natgillin/translations-raw huggingface dataset:
«Ο ανάδοχος μπορεί μόνον κατά περίπτωση να αναθέτει σε υπεργολάβους την εκτέλεση εργασιών, για τις οποίες έχει οργανωθεί η επιχείρησή του, και αφού έχει λάβει γραπτή εξουσιοδότηση από την αναθέτουσα αρχή.
‘The contractor may assign to subcontractors services for which his establishment is set up only where the contracting authority has given written consent in a given case.
Οσάκις οι εργασίες ανατίθενται σε υπεργολάβους, ο ανάδοχος οφείλει επίσης να δεσμευθεί ότι θα επιβάλει στους υπεργολάβους τις ίδιες υποχρεώσεις που υπέχει και αυτός από τα άρθρα 3, 4 και 7, παράγραφος 2, και να επιβλέπει την τήρηση των υποχρεώσεων αυτών από τους υπεργολάβους.»
In so far as services are assigned to subcontractors, the contractor must also undertake to impose on the subcontractors the obligations laid down in Paragraphs 3, 4 and 7(2) applicable to contractors and to monitor compliance with these obligations by the subcontractors.’
Το άρθρο 6 του ίδιου νόμου, που τιτλοφορείται «Αποδείξεις», προβλέπει τα ακόλουθα:
Paragraph 6 of the Law, headed ‘Proof’, provides:
«(1) Προκειμένου να αξιολογηθεί η προσφορά του, ο προσφέρων οφείλει να προσκομίσει τα ακόλουθα έγγραφα:
‘(1) A tender shall be excluded from assessment where the tenderer fails to produce the following documents:
(2) Αν η εκτέλεση ενός μέρους της συμβάσεως πρόκειται να ανατεθεί σε υπεργολάβο, πρέπει κατά την ανάθεση του έργου να προσκομίζονται και για τον υπεργολάβο τα κατά την παράγραφο 1 οριζόμενα δικαιολογητικά.»
(2) Where the performance of part of a contract is to be assigned to a subcontractor, the proof referred to in subparagraph (1) relating to the subcontractor must also be furnished when the contract is awarded.’
Το άρθρο 8 του νόμου του ομόσπονδου κράτους, που τιτλοφορείται «Κυρώσεις», ορίζει τα εξής:
Paragraph 8 of the Landesvergabegesetz, headed ‘Penalties’, provides:
«(1) Για να διασφαλισθεί η τήρηση των κατά τα άρθρα 3, 4 και 7, παράγραφος 2, υποχρεώσεων, οι αναθέτουσες αρχές οφείλουν να συνομολογούν με τον ανάδοχο ποινική ρήτρα ενός τοις εκατό για κάθε υπαίτια παράβαση, σε περίπτωση δε πολλαπλών παραβάσεων έως δέκα τοις εκατό, επί της αξίας του αντικειμένου της συμβάσεως.
‘(1) In order to ensure compliance with the obligations under Paragraphs 3, 4 and 7(2), public contracting authorities shall agree with the contractor for each case of culpable nonfulfilment a contractual penalty of 1%, and in the case of several cases of nonfulfilment a contractual penalty of up to 10%, of the contract value.
Ο ανάδοχος υποχρεούται επίσης σε καταβολή ποινικής ρήτρας σύμφωνα με την πρώτη φράση στην περίπτωση κατά την οποία η παράβαση διαπράττεται από διορισθέντα υπεργολάβο του ή από υπεργολάβο διορισθέντα από τον υπεργολάβο του, εκτός αν ο ανάδοχος δεν γνώριζε ούτε όφειλε να γνωρίζει την παράβαση.
The contractor shall be obliged to pay a contractual penalty under the first sentence also in the event that there is nonfulfilment on the part of a subcontractor used by it or a subcontractor used by that subcontractor, unless the contractor was not aware or could not have been aware of the non-fulfilment.
Αν η ποινική ρήτρα είναι δυσανάλογα υψηλή, μπορεί κατόπιν αιτήματος του αναδόχου να μειωθεί από την αναθέτουσα αρχή στο κατάλληλο ποσό.
Where the contractual penalty imposed is disproportionately high, the contracting authority may reduce it to the appropriate amount at the request of the contractor.
(2) Οι αναθέτουσες αρχές συνομολογούν με τον ανάδοχο ότι η παράβαση των κατά το άρθρο 3 όρων από τον ανάδοχο ή τον υπεργολάβο του, καθώς και η από βαριά αμέλεια ή κατ’ επανάληψη παράβαση των κατά τα άρθρα 4 και 7, παράγραφος 2, του εν λόγω νόμου υποχρεώσεων, παρέχουν στην αναθέτουσα αρχή δικαίωμα καταγγελίας της συμβάσεως χωρίς προειδοποίηση.
(2) The public contracting authorities shall agree with the contractor that failure to satisfy the requirements referred to in Paragraph 3 by the contractor or his subcontractors and any nonfulfilment stemming from gross negligence or repeated nonfulfilment of the obligations laid down in Paragraphs 4 and 7(2) will entitle the contracting authority to terminate the contract without notice.
(3) Αν μια επιχείρηση παρέβη αποδεδειγμένα, τουλάχιστον από βαριά αμέλεια ή κατ’ επανάληψη, επιβαλλόμενες από τον νόμο αυτό υποχρεώσεις, οι αναθέτουσες αρχές μπορούν εντός του αντίστοιχου πεδίου αρμοδιότητάς τους να την αποκλείσουν από τη σύναψη δημοσίων συμβάσεων για χρονικό διάστημα μέχρις ενός έτους.
(3) Where an undertaking is proved to have failed to fulfil its obligations under this Law as a result, at least, of gross negligence or on a repeated basis, the public contracting authorities may exclude it from the award of public contracts within their field of competence for a period of up to one year.
Η διαφορά στην κύρια δίκη και το προδικαστικό ερώτημα
The main proceedings and the question referred for a preliminary ruling
Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι το ομόσπονδο κράτος της Κάτω Σαξωνίας ανέθεσε στην Objekt und Bauregie το φθινόπωρο του 2003, κατόπιν προκηρύξεως δημόσιου διαγωνισμού, την εκτέλεση των βασικών οικοδομικών εργασιών για την ανέγερση του δικαστικού σωφρονιστικού καταστήματος Göttingen-Rosdorf.
According to the order for reference, in autumn 2003, following a public invitation to tender, Land Niedersachsen awarded Objekt und Bauregie a contract for the structural work in the building of Göttingen-Rosdorf prison.
Η αξία του αντικειμένου της συμβάσεως ανερχόταν σε 8 493 331 ευρώ, χωρίς φόρο προστιθεμένης αξίας.
The value of the contract was EUR 8 493 331 net of value added tax.
Η σύμβαση περιείχε την υποχρέωση τηρήσεως των συλλογικών συμβάσεων και, ειδικότερα, την υποχρέωση καταβολής στους εργαζομένους στο εργοτάξιο τουλάχιστον την ισχύουσα στον τόπο εκτελέσεως αμοιβή κατ’ εφαρμογή της συλλογικής συμβάσεως που αναφέρεται στον κατάλογο των αντιπροσωπευτικών συλλογικών συμβάσεων στο σημείο 01 «Οικοδομικός τομέας και δημόσια έργα» (στο εξής: συλλογική σύμβαση «Οικοδομικός τομέας και δημόσια έργα»).
The contract contained a declaration regarding compliance with the collective agreements and, more specifically, with that regarding payment to employees employed on the building site of at least the minimum wage in force at the place where those services were to be performed pursuant to the collective agreement mentioned in the list of sample collective agreements under No 1 ‘Buildings and public works’ (‘the “Buildings and public works” collective agreement’).
Η Objekt und Bauregie διόρισε ως υπεργολάβο μια επιχείρηση με έδρα στην Πολωνία.
Objekt und Bauregie used as a subcontractor an undertaking established in Poland.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2004, η εταιρία αυτή κίνησε υποψίες ότι στο πλαίσιο των οικοδομικών εργασιών απασχόλησε εργάτες με μισθό κατώτερο από τον προβλεπόμενο στην συλλογική σύμβαση «Οικοδομικός τομέας και δημόσια έργα».
In summer 2004 this undertaking came under suspicion of having employed workers on the building site at a wage below that provided for in the ‘Buildings and public works’ collective agreement.
Μετά την έναρξη της έρευνας, τόσο η Objekt und Bauregie όσο και το ομόσπονδο κράτος της Κάτω Σαξωνίας κατήγγειλαν τη μεταξύ αυτών συναφθείσα σύμβαση έργου.
After investigations had commenced, both Objekt und Bauregie and Land Niedersachsen terminated the contract for work which they had concluded with one another.
Το ομόσπονδο κράτος της Κάτω Σαξωνίας στήριξε την καταγγελία, μεταξύ άλλων, στο ότι η Objekt und Bauregie παρέβη τη συμβατική υποχρέωση της τηρήσεως της εν λόγω συλλογικής συμβάσεως.
The latter based the termination inter alia on the fact that Objekt und Bauregie had failed to fulfil its contractual obligation to comply with the collective agreement.
Κατά του κύριου υπεύθυνου της εγκατεστημένης στην Πολωνία εταιρίας εκδόθηκε διάταξη από ποινικό δικαστήριο, η οποία του προσήψε ότι στους χρησιμοποιηθέντες στο εργοτάξιο 53 εργαζομένους καταβλήθηκε μόνον το 46,57 % του από τον νόμο προβλεπόμενου κατώτατου μισθού.
A penalty notice was issued against the person primarily responsible at the undertaking established in Poland, accusing him of paying 53 workers engaged on the building site only 46.57% of the minimum wage laid down.
Σε πρώτο βαθμό, το Landgericht Hannover διαπίστωσε ότι η αντλούμενη από τη σύμβαση έργου απαίτηση της Objekt und Bauregie αποσβέσθηκε μέσω συμψηφισμού λόγω της καταπτώσεως της ποινικής ρήτρας ύψους 84 934,31 ευρώ (ήτοι 1 % επί της αξίας του αντικειμένου της συμβάσεως) η οποία προβλεπόταν υπέρ του ομόσπονδου κράτους της Κάτω Σαξωνίας.
At first instance, the Landgericht Hannover (Regional Court, Hanover) held that Objekt und Bauregie’s outstanding claim under the contract for work was offset in full by the contractual penalty of EUR 84 934.31 (1% of the amount of the contract), in favour of Land Niedersachsen.
Το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή κατά τα λοιπά.
It dismissed the remainder of that undertaking’s action.
Επιληφθέν κατ’ έφεση, το αιτούν δικαστήριο έκρινε ότι η επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης εξαρτάται από το αν το δικαστήριο αυτό οφείλει να μην εφαρμόσει τον νόμο του ομόσπονδου κράτους, ιδίως δε το άρθρο 8, παράγραφος 1, για τον λόγο ότι το άρθρο αυτό δεν είναι συμβατό με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών όπως καθιερώνεται στο άρθρο 49 ΕΚ.
The case having come before it on appeal, the Oberlandesgericht Celle (Higher Regional Court, Celle) considers that the resolution of the dispute turns on whether it is precluded from applying the Landesvergabegesetz, in particular Paragraph 8(1), on the ground that it is incompatible with the freedom to provide services laid down in Article 49 EC.
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι η υποχρέωση τηρήσεως των συλλογικών συμβάσεων επιβάλλει στις κατασκευαστικές επιχειρήσεις άλλων κρατών μελών να προσαρμόζουν τους μισθούς που καταβάλλουν στους εργαζομένους τους στο συνήθως ανώτερο ύψος αμοιβών του τόπου εκπληρώσεως της παροχής υπηρεσιών στη Γερμανία.
In that regard, the national court notes that the obligations to comply with the collective agreements mean that construction undertakings from other Member States must adapt the remuneration they pay to their workers to the normally higher level in force in the place in the Federal Republic of Germany where the contract is to be performed.
Η απαίτηση αυτή έχει ως συνέπεια οι επιχειρήσεις αυτές να χάνουν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που αντλούν λόγω χαμηλότερου εργατικού τους κόστους.
Such a requirement causes those undertakings to lose the competitive advantage which they enjoy by reason of their lower wage costs.
Επομένως, η υποχρέωση τηρήσεως των συλλογικών συμβάσεων συνιστά εμπόδιο για φυσικά ή νομικά πρόσωπα που προέρχονται από κράτη μέλη εκτός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Consequently, the obligation to comply with the collective agreements constitutes an impediment to market access for persons or undertakings from Member States other than the Federal Republic of Germany.
Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο αμφιβάλλει για το κατά πόσο η υποχρέωση τηρήσεως των συλλογικών συμβάσεων δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος.
In addition, the national court is uncertain as to whether the requirement to comply with the collective agreements is justified by overriding reasons related to the public interest.
Ειδικότερα, η υποχρέωση αυτή υπερβαίνει το μέτρο που είναι αναγκαίο για την προστασία των εργαζομένων.
More specifically, such a requirement goes beyond what is necessary for the protection of workers.
Αυτό που είναι αναγκαίο για την προστασία των εργαζομένων οριοθετείται από τον υποχρεωτικό κατώτατο μισθό που απορρέει από την εφαρμογή, στη Γερμανία, του νόμου περί αποσπάσεως των εργαζομένων (Arbeitnehmer-Entsendegesetz), της 26ης Φεβρουαρίου 1996 (BGBl.
What is necessary for the protection of workers is defined by the mandatory minimum wage which results from the application, in Germany, of the Law on the posting of workers (ArbeitnehmerEntsendegesetz) of 26 February 1996 (BGBl. 1996 I, p.
227, στο εξής: AEntG).
227, ‘the AEntG’).
Όσον αφορά τους αλλοδαπούς εργαζόμενους, η υποχρέωση τηρήσεως των συλλογικών συμβάσεων δεν επιφέρει την πραγματική εξίσωσή τους με τους Γερμανούς εργαζομένους, αλλά μάλλον εμποδίζει την απασχόληση στο έδαφος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας εργαζομένων που προέρχονται από άλλο κράτος, καθώς ο εργοδότης τους δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει προς όφελός του το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα κόστους.
In the case of foreign workers, the obligation to comply with the collective agreements does not enable them to achieve genuine equality of treatment with German workers but rather prevents workers originating in a Member State other than the Federal Republic of Germany from being employed in Germany because their employer is unable to exploit his cost advantage with regard to the competition.
Το Oberlandesgericht Celle, κρίνοντας ότι η επίλυση της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί απαιτεί ερμηνεία του άρθρου 49 ΕΚ, αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το εξής προδικαστικό ερώτημα:
As it took the view that the resolution of the dispute before it required the interpretation of Article 49 EC, the Oberlandesgericht Celle decided to stay the proceedings and to refer the following question to the Court of Justice for a preliminary ruling:
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν το άρθρο 49 ΕΚ απαγορεύει, σε περιπτώσεις όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, νομοθετικό μέτρο λαμβανόμενο από αρχή κράτους μέλους, το οποίο επιβάλλει στην αναθέτουσα αρχή να συνάπτει συμβάσεις έργων μόνο με επιχειρήσεις οι οποίες, κατά την υποβολή προσφοράς, αναλαμβάνουν γραπτώς την υποχρέωση να καταβάλλουν στους εργαζομένους τους ως αντάλλαγμα για την εκτέλεση των έργων αυτών τουλάχιστον την αμοιβή που προβλέπει συλλογική σύμβαση ισχύουσα στον τόπο εκπληρώσεως της παροχής αυτής.
By its question, the national court asks essentially whether, in a situation such as that in the main proceedings, Article 49 EC precludes an authority of a Member State from adopting a measure of a legislative nature requiring the contracting authority to designate as contractors for public works contracts only contractors which, when submitting their tenders, agree in writing to pay their employees, in return for performance of the services concerned, at least the wage provided for in the collective agreement in force at the place where those services are performed.
Όπως προτείνουν ορισμένες από τις κυβερνήσεις που υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο καθώς και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, πρέπει, προκειμένου να δοθεί λυσιτελής απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, να ληφθούν υπόψη οι διατάξεις της οδηγίας 96/71 κατά την εξέταση του προδικαστικού ερωτήματος (βλ.,
As suggested also by a number of the Governments which have submitted observations to the Court, as well as by the Commission of the European Communities, in order to give a useful answer to the national court, it is necessary to take into consideration the provisions of Directive 96/71 when examining the question
I-9553, σκέψη 27, καθώς και της 29ης Ιανουαρίου 2008, C-275/06, Promusicae, που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 42).
RÜFFERT referred for a preliminary ruling (see, to that effect, Case C-60/03 Wolff & Müller [2004] ECR I-9553, paragraph 27, and Case C-275/06 Promusicae [2008] ECR I-271, paragraph 42). 19
Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το άρθρο 1, παράγραφος 3, στοιχείο α΄, της οδηγίας, αυτή εφαρμόζεται, μεταξύ άλλων, σε περιπτώσεις κατά τις οποίες μία επιχείρηση εγκατεστημένη σε κράτος μέλος αποσπά, στο πλαίσιο διεθνικής παροχής υπηρεσιών, εργαζόμενους, για λογαριασμό της και υπό τη διεύθυνσή της, στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, στο πλαίσιο σύμβασης που συνάπτεται μεταξύ της επιχείρησης αποστολής και του παραλήπτη της παροχής υπηρεσιών που ασκεί τις δραστηριότητές του στο εν λόγω κράτος μέλος, εφόσον υφίσταται εργασιακή σχέση ανάμεσα στην επιχείρηση αυτή και τον εργαζόμενο κατά το χρόνο της απόσπασης.
As follows from Article 1(3)(a) thereof, Directive 96/71 applies, inter alia, to a situation in which an undertaking established in a Member State posts, in the framework of the transnational provision of services, workers on its account and under its direction to the territory of another Member State, under a contract concluded between the undertaking making the posting and the party for whom the services are intended, operating in the latter Member State, provided that an employment relationship exists between that undertaking and the employee during the period of the posting.
Στην υπόθεση της κύριας δίκης φαίνεται όντως ότι πρόκειται για μια τέτοια κατάσταση.
Such appears essentially to be the situation in the main proceedings.
Επιπλέον, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στην παράγραφο 64 των προτάσεών του, το γεγονός και μόνον ότι η νομοθεσία κράτους μέλους, όπως ο νόμος του ομόσπονδου κράτους, δεν σκοπεί στη ρύθμιση της απόσπασης εργαζομένων δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια ότι μια κατάσταση όπως αυτή της κύριας δίκης δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 96/71.
In addition, as the Advocate General stated at point 64 of his Opinion, the mere fact that the objective of the legislation of a Member State, in this case the Landesvergabegesetz, is not to govern the posting of workers does not have the effect of precluding a situation such as that in the main proceedings from coming within the scope of Directive 96/71.
Δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη και δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, πρέπει να εξασφαλίζονται στους αποσπασμένους εργαζόμενους, όσον αφορά τη διεθνική παροχή υπηρεσιών στον κατασκευαστικό τομέα, οι όροι εργασίας και απασχόλησης που αναφέρονται στα στοιχεία α΄ έως ζ΄ της διατάξεως αυτής, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται, υπό το στοιχείο γ΄, και τα όρια του κατώτατου μισθού.
Pursuant to the first and second indents of the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71, with regard to the provision of transnational services in the construction sector, posted workers are to be guaranteed terms and conditions of employment concerning the matters referred to under subparagraphs (a) to (g) of that provision, which include, under subparagraph (c), minimum rates of pay.
Αυτοί οι όροι εργασίας και απασχόλησης καθορίζονται από νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις ή/και συλλογικές συμβάσεις ή διαιτητικές αποφάσεις οι οποίες έχουν κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτικές.
Those terms and conditions of employment are fixed by laws, regulations or administrative provisions and/or by collective agreements or arbitration awards which have been declared universally applicable.
Σύμφωνα με την παράγραφο 8, πρώτο εδάφιο, του ίδιου άρθρου, ως συλλογικές συμβάσεις και διαιτητικές αποφάσεις κατά την έννοια της διατάξεως αυτής νοούνται εκείνες οι οποίες πρέπει να τηρούνται απ’ όλες τις επιχειρήσεις τις ανήκουσες στον οικείο κλάδο ή επάγγελμα και υπάγονται στον γεωγραφικό χώρο εφαρμογής τους.
According to the first subparagraph of Article 3(8) of that directive, the collective agreements or arbitration awards within the meaning of that provision are those which must be observed by all undertakings in the geographical area and in the profession or industry concerned.
Το άρθρο 3, παράγραφος 8, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 96/71 δίνει επιπροσθέτως στα κράτη μέλη τη δυνατότητα, ελλείψει συστήματος κήρυξης των συλλογικών συμβάσεων ή των διαιτητικών αποφάσεων ως γενικώς υποχρεωτικών, να λάβουν ως βάση τις συλλογικές συμβάσεις ή διαιτητικές αποφάσεις που ισχύουν γενικά για όλες τις παρόμοιες επιχειρήσεις τις ανήκουσες στον οικείο κλάδο ή τις συλλογικές συμβάσεις που έχουν συναφθεί από τις πλέον αντιπροσωπευτικές σε εθνικό επίπεδο οργανώσεις των κοινωνικών εταίρων και που εφαρμόζονται στο σύνολο του εθνικού εδάφους.
The second subparagraph of Article 3(8) of Directive 96/71 gives Member States in addition the possibility, in the absence of a system for declaring collective agreements or arbitration awards to be of universal application, of basing themselves on collective agreements or arbitration awards which are generally applicable to all similar undertakings in the profession or industry concerned or agreements which have been concluded by the most representative employers’ and labour organisations at national level and which are applied throughout national territory.
Πρέπει να εξετασθεί αν το όριο του κατώτατου μισθού που επιβλήθηκε από μέτρο όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη, το οποίο συνίσταται σε νομοθετική διάταξη που θέσπισε το ομόσπονδο κράτος της Κάτω Σαξωνίας σχετικά με τις δημόσιες συμβάσεις και που σκοπεί να καταστήσει δεσμευτική, ιδιαιτέρως έναντι μιας επιχειρήσεως όπως ο υπεργολάβος της Objekt und Bauregie, μια συλλογική σύμβαση η οποία προβλέπει το εν λόγω όριο μισθού, έχει καθοριστεί σύμφωνα με έναν από τους τρόπους που περιγράφονται στις σκέψεις 21 και 22 της παρούσας αποφάσεως.
It is necessary to examine whether the rate of pay laid down by a measure such as that at issue in the main proceedings — consisting of a legislative measure adopted by Land Niedersachsen concerning public contracts and seeking to make a collective agreement providing for the rate of pay in question binding, in particular on an undertaking such as the subcontractor Objekt und Bauregie — was fixed in accordance with one of the procedures described in paragraphs 21 and 22 of this judgment.
Πρώτον, μία νομοθετική διάταξη, όπως αυτή του νόμου του ομόσπονδου κράτους, η οποία δεν έχει καθορίσει κανένα όριο κατώτατου μισθού, δεν μπορεί να θεωρείται ότι αποτελεί νομοθετική διάταξη υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, η οποία έχει καθορίσει όριο κατώτατου μισθού όπως προβλέπει το στοιχείο γ΄ του ίδιου εδαφίου.
First, a legislative measure such as the Landesvergabegesetz, which does not itself fix any minimum rates of pay, cannot be considered to be a law, within the meaning of the first indent of the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71, which fixed a minimum rate of pay, as provided in Article 3(1)(c) of that directive.
Δεύτερον, όσον αφορά το ερώτημα αν μια συλλογική σύμβαση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη συνιστά συλλογική σύμβαση που έχει κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, σε συνδυασμό με την παράγραφο 8, πρώτο εδάφιο, του ίδιου άρθρου, από την υποβληθείσα στο Δικαστήριο δικογραφία προκύπτει ότι η AEntG, που σκοπεί στη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 96/71, επεκτείνει την εφαρμογή των σχετικών με τους κατώτατους μισθούς διατάξεων, που απορρέουν από συλλογικές συμβάσεις που έχουν κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτικές στη Γερμανία, στους εγκατεστημένους σε άλλο κράτος εργοδότες οι οποίοι αποσπούν τους μισθωτούς τους στη Γερμανία.
Second, as to whether a collective agreement such as that at issue in the main proceedings constitutes a collective agreement which has been declared universally applicable within the meaning of the second indent of the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71, read in conjunction with the first subparagraph of Article 3(8) of that directive, it is apparent from the case-file submitted to the Court that the AEntG, which seeks to transpose Directive 96/71, extends the application of provisions on minimum wages in collective agreements which have been declared universally applicable in Germany to employers established in another Member State which post their workers to Germany.
Το ομόσπονδο κράτος της Κάτω Σαξωνίας επιβεβαίωσε, με απάντησή του σε γραπτό ερώτημα που του απηύθυνε το Δικαστήριο, ότι η συλλογική σύμβαση «Οικοδομικός τομέας και δημόσια έργα» δεν αποτελεί γενικώς υποχρεωτική συλλογική σύμβαση υπό την έννοια της AEntG.
In answer to a written question from the Court, Land Niedersachsen confirmed that the ‘Buildings and public works’ collective agreement is not a collective agreement which has been declared universally applicable within the meaning of the AEntG.