natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Έτσι δικαιολογείται το γεγονός ότι ο υποκειμενικός παράγων της οδηγίας περιλαμβάνει, πέραν των φορέων που περιλαμβάνουν οι «κλασικές» στο θέμα αυτό οδηγίες, τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις συνδεδεμένες επιχειρήσεις (άρθρο 1, παράγραφοι 2 και 3), λαμβάνοντας μέριμνα να διευκρινίσει ότι οι επιχειρήσεις αυτές υπάγονται στην οδηγία μόνον εάν δραστηριοποιούνται στους αναφερόμενους τομείς (δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη 30 και άρθρο 2).
That was the justification for the fact that, in addition to the entities referred to in the standard direct- ives in the field, the scope ratione personae of the directive included public undertakings and affiliated undertakings (Article 1(2) and (3)), and care was taken to specify that such undertakings were governed by the directive only if they carried out activities in the sectors referred to therein (recital 13 30and Article 2).
Η οδηγία 2004/17 ακολουθεί τον ίδιο κανόνα (δεύτερη και τρίτη αιτιολογική
Directive 2004/17 follows the same course (recitals 2 and 3) and identifies
Η ιδιαιτερότητα αυτή εξηγείται από το γεγονός ότι, αρχικώς, οι τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των τηλεπικοινωνιών δεν αποτέλεσαν αντικείμενο εναρμονίσεως 28λόγω των διαφορών των νομικών καθεστώτων (δημοσίου ή ιδιωτικού) των εμπλεκόμενων οργανισμών.
The reason that the subjectmatter of Directive 2004/17 is so specific is that, originally, contracts in the water, energy, transport and telecommunications sectors were not harmonised 28 owing to the diverse nature of the legal status (public or private) of the bodies responsible for those services.
Έπρεπε να αποφευχθεί η υπαγωγή των υπηρεσιών αυτών σε διαφορετικά καθεστώτα, ανάλογα με το αν οι υπηρεσίες αυτές υπόκεινταν στο δημόσιο, σε περιφερειακές αρχές ή σε άλλα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή αν είχαν νομική προσωπικότητα ιδιωτικού δικαίου, έως ότου η πείρα που επρόκειτο
It was necessary to avoid making those services subject to different systems depending on whether they come under the State, regional or local authorities or other bodies governed by public law, or whether they come under bodies governed by private law, and the hope
28 — Άρθρα 3, παράγραφοι 4 και 5, της οδηγίας 71/305 και 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 77/62.
29 — Fourth to sixth recitals in the preamble to Directive 71/305 and sixth to eighth recitals in the preamble to Directive 77/62. That view is confirmed in the recital 8 in the preamble to Directive 93/38.
30 — Κατά την αιτιολογική σκέψη αυτή, η οδηγία δεν εφαρμόζεται «στις δραστηριότητες αυτών των φορέων που είτε δεν αφορούν τους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των τηλεπικοινωνιών είτε, παρόλο που περιλαμβάνονται σε αυτές, είναι απευθείας εκτεθειμένες στον ανταγωνισμό σε αγορές όπου η πρόσβαση δεν είναι περιορισμένη».
30 — That recital excludes from the scope of Directive 93/38 ‘… activities of those entities which either fall outside the sectors of water, energy and transport services or outside the telecommunications sector, or which fall within those sectors but are nevertheless directly exposed to competitive forces in markets to which entry is unrestricted’.
AIGNER ριότητες αυτές ασκούνται σε αγορές στις οποίες δεν περιορίζεται η πρόσβαση.
AIGNER the other hand, Directive 2004/17 is aimed at promoting the establishment of free competition, for which reason, pursuant to Article 30(1) thereof, it does not apply where the activities concerned are carried out on markets to which access is not restricted.
σκέψη) και ορίζει τους «αναθέτοντες φορείς» ανεξαρτήτως του νομικού τους καθεστώτος (δέκατη αιτιολογική σκέψη).
contracting entities without reference to their legal status (recital 10).
Επομένως, εκτός από τις «αναθέτουσες αρχές» ο ορισμός των οποίων είναι πανομοιότυπος με αυτόν της οδηγίας 2004/18, η οδηγία προσθέτει στους «αναθέτοντες φορείς» τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις επιχειρήσεις που απολαμβάνουν ειδικών ή αποκλειστικών δικαιωμάτων, στον βαθμό που ασκούν μια από τις δραστηριότητες που αναφέρονται στα άρθρα 3 έως 7 (άρθρα 2, παράγραφοι 1 και 2, και 20, παράγραφος 1).
Therefore, in addition to contracting authorities, which are identified in the same terms as in Directive 2004/18, the directive defines as contracting entities public undertakings and entities which have special or exclusive rights, provided that they carry out the activities referred to in Articles 3 to 7 (Articles 2(1) and (2) and 20(1)).
Έτσι, οι «αναθέτουσες αρχές» της οδηγίας 2004/18 υπάγονται στην οδηγία 2004/17 εάν εμπίπτουν στο καθ’ ύλη πεδίο εφαρμογής της, ενώ αυτό δεν ισχύει για τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις επιχειρήσεις που απολαμβάνουν ειδικών ή αποκλειστικών δικαιωμάτων.
Therefore, the contracting authorities referred to in Directive 2004/18 are subject to Directive 2004/17 if they fall within its material scope, whereas the same does not apply to public undertakings and the holders of special or exclusive rights per se.
Επομένως, η οδηγία 2004/17 ρυθμίζει τη σύναψη των συμβάσεων στους τομείς που αποκαλούνται παραδοσιακά «εξαιρούμενοι τομείς» σε διαφορετικό πνεύμα από αυτό της οδηγίας 2004/18: το καθοριστικό στοιχείο δεν βρίσκεται στον φορέα που προτείνει τη σύμβαση, αλλά στη φύση της δραστηριότητας την οποία αφορά η σύμβαση αυτή, δεδομένου ότι η οδηγία έχει εφαρμογή αποκλειστικά στους τομείς αυτούς.
Accordingly, Directive 2004/17 governs procurement in what are traditionally known as ‘excluded sectors’, and its spirit is different to that prompting Directive 2004/18. The conclusive criterion is not the contracting entity but rather the nature of the activity to which the contract concerned relates, and the directive applies only to the sectors concerned.
Η θέση αυτή ενισχύεται διττώς.
That view is based on a twofold approach.
Αφενός, το άρθρο 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/18 εξαιρεί από τον τομέα εφαρμογής του τις δημόσιες συμβάσεις που ανατίθενται από τις «αναθέτουσες αρχές» και αφορούν τις δραστηριότητες που απαριθμούνται στα άρθρα 3 έως 7 της οδηγίας 2004/17, γεγονός που καταδεικνύει τη δύναμη του υλικού παράγοντα στην εφαρμογή της οδηγίας αυτής.
On the one hand, the first paragraph of Article 12 of Directive 2004/18 excludes from its ambit contracts awarded by contracting authorities exercising the activities referred to in Articles 3 to 7 of Directive 2004/17, which draws attention to the importance of the material scope in the application of the latter provision.
Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν το μη εφαρμόσιμο εν προκειμένω της «θεωρίας της μεταδοτικότητας».
Those factors support the view that the infection theory does not apply to the present case.
Με τις προτάσεις της 16ης Σεπτεμβρίου 1997 στην υπόθεση Mannesmann Anlagenbau Austria κ.λπ., ο γενικός εισαγγελέας Léger υπογραμμίζει ότι το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 93/37 (καθώς και της οδηγίας 2004/18) δεν καθορίζεται ανάλογα με τη δραστηριότητα βάσει της οποίας συνάπτονται οι συμβάσεις, αλλά ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του οργανισμού που πρότεινε τη σύμβαση (σημείο 81).
In the Opinion in Mannesmann Anlagenbau Austria and Others, Advocate General Léger pointed out that the scope of Directive 93/37 (and that of Directive 2004/18) is not determined according to the activity in respect of which contracts are awarded but rather by reference to the characteristics of the body entering into the contract (paragraph 81).
Ενώ, δηλαδή, η οδηγία 2004/18 εστιάζει στην έννοια της «αναθέτουσας αρχής», χωρίς όμως να απαιτείται, για λόγους ασφάλειας δικαίου, να διαφοροποιήσει το μέρος εκείνο της διαχειρίσεώς της που αφορά την ικανοποίηση αναγκών γενικού συμφέροντος από το μέρος που επιδιώκει άλλους σκοπούς, η οδηγία 2004/17 καθιστά εφικτό τον τέλειο καθορισμό των καθ’ ύλη τομέων της δραστηριότητας των «αναθετουσών αρχών» παρέχοντας, με το άρθρο 9, συγκεκριμένους κανόνες επ’ αυτού.
In other words, whereas Directive 2004/18 focuses on the concept of a ‘contracting authority’, in respect of which, for reasons of legal certainty, it is not appropriate to embark on the task of determining which part of the organisation is aimed at meeting needs in the general interest and which part is aimed at other objectives, Directive 2004/17 enables perfect delimitation of the material sphere of the activities of the ‘contracting entities’, by providing specific guidelines in that regard in Article 9.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ-JARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-393/06 οι συμβάσεις τους διέπονται, ενδεχομένως, από τη σχετική με τη σύναψη των συμβάσεων ρύθμιση (σκέψη 37).
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — CASE C-393/06 subject, where applicable, to the legislation on public procurement (paragraph 37).
Με άλλα λόγια, αν η «αναθέτουσα αρχή», υπό τη στενότερη έννοια, δηλαδή αυτή του άρθρου 1, παράγραφος 9, της οδηγίας 2004/18 και του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίας 2004/17, προτείνει σύμβαση που αφορά άλλες δραστηριότητες πλην αυτών που παρατίθενται στα άρθρα 3 έως 7 της οδηγίας 2004/17, τότε έχει εφαρμογή η οδηγία 2004/18.
To put it another way, if a ‘contracting authority’, in the strictest sense, within the meaning of Article 1(9) of Directive 2004/18 and Article 2(1)(a) of Directive 2004/17, invites tenders for activities not mentioned in Articles 3 to 7 of the latter directive, the former will apply.
Αλλά αν ο φορέας που ενεργεί στο πλαίσιο αυτό είναι δημόσια επιχείρηση ή επιχείρηση που απολαμβάνει ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα (άρθρο 2, παράγραφοι 1, στοιχείο β΄, και 2, στοιχείο β΄, της οδηγίας 2004/17), δεν έχει εφαρμογή καμία από τις δύο οδηγίες.
However, if the body which pursues activities outside that sphere is a public undertaking or holds special or exclusive rights (Article 2(1)(b) and 2(b) of Directive 2004/17) neither of the two directives applies.
Συνοπτικώς, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο πρώτο από τα τρία προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Vergabekontrollsenat des Landes Wien ότι η οδηγία 2004/17 δεν έχει εφαρμογή στις συμβάσεις τις οποίες οι «αναθέτουσες αρχές», κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, συνάπτουν στο πλαίσιο δραστηριοτήτων που δεν περιλαμβάνονται στα άρθρα 3 έως 7.
In short, I propose that the Court should reply to the first of the three questions submitted by the Vergabekontrollsenat des Landes Wien, declaring that Directive 2004/17 does not govern contracts which ‘contracting entities’, within the meaning of Article 2(2), conclude in respect of activities not mentioned in Articles 3 to 7.
Όλα τα μέρη που μετέχουν στην υπό κρίση προδικαστική διαδικασία συμφωνούν ότι η επίδικη στη διαφορά της κύριας δίκης σύμβαση αφορά δραστηριότητα της Fernwärme Wien η οποία δεν εμπίπτει στην οδηγία 2004/17 (τοποθέτηση κλιματιστικών εγκαταστάσεων σε σύμπλεγμα γραφείων και εμπορικών καταστημάτων) και, επομένως, κατόπιν της απαντήσεως που προτείνω να δοθεί στο πρώτο ερώτημα, πρέπει να διευκρινιστεί, όπως ζητεί το αιτούν δικαστήριο, αν η εταιρία αυτή είναι «αναθέτουσα αρχή», διότι, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, έχει εφαρμογή η οδηγία 2004/18.
All those who have taken part in these preliminary ruling proceedings are agreed that the contract in the main proceedings concerns an activity of Fernwärme Wien which does not come under Directive 2004/17 (the construction of a refrigeration plant for an office and shopping centre), for which reason, in line with the reply I have proposed to the first question, it is appropriate to ascertain, as the referring court requests, whether the undertaking is a contracting authority because, if it were, it would be governed by Directive 2004/18.
Η λύση αυτή βασίζεται στην κοινοτική νομολογία.
That solution is founded on Community case-law.
Συγκεκριμένα, η απόφαση της 16ης Ιουνίου 2005, C-462/03 και C-463/03, Strabag και Kostmann 31.
In the judgment in Strabag and Kostmann, 31 the Court held that Directive 93/38 (and therefore Directive 2004/17 too) applies to ‘contracting entities’ in so far as they carry out activities in the material sectors provided for therein.
Σε αντίθετη περίπτωση,
Otherwise, contracts concluded by those entities are
Συγκεκριμένα, πρέπει να καθοριστεί αν πρόκειται για «οργανισμό δημοσίου δικαίου».
Specifically, it is necessary to determine whether Fernwärme Wien is a body governed by public law.
Η νομική προσωπικότητά της και η στενή σχέση της με τον Δήμο Βιέννης ο οποίος ελέγχει, άμεσα ή έμμεσα, το κεφάλαιό της, δεν αμφισβητούνται.
It is not in dispute that the undertaking has legal personality and is closely connected with Vienna City Council, which owns its capital, directly and indirectly.
Αμφιβολίες δημιουργούνται όσον αφορά την πρώτη απαίτηση
The uncertainty concerns the first legislative requirement, which is whether
AIGNER μη αναλήψεως κινδύνων, καθώς και της ενδεχομένης δημόσιας χρηματοδοτήσεως 34.
AIGNER and any public financing of the activity in question.
της οδηγίας, δηλαδή την υποχρέωση της κάλυψης ειδικά των αναγκών γενικού συμφέροντος που δεν εμπίπτουν στον βιομηχανικό ή εμπορικό τομέα.
34 its particular aim is to satisfy needs in the general interest, not having an industrial or commercial character.
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να εξεταστεί η επίπτωση την οποία έχει η δομή του τομέα στον οποίο δραστηριοποιείται ο οργανισμός στην έννοια του «βιομηχανικού ή εμπορικού χαρακτήρα».
In that connection, it is necessary to examine the effect on the concept of the structure of the sector in which the body concerned carries out its activity.
Κατ’ αρχάς, η διατύπωση της οδηγίας δεν κάνει καμία μνεία για ενδεχόμενο ανταγωνισμό με ιδιωτικές επιχειρήσεις 35, ο οποίος θα αποτελούσε ένδειξη για τον βιομηχανικό ή εμπορικό χαρακτήρα των δημοσίων αναγκών την κάλυψη των οποίων έχει ως σκοπό ο οργανισμός 36, αλλά είναι
First of all, the wording of the directive makes no reference at all to whether or not there may be competition with private undertakings, 35a situation which might be indicative that the public interest to be satisfied is industrial or commercial in nature 36 but would be insuf-
Δεν αμφισβητείται επίσης ότι ο εταιρικός σκοπός της επιχείρησης είναι γενικού συμφέροντος, διότι παρέχει υπηρεσίες θέρμανσης με σύστημα φιλικό προς το περιβάλλον, το σύστημα της καύσεως αποβλήτων 32.
Further, it is common ground that the object of the undertaking is in the general interest, since it provides a district heating service by means of an environmentally friendly system, such as waste combustion.
Η συζήτηση περιορίζεται επομένως στον καθορισμό του αν η επιχείρηση αυτή έχει «βιομηχανικό ή εμπορικό χαρακτήρα».
32The core of the dispute is therefore merely to decide whether that service has an industrial or commercial character.
ανεπαρκής για τον αποκλεισμό άλλων αιτιολογιών πλην των οικονομικών 37, εφόσον η έλλειψη ανταγωνισμού δεν αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τους σκοπούς του καθορισμού ενός οργανισμού δημοσίου δικαίου 38.
ficient to exclude considerations other than the economic, 37 since the fact that it pursues its activity in a closed market is not essential for the purposes of identifying a body as one governed by public law. 38
Προς τούτο, πρέπει να εξεταστεί το σύνολο των σχετικών νομικών και πραγματικών δεδομένων, όπως οι περιστάσεις υπό τις οποίες συστάθηκε ο οικείος οργανισμός και οι συνθήκες υπό τις οποίες ασκεί τη δραστηριότητά του 33, περιλαμβανομένων σ’ αυτές, μεταξύ άλλων, της μη επιδιώξεως κερδοσκοπικού σκοπού κατά κύριο λόγο, της
For that purpose, it is necessary to take into account all the relevant legal and factual circumstances, such as those prevailing at the time of establishment of the body concerned and the conditions under which it exercises its activity, 33 including, in particular, the fact that it does not aim primarily at making a profit, the fact that it does not bear the risks,
Στο νομολογιακό αυτό πλαίσιο εντάσσεται το δεύτερο ερώτημα του αιτούντος διοικητικού οργάνου, το οποίο ζητεί να ορισθεί η αγορά αναφοράς προκειμένου να καθοριστεί η αρμοδιότητά του, αλλά στηρίζεται σε παραδοχή η οποία δεν ευσταθεί (την οποία επανέλαβαν όλοι οι μετέχοντες στην υπό κρίση προδικαστική διαδικασία), όπως
The second question referred by the national court falls within the ambit of that case-law; it seeks to delimit the market concerned with a view to establishing the level of competition, but it starts from an erroneous premiss (which has been adopted by all those who have participated in these preliminary ruling proceedings), as is clear
34 — Απόφαση Korkonnen κ.λπ., σκέψη 59.35 — Απόφαση BFI Holding, προπαρατεθείσα, σκέψη 40.
34 — Judgment in Korhonen and Others, paragraph 59.35 — Judgment in BFI Holding, paragraph 40.
36 — Αποφάσεις BFI Holding, σκέψη 49·Agorà και Excelsior, σκέψη 38 στο τέλος· και Adolf Truley, σκέψη 60.
36 — Judgments in BFI Holding, paragraph 49; Agorà and Excelsior, paragraph 38 in fine; and Adolf Truley, paragraph 60.
32 — Το Δικαστήριο υιοθέτησε μία γενναιόδωρη άποψη όσον αφορά την έννοια των «αναγκών γενικού συμφέροντος».
32 — The Court has taken a generous approach to the definition of ‘needs in the general interest’.
37 — Αποφάσεις BFI Holding, σκέψη 43· και Adolf Truley, σκέψη 61.
37 — Judgments in BFI Holding, paragraph 43, and Adolf Truley, paragraph 61.
Σύμφωνα με τη σκέψη 44 της αποφάσεως BFI Holding, δύσκολα νοούνται δραστηριότητες που δεν μπορούν να ασκηθούν από ιδιωτικές επιχειρήσεις και, επομένως, η προϋπόθεση της απουσίας ανταγωνισμού καθιστά κενή περιεχομένου την έννοια του οργανισμού δημοσίου δικαίου που περιέχεται στις οδηγίες.
According to paragraph 44 of the judgment in BFI Holding, it is hard to imagine any activities that could not be carried on by private undertakings, and therefore the absence of competition would render meaningless the term ‘body governed by public law’ used in the directives.
33 — Αποφάσεις της 27ης Φεβρουαρίου 2003, C-373/00, Adolf Truley (Συλλογή 2003, σ.
33 — Judgments in Case C-373/00 Adolf Truley [2003] ECR I-1931, paragraph 66, and Korhonen and Others, paragraphs 48 and 59.
38 — Απόφαση BFI Holding, σκέψη 47 στο τέλος.
38 — Judgment in BFI Holding, paragraph 47 in fine.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ-JARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-393/06 προκύπτει από όσα εκθέτω στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου ερωτήματος.
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — CASE C-393/06 from the considerations I set out in my analysis of the first question.
Στην πραγματικότητα, η οδηγία 2004/18 βασίζεται σε υποκειμενική αντίληψη και έχει εφαρμογή σε κάθε φορέα με δομή οργανισμού που συμπεριφέρεται ως «αναθέτουσα αρχή», οποιοσδήποτε κι αν είναι ο καθ’ ύλη τομέας στον οποίο ενεργεί (θεωρία της μεταδοτικότητας), εκτός εάν συνάπτει συμβάσεις που εξαιρούνται δυνάμει των άρθρων 12 έως 18.
In fact, Directive 2004/18 is founded on a subjective theory, applying to any organisational structure which acts as a ‘contracting authority’, regardless of the material sphere in which it operates (infection theory), unless it awards contracts that are excluded pursuant to Articles 12 to 18.
Η οδηγία απαιτεί οι «οργανισμοί δημοσίου δικαίου» να δημιουργούνται για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών γενικού συμφέροντος που δεν έχουν βιομηχανικό ή εμπορικό χαρακτήρα και η αγορά επομένως που πρέπει να ληφθεί υπόψη για την εξέταση του βαθμού ανταγωνισμού και για τον χαρακτηρισμό της βιομηχανικής ή εμπορικής δραστηριότητάς τους είναι αυτή για την οποία δημιουργήθηκαν 39, δηλαδή στην περίπτωση της Fernwärme Wien, η αγορά παροχής αστικής θέρμανσης μέσω καύσεως αποβλήτων.
In the case of ‘bodies governed by public law’, the directive requires such bodies to have been specifically established for the purpose of meeting needs in the general interest, not having an industrial or commercial character, so the market to be taken into consideration in order to assess the level of competition and identify whether the activity of such a body is industrial or commercial is the market for which the body was founded, 39 which, in the case of Fernwärme Wien, is the supply of district heating by means of waste combustion.
Διαφορετική θέση θα οδηγούσε σε αποτέλεσμα αντίθετο με τη λειτουργική ερμηνεία την οποία δέχεται η κοινοτική νομολογία 40, γεγονός που θα έθετε σε
Any other approach would lead to a result at odds with the functional interpretation put forward in Community case-
39 — Η προπαρατεθείσα απόφαση BFI Holding προέβη σε μια λεπτή παρατήρηση τονίζοντας ότι ο μη βιομηχανικός ή εμπορικός χαρακτήρας αποτελεί κριτήριο που αποσκοπεί στη διευκρίνιση της εννοίας των αναγκών γενικού συμφέροντος (σκέψη 32).
39 — In BFI Holding, the Court noted that the absence of an industrial or commercial character is a criterion intended to clarify the meaning of the term ‘needs in the general interest’ (paragraph 32).
41 — Η απόφαση αυτή υποστήριξε την άποψη ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι δραστηριότητες που ασκούνται από ένα φορέα προκειμένου να διαπιστωθεί αν ο φορέας αυτός δημιουργήθηκε για την κάλυψη αναγκών γενικού συμφέροντος που δεν έχουν βιομηχανικό ή εμπορικό χαρακτήρα (σκέψη 56).
41 — In that case the Court held that the activities pursued by a body should be taken into account to establish whether the body was established to meet needs in the general interest, not having an industrial or commercial character (paragraph 56).
AIGNER ερώτημα είναι αλυσιτελής διότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της αποφάσεως περί παραπομπής, οποιοσδήποτε και αν είναι ο οριοθετημένος τομέας (μόνον ο τομέας της αστικής θέρμανσης ή και ο τομέας θέρμανσης που παράγεται από άλλα καύσιμα), η Fernwärme Wien είναι επί του παρόντος η μόνη επιχείρηση που μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή την ανάγκη γενικού συμφέροντος και μπορεί επομένως να συμπεριφερθεί βασιζόμενη σε μη αυστηρώς οικονομικά κριτήρια και η κατάσταση αυτή δικαιολογεί την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου προκειμένου να εναρμονιστούν τα κριτήρια αναθέσεως της συμβάσεως, να ανοίξει η αγορά στον ανταγωνισμό και να εξασφαλιστεί η διαφάνειά της.
AIGNER information set out in the order for reference, regardless of which sector is delimited (district heating alone or heating produced by means of other fuel as well), Fernwärme Wien is currently the only undertaking capable of meeting that need in the general interest, being able to act in line with criteria other than strictly economic, a situation which justifies the intervention of Community law in order to harmonise the award criteria, open up the market to competition, and guarantee its transparency.
ακριβώς συμβαίνει με τις δομές τις οποίες δημιουργούν οι περιφερειακές αυτές αρχές που έχουν δική τους νομική προσωπικότητα και βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους για την «κάλυψη […] αναγκών γενικού συμφέροντος που δεν εμπίπτουν στον βιομηχανικό ή εμπορικό τομέα».
contracts in open sectors, so do the structures which those regional or local authorities establish with legal personality and under their control for the purposes of ‘meeting needs in the general interest, not having an industrial or commercial character.’
Η ερμηνεία αυτή συνοψίζει τον προσανατολισμό της νομολογίας του Δικαστηρίου.
That interpretation is redolent of aspects of the caselaw of the Court.
Η προπαρατεθείσα απόφαση Mannesmann Anlagenbau Austria κ.λπ. υπογράμμισε ότι η προϋπόθεση κατά την οποία ο οργανισμός πρέπει να έχει δημιουργηθεί «ειδικά» για να καλύψει τις ανάγκες αυτές, δεν σημαίνει ότι ο οργανισμός αυτός είναι αποκλειστικά επιφορτισμένος με την κάλυψη τέτοιων αναγκών (σκέψη 26), χωρίς να μπορεί να ασκεί άλλες δραστηριότητες, ακόμη και κατά κύριο λόγο, διότι ο νομικός χαρακτηρισμός δεν λαμβάνει υπόψη του τη σχετική σημασία των δραστηριοτήτων αυτού του είδους σε σχέση με το σύνολο των δραστηριοτήτων (σκέψεις 25, 26 και 31) 42.
In Mannesmann Anlagenbau Austria and Others, the Court noted that the condition that the body must have been established for the specific purpose of meeting such needs does not mean that it may meet only such needs (paragraph 26) and may not engage in other activities, even when such tasks constitute the greater part of its activity, because the legal definition does not take into account the relative importance of such tasks within its overall business (paragraphs 25, 26 and 31). 42
Γ — Ενδεχόμενη τομή στη θεωρία της μεταδοτικότητας (τρίτο ερώτημα)
C — Whether there has been an infringement of the infection theory (third question)