natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την αιτιολογική σκέψη 323 της Αποφάσεως η Επιτροπή αποσκοπεί να αποδείξει ότι η σύμπραξη δεν είχε οργανωθεί από υπαλλήλους που κατείχαν χαμηλές θέσεις, αλλά από άτομα που βρίσκονταν σε τέτοια θέση της ιεραρχίας που να τους εξασφαλίζει κύρος και σταθερότητα στη σύμπραξη.
At recital 323 to the Decision, the Commission seeks to demonstrate that the cartel was not organised by junior staff but by persons at a level capable of conferring authority and stability on the cartel.
Οι διευθυντές πωλήσεων του αρμοδίου τμήματος της Hoechst πληρούν τις προϋποθέσεις αυτές.
The sales managers of the Hoechst division concerned satisfy those conditions.
Επί της κατανομής των επιχειρήσεων σε κατηγορίες
The division of the undertakings into categories
Η Hoechst παραβλέπει το γεγονός ότι οι κατευθυντήριες γραμμές στηρίζονται στο ειδικό βάρος κάθε επιχειρήσεως (σημείο 1 A, τέταρτο, έκτο και έβδομο εδάφιο).
Hoechst ignores the fact that the Guidelines are based on the specific weight of each undertaking (Section 1 A, fourth, sixth and seventh paragraphs).
Το γεγονός ότι οι Ιάπωνες παραγωγοί συναντιόνταν τακτικά πριν από τις κοινές συσκέψεις, αλλά και, συνήθως, μετά τις συσκέψεις αυτές δεν σημαίνει ότι αυτές αποτελούσαν μια μόνη επιχείρηση.
The fact that the Japanese manufacturers held regular meetings before the joint meetings and normally also met after those meetings does not necessarily mean that they constitute one and the same undertaking.
Εξάλλου, η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, κατανέμοντας τις επιχειρήσεις σε κατηγορίες, άρχισε από τη Hoechst, στην οποία επέβαλε το ελάχιστο όριο προστίμου που προτείνεται για τις πολύ σοβαρές παραβάσεις.
Furthermore, the Commission observes that, in dividing the undertakings into categories, it began with Hoechst, on which it imposed the minimum fine recommended for very serious infringements.
Δεν μπορεί να γίνει δεκτό το επιχείρημα της Hoechst ότι το αρχικό ποσό του προστίμου για τις επιχειρήσεις της δεύτερης κατηγορίας, που ανέρχεται στο ένα τρίτο του δικού της αρχικού ποσού, είναι πολύ μικρό, διότι ουδείς μπορεί να επικαλείται υπέρ αυτού παρανομία διαπραχθείσα προς όφελος τρίτου (απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Μαρτίου 2002, T-16/99, Lögstör Rör κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-1633, σκέψη 350).
Hoechst’s argument that the starting amount of the fine for the undertakings in the second category, which is one third of its own starting amount, is too low, cannot be accepted, since no one can rely to his own advantage on an unlawful act committed in favour of another (Case T-16/99 Lögstör Rör v Commission [2002] ECR II-1633, paragraph 350).
Επιπλέον, κατά τον προσδιορισμό κάθε προστίμου, η Επιτροπή διαθέτει εξουσία εκτιμήσεως και δεν υποχρεούται να εφαρμόζει προς τούτο συγκεκριμένο μαθηματικό τύπο (απόφαση CMA CGM κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 220 ανωτέρω, σκέψεις 252 και 383).
In addition, when fixing the amount of each fine, the Commission has a discretion and cannot be required to apply a precise mathematical formula for that purpose (CMA CGM and Others v Commission, paragraph 220 above, paragraphs 252 and 383).
Επομένως, δεν έχει σημασία το ότι το αρχικό ποσό του προστίμου για τις επιχειρήσεις της δεύτερης κατηγορίας δεν ήταν ακριβώς ανάλογο προς τα μερίδια της αγοράς των εμπλεκομένων επιχειρήσεων.
It is therefore immaterial that the starting amount of the fine for the undertakings in the second category was not adapted in precise proportion to the market shares of the undertakings concerned.
Όσον αφορά την πρακτική λήψεως αποφάσεων που επικαλείται η Hoechst, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η πρακτική αυτή δεν χρησιμεύει καθαυτή ως νομικό πλαίσιο των προστίμων στον τομέα του ανταγωνισμού, καθόσον αυτός διέπεται αποκλειστικά από τον κανονισμό 17, και ότι τα στοιχεία συγκρίσεως δεν μπορούν να είναι παρά ενδεικτικά, διότι τα συγκεκριμένα δεδομένα των υποθέσεων ανταγωνισμού, όπως είναι οι αγορές, τα προϊόντα, οι χώρες, οι επιχειρήσεις και οι οικείες χρονικές περίοδοι, δεν είναι τα ίδια.
As regards the practice in taking decisions on which Hoechst relies, the Commission contends that that practice does not in itself serve as a legal framework for fines in competition matters, which is defined solely in Regulation No 17, and that the factors for comparison can be no more than indicative when the circumstances of competition cases, such as markets, products, countries, undertakings and periods concerned are not the same.
Η Επιτροπή παραπέμπει, επί των σημείων αυτών, στην απόφαση JCB Service κατά Επιτροπής, σκέψη 218 ανωτέρω (σκέψεις 187 και 188).
The Commission refers, on those points, to JCB Service v Commission, paragraph 218 above (paragraphs 187 and 188).
Επομένως, η σύγκριση που πραγματοποίησε η Hoechst δεν έχει σημασία εν προκειμένω.
The comparison drawn by Hoechst is therefore irrelevant.
Επί του συντελεστή προσαυξήσεως προκειμένου να ληφθούν υπόψη το μέγεθος και οι συνολικοί πόροι της Hoechst
The increase to take account of Hoechst’s size and global resources
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο καθορισμός ενός συντελεστή με σκοπό να έχει το πρόστιμο αποτρεπτικό χαρακτήρα είναι σύμφωνος προς τη νομολογία και την ισχύουσα πρακτική λήψεως αποφάσεων.
The Commission contends that fixing a factor for deterrence is consistent with the caselaw and with its practice in taking decisions.
Η Επιτροπή παραπέμπει, ειδικότερα, στην απόφαση ABB Asea Brown Boveri κατά Επιτροπής, σκέψη 75 ανωτέρω (σκέψεις 162 επ.).
The Commission refers, in particular, to ABB Asea Brown Boveri v Commission, paragraph 75 above (paragraph 162 et seq.).
Για τον προσδιορισμό του συντελεστή αυτού ελήφθησαν υπόψη το μέγεθος και οι πόροι της ενδιαφερομένης επιχειρήσεως, στοιχεία που συνδέονται στενά με τη θέση της στην αγορά.
That factor takes account of the size and resources of the undertaking concerned, which go hand in hand with its importance.
Το 2002 η Hoechst είχε τουλάχιστον τέσσερις φορές μεγαλύτερο μέγεθος από την Daicel, την αμέσως επόμενη επιχείρηση από πλευράς κύκλου εργασιών.
In 2002 Hoechst was at least four times as large as Daicel, the next-largest undertaking in terms of turnover.
Αντιθέτως, η φύση της δραστηριότητας της Hoechst κατά τον χρόνο της εκδόσεως της αποφάσεως είναι άνευ σημασίας.
On the other hand, the nature of Hoechst’s activity at the time of the adoption of the Decision is irrelevant.
Το γεγονός ότι η Hoechst μεταβίβασε σε τρίτον το σκέλος δραστηριοτήτων στον τομέα των σορβικών αλάτων ελήφθη ήδη υπόψη κατά τη σχετική σύγκριση του μεγέθους των εμπλεκομένων επιχειρήσεων.
The fact that Hoechst transferred its sorbates business to a third party was already taken into consideration when the relevant comparison of the size of the undertakings concerned was made.
Σχετικά με τα επιχειρήματα της Hoechst περί της προβλεπομένης από τις κατευθυντήριες γραμμές μεθόδου, η Επιτροπή εκθέτει ότι στο σημείο 1 B των κατευθυντήριων γραμμών προβλέπεται μια αύξηση κατά 10 % ανά έτος, τούτο δε με σκοπό την επιβολή ουσιαστικής κυρώσεως για τους περιορισμούς που προκάλεσαν βλαπτικά αποτελέσματα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
As regards Hoechst’s arguments relating to the method laid down in the Guidelines, the Commission submits that an increase of 10% per annum is provided for at Section 1 B of the Guidelines, with the object of really penalising the restrictions which produced harmful effects on a lasting basis.
Πρόσφατα ακόμη, το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να τονίσει ότι είναι σύμφωνο προς το γενικό συμφέρον να αποτρέπονται οι θίγουσες τον ανταγωνισμό πρακτικές και συμφωνίες, καθώς και να ανακαλύπτονται και να τιμωρούνται (απόφαση Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 145 ανωτέρω, σκέψη 54).
The Court of Justice has again had occasion recently to emphasise that it is consistent with the general interest to avoid anticompetitive practices, to discover them and to impose sanctions (Aalborg Portland and Others v Commission, paragraph 145 above, paragraph 54).
Η Επιτροπή υπογραμμίζει, εξάλλου, ότι η αύξηση που προβλέφθηκε λόγω της διάρκειας της παραβάσεως δεν περιορίζεται από ένα απόλυτο ανώτατο όριο (όπως το 100 % που προβάλλει η Hoechst) και παραπέμπει, επί του σημείου αυτού, στην πρακτική της στο πλαίσιο πολλών σχετικών υποθέσεων.
The Commission emphasises, moreover, that the increase envisaged for the duration of the infringement is not subject to an absolute maximum (as the 100% suggested by Hoechst) and refers, on that point, to its practice in taking decisions in a number of cases.
Επιπλέον, τα κριτήρια για την εκτίμηση της σοβαρότητας και της διάρκειας της παραβάσεως συνυπάρχουν αυτόνομα.
Furthermore, the criteria of gravity and duration of the infringement exist autonomously alongside each other.
Λαμβανόμενα υπόψη μαζί καθιστούν δυνατό τον προσδιορισμό του βασικού ποσού.
Together, they enable the basic amount to be determined.
Ο καθορισμός της προσαυξήσεως λόγω της διάρκειας της παραβάσεως σε συνάρτηση με το κριτήριο της σοβαρότητας αντιφάσκει προς τον αυτόνομο χαρακτήρα των δύο αυτών κριτηρίων και, επομένως, είναι απρόσφορος.
To define the increase for the duration of the infringement by reference to the criterion of gravity would be contrary to the autonomy of the two criteria and therefore inappropriate.
Επιπλέον, σε αντίθεση με την άποψη της Hoechst, η κατηγορία των πολύ σοβαρών παραβάσεων δεν καλύπτει μόνον τους μακράς διαρκείας οριζόντιους περιορισμούς του ανταγωνισμού.
Furthermore, contrary to Hoechst’s opinion, the category of very serious infringements is not reserved for longterm horizontal infringements.
Επομένως, πρέπει να λαμβάνεται πλήρως υπόψη η πραγματική διάρκεια της παραβάσεως.
It is therefore appropriate to take the actual duration of the infringement fully into account.
Ούτε οι περί παραγραφής παρατηρήσεις ασκούν επιρροή εν προκειμένω.
Nor are the considerations on limitation relevant.
Η προθεσμία παραγραφής σε περίπτωση μακροχρόνιων ή διαρκών παραβάσεων αρχίζει όταν παύσει η παράβαση.
In the case of lasting or continuous infringements time begins to run only on the date on which the infringement comes to an end.
Όσον αφορά το επιχείρημα κατά το οποίο, εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε να υπάρξει προσαύξηση μόνο κατά 165 %, με την αιτιολογία ότι το πρώτο έτος της παραβάσεως δεν προσμετράται, η Επιτροπή απαντά ότι η αύξηση κατά 10 % ανά έτος είναι απολύτως σύμφωνη προς τις αρχές που εκθέτουν οι κατευθυντήριες γραμμές.
As regards the argument that in any event only an increase of 165% was foreseeable, on the ground that the first year of the infringement does not count, the Commission replies that the increase of 10% per annum is perfectly consistent with the principles laid down in the Guidelines.
Επ’ αυτού, προβλέπεται μόνον ότι, για τις παραβάσεις μικρής διάρκειας, γενικά μικρότερης του έτους, δεν επιβάλλεται καμία προσαύξηση (απόφαση Cheil Jedang Corporation κατά Επιτροπής, σκέψη 318 ανωτέρω, σκέψη 133).
The only provision in that regard is that, for infringements of short duration, in general less than one year, no increase is applied (Cheil Jedang Corporation v Commission, paragraph 318 above, paragraph 133).
Η σύγκριση του κειμένου της δεύτερης και της τρίτης περιπτώσεως του σημείου 1 B των κατευθυντήριων γραμμών δείχνει ότι, σε περίπτωση παραβάσεως υπερβαίνουσας το ένα έτος, μπορεί να γίνεται αύξηση «για κάθε έτος» της παραβάσεως, οπότε περιλαμβάνεται και το πρώτο έτος.
A comparison of the wording of the second and third indents of Section 1 B of the Guidelines shows that, where an infringement lasts more than one year, the increase is supposed to be applied ‘per year’ of the infringement, thus including the first year.
Όσον αφορά, τέλος, την πρακτική λήψεως αποφάσεων που επικαλείται η Hoechst, βάσει της οποίας θα επιβαλλόταν μια προσαύξηση μικρότερη από 10 % ανά έτος, η Επιτροπή σημειώνει ότι η υπόθεση που οδήγησε στην απόφαση Cheil Jedang Corporation κατά Επιτροπής, σκέψη 318 ανωτέρω, είχε το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι η αύξηση λόγω της διάρκειας ανερχόταν σε 10 % για ορισμένες επιχειρήσεις και σε λιγότερο από 10 % για άλλες επιχειρήσεις, οπότε η σχετική απόφαση δεν είχε λογική συνοχή (σκέψη 139 της αποφάσεως).
As regards, last, the decision-taking practice to which Hoechst refers, whereby an increase of less than 10% per year was imposed, the Commission observes that Cheil Jedang Corporation v Commission, paragraph 318 above, had the particular characteristic that the increase for duration came to 10% for some undertakings and less than 10% for others, so that the decision was not consistent (paragraph 139 of the judgment).
Η Επιτροπή προσθέτει ότι το γεγονός ότι χρησιμοποίησε στο παρελθόν κάποιο συγκεκριμένο συντελεστή προσαυξήσεως του ύψους του προστίμου, σε συνάρτηση με τη διάρκεια της παραβάσεως, δεν μπορεί να τη στερήσει από τη δυνατότητα να αυξήσει τον συντελεστή αυτόν εντός των ορίων που θέτουν ο κανονισμός 17 και οι κατευθυντήριες γραμμές, αν τούτο είναι αναγκαίο προς εξασφάλιση της εφαρμογής της κοινοτικής πολιτικής ανταγωνισμού
The Commission adds that the fact that it may in the past have applied a certain rate of increase to the fine, by reference to the duration of the infringement, cannot deprive it of the option of raising that rate within the limits indicated by Regulation No 17 and the Guidelines, if that is necessary to ensure the implementation of
(απόφαση του Πρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, T-203/01, Michelin κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. II-4071, σκέψη 277).
Community competition policy (Case T-203/01 Michelin v Commission [2003] ECR II-4071, paragraph 277).
Επιπλέον στις τελευταίες αποφάσεις της Επιτροπής που μνημονεύει η Hoechst, η Επιτροπή αναμφισβήτητα αύξησε το πρόστιμο κατά 10 % ανά έτος ανάλογα με τη διάρκεια της παραβάσεως.
Furthermore, in the last decisions to which Hoechst refers, the Commission undoubtedly increased the fine by 10% per year for the duration of the infringement.
Συναφώς, πρέπει να απορριφθεί ο ισχυρισμός της Hoechst ότι η προσαύξηση κατά 10 % ανά έτος είναι εν πάση περιπτώσει απρόσφορη, διότι η έκταση την οποία είχε κάθε φορά η παράβαση δεν ήταν σταθερή.
It is necessary, on that point, to reject Hoechst’s assertion that the increase of 10% per year is in any event inadequate since the intensity of the infringement varied.
Αφενός, από το χωρίο της αποφάσεως που επικαλείται η Hoechst για να αποδείξει την ως άνω μεταβολή της εκτάσεως της παραβάσεως δεν μπορεί να συναχθεί το παραμικρό συμπέρασμα επ’ αυτού.
The passage in the Decision which Hoechst cites in order to demonstrate that change in the intensity of the infringement does not permit the slightest conclusion to that effect.
Αφετέρου, η προσαύξηση του προστίμου κατά 10 % ανά έτος παραβάσεως εξακολουθεί να δικαιολογείται, ακόμα και αν η έκταση της παραβάσεως μεταβαλλόταν κατά τη διάρκεια της σχετικής περιόδου, από τη στιγμή που συνεχίστηκε η πολύ σοβαρή αυτή παράβαση (απόφαση Michelin κατά Επιτροπής, σκέψη 339 ανωτέρω, σκέψη 278).
In addition, the increase in the fine by 10% per year of the infringement is justified even if the intensity of the infringement may have varied during the period concerned, once the very serious infringement was pursued (Michelin v Commission, paragraph 339 above, paragraph 278).
Προεισαγωγικώς, καταρχάς, διαπιστώνεται ότι ο πέμπτος λόγος που προβάλλει η Hoechst στηρίζεται σε δύο σκέλη.
As a preliminary point, it should be noted that Hoechst’s fifth plea is supported by two parts.
Το πρώτο σκέλος τιτλοφορείται «Φύση της παραβάσεως».
The first part is entitled ‘Nature of the infringement’ and the second ‘Duration of the infringement’.
Το δεύτερο σκέλος τιτλοφορείται «Διάρκεια της παραβάσεως».
However, the first part is aimed, in fact, at the constituent elements of the ‘gravity’ of the infringement, which incorporates the nature of the infringement.
Επομένως, πρέπει να συναχθεί ότι η Hoechst αμφισβητεί, στην πραγματικότητα, στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους, τα στοιχεία που έλαβε υπόψη η Επιτροπή όσον αφορά τη σοβαρότητα της παραβάσεως.
Hoechst must therefore be taken to challenge, in the first part, the elements identified by the Commission as to the gravity of the infringement.
Στη συνέχεια, πρέπει να απορριφθεί το γενικό επιχείρημα της Hoechst ότι το ποσό του προστίμου της, όπως υπολογίστηκε πριν ληφθεί υπόψη η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996, αντιβαίνει προς την αρχή της αναλογικότητας καθόσον ισοδυναμεί με πέντε σχεδόν φορές τον συνολικό όγκο της αγοράς εντός του ΕΟΧ, για το έτος 1995, που διαπιστώνεται στον πίνακα I της Αποφάσεως.
Next, it is appropriate to reject Hoechst’s general argument that the amount of its fine, calculated before the application of the 1996 Leniency Notice, is disproportionate in so far as it amounts to almost five times the overall volume of the EEA market, for 1995, set out in Table I of the Decision.
I-9855, σκέψη 47, και απόφαση του Πρωτοδικείου της 5ης Δεκεμβρίου 2006, T-303/02, Westfalen Gassen Nederland κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ. II-4567, σκέψη 151).
It must be borne in mind, in that regard, that when determining the amount of each fine, the Commission has a discretion (Case C-283/98 P Mo och Domsjö v Commission [2000] ECR I-9855, paragraph 47, and Case T-303/02 Westfalen Gassen Nederland v Commission [2006] ECR II-4567, paragraph 151).
Εξάλλου, δυνάμει
Furthermore, under Article 15(2) of Regulation No 17, the amount of the fine is to be determined on the basis of the gravity of the infringement and its duration.
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17, το ποσό του προστίμου καθορίζεται βάσει της σοβαρότητας της παραβάσεως και της διάρκειάς της.
HOECHST v COMMISSION calculations performed by the Commission in accordance with the Guidelines.
Ο προσδιορισμός του εν λόγω ποσού αποτελεί, μεταξύ άλλων, συνάρτηση διαφόρων περιστάσεων, που ανάγονται στην ατομική συμπεριφορά της συγκεκριμένης επιχειρήσεως, όπως η ύπαρξη επιβαρυντικών ή ελαφρυντικών περιστάσεων (απόφαση του Πρωτοδικείου της 4ης Ιουλίου 2006, T-304/02, Hoek Loos κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006, σ.
That amount is set, inter alia, on the basis of various factors linked to the individual conduct of the undertaking in question, such as the existence of aggravating or attenuating circumstances (Case T-304/02 Hoek Loos v Commission [2006] ECR II-1887, paragraphs 82 and 85).
II-1887, σκέψεις 82 και 85). Από το σχετικό νομικό πλαίσιο δεν μπορεί να συναχθεί ότι η Επιτροπή πρέπει να εξασφαλίσει μιαν αναλογία μεταξύ του ύψους του υπολογιζομένου με τον τρόπο αυτό προστίμου και του συνολικού όγκου της αγοράς του σχετικού προϊόντος εντός του ΕΟΧ, για κάποιο συγκεκριμένο έτος της παραβάσεως (εν προκειμένω το 1995), ενώ η επίμαχη παράβαση διήρκεσε άνω των 17 ετών και το ύψος του προστίμου εξαρτάται επίσης από άλλες περιστάσεις συνδεόμενες με την ατομική συμπεριφορά της επιχειρήσεως.
It cannot be inferred from that legal framework that the Commission must ensure a proportion between the amount of the fine, as thus calculated, and the overall volume of the relevant product market in the EEA, for a given year of the infringement (in this case 1995), when the infringement in question lasted more than 17 years and when the amount of the fine also depends on other factors linked to the individual conduct of the undertaking.
Από αυτό προκύπτει ότι το συναφές γενικό επιχείρημα της Hoechst πρέπει να απορριφθεί.
It follows that Hoechst’s general argument in that regard must be rejected.
α) Επί της σοβαρότητας της παραβάσεως
a) The gravity of the infringement
Πρέπει να υπομνησθεί ότι οι κατευθυντήριες γραμμές αναφέρουν, μεταξύ άλλων, ότι προς εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της παραβάσεως, ο πραγματικός της αντίκτυπος επί της αγοράς εφόσον αυτός είναι δυνατό να εκτιμηθεί και η έκταση της οικείας γεωγραφικής αγοράς.
It must be borne in mind that the Guidelines state, inter alia, that in assessing the gravity of the infringement account must be taken of its nature, its actual impact on the market, where this can be measured, and the size of the relevant geographic market.
Έτσι, οι παραβάσεις κατανέμονται σε τρεις κατηγορίες, καθιερώνεται δε η διάκριση μεταξύ ελαφρών, σοβαρών και πολύ σοβαρών παραβάσεων (σκέψη 1 A, πρώτο και δεύτερο εδάφιο).
Infringements are thus put into one of three categories: minor infringements, serious infringements and very serious infringements (Section 1A, first and second paragraphs).
Πρέπει να υπομνησθεί επίσης ότι η σοβαρότητα των παραβάσεων πρέπει να αποδεικνύεται βάσει πολλών στοιχείων, όπως είναι, ιδίως, τα ιδιαίτερα περιστατικά της υποθέσεως, το γενικό πλαίσιο στο οποίο αυτές εντάσσονται και ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των προστίμων, τούτο δε χωρίς να υφίσταται δεσμευτικός ή εξαντλητικός κατάλογος κριτηρίων που να πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνονται υπόψη (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 15ης Οκτωβρίου 2002, Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 208 ανωτέρω, σκέψη 465, και της 28ης Ιουνίου 2005, C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P έως C-208/02 P και C-213/02 P, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. I-5425, σκέψη 241).
It must also be borne in mind that the gravity of infringements must be assessed in the light of numerous factors, such as the particular circumstances of the case, its context and the dissuasive effect of fines, although no binding or exhaustive list of criteria to be applied has been drawn up (judgment of 15 October 2002 in Limburgse Vinyl Maatschappij and Others v Commission, paragraph 208 above, paragraph 465, and Joined Cases C-189/02 P, C-202/02 P, C-205/02 P to C-208/02 P and C-213/02 P Dansk Rørindustri and Others v Commission [2005] ECR I-5425, paragraph 241).
Επί των αποτελεσμάτων της συμπράξεως στην αγορά σορβικών αλάτων του ΕΟΧ
The effect of the cartel on the sorbates market in the EEA
Προεισαγωγικώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι τρεις πτυχές της εκτιμήσεως της σοβαρότητας της παραβάσεως, που απαριθμούνται στη σκέψη 343 ανωτέρω, δεν έχουν το ίδιο βάρος στο πλαίσιο της συνολικής εξετάσεως.
As a preliminary point, it must be noted that the three aspects of the assessment of the gravity of the infringement which are referred to at paragraph 343 above do not have the same weight in the context of the global examination.
Η φύση της παραβάσεως έχει κεφαλαιώδη σημασία, ιδίως προκειμένου περί του χαρακτηρισμού παραβάσεων ως «πολύ σοβαρών».
The nature of the infringement plays a preponderant role, in particular, in characterising ‘very serious’ infringements.
Συναφώς, από την περιγραφή των πολύ σοβαρών παραβάσεων στις κατευθυντήριες γραμμές προκύπτει ότι συμφωνίες ή εναρμονισμένες πρακτικές που αποσκοπούν, ιδίως, όπως εν προκειμένω, στον καθορισμό τιμών-στόχων ή στην κατανομή ποσοστώσεων όγκων πωλήσεων μπορούν να χαρακτηρίζονται, με βάση μόνο την ιδιαίτερη φύση τους, ως «πολύ σοβαρές», χωρίς να απαιτείται η επέλευση κάποιας ιδιαίτερης συνέπειας (βλ., επ’ αυτού, αποφάσεις του Πρωτοδικείου της 27ης Ιουλίου 2005, T-49/02 έως T-51/02, Brasserie nationale κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2005, σ. II-3033, σκέψη 178).
In that regard, it follows from the description of very serious infringements in the Guidelines that agreements or concerted practices aimed in particular, as in this case, at setting target prices or the allocation of sales quotas by volume may entail, solely on the basis of their very nature, the characterisation as ‘very serious’, without there being any need to characterise such conduct by a particular impact (see, to that effect, Joined Cases T-49/02 to T-51/02 Brasserie nationale and Others v Commission [2005] ECR II-3033, paragraph 178).
Εν προκειμένω, πρώτον, πρέπει να σημειωθεί ότι η Hoechst δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τον παράνομο σκοπό της συμπράξεως, δηλαδή τον καθορισμό τιμών-στόχων, την κατανομή ποσοστώσεων όγκων πωλήσεων, την πρόβλεψη ενός μηχανοργανωμένου συστήματος ενημερώσεως και ελέγχου, καθώς και τη μη παροχή της αναγκαίας τεχνολογίας στους επιθυμούντες να εισέλθουν στη σχετική αγορά.
In the present case, first, it must be observed that Hoechst does not call in question the unlawful nature of the cartel, namely the setting of target prices, the allocation of sales quotas by volume, the definition of a system of information and control and also the refusal to supply technology to undertakings seeking to enter the market.