natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το Δικαστήριο έκρινε ότι τέτοιου είδους οργανισμοί είναι τα ταμεία υγείας, καίτοι ο νομοθέτης τους χορήγησε ένα ορισμένο περιθώριο ελευθερίας κατά τον καθορισμό των συντελεστών εισφοράς, προς διασφάλιση της χρηστής διαχειρίσεώς τους, δεδομένου ότι υποχρεούνται εκ του νόμου να παρέχουν στους ασφαλισμένους τους υποχρεωτικές παροχές, κατά κανόνα όμοιες, οι οποίες δεν εξαρτώνται από το ύψος των εισφορών.
With regard to the first matter, the Court pointed out that ‘in the course of the Commission’s assessment of new aid which, pursuant to Article [88(3) EC], is to be notified to it before being put into effect, the Commission is required to establish, not whether such aid has a real impact on trade between Member States, but whether that aid could affect that trade’, stressing that ‘if the Commission had to demonstrate in its decision the real effect of aid already granted, such a requirement would have the effect of favouring Member States which grant aid in breach of the obligation to notify laid down in Article [88(3) EC], to the detriment of those which do notify aid at the planning stage’ (paragraph 49).
Κατά συνέπεια, αποφάνθηκε ότι, στη συγκεκριμένη υπόθεση, «κατά τον καθορισμό των ανώτατων χρηματικών ποσών, οι ομοσπονδίες των ταμείων προβαίνουν απλώς σε μία διαχειριστική πράξη στο πλαίσιο του γερμανικού συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως, σύμφωνα με την υποχρέωση που υπέχουν από τον νόμο, και δεν ενεργούν ως επιχειρήσεις ασκούσες οικονομική δραστηριότητα».
The Court also ruled once again that ‘the relatively small amount of aid or the relatively small size of the undertaking which receives it do not as such exclude the possibility that intraCommunity trade might be affected’ and that ‘aid of a relatively small amount is liable to affect competition and trade between Member States where there is strong competition in the sector in which the undertakings which receive it operate’ (paragraph 54).
Επομένως, τα άρθρα 81 και 82 δεν έχουν εφαρμογή επί τέτοιου είδους μέτρων.
The Court concluded by confirming its position that ‘the fact that a Member State seeks to approximate, by unilateral measures, conditions of competition in a particular sector of the economy to those prevailing in other Member States cannot deprive the measures in question of their character as aid’ (paragraph 61).
Στην προδικαστική υπόθεση IMS Health (απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-418/01, Συλλογή 2004, σ.
Dealing with the second branch of the appeal, the Court pointed out that, as the abolition of unlawful aid by means of recovery was the logical consequence of its illegality, ‘the recovery of State aid unlawfully granted, for the purpose of restoring the previously existing situation, cannot in principle be regarded as disproportionate to the objectives of the Treaty in regard to State aids’ (paragraph 75).
I-5039), το Landgericht Frankfurt am Main υπέβαλε ερώτημα σχετικό με την ερμηνεία του άρθρου 82 ΕΚ στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ δύο εταιριών ειδικευομένων στις έρευνες αγοράς φαρμακευτικών προϊόντων και προϊόντων προστασίας της υγείας, αναφορικά με την αξίωση της μιας να χρησιμοποιήσει ένα δίκτυο «μωσαϊκού» που ανέπτυξε η δεύτερη, για την παροχή δεδομένων επί των περιφερειακών πωλήσεων φαρμακευτικών προϊόντων στη Γερμανία.
The Court also refused to apply in this case the solution which it had adopted in its judgment in Case 223/85 RSV v Commission [1987] ECR 4617, paragraph 17, under which ‘a delay by the Commission in deciding that an aid is illegal and must be abolished and recovered by a Member State could in certain circumstances establish a legitimate expectation on the part of the recipients of that aid so as to prevent the Commission from requiring that Member State to order the refund of the aid’ (paragraph 90).
Οι τέσσερις άλλες υποθέσεις που αξίζει να επισημανθούν όσον αφορά τους κανόνες ανταγωνισμού, αφορούν τις κρατικές ενισχύσεις.
The Court also adopted the same solution, on the same grounds, in regard to the loans which the Land of Brandenburg had made to SMI.
Στην υπόθεση Ιταλία κατά Επιτροπής (απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-372/97, Συλλογή 2004, σ. I-3679), το Δικαστήριο αποφάνθηκε επί της προσφυγής της Ιταλικής Δημοκρατίας για μερική ακύρωση της αποφάσεως 98/182/ΕΚ της Επιτροπής, της 30ής Ιουλίου 1997, κατά την οποία εκρίνοντο ως εν μέρει ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά οι ενισχύσεις που χορηγήθηκαν μεταξύ των ετών 1981 και 1995 από την περιφέρεια Friuli-Venezia Giulia (Ιταλία) στις επιχειρήσεις οδικής μεταφοράς εμπορευμάτων αυτής της περιφέρειας και διατασσόταν η μερική τους επιστροφή.
The German Government also submitted in the alternative that the derogation provided for in Article 87(2)(c) EC, under which aid granted to the economy of certain areas of the Federal Republic of Germany affected by the division of Germany is compatible with the common market insofar as such aid is required in order to compensate for the economic disadvantages caused by that division, was applicable in this case.
Επειδή, όμως, η προσβαλλόμενη απόφαση είχε εν τω μεταξύ ακυρωθεί από το Πρωτοδικείο, κατόπιν προσφυγών ορισμένων από τις δικαιούχες επιχειρήσεις (απόφαση της 15ης Ιουνίου 2000, T-298/97, T-312/97, T-313/97, T-315/97, T-600/97 έως T-607/97, T-1/98, T-3/98 έως T-6/98 και T-23/98, Alzetta κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ.
The Court pointed out in this regard that ‘although, following the reunification of Germany, Article 87(2)(c) EC falls to be applied to the new Länder, such application can only be on the same conditions as those applicable in the old Länder during the period preceding the date of that reunification’.
Η Ιταλική Δημοκρατία προέβαλε σειρά λόγων και επιχειρημάτων επιχειρούσα να περιορίσει τη σημασία των χορηγηθεισών ενισχύσεων, επικαλούμενη είτε το περιορισμένο
In that regard, as the phrase ‘division of Germany’ referred historically to the establishment in 1948 of the dividing line between the two occupied zones, the
Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ποσό τους είτε τον καθαρώς περιφερειακό χαρακτήρα της δραστηριότητας των περισσότερων δικαιούχων, εκ του οποίου συνήγαγε τις περιθωριακές επιπτώσεις επί του ενδοκοινοτικού εμπορίου και του ανταγωνισμού, επιχειρούσα να αποδείξει ότι δεν εμπίπτουν στην απαγόρευση του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ.
‘economic disadvantages caused by that division’ could mean only the economic disadvantages caused in certain areas of Germany by the isolation which the establishment of that physical frontier entailed, such as the breaking of communication links or the loss of markets as a result of the rupture of commercial relations between the two parts of German territory.
Το Δικαστήριο, όμως, απέρριψε όλα αυτά τα επιχειρήματα, επιβεβαιώνοντας ορισμένες αρχές που είχε ήδη διατυπώσει στη νομολογία του.
By contrast, the idea that Article 87(2)(c) EC permitted full compensation for the undeniable lack of economic development suffered by the new Länder disregarded both the nature of that provision as a derogation and its context and aims.
Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε, επίσης, ότι το σχετικά μικρό ποσό της ενισχύσεως ή το σχετικά μικρό μέγεθος της δικαιούχου επιχειρήσεως δεν αποκλείουν, εκ των προτέρων, το ενδεχόμενο επηρεασμού του μεταξύ κρατών μελών εμπορίου.
The economic disadvantages suffered by the new Länder as a whole were not directly caused by the geographical division of Germany within the meaning of Article 87(2)(c) EC and ‘the differences in development between the original and the new Länder are explained by causes other than the geographical rift caused by the division of Germany and in particular by the different politico-economic systems set up in each part of Germany’ (paragraphs 49 to 53).
Δικαστήριο παράβαση των κανόνων διαδικασίας που προβλέπει το άρθρο 88 ΕΚ, δεν μπορεί να επικαλεσθεί μια τέτοια δικαιολογημένη εμπιστοσύνη προκειμένου να απαλλαγούν της υποχρεώσεώς τους να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της αποφάσεως της Επιτροπής που τους διατάσσει να προβούν σε ανάκτηση της ενισχύσεως.
Proceedings interpretation of Articles 87(1) EC and 88(3) EC and had arisen in proceedings concerning the lawfulness of charges imposed on its members by a trade association governed by public law, the Hoofdbedrijfschap Ambachten (Central Industry Board for Skilled Trades) (‘the HBA’), which represented traders in optical equipment.
Το Δικαστήριο απέρριψε, κατά συνέπεια, το μέρος της προσφυγής της Ιταλικής Δημοκρατίας που εξακολούθησε να έχει ένα αντικείμενο.
The measure in question consisted of a ‘compulsory earmarked levy’ to finance a collective advertising campaign for opticians’ businesses.
Μία δεύτερη υπόθεση Ιταλία κατά Επιτροπής (απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-298/00 P, Συλλογή 2004, σ.
By its first three questions the Hoge Raad der Nederlanden in substance asked whether the funding of advertising campaigns by the HBA for the benefit of opticians’ businesses could be regarded as State aid within the meaning of Article 87(1) EC and whether, if necessary taking into account the de minimis rule, the HBA’s byelaws imposing levies on its members in order to fund those campaigns ought – as components of an aid scheme – to have been notified to the Commission in accordance with Article 88(3) EC.
I-4087) αφορούσε, επίσης, τη διαφορά αναφορικά με τις κρατικές ενισχύσεις που χορήγησε η περιφέρεια Friuli-Venezia Giulia σε επιχειρήσεις οδικής μεταφοράς εμπορευμάτων κατά την περίοδο 1981-1985.
The Hoge Raad was thus seeking clarification as to whether the compulsory earmarked levies imposed on the appellants in the main proceedings were, because they were directly linked to what might be unnotified aid, also vitiated by unlawfulness, with the result that they had in principle to be reimbursed.
Αφορούσε, ειδικότερα, αναίρεση ασκηθείσα από την Ιταλική Δημοκρατία, η οποία, αφού παρενέβη πρωτοδίκως υπέρ των προσφευγουσών, στη συνέχεια προσέβαλε την προαναφερθείσα απόφαση του Πρωτοδικείου της 15ης Ιουνίου 2000, Alzetta κ.λπ. κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο απέρριψε μερικώς την προσφυγή που είχαν ασκήσει ορισμένες από τις δικαιούχες υπηρεσίες ζητώντας μερική ακύρωση της αποφάσεως 98/182/EΚ της Επιτροπής, της 30ής Ιουλίου 1997.
By its fourth and fifth questions, the Hoge Raad also asked whether, in circumstances such as those of the dispute in the main proceedings, it was contrary to Community law for the courts with jurisdiction to apply the rule of Netherlands case-law on formal legal force which prevented their remaining able to examine the lawfulness of the HBA’s decisions imposing charges on the appellants in the main proceedings where the byelaws on which those decisions were based were introduced in contravention of Article 88(3) EC.
Το Δικαστήριο απέρριψε, καταρχάς, την ασκηθείσα από την Επιτροπή ανταναίρεση, κρίνοντας ότι επιχείρηση την οποία, όπως τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες, δεν αφορά η επίμαχη απόφαση μόνο ως επιχείρηση του οικείου τομέα, δυνάμενη δυνητικώς να λάβει ενίσχυση, αλλά και υπό την ιδιότητα του πράγματι δικαιούχου ατομικής ενισχύσεως χορηγηθείσας δυνάμει αυτού του συστήματος, της οποίας την ανάκτηση διέταξε η Επιτροπή, βρίσκεται σε κατάσταση διαφορετική από εκείνη αιτούντων για τους οποίους μία απόφαση της Επιτροπής αποτελεί μέτρο γενικής ισχύος.
After establishing that, even if the HBA was a public body, it did not, in the circumstances of the case, appear that the advertising campaign was funded by resources made available to the national authorities; on the contrary, the judgment making the reference made it clear that the monies used by the HBA for the purpose of funding the advertising campaign in question were collected from its members who benefited from the campaign by means of compulsory levies earmarked for the organisation of that advertising campaign, the initiative for which, moreover, came from a private association of opticians, the Court ruled that ‘on a proper construction of Articles [87(1) EC and 88(3) EC], byelaws adopted by a trade association governed by public law for the purpose of funding an advertising campaign organised for the benefit of its members and decided on by them, through resources levied from those members and compulsorily earmarked for the funding of that campaign, do not constitute an integral part of an aid measure within the meaning of those provisions and it was not necessary for prior notification of them to be given to the Commission since it has been established that that funding was carried out by means of resources which that trade association, governed by public law, never had the power to dispose of freely’ (paragraph 41). It was for that reason no longer necessary to reply to the last two questions.
Εξέτασε, επίσης, το ζήτημα αν οι αρχές της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της αναλογικότητας αποκλείουν την αναζήτηση αυτών των ενισχύσεων.
On 2 April 1997, the company Koninklijke KPN Nederland lodged with the Benelux Trade Mark Office (‘the BTMO’) an application for registration of the word ‘Postkantoor’ (‘Post Office’ in Dutch) as a trade mark in respect of paper, card and articles manufactured from those materials, in addition to a variety of services.
Αφετέρου, το Δικαστήριο αρνήθηκε να εφαρμόσει εν προκειμένω την λύση που είχε δώσει με την απόφασή του RSV κατά Επιτροπής (απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 1987, 223/85, Συλλογή 1987, σ.
The Gerechtshof also asked the Court whether the prohibition of descriptive signs under Article 3(1)(c) of the directive extended to signs or indications designating the characteristics of the goods or services concerned in the case where there were more usual indications for designating the same characteristics.
4617, σκέψη 17) σύμφωνα με την οποία «η καθυστέρηση της Επιτροπής να διαπιστώσει το παράνομο ενισχύσεως και να αποφασίσει ότι η ενίσχυση πρέπει να καταργηθεί και να ανακτηθεί από κράτος μέλος μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να δημιουργήσει στους αποδέκτες της εν λόγω ενισχύσεως δικαιολογημένη εμπιστοσύνη βάσει της οποίας η Επιτροπή δεν θα έπρεπε να υποχρεώσει το οικείο κράτος μέλος να διατάξει την επιστροφή της ενισχύσεως αυτής».
The Court pointed out that, in prohibiting descriptive signs, the aforementioned provision pursued an aim which was in the public interest, namely that such signs or indications may be freely used by all, by preventing them from being reserved to one undertaking alone by being registered as trade marks. In those circumstances, if the competent authority reaches the conclusion that the sign currently represents, in the mind of the relevant class of persons, a description of the characteristics of the goods or services concerned or if it is reasonable to assume that that might be the case in the future, it must refuse to register the mark.
Πράγματι, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που δικαιολογούσαν μια τέτοια λύση σε εκείνη την υπόθεση.
It is in that regard irrelevant whether there are other, more usual, signs or indications.
Όπως και με την ασκηθείσα από την Επιτροπή ανταναίρεση, το Δικαστήριο απέρριψε, επίσης, την αναίρεση της Ιταλικής Δημοκρατίας.
In issue is also the fact that, under the Benelux trade mark law, the right to a trade mark expressed in one of the national or regional languages of the Benelux territory extends automatically to its translation in those other languages.
Στην υπόθεση Γερμανία κατά Επιτροπής (απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, C-277/00, Συλλογή 2004, σ.
The competent authority must therefore, in such a case, ascertain whether the sign in each of those translations may be descriptive.
Στην SMI είχε ήδη χορηγηθεί οικονομική ενίσχυση τόσο από το ομόσπονδο κράτος του Βραδεμβούργου όσο και από τον Treuhandanstalt, οργανισμό δημοσίου δικαίου επιφορτισμένο με την αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων της πρώην Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας, καθώς και του οργανισμού που διαδέχθηκε τον ανωτέρω, είτε υπό τη μορφή επιδοτήσεων για επενδύσεις είτε για δραστηριότητες μετατάξεως είτε υπό την μορφή δανείων.
Consequently, the fact that a mark does not fall within one of those grounds does not mean that it cannot fall within another. In addition, the question whether a mark has a distinctive character must be assessed by reference to the goods or services described in the application for registration; where registration of a mark is sought in respect of various goods or services, it is necessary to check that, in regard to each of those goods or services, none of the grounds for refusal of registration applies, which may lead to different conclusions depending on the goods or services under consideration.
Στην ίδια λύση κατέληξε το Δικαστήριο, για τους ίδιους λόγους, αναφορικά με τα δάνεια που χορήγησε στην SMI το ομόσπονδο κράτος του Βραδεμβούργου.
It should be noted that, on a reference from the Benelux-Gerechtshof (Benelux Court of Justice) in a dispute arising from the refusal by the BTMO to register the sign ‘BIOMILD’ for foodstuffs on the ground of its descriptive nature, the Court provided a similar answer in Case C-265/00 Campina Melkunie [2004] ECR I-1699.
Το Δικαστήριο απέρριψε, επίσης, τον λόγο αυτό, με το σκεπτικό ότι η Γερμανική Κυβέρνηση δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι οι επίμαχες ενισχύσεις ήταν αναγκαίες για την αντιστάθμιση δυσμενούς οικονομικής συνέπειας προκληθείσας από τη διαίρεση της Γερμανίας.
A number of questions on the interpretation of provisions of that directive were submitted to the Court for a preliminary ruling, in the course of proceedings which had arisen from the use by certain betting companies, in Sweden, Greece, Finland and the United Kingdom, of information that was published but the exploitation, or organisation, of which had been entrusted to other bodies, the applicants in the main proceedings. In three cases the disputed use consisted in the reproduction on pools coupons of data relating to the fixture lists of the English and Scottish football leagues.
Συναφώς, η έκφραση «διαίρεση της Γερμανίας» αναφέρεται ιστορικά στη χάραξη της διαχωριστικής γραμμής μεταξύ των δύο ζωνών το 1948 και επομένως
The applicants in the main proceedings took the view that undertakings which use their data in this way for the purpose of taking bets infringe the right conferred on them by their national law, as amended as a result of implementation of the directive on the legal protection of databases.
«τα οικονομικά μειονεκτήματα που προκαλούνται από τη διαίρεση αυτή» δεν μπορούν να αφορούν παρά τα οικονομικά μειονεκτήματα που προκλήθηκαν από την απομόνωση που συνεπήχθη το φυσικό αυτό σύνορο, όπως είναι η αποκοπή των οδών επικοινωνίας ή η απώλεια των φυσικών αγορών διαθέσεως λόγω διακοπής των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των δύο τμημάτων του γερμανικού εδάφους.
Asked by the four national courts as to what is covered by the condition of ‘substantial investment’ under that provision, the Court held that ‘the expression “investment in ... the obtaining ... of the contents” of a database as defined in Article 7(1) of the directive must be understood to refer to the resources used to seek out existing independent materials and collect them in the database’ and that ‘it does not cover the resources used for the creation of materials which make up the contents of a database’ (Cases C-46/02, C-338/02, C-444/02 and C-203/02, paragraph 1 of the operative part).
Αντιθέτως, η άποψη ότι το άρθρο 87, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, ΕΚ καθιστά δυνατή την πλήρη αντιστάθμιση της αδιαμφισβήτητης οικονομικής καθυστερήσεως των νέων ομόσπονδων κρατών παραγνωρίζει τόσο τον εξαιρετικό χαρακτήρα αυτής της διατάξεως όσο και την αλληλουχία στην οποία εντάσσεται και τους σκοπούς τους οποίους υπηρετεί.
The Court thus held that ‘in the context of drawing up a fixture list for the purpose of organising football league fixtures, therefore, it does not cover the resources used to establish the dates, times and the team pairings for the various matches in the league’. The obtaining of the data which make up those football fixture lists does not require any particular effort on the part of the professional leagues, being indivisibly linked to the creation of those data, and the resources used for verification or presentation of a fixture list also do not entail substantial investment independent of the investment in the creation of its constituent data (Cases C-46/02, C-338/02 and C-444/02).
Πράγματι, τα οικονομικά μειονεκτήματα που πλήττουν συνολικά τα νέα ομόσπονδα κράτη δεν προκλήθηκαν ευθέως από τη γεωγραφική διαίρεση της Γερμανίας, κατά την έννοια του άρθρου 87, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, ΕΚ οι δε «διαφορές στην ανάπτυξη μεταξύ παλαιών και νέων ομόσπονδων κρατών ανάγονται σε άλλους λόγους και όχι στη γεωγραφική τομή που προκλήθηκε από τη διαίρεση της Γερμανίας και, ιδίως, στα διαφορετικά πολιτικοοικονομικά καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν στο καθένα από τα δύο τμήματα της Γερμανίας».
The Court also made it clear in the case concerning horserace betting that ‘the expression “investment in … the … verification … of the contents” of a database in Article 7(1) of the directive must be understood to refer to the resources used, with a view to ensuring the reliability of the information contained in that database, to monitor the accuracy of the materials collected when the database was created and during its operation’ and that ‘the resources used for verification during the stage of creation of materials which are subsequently collected in a database do not fall within that definition’ (Case C-203/02, paragraph 42). The Court thus held there that ‘the resources used to draw up a list of horses in a race and to carry out checks in that connection do not constitute investment in the obtaining and verification of the contents of the database in which that list appears’ (Case C-203/02, paragraph 42).
Ως προς το τελευταίο αυτό σημείο η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώθηκε από το Δικαστήριο.
In the case in point, Mrs Alabaster, an employee in the United Kingdom, commenced maternity leave in January 1996. Shortly before it began, she received a pay increase backdated so as to have effect from December 1995.
Το εθνικό δικαστήριο ζητούσε διευκρινίσεις και επί του ζητήματος αν οι υποχρεωτικές εισφορές που επιβλήθηκαν στις αναιρεσείουσες της κύριας δίκης στερούνται νομιμότητας λόγω της άμεσης σχέσεώς τους με ενισχύσεις που ενδεχομένως δεν ανακοινώθηκαν, οπότε καταρχήν πρέπει να επιστραφούν.
In Joined Cases C-397/01 to C-403/01, Mr Pfeiffer and the other claimants were, or had been, employed as emergency workers by the German Red Cross, a private-law body which operates a land-based rescue service using ambulances and emergency medical vehicles.
Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είχε εξουσία ελεύθερης διαθέσεως».
15 and for payment for the hours they the 48-hour limit laid down by Directive 93/104 worked in excess of that weekly limit. The German court requested guidance from the Court of Justice in this regard.
Συνεπώς, παρείλκε να δοθεί απάντηση στα δύο τελευταία ερωτήματα.
The questions referred by it for a preliminary ruling relate to the interpretation of certain provisions of Directives 89/391 16 and 93/104.
Η BBM αρνήθηκε να προβεί στην καταχώριση, δεδομένου ότι το σημείο περί του οποίου επρόκειτο είχε αποκλειστικώς περιγραφικό χαρακτήρα για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που σχετίζονται με ένα ταχυδρομικό γραφείο.
Their activity does not involve services essential for the protection of public health, safety and order in cases, such as a catastrophe, the gravity and scale of which are exceptional and which, by their nature, do not lend themselves to planning as regards working time; nor does their activity involve road transport services, its main aim being to provide initial medical treatment to the sick or injured.
Το Gerechtshof te ’s Gravenhage, το οποίο επελήφθη προσφυγής της KPN κατά της αποφάσεως του BBM, υπέβαλε στο Δικαστήριο σειρά προδικαστικών ερωτημάτων ως προς την ερμηνεία της πρώτης οδηγίας περί σημάτων 11.
That being so, the Court held that an extension of the 48-hour maximum weekly period of working time can be valid only if consent has first been expressly and freely given by each worker individually and that it is therefore not sufficient that the relevant worker’s employment contract refers to a collective agreement permitting such an extension.