natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Δεύτερον, όσον αφορά τη διάρκεια της παραβάσεως, η Επιτροπή σημειώνει ότι οι εταιρίες Chisso, Daicel, Hoechst και Ueno παρέβησαν το άρθρο 81, παράγραφος 1, ΕΚ και το άρθρο 53, παράγραφος 1, της Συμφωνίας ΕΟΧ, από τις 31 Δεκεμβρίου 1978 μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 1996.
Second, as regards the duration of the infringement, the Commission observes that Chisso, Daicel, Hoechst and Ueno infringed Article 81(1) EC and Article 53(1) of the EEA Agreement between 31 December 1978 and 31 October 1996.
Οι επιχειρήσεις αυτές, επομένως, διέπραξαν μακράς διαρκείας παράβαση που συνεχίστηκε για 17 έτη και 10 μήνες.
Those undertakings therefore committed a longterm infringement of 17 years and 10 months.
Η Επιτροπή συνάγει εξ αυτού ότι το αρχικό ποσό πρέπει να αυξηθεί κατά 175 % (αιτιολογική σκέψη 359 της Αποφάσεως).
The Commission concludes that the starting amount must be increased by 175% (recital 361 to the Decision).
Λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα και τη διάρκεια της παραβάσεως, το βασικό ποσό του προστίμου καθορίζεται, για τη Hoechst, σε 110 εκατομμύρια ευρώ (αιτιολογική σκέψη 361 της Αποφάσεως).
Taking into account the gravity and duration of the infringement, the Commission set the basic amount of Hoechst’s fine at EUR 110 million (recital 361 to the Decision).
Με τον πέμπτο λόγο της η Hoechst αμφισβητεί τη φύση και τη διάρκεια της παραβάσεως που έλαβε υπόψη η Επιτροπή, εν προκειμένω, για να προσδιορίσει το ύψος του προστίμου.
In its fifth plea, Hoechst disputes the nature and the duration of the infringement on which the Commission based its determination of the amount of the fine in this case.
Η Hoechst εκθέτει, προεισαγωγικώς, ότι το ύψος του προστίμου που υπολογίστηκε πριν ληφθεί υπόψη η συνεργασία της, ήτοι 198 εκατομμύρια ευρώ, ισοδυναμεί με πέντε φορές σχεδόν τον συνολικό όγκο της αγοράς του ΕΟΧ για το έτος 1995, όπως διαπιστώνεται στον πίνακα I της Αποφάσεως, δηλαδή 44,6 εκατομμύρια ευρώ.
Hoechst submits, first of all, that the amount of the fine calculated before its cooperation was taken into account, namely EUR 198 million, corresponds to almost five times the total volume of the market for sorbates in the EEA for 1995 as stated in Table I of the Decision, namely EUR 44.6 million.
Το πρόστιμο αυτό είναι εντελώς αντίθετο προς την αρχή της αναλογικότητας.
Such a fine is wholly disproportionate.
Εξάλλου, η Hoechst υπογραμμίζει ότι η Επιτροπή διαθέτει εξουσία εκτιμήσεως στο πλαίσιο του κανονισμού 17 προς καθορισμό του ύψους του προστίμου, αλλά η άσκηση της εν λόγω εξουσίας εκτιμήσεως δεν είναι απολύτως ελεύθερη, λόγω των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου και των κατευθυντήριων γραμμών που
Hoechst further submits that the Commission has a discretion under Regulation No 17 when fixing the amount of the fine, but the exercise of that discretion is not entirely free owing to the general principles of Community law and also to the Guidelines with which the Commission is required to comply when calculating the
Επί της φύσεως της παραβάσεως
The nature of the infringement
Προεισαγωγικώς, επικαλούμενη ειδικότερα το σημείο 1 A των κατευθυντήριων γραμμών και την απόφαση Daesang και Sewon Ευρώπη κατά Επιτροπής, σκέψη 289 ανωτέρω (σκέψη 38), η Hoechst εκθέτει ότι το βασικό ποσό του προστίμου καθορίζεται σε συνάρτηση με τη σοβαρότητα και τη διάρκεια της παραβάσεως.
Referring first of all in particular to Section 1 A of the Guidelines and to Daesang and Sewon Europe v Commission, paragraph 289 above (paragraph 38), Hoechst submits that the basic amount of the fine is fixed according to the gravity and duration of the infringement.
Η σοβαρότητα της παραβάσεως προσδιορίζεται με βάση μια σειρά κριτηρίων τα οποία απαριθμούν οι κατευθυντήριες γραμμές.
The gravity of the infringement is determined according to a number of criteria set out in the Guidelines.
Μεταξύ των κριτηρίων αυτών περιλαμβάνεται η ειδική φύση της παραβάσεως, η συγκεκριμένη επίπτωσή της στην αγορά και η γεωγραφική έκταση της αγοράς αυτής, καθώς και η ουσιαστική οικονομική δυνατότητα των επιχειρήσεων να προκαλέσουν σημαντική βλάβη στους ανταγωνιστές και στους καταναλωτές.
Those criteria include the nature of the infringement, its actual impact on the market and the size of the geographical market, and also the actual economic capacity of the undertaking to cause significant damage to its competitors and to consumers.
Επί της ουσίας, η Hoechst προβάλλει τέσσερις αιτιάσεις όσον αφορά την πολύ σοβαρή φύση της παραβάσεως στην οποία στηρίζεται η Απόφαση.
On the substance, Hoechst takes issue in four respects with the finding in the Decision that the infringement was very serious.
Πρώτον, η Hoechst θεωρεί ότι κατά την εκτίμηση της σοβαρότητας της παραβάσεως κακώς θεωρήθηκε ότι η παράβαση αυτή είχε βλαπτικά αποτελέσματα.
First, Hoechst contends that the assessment of the gravity of the infringement wrongly attributes damaging effects to it.
Δεύτερον, εκτιμά ότι δεν μετέσχε στην παράβαση κανένα από τα κατέχοντα υψηλή θέση διευθυντικά στελέχη της.
Second, it submits that none of its directors at a very high level participated in the infringement.
Τρίτον, η Hoechst υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε νομική πλάνη κατανέμοντας τις επιχειρήσεις σε διάφορες κατηγορίες.
Third, Hoechst maintains that the Commission made an error of law in dividing the undertakings into different categories.
— Επί των αποτελεσμάτων της παραβάσεως
— The effects of the infringement
Η Hoechst εκθέτει ότι η Επιτροπή υποθέτει ότι η επίμαχη σύμπραξη έβλαψε τους καταναλωτές.
Hoechst submits that the Commission presumes that the cartel caused harm to consumers.
Η υπόθεση αυτή αποτέλεσε ουσιώδη λόγο ο οποίος οδήγησε στην επιβολή βαρειάς κυρώσεως στις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις.
That presumption is an essential ground that led to the imposition of a heavy penalty on the undertakings concerned.
Η Hoechst παραπέμπει,
Hoechst refers, in that regard, to
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ συναφώς, στις αιτιολογικές σκέψεις 333 έως 336 και 340 έως 341 της Αποφάσεως και σε ένα ανακοινωθέν Τύπου της Επιτροπής της 1ης Οκτωβρίου 2003.
HOECHST v COMMISSION recitals 333 to 336 and 341 and 341 to the decision and also to a Commission press release dated 1 October 2003.
Ειδικότερα, η Hoechst θεωρεί ότι τα φερόμενα ως βλαπτικά αποτελέσματα της επίμαχης συμπράξεως ελήφθησαν υπόψη ως ένα από τα τρία στοιχεία (φύση της παραβάσεως, αντίκτυπος και έκταση της συμπράξεως στο σύνολο του ΕΟΧ) τα οποία χρησίμευσαν προς προσδιορισμό της σοβαρότητας της παραβάσεως (αιτιολογική σκέψη 344 της Αποφάσεως).
In particular, Hoechst maintains that what are alleged to be the harmful effects of the cartel in question were stated to be one of the three factors (nature of the infringement, its impact and the fact that the cartel covered the whole of the EEA) that served to determine the gravity of the infringement (recital 344 to the Decision).
Δεδομένου ότι η Απόφαση δεν περιλαμβάνει κάποια στάθμιση των στοιχείων αυτών, η Hoechst συνάγει εξ αυτού ότι το ένα τρίτο του συνολικού ποσού του προστίμου καθορίστηκε βάσει των βλαπτικών αποτελεσμάτων που φέρεται ότι είχε η επίμαχη σύμπραξη.
Since no weighting of those factors is to be found in the Decision, Hoechst concludes that one third of the total amount of the fine was fixed on the basis of what are alleged to be the harmful effects of the cartel.
Όμως, η Επιτροπή δεν κατόρθωσε να αποδείξει κάποια αρνητική επίπτωση της παραβάσεως εν προκειμένω.
In fact the Commission has not succeeded in adducing evidence of a negative impact of the infringement in this case.
Έτσι, οι αιτιολογικές σκέψεις 105, 109, 333 έως 337 και 342 της Αποφάσεως δεν περιέχουν καμία απόδειξη των αρνητικών επιπτώσεων της παραβάσεως.
Thus, recitals 105, 109, 333 to 337 and 342 to the Decision contain no evidence that the infringement had a negative impact.
Όσον αφορά την αιτιολογική σκέψη 105 της Αποφάσεως, η Hoechst θεωρεί ότι το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια μακρών χρονικών περιόδων, οι τιμές στόχοι δεν είχαν επιτευχθεί θα έπρεπε να θεωρηθεί μάλλον ως ένδειξη ή ως απόδειξη σχετικά με το ότι οι συμφωνίες περί των τιμών δεν είχαν λειτουργήσει.
As regards recital 105 to the Decision, Hoechst maintains that the fact that for long periods the target prices were not reached should rather be regarded as indicating or as providing evidence that the price agreements did not work.
Τούτο προκύπτει ειδικότερα από τις αιτιολογικές σκέψεις 163 έως 188 της Αποφάσεως.
That is apparent, in particular, from recitals 163 to 188 to the Decision.
Παράλληλα, η Hoechst επικαλείται τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στις αιτιολογικές σκέψεις 210, 217, 224 και 228 της Αποφάσεως και υπογραμμίζει ότι, κατά τη διάρκεια πέντε συνεχών ετών, δεν επετεύχθη καμία αύξηση των τιμών-στόχων.
Hoechst refers, moreover, to the information set out at recitals 210, 217, 224 and 228 to the Decision and emphasises that for five consecutive years no increase in the target prices was obtained.
Η δε αιτιολογική σκέψη 109 της Αποφάσεως στηρίζεται αποκλειστικά σε εκτίμηση της Chisso.
As regards recital 109 to the Decision, it is based solely on an estimate on the part of Chisso.
Όσον αφορά τις αιτιολογικές σκέψεις 333 και 334 της Αποφάσεως, η Hoechst υπογραμμίζει ότι η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι τα αποτελέσματα της συμπράξεως επί της σχετικής αγοράς στην ως άνω υπόθεση δεν μπορούν να εκτιμηθούν με ακρίβεια.
As regards recitals 333 and 334 to the Decision, Hoechst emphasises that the Commission recognises that the effects of the cartel on the relevant market in this case cannot be measured precisely.
Εντούτοις, η Επιτροπή διαπιστώνει επίσης ότι η επίμαχη συμφωνία είχε χωρίς αμφιβολία συγκεκριμένες συνέπειες για την αγορά σορβικών αλάτων του ΕΟΧ.
However, the Commission also finds that the agreement in issue undoubtedly had an actual impact on the sorbates market in the EEA.
Οι εξηγήσεις που παρέσχε η Επιτροπή επ’ αυτού είναι κάθε άλλο παρά πειστικές.
The explanations provided by the Commission in that regard are far from being probative.
Ειδικότερα,
In particular, Hoechst is unable to see how a concerted reduction
Η Hoechst υπογραμμίζει, εξάλλου, ότι δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτή η ύπαρξη κάποιας ουσιαστικής επιπτώσεως παρά μόνον, πρώτον, αν αποδεικνύεται ότι οι τιμές-στόχοι ήταν μεγαλύτερες από τις υποθετικές τιμές της αγοράς και, δεύτερον, αν οι τιμές αυτές είχαν επιτευχθεί τουλάχιστον εν μέρει.
Hoechst emphasises, moreover, that an actual impact can be found only where, first, it was established that the target prices were higher than the hypothetical market prices and, second, those prices had been achieved, at least in part.
Όμως, δεν προκύπτουν εν προκειμένω τέτοια στοιχεία.
Those factors are not present in this case.
Όσον αφορά την αιτιολογική σκέψη 335 της Αποφάσεως, η Hoechst υποστηρίζει ότι το γεγονός ότι οι όγκοι πωλήσεων που αναγράφονται στον πίνακα της αιτιολογικής σκέψεως 112 της Αποφάσεως (πίνακας II) ταυτίζονται με τις συμφωνηθείσες ποσοστώσεις θα μπορούσε να αποτελεί ένδειξη περί της ορθής λειτουργία των συμφωνιών αν δεν υπήρχαν «αφανείς ποσότητες», δηλαδή πωλούμενες ποσότητες που δεν δηλώνονταν στα μέλη της συμπράξεως.
As regards recital 335 to the Decision, Hoechst contends that the fact that the sales volumes found in the table in recital 112 to the Decision (Table II) coincide with the agreed quotas might indicate that the agreements had operated properly if there had not been any ‘grey quantities’, that is to say, quantities sold and not declared to the members of the cartel.
Όμως, εν προκειμένω, τέτοιες «αφανείς ποσότητες» υπήρχαν και όσον αφορά τη Hoechst.
In this case, such sales of ‘grey quantities’ were made, in particular by Hoechst.
Εξάλλου, η Hoechst θεωρεί ότι η Επιτροπή όφειλε να αποδείξει, επιπλέον, ότι η ως άνω συμφωνία μεταξύ των σχετικών όγκων πωλήσεων είχε προκαλέσει μια τεχνητή περιστολή της προσφοράς, οδηγώντας, με τον τρόπο αυτό, σε καταχρηστικές τιμές έναντι των αγοραστών.
Furthermore, Hoechst maintains that the Commission ought to have proved, in addition, that agreements on volumes had led to an artificial scarcity of supply and thus to abusive prices being charged to buyers.
Όσον αφορά την αιτιολογική σκέψη 336 της Αποφάσεως, είναι εσφαλμένο να συνάγεται ότι οι παραγωγοί σορβικών αλάτων ήταν σε θέση να ελέγχουν όχι μόνον την αγορά σορβικών αλάτων αλλά, σε μεγάλο βαθμό, και εκείνη των συντηρητικών ουσιών γενικά.
As regards recital 336 to the Decision, it is incorrect to presume that sorbates producers were able to control not only the sorbates market but also to a large extent the preservatives market.
Η Hoechst εκθέτει επ’ αυτού ότι ακριβώς δεν υπάρχει ενιαία αγορά συντηρητικών ουσιών.
Hoechst asserts in that regard that there is no single market for preservatives.
Τέλος, όσον αφορά, τις αιτιολογικές σκέψεις 337 και 342 της Αποφάσεως, είναι αντιφατικό να προβάλλεται ο ισχυρισμός, αφενός, ότι οι επίμαχες συμφωνίες εφαρμόστηκαν κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου της παραβάσεως και, αφετέρου, ότι, λόγω της υπάρξεως εξωτερικών παραγόντων, που μπορούσαν και εκείνοι να επηρεάσουν την εξέλιξη των τιμών του προϊόντος, καθίσταται δυσχερής η συναγωγή συμπερασμάτων περί της σχετικής σημασίας όλων των δυνατών αιτιών.
As regards, last, recitals 337 and 342 to the Decision, it is contradictory to claim, on the one hand, that the agreements in question were implemented throughout the infringement period and, on the other, that the existence of external factors, which may themselves also have influenced the evolution of prices for the product, means that it is difficult to reach conclusions as to the relative importance of all possible causes.
Το συμπέρασμα που περιλαμβάνει η αιτιολογική σκέψη 341 της Αποφάσεως, κατά το οποίο η ηθελημένη εφαρμογή της συμφωνίας είχε συγκεκριμένες επιπτώσεις στην αγορά σορβικών αλάτων, είναι υπό τις συνθήκες αυτές εσφαλμένο.
The conclusion set out at recital 341 to the Decision, that the conscious implementation of the cartel agreements had an actual impact on the sorbates market in the EEA is, in those circumstances, incorrect.
— Επί της συμμετοχής των κατεχόντων υψηλή θέση διευθυντικών στελεχών σε συμφωνίες αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού
— The participation of high-level directors in the anticompetitive agreements
Η Επιτροπή εκτιμά ότι υψηλόβαθμα στελέχη των εμπλεκομένων επιχειρήσεων σχεδίασαν, διεύθυναν και ενθάρρυναν τις αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμφωνίες (αιτιολογική σκέψη 323 της Αποφάσεως).
The Commission contends that the anticompetitive agreements were conceived, directed and encouraged by the directors of the undertakings concerned at a very high level (recital 323 to the Decision).
Κατά τη Hoechst, ο ισχυρισμός αυτός αντιβαίνει προς την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει η Επιτροπή από το άρθρο 253 ΕΚ.
Hoechst maintains that that assertion is contrary to the obligation to state reasons imposed on the Commission under Article 253 EC.
Ειδικότερα, η Επιτροπή όφειλε να διευκρινίσει σε ποιους παράγοντες στηριζόταν το συμπέρασμά της (απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Μαρτίου 2002, T-15/99, Brugg Rohrsysteme κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-1613, σκέψη 210).
In particular, the Commission ought to have established what factors were at the basis of its conclusion (Case T-15/99 Brugg Rohrsysteme v Commission [2002] ECR II-1613, paragraph 210).
Εξάλλου, είναι ανακριβές ότι τα άτομα που είχαν μετάσχει στη σύμπραξη ήταν υψηλόβαθμα διευθυντικά στελέχη, τουλάχιστον όσον αφορά τη Hoechst.
It is not true, moreover, that the persons who participated in the cartel were directors at a very high level, at least so far as Hoechst is concerned.
Παραπέμποντας στις αιτιολογίες της αποφάσεως ABB Asea Brown Boveri κατά Επιτροπής, σκέψη 75 ανωτέρω (σκέψεις 33 έως 38), η Hoechst υπογραμμίζει ότι οι δύο συνεργάτες της με τον υψηλότερο βαθμό στην επιχείρηση περί των οποίων γίνεται λόγος στην αιτιολογική σκέψη 96 της Αποφάσεως κατείχαν θέση διευθυντών πωλήσεων ενός από τους οκτώ έως δώδεκα εμπορικούς κλάδους της Hoechst.
Referring to the grounds of the judgment in ABB Asea Brown Boveri v Commission, paragraph 75 above (paragraphs 33 to 38), Hoechst emphasises that its two most senior employees, referred to at recital 96 to the Decision, were sales directors of one of Hoechst’s 8 to 12 business areas.
Καθένας από αυτούς ήταν υφιστάμενος ενός διευθυντή τομέα και ενός διευθυντή πωλήσεων του σχετικού εμπορικού τομέα, ενώ, επιπλέον, και οι δύο είχαν ένα χαμηλό αξίωμα στο πλαίσιο της διευθύνσεως της εταιρίας.
They both reported to a sector director and to a sales director of the business sector concerned, and both were at below-director level.
Τέλος, ακόμα και αν κάποιοι συνεργάτες άλλων εμπλεκομένων επιχειρήσεων έπρεπε να θεωρηθούν ως πολύ υψηλόβαθμα στελέχη, τούτο δεν μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση του βασικού ποσού του προστίμου της Hoechst.
Last, even if employees of other undertakings concerned were to be considered to be directors at a very high level, that could not lead to an increase in the basic amount of Hoechst’s fine.
Η σοβαρότητα της παραβάσεως της Hoechst δεν μπορεί να εξαρτάται από τη θέση των υπαλλήλων άλλων επιχειρήσεων που μετείχαν στην παράβαση.
In effect, the gravity of Hoechst’s infringement cannot depend on the position of the employees of the other undertakings that took part in the infringement.
— Επί της κατατάξεως των επιχειρήσεων σε κατηγορίες
— The division of the undertakings into categories
Η Hoechst εκθέτει καταρχάς ότι η διαφοροποίηση των αρχικών ποσών, που καθορίστηκαν σε 20 εκατομμύρια ευρώ για τη Hoechst και σε 6,6 εκατομμύρια ευρώ για όλες τις άλλες εμπλεκόμενες επιχειρήσεις, είναι απαράδεκτη σε σχέση με τη φύση της παραβάσεως, η οποία είναι η ίδια για όλες τις επιχειρήσεις.
Hoechst claims that the distinction between the starting amounts, EUR 20 million for Hoechst and EUR 6.66 million for all the other undertakings concerned, is unacceptable in the light of the nature of the infringement, which is the same for all the undertakings.
Εξάλλου, επικαλούμενη την απόφαση CMA CGM κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 220 ανωτέρω (σκέψεις 405 επ.), η Hoechst υπογραμμίζει ότι η κατάταξη των επιχειρήσεων σε κατηγορίες, στο πλαίσιο του υπολογισμού του αρχικού ποσού, έπρεπε να τηρεί, προπάντων, την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
Furthermore, referring to CMA CGM and Others v Commission, paragraph 220 above (paragraph 405 et seq.), Hoechst asserts that the division of the undertakings into categories, in the context of the calculation of the starting amount, should first and foremost observe the principle of equal treatment.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή προέβη σε διαφοροποίηση των αρχικών ποσών των προστίμων των επιχειρήσεων ανάλογα με την υποτιθέμενη δυνατότητά τους να θίξουν τον ανταγωνισμό και ανάλογα με τη συμμετοχή τους στη βλάβη που φέρεται ότι επήλθε σε βάρος του ανταγωνισμού (αιτιολογική σκέψη 349 της Αποφάσεως).
In this case, the Commission differentiated the undertakings’ starting amounts according to their supposed capacity to harm competition and according to the damage alleged to have been caused to competition (recital 349 to the Decision).
Επέλεξε ως σχετικό κριτήριο το μερίδιο κάθε επιχειρήσεως στην παγκόσμια αγορά σορβικών αλάτων (αιτιολογική σκέψη 350 της Αποφάσεως).
It chose as a yardstick the market share of each undertaking on the worldwide sorbates market (recital 350 to the Decision).
Συναφώς, πρώτον, η Hoechst σημειώνει ότι καθένας από τους τέσσερις Ιάπωνες παραγωγούς κατείχε μερίδιο της αγοράς μέχρι 15 %, πράγμα το οποίο οδηγεί, αθροιστικά, σε παγκόσμιο μερίδιο της αγοράς ίσο προς το διπλάσιο εκείνου της Hoechst.
In that regard, first, Hoechst observes that the four Japanese producers each held market shares of up to 15%, which, taken together, might constitute a worldwide market share equivalent to more than twice Hoechst’s share.
Λαμβανομένης υπόψη της σταθερότητας της συμπράξεως των Ιαπώνων παραγωγών όσον αφορά τις εξαγωγές και της πάντοτε άριστα εναρμονισμένης συμπεριφοράς τους κατά τις συσκέψεις της συμπράξεως, η Hoechst είχε μια δευτερεύουσα σημασία στην εξέλιξη της παγκόσμιας αγοράς.
In the light of the solidity of the Japanese producers’ export cartel and their always perfectly concerted conduct at cartel meetings, Hoechst was of secondary importance in the evolution of the worldwide market.
Έτσι, στηριζόμενη στα ανώτατα και τα κατώτατα όρια μεριδίων της αγοράς των Ιαπώνων παραγωγών, η Hoechst εκτιμά ότι το βασικό ποσό έπρεπε να είναι, για τους παραγωγούς αυτούς, 1,61 έως 2,54 φορές υψηλότερο από το δικό της.
Thus, on the basis of the bracket of the Japanese producers’ market shares, Hoechst contends that the basic amount for those producers ought to have been between 1.61 and 2.54 times higher than for Hoechst.
Τούτο θα αντιστοιχούσε, αν υποτεθεί ότι επιβαλλόταν κατάλληλο πρόστιμο στους Ιάπωνες παραγωγούς (περιλαμβανομένης της Chisso), σε ένα βασικό ποσό μεταξύ 10,4 και 16,65 εκατομμυρίων ευρώ και, επομένως, —αν όλα τα λοιπά στοιχεία παραμείνουν αμετάβλητα— σε μείωση του προστίμου μεταξύ 16,58 και 47,52 εκατομμυρίων ευρώ για τη Hoechst.
That would have corresponded, assuming an appropriate fine for the Japanese producers (including Chisso), to a basic amount of between EUR 10.4 million and EUR 16.65 million and therefore — all other things remaining unaltered — to a reduction of between EUR 16.58 million and EUR 47.52 million in Hoechst’s fine.
Δεύτερον, εν πάση περιπτώσει και ακόμα και αν ληφθεί υπόψη το μερίδιο της αγοράς κάθε Ιάπωνα παραγωγού χωριστά, ο υπολογισμός του προστίμου για κάθε 1 % μεριδίου αγοράς θα αντιστοιχούσε σε αρχικό ποσό μεταξύ 0,44 και 0,7 εκατομμυρίων ευρώ.
Second, in any event, and even if each Japanese producer’s market share were to be considered separately, the calculation of the fine per 1% market share would correspond to a starting amount of between EUR 0.44 million and EUR 0.7 million.
Η Hoechst περιήλθε σε μειονεκτική θέση, διότι, αν η Επιτροπή είχε ακολουθήσει τα ίδια κριτήρια για την ίδια, το αρχικό ποσό του προστίμου της έπρεπε να είναι μεταξύ 10,38 και 16,52 εκατομμυρίων ευρώ.
Hoechst submits that it was at a disadvantage, since, if the Commission had applied the same criteria to it, its starting amount ought to have been between EUR 10.38 million and EUR 16.52 million.
Επομένως, αν όλα τα λοιπά στοιχεία παραμείνουν αμετάβλητα, υφίσταται ένα υπερβάλλον πρόστιμο κυμαινόμενο μεταξύ 17,3 και 47,62 εκατομμυρίων ευρώ.
All other things remaining equal, its fine was between EUR 17.3 million and EUR 47.62 million higher than it ought to have been.
Τρίτον, από μια σύγκριση με άλλες πρόσφατες αποφάσεις προκύπτει ότι η Επιτροπή παρεξέκλινε, εν προκειμένω, από τις αρχές της σχετικά με τον καθορισμό των προστίμων ανά κατηγορίες.
Third, a comparison with other recent decisions shows that the Commission departed in this case from its principles relating to the fixing of fines by categories.
Η Hoechst παραπέμπει συναφώς στην Απόφαση 2006/460/ΕΚ της Επιτροπής, της 17ης Δεκεμβρίου 2002, σχετικά διαδικασία βάσει του άρθρου 81 της Συνθήκης ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας για τον ΕΟΧ κατά των SGL Carbon AG, Le Carbone-Lorraine SA, Ibiden Co., Ltd, Tokai Carbon Co., Ltd, Toyo Tanso Co., Ltd, GrafTech International, Ltd, NSCC Techno Carbon Co., Ltd, Nippon Steel Chemical Co., Ltd, Intech EDM BV και Intech EDM AG (υπόθεση C.37.667 — Ειδικός γραφίτης), που οδήγησε στην έκδοση της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της 15ης Ιουνίου 2005, Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, T-71/03, σκέψη 118 ανωτέρω.
Hoechst refers in that regard to Commission Decision 2006/460/EC of 17 December 2002 relating to a proceeding pursuant to Article 81 of the EC Treaty and Article 53 of the EEA Agreement against SGL Carbon AG, Le Carbone-Lorraine SA, Ibiden Co., Ltd, Tokai Carbon Co., Ltd, Toyo Tanso Co., Ltd, GrafTech International, Ltd, NSCC Techno Carbon Co., Ltd, Nippon Steel Chemical Co., Ltd, Intech EDM BV and Intech EDM AG (Case COMP/E-2/37.667 — Specialty graphites), which forms the subjectmatter of the judgment of 15 June 2005 in Case T-71/03 Tokai Carbon and Others v Commission, paragraph 118 above.