natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ωστόσο, εξ αυτών δεν δύναται να συναχθεί ότι το κριτήριο σχετικά με τη μισθολογική απώλεια το οποίο χρησιμοποιήθηκε από το Πρωτοδικείο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι, λαμβανομένου υπόψη του περιθωρίου εκτιμήσεως που το Πρωτοδικείο έχει σχετικά με τη μέθοδο που έπρεπε να γίνει δεκτή εν προκειμένω, ακατάλληλο για να καθοριστεί η έκταση της αποκαταστάσεως της ζημίας που απέρρευσε από την απώλεια μιας ευκαιρίας της M.-C. Girardot στην παρούσα υπόθεση.
However, it cannot therefore be concluded that the criterion of the loss of earnings to which the Court of First Instance had recourse in the judgment under appeal, taking account of the discretion which that Court has in the method to be adopted for that purpose, is unsuited to determining the extent of the reparation for the damage resulting from the loss of opportunity suffered by Mrs Girardot in the present case.
Συγκεκριμένα, εφόσον η αξία της ευκαιρίας που η ενδιαφερόμενη έχασε είναι συνάρτηση, όπως ο γενικός εισαγγελέας παρατήρησε στην ουσία στο σημείο 77 των προτάσεών του, του μεγέθους του κέρδους που θα είχε σε περίπτωση αξιοποιήσεως της ευκαιρίας αυτής, η μισθολογική απώλεια που υπήρξε λόγω της προσαπτόμενης παράνομης συμπεριφοράς, ναι μεν δεν μπορεί από μόνη της να καθορίσει την έκταση της αποκαταστάσεως της απώλειας μιας ευκαιρίας, πλην όμως αποτελεί κατάλληλο κριτήριο προς τούτο.
Indeed, since the value of the chance lost by her is, as the Advocate General in essence stated in point 77 of his Opinion, a function of the income attributable to that chance materialising, the loss of earnings suffered because of the alleged unlawful conduct, while that cannot by itself determine the extent of the reparation for the loss of opportunity, constitutes nevertheless a relevant criterion.
Κατά συνέπεια, ακόμη και αν η M.-C. Girardot δεν είχε δικαίωμα προσλήψεως, η αξία που αποδίδεται στην ευκαιρία αυτή εξαρτάται, τουλάχιστον εν μέρει, από το ποσό των αποδοχών που μπορούσε να αναμένει.
Even though Mrs Girardot had no right to be recruited, the value to be attributed to that chance depends therefore, at least in part, on the amount of the earnings which she could have expected.
Άλλωστε, εν προκειμένω πρέπει να παρατηρηθεί ότι η εναλλακτική μέθοδος που η Επιτροπή πρότεινε στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως για να αποκατασταθεί η ζημία που υπέστη η M.-C. Girardot, μέθοδος που συνίσταται στο να της επιδικαστεί κατ’ αποκοπήν αποζημίωση ίση με τις καθαρές αποδοχές τριών μηνών που θα καταβάλλονταν εντός του προβλεπόμενου από το άρθρο 47, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, του ΚΛΠ ελάχιστου χρονικού διαστήματος μετά την προειδοποίηση, στηρίζεται και αυτή στο ποσό των αποδοχών που χάθηκαν κατόπιν της προσαπτόμενης παρανομίας.
On that point, it must also be observed that the alternative method proposed by the Commission in this appeal for the purposes of making good the damage suffered by Mrs Girardot, which consists in awarding her lump sum compensation the amount of which is set at the three months’ net remuneration to be paid for the minimum notice period laid down in Article 47(2)(a) of the Conditions of Employment, is also based on the amount of earnings lost because of the alleged unlawful conduct.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει την καταλληλότητα του κριτηρίου αυτού.
In those circumstances, the Commission can hardly criticise the relevance of that criterion.
Επί πλέον, πρέπει να γίνει δεκτό ότι και οι αποδοχές που όντως ελήφθησαν μετά τη διαπραχθείσα παρανομία καθορίζουν εν μέρει την έκταση της αποκαταστάσεως της ζημίας, καθόσον ο παθών έχει υποχρέωση να περιορίσει τη ζημία του.
In addition, it must be accepted that the remuneration actually received subsequent to the unlawful acts also partly determines the extent of the reparation for the damage, since any injured party has the obligation to minimise his loss.
Εν προκειμένω, ο κίνδυνος δυσμενών διακρίσεων που προβλήθηκε από την Επιτροπή δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
In that regard, the claim by the Commission that there is a risk of discrimination cannot be upheld.
Συγκεκριμένα, όταν δύο παρανόμως αποκλεισθέντες υποψήφιοι έχουν διαφορετική μισθολογική απώλεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η οι υποψήφιοι αυτοί, ακόμη και αν είχαν ίσες πιθανότητες προσλήψεως, βρίσκονται σε πανομοιότυπη ή όμοια κατάσταση σχετικά με την έκταση της ζημίας που υπέστησαν.
If two unlawfully excluded candidates do not suffer the same loss of earnings, they cannot, even when they have the same chance of being recruited, be considered to be in an identical or similar situation as to the extent of the damage suffered.
Άλλωστε, ναι μεν το Πρωτοδικείο, για να καθορίσει την έκταση της αντισταθμίσεως της απώλειας μιας ευκαιρίας της M.-C. Girardot, όντως εξέτασε κατ’ αρχάς το ποσό των αποδοχών που έχασε η τελευταία, πλην όμως δεν στηρίχθηκε μόνο σε αυτό το κριτήριο για να καθορίσει την έκταση της αντισταθμίσεως αυτής.
Furthermore, even if the Court of First Instance, in order to determine the extent of the reparation for the loss of opportunity suffered by Mrs Girardot, did indeed seek to determine the amount of the earnings lost by her, that court did not rely on that criterion alone to determine the extent of that reparation.
Βέβαια, κρίνοντας στη σκέψη 58 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ότι, για να καθορίσει την έκταση της αντισταθμίσεως της απώλειας μιας ευκαιρίας της M.-C. Girardot, πρέπει να αξιολογήσει, «αν παρίσταται ανάγκη», την ευκαιρία της ενδιαφερόμενης να προσληφθεί, αφήνοντας να νοηθεί ότι η αξιολόγηση αυτή είναι καθαρά προαιρετική, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον η παράλειψη της αξιολογήσεως αυτής, η οποία είναι στοιχείο της ίδιας της έννοιας της απώλειας μιας ευκαιρίας, θα κατέληγε στο να υπολογιστεί μόνον η μισθολογική απώλεια της M.-C. Girardot, μολονότι η τελευταία δεν είχε δικαίωμα προσλήψεως.
It is true that, by ruling in paragraph 58 of the judgment under appeal that, in order to determine the extent of the reparation for the loss of opportunity suffered by Mrs Girardot, it was necessary ‘if appropriate’ to make an assessment of the chance she had of being recruited, suggesting thereby that that assessment was merely optional, the Court of First Instance committed an error of law, since the omission of that assessment, which is part of the very definition of loss of opportunity, would amount to evaluating only the loss of earnings suffered by Mrs Girardot, although she had no right to be recruited.
Ωστόσο, το σφάλμα αυτό δεν έχει σημασία καθόσον, μετά τον υπολογισμό, στις σκέψεις 59 έως 95 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, της μισθολογικής απώλειας της M.-C. Girardot, το Πρωτοδικείο, στις σκέψεις 96 έως 122 της αποφάσεως εκείνης, πολλαπλασίασε την απώλεια αυτή με ένα ποσοστό που είχε προορισμό να αποτιμήσει, βάσει συνόλου καταλλήλων στοιχείων που εμπίπτουν στην ανέλεγκτη κρίση του επί των πραγματικών περιστατικών, την πιθανότητα προσλήψεως της M.-C. Girardot.
However, that error is inoperative since, having, calculated the loss of earnings suffered by Mrs Girardot, in paragraphs 59 to 95 of the judgment under appeal, the Court of First Instance, in paragraphs 96 to 122 of that judgment, in fact applied to that loss a percentage which was intended, on the basis of all the particular facts of the case — the appraisal of those facts by that court not being open to appeal — to quantify the chance which Mrs Girardot had of being recruited.
Πάντως, ένα τέτοιο κριτήριο, όπως εφαρμόστηκε για να συνδυαστεί, σύμφωνα με μια μέθοδο που όπως ο γενικός εισαγγελέας παρατήρησε στο σημείο 55 των προτάσεών του γίνεται δεκτή και από διάφορα εθνικά δίκαια, με το κριτήριο της μισθολογικής απώλειας, δύναται να αποτελέσει κατάλληλη ένδειξη για να καθοριστεί η έκταση της αντισταθμίσεως της απώλειας μιας ευκαιρίας της M.-C. Girardot, καθόσον καθιστά δυνατό να ληφθεί υπόψη, για τον καθορισμό αυτόν, η πιθανότητα της ενδιαφερόμενης να λάβει τις αποδοχές που έχασε ανεπανόρθωτα.
However, that criterion, applied in that way, in order to weight the criterion relating to loss of earnings, following a method also adopted, as the Advocate General stated in point 55 of his Opinion, in the domestic law of several Member States, is capable of providing relevant guidance to determine the extent of the reparation for the loss of opportunity suffered by Mrs Girardot, since it is thereby possible for the purposes of that determination, to take account of the probability of her receiving the earnings which she in fact irremediably lost.
Είναι αλήθεια ότι, όπως η Επιτροπή παρατήρησε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η ευκαιρία που υπολογίστηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο από το Πρωτοδικείο έχει υποθετικό χαρακτήρα και από μόνη της δεν μπορεί να θεωρηθεί πραγματική ή βέβαιη.
It is true that, as the Commission submitted at the hearing, the degree of chance thus calculated by the Court of First Instance is hypothetical and that it cannot itself be considered actual or certain.
Ωστόσο, τούτο δεν έχει σημασία, καθόσον δεν αμφισβητείται ότι η ζημία που υπέστη η M.-C. Girardot από την απώλεια μιας ευκαιρίας να προσληφθεί είναι πραγματική και βέβαιη και ότι το Πρωτοδικείο έχει περιθώριο εκτιμήσεως σχετικά με τη μέθοδο που πρέπει να γίνει δεκτή για να καθοριστεί το ποσό της σχετικής ζημίας.
However, that factor is irrelevant, since it is common ground that the damage suffered by Mrs Girardot because of the loss of opportunity to be recruited is actual and certain and that the Court of First Instance has a margin of appreciation as to the method to be adopted to quantify it.
Τέλος, ούτως ή άλλως διαπιστώνεται ότι, για τον καθορισμό της εκτάσεως της αποκαταστάσεως της ζημίας που απέρρευσε από την απώλεια μιας ευκαιρίας, η μέθοδος που προτάθηκε από την Επιτροπή και υπομνήσθηκε στη σκέψη 68 της παρούσας αποφάσεως είναι εμφανώς λιγότερο κατάλληλη από εκείνη που έγινε δεκτή στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
Lastly, it must in any event be held that the method proposed by the Commission, described in paragraph 68 of this judgment, is manifestly less suitable for determining the extent of the reparation for the damage resulting from the loss of an opportunity than that adopted in the judgment under appeal.
Συγκεκριμένα, μια τέτοια μέθοδος, η οποία καταλήγει στο να αγνοηθεί παντελώς η ιδιαίτερη κατάσταση της M.-C. Girardot για να προταθεί ένας κανόνας που προορίζεται να αποκαθιστά με ομοιόμορφο τρόπο την απώλεια μιας ευκαιρίας προσλήψεως κάθε ενδιαφερόμενου, δεν επιτρέπει, σε αντίθεση με τις επιταγές της νομολογίας του Δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων, την απόφαση της 8ης Οκτωβρίου 1986, 169/83 και 136/84, Leussink κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1986, σ.
Such a method, which has the effect of entirely ignoring the particular circumstances of Mrs Girardot’s situation in order to propose a rule designed to provide reparation in a consistent manner for the loss by any party of the opportunity of being recruited, fails, contrary to the requirements set out in the caselaw (see, in particular, Joined Cases 169/83 and 136/84 Leussink and Others v Commission [1986] ECR 2801, paragraph 13, and Lucaccioni v Commission, cited above, paragraphs 22 and 28), to ensure that the individual damage actually suffered by the party concerned because of the particular unlawful acts of which she was the victim is fully compensated, and, in addition, deprives the Community courts of the margin of appreciation which they have to determine the extent of the reparation for the damage.
Άλλωστε, η εναλλακτική αυτή μέθοδος, εφόσον καταλήγει στον ισχυρισμό, όπως το Πρωτοδικείο παρατήρησε στη σκέψη 74 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η διάρκεια της παραμονής της M.-C. Girardot στην υπηρεσία της Επιτροπής, αν η ενδιαφερόμενη είχε προσληφθεί, είναι τόσο υποθετική ώστε να πρέπει να αγνοηθεί παντελώς και, κατά συνέπεια, ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι η υπαλληλική της σχέση θα λυνόταν μόλις είχε αρχίσει να ισχύει, θα οδηγούσε στην αποκατάσταση μιας πλασματικής ζημίας που δεν θα ήταν ούτε πραγματική ούτε βέβαιη.
Furthermore, that alternative method, since it amounts to claiming, as the Court of First Instance observed in paragraph 74 of the judgment under appeal, that the length of time Mrs Girardot would have remained in the service of the Commission if it had recruited her is so hypothetical that it should be completely disregarded and, consequently, that it should be considered that her employment was terminated as soon as it had begun, would result in the provision of compensation for fictitious damage which was neither actual nor certain.
Επομένως, η Επιτροπή, η οποία άλλωστε δεν αμφισβητεί ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει εν προκειμένω επαρκή αιτιολογία, δεν απέδειξε ότι, με τη μέθοδο που έγινε δεκτή στην απόφαση εκείνη, το Πρωτοδικείο, κατά την άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεως που έχει στο σημείο αυτό, διέστρεψε τη ζημία που υπέστη εν προκειμένω η M.-C. Girardot, μη καθορίζοντας την πραγματική και βέβαιη ζημία που απέρρευσε για αυτήν από την απώλεια μιας ευκαιρίας να προσληφθεί.
It follows that the Commission, which does not, moreover, dispute that the statement of the reasons of the judgment under appeal is sufficient in law, has not demonstrated that the Court of First Instance, in exercising the discretion available to it in this matter, has, by the method adopted, misinterpreted the damage suffered in this case by Mrs Girardot, by not determining the actual and certain damage resulting for her from the loss of an opportunity of being recruited.
Πάντως, δεν αμφισβητείται ότι η τελευταία ζημία έχει άμεσο αιτιώδη σύνδεσμο με την παρανομία που προσάπτεται εν προκειμένω.
It is not disputed that there is a direct causal link between that damage and the alleged unlawful conduct in the present case.
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να συναχθεί ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη και ότι, κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί.
In those circumstances, it must be concluded that the main appeal is unfounded and, consequently, that it must be dismissed.
Με την ανταίτηση αναιρέσεως, η M.-C. Girardot ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παρέβη το κοινοτικό δίκαιο υποπίπτοντας σε διάφορα πρόδηλα σφάλματα εκτιμήσεως.
By the cross-appeal, Mrs Girardot claims that the Court of First Instance infringed Community law by making several manifest errors of assessment.
Πρώτον, η M.-C. Girardot υποστηρίζει ότι, δεχόμενο μόνο μια πενταετία ως το χρονικό διάστημα που πρέπει να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της μισθολογικής διαφοράς, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως καθόσον, στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, απέκλεισε από τα στοιχεία εκτιμήσεως την απώλεια της ευκαιρίας σταδιοδρομίας ενώ δεν ήταν αβέβαιη η προο-
First, Mrs Girardot submits that, by adopting only a period of five years as the reference period for calculating the difference in remuneration, the Court of First Instance made a manifest error of assessment, in that, in paragraph 80 of the judgment under appeal, it excluded from the factors under consideration the loss of opportunity of a career, when the prospect of appointment as an established official was not a matter
Δεύτερον, η M.-C. Girardot ισχυρίζεται ότι, αναφερόμενο στις καθαρές μηνιαίες αποδοχές που κατά μέσο όρο αντιστοιχούν στις τελευταίες αποδοχές που θα της είχαν καταβληθεί από την Επιτροπή αν είχε θέση βαθμού A 5, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως σχετικά με τον καθορισμό της μισθολογικής διαφοράς καθόσον, στη σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, παρέβλεψε το γεγονός ότι η ενδιαφερόμενη είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να προσληφθεί σε θέση βαθμού A 4 απ’ ό,τι σε θέση βαθμού Α 5, καθόσον πέντε από τις οκτώ θέσεις για τις οποίες ήταν υποψήφια ήσαν θέσεις βαθμού Α 4.
Secondly, Mrs Girardot claims that, by referring to the net monthly earnings corresponding, on average, to the last remuneration paid to her by the Commission in a post in grade A 5, the Court of First Instance made a manifest error of assessment in determining the difference in remuneration, in that, in paragraph 85 of the judgment under appeal, that court disregarded the fact that she had a greater chance of being recruited to a post in grade A 4 than to a post in grade A 5 since five of the eight posts for which she had applied were in grade A 4.
Επί πλέον, το Πρωτοδικείο έπρεπε να ανασυστήσει την εξέλιξη της σταδιοδρομίας της βάσει της μέσης διάρκειας της προαγωγής από τον ένα βαθμό στον άλλο και να λάβει υπόψη τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που θα είχαν σωρευτεί σε περίπτωση προσλήψεως.
In addition, the Court of First Instance should have constructed the progression of her career on the basis of the average time taken for promotion from one grade to another and taken account of pension rights she would have acquired in the event of recruitment.
Τρίτον, η M.-C. Girardot θεωρεί ότι, καθορίζοντας στο 50 % τις πιθανότητες που είχε να προσληφθεί, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως σχετικά με την πιθανότητα αξιοποιήσεως της ευκαιρίας αυτής, καθόσον, στη σκέψη 116 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, παρέβλεψε το ότι οι πιθανότητές της να προσληφθεί ήσαν αυξημένες λόγω του ότι, πρώτον, για κάθε μία από τις σχετικές θέσεις είχε μόνον ένα ανθυποψήφιο, δεύτερον, προσλήφθηκε κάθε ένας από αυτούς και, τρίτον, ένας υποψήφιος για οκτώ θέσεις έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να προσληφθεί απ’ ό,τι ένας υποψήφιος μόνο για μία θέση.
Thirdly, Mrs Girardot considers that, by setting the chance she had of being recruited at 50%, the Court of First Instance made a manifest error of assessment as to the probability of that chance materialising, in that, in paragraph 116 of the judgment under appeal, the Court failed to take into account that her chances of being recruited were increased by the fact that for each of the posts in question there was only one other competing candidate, that each of those others was recruited and that a candidate applying for eight posts has more opportunity to be recruited than a candidate who presents himself for only one post.
Επί πλέον, μια σοβαρή πιθανότητα δεν είναι πιθανότητα ένα προς δύο.
In addition, a one in two chance does not amount to a strong chance.
Τέταρτον, η M.-C. Girardot θεωρεί ότι το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως μη λαμβάνοντας υπόψη, στις σκέψεις 133 έως 138 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όλα τα στοιχεία ηθικής και σωματικής βλάβης, ενώ τα ιατρικά πιστοποιητικά που προσκόμισε στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας αναφέρουν καταθλιπτικό σύνδρομο από το οποίο πάσχει από τότε που απορρίφθηκαν παράνομα οι υποψηφιότητές της.
Fourthly and lastly, Mrs Girardot considers that the Court of First Instance made a manifest error of assessment by not taking into account, in paragraphs 133 to 138 of the judgment under appeal, all the evidence of nonmaterial and physical harm, whereas the medical certificates produced by her within these proceedings record the existence of a depressive syndrome from which she has suffered since the date of the unlawful rejection of her applications.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή υποστήριξε ότι η ανταίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη στο σύνολό της, καθόσον σκοπό έχει να θέσει υπό αμφισβήτηση την από το Πρωτοδικείο εκτίμηση πραγματικών περιστατικών.
At the hearing, the Commission submitted that the cross-appeal was entirely inadmissible since its objective was to challenge the appraisal of facts carried out by the Court of First Instance.
Όπως προκύπτει από τα άρθρα 225 ΕΚ και 58 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα και, κατά συνέπεια, μόνον το Πρωτοδικείο είναι αρμόδιο να διαπιστώσει τα πραγματικά περιστατικά, εκτός αν η ανακρίβεια των διαπιστώσεών του απορρέει από έγγραφα της δικογραφίας που του είχαν υποβληθεί, και να εκτιμήσει τα περιστατικά αυτά.
As is clear from Article 225 EC and Article 58 of the Statute of the Court of Justice, an appeal lies on points of law only and therefore the Court of First Instance alone has jurisdiction to find and to appraise the facts, save where the factual inaccuracy of its findings results from the documents in the case before it.
Επομένως, η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν παραμορφώθηκε το περιεχόμενο αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου, δεν αποτελεί νομικό ζήτημα που ως τέτοιο εμπίπτει στον έλεγχο του Δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων, την προαναφερθείσα απόφαση ΕΤΕ κατά Hautem, σκέψη 44, και την απόφαση της 5ης Ιουνίου 2003, C-121/01 P, O’Hannrachain κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 2003, σ. I-5539, σκέψη 35, και τη διάταξη της 27ης Απριλίου 2006, C-230/05 P, L κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 45).
The appraisal of the facts by the Court of First Instance does not constitute, save where the clear sense of the evidence produced before it is distorted, a question of law which is subject, as such, to review by the Court of Justice (see, inter alia, EIB v Hautem, cited above, paragraph 44; Case C-121/01 P O’Hannrachain v Parliament [2003] ECR I-5539, paragraph 35; and order of 27 April 2006 in Case C-230/05 P L v Commission, not published in the ECR, paragraph 45.
Επί πλέον, από τα άρθρα 225 ΕΚ, 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου και 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να αναφέρει με ακριβή τρόπο τα επικρινόμενα στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που με συγκεκριμένο τρόπο υποστηρίζουν την αίτηση αυτή (βλ., μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις της 6ης Μαρτίου 2003, C-41/00 P, Interporc κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. I-2125, σκέψη 15, και της 26ης Οκτωβρίου 2006, C-68/05 P, Koninklijke Coöperatie Cosun κατά Επιτροπής, Συλλογή 2006,
In addition, it follows from Article 225 EC, the first paragraph of Article 58 of the Statute of the Court of Justice and Article 112(1)(c) of the Rules of Procedure of the Court of Justice that an appeal must indicate precisely the contested elements of the judgment which the appellant seeks to have set aside and also the legal arguments specifically advanced in support of the appeal (see, inter alia, Case C-41/00 P Interporc v Commission [2003] ECR I-2125, paragraph 15, and Case C-68/05 P Konink-
I-10367, σκέψη 54, τη διάταξη της 19ης Μαρτίου 2004, C-196/03 P, Lucaccioni κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. I-2683, σκέψη 40, και την προαναφερθείσα διάταξη Meister κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 95).
2008 — CASE C-348/06 P lijke Coöperatie Cosun v Commission [2006] ECR I-10367, paragraph 54; order of 19 March 2004 in Case C-196/03 P Lucaccioni v Commission [2004] ECR I-2683, paragraph 40, and order in Meister v OHIM, cited above, paragraph 95).
Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, δεν ικανοποιεί την τελευταία επιταγή η αίτηση αναιρέσεως η οποία, χωρίς καν να περιέχει επιχειρηματολογία που να έχει ειδικά ως σκοπό να προσδιορίσει το νομικό σφάλμα της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, περιορίζεται να επαναλάβει κατά γράμμα ή κατ’ ουσίαν τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου, περιλαμβανομένων εκείνων που στηρίζονται σε πραγματικά περιστατικά τα οποία ρητώς απορρίφθηκαν από το δικαστήριο αυτό.
According to the case-law, that requirement is not satisfied by an appeal which, without even including an argument specifically identifying the error of law allegedly vitiating the judgment under appeal, confines itself to repeating or reproducing the pleas in law and arguments submitted to the Court of First Instance, including those founded on facts explicitly rejected by that Court.
Συγκεκριμένα, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως αποτελεί στην πραγματικότητα αίτημα απλώς και μόνον επανεξετάσεως του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου που κατατέθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου, πράγμα που δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων, τις προαναφερθείσες αποφάσεις Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής, σκέψη 35, και Eurocoton κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 47, και την προαναφερθείσα διάταξη Lucaccioni κατά Επιτροπής, σκέψη 41).
Such an appeal amounts in reality to a request for no more than a re-examination of the application submitted to the Court of First Instance, which the Court of Justice does not have jurisdiction to undertake (see, inter alia, Bergaderm and Goupil v Commission, paragraph 35, and Eurocoton and Others v Council, paragraph 47, both cited above; and the order in Lucaccioni v Commission, cited above, paragraph 41).