natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εξάλλου, σε αντίθετη περίπτωση, ο κοινοτικός νομοθέτης δεν θα είχε χρησιμοποιήσει στη διάταξη αυτή την έννοια των «επηρεαζομένων» μερών, αλλά την έννοια της «επιχειρήσεως» που περιλαμβάνεται στη δεύτερη περίοδο της ίδιας παραγράφου.
Furthermore, in that provision the Community legislature would otherwise have used the term ‘undertaking’, as in the second sentence of that provision, and not the term parties ‘affected’.
Συνεπώς, τα δικαιώματα των ανταγωνιστών της επιχειρήσεως με σημαντική άλλοτε ισχύ στην αγορά καλύπτονται από το άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίαςπλαισίου και, επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι ανταγωνιστές αυτοί εμπίπτουν στην εν λόγω διάταξη και στη διάταξη του άρθρου 4, παράγραφος 1, της ίδιας οδηγίας.
Consequently, the rights of the competitors of an undertaking (formerly) having significant power on the relevant market are covered by Article 16(3) of the Framework Directive and those rights must therefore be regarded as stemming from both that provision and Article 4(1) of that directive.
Υπενθυμίζεται εξάλλου ότι, δυνάμει του άρθρου 16, παράγραφος 6, της οδηγίαςπλαισίου, τα μέτρα που λαμβάνονται βάσει της διατάξεως αυτής υπάγονται στις διαδικασίες που προβλέπονται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 6 της οδηγίας αυτής και η τελευταία αυτή διάταξη συνεπάγεται ιδίως δικαίωμα των ενδιαφερομένων μερών να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους επί του σχεδίου μέτρων εντός εύλογης προθεσμίας.
It must also be pointed out that, pursuant to Article 16(6) of the Framework Directive, measures taken under that provision are subject to the procedures laid down in, inter alia, Article 6 of that directive and that that latter provision contains, among other things, a right for the interested parties to comment on the draft measure within a reasonable period.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι έννοιες του «επηρεαζομένου» χρήστη ή επιχειρήσεως του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, καθώς και του «επηρεαζομένου» μέρους του άρθρου 16, παράγραφος 3, της οδηγίας αυτής πρέπει να ερμηνευθούν ως δυνάμενες να μην αφορούν μόνον επιχείρηση με σημαντική
It follows from all of the foregoing that the terms user ‘affected’ or undertaking ‘affected’ for the purposes of Article 4(1) of the Framework Directive and the term party ‘affected’ within the meaning of Article 16(3) of that directive must be interpreted as being applicable not only to an undertaking (formerly) having significant
TELE2 TELECOMMUNICATION άλλοτε ισχύ στην σχετική αγορά, η οποία αποτελεί αντικείμενο αποφάσεως εθνικής κανονιστικής αρχής, στο πλαίσιο διαδικασίας ανάλυσης της αγοράς του άρθρου 16 της ίδιας οδηγίας και είναι αποδέκτης της, αλλά και τους χρήστες και ανταγωνιστές της εν λόγω επιχειρήσεως, οι οποίοι δεν είναι μεν οι ίδιοι αποδέκτες της αποφάσεως αυτής, πλην όμως τα δικαιώματά τους θίγονται από την απόφαση.
TELE2 TELECOMMUNICATION power on the relevant market which is subject to a decision of a national regulatory authority taken in the context of a market analysis procedure referred to in Article 16 of that directive and to which that decision is addressed, but also users and undertakings in competition with such an undertaking which are not themselves addressees of that decision but the rights of which are adversely affected by it.
Επομένως, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η άποψη της Αυστριακής και της Σλοβενικής Κυβερνήσεως ότι, από τον συνδυασμό του άρθρου 4, παράγραφος 1, και της δωδέκατης αιτιολογικής σκέψης της οδηγίαςπλαισίου, μπορεί να συναχθεί ότι η οδηγία αυτή προβλέπει τη δυνατότητα ασκήσεως προσφυγής μόνο για το πρόσωπο που αποτελεί πράγματι το αντικείμενο αποφάσεως της εθνικής κανονιστικής αρχής και είναι ο αποδέκτης της.
Consequently, the submission of the Austrian and Slovene Governments that reading Article 4(1) of the Framework Directive in conjunction with recital 12 in the preamble thereto justifies, on its own, the finding that that directive grants the possibility of bringing an appeal only to the person who is actually the subject of the decision of the national regulatory authority and who is the addressee thereof cannot be upheld.
Ασφαλώς, η αιτιολογική αυτή σκέψη προβλέπει ότι «[κ]άθε μέρος που υπόκειται σε απόφαση εθνικής κανονιστικής αρχής, θα πρέπει να έχει δικαίωμα προσφυγής ενώπιον οργάνου, το οποίο θα είναι ανεξάρτητο από τα εμπλεκόμενα μέρη.
Admittedly, that recital states that ‘[a]ny party who is the subject of a decision by a national regulatory authority should have the right to appeal to a body that is independent of the parties involved.
Το όργανο αυτό μπορεί να είναι δικαστήριο».
This body may be a court’.
Επομένως, η αιτιολογική αυτή σκέψη αναφέρει απλώς ότι οποιοσδήποτε αποτελεί αντικείμενο αποφάσεως εθνικής κανονιστικής αρχής έχει τη δυνατότητα ασκήσεως προσφυγής κατά της αποφάσεως αυτής.
Thus, that recital merely raises the possibility, for whoever is concerned by a decision of a national regulatory authority, of appealing against that decision.
Ωστόσο, η μνεία απλώς στην αιτιολογική αυτή σκέψη της δυνατότητας του αποδέκτη αποφάσεως να ασκήσει προσφυγή ουδόλως σημαίνει ότι το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής αποκλείεται όσον αφορά άλλες επιχειρήσεις, όπως οι ανταγωνίστριες του αποδέκτη της αποφάσεως επιχειρήσεις.
However, the mere fact that that recital raises the possibility for the addressee of a decision to appeal against it in no way implies that such an appeal is excluded in relation to other undertakings, such as those in competition with the addressee.
Η Αυστριακή και η Σλοβενική Κυβέρνηση ισχυρίζονται επίσης ότι, για την ερμηνεία των διατάξεων που αφορά το υπό κρίση προδικαστικό ερώτημα, πρέπει να ληφθεί υπόψη η αρχή της αποτελεσματικότητας που είναι εγγενής στο κοινοτικό δίκαιο, στην οποία περιλαμβάνεται επίσης το ζήτημα της ταχύτητας εκτελέσεως των ειδικών κανονιστικών αποφάσεων.
The Austrian and Slovene Governments also submit that, for the interpretation of the provisions concerned by the present reference for a preliminary ruling, account must be taken of the principle of effectiveness, inherent in Community law, which also encompasses the aspect relating to the speed at which specific regulatory decisions are implemented.
Επομένως, οι κυβερνήσεις αυτές θέλουν προφανώς να αποδείξουν ότι η δυνατότητα αναγνωρίσεως στους «ενδιαφερομένους», υπό την
Those governments thus appear to be attempting to demonstrate that the possibility of granting ‘interested parties’, within the meaning of
ΑΠΟΦΑΣΗ της 21.2.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-426/05 έννοια του άρθρου 8 του γενικού νόμου περί διοικητικής διαδικασίας του 1991, όπως δημοσιεύτηκε κατά το 2004, δικαιωμάτων που επιφυλάσσονται στα «μέρη της διαδικασίας», δύναται να επιμηκύνει σημαντικά τη συνολική διάρκεια της διαδικασίας ανάλυσης της αγοράς, ενώ η εθνική κανονιστική αρχή πρέπει να αντιδράσει το συντομότερο δυνατό προς εξισορρόπηση των ανισορροπιών που θα προκύψουν ενδεχομένως στις αγορές, των οποίων οι συνθήκες δύνανται να μεταβάλλονται τάχιστα.
Paragraph 8 of the 1991 General Law on Administrative Procedure, in the version published during 2004, rights reserved to ‘parties’ may extend significantly the total duration of the market analysis procedure, whereas the national regulatory authority must react as quickly as possible in order to cancel out imbalances liable to arise in markets with rapidly changing conditions.
Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
That argument cannot be upheld.
Συγκεκριμένα, όπως υπενθυμίστηκε στη σκέψη 17 της παρούσας αποφάσεως, το άρθρο 4 της οδηγίαςπλαισίου θεσπίζει την υποχρέωση προβλέψεως δικαιώματος ασκήσεως ένδικης προσφυγής, αλλά ουδόλως αφορά την προ της ασκήσεως της προσφυγής αυτής διοικητική διαδικασία.
As has been pointed out in paragraph 17 above, Article 4 of the Framework Directive lays down the obligation to provide for a judicial or non-judicial right of appeal, but in no way concerns the non-adversarial administrative procedure which precedes the bringing of such an appeal.
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η έννοια του «επηρεαζομένου» χρήστη ή επιχειρήσεως του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίαςπλαισίου, καθώς και η έννοια του «επηρεαζομένου» μέρους του άρθρου 16, παράγραφος 3, της οδηγίας αυτής, πρέπει να ερμηνευθούν ως δυνάμενες να μην αφορούν μόνον επιχείρηση με σημαντική άλλοτε ισχύ στη σχετική αγορά, η οποία αποτελεί αντικείμενο αποφάσεως εθνικής κανονιστικής αρχής στο πλαίσιο της διαδικασίας ανάλυσης της αγοράς του άρθρου 16 της ίδιας οδηγίας και είναι αποδέκτης της αποφάσεως αυτής, αλλά και τους χρήστες και ανταγωνιστές της εν λόγω επιχειρήσεως, οι οποίοι δεν είναι μεν οι ίδιοι αποδέκτες της αποφάσεως αυτής, πλην όμως τα δικαιώματά τους θίγονται από την απόφαση.
In the light of all of the foregoing considerations, the answer to the first question referred must be that the terms user ‘affected’ or undertaking ‘affected’ for the purposes of Article 4(1) of the Framework Directive and the term party ‘affected’ within the meaning of Article 16(3) of that directive must be interpreted as being applicable not only to an undertaking (formerly) having significant power on the relevant market which is subject to a decision of a national regulatory authority taken in the context of a market analysis procedure referred to in Article 16 of that directive and which is the addressee of that decision, but also to users and undertakings in competition with such an undertaking which are not themselves addressees of that decision but the rights of which are adversely affected by it.
Με το δεύτερο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν από το άρθρο 4 της οδηγίαςπλαισίου προκύπτει ότι σε επιχείρηση όπως η προσφεύγουσα της κύριας δίκης, όταν διαθέτει δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής κατά των αποφάσεων
By its second question the national court asks, essentially, whether it follows from Article 4 of the Framework Directive that, when it has a right to appeal against decisions taken by a national regulatory authority following administrative market anal-
TELE2 TELECOMMUNICATION που λαμβάνει εθνική κανονιστική αρχή κατόπιν διοικητικής διαδικασίας ανάλυσης της αγοράς, πρέπει, κατά συνέπεια, να της αναγνωρίζεται και η ιδιότητα μέρους της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας ανάλυσης της αγοράς.
TELE2 TELECOMMUNICATION ysis proceedings, an undertaking such as the applicant in the main proceedings must for that reason also be granted the status of a party to the non-adversarial market analysis proceedings.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 4 της οδηγίαςπλαισίου δεν ρυθμίζει το ζήτημα ποια είναι τα μέρη της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας του άρθρου 16 της οδηγίαςπλαισίου.
In that regard, Article 4 of the Framework Directive does not state which are the parties to the non-adversarial administrative proceedings referred to in Article 16 of that directive.
Ούτε η διατύπωση του άρθρου 16 παρέχει ενδείξεις περί του ότι η προσφεύγουσα της κύριας δίκης πρέπει να έχει δικαίωμα συμμετοχής, ως μέρος, στην εν λόγω διαδικασία ανάλυσης της αγοράς.
The wording of that provision also does not provide any indication to the effect that an undertaking such as the applicant in the main proceedings must have a right to participate, as a party, in those market analysis proceedings.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 16, παράγραφος 3, τρίτη περίοδος, της οδηγίαςπλαισίου απλώς ορίζει ότι τα μέρη που επηρεάζονται από την άρση ειδικών κανονιστικών υποχρεώσεων πρέπει να ειδοποιούνται εγκαίρως.
The third sentence of Article 16(3) of the Framework Directive merely affirms that the parties affected by the withdrawal of specific regulatory obligations must be given an appropriate period of notice.
Κατά συνέπεια, το κοινοτικό δίκαιο δεν επιβάλλει, κατ’ αρχήν, στα κράτη μέλη να δέχονται τη συμμετοχή όλων των χρηστών και των ανταγωνιστών της επιχειρήσεως, με σημαντική άλλοτε ισχύ στη σχετική αγορά, στη διαδικασία ανάλυσης της αγοράς του άρθρου 16 της οδηγίαςπλαισίου, ως μέρη της διαδικασίας υπό την έννοια του εφαρμοστέου αυστριακού δικονομικού δικαίου (βλ. σκέψη 18 της παρούσας αποφάσεως).
It follows that Community law does not, a priori, require the Member States to permit all users and undertakings in competition with an undertaking (formerly) having significant power on the relevant market to participate in a market analysis procedure referred to in Article 16 of the Framework Directive as a party for the purposes of the applicable Austrian procedural law with the rights described in paragraph 18 of the present judgment.
Επομένως, εναπόκειται στον εθνικό νομοθέτη να διευκρινίσει αν επιχείρηση, όπως η προσφεύγουσα της κύριας δίκης, έχει την ιδιότητα μέρους της προ της ασκήσεως της προσφυγής διοικητικής διαδικασίας και, σε καταφατική περίπτωση, να
It is thus for the national legislature to specify whether an undertaking such as the applicant in the main proceedings has the status of a party to those non-adversarial administrative proceedings and, if so, to decide
Κατά συνέπεια, διάταξη του εθνικού δικαίου η οποία, στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, αναγνωρίζει την ιδιότητα μέρους της διαδικασίας μόνο στις επιχειρήσεις με σημαντική άλλοτε ισχύ στη σχετική αγορά, έναντι των οποίων επιβάλλονται, τροποποιούνται ή αίρονται ειδικές κανονιστικές υποχρεώσεις δεν αντίκειται, κατ’ αρχήν, στο άρθρο 4 της οδηγίαςπλαισίου.
Consequently, a provision of national law which, in the context of such proceedings, grants party status only to undertakings (formerly) having significant power on the relevant market in respect of which specific regulatory obligations are imposed, amended or withdrawn is not, in principle, contrary to Article 4 of the Framework Directive.
Πάντως, οι εθνικές δικονομικές λεπτομέρειες σχετικά με ένδικες προσφυγές που σκοπούν στη διασφάλιση των δικαιωμάτων που οι πολίτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο δεν πρέπει να είναι λιγότερο ευνοϊκές απ’ ό,τι αυτές που αφορούν παρόμοιες προσφυγές εσωτερικής φύσεως (αρχή της ισοδυναμίας) ούτε πρέπει να καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή εξαιρετικώς δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που έχουν απονεμηθεί από την κοινοτική έννομη τάξη (αρχή της αποτελεσματικότητας) (βλ., συναφώς, μεταξύ άλλων, τις προπαρατεθείσες αποφάσεις Peterbroeck, σκέψη 12 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία, καθώς και Grundig Italiana, σκέψη 33 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
However, the detailed national procedural rules governing actions for safeguarding rights which individuals derive from the direct effect of Community law must not be less favourable than those governing similar domestic actions (principle of equivalence) or render virtually impossible or excessively difficult the exercise of the rights conferred by Community law (principle of effectiveness) (see, to that effect, inter alia, Peterbroeck, paragraph 12 and the caselaw cited, and Grundig Italiana, paragraph 33 and the caselaw cited).
Όσον αφορά την αρχή της αποτελεσματικότητας, την οποία επικαλείται εν προκειμένω η προσφεύγουσα της κύριας δίκης για να διεκδικήσει δικαίωμα συμμετοχής στη διοικητική διαδικασία ανάλυσης της αγοράς, υπενθυμίζεται ότι από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι κάθε περίπτωση στο πλαίσιο της οποίας τίθεται το ζήτημα αν ο εθνικός δικονομικός κανόνας καθιστά αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου πρέπει να αναλύεται λαμβάνοντας υπόψη τη θέση της διατάξεως αυτής στο σύνολο της διαδικασίας, την εξέλιξη και τις ιδιαιτερότητες της διαδικασίας ενώπιον των διαφόρων εθνικών αρχών.
As regards the principle of effectiveness, on which the applicant in the main proceedings relies for the purpose of claiming entitlement to participate in the administrative market analysis proceedings in question, it is clear from the Court’s caselaw that each case which raises the question whether a national procedural provision renders the exercise of rights conferred on individuals by the Community legal order impossible or excessively difficult must be analysed by reference to the role of that provision in the procedure, its progress and its special features, viewed as a whole, before the various national instances.
Υπό το πρίσμα αυτό, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, ενδεχομένως, οι αρχές που αποτελούν τη βάση του εθνικού δικαιοδοτικού συστήματος, όπως η προστασία των δικαιωμάτων άμυνας, η αρχή της ασφάλειας δικαίου και η εύρυθμη διεξαγωγή της διαδικασίας (βλ. αποφάσεις Peterbroeck, προπαρατεθείσα, σκέψη 14, και της 7ης Ιουνίου 2007, C-222/05 έως C-225/05, van der Weerd κ.λπ., Συλλογή 2007, σ. I-4233, σκέψη 33).
In that context, it is necessary to take into consideration, where relevant, the principles which lie at the basis of the national legal system, such as the protection of the rights of the defence, the principle of legal certainty and the proper conduct of the proceedings (see, to that effect, Peterbroeck, paragraph 14, and Joined Cases C-222/05 to C-225/05 van der Weerd and Others [2007] ECR I-4233, paragraph 33).
Επομένως, στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να διασφαλίσει ότι το εθνικό δικονομικό δίκαιο προστατεύει τα δικαιώματα που αντλούν από την κοινοτική έννομη τάξη οι χρήστες και οι ανταγωνιστές της επιχειρήσεως με σημαντική (άλλοτε) ισχύ στη σχετική αγορά, κατά τρόπο που να μην είναι λιγότερο ευνοϊκός απ’ ό,τι αυτός που αφορά τη διασφάλιση παρεμφερών εσωτερικών δικαιωμάτων και δεν θίγει την αποτελεσματικότητα της έννομης προστασίας των εν λόγω χρηστών και επιχειρήσεων, την οποία εγγυάται το άρθρο 4 της οδηγίαςπλαισίου.
It is thus for the national court to ensure that national procedural law guarantees the safeguarding of the rights which users and undertakings in competition with an undertaking (formerly) having significant power on the relevant market derive from the Community legal order in a manner which is not less favourable than that in which comparable domestic rights are safeguarded and which does not prejudice the effectiveness of the legal protection of those users and undertakings guaranteed in Article 4 of the Framework Directive.
Υπό τις συνθήκες αυτές, στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι διάταξη εθνικού δικαίου η οποία, στο πλαίσιο της προ της ασκήσεως προσφυγής διαδικασίας ανάλυσης της αγοράς, αναγνωρίζει την ιδιότητα μέρους της διαδικασίας μόνο στις επιχειρήσεις με σημαντική άλλοτε ισχύ στη σχετική αγορά, έναντι των οποίων επιβάλλονται, τροποποιούνται ή αίρονται ειδικές κανονιστικές υποχρεώσεις δεν αντίκειται, κατ’ αρχήν, στο άρθρο 4 της οδηγίαςπλαισίου.
In those circumstances, the answer to the second question referred must be that a provision of national law which, in the context of non-adversarial market analysis proceedings, grants party status only to undertakings (formerly) having significant power on the relevant market and in respect of which specific regulatory obligations are imposed, amended or withdrawn is not, in principle, contrary to Article 4 of the Framework Directive.
Ωστόσο, στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να διασφαλίσει ότι το εθνικό δικονομικό δίκαιο προστατεύει τα δικαιώματα που αντλούν από την κοινοτική έννομη τάξη οι χρήστες και οι ανταγωνιστές της επιχειρήσεως με σημαντική (άλλοτε) ισχύ στη σχετική αγορά, κατά τρόπο που να μην είναι λιγότερο ευνοϊκός απ’ ό,τι αυτός που αφορά τη διασφάλιση παρεμφερών εσωτερικών δικαιωμάτων και δεν θίγει την αποτελεσματικότητα της έννομης προστασίας των εν λόγω χρηστών και επιχειρήσεων, την οποία εγγυάται το άρθρο 4 της οδηγίαςπλαισίου.
However, it is for the national court to ensure that national procedural law guarantees the safeguarding of the rights which users and undertakings in competition with an undertaking (formerly) having significant power on the relevant market derive from the Community legal order in a manner which is not less favourable than that in which comparable domestic rights are safeguarded and which does not prejudice the effectiveness of the legal protection of those users and undertakings guaranteed in Article 4 of the Framework Directive.
Ωστόσο, στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να επαληθεύσει ότι το εθνικό δικονομικό δίκαιο προστατεύει τα δικαιώματα που αντλούν από την κοινοτική έννομη τάξη οι χρήστες και οι ανταγωνιστές της επιχειρήσεως με σημαντική (άλλοτε) ισχύ στη σχετική αγορά, κατά τρόπο που να μην είναι λιγότερο ευνοϊκός απ’ ό,τι αυτός που αφορά τη διασφάλιση παρεμφερών εσωτερικών δικαιωμάτων και δεν θίγει την αποτελεσματικότητα της έννομης προστασίας των εν λόγω χρηστών και επιχειρήσεων, την οποία εγγυάται το άρθρο 4 της οδηγίας 2002/21.
However, it is for the national court to ensure that national procedural law guarantees the safeguarding of the rights which users and undertakings in competition with an undertaking (formerly) having significant power on the relevant market derive from the Community legal order in a manner which is not less favourable than that in which comparable domestic rights are safeguarded and which does not prejudice the effectiveness of the legal protection of those users and undertakings guaranteed in Article 4 of Directive 2002/21.
Υπόθεση C-201/06
Case C-201/06
«Παράβαση κράτους μέλους — Φυτοπροστατευτικά προϊόντα — Παράλληλες εισαγωγές — Διαδικασία χορηγήσεως άδειας κυκλοφορίας — Προϋποθέσεις — Κοινή προέλευση του παραλλήλως εισαγόμενου φυτοπροστατευτικού προϊόντος και του προϊόντος αναφοράς»
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Plant protection products — Parallel imports — Marketing authorisation procedure — Conditions — Common origin of a plant protection product imported in parallel and the reference product)
Trstenjak της 11ης Σεπτεμβρίου 2007 . .
Opinion of Advocate General Trstenjak delivered on 11 September 2007 . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 21ης Φεβρουαρίου 2008 . . . .
Judgment of the Court (Third Chamber), 21 February 2008 . . . . . . .
(Άρθρο 28 ΕΚ· οδηγία 91/414 του Συμβουλίου)
Free movement of goods — Quantitative restrictions — Measures having equivalent effect(Art. 28 EC; Council Directive 91/414)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-201/06
SUMMARY — CASE C-201/06
Ένα κράτος μέλος που περιορίζει το ευεργέτημα της απλουστευμένης διαδικασίας χορηγήσεως αδειών παράλληλης εισαγωγής φυτοπροστατευτικών προϊόντων μόνο στις περιπτώσεις κατά τις οποίες το προϊόν εισαγωγής και το προϊόν αναφοράς έχουν κοινή προέλευση, υπό την έννοια ότι παρασκευάζονται σύμφωνα με τον ίδιο τύπο, από την ίδια εταιρία ή από συνδεόμενες με αυτή ή λειτουργούσες κατόπιν σχετικής άδειας επιχειρήσεις, δεν παραβαίνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 28 ΕΚ.
A Member State which restricts the simplified authorisation procedure for the parallel importation of plant protection products only to cases where the imported product and the reference product have a common origin, in the sense that they have been manufactured according to the same formulation by the same company or by an associated undertaking or under licence does not fail to fulfil its obligations under Article 28 EC.
του κράτους μέλους εισαγωγής να εξακριβώνουν αν το εν λόγω προϊόν έχει όντως εισαχθεί παραλλήλως και αν για το συγκεκριμένο προϊόν μπορεί να ισχύσει άδεια κυκλοφορίας χορηγηθείσα για φυτοπροστατευτικό προϊόν που είναι ήδη παρόν στην αγορά του κράτους αυτού.
whether it may have the benefit of the marketing authorisation issued in favour of a plant protection product already on the market of that State.
Για τον σκοπό αυτό, η έννοια της κοινής προελεύσεως καθιστά δυνατή τη διάκριση των παράλληλων εισαγωγών από άλλες καταστάσεις στις οποίες ο εισαγωγέας ενός προϊόντος εγκεκριμένου σε άλλο κράτος μέλος επιχειρεί να επωφεληθεί από άδεια κυκλοφορίας ήδη χορηγηθείσα στο κράτος μέλος εισαγωγής.
To that end, the notion of common origin allows parallel imports to be distinguished from other situations in which the importer of a product authorised in another Member State seeks to benefit from a marketing authorisation already granted in the Member State of importation.
Η κοινή προέλευση συνιστά, επιπλέον, σημαντική ένδειξη της πανομοιοτυπίας των εν λόγω προϊόντων, ικανή να αποδείξει ότι η άδεια κυκλοφορίας του προϊόντος αναφοράς μπορεί να ισχύσει υπέρ του εισαγόμενου προϊόντος.
Furthermore, a common origin constitutes an important indication that the products at issue are identical, which would show that the marketing authorisation for the reference product may be used for the imported product.