natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατόπιν αυτού συνάγεται το συμπέρασμα ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία, παραλείποντας να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 228, παράγραφος 1, ΕΚ.
In the light of the above, it must be found that, by failing to adopt the measures necessary to ensure compliance with the judgment in Commission v Portugal, the Portuguese Republic has failed to fulfil its obligations under Article 228(1) EC.
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το επιχείρημα που επικαλείται η Πορτογαλική Δημοκρατία, ότι δηλαδή προβλήματα συνταγματικής τάξεως δεν της επέτρεψαν να επιτύχει την τελική έγκριση του νομοσχεδίου που καταργεί το νομοθετικό διάταγμα 48 051 και συνεπώς, να εκτελέσει την προαναφερθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Πορτογαλίας.
That finding cannot be called into question by the argument raised by the Portuguese Republic that constitutional difficulties have prevented it from passing a definitive text repealing Decree-Law No 48 051 and, thus, from complying with the judgment in Commission v Portugal.
Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλείται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής του έννομης τάξης για να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρεώσεων και προθεσμιών που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο (βλ. απόφαση της 18ης Ιουλίου 2007, Επιτροπή κατά Γερμανίας, όπ.π., σκέψη 38 και παρατιθέμενη νομολογία).
According to settled caselaw, a Member State cannot plead provisions, practices or situations prevailing in its domestic legal order to justify the failure to observe obligations arising under Community law (see Commission v Germany, paragraph 38 and the caselaw cited).
Ομοίως, δεν μπορεί να γίνει δεκτό το επιχείρημα της Πορτογαλικής Δημοκρατίας κατά το οποίο η ευθύνη του Δημοσίου για ζημίες που προξενούνται από πράξεις των υπαλλήλων του προβλέπεται από άλλες διατάξεις του εθνικού της δικαίου.
Similarly, the argument of the Portuguese Republic that State liability for damage caused by acts committed by its officials and agents is already laid down in other provisions of national law cannot be accepted.
Πράγματι, όπως έκρινε το Δικαστήριο στη σκέψη 33 της προαναφερθείσας απόφασης Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, το στοιχείο αυτό δεν ασκεί επιρροή στην παράβαση που συνίσταται στο ότι δεν καταργήθηκε το νομοθετικό διάταγμα 48 051.
As the Court held in paragraph 33 of its judgment in Commission v Portugal, that fact has no bearing on the failure to fulfil obligations constituted by maintaining Decree-Law No 48 051 in force in the national legal system.
Συνεπώς, η ύπαρξη τέτοιων διατάξεων δεν εξασφαλίζει την εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως του Δικαστηρίου.
The existence of such provisions cannot, therefore, ensure compliance with that judgment.
Κατά συνέπεια διαπιστώνεται ότι η Δημοκρατία της Πορτογαλίας, παραλείποντας να καταργήσει το νομοθετικό διάταγμα 48 051, που εξαρτά την επιδίκαση αποζημιώσεως στα πρόσωπα που υφίστανται ζημιές από παράβαση του κοινοτικού δικαίου περί συμβάσεων του Δημοσίου ή των εθνικών διατάξεων που μεταφέρουν στην εσωτερική έννομη τάξη το δίκαιο αυτό από την απόδειξη αμέλειας ή δόλου, δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως Επιτροπή κατά Πορτογαλίας και κατά τούτο παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 228, παράγραφος 1, ΕΚ.
Consequently, it must be found that, by failing to repeal Decree-Law No 48 051 making the award of damages to persons harmed by a breach of Community law relating to public contracts, or the national laws implementing it, conditional on proof of fault or fraud, the Portuguese Republic has failed to adopt the measures necessary to comply with the judgment in Commission v Portugal and has thereby failed to fulfil its obligations under Article 228(1) EC.
Η Επιτροπή, στηριζόμενη στη μέθοδο υπολογισμού που προβλέπουν οι ανακοινώσεις της 96/C 242/07, της 21ης Αυγούστου 1996, για την εφαρμογή του άρθρου [228] της Συνθήκης (ΕΕ C 242, σ.
On the basis of the method of calculation set out in Communication 96/C 242/07 of 21 August 1996 on applying Article [228] of the EC Treaty (OJ 1996 C 242, p.
6, στο εξής: ανακοίνωση του 1996), και 97/C 63/02, της 28ης Φεβρουαρίου 1997, για τη μέθοδο υπολογισμού της χρηματικής ποινής που προβλέπει το άρθρο [228] της Συνθήκης ΕΚ (ΕΕ C 63, σ.
6; ‘the Communication of 1996’), and Communication 97/C 63/02 of 28 February 1997 concerning the method of calculating the penalty payments provided for pursuant to Article [228] of the EC Treaty (OJ 1997 C 63, p.
2, στο εξής: ανακοίνωση του 1997), προτείνει στο Δικαστήριο να επιβάλει στην Πορτογαλική Δημοκρατία χρηματική ποινή 21 450 ευρώ ανά ημέρα καθυστερήσεως στην εκτέλεση της αποφάσεως Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, από την ημερομηνία δημοσιεύσεως της αποφάσεως στην υπό κρίση υπόθεση μέχρι την ημέρα κατά την οποία θα τερματισθεί η διαπιστωθείσα παράβαση.
2; ‘the Communication of 1997’), the Commission proposes that the Court impose a penalty payment on the Portuguese Republic of EUR 21 450 per day of delay in complying with the judgment in Commission v Portugal, from the day on which the Court of Justice delivers judgment in the present case until the day on which the breach of obligations is brought to an end.
Η Επιτροπή φρονεί ότι η επιβολή χρηματικής ποινής συνιστά την καταλληλότερη κύρωση προκειμένου να παύσει το συντομότερο δυνατό η διαπιστωθείσα παράβαση.
The Commission considers that the imposing of a penalty payment constitutes the most appropriate sanction for bringing the breach of obligations to an end as quickly as possible.
Το ποσό της χρηματικής ποινής υπολογίζεται με πολλαπλασιασμό ενός βασικού κατ’ αποκοπή ποσού 500 ευρώ με τον συντελεστή 11 (σε κλίμακα με διαβάθμιση από 1 έως 20) για τη βαρύτητα της παράβασης, με συντελεστή 1 (σε κλίμακα διαβαθμιζόμενη
The amount of that penalty payment is calculated by multiplying a uniform base of EUR 500 by a coefficient of 11 (on a scale of 1 to 20) for the seriousness of the infringement, a coefficient of 1 (on a scale of 1 to 3) for the duration of the
Η Πορτογαλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι το ποσό της χρηματικής ποινής που προτείνει η Επιτροπή είναι προδήλως δυσανάλογο λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της υποθέσεως και δεν συνάδει με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου επί του θέματος αυτού.
The Portuguese Republic considers that the amount of the penalty payment suggested by the Commission is manifestly disproportionate in the light of the circumstances of the present case and is not consistent with the Court’s well-established caselaw in the field.
Οι αντιρρήσεις που διατυπώνει η Πορτογαλική Δημοκρατία αφορούν ειδικότερα δυο πτυχές του τρόπου υπολογισμού της χρηματικής ποινής.
The objections raised by that Member State concern two aspects of the methods of calculation of the penalty payment in particular.
Πρώτον, ο συντελεστής βαρύτητας 11 που εφαρμόζει η Επιτροπή είναι υπερβολικός για την κύρωση μιας φερομένης μερικής παράβασης κράτους μέλους στον τομέα των συμβάσεων του Δημοσίου εφόσον, στο πλαίσιο προσφυγών λόγω παραβάσεως σε τομείς κρισιμότερους από τον τομέα αυτό, όπως είναι, μεταξύ άλλων, ο τομέας της δημόσιας υγείας (απόφαση της 4ης Ιουλίου 2000, C-387/97, Επιτροπή κατά Ελλάδας, Συλλογή 2000, σ. I-5047) ή του περιβάλλοντος (απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 2003, C-278/01, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 2003, σ.
First, the coefficient of 11 for seriousness applied by the Commission is excessive to sanction an alleged partial failure of a Member State to fulfil obligations in the area of public procurement since, in respect of actions for failure to act concerning areas which are more sensitive than the present one, such as public health (Case C-387/97 Commission v Greece [2000] ECR I-5047) or the environment (Case C-278/01 Commission v Spain [2003] ECR I-14141), the Commission suggested coefficients for seriousness of 6 and 4 respectively.
I-14141), η Επιτροπή πρότεινε συντελεστές βαρύτητας 6 και 4 αντιστοίχως.
Consequently, the coefficient for seriousness fixed by the Court in the present case should not exceed 4.
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο πρέπει, στην υπό κρίση υπόθεση, να καθορίσει τη χρηματική ποινή βάσει συντελεστή βαρύτητας που δεν υπερβαίνει το 4.
Second, in accordance with point 13.3 of the Commission’s Communication implementing Article 228 of the EC Treaty (SEC(2005) 1658; ‘the Communication of 2005’), the reference period to be used in these circumstances to assess whether the national legislation at issue is compatible with Directive 89/665 must be calculated on an annual basis and not, as proposed by the Commission, on a daily basis.
Η Πορτογαλική Δημοκρατία υποστηρίζει επιπλέον ότι, ανεξάρτητα από τη μείωση του ποσού της χρηματικής ποινής και τον καθορισμό της περιοδικότητάς της σε ετήσια βάση, το Δικαστήριο θα πρέπει να διατάξει την αναστολή εφαρμογής της κύρωσης αυτής μέχρις ότου τεθεί σε ισχύ το νομοσχέδιο 56/X. Συγκεκριμένα, η
In addition, the Portuguese Republic submits that, irrespective of the reduction of the amount of that penalty payment and the setting of the frequency of that penalty on an annual basis, the Court should order the suspension of the application of that sanction until the entry into force of draft law No 56/X. That possibility is in fact
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ δυνατότητα αυτή προβλέπεται στο σημείο 13.4 της ανακοίνωσης του 2005, βάσει του οποίου το Δικαστήριο μπορεί σε εξαιρετικές περιπτώσεις να διατάξει την αναστολή της χρηματικής ποινής οσάκις το κράτος μέλος έχει λάβει τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί προς την απόφαση του Δικαστηρίου που διαπιστώνει παράβαση, πλην όμως απαιτείται αναπόφευκτα η πάροδος χρονικού διαστήματος πριν επιτευχθεί το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.
COMMISSION v PORTUGAL provided for in point 13.4 of the Communication of 2005, in consideration of which the Court may, in exceptional cases, order the suspension of the penalty payment when a Member State has already adopted the measures necessary to comply with a judgment finding there to be a failure to comply with obligations, but a certain amount of time must inevitably pass before the desired result is achieved.
Η Πορτογαλική Δημοκρατία φρονεί ότι η παρούσα υπόθεση αποτελεί τέτοια περίπτωση.
The Portuguese Republic considers that to be the case here.
Το Δικαστήριο, αφού διαπίστωσε ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία δεν συμμορφώθηκε προς την προαναφερθείσα απόφασή του Επιτροπή κατά Πορτογαλίας, μπορεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 228, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, να επιβάλει σ’ αυτό το κράτος μέλος την καταβολή κατ’ αποκοπή ποσού ή χρηματικής ποινής.
Having recognised that the Portuguese Republic has not complied with its judgment in Commission v Portugal, the Court may, pursuant to the third subparagraph of Article 228(2) EC, impose a lump sum or penalty payment on it.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι στο Δικαστήριο εναπόκειται να εκτιμά σε κάθε υπόθεση, ενόψει των συγκεκριμένων περιστάσεων, ποιες χρηματικές κυρώσεις θα επιβάλει (αποφάσεις της 12ης Ιουλίου 2005, Επιτροπή κατά Γαλλίας, όπ.π., σκέψη 86, και της 14ης Μαρτίου 2006, C-177/04, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή 2006, σ. I-2461, σκέψη 58).
In that regard, it should be pointed out that it is for the Court to assess in each case, in the light of the circumstances of the case, the financial penalties to be imposed (Case C-304/02 Commission v France, paragraph 86, and Case C-177/04 Commission v France [2006] ECR I-2461, paragraph 58)
Εν προκειμένω, όπως σημειώνεται στη σκέψη 25 της παρούσας απόφασης, η Επιτροπή προτείνει στο Δικαστήριο να επιβάλει χρηματική ποινή στην Πορτογαλική Δημοκρατία.
In the present case, as pointed out in paragraph 25 of this judgment, the Commission suggests that the Court should impose a penalty payment on the Portuguese Republic.
Η πρόταση αυτή στηρίζεται στη μέθοδο υπολογισμού που καθόρισε η Επιτροπή με τις ανακοινώσεις της του 1996 και 1997.
That suggestion is based on the method of calculation which the Commission defined in its Communications of 1996 and 1997.
Πρέπει εξάλλου να σημειωθεί ότι οι δύο αυτές ανακοινώσεις αντικαταστάθηκαν από την ανακοίνωση του 2005 η οποία, σύμφωνα με την παράγραφο 25, εφαρμόζεται στις αποφάσεις περί προσφυγής στο Δικαστήριο βάσει του άρθρου 228 ΕΚ που λαμβάνει η Επιτροπή μετά την 1η Ιανουαρίου 2006.
It should also be made clear that those two communications were replaced by the Communication of 2005 which, pursuant to point 25 thereof, applies to decisions taken by the Commission from 1 January 2006 to refer a matter to the Court of Justice under Article 228 EC.
Συναφώς, διαπιστώνεται, πρώτον, ότι οι προτάσεις της Επιτροπή δεν δεσμεύουν το Δικαστήριο και αποτελούν απλώς μια χρήσιμη βάση αναφοράς (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις, Επιτροπή κατά Ελλάδας, σκέψη 80, και Επιτροπή κατά Ισπανίας, σκέψη 41).
In that regard, it must, first, be pointed out that the Commission’s suggestions cannot bind the Court and merely constitute a useful point of reference (see Commission v Greece, paragraph 80, and Commission v Spain, paragraph 41).
Ομοίως, οι κατευθυντήριες γραμμές, όπως αυτές που περιέχουν οι ανακοινώσεις της Επιτροπής, δεν δεσμεύουν το Δικαστήριο, αλλά συμβάλλουν στην εξασφάλιση της διαφάνειας, του προβλέψιμου και της ασφάλειας δικαίου κατά τη δράση του οργάνου αυτού (βλ., κατ’ αυτήν την έννοια, προαναφερθείσες αποφάσεις της 12ης Ιουλίου 2005, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 85, και της 14ης Μαρτίου 2006, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 70).
Similarly, guidelines such as those contained in the communications of the Commission are not binding on the Court but contribute to ensuring that that institution’s actions are transparent, foreseeable and consistent with legal certainty (see, to that effect, Case C-304/02 Commission v France, paragraph 85, and Case C-177/04 Commission v France, paragraph 70).
Το Δικαστήριο έχει κρίνει επίσης ότι η επιβολή χρηματικής ποινής και/ή κατ’ αποκοπή ποσού σκοπεί την άσκηση οικονομικής πιέσεως, στο κράτος μέλος που παραλείπει να εκτελέσει απόφαση του Δικαστηρίου περί διαπιστώσεως παραβάσεως, ώστε να παύσει η διαπιστωθείσα παράβαση.
The Court has also stated that the order imposing a penalty payment and/or a lump sum is intended to place a defaulting Member State under economic pressure which induces it to put an end to the breach established.
Οι επιβαλλόμενες χρηματικές κυρώσεις πρέπει, επομένως, να είναι ανάλογες με τον βαθμό πιέσεως που απαιτείται για να μεταβάλει το καθού κράτος μέλος τη συμπεριφορά του (βλ., κατ’ αυτήν την έννοια, προαναφερθείσες αποφάσεις της 12ης Ιουλίου 2005, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 91, και της 14ης Μαρτίου 2006, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψεις 59 και 60).
The financial penalties imposed must therefore be decided upon according to the degree of persuasion needed in order for the Member State in question to alter its conduct (see, to that effect, Case C-304/02 Commission v France, paragraph 91, and Case C-177/04 Commission v France, paragraphs 59 and 60).
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 5ης Ιουλίου 2007, ο εκπρόσωπος της Πορτογαλικής Δημοκρατίας επιβεβαίωσε ότι το νομοθετικό διάταγμα 48 051 εξακολουθούσε να ισχύει κατά την ημέρα εκείνη.
It must be found, in the present case, that, during the hearing at the Court on 5 July 2007, the agent of the Portuguese Republic confirmed that Decree-Law No 48 051 was still in force on that date.
Δεδομένου ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι η επίδικη παράβαση εξακολουθούσε να συντρέχει κατά την ημερομηνία κατά την οποία το Δικαστήριο εξέτασε τα πραγματικά περιστατικά, διαπιστώνεται ότι, όπως πρότεινε η Επιτροπή, η επιβολή χρηματικής ποινής στην Πορτογαλική Δημοκρατία συνιστά κατάλληλο μέσο που θα
Given that it must be considered that the failure to fulfil obligations at issue was still apparent when the Court examined the facts, it must be found that, as suggested by the Commission, the order imposing a penalty payment on the Portuguese Republic constitutes a means adapted in order to induce that Member State to take the meas-
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ προτρέψει το κράτος αυτό να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου Επιτροπή κατά Πορτογαλίας (βλ., κατ’ αυτήν την έννοια, προαναφερθείσες αποφάσεις της 12ης Ιουλίου 2005, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 31· της 14ης Μαρτίου 2006, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 21, και Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 33).
COMMISSION v PORTUGAL ures necessary to ensure compliance with the judgment in Commission v Portugal (see, to that effect, Case C-304/02 Commission v France, paragraph 31; Case C-177/04 Commission v France, paragraph 21; and Commission v Italy, paragraph 33).
Εν συνεχεία, όσον αφορά τον τρόπο υπολογισμού του ποσού της χρηματικής ποινής στο Δικαστήριο εναπόκειται, κατά την άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεώς του, να καθορίζει το ύψος αυτό κατά τρόπον ώστε να είναι ανάλογο, αφενός μεν, προς τις περιστάσεις, αφετέρου δε, προς τη διαπιστωθείσα παράβαση και την ικανότητα πληρωμής του οικείου κράτους μέλους (βλ., μεταξύ άλλων, προαναφερθείσες αποφάσεις της 12ης Ιουλίου 2005, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 103, και της 14ης Μαρτίου 2006, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 61).
Next, as regards the method of calculation of the amount of such a penalty payment, it is for the Court, in exercising its discretion, to set the penalty payment so that it is appropriate to the circumstances and proportionate both to the breach that has been established and to the ability to pay of the Member State concerned (see, inter alia, Case C-304/02 Commission v France, paragraph 103, and Case C-177/04 Commission v France, paragraph 61).
Για την εφαρμογή των κριτηρίων αυτών πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ιδίως οι συνέπειες που έχει η παράλειψη εκτελέσεως επί των ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων καθώς και το επείγον του εξαναγκασμού του οικείου κράτους μέλους σε συμμόρφωση προς τις υποχρεώσεις του (βλ., μεταξύ άλλων, προαναφερθείσες αποφάσεις της 12ης Ιουλίου 2005, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 104, και της 14ης Μαρτίου 2006, Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 62).
In applying those criteria, regard should be had in particular to the effects of failure to comply on private and public interests and to the urgency of inducing the Member State concerned to fulfil its obligations (see, inter alia, Case C-304/02 Commission v France, paragraph 104, and Case C-177/04 Commission v France, paragraph 62).
Όσον αφορά πρώτον, τη βαρύτητα της παράβασης και ειδικότερα τις συνέπειες της μη εκτελέσεως της εν λόγω αποφάσεως του Δικαστηρίου Επιτροπή κατά Πορτογαλίας επί των ιδιωτικών και δημοσίων συμφερόντων, υπενθυμίζεται ότι, κατά την τρίτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 89/665, το άνοιγμα των συμβάσεων του Δημοσίου στον κοινοτικό ανταγωνισμό απαιτεί σημαντική αύξηση των εγγυήσεων διαφάνειας και μη διάκρισης.
As regards, first, the seriousness of the infringement and, in particular, the consequences of the failure to comply with the judgment in Commission v Portugal on private and public interests, it should be pointed out that, pursuant to the third recital in the preamble to Directive 89/665, the openingup of public procurement to Community competition necessitates a substantial increase in the guarantees of transparency and non-discrimination.
Αλλά για να έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα το άνοιγμα αυτό πρέπει να υπάρχουν ταχέα και αποτελεσματικά μέσα προσφυγής σε περίπτωση παράβασης του κοινοτικού δικαίου όσον αφορά τις συμβάσεις του Δημοσίου ή των εθνικών κανόνων που μεταφέρουν το δίκαιο αυτό στην εσωτερική έννομη τάξη.
In order for that openingup to have tangible effects, effective and rapid remedies must be available in the case of infringements of Community law in the field of public procurement or national rules implementing that law.
Προς τον σκοπό αυτό, το άρθρο 1, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να εξασφαλίζουν ότι οι παράνομες αποφάσεις της αναθέτουσας αρχής υπόκεινται στην άσκηση αποτελεσματικών και όσο το δυνατό ταχύτερων προσφυγών, ενώ το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄ της οδηγίας τονίζει ότι πρέπει να διαμορφώνονται εθνικές διαδικασίες που θα καθιστούν δυνατή την επιδίκαση αποζημιώσεως στα πρόσωπα που ζημιώνονται από τέτοιου είδους παράβαση.
To that end, Article 1(1) of that directive requires the Member States to ensure that unlawful decisions taken by the contracting authorities may be reviewed effectively and as rapidly as possible, whereas Article 2(1)(c) thereof emphasis the fact that it is important that national procedures be laid down for awarding damages to persons harmed by such an infringement.
Η παράλειψη της Πορτογαλικής Δημοκρατίας να καταργήσει το νομοθετικό διάταγμα 48 051, το οποίο εξαρτά την επιδίκαση αποζημιώσεως στους ιδιώτες από την απόδειξη αμελείας ή δόλου εις βάρος του πορτογαλικού Δημοσίου ή των οικείων δημοσίων οργανισμών, πρέπει να θεωρηθεί σοβαρή στο μέτρο που, καίτοι δεν καθιστά αδύνατες τις ένδικες προσφυγές των ιδιωτών, καταλήγει, όπως επισημαίνει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 51 των προτάσεών του, να καθιστά τις προσφυγές αυτές δυσχερέστερες και δαπανηρότερες και κατ’ αυτόν τον τρόπο εμποδίζει την πλήρη αποτελεσματικότητα της κοινοτικής πολιτικής στον τομέα των συμβάσεων του Δημοσίου.
The failure by the Portuguese Republic to repeal Decree-Law No 48 051, which makes the award of damages to individuals subject to the furnishing of proof of fault or fraud on the part of the Portuguese State or public entities concerned, must be regarded as serious since, although it does not render it impossible for individuals to bring judicial actions, it would appear, none the less, as also pointed out by the Advocate General in paragraph 51 of his Opinion, to render those actions more difficult and costly, so impairing the full effectiveness of the Community’s public procurement policy.
Πρέπει πάντως να διαπιστωθεί ότι ο συντελεστής 11 (σε κλίμακα με διαβάθμιση από 1 έως 20) που προτείνει η Επιτροπή εμφανίζεται εν προκειμένω πολύ αυστηρός ενώ ο συντελεστής 4 αντικατοπτρίζει καταλληλότερα τον βαθμό βαρύτητας της επίδικης παράβασης.
It must none the less be found that the coefficient of 11 (on a scale of 1 to 20) suggested by the Commission appears, in the present case, to be too severe; a coefficient of 4 would be more suited, by contrast, to the seriousness of the infringement at issue.
Όσον αφορά δεύτερον, τον συντελεστή της διάρκειας της παράβασης, η πρόταση της Επιτροπής να καθοριστεί στο 1, δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
As regards, second, the coefficient relating to the duration of the infringement, the Commission’s suggestion that it be set at 1 cannot be upheld.
Πράγματι, από τη δικογραφία προκύπτει ότι ο συντελεστής αυτός υπολογίστηκε βάσει του χρονικού διαστήματος που μεσολάβησε μεταξύ της ημερομηνίας δημοσιεύσεως της απόφασης του Δικαστηρίου Επιτροπή κατά Πορτογαλίας και της ημερομηνίας ασκήσεως της υπό κρίσης προσφυγής.
It is apparent from the documents before the Court that that coefficient was calculated on the basis of the time which elapsed between the date of delivery of the judgment in Commission v Portugal and the date on which the present action was brought.
Συναφώς, υπενθυμίζει ότι η διάρκεια της παραβάσεως πρέπει να υπολογίζεται με βάση τον ακριβή χρόνο κατά τον οποίο το Δικαστήριο εκτίμησε τα πραγματικά περιστατικά και όχι εκείνον της ασκήσεως της προσφυγής της Επιτροπής (βλ., κατ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 14ης Μαρτίου 2006, Επιτροπή κατά Γαλλίας, όπ.π., σκέψη 71).
It should be recalled that the duration of the infringement must be assessed by reference to the time when the Court assesses the facts, not the time at which the case is brought before it by the Commission (see, to that effect, Case C-177/04 Commission v France, paragraph 71).
Εν προκειμένω, η παράβαση από την Πορτογαλική Δημοκρατία της υποχρεώσεώς της να εκτελέσει την απόφαση του Δικαστηρίου Επιτροπή κατά Πορτογαλίας εξακολουθεί να διαρκεί επί διάστημα άνω των τριών ετών, λαμβανομένου υπόψη του μεγάλου χρονικού διαστήματος που μεσολάβησε από τις 14 Οκτωβρίου 2004 μέχρι τη δημοσίευση της εν λόγω απόφασης.
In the present case, the failure of the Portuguese Republic to comply with the judgment in Commission v Portugal has persisted for more than three years in the light of the considerable period of time which has elapsed since the date of delivery of that judgment, namely 14 October 2004.