natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επικουρικώς, το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι, ακόμη και αν, όπως υποστηρίζει η
Secondly, the Parliament submits that if, as the Commission, which intervened in support of the form of order sought by the Parliament, believes to be the case, the initial adoption of the lists of safe countries still had to form part of the common rules required
6 — ΕΕ L 50, σ.
6 — OJ 2003 L 50, p.
1.7 — ΕΕ L 31, σ.
1.7 — OJ 2003 L 31, p.
18.8 — ΕΕ L 304, σ. 12.
18.8 — OJ 2004 L 304, p. 12.
Κατ’ αρχάς, πρέπει να επισημανθεί ότι δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτή η άποψη του Συμβουλίου ότι εναπόκειται στην απόλυτη διακριτική του ευχέρεια να προσδιορίσει το περιεχόμενο της έννοιας «αναγκαία νομοθεσία».
I would observe at the outset that it is obviously not possible to share the Council’s opinion as regards the absolute discretion it claims to have to decide on what forms part of the necessary legislation.
Δεδομένου ότι βάσει της έννοιας αυτής θα καθοριστεί η εφαρμοστέα νομοθετική διαδικασία και επομένως, ειδικότερα, ο βαθμός συμμετοχής
It goes without saying that the interpretation and application of a concept which determines the legislative procedure applicable, and therefore in particular the extent of the Parliament’s participation in the decision-making process, which accordingly affects the institutional
ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ οι ασφαλείς χώρες πρέπει να καθοριστούν με ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου, κατόπιν διαβουλεύσεως με το Κοινοβούλιο.
PARLIAMENT v COUNCIL procedure provided for to that effect by the Treaty, establish legal bases for the purpose of adopting subsequent measures in accordance with another procedure which is simplified in relation to that laid down by the Treaty.
Η απάντηση θα ήταν οπωσδήποτε καταφατική 10, αν οι μεταγενέστερες αυτές πράξεις συνιστούσαν μέτρα εκτελεστικής φύσεως 11.
The answer would certainly be in the affirmative 10if those subsequent measures were in the nature of implementing measures.
Επομένως, πρέπει να διευκρινιστεί αν η θέσπιση και η τροποποίηση των καταλόγων αφαλών χωρών συνιστούν εκτελεστικά μέτρα.
11The question is thus whether the adoption and amendment of the lists of safe countries constitute implementing measures.
Σε περίπτωση που πρόκειται για τέτοια μέτρα, μικρή σημασία έχει το αν η επίδικη οδηγία αποτελεί το τελευταίο στοιχείο της αναγκαίας νομοθεσίας, δεδομένου ότι οι κατάλογοι ασφαλών χωρών θα μπορούσαν να θεσπιστούν, δυνάμει νομικής βάσεως περιεχόμενης σε πράξη του παράγωγου δικαίου, με εφαρμογή απλουστευμένης διαδικασίας, όπως είναι η διαδικασία που επέλεξε εν προκειμένω το Συμβούλιο.
In the event that they do, it is of little importance whether or not the contested directive is the last element of the necessary legislation, as the lists of safe countries could be adopted pursuant to a secondary legal basis according to a simplified procedure such as that chosen by the Council.
Εντούτοις, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ακριβώς ότι ο ονομαστικός καθορισμός των ασφαλών χωρών εμπίπτει στην αρμοδιότητα του κοινοτικού νομοθέτη.
However, the Parliament submits specifically that the naming of the safe countries comes under the competence of the Community legislature.
Συνιστούν οι κατάλογοι ασφαλών χωρών μέτρα εκτελεστικής φύσεως;
Do the lists of safe countries fall under the heading of executive matters?
Οι προσβαλλόμενες διατάξεις προβλέπουν ότι το Συμβούλιο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία κατόπιν διαβουλεύσεως με το Κοινοβούλιο.
In other words, the only important question is that of establishing whether the Council may lawfully, in a legislative measure which it adopts in compliance with the
10 — Υπό την επιφύλαξη ότι πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις: βλ. κατωτέρω σημεία 20 και 21.
10 — Subject to certain conditions, see points 20 and 21 below of this Opinion.
11 — Βλ. συναφώς, παραδείγματος χάρη, απόφαση της 18ης Ιουνίου 1996, C-303/94, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1996, σ. I-2943, σκέψη 23).
11 — See to that effect for example Case C-303/94 Parliament v Council [1996] ECR I-2943, paragraph 23.
9 — Βλ. απόφαση της 22ας Μαΐου 1990, C-70/88, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1990, σ. I-2041, σκέψεις 21 έως 23).
9 — See Case C-70/88 Parliament v Council [1990] ECR I-2041, paragraphs 21 to 23.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-133/06 νομοθετικής, φύσεως; Ως γνωστόν, νομοθετικής φύσεως είναι τα μέτρα που ορίζουν «τα βασικά στοιχεία του υπό ρύθμιση θέματος» 12 και, ως εκ τούτου, πρέπει να θεσπίζονται οπωσδήποτε από τον κοινοτικό νομοθέτη βάσει της Συνθήκης και με τη διαδικασία που αυτή προβλέπει σχετικώς.
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-133/06 with’ are known to be legislative in nature 12and, for that reason, it is imperative that they be adopted by the Community legislature on the basis of the Treaty, following the procedure provided for therein for that purpose.
Τίθεται το ερώτημα αν, στο μέτρο που οι ασφαλείς χώρες πρέπει να καθοριστούν κατ’ εφαρμογήν των κριτηρίων της οδηγίας, συγκεκριμένα δε των κριτηρίων που προβλέπει το παράρτημα ΙΙ της οδηγίας αυτής όσον αφορά τις ασφαλείς τρίτες χώρες και των κριτηρίων που θέτει η παράγραφος 2 του άρθρου 36 για τις ασφαλείς ευρωπαϊκές χώρες, ο ονομαστικός αυτός καθορισμός εμπίπτει στα «βασικά στοιχεία του υπό ρύθμιση θέματος», ήτοι στα βασικά στοιχεία των ελάχιστων προδιαγραφών της διαδικασίας χορηγήσεως και ανακλήσεως του καθεστώτος του πρόσφυγα στα κράτη μέλη, κατά την έννοια του άρθρου 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 1, στοιχείο δ΄, ΕΚ.
In so far as the naming of safe countries must be carried out in accordance with the criteria laid down in the contested directive, more specifically in Annex II thereto so far as concerns the identification of safe third countries and in Article 36(2) thereof as regards the determination of European safe countries, can it still be considered to be one of ‘the basic elements of the matter to be dealt with’, that is, one of the basic elements of the minimum standards on procedures in Member States for granting or withdrawing refugee status within the meaning of Article 63(1)(d) EC?
Καίτοι όλοι οι μετέχοντες στην ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία συμφωνούν ότι οι κατάλογοι ασφαλών χωρών συνιστούν πράξεις νομοθετικής φύσεως, υφίσταται ενδεχομένως μια σκιά αμφιβολίας.
Even if all the parties to the proceedings before the Court agree to regard the lists of safe countries as measures of a legislative nature, there may be cause for hesitation.
Υπενθυμίζεται, προς στήριξη του χαρακτηρισμού των επίμαχων καταλόγων ως εκτελεστικών μέτρων, ότι τόσο η αρχική 13 όσο και η τροποποιημένη πρόταση της Επιτροπής 14 προέβλεπαν ότι τα κράτη μέλη θα πρέπει να καθορίσουν τις ασφαλείς χώρες βάσει των
In support of categorisation as implementing measures, it must be pointed out that both in the Commission’s initial
12 — Απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 1970, 25/70, Köster (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ.
14 proposal and in its amended proposal, it fell to the Member States to designate the safe countries on the basis of the criteria laid
617, σκέψη 6)·βλ. ακολούθως, απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 1992, C-240/90, Γερμανία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1992, σ. I-5383, σκέψη 36).
12 — Case 25/70 Köster [1970] ECR 1161, paragraph 6; see also Case C-240/90 Germany v Commission [1992] ECR I-5383, paragraph 36.
κριτηρίων της οδηγίας.
down in the directive.
Τα κράτη μέλη είναι, κατ’ αρχήν, αρμόδια για την εκτέλεση των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου.
The Member States are in principle responsible for the implementation of Community law.
Πάντως, καίτοι είναι αληθές ότι τα κριτήρια καθορισμού περιέχονται στην οδηγία, το γεγονός ότι το Συμβούλιο αποφάσισε τελικώς να θεσπίσει κοινούς καταλόγους ασφαλών χωρών προς τον σκοπό της προσεγγίσεως των υφιστάμενων εθνικών καταλόγων και της παροχής βασικών, τουλάχιστον, καταλόγων στις εθνικές έννομες τάξεις που δεν είχαν λάβει συναφώς κανένα μέτρο συνηγορεί υπέρ της αντίθετης απόψεως, δηλαδή του χαρακτηρισμού των καταλόγων αυτών ως νομοθετικών πράξεων.
Conversely, although the criteria for designation appear in the directive, the fact that the Council finally decided to adopt common lists of safe countries for the purpose of approximating the existing national lists and providing national legal systems which have not yet adopted measures to that effect with minimum lists militates in favour of categorisation as a legislative measure.
Ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ αυτού του χαρακτηρισμού αντλείται από την αρχική βούληση του Συμβουλίου να ενσωματώσει στην επίδικη οδηγία τους οικείους καταλόγους, η οποία δεν υλοποιήθηκε απλώς και μόνον επειδή το Συμβούλιο έκρινε ότι η έκδοση της επίδικης οδηγίας θα καθυστερούσε υπέρ το δέον μέχρι να επιτευχθεί συμφωνία για το περιεχόμενο αυτών των καταλόγων 15.
The fact that the Council wished initially to incorporate the lists of safe countries in the contested directive and abandoned that idea only on account of the difficulty of reaching an agreement on those lists without delaying overmuch the adoption of the directive also militates in favour of that categorisation.
Στο πλαίσιο της διαδικασίας υποβολής αιτήσεως ασύλου, η χρησιμοποίηση αυτών των καταλόγων καθορίζει τόσο τον τρόπο με τον οποίο οι αρμόδιες εθνικές αρχές εξετάζουν έναν μεγάλο αριθμό από τις σχετικές αιτήσεις όσο και την έκταση της εφαρμογής των διαδικαστικών εγγυήσεων που παρέχει η επίδικη οδηγία.
In the context of asylum application procedures, the use of those lists determines the way in which the national authorities will deal with a large part of the applications and decides the extent of the procedural guarantees provided for by the directive.
Πράγματι, κατά το άρθρο 25 της οδηγίας αυτής, τα κράτη μέλη μπορούν να θεωρήσουν μια αίτηση ασύλου ως απαράδεκτη και, επομένως, δεν υποχρεούνται να εξετάσουν αν ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις για τον χαρακτηρισμό του ως πρόσφυγα, εφόσον αυτός κατάγεται από ασφαλή τρίτη χώρα·το τεκμήριο ασφαλείας της οικείας τρίτης χώρας είναι, πάντως, μαχητό και μπορεί να ανατραπεί αν ο αιτών προσκομίσει σοβαρά στοιχεία περί του αντιθέτου.
Pursuant to Article 25 of the directive, Member States may consider an application for asylum inadmissible and, therefore, are not required to examine whether the applicant qualifies as a refugee if that applicant comes from a safe third country; that presumption of the safety of that country is however rebuttable if the applicant presents serious counter-indica-tions.
Επιπλέον, κατά το άρθρο 36 της επίδικης οδηγίας, τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να μην εξετάζουν καθόλου ή να
Furthermore, pursuant to Article 36 of the directive, Member States may carry out no, or no full, examination of the asylum application where the applicant has entered or is seeking to enter illegally into its territory from a European safe third country.
13 — Βλ. άρθρα 21 και 30 της πρότασης οδηγίας του Συμβουλίου, της 20ής Σεπτεμβρίου 2000, για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (ΕΕ 2001, C 62 E, σ. 231).
13 — See Articles 21 and 30 of the Proposal for a Council directive on minimum standards on procedures in Member States for granting and withdrawing refugee status of 20 September 2000, OJ 2001 C 62 E, p. 231.
14 — Βλ. άρθρα 27 και 30 της τροποποιημένης πρότασης οδηγίας του Συμβουλίου, της 3ης Ιουλίου 2002, για τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (ΕΕ 2002, C 291 E, σ. 142).
14 — See Articles 27 and 30 of the amended Proposal for a Council directive on minimum standards on procedures in Member States for granting and withdrawing refugee status of 3 July 2002, OJ 2002 C 291 E, p. 143.
15 — Βλ. σημεία 9 έως 11 του υπομνήματος αντικρούσεως.
15 — See paragraphs 9 to 11 of its defence.
ότι «με εξαίρεση ορισμένες ειδικές περιπτώσεις δεόντως αιτιολογημένες, κατά τις οποίες η βασική πράξη απονέμει αποκλειστικά στο Συμβούλιο το δικαίωμα να ασκεί απευθείας εκτελεστικές αρμοδιότητες, οι εν λόγω αρμοδιότητες ανατίθενται στην Επιτροπή σύμφωνα με τις διατάξεις που προβλέπονται προς το σκοπό αυτό στη βασική πράξη».
out by Article 1(1) of the second ‘Comitology’ Decision, 19 which provides that ‘[o]ther than of the ground of ‘the political importance’ of such an operation ‘in particular in view of the implications of an assessment of the human rights situation in a country of origin and its implications for the policies of the European Union in the field of external relations’ and, second, in respect of the designation of European safe third countries, on the ground of ‘the potential consequences for the applicant of a restricted or omitted examination’.
Με άλλα λόγια, το Συμβούλιο «υποχρεούται να αιτιολογεί δεόντως» την απόφασή του να επιφυλάσσει στον εαυτό του την άσκηση εκτελεστικών αρμοδιοτήτων «αναλόγως της φύσεως και του περιεχομένου της βασικής πράξεως που θεσπίζει ή τροποποιεί» 20.
16 in specific and substantiated cases where the basic instrument reserves to the Council the right to exercise directly certain implementing powers itself, such powers shall be conferred on the Commission in accordance with the relevant provisions in the basic instrument’.
Επομένως, το Συμβούλιο οφείλει να θεμελιώνει ότι πρόκειται για ειδική περίπτωση στην οποία, λόγω της φύσεως και του περιεχομένου της εκτελεστικής αρμοδιότητας, μπορεί να επιφυλάξει στον εαυτό του την άσκησή της, κατ’ εξαίρεση από τον κανόνα της ασκήσεως των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή 21.
In other words, the Council ‘must properly explain’ the reservation of implementing power ‘by reference to the nature and content of the basic instrument to be implemented or amended’. 20It must therefore show that the nature and content of the implementing power are specific in character, so that it may reserve the right to exercise that power as an exception to the principle that the Commission has the relevant competence. 21
Πάντως, εν προκειμένω, παρέλκει η επίλυση του ζητήματος του χαρακτηρισμού.
It is, however, not necessary to resolve that question in the present case.
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο ονομαστικός καθορισμός των ασφαλών χωρών δεν εμπίπτει στα «βασικά στοιχεία του υπό ρύθμιση θέματος» και οι προσβαλλόμενες διατάξεις θεωρηθούν ως διατάξεις με τις οποίες το Συμβούλιο επιφυλάσσει στον εαυτό του την άσκηση εκτελεστικής αρμοδιότητας, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι δεν πληρούνται, εν προκειμένω, οι προϋποθέσεις της νομιμότητας.
Even if the naming of safe countries were not to constitute part of the ‘basic elements of the matter to be dealt with’ and the contested provisions were to be regarded as a reservation of implementing powers, it must be agreed that they do not comply with the conditions governing legality.
Κατόπιν της τροποποιήσεως του άρθρου 145 ΕΚ (νυν άρθρο 202 ΕΚ) με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, από τον συνδυασμό των άρθρων 202, τρίτη περίπτωση, ΕΚ και 211, τέταρτη περίπτωση, ΕΚ προκύπτει «[ο κανόνας] ότι, στο σύστημα της Συνθήκης, όταν πρέπει να ληφθούν, σε κοινοτικό επίπεδο, εκτελεστικά μέτρα μιας βασικής πράξεως, η αρμοδιότητα αυτή ανήκει […] στην Επιτροπή» 17.
Since the amendments made to Article 145 EC (now Article 202 EC) by the Single European Act, under the third indent of Article 202 EC, read in conjunction with the fourth indent of Article 211 EC, there is a ‘rule that, under the system established by the Treaty, when measures implementing a basic instrument need to be taken at Community level, it is the Commission which, in the normal course of events, is responsible for exercising that power’.
Η εφαρμογή αυτού του κανόνα, σε συνδυασμό με τη γενική υποχρέωση αιτιολογήσεως που
17Together with the general obligation to state reasons laid down by Article 253 EC, this means that the Council ‘may reserve the right to exercise implementing powers directly only in specific cases, and it must state in detail the
20 — Προπαρατεθείσα απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 2005, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, σκέψη 51.
20 — Commission v Council, paragraph 51.
16 — Δέκατη ένατη και εικοστή τέταρτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2005/85.
16 — Recitals 19 and 24 in the preamble to Directive 2005/85.
17 — Απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 2005, C-257/01, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2005, σ.
21 — As Advocate General Léger has pointed out, the statement of reasons must state ‘why it is important that it is the Council rather than the Commission which, exceptionally is to exercise’ the implementing power in question (Opinion in Commission v Council, point 54).
I-345, σκέψη 51).
17 — Case C-257/01 Commission v Council [2005] ECR I-345, paragraph 51.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-133/06
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-133/06 the contested provisions as an expression of the Council’s wish to deal with the question of the designation of safe countries, albeit following a simplified procedure, by way of legislation, one has to wonder whether it is lawful to have recourse to a secondary legal basis in order to adopt legislative measures.
συνιστά τέτοια ειδική περίπτωση, με συνέπεια το Συμβούλιο να μπορεί να επιφυλάξει στον εαυτό του την άσκηση εκτελεστικής αρμοδιότητας.
Recitals 19 and 24 in the preamble to the contested directive are not conducive in any way to justifying such a reservation, but on the contrary, as I stated above, 22give grounds for consultation of the Parliament in respect of the establishment of the lists and the amendments to be made to them.
Πρόκειται για το ζήτημα αν αναγνωρίζεται, εντός του κοινοτικού θεσμικού συστήματος, η δυνατότητα αναθέσεως της ασκήσεως νομοθετικής εξουσίας.
While some national legal systems acknowledge the possibility that the legislature may encroach upon the executive sphere, others, conversely, grant to the executive power an exclusive and protected sphere of competence, just as they ensure that the law has its own sphere. The Community institutional system does not in principle prohibit the legislature from going beyond regulation of the basic elements of a matter and adopting provisions that are executive in nature.
Το άρθρο 19 του κανονισμού
That question is not entirely without precedent.
23 — Βλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2001, C-93/00, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2001, σ. I-10119).
The legality of recourse to a secondary legal basis in order to carry out a legislative activity has already been brought
22 — Βλ. ανωτέρω σημείο 19.
22 — See above, point 19 of this Opinion.
Ορισμένα εθνικά νομικά συστήματα προβλέπουν τη δυνατότητα αναθέσεως της ασκήσεως νομοθετικής εξουσίας.
Some national legal systems sanction the possibility of delegating legislative power.
Αυτό συμβαίνει, παραδείγματος χάρη, στη Γαλλία με το άρθρο 38 του Συντάγματος της 4ης Οκτωβρίου 1958 27 ή στην Ιταλία με το άρθρο 76 του Συντάγματος της 27ης Δεκεμβρίου 1947.
Such is, for example, the case of France with Article 38 of the Constitution of 4 October 1958 27or of Italy with Article 76 of the Constitution of 27 December 1947.
Πρέπει, πάντως, να υπογραμμιστεί ότι πολύ συχνά η ανάθεση αυτή αφορά συγκεκριμένους τομείς· χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το άρθρο 82 του Ισπανικού Συντάγματος της 27ης Δεκεμβρίου 1978 και τα άρθρα 164 και 165 του Πορτογαλικού Συντάγματος της 2ας Απριλίου 1976.
It must, however, be emphasised that very often such delegation can relate only to certain legislative matters, as is illustrated by Article 82 of the Spanish Constitution of 27 December 1978 or Articles 164 and 165 of the Portuguese Constitution of 2 April 1976.
Η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν προβλέπει ρητώς τη δυνατότητα αναθέσεως της ασκήσεως νομοθετικής εξουσίας, παρά μόνον την ανάθεση της ασκήσεως εκτελεστικών αρμοδιοτήτων κατά την έννοια του άρθρου 202 ΕΚ.
The Treaty on European Union does not provide expressly for the delegation of legislative power, only the delegation of implementing powers is provided for in Article 202 EC.
Επομένως, πρέπει να εξεταστεί αν το κοινοτικό δίκαιο επιτρέπει σιωπηρά ή, τουλάχιστον, δεν απαγορεύει στον κοινοτικό νομοθέτη, αντί να ρυθμίσει
It must therefore be ascertained whether Community law authorises by implication, or at least does not preclude, the Community legislature from introducing, in an act which
(ΕΚ) 820/97 του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 1997, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος αναγνώρισης και καταγραφής των βοοειδών και την επισήμανση του βοείου κρέατος και των προϊόντων με βάση το βόειο κρέας 24, που εκδόθηκε βάσει του άρθρου 43 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 37 ΕΚ), προέβλεπε ότι το Συμβούλιο θα θέσπιζε, αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία και βάσει προτάσεως της Επιτροπής, τους γενικούς κανόνες ενός συστήματος επισημάνσεως του βοείου κρέατος, το οποίο θα έπρεπε να εφαρμοστεί υποχρεωτικά από 1ης Ιανουαρίου 2000.
Council on the basis of Article 43 of the EC Treaty (now, after amendment, Article 37 EC), provided in Article 19 thereof for the adoption by the Council by a qualified majority, on a proposal from the Commission, of the general rules for a beef-labelling system to apply as from 1 January 2000.
Το Συμβούλιο, στηριζόμενο σε αυτή τη νομική βάση, εξέδωσε έναν κανονισμό τον οποίο το Κοινοβούλιο προσέβαλε, προβάλλοντας ως λόγο ακυρώσεως τον παράνομο χαρακτήρα της χρησιμοποιηθείσας νομικής βάσεως, καθόσον αυτή δεν παρείχε στο Συμβούλιο τη δυνατότητα να λάβει εκτελεστικά μέτρα, αλλά να εκδώσει, με απλουστευμένη διαδικασία λήψεως αποφάσεως που απαιτούσε απλώς και μόνο διαβούλευση με το Κοινοβούλιο, μια νομοθετική πράξη στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής, κατά παράβαση του άρθρου 37 ΕΚ.
On that basis, the Council had adopted a regulation, which was challenged by the Parliament on the ground of the illegality of the secondary legal basis; this the Council claimed, permitted the adoption, by means of a simplified decision-making procedure which did not provide for consultation of the European Parliament, not of an implementing measure, but of a legislative act within the context of the common agricultural policy, ignoring Article 37 EC.
Το Δικαστήριο, επισημαίνοντας ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν περιείχε γενικούς κανόνες που να διέπουν το υποχρεωτικό σύστημα επισημάνσεως του βοείου κρέατος, αλλά είχε ως σκοπό να παρατείνει την ισχύ του προγενέστερου προαιρετικού συστήματος πέραν της 31ης Δεκεμβρίου 1999, αποφάνθηκε ότι η έκδοσή του δεν καλυπτόταν από την εξουσιοδότηση που παρείχε ο βασικός κανονισμός και ότι επρόκειτο, στην πραγματικότητα, για τροποποίησή του.
Pointing out that the contested regulation did not contain general rules for a compulsory beef-labelling system but aimed to prolong the optional labelling system beyond 31 December 1999, the Court concluded that this was not covered by the powers conferred by the basic regulation and that the regulation sought in fact to amend that basic regulation.
Έκρινε δε ότι η τροποποίηση του βασικού κανονισμού «μπορεί να γίνει μόνον επί νομικής βάσεως ισοδύναμης με εκείνη επί της οποίας εκδόθηκε, ήτοι βάσει της ίδιας της Συνθήκης και τηρώντας τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων που προβλέπει η [Συνθήκη]» 25.
It held that the basic regulation ‘could only be amended on a legal basis equivalent to that on which it had been adopted, that is to say, on the basis of the Treaty itself, and in conformity with the decision-making process provided for by the Treaty’.
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός έπρεπε να ακυρωθεί λόγω παραβιάσεως
25 Consequently, it ordered that the regulation be annulled for infringement of the parallelism of competences and procedures, without there being any ‘need to rule on the question whether the Council was able, without infringing the rules regarding the powers of the institutions,
26 — Όπ.π., σκέψη 45.
26 — Ibid., paragraph 45.
27 — Διευκρινίζεται ότι η διάταξη αυτή δεν προβλέπει, κατά κυριολεξία, την ανάθεση της ασκήσεως νομοθετικής εξουσίας, αλλά, ακριβέστερα, την επέκταση της κανονιστικής αρμοδιότητας της κυβερνήσεως στον τομέα του δικαίου.
27 — It must be stated again that that provision does not strictly speaking provide for a delegation of legislative power but more precisely an extension of the government’s regulatory power in the area of the law.
24 — ΕΕ L 117, σ.
23 — See Case C-93/00 Parliament v Council [2001] ECR I-10119.24 — OJ 1997 L 117, p.
1.25 — Όπ.π., σκέψη 42.
1.25 — Ibid., paragraph 42.