natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Επιτροπή αμφισβητεί την ορθότητα δύο πτυχών της κανονιστικής αυτής ρυθμίσεως, οι οποίες πρέπει να εξετασθούν χωριστά.
Thus, the Commission finds fault with two aspects of that provision which must be examined separately.
Πρέπει να γίνει δεκτή η άποψη της Επιτροπής ότι η έννοια των «συλλογικών συμβάσεων εργασίας» στην εισαγωγική φράση του άρθρου 1, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, αφενός, και στο σημείο 11, της διατάξεως αυτής, αφετέρου, έχει διαφορετικές σημασίες.
First, I agree with the Commission that different meanings attach to the term ’collective labour agreements’ as mentioned in the opening sentence of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 and in point (11) of that provision.
Ενώ στην πρώτη περίπτωση γίνεται λόγος για «συλλογικές συμβάσεις γενικής εφαρμογής», το σημείο 11 αφορά γενικώς «συλλογικές συμβάσεις εργασίας».
Whereas in the first situation universally applicable collective agreements are at issue, point (11) makes a general reference to ’collective agreements’. However, the latter situation can only be taken to concern collective agreements not declared universally applicable.
Στην τελευταία περίπτωση όμως πρόκειται για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας οι οποίες δεν χαρακτηρίσθηκαν ως γενικής εφαρμογής.
As such, however, given the unambiguous wording of the second indent of Article 3(1) of Directive 96/71, which refers only to ’collective agreements … which have been declared universally applicable’, they cannot fall within the Directive’s scope, with the result that those collective agreements cannot be regarded as belonging to the nucleus of Community terms and conditions of employment. 37
37 — Χωρίς να προβαίνουν σε ακριβή νομική ανάλυση βάσει της οδηγίας 96/71, οι Däubler, W., «Die Entsende-Richtlinie und ihre Umsetzung in das deutsche Recht», (όπ.π., υποσημείωση 10, σ. 615), και Borgmann, B., «Entsendung drittstaatsangehöriger Arbeitnehmer durch EU-Unternehmen nach Deutschland», Zeitschrift für Ausländerrecht und Ausländerpolitik, 1993, σ.
37 — Without engaging in a precise legal analysis in the light of Directive 96/71, Däubler, W., ’Die Entsende-Richtlinie und ihre Umsetzung in das deutsche Recht’, cited in footnote 10, p. 615, and Borgmann, B., ’Entsendung drittstaatsangehöriger Arbeitnehmer durch EU-Unternehmen nach Deutschland’, Zeitschrift für Ausländerrecht und Ausländerpolitik, 1993, p.
122, υποστηρίζουν ότι το σύνολο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας που εφαρμόζονται στις ημεδαπές επιχειρήσεις δεν μπορούν να εφαρμοσθούν και σε παρέχοντες υπηρεσίες από άλλα κράτη μέλη.
122, take the view that not every term of a collective labour agreement applicable to domestic undertakings can be extended to service providers from other Member States.
Με τον τρόπο αυτόν, το Δικαστήριο κατέστησε σαφές ότι εθνικές διατάξεις για τους όρους εργασίας και απασχολήσεως οι οποίες φαίνονται ευνοϊκές για τους εργαζομένους όπως τα ελάχιστα όρια μισθού, μπορεί να μην είναι πάντοτε ευνοϊκές για τους αποσπασμένους εργαζομένους. Νομίζω ότι το ίδιο πρέπει να ισχύει και για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
The latter author considers that the mandatory extension to foreign contracts of employment of the terms of collective labour agreements which as a matter of domestic law have not been declared universally applicable even constitutes an act of overt discrimination against foreign undertakings.
Πάντως, με τη γενική παραπομπή στις «συλλογικές συμβάσεις εργασίας» εμποδίζεται ακριβώς το Δικαστήριο να προβεί σε διεξοδικό έλεγχο.
The second complaint ity of carrying out a detailed examination is denied to the Court in the light of the general reference to ’collective labour agreements’.
Με το έγγραφο οχλήσεως, η Επιτροπή για πρώτη φορά επέστησε την προσοχή της Κυβερνήσεως του Λουξεμβούργου στο ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 96/71 υποχρεώνει τα κράτη μέλη να φροντίζουν ώστε οι επιχειρήσεις με έδρα σε άλλο κράτος μέλος να τηρούν τις μέγιστες περιόδους εργασίας και τις ελάχιστες περιόδους αναπαύσεως.
In its letter of formal notice the Commission first drew the attention of the Luxembourg Government to the fact that Article 3(1)(a) of Directive 96/71 obliges Member States to ensure that undertakings established in another Member State observe national requirements on maximum work periods and minimum rest periods.
Επισήμανε ότι το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 3, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 περιορίζει την προστασία των ελαχίστων περιόδων αναπαύσεως στην εβδομαδιαία ανάπαυση.
It pointed out that point (3) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 limits the protection concerning minimum rest periods to the weekly rest period.
Πάντως, η έννοια των «ελαχίστων περιόδων ανάπαυσης» δεν περιλαμβάνει μόνο την εβδομαδιαία ανάπαυση, αλλά και άλλες περιόδους αναπαύσεως, όπως την ημερήσια ανάπαυση ή τον χρόνο του διαλείμματος, που προβλέπονται στα άρθρα 3 και 4 της οδηγίας 2003/88/ΕΚ 41.
However, the term ’minimum rest periods’ includes not only the weekly rest period but also other rest periods such as, for example, the daily rest period or rest breaks as are provided for in Articles 3 and 4 of Directive 2003/88/EC. 41
Από δικονομικής απόψεως, η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου δεν εκπλήρωσε επαρκώς την υποχρέωσή της να αμυνθεί τεκμηριωμένα και διεξοδικά κατά των προβληθεισών αιτιάσεων, καθόσον στο υπόμνημα αντικρούσεως παρέπεμψε στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τις οποίες είχε επισυνάψει στην απάντησή της της 30ής Αυγούστου 2004 40.
In procedural terms, in referring in its defence to the collective labour agreements enclosed with its letter of reply of 30 August 2004, 40the Luxembourg Government has failed to adequately fulfil its obligation to defend itself in substance and in detail against the charges raised.
Πρόκειται συναφώς, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, για συλλογικές συμβάσεις εργασίας που έχουν αναγορευθεί σε κανόνες γενικής εφαρμογής μέσω κανονιστικής αποφάσεως του Μεγάλου Δούκα υπό την έννοια της εισαγωγικής φράσεως του άρθρου 1, παράγραφος 1, και όχι για τις άλλες «συλλογικές συμβάσεις εργασίας», στις οποίες αναφέρεται το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002.
As the Commission correctly observes, the instruments concerned are in fact collective agreements declared universally applicable by Grand-Ducal Order within the meaning of the opening sentence of Article 1(1) and not other ’collective labour agreements’ as are at issue here to which reference is made in point (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002.
41 — Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με ορισμένα στοιχεία της οργάνωσης του χρόνου εργασίας (ΕΕ 2003, L 299, σ. 9).
41 — Directive of the European Parliament and of the Council of 4 November 2003 concerning certain aspects of the organisation of working time (OJ 2003 L 299, p. 9).
Κατά συνέπεια, το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 11, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 δεν συνάδει προς το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 10, της οδηγίας 96/71.
Accordingly, point (11) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 is not in conformity with Article 3(1) and (10) of Directive 96/71.
42 — Ανήγγειλε, επιπλέον, την κατάρτιση νέου νομοσχεδίου, με το οποίο το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 3, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 θα αναφέρεται στην ημερήσια ανάπαυση και στον χρόνο του διαλείμματος. Κατά το υπόμνημα αντικρούσεως, αυτό έγινε με το άρθρο 4 του νόμου της 19ης Μαΐου 2006 για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των οδηγιών 2003/88 και 96/71 [Loi du 19 mai 2006 1) transposant la directive 2003/88/CE du Parlement européen et du Conseil du 4 novembre 2003 concernant certains aspects de l’aménagement du temps de travail; 2) modifiant la loi modifiée du 7 juin 1937 ayant pour objet la réforme de la loi du 31 octobre 1919 portant règlement légal du louage de services des employés privés; 3) modifiant la loi modifiée du 9 décembre 1970 portant réduction et réglementation de la durée de travail des ouvriers occupés dans les secteurs public et privé de l’économie; 4) modifiant la loi modifiée du 17 juin 1994 concernant les services de santé au travail 5) modifiant la loi du 20 décembre 2002 portant 1. transposition de la directive 96/71/CE du Parlement européen et du Conseil du 16 décembre 1996 concernant le détachement de travailleurs effectué dans le cadre d’une prestation de service; 2. réglementation du contrôle de l’application du droit du travail (Mémorial A — αριθ.
42 — In that letter it announced the preparation of a draft law by which it was intended to insert in point (3) of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 a reference to the daily rest period and to rest breaks. According to Luxembourg’s defence that was effected by Article 4 of the Law of 19 May 2006 on the transposition of Directives 2003/88 and 96/71 (Loi du 19 mai 2006 (1) transposant la directive 2003/88/CE du Parlement européen et du Conseil du 4 novembre 2003 concernant certains aspects de l’aménagement du temps de travail; (2) modifiant la loi modifiée du 7 juin 1937 ayant pour objet la réforme de la loi du 31 octobre 1919 portant règlement légal du louage de services des employés privés; (3) modifiant la loi modifiée du 9 décembre 1970 portant réduction et réglementation de la durée de travail des ouvriers occupés dans les secteurs public et privé de l’économie; (4) modifiant la loi modifiée du 17 juin 1994 concernant les services de santé au travail; (5) modifiant la loi du 20 décembre 2002 portant 1. transposition de la directive 96/71/CE du Parlement européen et du Conseil du 16 décembre 1996 concernant le détachement de travailleurs effectué dans le cadre d’une prestation de service; 2. réglementation du contrôle de l’application du droit du travail (Mémorial A — No 97 of 31 May 2006, p. 1806)).
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ της οδηγίας 96/71 στο εσωτερικό δίκαιο, αλλά ευθέως το άρθρο 49 EΚ.
COMMISSION v LUXEMBOURG monitoring purposes’ does not, however, concern the transposition of Directive 96/71 but relates directly to Article 49 EC.
Με τον τρόπο αυτόν εκπλήρωσε, εν πάση περιπτώσει, την υποχρέωσή της, μετά τη λήξη της δίμηνης προθεσμίας που της είχε τάξει η Επιτροπή με την αιτιολογημένη γνώμη της 12ης Οκτωβρίου 2005.
Thus, only at a date after expiry of the two-month period laid down in the Commission’s reasoned opinion of 12 October 2005 did the Luxembourg Government fulfil its obligations.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την κατάσταση του κράτους μέλους όπως αυτή είχε κατά τη λήξη της προθεσμίας που είχε ταχθεί με την αιτιολογημένη γνώμη 43.
According to the Court’s consistent caselaw the question whether a Member State has failed to fulfil its obligations must be determined by reference to the situation prevailing in the Member State at the end of the period laid down in the reasoned opinion.
Επειδή η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου δεν αμφισβητεί την καθυστερημένη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, η εν λόγω αιτίαση είναι βάσιμη για τον λόγο αυτόν.
43 As the Luxembourg Government does not contest the fact that that transposition was late, on that ground alone this complaint is well founded.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, το άρθρο 49 EΚ επιτάσσει όχι μόνον την εξάλειψη κάθε δυσμενούς διακρίσεως έναντι του εγκατεστημένου εντός άλλου κράτους μέλους παρέχοντος υπηρεσίες λόγω της ιθαγένειάς του, αλλά και την κατάργηση κάθε περιορισμού 44.
As I have already stated, Article 49 EC requires not only the elimination of all discrimination against a person providing services established in another Member State on the ground of his nationality but also the abolition of any restriction.
Κατά παγία νομολογία, η εφαρμογή εθνικών ρυθμίσεων του κράτους μέλους υποδοχής επί των παρεχόντων υπηρεσίες μπορεί να παρεμποδίσει, να παρενοχλήσει ή να καταστήσει λιγότερο ελκυστικές τις δραστηριότητες του παρέχοντος υπηρεσίες και, κατά συνέπεια, να θεωρηθεί ως περιορισμός της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, καθόσον συνεπάγεται δαπάνες και πρόσθετες οικονομικές και διοικητικές επιβαρύνσεις 45.
44According to consistent caselaw, the application of the host Member State’s national rules to providers of services is liable to prohibit, impede or render less attractive the provision of services and thus to be regarded as a restriction on the freedom to provide services to the extent that it involves expense and additional administrative and economic burdens. 45
44 — Αποφάσεις Säger (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 12), Vander Elst (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 14), Guiot (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 10), Reisebüro Broede (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 25), Parodi (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 18), Portugaia Construções (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 39, σκέψη 16), και Επιτροπή κατά Γερμανίας (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 30).
44 — Säger, cited in footnote 32, paragraph 12; Vander Elst, cited in footnote 32, paragraph 14; Guiot, cited in footnote 32, paragraph 10; Reisebüro Broede, cited in footnote 32, paragraph 25; Parodi, cited in footnote 32, paragraph 18; Portugaia Construções, cited in footnote 25, paragraph 16 ; and Commission v Germany, cited in footnote 32, paragraph 30.
Αντιθέτως, η αιτίαση της Επιτροπής σχετικά με τον αδικαιολόγητο περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών λόγω της επιβολής στους εγκατεστημένους στην αλλοδαπή επιχειρηματίες, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, της υποχρεώσεως «να παρέχουν στην Επιθεώρηση Εργασίας, πριν από την έναρξη των εργασιών, κατόπιν απλής αιτήσεως και το συντομότερο δυνατόν, πρόσβαση στα αναγκαία για τη διενέργεια ελέγχου στοιχεία», δεν αφορά τη μεταφορά
The Commission’s complaint concerning an unjustified restriction on the freedom to provide services resulting from the obligation imposed on undertakings established abroad, in accordance with Article 7(1) of the Law of 20 December 2002, ’prior to the commencement of the work [to] make available to the [Labour and Mines Inspectorate] on demand and within as short a period as possible the basic information necessary for
45 — Με την απόφαση Arblade (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψη 50), το Δικαστήριο έπρεπε να αποφανθεί ως προς τη συμβατότητα προς το κοινοτικό δίκαιο εθνικής νομοθεσίας η οποία υποχρεώνει τον εργοδότη, ο οποίος ενεργεί ως παρέχων υπηρεσίες κατά την έννοια της Συνθήκης, να καταβάλλει εργοδοτικές εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία του κράτους μέλους υποδοχής, επιπλέον των εισφορών που ήδη καταβάλλει στα ασφαλιστικά ταμεία του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος.
45 — In Arblade and Others, cited in footnote 33, paragraph 50, the Court had to examine the compatibility with Community law of national rules which required an employer, as a provider of services within the meaning of the Treaty, to pay employers’ contributions to the host Member State’s fund, in addition to those which he had already paid to the fund of the Member State in which he was established.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι μια τέτοια υποχρέωση συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, καθόσον συνεπάγεται επιπλέον έξοδα και διοικητικές και οικονομικές επιβαρύνσεις για τις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να μην αντιμετωπίζουν ίσες συνθήκες ανταγωνισμού σε σχέση προς τους εργοδότες που είναι εγκατεστημένοι στο κράτος μέλος υποδοχής και να αποθαρρύνονται έτσι να παρέχουν υπηρεσίες εντός του κράτους μέλους υποδοχής.
The Court held that to constitute a restriction on the freedom to provide services since such an obligation gave rise to additional expenses and administrative and economic burdens for undertakings established in another Member State, with the result that those undertakings were not on an equal footing, from the standpoint of competition, with employers established in the host Member State, and could thus be deterred from providing services in the host Member State.
Βλ. και απόφαση Finalarte (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψη 30), η οποία αναφέρεται στην απόφαση Mazzoleni (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 25, σκέψη 24).
See also Finalarte and Others, cited in footnote 33, paragraph 30, which in turn makes reference to Mazzoleni and ISA, (cited in footnote 25, paragraph 24.
Στην τελευταία αυτή απόφαση, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η εφαρμογή της εθνικής νομοθεσίας του κράτους μέλους υποδοχής περί κατωτάτων μισθών επί των παρεχόντων υπηρεσίες, που είναι εγκατεστημένοι σε περιοχή άλλου κράτους μέλους συνορεύουσα με το κράτος μέλος υποδοχής, μπορεί να έχει ως συνέπεια δυσανάλογες πρόσθετες διοικητικές επιβαρύνσεις εάν η αμοιβή των εργαζομένων οι οποίοι αποσπώνται στο κράτος υποδοχής κατά τη διάρκεια της εργασίας τους πρέπει να υπολογιστεί χωριστά.
In the latter judgment the Court held that the application of the host Member State’s national rules on minimum wages to service providers established in a frontier region of a Member State other than the host Member State may result in an additional, disproportionate administrative burden if the remuneration for employees posted to the host State merely on an hour-by-hour basis has to be the subject of separate calculation.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-319/06 και κοινοτικών διατάξεων στον τομέα της παροχής υπηρεσιών.
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-319/06
Ομοίως, έχει δεχθεί το βάσιμο μέτρων ελέγχου που είναι αναγκαία για να εξακριβωθεί η τήρηση απαιτήσεων οι οποίες δικαιολογούνται από λόγους γενικού συμφέροντος 47.
Community provisions relating to the provision of services. Likewise, it has accepted justification of monitoring measures necessary to verify compliance with requirements which are themselves warranted on grounds of public interest.
Η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου θεμελιώνει τη ρύθμιση του άρθρου 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 τόσο στην προστασία των εργαζομένων όσο και στην ανάγκη διενέργειας ελέγχων με σκοπό την καταπολέμηση καταχρηστικών συμπεριφορών και παρανόμων διακρατικών δραστηριοτήτων.
47 The Luxembourg Government justifies the rule established by Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 both on the grounds of worker protection and on the need for monitoring in order to combat abuse and illegal transnational activities.
Τόσο η κοινωνική προστασία των εργαζομένων όσο και η καταπολέμηση των περιπτώσεων καταχρήσεων αποτελούν κατά τη νομολογία θεμιτούς σκοπούς 48.
According to caselaw, both the social protection of workers and the combat of abuse are considered legitimate objectives. 48
Η ρύθμιση του άρθρου 7, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 αποσκοπεί στο να παράσχει στη λουξεμβουργιανή Επιθεώρηση Εργασίας τη δυνατότητα ελέγχου της ταυτότητας και της νόμιμης διαμονής των εργαζομένων στο πλαίσιο αποσπάσεως.
The rule established by Article 7(1) of the Law of 20 December 2002 aims to enable the Luxembourg labour inspectorate to monitor the identity of workers and the legality of their presence within the framework of a posting.
Υποβάλλει τις επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους εκτός του εδάφους του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου σε υποχρεωτική προηγούμενη διοικητική διαδικασία, η οποία απαιτεί την προσκόμιση εγγράφων για την κατάσταση των αποσπασμένων εργαζομένων από πλευράς δικαίου κοινωνικής ασφαλίσεως, εργατικού δικαίου και δικαιώματος διαμονής πριν από την έναρξη των εργασιών, οπότε η ρύθμιση αυτή συνδέεται, εν πάση περιπτώσει, με διοικητικές διατυπώσεις για τις οικείες επιχειρήσεις, οι οποίες μπορούν να καταστήσουν την απόσπαση εργαζομένων στο Λουξεμβούργο λιγότερο ελκυστική από την εργασία στην εθνική επικράτεια.
It subjects undertakings established outside the territory of the Grand Duchy of Luxembourg to a mandatory prior administrative procedure which requires the production of documents concerning the social security, employment and residence status of the posted workers prior to the commencement of the work, resulting in a situation which implies at any rate for the undertakings concerned the existence of administrative formalities which are liable to render the posting of workers to Luxembourg less attractive than the situation would be on the national territory.
Σύμφωνα με τον προαναφερθέντα ευρύ ορισμό της νομολογίας, το γεγονός αυτό αρκεί για να αναγνωρισθεί ότι η εν λόγω ρύθμιση έχει τον χαρακτήρα περιορισμού 46.
In accordance with the broad definition developed by caselaw, set out above, that circumstance alone suffices to justify the conclusion that the rule is, by its nature, restrictive. 46
47 — Αποφάσεις Επιτροπή κατά Αυστρίας (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 9, σκέψη 43), Επιτροπή κατά Γερμανίας (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 32, σκέψη 36), και Arblade κ.λπ. (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψη 38).
47 — Case C-168/04 Commission v Austria [2006] ECR I-9041, paragraph 43; Commission v Germany, cited in footnote 32, paragraph 36; and Arblade and Others, cited in footnote 33, paragraph 38.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να ελέγχουν την τήρηση των εθνικών
At the same time, the Court has recognised that Member States have the power to verify compliance with the national and
46 — Βλ. αποφάσεις Finalarte (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 33, σκέψη 36), και της 21ης Οκτωβρίου 2004, C-445/03, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου (Συλλογή 2004, σ.
46 — See Finalarte and Others, cited in footnote 33, paragraph 36, and Case C-445/03 Commission v Luxembourg [2004] ECR I-10191, paragraph 41, in which the Court held that the necessity to comply with administrative formalities was sufficient to raise the presumption of a restriction on the freedom to provide services.
Όλες οι διατυπώσεις αυτές έχουν συχνά ως συνέπεια την παραίτηση από την παροχή της υπηρεσίας ή την πρόκληση επιζήμιων καθυστερήσεων.
In his Opinion in Case C-445/03 Commission v Luxembourg [2004] ECR I-10191, point 17, Advocate General Ruiz-Jarabo Colomer points out that suppliers of services who exercise their right to provide services in any of the Member States by posting staff there encounter various difficulties.
Λαμβανομένων υπόψη των γεγονότων αυτών, πρέπει να διατηρηθεί η ισχύς της νομολογίας αυτής.
One relates to the requirement to obtain an authorisation, the granting of which is not only discretionary but problematic, involving bureaucratic procedures which may be lengthy, complex or costly.
3305, σκέψη 19), της 3ης Φεβρουαρίου 1982, 62/81 και 63/81, Seco κατά Evi (Συλλογή 1982, σ.
These procedures often lead to the supplier withdrawing from supplying the service or having to put up with damaging delays.
223, σκέψη 10), της 27ης Μαρτίου 1990, C-113/89, Rush Portuguesa (Συλλογή 1990, σ.
As regards these facts I consider that the Court should continue to uphold that line of case-law.