
Promusicae asked for Telefónica to be ordered to disclose the identities and physical addresses of certain persons whom it provided with internet access services, whose IP address and date and time of connection were known.
Κατά την Promusicae, τα άτομα αυτά χρησιμοποιούν το πρόγραμμα ανταλλαγής αρχείων (καλούμενο «peer to peer» ή «P2P») με την ονομασία «KaZaA» και επιτρέπουν την πρόσβαση, στον κοινόχρηστο κατάλογο αρχείων του προσωπικού τους υπολογιστή, σε φωνογραφήματα των οποίων τα περιουσιακά δικαιώματα εκμεταλλεύσεως ανήκουν σε μέλη της Promusicae.
According to Promusicae, those persons used the KaZaA file exchange program (peer-to-peer or P2P) and provided access in shared files of personal computers to phonograms in which the members of Promusicae held the exploitation rights.
Η Promusicae ισχυρίστηκε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου ότι οι χρήστες του KaZaA προβαίνουν σε αθέμιτο ανταγωνισμό και προσβάλλουν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας.
Promusicae claimed before the national court that the users of KaZaA were engaging in unfair competition and infringing intellectual property rights.
Ως εκ τούτου, ζήτησε να γνωστοποιηθούν τα προαναφερθέντα στοιχεία, προκειμένου να κινήσει αστικές δίκες κατά των ενδιαφερομένων.
It therefore sought disclosure of the above information in order to be able to bring civil proceedings against the persons concerned.
Με διάταξη της 21ης Δεκεμβρίου 2005, το Juzgado de lo Mercantil nδέχθηκε την αίτηση λήψεως προκριματικών μέτρων της Promusicae.
By order of 21 December 2005 the Juzgado de lo Mercantil nthe preliminary measures requested by Promusicae.
Η Telefónica άσκησε ανακοπή κατά της διατάξεως αυτής, ισχυριζόμενη ότι, σύμφωνα με τον LSSI, η γνωστοποίηση των δεδομένων που ζητεί η Promusicae δεν επιτρέπεται παρά μόνο στο πλαίσιο ποινικής έρευνας ή με σκοπό την προστασία της δημόσιας ασφάλειας και της εθνικής άμυνας και όχι στο πλαίσιο αστικής δίκης ή ως προκριματικό μέτρο σχετικό με μια τέτοια διαδικασία.
Telefónica appealed against that order, contending that under the LSSI the communication of the data sought by Promusicae is authorised only in a criminal investigation or for the purpose of safeguarding public security and national defence, not in civil proceedings or as a preliminary measure relating to civil proceedings.
Η Promusicae ισχυρίστηκε ότι το άρθρο 12 του LSSI πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με πλείονες διατάξεις των οδηγιών 2000/31, 2001/29 και 2004/48 καθώς και με τα άρθρα 17, παράγραφος 2, και 47 του Χάρτη, νομοθετήματα που δεν επιτρέπουν στα κράτη μέλη να περιορίζουν την υποχρέωση γνωστοποιήσεως των οικείων δεδομένων μόνο για τους σκοπούς που επιδιώκονται κατά το γράμμα του νόμου αυτού.
Promusicae submitted for its part that Article 12 of the LSSI must be interpreted in accordance with various provisions of Directives 2000/31, 2001/29 and 2004/48 and with Articles 17(2) and 47 of the Charter, provisions which do not allow Member States to limit solely to the purposes expressly mentioned in that law the obligation to communicate the data in question.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικα- στικό ερώτημα:
In those circumstances the Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid decided to stay the proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«Επιτρέπεται, κατά το κοινοτικό δίκαιο και, συγκεκριμένα, κατά τα άρθρα 15, παράγραφος 2, και 18 της οδηγίας [2000/31], κατά το άρθρο 8, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας [2001/29], κατά το άρθρο 8 της οδηγίας [2004/48] και κατά τα άρθρα 17, παράγραφος 2, και 47 του Χάρτη […], στα κράτη μέλη να περιορίζουν μόνο στις περιπτώσεις ποινικής έρευνας ή για λόγους προστασίας της δημόσιας ασφάλειας
‘Does Community law, specifically Articles 15(2) and 18 of Directive [2000/31], Article 8(1) and (2) of Directive [2001/29], Article 8 of Directive [2004/48] and Articles 17(2) and 47 of the Charter … permit Member States to limit to the context of a criminal investigation or to safeguard public security and national defence, thus
PROMUSICAE και της εθνικής άμυνας και, ως εκ τούτου, να αποκλείουν, σε περίπτωση πολιτικών δικών, την υποχρέωση των φορέων εκμεταλλεύσεως δικτύων και παροχής υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, των φορέων παροχής προσβάσεως σε δίκτυα τηλεπικοινωνιών και των φορέων παροχής υπηρεσιών αποθηκεύσεως δεδομένων να διατηρούν και να διαθέτουν δεδομένα συνδέσεως και κινήσεως τα οποία δημιουργούνται από τις επικοινωνίες που πραγματοποιούνται κατά την παροχή υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας;»
PROMUSICAE excluding civil proceedings, the duty of operators of electronic communications networks and services, providers of access to telecommunications networks and providers of data storage services to retain and make available connection and traffic data generated by the communications established during the supply of an information society service?’
Επί του παραδεκτού του ερωτήματος
Admissibility of the question referred
Με τις γραπτές παρατηρήσεις της, η Ιταλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι από τα εκτιθέμενα στο σημείο 11 της αποφάσεως περί παραπομπής συνάγεται ότι το υποβληθέν ερώτημα δικαιολογείται μόνο σε περίπτωση που η επίμαχη κανονιστική ρύθμιση ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι περιορίζει την υποχρέωση γνωστοποιήσεως των προσωπικών δεδομένων μόνο στις περιπτώσεις ποινικών ερευνών ή για την προστασία της δημόσιας ασφάλειας και της εθνικής άμυνας.
In its written observations the Italian Government submits that the statements in point 11 of the order for reference indicate that the question referred would be justified only in the event that the national legislation at issue in the main proceedings were interpreted as limiting the duty to disclose personal data to the field of criminal investigations or the protection of public safety and national defence.
Συνεπώς, δεδομένου ότι το εθνικό δικαστήριο δεν αποκλείει τη δυνατότητα να ερμηνευθεί η εθνική κανονιστική ρύθμιση υπό την έννοια ότι δεν συνεπάγεται τέτοιον περιορισμό, το εν λόγω ερώτημα είναι, κατά την κυβέρνηση αυτή, προφανώς υποθετικό και ως εκ τούτου απαράδεκτο.
Since the national court does not exclude the possibility of that legislation being interpreted as not containing such a limitation, the question thus appears, according to the Italian Government, to be hypothetical, so that it is inadmissible.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, στο πλαίσιο της προβλεπόμενης από το άρθρο 234 ΕΚ συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, εναπόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, που έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της δικαστικής αποφάσεως που πρόκειται να εκδοθεί, να εκτιμήσει, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της υποθέσεως που εκκρεμεί ενώπιόν του, τόσο το αν η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως είναι αναγκαία προκειμένου να μπορέσει να εκδώσει τη δική του απόφαση όσο και τη λυσιτέλεια των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο (απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2006, C-217/05, Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio, σκέψη 16 και την παρατιθέμενη νομολογία).
In this respect, it should be recalled that, in the context of the cooperation between the Court of Justice and the national courts provided for by Article 234 EC, it is solely for the national court before which the dispute has been brought, and which must assume responsibility for the subsequent judicial decision, to determine in the light of the particular circumstances of the case both the need for a preliminary ruling in order to enable it to deliver judgment and the relevance of the questions which it submits to the Court (Case C-217/05 Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio [2006] ECR I-11987, paragraph 16 and the caselaw cited).
Οσάκις τα υποβαλλόμενα από τα εθνικά δικαστήρια ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία διατάξεως του κοινοτικού δικαίου, το Δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να αποφανθεί, εκτός αν είναι πρόδηλον ότι με το προδικαστικό ερώτημα επιδιώκεται, στην πραγματικότητα, να οδηγηθεί το Δικαστήριο σε έκδοση αποφάσεως μέσω μιας κατασκευασμένης διαφοράς ή να διατυπώσει συμβουλευτικές γνώμες επί γενικών ή υποθετικών ζητημάτων, ή ότι η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου που ζητεί το εθνικό δικαστήριο δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κυρίας δίκης ή ακόμα ότι το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του υποβλήθηκαν (βλ. την προπαρατεθείσα απόφαση Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio, σκέψη 17).
Where questions submitted by national courts concern the interpretation of a provision of Community law, the Court of Justice is thus bound, in principle, to give a ruling unless it is obvious that the request for a preliminary ruling is in reality designed to induce the Court to give a ruling by means of a fictitious dispute, or to deliver advisory opinions on general or hypothetical questions, or that the interpretation of Community law requested bears no relation to the actual facts of the main action or its purpose, or that the Court does not have before it the factual or legal material necessary to give a useful answer to the questions submitted to it (see Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio, paragraph 17).
Όσον αφορά την κατανομή των αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο του συστήματος δικαστικής συνεργασίας που καθιερώνει το άρθρο 234 ΕΚ, είναι αληθές ότι η ερμηνεία των εθνικών διατάξεων εναπόκειται στα εθνικά δικαστήρια, και όχι στο Δικαστήριο, το οποίο δεν είναι αρμόδιο να αποφαίνεται, στο πλαίσιο της διαδικασίας δυνάμει του άρθρου αυτού, επί του συμβατού των κανόνων του εσωτερικού δικαίου προς τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου.
Moreover, as regards the division of responsibilities under the cooperative arrangements established by Article 234 EC, the interpretation of provisions of national law is admittedly a matter for the national courts, not for the Court of Justice, and the Court has no jurisdiction, in proceedings brought on the basis of that article, to rule on the compatibility of national rules of law with Community law.
Ωστόσο, όσον αφορά την υπό κρίση αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, από το σύνολο του σκεπτικού της εν λόγω αποφάσεως προκύπτει προδήλως ότι το αιτούν δικαστήριο κρίνει ότι η ερμηνεία του άρθρου 12 του LSSI εξαρτάται από το αν ο κανόνας αυτός συμβιβάζεται με τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου που πρέπει να ληφθούν υπόψη και, συνεπώς, από την ερμηνεία των εν λόγω διατάξεων η οποία ζητείται από το Δικαστήριο.
However, in the case of the present reference for a preliminary ruling, it is perfectly clear from the grounds of the order for reference as a whole that the national court considers that the interpretation of Article 12 of the LSSI depends on the compatibility of that provision with the relevant provisions of Community law, and hence on the interpretation of those provisions which it asks the Court to provide.
Συνεπώς, δεδομένου ότι η έκβαση της διαφοράς της κύριας δίκης συνδέεται με την ερμηνεία αυτή, το υποβληθέν ερώτημα δεν φαίνεται να είναι προδήλως υποθετικής φύσεως, οπότε ο λόγος απαραδέκτου τον οποίο προέβαλε η Ιταλική Κυβέρνηση δεν ευσταθεί.
Since the outcome of the main proceedings is thus linked to that interpretation, the question referred clearly does not appear hypothetical, so that the ground of inadmissibility put forward by the Italian Government cannot be accepted.
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
The reference for a preliminary ruling is therefore admissible.
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν το κοινοτικό δίκαιο και, ιδίως, οι οδηγίες 2000/31, 2001/29 και 2004/48, ερμηνευόμενες και υπό το πρίσμα των άρθρων 17 και 47 του Χάρτη, έχουν την έννοια ότι επιβάλλουν στα κράτη μέλη να προβλέπουν, προς διασφάλιση της αποτελεσματικής προστασίας του δικαιώματος του δημιουργού, την υποχρέωση γνωστοποιήσεως των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στο πλαίσιο αστικής δίκης.
By its question the national court asks essentially whether Community law, in particular Directives 2000/31, 2001/29 and 2004/48, read also in the light of Articles 17 and 47 of the Charter, must be interpreted as requiring Member States to lay down, in order to ensure effective protection of copyright, an obligation to communicate personal data in the context of civil proceedings.
Μολονότι, τυπικά, το αιτούν δικαστήριο περιόρισε το ερώτημά του στην ερμηνεία των οδηγιών 2000/31, 2001/29 και 2004/48 καθώς και του Χάρτη, το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να του παράσχει όλα τα στοιχεία ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου που μπορεί να του είναι χρήσιμα για την εκδίκαση της υπόθεσης της οποίας έχει επιληφθεί, ασχέτως του αν το αιτούν δικαστήριο έχει κάνει σχετική μνεία κατά τη διατύπωση του ερωτήματός του (βλ. απόφαση της 26ης Απριλίου 2007, C-392/05, Αλεβίζος, Συλλογή 2007, σ. Ι-3505, σκέψη 64 και την παρατιθέμενη νομολογία).
Even if, formally, the national court has limited its question to the interpretation of Directives 2000/31, 2001/29 and 2004/48 and the Charter, that circumstance does not prevent the Court from providing the national court with all the elements of interpretation of Community law which may be of use for deciding the case before it, whether or not that court has referred to them in the wording of its question (see Case C-392/05 Alevizos [2007] ECR I-3505, paragraph 64 and the caselaw cited).
Παρατηρείται κατ’ αρχάς ότι οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου των οποίων γίνεται μνεία στο υποβληθέν ερώτημα σκοπούν όπως τα κράτη μέλη διασφαλίζουν, ιδίως στην κοινωνία της πληροφορίας, την αποτελεσματική προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και ειδικότερα του δικαιώματος του δημιουργού, την οποία αξιώνει η Promusicae στην υπόθεση της κύριας δίκης.
It should be observed to begin with that the intention of the provisions of Community law thus referred to in the question is that the Member States should ensure, especially in the information society, effective protection of industrial property, in particular copyright, which Promusicae claims in the main proceedings.
Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο λαμβάνει ως αφετηρία ότι οι υποχρεώσεις οι οποίες απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο που επιβάλλει την προστασία αυτή μπορούν, στο πλαίσιο του εθνικού δικαίου, να τεθούν εκποδών από το άρθρο 12 του LSSI.
The national court proceeds, however, from the premiss that the Community law obligations required by that protection may be blocked, in national law, by the provisions of Article 12 of the LSSI.
Μολονότι ο νόμος αυτός μετέφερε, το 2002, την οδηγία 2000/31 στο εσωτερικό δίκαιο, δεν αμφισβητείται ότι το άρθρο του 12 σκοπεί στη θέση σε εφαρμογή των κανόνων για την προστασία της ιδιωτικής ζωής, πράγμα το οποίο επιβάλλει εξάλλου το κοινοτικό δίκαιο με τις οδηγίες 95/46 και 2002/58, η τελευταία δε από αυτές, η οποία αφορά την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, είναι η αφορώσα στην υπόθεση της κύριας δίκης.
While that law, in 2002, transposed the provisions of Directive 2000/31 into domestic law, it is common ground that Article 12 of the law is intended to implement the rules for the protection of private life, which is also required by Community law under Directives 95/46 and 2002/58, the latter of which concerns the processing of personal data and the protection of privacy in the electronic communications sector, which is the sector at issue in the main proceedings.
Εξάλλου, δεν αμφισβητείται ότι η ζητούμενη από την Promusicae γνωστοποίηση των ονομάτων και των διευθύνσεων ορισμένων χρηστών του KaΖaA συνεπάγεται τη διάθεση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, δηλαδή πληροφοριών για φυσικά πρόσωπα των οποίων η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, σύμφωνα με τον ορισμό του άρθρου 2, στοιχείο α΄, της οδηγίας 95/46 (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2003, C-101/01, Lindqvist, Συλλογή 2003, σ. I-12971, σκέψη 24).
It is not disputed that the communication sought by Promusicae of the names and addresses of certain users of KaZaA involves the making available of personal data, that is, information relating to identified or identifiable natural persons, in accordance with the definition in Article 2(a) of Directive 95/46 (see, to that effect, Case C-101/01 Lindqvist [2003] ECR I-12971, paragraph 24).
Αυτή η γνωστοποίηση πληροφοριών τις οποίες, κατά την Promusicae, έχει αποθηκεύσει η Telefónica —πράγμα το οποίο δεν αμφισβητεί η τελευταία— συνιστά επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, υπό την έννοια του άρθρου 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2002/58, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο β΄, της οδηγίας 95/46.
That communication of information which, as Promusicae submits and Telefónica does not contest, is stored by Telefónica constitutes the processing of personal data within the meaning of the first paragraph of Article 2 of Directive 2002/58, read in conjunction with Article 2(b) of Directive 95/46.
Συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η εν λόγω γνωστοποίηση εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας 2002/58, παρατηρείται δε ότι δεν αποτελεί αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης το αν η καθαυτό αποθήκευση δεδομένων συμβιβάζεται προς τις διατάξεις της τελευταίας αυτής οδηγίας.
It must therefore be accepted that that communication falls within the scope of Directive 2002/58, although the compliance of the data storage itself with the requirements of that directive is not at issue in the main proceedings.