natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τέλος, προσθέτει ότι, όσον αφορά τους αλλοδαπούς εργαζόμενους, η υποχρέωση τηρήσεως των συλλογικών συμβάσεων δεν επιφέρει την πραγματική εξίσωση με τους Γερμανούς εργαζομένους, αλλά μάλλον εμποδίζει την απασχόλησή τους στη Γερμανία, καθώς ο εργοδότης τους δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει προς όφελός του το πλεονέκτημα που κατέχει από απόψεως κόστους εργασίας.
Finally, the court of reference adds that, as far as foreign workers are concerned, the obligation to pay the collectively agreed wage does not bring about actual equality with German workers but instead prevents them from being employed in Germany because their employer is unable to exploit his advantage in terms of labour costs.
Με το παρόν προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν οι σχετικοί με την ελεύθερη παροχή των υπηρεσιών κανόνες της Συνθήκης πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν εθνική ρύθμιση, όπως ο νόμος του ομόσπονδου κράτους, η οποία επιβάλλει στους αναδόχους και, έμμεσα, στους
By this question, the court of reference essentially asks whether the Treaty rules on the freedom to provide services must be interpreted as precluding national legislation, such as the Landesvergabegesetz, that requires contractors and, indirectly, their subcontractors to pay workers posted in the
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-346/06 τρόπο στην εκτίμηση αυτή λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί.
OPINION OF MR BOT — CASE C-346/06 into account all the circumstances of the dispute before it.
υπεργολάβους τους να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους κατά την εκτέλεση δημόσιας συμβάσεως τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει συλλογική σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της παροχής, επ’ απειλή κυρώσεων που μπορούν να φτάσουν μέχρι την καταγγελία της συμβάσεως εκτελέσεως έργου, οσάκις η συλλογική σύμβαση στην οποία παραπέμπει η νομοθετική αυτή διάταξη δεν έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική.
framework of the performance of a public contract at least the remuneration prescribed by the collective agreement in force at the place where those services are performed, on pain of penalties that may go as far as the termination of the works contract, where the collective agreement to which the legislation in question refers is not declared to be of universal application.
Ορισμένες εξ αυτών των κυβερνήσεων, αναλύουν το ερώτημα επίσης υπό το πρίσμα της οδηγίας 96/71 και είναι της γνώμης ότι το επίμαχο μέτρο στην κύρια δίκη δεν αντίκειται στην οδηγία αυτή.
Some of these governments also examine the question from the point of view of Direct- ive 96/71 and are of the opinion that the directive does not preclude the measure at issue in the main proceedings.
Το ομόσπονδο κράτος της Κάτω Σαξωνίας, η Γερμανική και η Δανική Κυβέρνηση, η Ιρλανδία καθώς και η Κυπριακή, η Αυστριακή, η Φινλανδική και η Νορβηγική Κυβέρνηση φρονούν, κατ’ ουσίαν, ότι το άρθρο 49 ΕΚ δεν απαγορεύει μέτρο όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη.
Land Niedersachsen, the German and Danish Governments, Ireland and the Cypriot, Austrian, Finnish and Norwegian Governments consider essentially that Article 49 EC does not preclude a measure such as the one at issue in the main proceedings.
Εφόσον το μέτρο αυτό συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, δικαιολογείται, μεταξύ άλλων, από τον σκοπό της προστασίας των εργαζομένων και είναι ανάλογο προς την επίτευξη του σκοπού αυτού.
In so far as the measure constitutes a restriction on the freedom to provide services, it is justified inter alia by the objective of worker protection and proportionate to achievement of that objective.
Η Πολωνική Κυβέρνηση φρονεί, αντιθέτως, ότι η οδηγία 96/71 δεν μπορεί να δικαιολογήσει ότι η ανάθεση μιας δημόσιας συμβάσεως εξαρτάται από την εκ μέρους του παρέχοντος υπηρεσίες καταβολή μισθού υψηλότερου από το ελάχιστο όριο που προκύπτει από το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας αυτής.
The Polish Government, by contrast, takes the view that Directive 96/71 does not justify making the award of a contract subject to the service provider’s paying posted workers wages above the minimum rate mentioned in Article 3(1)(c) of that directive.
Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει όμως ότι τα επίπεδα αμοιβής που προβλέπει η συλλογική σύμβαση που ισχύει στον τόπο εκπληρώσεως της παροχής είναι αισθητά υψηλότερα από την κατώτατη αμοιβή που καθορίζει η AEntG.
That government points out that it is evident from the order for reference that the levels of remuneration laid down in the collective agreements in force at the place where the services are performed are significantly higher than the minimum defined in the AEntG.
Η Βελγική Κυβέρνηση φρονεί ότι ένα τέτοιο εμπόδιο μπορεί να δικαιολογηθεί, αφενός, οσάκις οι εργαζόμενοι δεν απολαμβάνουν προστασίας συγκρίσιμης με την παρεχόμενη στο κράτος εγκαταστάσεως, οπότε η εφαρμογή της εθνικής ρυθμίσεως του κράτους υποδοχής τους παρέχει πραγματικό πλεονέκτημα που συμβάλλει σημαντικά στην κοινωνική προστασία τους και, αφετέρου, οσάκις η εφαρμογή της ρυθμίσεως αυτής είναι ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο στόχο γενικού συμφέροντος.
The Belgian Government considers that such a restriction may be justified, first where the workers do not enjoy a comparable level of protection under the law of the Member State where their employer is established, so that the application of the national rules of the host State confers a genuine benefit on them, significantly adding to their social protection, and secondly where the application of those rules is proportionate to the public interest objective pursued.
Σύμφωνα με την κυβέρνηση αυτή, εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να προβεί κατά συγκεκριμένο
According to that government, it is for the court of reference to make that assessment, taking
Επικουρικά, η Πολωνική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το επίμαχο μέτρο στην κύρια δίκη αντιβαίνει στο άρθρο 49 ΕΚ.
In the alternative, the Polish Government maintains that the measure at issue in the main proceedings infringes Article 49 EC.
Σύμφωνα με αυτήν, το μέτρο συνιστά αδικαιολόγητο εμπόδιο στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.
According to that government, it constitutes an unjustified obstacle to the freedom to provide services.
Συμμερίζεται την άποψη του αιτούντος δικαστηρίου ότι οι διατάξεις του νόμου του ομόσπονδου κράτους σκοπούν στην προστασία των γερμανικών κατασκευαστικών εταιριών από τον προερχόμενο από άλλα κράτη μέλη ανταγωνισμό, πραγματοποιώντας επομένως de facto σκοπό οικονομικής φύσεως ο οποίος, κατά τη νομολογία
It shares the view of the court of reference that the purpose of the Landesvergabegesetz is to shield German building undertakings from competition from other Member States, thereby de facto achieving an economic purpose which,
RÜFFERT τις ανήκουσες στον οικείο κλάδο ή επάγγελμα και υπάγονται στον γεωγραφικό χώρο εφαρμογής τους.
RÜFFERT industry or profession concerned and within the territorial scope of such agreements.
του Δικαστηρίου, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον περιορισμό μιας θεμελιώδους ελευθερίας.
according to the caselaw of the Court, cannot justify a restriction on a fundamental freedom.
Οι διατάξεις αυτές υπερβαίνουν το μέτρο που είναι αναγκαίο για την καταπολέμηση του αθέμιτου ανταγωνισμού, δεδομένου ότι ο σκοπός αυτός πραγματοποιείται αρκούντως μέσω του καθορισμού από την AEntG ενός κατώτατου ορίου αμοιβής.
According to the Polish Government, such provisions go beyond what is necessary to combat unfair competition, that objective being adequately attained by the setting of a minimum rate of pay in the AEntG.
Για τον λόγο αυτό η Επιτροπή θεωρεί ότι, στο μέτρο που ο νόμος του ομόσπονδου κράτους επιβάλλει να τηρείται το επίπεδο αμοιβής που προβλέπει μία συλλογική σύμβαση που δεν έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική, ο νόμος αυτός πρέπει να θεωρηθεί ασυμβίβαστος με την οδηγία 96/71.
For that reason, the Commission considers that, in so far as the Landesvergabegesetz requires compliance with a level of remuneration laid down in a collective agreement that has not been declared to be universally applicable, that law must be considered incompatible with Directive 96/71.
Συγκεκριμένα, στην περίπτωση αυτή ο νόμος τίθεται εκτός του εναρμονισμένου με την οδηγία αυτή πλαισίου των εγγυήσεων που προβλέπει η κοινοτική νομοθεσία σε θέματα κατώτατων αμοιβών των αποσπασμένων εργαζομένων.
It would thus fall outside the scope of the guarantees that Community law provides with regard to the minimum remuneration of posted workers and which are harmonised by that directive.
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φρονεί ότι η διαφορά στην κύρια δίκη εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 96/71 και ότι συνεπώς το προδικαστικό ερώτημα πρέπει να εξετασθεί κυρίως υπό το πρίσμα της οδηγίας αυτής.
The Commission of the European Communities considers that the dispute in the main proceedings falls within the scope of Directive 96/71 and that the question referred for a preliminary ruling should therefore be examined first and foremost in the light of that directive.
Η Επιτροπή εκθέτει ότι η εν λόγω οδηγία σκοπεί να δημιουργήσει μία ισορροπία μεταξύ της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και της προστασίας των αποσπασμένων εργαζομένων.
It states that the aim of that directive is to strike a balance between the freedom to provide services and the protection of posted workers.
Προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό αυτό, ο κοινοτικός νομοθέτης θέσπισε με το άρθρο 3 της οδηγίας 96/71 ένα λεπτομερές πλαίσιο το οποίο τα κράτη μέλη οφείλουν να τηρούν.
In order to achieve that objective, the Community legislature established, in Article 3 of Directive 96/71, a detailed framework with which the Member States must comply.
Η Επιτροπή προσθέτει ότι ο νόμος ενός ομόσπονδου κράτους που σκοπεί να επιβάλει αυστηρότερους όρους εργασίας και απασχολήσεως μόνο για τους αποσπασμένους εργαζόμενους που απασχολούνται στο πλαίσιο των δημοσίων συμβάσεων, ήτοι σε ένα τμήμα της οικονομικής ζωής, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εξυπηρετεί ένα επιτακτικό δημόσιο συμφέρον υπό την έννοια του άρθρου 49 ΕΚ ούτε είναι ικανό για την επιδίωξη του συμφέροντος αυτού.
The Commission adds that the Law of a Land which has the purpose of imposing more demanding terms and conditions of employment solely for posted workers employed in the framework of public contracts, in other words in only one area of economic life, cannot in any event serve an overriding public interest within the meaning of Article 49 EC nor be an appropriate way of pursuing such an interest.
Δεδομένου ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας διαθέτει ένα σύστημα κήρυξης των συλλογικών συμβάσεων ως γενικώς υποχρεωτικών, μόνον το άρθρο 3, παράγραφος 8, εδάφιο πρώτο, της οδηγίας αυτής είναι λυσιτελές.
Since the Federal Republic of Germany has a system for declaring collective agreements to be of universal application, according to the Commission only the first subparagraph of Article 3(8) of the directive is relevant.
Δυνάμει της διατάξεως αυτής, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, της εν λόγω οδηγίας, οι κατώτατοι μισθοί για τους εργαζόμενους που είναι αποσπασμένοι στη Γερμανία πρέπει να καθορίζονται μόνον από συλλογικές συμβάσεις οι οποίες έχουν κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτικές, ήτοι εκείνες που πρέπει να τηρούνται απ’ όλες τις επιχειρήσεις
Under that provision, read in conjunction with the second indent of Article 3(1) of the directive, minimum wages should be set for workers posted to Germany only under collective agreements that have been declared to be of universal application, in other words agreements that must be complied with by all undertakings in the
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Γαλλική Κυβέρνηση υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, την ίδια θέση με την της Επιτροπής, φρονώντας ότι το άρθρο 49 ΕΚ και η οδηγία
At the hearing, the French Government essentially endorsed the position held by the Commission by maintaining that Article 49 EC and Directive 96/71 do not
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-346/06 συνιστά, κατά την άποψή μου, όρο εκτελέσεως της συμβάσεως 16.
OPINION OF MR BOT — CASE C-346/06 tutes, in my view, a contract performance condition.
96/71 δεν απαγορεύουν σε κράτος μέλος να εφαρμόζει στους αποσπασμένους εργαζόμενους τον προβλεπόμενο σε εθνική ή τοπική συλλογική σύμβαση κατώτατο μισθό, αλλά υπό την αίρεση ότι η σύμβαση αυτή έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική για τις υπαγόμενες στον εν λόγω τομέα ή γεωγραφικό χώρο επιχειρήσεις.
16 prevent a Member State from applying to posted workers the minimum wage laid down in a national or local collective agreement, but on condition that the agreement in question has been declared to be universally applicable to undertakings in the industry or territory concerned.
Ωστόσο, παρατηρείται ότι το άρθρο 23 της εν λόγω οδηγίας δεν στερείται ενδιαφέροντος στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, διότι εκφράζει την ιδέα ότι η εκτέλεση των έργων κατόπιν συνάψεως μιας δημόσιας συμβάσεως πρέπει να είναι σύμφωνη με τις διατάξεις περί προστασίας και περί συνθηκών εργασίας που ισχύουν στον τόπο εκτελέσεως των έργων.
I note, however, that Article 23 of the directive in question is not without interest in the present case because it expresses the notion that the performance of the work following the award of a public contract must comply with the employment protection provisions and the working conditions in force in the place where the work is to be carried out.
Λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις αυτές, υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο, προκειμένου να δώσει επωφελή απάντηση στο δικαστήριο που υποβάλλει αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, μπορεί να λάβει υπόψη κανόνες του κοινοτικού δικαίου στους οποίους δεν αναφέρεται το εθνικό δικαστήριο με το προδικαστικό του ερώτημα 15.
In the light of these observations, it should first be noted that, in order to provide a useful reply to the court which has referred to it a question for a preliminary ruling, the Court may be required to take into consideration rules of Community law to which the national court did not refer in its question. 15
Δεν θα επιμείνω όμως περαιτέρω στην ερμηνεία της οδηγίας 93/37, διότι αυτή δεν παρέχει τη δυνατότητα να δοθεί απάντηση στον πυρήνα του προβλήματος που θέτει το υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα, δηλαδή ποιοι είναι οι όροι εργασίας που μπορούν, σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, να επιβληθούν, επ’ ευκαιρία εκτελέσεως μιας δημόσιας συμβάσεως, σε μία κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών.
I shall not, however, go further in interpreting Directive 93/37, because that directive is of no assistance with regard to the central issue raised by the question from the court of reference, namely determination of the employment conditions which may, in compliance with Community law, be imposed for the performance of a public contract in a situation where workers are posted in the framework of the provision of services.
Όσον αφορά καταρχάς την οδηγία 93/37, επισήμανα ανωτέρω ότι αυτή δεν σκοπεί να οργανώσει τη φάση εκτελέσεως των δημοσίων συμβάσεων.
With regard first to Directive 93/37, I have indicated above that that directive does not regulate the performance of public contracts.
Η υποχρέωση που πρέπει να αναλάβουν οι προσφέροντες, δυνάμει των άρθρων 3, παράγραφος 1 και 4, παράγραφος 1, του νόμου του ομόσπονδου κράτους, να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους κατά την εκτέλεση δημόσιας συμβάσεως τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει συλλογική σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της εν λόγω παροχής και να επιβάλουν στους υπεργολάβους τους την ίδια υποχρέωση
The undertaking that contractors must make under Paragraphs 3(1) and 4(1) of the Landesvergabegesetz to pay their employees at least the remuneration prescribed by the collective agreement in force at the place where the services in question are performed and to impose the same obligation on their subcontractors consti-
16 — Βλ., συναφώς, την ερμηνευτική ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με το κοινοτικό δίκαιο περί δημοσίων συμβάσεων και τις δυνατότητες ένταξης κοινωνικών πτυχών στις συμβάσεις αυτές, στην οποία διευκρινίζεται ότι «ο όρος εκτέλεσης είναι μια υποχρέωση την οποία οφείλει να αποδεχθεί ο ανάδοχος της σύμβασης και η οποία αναφέρεται στην εκτέλεση της σύμβασης» και με την οποία «[δεσμεύονται] οι υποψήφιοι, όταν υποβάλουν τις προσφορές τους, ότι θα εκπληρώσουν την απαίτηση αυτή αν τους ανατεθεί η σύμβαση» (σημείο 65).
16 — See in this respect the interpretative communication of the Commission on the Community law applicable to public procurement and the possibilities for integrating social considerations into public procurement, which states that ‘contract conditions are obligations which must be accepted by the successful tenderer and which relate to the performance of the contract’ and by means of which tenderers ‘undertake, when submitting their bids, to meet such conditions if the contract is awarded to them’ (p. 17).
Για να είναι συμβατός με το άρθρο 49 ΕΚ, ένας τέτοιος όρος εκτέλεσης πρέπει, όπως θα δούμε κατωτέρω, να τηρεί τις αρχές της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας και της διαφάνειας.
In order to be compatible with Article 49 EC, such contract conditions must comply with the principle of nondiscrimination on grounds of nationality and with the principle of transparency, as we shall see below.
15 — Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 12ης Οκτωβρίου 2004, C-60/03, Wolff & Müller (Συλλογή 2004, σ. I-9553, σκέψη 24). I - 2008
15 — See in particular Case C-60/03 Wolff & Müller [2004] ECR I-9553, paragraph 24. I - 2008
Όσον αφορά εν συνεχεία την οδηγία 96/71, φρονώ ότι τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης, όπως περιγράφονται στην απόφαση περί παραπομπής, πρέπει να θεωρηθούν ως εμπίπτοντα στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας αυτής, στο μέτρο που αντιστοιχούν στην περίπτωση που ορίζει το άρθρο 1, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της εν λόγω οδηγίας.
Turning now to Directive 96/71, I am of the opinion that the facts in the dispute in the main proceedings, as described in the order for reference, must be held to fall within the scope of that directive, since they correspond to the situation described in Article 1(3)(a) of that directive.
Ωστόσο, στο μέτρο που ο νόμος αυτός προβλέπει όρους σχετικούς με την εκτέλεση των συμβάσεων έργων, εν προκειμένω την εφαρμογή κατώτατης αμοιβής, οι οποίοι θα πρέπει να εφαρμόζονται υποχρεωτικά στους απασχολούμενους από τον ανάδοχο και/ή έναν εκ των τυχόν υπεργολάβων του εργαζόμενους, συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων που είναι αποσπασμένοι στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών, όπως συμβαίνει στην υπόθεση της κύριας δίκης, επιβάλλεται η εξέταση του εν λόγω νόμου υπό το πρίσμα του κανόνα του παράγωγου κοινοτικού δικαίου που διέπει την απόσπαση των εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών.
Nevertheless, in so far as the Law lays down conditions for the performance of works contracts — in this instance the payment of a minimum wage — which must be applied to the workers employed by the contractor and/or by any subcontractor, including workers posted in the framework of the provision of services, which is the case in the main proceedings, it is necessary to examine the Law in the light of secondary Community law on the posting of workers in the framework of the provision of services.
Πιο συγκεκριμένα, η υπό κρίση περίπτωση αφορά μία επιχείρηση εγκατεστημένη σε κράτος μέλος, εν προκειμένω την εταιρία ΡΚΖ που είναι εγκατεστημένη στην Πολωνία, η οποία έχει αποσπάσει Πολωνούς εργαζόμενους, για λογαριασμό της και υπό τη διεύθυνσή της, στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, εν προκειμένω την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στο πλαίσιο σύμβασης υπεργολαβίας που συνάφθηκε μεταξύ της επιχείρησης αποστολής και του παραλήπτη της παροχής υπηρεσιών που ασκεί τις δραστηριότητές του στο εν λόγω κράτος μέλος, εν προκειμένω την εναγόμενη της κύριας δίκης.
To be more precise, we have here a case in which an undertaking established in a Member State, namely PKZ established in Poland, has posted Polish workers, for its account and under its direction, on the territory of another Member State, in the event the Federal Republic of Germany, in the framework of a subcontracting contract concluded between the undertaking making the posting and the party for whom the services are intended, operating in the latter Member State, that is to say the defendant in the main proceedings.
Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ότι τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς στην κύρια δίκη συνέβησαν σε χρόνο μεταγενέστερο της εκπνοής της ταχθείσας στα κράτη μέλη προθεσμίας για τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 96/71, ήτοι μετά τις 16 Δεκεμβρίου 1999.
Moreover, it is common ground that the facts in the dispute in the main proceedings occurred after the expiry of the period for Member States to transpose Directive 96/71, that is to say after 16 December 1999.
Θα αρχίσω επομένως με την εξέταση του ερωτήματος αν η οδηγία 96/71 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει εθνική νομοθεσία, όπως είναι ο νόμος του ομόσπονδου κράτους, η οποία επιβάλλει στους αναδόχους και, έμμεσα, στους υπεργολάβους τους να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους κατά την εκτέλεση δημόσιας συμβάσεως τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει συλλογική σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της παροχής, επ’ απειλή κυρώσεων που μπορούν να φτάσουν μέχρι την καταγγελία της συμβάσεως έργων, οσάκις η συλλογική σύμβαση στην οποία παραπέμπει η νομοθεσία αυτή δεν έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 8, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας αυτής.
I shall therefore begin by examining whether Directive 96/71 must be interpreted as precluding national legislation, such as the Landesvergabegesetz, which requires contractors and, indirectly, their subcontractors to pay workers posted in the framework of the performance of a public contract at least the remuneration prescribed by the collective agreement in force at the place where those services are performed, on pain of penalties that may go as far as the termination of the works contract, where the collective agreement to which the legislation in question refers is not declared to be universally applicable within the meaning of the first subparagraph of Article 3(8) of that directive.
Α — Επί της ερμηνείας της οδηγίας 96/71
A — The interpretation of Directive 96/71
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο δέχεται όντως, από της αποφάσεως της 3ης Φεβρουαρίου 1982, 62/81 και 63/81, Seco και Desquenne & Giral 17, ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να επεκτείνουν τη νομοθεσία τους ή τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας που έχουν συνάψει οι κοινωνικοί εταίροι σε κάθε πρόσωπο που παρέχει αμειβόμενη εργασία, έστω και προσωρινή, στο έδαφός τους, ανεξάρτητα από τη χώρα εγκαταστάσεως του εργοδότη, ούτε τους απαγορεύει να επιβάλλουν την υποχρέωση της τηρήσεως των κανόνων αυτών με τα ενδεδειγμένα μέτρα 18. Η νομολογία αυτή επαναλαμβάνεται στη δωδέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 96/71. 66.
Since its judgment in Seco and Desquenne & Giral, 17 the Court has taken the view that, as a general rule, Community law does not preclude Member States from applying their legislation, or collective labour agreements entered into by both sides of industry, to any person who is employed, even temporarily, within their territory, no matter in which country the employer is established, just as Community law does not prohibit Member States from enforcing those rules by appropriate means. 18 This caselaw of the Court is reiterated in the 12th recital in the preamble to Directive 96/71. 66.
Κατά τη γνώμη μου, η οδηγία 96/71 δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαγορεύει ένα μέτρο όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη.
In my opinion, Directive 96/71 cannot be interpreted as precluding a measure such as that at issue in the main proceedings.
Για να πεισθεί κάποιος επιβάλλεται η περιγραφή του συστήματος που θεσπίζει η οδηγία αυτή.
In order to be convinced of this view, it is necessary to describe the system established by this directive.
Εν συνεχεία θα εξετάσω, υπό το πρίσμα του κατά τον τρόπο αυτό περιγραφόμενου συστήματος, το καθεστώς που επικρατεί στο γερμανικό δίκαιο περί του καθορισμού των ορίων του κατώτατου μισθού στον κατασκευαστικό τομέα.
I shall then examine, in the light of the system described in that way, the arrangements under German law for determining minimum rates of pay in the construction industry.