natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 23 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί σε συνδυασμό με το άρθρο 14, παράγραφος 2, ΕΚ.
It pointed out that Article 14(2) EC, in defining the internal market as ‘an area without internal frontiers in which the free movement of goods, persons, services and capital is ensured’, draws no distinction between inter-State frontiers and frontiers within a single State.
Ωστόσο, το Δικαστήριο παρέσχε επίσης μια εννοιολογικής φύσεως εξήγηση για τη νομολογία του σχετικά με τους εσωτερικούς δασμολογικούς φραγμούς.
This pragmatic justification for prohibiting internal tariff barriers affecting free movement of goods cannot however be transposed to freedom of movement for persons. The provisions on freedom of movement for persons do not contain a prohibition equivalent to that on tariff barriers in Article 25 EC.
72 — Απόφαση Lancry (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 70, σκέψη 31).
73 — Case C-72/03 Carbonati [2004] ECR I-8027, paragraph 22; see further Joined Cases 2/69 and 3/69 Brachfeld and Chougol [1969] ECR 211, point 14; and Lancry, cited in footnote 70, paragraph 25.
59, σκέψη 14), και Lancry (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 70, σκέψη 25).
72 — Lancry, cited in footnote 70, paragraph 31.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SHARPSTON — ΥΠΟΘΕΣΗ C-212/06 προϋπόθεση για την υλοποίηση της τελωνειακής ενώσεως και της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων 74.
OPINION OF MS SHARPSTON — CASE C-212/06 of charges between or within Member States is essential to realising the customs union and free movement of goods.
συντάκτες της Συνθήκης να θεώρησαν όντως ως δεδομένο, όταν προέβλεπαν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων εντός της Κοινότητας, ότι τα εσωτερικά εμπόδια εντός ενός και μόνον κράτους μέλους, όπως το επίμαχο στην υπό κρίση υπόθεση εμπόδιο, θα είχαν εξαλειφθεί 76.
74 granted when envisaging freedom of movement for persons within the Community that internal obstacles within a single Member State such as the one at issue in the present case would have been abolished. 76
Με τις προτάσεις του στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Lancry, ο γενικός εισαγγελέας Tesauro επισήμανε «το παράδοξο φαινόμενο της ενιαίας αγοράς όπου απαγορεύονται τα εμπόδια στις συναλλαγές μεταξύ Πορτογαλίας και Δανίας, ενώ δεν ενδιαφέρουν τα εμπόδια στις συναλλαγές μεταξύ Νεαπόλεως και νήσου Capri» 77.
In his Opinion in Lancry, Advocate General Tesauro noted the ‘paradox of a single market in which barriers to trade between Portugal and Denmark are prohibited, whilst barriers to trade between Naples and Capri are immaterial’.
Κατά τη γνώμη μου, η ίδια συλλογιστική μπορεί να ισχύσει κατ’ αναλογίαν, τουλάχιστον δυνητικώς, για την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων.
It seems to me that, potentially at least, the same reasoning can be applied by analogy to freedom of movement for persons.
Για ποιον λόγο οι διατάξεις σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων δεν θα έπρεπε, παρομοίως, να ερμηνευθούν σε συνδυασμό με το άρθρο 14, παράγραφος 2, ΕΚ; Πράγματι, αντιθέτως προς το άρθρο 25 ΕΚ, το άρθρο 39 ΕΚ δεν αναφέρεται ρητώς μόνο σε διασυνοριακές καταστάσεις.
Why should the provisions on freedom of movement for persons not likewise be read together with Article 14(2) EC? Indeed, unlike Article 25 EC, Article 39 EC does not explicitly refer only to crossborder situations.
Η εν λόγω διάταξη ορίζει μάλλον ότι η ελεύθερη κυκλοφορία συνεπάγεται το δικαίωμα ελεύθερης μετακινήσεως στο έδαφος των κρατών μελών προς τον σκοπό της αποδοχής προσφορών θέσεων εργασίας, οι οποίες έχουν όντως πραγματοποιηθεί.
Rather, it stipulates that freedom of movement shall entail the right to move freely within the territory of Member States for the purpose of accepting offers of employment actually made.
Με τις προτάσεις του στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Saunders 75, ο γενικός εισαγγελέας Warner επισήμανε ότι το δικαίωμα που απορρέει από το άρθρο 39 ΕΚ είναι «εκ πρώτης όψεως δικαίωμα προσβάσεως σε οποιοδήποτε τμήμα του εδάφους οποιουδήποτε κράτους μέλους.
Advocate General Warner noted as much in Saunders, 75where he argued that the right flowing from Article 39 EC is ‘prima facie one of access to every part of every territory.
Τούτο είναι ευλόγως αναμενόμενο, καθόσον η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων έχει ως αντικείμενο να συμβάλει στην εγκαθίδρυση κοινής αγοράς εντός της οποίας οι υπήκοοι όλων των κρατών μελών δύνανται να ασκούν τις οικονομικές δραστηριότητές τους σε οποιοδήποτε σημείο του εδάφους της Κοινότητας.»
That is as one would expect, since the free movement of persons has as its object to contribute to the establishment of a common market in which the nationals of all Member States may take part in economic activity anywhere on the territory of the Community …’ of internal tariff barriers, that would call into question the settled caselaw on purely internal situations, not only regarding goods, but also regarding services and persons generally.
76 — Πράγματι, κατά το χρονικό σημείο της συντάξεως των Συνθηκών, η επίσημη διαδικασία ομοσπονδιοποίησης δεν είχε ακόμη αρχίσει στο Βέλγιο.
76 — Indeed, at the moment the Treaties were drafted the formal process of federalisation had not yet started in Belgium.
Επομένως, το επίμαχο στην υπό κρίση υπόθεση εμπόδιο δεν υπήρχε και δεν μπορούσε να υπάρχει.
The obstacle at issue in the present case therefore did not exist and could not have existed.
Ωστόσο, ορισμένα άλλα κράτη μέλη, και ιδίως η Γερμανία και τα ομόσπονδα κράτη αυτής, είχαν διαφόρους βαθμούς μη ενοποιημένων δομών.
However, several other Member States had different degrees of non-unitary structures, most notably Germany and its Länder.
77 — Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 70, σημείο 28 των προτάσεων.
77 — Cited in footnote 70, at point 28.
Όπως συνέβη στην περίπτωση των άρθρων 23 ΕΚ και 25 ΕΚ, ενδέχεται οι
Just as with Articles 23 and 25 EC, the Treaty draftsmen may well have taken it for
78 — Με τις προτάσεις του στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 1986, 80/85 και 159/85, Nederlandse Bakkerij Stichting (Συλλογή 1986, σ. 3359, σ.
78 — Advocate General Mischo suggested in Joined Cases 80/85 and 159/85 Nederlandse Bakkerij Stichting [1986] ECR 3359, at 3375, that reverse discrimination ‘is clearly impossible in the long run within a true common market, which must of necessity be based on the principle of equal treatment’.
Ωστόσο, θεώρησε ότι «τέτοιες δυσμενείς διακρίσεις πρέπει να εξαλειφθούν δια της εναρμονίσεως των νομοθεσιών».
However, he took the view that ‘such discrimination must be eliminated by means of the harmonisation of legislation’.
75 — Απόφαση της 28ης Μαρτίου 1979, 175/78, Saunders (Συλλογή τόμος 1979/Ι, σ. 637).
74 — Carbonati, cited in previous footnote, paragraphs 23 to 24.75 — Case 175/78 [1979] ECR 1129, at 1143.
GOUVERNEMENT DE LA COMMUNAUTÉ FRANÇAISE και GOUVERNEMENT WALLON εσωτερικές ή όχι, θεωρούνται ότι δεν έχουν κανένα συνδετικό στοιχείο με το κοινοτικό δίκαιο.
GOVERNMENT OF THE FRENCH COMMUNITY AND WALLOON GOVERNMENT situations, internal or not, are deemed to have no link with Community law.
Καίτοι το Δικαστήριο δεν ακολούθησε τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Tesauro επ’ αυτού, δεν έχει ακόμη διερευνήσει πλήρως τις επιπτώσεις, επί της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων, της εννοιολογικής δικαιολογήσεως που παρέσχε για την εξάλειψη των εσωτερικών δασμολογικών φραγμών που πλήττουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων.
Whilst the Court did not follow Advocate General Tesauro in that respect, it has not yet fully grappled with the implications, for freedom of movement for persons, of the conceptual justification it has advanced for the abolition of internal tariff barriers affecting free movement of goods.
Μια πρόσθετη ώθηση προς την κατεύθυνση αυτή μπορεί να ανευρεθεί, ενδεχομένως, στα άρθρα της Συνθήκης σχετικά με την ιθαγένεια της Ενώσεως.
An additional impetus for so doing may perhaps be found in the articles of the Treaty on citizenship of the Union.
Το άρθρο 141 ΕΚ σχετικά με την ισότητα των αμοιβών μεταξύ ανδρών και γυναικών παρέχει ένα σαφές παράδειγμα διατάξεως εφαρμοστέας σε καταστάσεις που είναι συνήθως εξ ολοκλήρου εσωτερικές για ένα κράτος μέλος.
women provides a clear example of a provision applicable to situations that are normally wholly internal to a Member State.
Επομένως, το ζήτημα αν μια κατάσταση είναι εσωτερική αποτελεί, από εννοιολογικής απόψεως, διαφορετικό ζήτημα από το αν υφίσταται συνδετικό στοιχείο με το κοινοτικό δίκαιο.
The question whether the situation is internal is therefore conceptually distinct from the question whether there is a link with Community law.
Αμφότερα τα ζητήματα πρέπει να επιλυθούν υπό το πρίσμα των σκοπών των σχετικών διατάξεων της Συνθήκης.
Both questions must be answered in the light of the goals of the relevant Treaty provisions.
Είναι αληθές ότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι η ιθαγένεια της Ενώσεως, που προβλέπεται από το άρθρο 17 ΕΚ, δεν έχει ως σκοπό την επέκταση του καθ’ ύλην πεδίου εφαρμογής της Συνθήκης και σε εσωτερικές καταστάσεις, οι οποίες δεν έχουν κανένα συνδετικό στοιχείο με το κοινοτικό δίκαιο 79.
True, the Court has held that citizenship of the Union, as established by Article 17 EC, is not intended to extend the material scope of the Treaty to internal situations which have no link with Community law. 79
Είναι αληθές ότι, με την απόφαση Uecker και Jacquet, το Δικαστήριο διευκρίνισε το συμπέρασμά του ότι το άρθρο 17 ΕΚ δεν θίγει εσωτερικές καταστάσεις, οι οποίες δεν έχουν κανένα συνδετικό στοιχείο με το κοινοτικό δίκαιο, υπενθυμίζοντας ότι το άρθρο 47 ΕΕ «προβλέπει ότι καμία διάταξη της εν λόγω Συνθήκης δεν θίγει τις συνθήκες για την ίδρυση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με την επιφύλαξη των διατάξεων που τροποποιούν ρητά τις συνθήκες αυτές» 81.
It is true that in Uecker and Jacquet the Court explained its conclusion that Article 17 EC does not affect internal situations that have no link with Community law by recalling that Article 47 EU ‘provides that nothing in that Treaty is to affect the Treaties establishing the European Communities, subject to the provisions expressly amending those treaties’.
Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι «[ο]ι ενδεχόμενες δυσμενείς διακρίσεις τις οποίες ενδεχομένως υφίστανται οι υπήκοοι κράτους μέλους έναντι του δικαίου του εν λόγω κράτους εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου
81The Court decided that ‘[a]ny discrimination which nationals of a Member State may suffer under the law of that State fall[s] within the scope of that law
Ωστόσο, η αναφορά αυτή απαιτεί την επίλυση του από λογικής απόψεως προηγούμενου ζητήματος, ποιες δηλαδή καταστάσεις,
However, that statement requires one to solve the logically prior question of which
80 — Βλ., προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Warner στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Saunders (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 75, σ. 1142).
80 — See the Opinion of Advocate General Warner in Saunders, cited in footnote 75, at 1142.
81 — Το κείμενο του άρθρου 47 ΕΕ, αυτό καθ’ εαυτό, περιέχει την έκφραση «διατάξεων που τροποποιούν» αντί της εκφράσεως «διατάξεων που τροποποιούν ρητά».
81 — The text of Article 47 EU itself refers to ‘amending’ rather than ‘expressly amending’.
79 — Αποφάσεις Uecker και Jacquet (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 65, σκέψη 23)·της 2ας Οκτωβρίου 2003, C-148/02, Garcia Avello (Συλλογή 2003, σ.
79 — Uecker and Jacquet, cited in footnote 65, paragraph 23; Case C-148/02 Garcia Avello [2003] ECR I-11613, paragraph 26; and Case C-192/05 Tas-Hagen [2006] ECR I-10451, paragraph 23.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SHARPSTON — ΥΠΟΘΕΣΗ C-212/06
OPINION OF MS SHARPSTON — CASE C-212/06 and must therefore be dealt with within the framework of the internal legal system of that State’. 82
Όπως απεφάνθη το Δικαστήριο για πρώτη φορά με την απόφαση Grzelczyk 84 αυτού, οπότε πρέπει να επιλύονται στο πλαίσιο του εσωτερικού νομικού συστήματος του ως άνω κράτους» 82.
As the Court first held in Grzelczyk 84and confirmed most recently in Commission v Netherlands, 85citizenship of the Union is destined to be the fundamental status of nationals of the Member States, enabling those who find themselves in the same situation to enjoy the same treatment in law irrespective of their nationality. 86
Το Δικαστήριο επέδειξε πρόσφατα τη βούλησή του να συναγάγει τις προσήκουσες συνέπειες στο πλαίσιο υποθέσεων όπως εκείνες επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις Tas-Hagen 87, Turpeinen 88 και Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών 89.
The Court has recently shown its willingness to draw the appropriate consequences in cases such as Tas-Hagen 87and Turpeinen 88and Commission v Netherlands.
Κατά τη γνώμη μου, οι διατάξεις περί ιθαγενείας θα μπορούσαν ωσαύτως να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αποδοχή της επικρατούσας σήμερα αντιλήψεως στη νομική θεωρία σχετικά με τις αμιγώς εσωτερικές καταστάσεις 90.
89It seems to me that, at least poten- tially, the provisions on citizenship likewise challenge the sustainability in its present form of the doctrine on purely internal situations. 90
84 — Απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 2001, C-184/99, Grzelczyk (Συλλογή 2001, σ. I-6193, σκέψη 31).
84 — Case C-184/99 Grzelczyk [2001] ECR I-6193, paragraph 31.85 — Case C-50/06 [2007] ECR I-4383, paragraph 32.
Με όλο τον οφειλόμενο σεβασμό, δεν έχω πεισθεί ότι το άρθρο 47 ΕΕ παρέχει συνεπή απάντηση επί του ζητήματος αυτού.
With all respect, I am not convinced that Article 47 EU provides a conclusive answer on this point.
Μια διαφορετική και δυναμένη να θεωρηθεί εύλογη ερμηνεία της διατάξεως αυτής συνίσταται στο ότι ο κύριος σκοπός της είναι η προστασία του κοινοτικού κεκτημένου ώστε αυτό να μη θιγεί από τις διατάξεις του Τίτλου V και του Τίτλου VI της Συνθήκης ΕΕ 83και από τις αποφάσεις που λαμβάνονται στο πλαίσιο των εν λόγω τίτλων.
A different and plausible reading of that provision is that its primary purpose is to protect the acquis communautaire from being affected by the provisions of, and decisions taken under, Title V and Title VI of the EU Treaty.
Φρονώ ότι δύσκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι το άρθρο 47 ΕΕ είχε ως σκοπό να προστατεύσει ορισμένα τμήματα της υπάρχουσας Συνθήκης ΕΚ από άλλα τμήματα, όπως είναι οι διατάξεις των άρθρων περί ιθαγενείας, τα οποία ενσωματώθηκαν στο κείμενο της Συνθήκης κατόπιν τροποποιήσεως της ίδιας Συνθήκης με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.
83I find it difficult to conceive that Article 47 EU was intended to protect certain parts of the existing EC Treaty from other parts, such as the articles on citizenship, that were inserted by amendment into that same Treaty by the Maastricht Treaty.
Αν τούτο ίσχυε, η λογική θα υπαγόρευε να θεωρούνται όλες οι διατάξεις που ενσωματώθηκαν στη Συνθήκη ΕΚ με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ως αποτελούσες ένα ξεχωριστό είδος κοινοτικού δικαίου που δεν μπορεί να αλληλεπιδράσει με το λοιπό κοινοτικό δίκαιο ή να το επηρεάσει.
If that were the case, logic would dictate that all provisions inserted into the EC Treaty by the Maastricht Treaty are to be regarded as a separate genus of Community law that cannot interact with or affect the rest of Community law.
82 — Απόφαση Uecker και Jacquet (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 65, σκέψη 23).
82 — Uecker and Jacquet, cited in footnote 65, paragraph 23.
87 — Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 79.88 — Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 44.89 — Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 85.
87 — Cited in footnote 79.88 — Cited in footnote 44.89 — Cited in footnote 85.
Εξετάζοντας την ιθαγένεια και την ελεύθερη κυκλοφορία, ο συγγραφέας διατείνεται, μεταξύ άλλων, ότι οι διατάξεις περί ιθαγενείας δύσκολα μπορούν να συμβιβαστούν με τις αντίστροφες δυσμενείς διακρίσεις.
Discussing citizenship and free movement, the author argues inter alia that the provisions on citizenship are difficult to reconcile with reverse discrimination.
Βλ., επίσης, N. Nic Shuibhne, «Free Movement of Persons and the Wholly Internal Rule: Time to Move On?», Common Market Law Review, 2002, σ. 748.
See also N. Nic Shuibhne, ‘Free Movement of Persons and the Wholly Internal Rule: Time to Move On?’, Common Market Law Review, 2002, p. 748.
Όμως, το άρθρο αυτό μνημονεύει επίσης το δικαίωμα διαμονής.
But that article also speaks of a right of residence.
Η υπό κρίση υπόθεση προσομοιάζει με μια κλασική διασυνοριακή κατάσταση στον ίδιο βαθμό κατά τον οποίο μια υποτιθέμενη εσωτερική κατάσταση μπορεί να προσομοιάζει με μια κλασική διασυνοριακή κατάσταση.
The present case comes as close to a classic crossborder situation as a supposedly internal situation can.
Η κατηγορία των ενδιαφερομένων (Βέλγοι πολίτες οι οποίοι δεν άσκησαν κλασικά οικονομικής φύσεως δικαιώματα ελεύθερης κυκλοφορίας), πέραν του ότι αποτελείται από Βέλγους πολίτες, αποτελείται ταυτοχρόνως (ακριβώς για τον λόγο αυτό) και από πολίτες της Ενώσεως (άρθρο 17 ΕΚ) 92.
The group of persons concerned (Belgian citizens who have not exercised classic economic rights of freedom of movement), as well as being Belgian citizens, are also (and for that very reason) citizens of the Union (Article 17 EC).
Οι εν λόγω Βέλγοι πολίτες εμπίπτουν απολύτως στο προσωπικό πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης.
They fall squarely within the scope of the Treaty ratione personae.
Δυνάμει της εν λόγω ιθαγενείας, οι ως άνω πολίτες έχουν, κατά το κοινοτικό δίκαιο, δικαίωμα όχι μόνο να κυκλοφορούν, αλλά και να διαμένουν σε οποιοδήποτε σημείο του εδάφους της Ενώσεως (άρθρο 18 ΕΚ).
By virtue of that citizenship, they have under EC law a right not only to move but also to reside anywhere within the territory of the Union (Article 18 EC). The previous Article 18 caselaw has focused on moving.
Το ευεργέτημα στο οποίο οι ενδιαφερόμενοι επιθυμούν να έχουν πρόσβαση συνιστά παροχή η οποία, όπως προαναφέρθηκε, εμπίπτει, επίσης, απολύτως στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71.
The benefit to which the persons concerned wish to have access is one that, as I have indicated, falls equally squarely within Regulation No 1408/71.
Επομένως, το ως άνω ευεργέτημα εμπίπτει σαφώς στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης.
It is therefore clearly within the scope of the Treaty ratione materiae.
Ακόμη και αν τούτο δεν ίσχυε, υπενθυμίζω ότι το Δικαστήριο ήταν διατεθειμένο να αποφανθεί, με την απόφαση Tas-Hagen, ότι το άρθρο 18 ΕΚ μπορούσε να παράσχει πρόσβαση σε μια παροχή λόγω της υποχρεώσεως των κρατών μελών να ασκούν τις εξουσίες που εμπίπτουν
Even if it were not, I recall that the Court was prepared to hold in Tas-Hagen that Article 18 might give access to a benefit through Member States’ obligation to exer-
84, ο οποίος επισημαίνει τον αντιφατικό χαρακτήρα της επιδιώξεως δημιουργίας ή της ολοκληρώσεως μιας εσωτερικής αγοράς, ενώ προσδίδεται πάντοτε σπουδαιότητα στη διέλευση εθνικών συνόρων.
84, pointing out the self-contradictory character of aiming at or completing an internal market while continuing to attach importance to the crossing of national borders.
93 — Απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου 2001, C-192/99, Kaur (Συλλογή 2001, σ. I-1237).
92 — Tas-Hagen, cited in footnote 79, paragraph 18.93 — Case C-192/99 [2001] ECR I-1237.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SHARPSTON — ΥΠΟΘΕΣΗ C-212/06 στην αρμοδιότητά τους κατά τρόπο συνάδοντα προς το κοινοτικό δίκαιο 95.
OPINION OF MS SHARPSTON — CASE C-212/06 cise powers that are within their competence in a way that is consistent with Community law.
Η εν λόγω αρχή επιτάσσει να μην αντιμετωπίζονται κατά διαφορετικό τρόπο όμοιες καταστάσεις ούτε καθ’ όμοιο τρόπο διαφορετικές καταστάσεις, εκτός αν μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικώς 96.
It requires that comparable situations must not be treated differently and that different situations must not be treated in the same way unless such treatment is objectively justified.
Η σπουδαιότητα της απαγορεύσεως των διακρίσεων υπογραμμίζεται από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως 97(άρθρο 21) και από την νομοθετική πρωτοβουλία του Συμβουλίου που εξέδωσε δύο σημαντικές οδηγίες, βάσει του άρθρου 13 ΕΚ, περί απαγορεύσεως διαφόρων ειδικών μορφών διακρίσεων 98.
96The importance of nondiscrimination is underscored by the Charter of fundamental rights of the European Union 97(Article 21) and by the legislative initiative of the Council in enacting two major directives, based on Article 13 EC, prohibiting various specific forms of discrimination.
Η απαγόρευση των διακρίσεων κατοχυρώνεται επίσης (βεβαίως) στη Συνθήκη για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης (άρθρο I-4, άρθρο II-81 και άρθρο III-123).
98Non-discrimination is also (of course) enshrined in the Treaty establishing a Constitution for Europe (Article I-4, Article II-81, and Article III-123).
Έτσι, οι δυσμενείς διακρίσεις θεωρούνται εν γένει ως κάτι το απεχθές και το οποίο πρέπει να απαγορευθεί.
Discrimination is thus generally perceived to be repugnant and something that should be prohibited.
Από εννοιολογικής απόψεως, φαίνεται λυπηρό το ότι μια παροχή η οποία, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί σαφώς μέρος του «κύριου περιεχομένου» της κοινωνικής ασφαλίσεως και η οποία είναι διαθέσιμη τόσο σε εκείνους που εργάζονται στην ολλανδόφωνη περιφέρεια ή στη δίγλωσση μητροπολιτική περιφέρεια των Βρυξελλών και κατοικούν στα συγκεκριμένα αυτά τμήματα της εθνικής επικράτειας όσο και σε εκείνους που εργάζονται στην ολλανδόφωνη περιφέρεια ή στη δίγλωσση μητροπολιτική περιφέρεια των Βρυξελλών και έχουν ασκήσει «κλασικά» οικονομικής φύσεως δικαιώματα ελεύθερης κυκλοφορίας, πρέπει εξ ορισμού να μην είναι διαθέσιμη σε εκείνους που εργάζονται στην ολλανδόφωνη περιφέρεια ή στη δίγλωσση μητροπολιτική περιφέρεια των Βρυξελλών, αλλά κατοικούν στη γαλλόφωνη ή στη γερμανόφωνη περιφέρεια.
Conceptually, it seems unfortunate that a benefit which is, in my view, clearly part of ‘mainstream’ social security and which is available both to those who work in the Dutchspeaking region or the bilingual region of Brussels-Capital and live within those particular parts of the national territory and to those who work in the Dutchspeaking region or the bilingual region of Brussels-Capital and have exercised ‘classic’ economic rights of freedom of movement should by definition be unavailable to those who work in the Dutchspeaking region or the bilingual region of Brussels-Capital but who live in the Frenchspeaking or Germanspeaking regions.
96 — Αποφάσεις της 12ης Σεπτεμβρίου 2006, C-300/04, Eman και Sevinger (Συλλογή 2006, σ. I-8055, σκέψη 57)· της 15ης Μαρτίου 2007, C-35/05, Reemtsma Cigarettenfabriken (Συλλογή 2007, σ.
96 — See, inter alia, Case C-300/04 Eman and Sevinger [2006] ECR I-8055, paragraph 57; Case C-35/05 Reemtsma Cigarettenfabriken [2007] ECR I-2425, paragraph 44; and Case C-303/05 Advocaten voor de Wereld [2007] ECR I-3633, paragraph 56.
97 — EE 2000, C 364, σ. 1.
97 — OJ 2000 C 364, p. 1.
Το άρθρο 12 ΕΚ περιέχει μια ευρέως διατυπωμένη απαγόρευση των διακρίσεων έναντι των περιπτώσεων που καλύπτει η Συνθήκη.
Article 12 EC contains a broadly-drafted prohibition on discrimination in respect of what is covered by the Treaty.
Μια περαιτέρω έκφραση της εν λόγω απαγορεύσεως μπορεί να ανευρεθεί στο άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71.
A further manifestation can be found in Article 3(1) of Regulation No 1408/71.
Η απαγόρευση των διακρίσεων
Nondiscrimination is also, of course, one of the fundamental
98 — Οδηγία 2000/43/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, περί εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων ασχέτως φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής (EE 2000, L 180, σ.
98 — Council Directive 2000/43/EC of 29 June 2000 implementing the principle of equal treatment between persons irrespective of racial or ethnic origin (OJ 2000 L 180, p.
22), και οδηγία 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (EE 2000, L 303, σ. 16).
22); and Council Directive 2000/78/EC of 27 November 2000 establishing a general framework for equal treatment in employment and occupation (OJ 2000 L 303, p. 16).
99 — Απόφαση της 28ης Ιουνίου 1978, 1/78, Kenny (Συλλογή τόμος 1978, σ.
99 — Case 1/78 [1978] ECR 1489, paragraphs 16 to 21.
95 — Απόφαση Tas-Hagen (προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 79, σκέψεις 20 έως 24). Βλ., επίσης, αποφάσεις της 14ης Φεβρουαρίου 1995, C-279/93, Schumacker (Συλλογή 1995, σ.
95 — Tas-Hagen, cited in footnote 79, paragraphs 20 to 24; see also Case C-279/93 Schumacker [1995] ECR I-225, paragraphs 21 and 26; De Groot, cited in footnote 40, paragraph 75; Schempp, cited in footnote 86, paragraph 19; and Turpeinen, cited in footnote 44, paragraph 11.
100 — Βλ., στο ίδιο πνεύμα: C. Barnard, EC Employment Law.
100 — See, in the same sense: C. Barnard, EC Employment Law.