natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το τρίτο εδάφιο, το οποίο εξάλλου έχει ασαφή διατύπωση, αποτελεί προφανώς υπόμνηση των κριθέντων ως απαραδέκτων ή αβασίμων ισχυρισμών που εκτέθηκαν στο πλαίσιο της πρώτης αιτιάσεως.
The third sub-paragraph, which is moreover unclear in its wording, seems to reiterate claims presented in the context of the first head of claim, which were ruled inadmissible or unfounded.
Με το τέταρτο και το πέμπτο εδάφιο του σημείου αυτού, η προσφεύγουσα υποστηρίζει απλώς κατ’ ουσίαν ότι τα αριθμητικά στοιχεία που εκτίθενται στο σημείο 86 (πίνακας 4) της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι τόσο λακωνικά όσο και ασαφή.
Regarding the fourth and fifth subparagraphs of that paragraph, the applicant is essentially arguing only that the figures presented in recital 86 (table 4) of the contested decision are both brief and incorrect.
Επιβάλλεται η διαπίστωση, ωστόσο, ότι ουδεμία εξήγηση παρέχεται για την επίκριση αυτή.
The fact remains, however, that it is this criticism which lacks any explanation.
Εξάλλου, με το όγδοο και τελευταίο εδάφιο του σημείου 39, η προσφεύγουσα αναγνωρίζει ότι στο δικόγραφο της προσφυγής ουδόλως αναπτύσσονται επιχειρήματα ικανά να διευκρινίσουν την αιτίασή της, δεδομένου ότι δηλώνει ότι «θα αναπτύξει με τα επόμενα έγγραφά της τις αναγκαίες οικονομικές αναλύσεις για να αντικρούσει την άποψη της Επιτροπής την οποία θεωρεί εντόνως αμφισβητήσιμη».
In the eighth and final subparagraph of paragraph 39, the applicant, moreover, recognises a lack in the application of any arguments serving to clarify its complaint, as it states that it ‘will shortly set out in writing the economic analysis necessary so as to rebut the Commission’s approach, which seems, in its opinion, to be highly questionable.’
Υπό τις συνθήκες αυτές, η δεύτερη αυτή αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, υπό το πρίσμα του άρθρου 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
This second head of claim must therefore be dismissed as inadmissible under Article 44(1) of the Rules of Procedure.
Με το σημείο 40 του δικογράφου της προσφυγής, το οποίο προφανώς αντιστοιχεί σε τρίτη αιτίαση, η προσφεύγουσα εκθέτει ότι «[η] Επιτροπή […] θεωρεί ότι οι τιμές που εφάρμοσαν οι France 2 και France 3, μεταξύ του 1990 και 1994, για την πώληση τηλεοπτικού διαφημιστικού χρόνου δεν φαίνονται σημαντικά χαμηλότερες από τις εφαρμοσθείσες από την TF1 και την M6, του ιδιωτικούς σταθμούς που τις ανταγωνίζονται».
In paragraph 40 of the application, which appears to constitute a third head of claim, the applicant states that ‘the Commission … took the view that the prices charged by France 2 and France 3 for advertising slots between 1990 and 1994 did not appear to be significantly lower than those charged by TF1 and M6, their private competitors.’
Προσέθεσε ότι, «[γ]ια να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, η Επιτροπή στηρίχτηκε σε ένα μόνον κριτήριο: το μέσο κόστος GRP (οριζόμενο στην αιτιολογική σκέψη 93 […] της προσβαλλομένης αποφάσεως)».
It goes on to say that ‘the Commission based this conclusion on a sole criterion: the average cost of GRP (defined in recital 93 … of the contested decision).’
Στη συνέχεια, η προσφεύγουσα δηλώνει ότι «αμφισβητ[εί] την ανάλυση αυτή και το εντεύθεν απορρέον συμπέρασμα».
The applicant then declares that it ‘disputes this analysis and the resulting conclusion.’
Ωστόσο, στη συνέχεια του σημείου 40, η προσφεύγουσα, παρά τη δήλωση αυτή, ουδόλως αμφισβητεί τις εμπεριστατωμένες, παρά ταύτα, εκτιμήσεις της Επιτροπής, οι οποίες περιέχονται στις αιτιολογικές σκέψεις 90 έως 100 της προσβαλλομένης
Nevertheless, after paragraph 40, the applicant, despite this declaration, in no way disputes the Commission’s detailed findings in recitals 90 to 100 of the contested decision. In particular, it in no way makes clear why the Commission’s use, in its
TF1 κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ αποφάσεως.
TF1 v COMMISSION analysis, of data expressed in terms of GRP (Gross Rating Point (indicator of media intensity)) should be regarded as inadequate.
Επισημαίνει απλώς ότι «[δ]ιερωτάται ως προς την έλλειψη αναλύσεως σχετικής με το απλό γεγονός ότι οι δημόσιοι τηλεοπτικοί σταθμοί, οι οποίοι διαθέτουν δύο δίκτυα, τη France 2 και τη France 3, προσφέρουν μεγαλύτερη προβολή σε σχέση με αυτήν που προσφέρει η προσφεύγουσα, πράγμα το οποίο μπορεί να εξηγήσει τις καταγγελλόμενες διαφορές τιμών, εκτός του ότι οι δημόσιοι τηλεοπτικοί σταθμοί, οι οποίοι υποστηρίζονται σε μεγάλο βαθμό με τις επίδικες κρατικές ενισχύσεις, δεν υφίστανται τις ίδιες πιέσεις για αποδοτικότητα με αυτές που αντιμετωπίζουν οι ιδιωτικοί σταθμοί».
It merely states that ‘it questions the lack of analysis concerning the simple fact that the public channels, made up of two networks, France 2 and France 3, offer a broader range than that offered by the applicant, which could explain the differences in price complained of, beside the fact that the public channels, being extensively supported by the contested state aids, are not subjected to the same profit constraints as are the private channels.’
Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι η προσφεύγουσα, η οποία εξάλλου χρησιμοποιεί ασαφή διατύπωση ως προς τα αποτελέσματα της «μεγαλύτερης προβολής» την οποία επικαλείται, δεν παρέχει καμία εξήγηση ως προς τι πρέπει να νοηθεί με την έκφραση αυτή.
The Court notes that the applicant, being, moreover, unclear about the effects of the ‘broader range’ it refers to, does not supply any explanation of how such an expression should be understood.
Ωστόσο, λαμβανομένου υπόψη του εκ πρώτης όψεως προφανούς γεγονότος ότι ένας συγκεκριμένος τηλεθεατής παρακολουθεί ένα μόνο σταθμό την ίδια στιγμή, η έκφραση «μεγαλύτερη προβολή» την οποία χρησιμοποιεί η προσφεύγουσα και, επομένως, η ενδεχόμενη συλλογιστική που μπορεί να βασίζεται στην έκφραση αυτή είναι, ελλείψει κάθε εξηγήσεως στο δικόγραφο της προσφυγής, ιδιαίτερα ασαφείς.
Given the obvious fact that any given television viewer only watches one channel at a time, the expression ‘broader range’ used by the applicant and, consequently, the possible reasoning that could lie behind it are, in the absence of any explanation in the application, particularly vague.
Η προσπάθεια αναδιατυπώσεως της εκφράσεως αυτής, προς κατανόησή της, υπό την έννοια ότι αφορά τη δυνατότητα που έχει η ΥΓΟΣ της γαλλικής ραδιοτηλεοπτικής μεταδόσεως, λόγω της οργανώσεώς της σε δύο σταθμούς, να αυξάνει την προβολή των προγραμμάτων της, πράγμα το οποίο δεν μπορούν να πράξουν οι ιδιωτικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, δεν παρέχει καμία διευκρίνιση, λαμβανομένου υπόψη του ότι, και πάλι, ένας συγκεκριμένος τηλεθεατής παρακολουθεί ένα μόνον πρόγραμμα την ίδια στιγμή.
The attempt to rephrase this expression, in order to try and understand it, whereby it refers to the SGEI potential of French broadcasting to increase the range of its programmes by virtue of its organisation into two channels, which the private channels would not be able to do, does not provide any clarification due again to the fact that a given television viewer only watches one programme at a time.
Εν πάση περιπτώσει, η εκ μέρους της προσφεύγουσας αναφορά στην ασαφή έκφραση «μεγαλύτερη προβολή», δεν συνοδεύεται από καμία συλλογιστική θέτουσα υπό αμφισβήτηση, κατά τρόπο σαφή και εμπεριστατωμένο, τις συγκεκριμένες εκτιμήσεις που πραγματοποίησε η Επιτροπή με την προσβαλλομένη απόφαση.
In any event, the reference by the applicant to the ambiguous expression ‘broader range’ is not combined with any reasoning calling into doubt, in a precise and detailed way, the concrete findings of the Commission in the contested decision.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η τρίτη αιτίαση, η οποία διατυπώνεται με το σημείο 40 του δικογράφου της προσφυγής, είναι επίσης απαράδεκτη.
In these circumstances, the third head of claim, set out in paragraph 40 of the application, is also inadmissible.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι και οι τρεις αιτιάσεις του πρώτου λόγου ακυρώσεως είναι απαράδεκτες και, εν πάση περιπτώσει, η πρώτη από αυτές είναι προδήλως αβάσιμη.
It follows from all of the foregoing that the first ground for annulment is inadmissible in each of its three heads of claim and, in any event, with regard to the first of them, clearly unfounded.
Με το σημείο 42 του δικογράφου της προσφυγής, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι «η Επιτροπή εφάρμοσε εσφαλμένως την οδηγία [80/723 όπως έχει τροποποιηθεί], αποφασίζοντας ιδίως ότι η οδηγία αυτή δεν είχε εφαρμογή στη δραστηριότητα ραδιοτηλεοπτικής μεταδόσεως των δημοσίων ραδιοτηλεοπτικών σταθμών πριν από το 2000 ([αιτιολογική σκέψη] 81 της προσβαλλομένης αποφάσεως)».
In paragraph 42 of the application, the applicant contends that ‘the Commission wrongly applied Directive (80/723 as amended), particularly by deciding that it was not applicable to public broadcasting prior to the year 2000 (recital 81 of the contested decision)’.
Η προσφεύγουσα προσθέτει ότι «[η] ίδια αυτή συλλογιστική καταλήγει σε εσφαλμένη εφαρμογή του [πρωτοκόλλου του Άμστερνταμ]».
The applicant adds that ‘this same reasoning leads to an incorrect application of the (Amsterdam Protocol)’.
Η Επιτροπή απαντά ότι δεν έχει εντοπίσει ποια αιτιολογική σκέψη της προσβαλλομένης αποφάσεως περιέχει αυτό τον ισχυρισμό που της αποδίδει η προσφεύγουσα.
The Commission replies that it does not know which recital of the contested decision contains this claim, which is attributed to it by the applicant.
Ανεξαρτήτως του παραδεκτού του, ο λόγος αυτός είναι, εν πάση περιπτώσει, προδήλως νόμω αβάσιμος.
Regardless of its inadmissibility, this plea would, in any event, clearly lack any foundation in law.
Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι, και στην περίπτωση αυτή, η προσφεύγουσα διατυπώνει την άποψή της κατά τρόπο αόριστο και ελλειπτικό.
The Court notes, once again, that the applicant expresses its position in a way which is vague and incomplete.
Συγκεκριμένα, ουδόλως εξηγεί για ποιο λόγο η προβαλλόμενη εσφαλμένη εφαρμογή της οδηγίας 80/723, όπως έχει τροποποιηθεί, συνεπάγεται την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
It does not in any way clarify how the allegedly incorrect application of Directive 80/723, as amended, should cause the contested decision to be annulled.
Ομοίως, η αναφορά στο πρωτόκολλο του Άμστερνταμ δεν συνοδεύεται από καμία εξήγηση.
The reference to the Amsterdam Protocol likewise lacks any explanation.
Προβάλλοντας αυτόν τον λόγο ακυρώσεως και όπως στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποχρεώνει εν κατακλείδι τόσο το καθού κοινοτικό όργανο όσο και το Πρωτοδικείο να προβούν σε υποθέσεις ως προς τις συγκεκριμένες τόσο πραγματικές όσο και νομικές σκέψεις που μπορεί να αποτέλεσαν τη βάση των αιτιάσεών της.
This being the case, and as in the context of the first plea for annulment, the applicant reduces both the defendant and the Court to speculating about the reasoning and precise observations, both in fact and law, that could lie behind its claims.
Ακριβώς στην πρόληψη μιας τέτοιας καταστάσεως, πηγής ανασφάλειας δικαίου και ασυμβίβαστης με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, σκοπεί το άρθρο 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
It is precisely such a situation, creating legal uncertainty and anathema to a sound administration of justice, that Article 44(1) of the Rules of Procedure is designed to avoid.
Επομένως, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος υπό το πρίσμα της διατάξεως αυτής.
It follows that the present plea must be dismissed as inadmissible in the light of this provision.
Εν πάση περιπτώσει, ο ισχυρισμός περί εσφαλμένης εφαρμογής της οδηγίας 80/723, όπως έχει τροποποιηθεί, είναι προδήλως αβάσιμος.
In any event, the claim that Directive 80/723, as amended, has been incorrectly applied is clearly unfounded.
Συγκεκριμένα, με την αιτιολογική σκέψη 81 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή ουδόλως επισήμανε ότι η οδηγία αυτή δεν είχε εφαρμογή πριν από το 2000.
In recital 81 of the contested decision, the Commission in no way suggested that this directive was not effective before the year 2000.
Εξήγησε ότι η υποχρέωση του διαχωρισμού των λογαριασμών που θεσπίζει η οδηγία αυτή δεν είχε εφαρμογή στον τηλεοπτικό τομέα κατά το χρονικό διάστημα που αφορά η προσβαλλομένη απόφαση.
It explained that the requirement to maintain separate accounts created by this directive did not apply to the television sector during the period covered by the contested decision.
Ο ισχυρισμός αυτός της Επιτροπής είναι ορθός.
That claim of the Commission is correct.
Πράγματι, η υποχρέωση τηρήσεως χωριστών λογαριασμών δεν περιελήφθη στην οδηγία 80/723, όπως έχει τροποποιηθεί, παρά μόνο με την οδηγία 2000/52/ΕΚ της Επιτροπής, της 26ης Ιουλίου 2000 (ΕΕ L 193, σ.
The requirement to maintain separate accounts was included in the amended Directive 80/723 only by Commission Directive 2000/52/EC of 26 July 2000 (OJ 2000 L 193, p.
75), και συνεπώς δεν υφίστατο κατά το διάστημα το οποίο αφορά η προσβαλλομένη απόφαση.
75), and it did not therefore exist during the period covered by the contested decision.
Συνεπώς, ακόμη και ανεξάρτητα από το απαράδεκτό του, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος στηρίζεται σε εσφαλμένη υπόθεση, στερείται κάθε νομικής βάσεως.
It follows that, irrespective even of its inadmissibility, the second plea, which is based on a false premise, clearly lacks any foundation in law.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η υπό κρίση προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και, εν πάση περιπτώσει, όσον αφορά την πρώτη αιτίαση του πρώτου λόγου ακυρώσεως και τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, ως προδήλως στερούμενη κάθε νομικής βάσεως.
It follows from all the foregoing considerations that the present application must be dismissed as inadmissible and, in any event, concerning the first head of claim of the first ground, and the second ground, as clearly lacking any foundation in law.
Εξάλλου, κατά την παράγραφο 4 του άρθρου αυτού, τα κράτη μέλη τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Under Article 87(4), Member States which have intervened in the proceedings are to bear their own costs.
Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να υποχρεωθεί να φέρει τα έξοδά της καθώς και τα έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το αίτημα της τελευταίας.
Since the applicant has been unsuccessful, it should be ordered to pay its own costs, as well as those of the Commission, in accordance with the plea by the latter.
Η Γαλλική Δημοκρατία φέρει τα έξοδά της.
The French Republic must be ordered to bear its own costs.
Υπόθεση T-495/04
Case T-495/04
Belfass SPRL κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
Belfass SPRL v Council of the European Union
«Δημόσιες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών — Κοινοτική διαδικασία προσκλήσεως προς υποβολή προσφορών — Προφανές ουσιώδες σφάλμα — Σύναψη στον υποβαλόντα την πλέον συμφέρουσα προσφορά — Υπερβολικά χαμηλή προσφορά — Άρθρο 139, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2342/2002 — Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας — Συγγραφή υποχρεώσεων — Παραδεκτό»
(Public procurement — Community tender procedure — Obvious clerical error — Award to the tender offering best value for money — Abnormally low tender — Article 139(1) of Regulation (EC, Euratom) No 2342/2002 — Plea of illegality — Specifications — Admissibility)
Απόφαση του Πρωτοδικείου (πέμπτο τμήμα) της 21ης Μαΐου 2008 . . . . . .
Judgment of the Court of First Instance (Fifth Chamber), 21 May 2008 . . . . . II - 784
(Άρθρο 230, εδ. 4, ΕΚ και 241 ΕΚ)
European Communities’ public procurement — Tendering procedure (Arts 230, fourth para., EC and 241 EC)
Διαδικασία — Προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη δίκη
Procedure — Introduction of new pleas during the proceedings
(Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρα 44 § 1, στοιχείο γ΄, και 48 § 2· κανονισμός 2342/2002 της Επιτροπής, άρθρο 139 § 1)
(Rules of Procedure of the Court of First Instance, Arts 44(1)(c) and 48(2); Commission Regulation No 2342/2002, Art. 139(1))
Συμβάσεις δημοσίων έργων και προμηθειών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων — Σύναψη συμβάσεως κατόπιν διαδικασίας υποβολής προσφορών
European Communities’ public procurement — Conclusion of a contract following a call for tenders
(Κανονισμός 2342/2002 της Επιτροπής, άρθρα 138 § 2 και 139 § 1)
(Commission Regulation No 2342/2002, Arts 138(2) and 139(1))
(Άρθρο 288, εδ. 2, ΕΚ)
Noncontractual liability — Conditions — Unlawfulness — Damage — Causal link (Art. 288, second para., EC)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ T-495/04
SUMMARY — CASE T-495/04
Εφόσον, στο πλαίσιο διαδικασίας αναθέσεως δημοσίας συμβάσεως, η συγγραφή υποχρεώσεων δεν αφορά ατομικά τις μετέχουσες στον διαγωνισμό επιχειρήσεις, οι οποίες δεν έχουν, ως εκ τούτου, δικαίωμα να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως, δυνάμει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, κατά της εν λόγω συγγραφής υποχρεώσεων, το Συμβούλιο δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η συγγραφή υποχρεώσεων αποτελεί πράξη δυνάμενη να προσβληθεί από την προσφεύγουσα, προκειμένου να αντικρούσει την εκ μέρους της προσφεύγουσας παρεμπίπτουσα, στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, αμφισβήτηση της νομιμότητας του εγγράφου αυτού.
Since, in a procedure for the award of public contracts, the specifications are not of individual concern to tenderers, who accordingly have no right to bring an action for annulment against them under the fourth paragraph of Article 230 EC, there is no basis on which the Council can plead that one of those tenderers had the right to challenge those specifications as a basis for opposing the incidental challenge by the latter to the lawfulness of that document in an application for the annulment of the decision to exclude it from the procedure at issue.
προσάψει στο Συμβούλιο ότι απέρριψε την προσφορά της ως υπερβολικά χαμηλή χωρίς να την εξετάσει, κρίνεται παραδεκτός ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 139, παράγραφος 1, του κανονισμού 2342/2002, για τη θέσπιση των κανόνων εφαρμογής του δημοσιονομικού κανονισμού, το οποίο ορίζει ότι, στο πλαίσιο διαδικασίας αναθέσεως δημοσίας συμβάσεως, η αναθέτουσα αρχή, προτού απορρίψει την προσφορά ως υπερβολικά χαμηλή, έχει την υποχρέωση να παράσχει στον υποβαλόντα αυτήν τη δυνατότητα να αποσαφηνίσει ή να δικαιολογήσει τα χαρακτηριστικά της προσφοράς του, έστω και αν η προσφεύγουσα προέβαλε τον συγκεκριμένο λόγο ρητώς μόνο με το υπόμνημα απαντήσεως.
No 2342/2002 laying down detailed rules for the implementation of the Financial Regulation, which provides that, in procedures for the award of public contracts of the European Communities, the contracting authority is obliged to allow the tenderer to clarify, or even explain, the characteristics of its tender before rejecting it, if it considers that a tender is abnormally low, when the plea is raised expressly by an applicant only at the stage of its reply but when that applicant, in its application, had expressly criticised the Council for having rejected its tender without further consideration, by reason of its being abnormally low.
(βλ. σκέψη 44)
(see para. 44)
(βλ. σκέψεις 87-90)
(see paras 87-90)
Το άρθρο 139, παράγραφος 1, του κανονισμού 2342/2002, για τη θέσπιση των κανόνων εφαρμογής του δημοσιονομικού κανονισμού, επιβάλλει στην αναθέτουσα αρχή τη θεμελιώδη υποχρέωση, προτού απορρίψει οποιαδήποτε προσφορά ως υπερβολικά χαμηλή, να την επαληθεύσει βάσει των συστατικών της στοιχείων, με αυτοπρόσωπη παράσταση των προσφερόντων.
Article 139(1) of Regulation No 2342/ 2002 laying down detailed rules for the implementation of the Financial Regulation enshrines a fundamental requirement in the field of public procurement, which obliges a contracting authority to verify, after due hearing of the parties and having regard to its constituent elements, every tender appearing to be abnormally low before rejecting it.
Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, και 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου προκύπτει ότι το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών των οποίων γίνεται επίκληση και ότι απαγορεύεται η προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία.
It follows from Article 44(1)(c) in conjunction with Article 48(2) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance that the original application must contain the subjectmatter of the proceedings and a summary of the pleas in law relied on, and that new pleas in law may not be introduced in the course of the proceedings unless they are based on matters of law or of fact which come to light in the course of the procedure.
Ωστόσο, ισχυρισμός που αποτελεί ανάπτυξη λόγου που προβλήθηκε προηγουμένως, άμεσα ή έμμεσα, με το εισαγωγικό δικόγραφο και συνδέεται στενά με τον λόγο αυτόν πρέπει να κρίνεται παραδεκτός.
However, a submission or argument which may be regarded as amplifying a plea made previously, whether directly or by implication, in the original application, and which is closely connected therewith, will be declared admissible.
Επομένως, εφόσον η προσφεύγουσα, με το δικόγραφο της προσφυγής, είχε
That applies to a plea alleging infringement of Article 139(1) of Regulation
Εφόσον η σύμβαση ανατίθεται στον υποβαλόντα την πλέον συμφέρουσα από οικονομικής απόψεως προσφορά, αυτή η θεμελιώδης υποχρέωση ισχύει όχι μόνο για το κριτήριο της τιμής της εξεταζόμενης προσφοράς αλλά και για τα λοιπά κριτήρια του άρθρου 138, παράγρα-
Where the contract is awarded to the tender offering best value for money, that requirement applies not only to the price criterion under the tender evaluated but also to the other criteria referred to in Article 138(2) of Regulation No 2342/2002, since those criteria allow an anomaly threshold to be
BELFASS κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
BELFASS v COUNCIL
φος 2, του κανονισμού 2342/2002, κατά το μέτρο που με αυτά είναι δυνατό να προσδιοριστεί το όριο πέραν του οποίου γεννώνται υπόνοιες ότι μια υποβληθείσα για την οικεία σύμβαση προσφορά είναι υπερβολικά χαμηλή κατά την έννοια του άρθρου 139, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού.
determined beneath which a tender submitted in the tender procedure in question is suspected to be abnormally low, within the meaning of Article 139(1) of that regulation.
Η στοιχειοθέτηση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας, κατά την έννοια του άρθρου 288, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, λόγω παράνομης συμπεριφοράς των οργάνων της εξαρτάται από τη συνδρομή ενός συνόλου προϋποθέσεων, ήτοι του παράνομου χαρακτήρα της προσαπτομένης στο θεσμικό όργανο συμπεριφοράς, του υποστατού της ζημίας και της υπάρξεως αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της προβαλλομένης συμπεριφοράς και της ζημίας της οποίας έγινε επίκληση.
In order for the Community to incur noncontractual liability under the second paragraph of Article 288 EC for unlawful conduct of its institutions, a number of conditions must be satisfied: the institution’s conduct must be unlawful, actual damage must have been suffered and there must be a causal link between the conduct and the damage pleaded.
Αν δεν πληρούται μία από τις προϋποθέσεις αυτές η αγωγή είναι απορριπτέα στο σύνολό της, χωρίς να απαιτείται η εξέταση των λοιπών προϋποθέσεων.
Where one of those conditions is not satisfied, the action must be dismissed in its entirety and it is unnecessary to examine the other conditions.
Επομένως, αν η προβαλλόμενη ζημία δεν είναι πραγματική και βέβαιη, αλλά υποθετική, το αίτημα αποζημιώσεως είναι απορριπτέο.
Accordingly, in rejecting a tender, in a procedure for the award of public contracts to the tenderer offering best value for money, on the sole ground of the excessively low nature of the total number of hours included in that tender without arranging any hearing of the parties, within the meaning of Article 139(1), in relation to that tender prior to its being eliminated automatically, the Council infringed that article.
(βλ. σκέψεις 98, 100, 103-104)
(see paras 98, 100, 103, 104)
(βλ. σκέψεις 119-120, 127-129)
(see paras 119, 120, 127-129)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (πέμπτο τμήμα) της 21ης Μαΐου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT OF FIRST INSTANCE (Fifth Chamber)
Στην υπόθεση T-495/04,
In Case T-495/04,
Belfass SPRL, με έδρα το Forest (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη από τον L.
Belfass SPRL, established in Forest (Belgium), represented by L. Vogel, lawyer, applicant, v
Vogel, δικηγόρο, προσφεύγουσα-ενάγουσα, κατά
Council of the European Union, represented by B. Driessen and A. Vitro, acting as Agents, defendant,