natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συνεπώς, με την απόφαση του της 24ης Ιουνίου 1998, το Verwaltungsgerichtshof παραβίασε το κοινοτικό δίκαιο.
By order of 4 October 2001 the Tribunal Supremo (Supreme Court) referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation of Article 39 EC and Articles 1 and 4 of Council Regulation (EEC) No 1612/68 of 15 October 1968.
Πράγματι, το κοινοτικό δίκαιο δεν ρυθμίζει ρητώς αν μέτρο που σκοπεί στο να παρακινήσει τους εργαζομένους να παραμείνουν πιστοί στον εργοδότη τους, όπως η ανταμοιβή για την επίδειξη πίστεως, και το οποίο συνεπάγεται κώλυμα στην ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, μπορεί να δικαιολογηθεί και επομένως, να θεωρηθεί σύμφωνο προς το κοινοτικό δίκαιο.
According to the Officers' Association, that decree, in particular Article 8(3) thereof, damages the collective interests of the officers of the Spanish merchant navy and is contrary to Article 77 of Law No 27/1992 and to the 15th Additional Provision to that law in so far as it allows nationals of other Member States to have command of certain Spanish vessels.
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, και ενόψει των περιστατικών της συγκεκριμένης υποθέσεως, η διαπιστωθείσα ανωτέρω παραβίαση δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ενέχουσα πρόδηλο χαρακτήρα και, κατά συνέπεια, ως κατάφωρη.
The Tribunal Supremo, finding that masters and chief mates of merchant ships occasionally perform public order duties or duties which, in Spain, are usually entrusted to public officials, enquires whether the fact that a Member State reserves such employment for its nationals is compatible with Article 39 EC and the Court's case-law.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
It is in those circumstances that the Tribunal Supremo decided to stay the proceedings and refer two questions to the Court for a preliminary ruling.
Τα άρθρα 48 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως άρθρο 39 ΕΚ) και 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας έχουν την έννοια ότι αποκλείουν τη χορήγηση, ναό προϋποθέσεις όπως αυτές που προβλέπει το άρθρο 50 bis τον Gehaltsgesetz 1956 (νόμου περί μισθολογίου του 1956), όπως τροποποιήθηκε το 1997, ειδικού επιδόματος αρχαιότητας το οποίο, κατά την ερμηνεία που έδωσε το Verwaltungsgerichtshof (Αυστρία) με την απόφαση τον της 24ης Ιουνίου 1998, αποτελεί ανταμοιβή για την επίδειξη πίστεως
By its first question, the referring court is asking, in essence, whether Article 39(4) EC is to be interpreted as meaning that it allows a Member State to reserve for its nationals the posts of master and chief mate of merchant ships flying its flag and whether, in that regard, account must be taken of the fact that, for certain types of shipping, the performance by the master or chief mate of public-service duties within the meaning of Article 39(4) EC is limited and occasional.
3) Παραβίαση τον κοινοτικού δικαίου όπως αυτή που προκύπτει, υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως της κύριας δίκης από την απόφαση τον Verwaltungsgerichtshof της 24ης Ιουνίου 1998 δεν ενέχει τον απαιτούμενο πρόδηλο χαρακτήρα ώστε να θεμελιωθεί δυνάμει του κοινοτικού δικαίου, η ευθύνη κράτους μέλους λόγω αποφάσεως ενός των αποφαινομένων σε τελευταίο βαθμό δικαιοδοτικών τον οργάνων.»
The concept of public service within the meaning of Article 39(4) EC covers posts which involve direct or indirect participation in the exercise of powers conferred by public law and duties designed to safeguard the general interests of the State or of other public authorities and thus presume on the part of those occupying them the existence of a special relationship of allegiance to the State and reciprocity of rights and duties which form the foundation of the bond of nationality.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Such duties constitute participation in the exercise of rights under powers conferred by public law for the purposes of safeguarding the general interests of the flag State.
Η αρχή κατά την οποία τα κράτη μέλη υποχρεούνται να αποκαθιστούν τις ζημίες που υφίστανται οι ιδιώτες λόγω παραβιάσεων του κοινοτικού δικαίου καταλογιστέων στα κράτη ισχύει και στην περίπτωση που η προσαπτόμενη παραβίαση αποδίδεται σε ανώτατο δικαστήριο.
The fact that masters are employed by a private natural or legal person is not, as such, sufficient to exclude the application of Article 39(4) EC since it is established that, in order to perform the public functions which are delegated to them, masters act as representatives of public authority, at the service of the general interests of the flag State.
Σε περίπτωση παραβιάσεως του κοινοτικού δικαίου από κράτος μέλος λόγω αποφάσεως ανωτάτου δικαστηρίου, οι ζημιωθέντες ιδιώτες δικαιούνται αποζημιώσεως, εφόσον ο παραβιασθείς κανόνας του κοινοτικού δικαίου σκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες, η παραβίαση είναι κατάφωρη και υφίσταται άμεσος αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της παραβιάσεως αυτής και της ζημίας που υπέστησαν οι ιδιώτες.
However, recourse to the derogation from the freedom of movement for workers provided for by Article 39(4) EC cannot be justified solely on the ground that rights under powers conferred by public law are granted by national law to holders of the posts in question. It is still necessary that such rights are in fact exercised on a regular basis by those holders and do not represent a very minor part of their activities.
Υπό την επιφύλαξη αυτή, εναπόκειται στο κράτος μέλος να αποκαταστήσει την καταλογιστέα σ' αυτό ζημία που προκάλεσε η παραβίαση του κοινοτικού δικαίου, στο πλαίσιο της εθνικής νομοθεσίας περί αποζημιώσεως, με την επισήμανση ότι οι προϋποθέσεις που προβλέπει η εθνική νομοθεσία δεν μπορεί να είναι λιγότερο ευνοϊκές από εκείνες που αφορούν παρόμοιες αγωγές εσωτερικής φύσεως, ούτε να είναι τέτοιες που να καθιστούν στην πράξη αδύνατη ή εξαιρετικώς δυσχερή την αποζημίωση.
Indeed, as has been pointed out in paragraph 41 of this judgment, the scope of that derogation must be limited to what is strictly necessary for safeguarding the general interests of the Member State concerned, which cannot be imperilled if rights under pov/ers conferred by public law are exercised only sporadically, even exceptionally, by nationals of other Member States.
Η αρχή κατά την οποία απόκειται στην έννομη τάξη των κρατών μελών ο καθορισμός των δικαστηρίων που είναι αρμόδια να επιλαμβάνονται διαφορών σχετικών με ατομικά δικαιώματα απορρέοντα από την κοινοτική έννομη τάξη, υπό την επιφύλαξη της διασφαλίσεως αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, εφαρμόζεται επίσης και επί ενδεχομένων αγωγών αποζημιώσεως εγερθεισών από τους ιδιώτες κατά των κρατών μελών και θεμελιουμένων επί της ευθύνης τους λόγω αποφάσεως ανωτάτου δικαστηρίου.
It is clear from the statements of the referring court and the Spanish Government that the posts of master and chief mate in the Spanish merchant navy are posts in which exercise of the duty of representing the flag State is, in practice, only occasional.
Μπορούν να λαμβάνουν υπόψη τις παρατηρήσεις που έχει διατυπώσει σχετικώς το Δικαστήριο.
Thus, a general exclusion from access to the posts of master and chief mate in the merchant navy cannot be justified on the grounds mentioned in Article 39(3) EC.
Το άρθρο 39 ΕΚ έχει την έννοια ότι σκοπεί στην παροχή δικαιωμάτων στους ιδιώτες. Σε περιπτώσεις όπως αυτές της διαφοράς στην κύρια δίκη, μπορεί να θεωρηθεί ότι η πλάνη του συγκεκριμένου ανωτάτου δικαστηρίου ως προς την έννοια και το περιεχόμενο του συγκεκριμένου άρθρου της Συνθήκης είναι ασύγγνωστη και, συνεπώς, δυνάμενη να θεμελιώσει την ευθύνη του Δημοσίου.»
By the second question, the referring court is asking, in essence, whether Article 39 EC must be interpreted as precluding a Member State making access by nationals of the other Member States to the posts of master and chief mate of merchant ships flying its flag such as those covered by Article 8(3) of the Royal Decree No 2062/1999 subject to a condition of reciprocity.
Υποθ. C-405/01 Colegio de Oficiales de la Marina Mercante Española κατά Administración del Estado Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων
It is clear from the reply to the first question that the posts of master and chief mate in the merchant navy as referred to in Article 8(3) of Royal Decree No 2062/1999 cannot come within the scope of the exception provided for by Article 39(4) EG
Η ένωση αξιωματικών εμπορικού ναυτικού άσκησε προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του Tribunal Supremo κατά ορισμένων αποφάσεων του βασιλικού διατάγματος 2062/1999.
Article 39 EC is to be construed as precluding a Member State making access by nationals of the other Member States to the posts of master and chief mate of merchant ships flying itsflag, such as mose covered by Article 8(3) of Royal Decree No 2062/1999 por el que se regula el nivel mínimo de formación en profesiones marítimas of 30 December 1999, subject to a condition of reciprocity.'
Επί του πρώτου ερωτήματος
Case C-47/02 Albert Anker, Klaas Ras, Albertus Snoek ν Bundesrepublik Deutschland Freedom of movement for persons
Η κατ' άρθρο 39, παράγραφος 4, ΕΚ έννοια της δημοσίας διοικήσεως αφορά τις θέσεις εργασίας που συνεπάγονται άμεση ή έμμεση συμμετοχή στην άσκηση της δημοσίας εξουσίας και στα καθήκοντα που έχουν ως αντικείμενο τη διασφάλιση των γενικών συμφερόντων του κράτους ή των άλλων δημοσίων οργανισμών και οι οποίες συνεπώς προϋποθέτουν την ύπαρξη ειδικής σχέσεως αλληλεγγύης των κατόχων τους προς το κράτος καθώς και την αμοιβαιότητα των δικαιωμάτων και καθηκόντων που αποτελούν το θεμέλιο του δεσμού της ιθαγενείας.
Preliminary ruling (Freedom of movement for workers — Article 39(4) EC — Employment in the public service — Masters of fishing vessels — Conferment of powers of public authority on board — Posts reserved for nationals of the flag State) (Full Court)
Τέτοια καθήκοντα συνιστούν συμμετοχή στην άσκηση προνομιών δημοσίας εξουσίας για. σκοπούς διαφυλάξεως των γενικών συμφερόντων του κράτους της σημαίας του πλοίου.
The appellants in the main proceedings are employed as seamen on board fishing vessels flying the German flag and engaged in small-scale deep-sea fishing. They are holders of a 'diploma voor Zeevisvaart SW V' (Netherlands Diploma in Seafaring on Fishing Vessels) which, under Netherlands law, entitles them to command vessels of the category of those on which they are currently working.
Πάντως, η επίκληση της εξαιρέσεως από την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, που προβλέπει το άρθρο 39, παράγραφος 4, ΕΚ, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από το γεγονός και μόνον ότι οι προνομίες δημοσίας εξουσίας χορηγούνται από το εθνικό δίκαιο στους κατόχους τέτοιων θέσεων εργασίας.
The similar applications made on 16 March 1999 by Messrs Anker and Snoek for authorisation to serve as master, chief mate or chief engineer on fishing vessels flying the German flag were also rejected by the Wasser- und Schiffahrtsdirektion Nord by decisions of 30 July 1999 in so far as they related to the position of master. The objections lodged by Messrs Anker and Snoek against those decisions were rejected by decision of 6 September 1999.
Θα πρέπει ακόμη όντως οι προνομίες αυτές να ασκούνται τακτικά από τους εν λόγω κατόχους και να μην αντιπροσωπεύουν ένα πολύ μειωμένο μερίδιο των δραστηριοτήτων τους.
The Wasser- und Schiffahrtsdirektion Nord based its decision, in particular, on Paragraph 106(2) and (3) of the Seemannsgesetz (Law on Seafarers) of 26 July 1957 (hereinafter 'the SeemG') and on Paragraph 24, second sentence, of the Schiffsoffizier-Ausbildungsverordnung (Ships' Officers Training Regulation) of 11 February 1985 (hereinafter 'the SchOffzAusbV).
Από τα στοιχεία του αιτούντος δικαστηρίου και της Ισπανικής Κυβερνήσεως προκύπτει ότι οι θέσεις εργασίας πλοιάρχου και υποπλοιάρχου του ισπανικού εμπορικού ναυτικού αποτελούν θέσεις εργασίας στις οποίες η άσκηση του καθήκοντος εκπροσωπήσεως του κράτους της σημαίας είναι, στην πράξη, ευκαιριακή.
The actions brought against the Wasser- und Schiffahrtsdirektion Nord's rejections were dismissed, on the same grounds, by decisions of the Verwaltungsgericht (Administrative Court) of 14 November 2000. That court held that the position of ship's master involved the exercise of rights under powers conferred by public law for the purposes of Article 39(4) EC.
Εξάλλου, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι η σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας δεν απαιτεί ο πλοίαρχος ενός πλοίου να έχει την ιθαγένεια του κράτους της σημαίας.
The Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht, by decision of 30 July 2001, gave the appellants in the main proceedings leave to appeal against the Verwaltungsgericht's decisions.
Κατά συνέπεια, ο γενικός αποκλεισμός από την πρόσβαση στις θέσεις εργασίας πλοιάρχου και υποπλοιάρχου του εμπορικού ναυτικού δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 39, παράγραφος 3, ΕΚ
By its question, the referring court is asking, in essence, whether Article 39(4) EC is to be interpreted as allowing a Member State to reserve for its nationals employment as the master of vessels which fly its flag and are engaged in 'small-scale maritime shipping' ('Kleine Seeschifffahrt').
Επί του δευτέρου ερωτήματος
(For the considerations of the Court, see Case C-405/01)
Από την απάντηση στο πρώτο ερώτημα προκύπτει ότι οι θέσεις εργασίας πλοιάρχου και υποπλοιάρχου του εμπορικού ναυτικού, όπως αυτές αναφέρονται στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του βασιλικού διατάγματος 2062/1999 δεν μπορούν να εμπίπτουν στην παρέκκλιση του άρθρου 39, παράγραφος 4, ΕΚ
'Article 39(4) EC must be construed as allowing a Member State to reservefor its nationals the post of master of vessels flying its flag and engaged in "small-scale maritime shipping* ("Kleine Seeschifffahrt") only if the rights under powers conferred by public law granted to masters of such vessels are in fact exercised on a regular basis and do not represent a very minor part of their activities.'
Το άρθρο 39 ΕΚ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμποδίζει τα κράτη μέλη να εξαρτούν από την προϋπόθεση της αμοιβαιότητας την πρόσβαση των υπηκόων των άλλων κρατών μελών σας θέσεις εργασίας πλοιάρχου και υποπλοιάρχου των υπό τη σημαία τους εμπορικών πλοίων όπως οι θέσεις εργασίας που αναφέρονται στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του Real Decreto 2062/1999, por el que se regula el nivel mínimo de formación en profesiones marítimas, της 30ής Δεκεμβρίου 1999.»
'Article 39 EC precludes provisions of national law which, as in the circumstances of the main proceedings, impose a condition of nationality of the flag Member State for the exercise of employment as master (captain) of a fishing vessel used in small-scale maritime shipping and flying the flag of that Member State.'
Η γενική εισαγγελέας C.
Court of First Instance
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Case T-158/00 Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland (ARD) ν Commission of the European Communities Competition
Η πρόσβαση υπηκόων άλλων κρατών μελών σε τέτοιες θέσεις δεν επιτρέπεται να εξαρτάται από καμία επιφύλαξη αμοιβαιότητας.»
Commitments in the course of the first phase of examination — Tune-limits — Modification of commitments — Insufficiency of commitments) (Third Chamber)
30 Σεπτεμβρίου 2003
Ltd, Hapag Lloyd AG, Hyundai Merchant Marine Co.
Προδικαστική «Ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων — Άρθρο 39, παράγραφος 4, ΕΚ — Θέσεις απασχολήσεως στη δημόσια διοίκηση — Πλοίαρχοι αλιευτικών σκαφών — Άσκηση αρμοδιοτήτων δημόσιας εξουσίας επί του πλοίου — Θέσεις προοριζόμενες αποκλειστικά για τους υπηκόους του κράτους της σημαίας του πλοίου» (Ολομέλεια)
SA, Orient Overseas Container Line (UK) Ltd, Polish Ocean Lines (POL), Ρ & O Nedlloyd Ltd, Sea-Land Service Inc., Neptune Orient Lines Ltd, Nippon Yusen Kaisha, Transportación Marítima Mexicana SA de CV, Tecomar SA de CV ν Commission of the European Communities Competition 30 September 2003
Με διάταξη της 31ης Ιανουαρίου 2002, το Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht (Γερμανία) υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 39, παράγραφος 4, ΕΚ
(Competition — Liner conferences — Regulation (EEC) No 4056/86 — Block exemption — Individual exemption — Collective dominant position —Abuse — Service contracts —Accession to the conference —Alteration of the competition structure — Withdrawal of block exemption — Fines — Rights of the defence) (Third Chamber)
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
All but one of the applicants in this action are shipping companies which were party to the Transatlantic Agreement ('TAA').
Οι προσφεύγοντες στην κύρια δίκη απασχολούνται ως ναυτικοί σε μικρά αλιευτικά σκάφη υπό γερμανική σημαία τα οποία ασκούν τη δραστηριότητα τους στην ανοικτή θάλασσα.
The TAA was an agreement relating to transatlantic liner services between northern Europe and the United States of America which was notified to the Commission on 28 August 1992 and came into force on 31 August 1992.
Με έγγραφο της 30ής Οκτωβρίου 1998, ο Κ.
In the case of maritime transport there were at least two rate levels.
Με απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 1998, η Wasser- und Schifffahrtsdirektion Nord απέρριψε το αίτημα αυτό, το οποίο θεώρησε ως διοικητική ένσταση.
The rates applicable to intermodal transport included, in addition to maritime transport, the inland haulage of goods to or from the coast, from or to a point inland.
Οι διοικητικές ενστάσεις που υπέβαλαν ο Α.
The rates applicable to intermodal transport thus covered both the maritime and the inland part.
Anker και ο Α Snoek κατά των αποφάσεως αυτών απερρίφθησαν με απόφαση της 6ης Σεπτεμβρίου 1999.
The TAA also contained provisions governing other aspects of container liner transport, in particular the chartering of 'slots' or space, equipment exchange, the fixing of rates for cargo-handling activities in port and the joint management of maritime transport capacity.
Η Wasser- und Schifffahrtsdirektion Nord στηρίχθηκε ειδικότερα στο άρθρο 106, παράγραφοι 2 και 3, του Seemannsgesetz (νόμου περί ναυτικών), της 26ης Ιουλίου 1957 (στο εξής: SeemG) και στο άρθρο 24,
On 19 October 1994 the Commission issued Decision 94/980/EC relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the Treaty (IV/34.446 - Trans-Atlantic Agreement).
δεύτερη περίοδος, του Schiffsoffizier- Ausbildungsverordnung (κανονισμού περί της εκπαιδεύσεως των αξιωματικών των πλοίων), της 11ης Φεβρουαρίου 1985 (στο εξής: SchOffzAusbV).
Décision 94/980 ('the TAA decision') states that the agreements fixing prices, capacity non-utilisation in maritime transport and the price of inland container transport in or via the Community as part of intermodal transport operations infringe Article 85(1) of the Treaty (Article 1 of the TAA decision).
Οι προσφυγές που ασκήθηκαν κατά των απορριπτικών αποφάσεων της Wasser- und Schifffahrtdirektion Nord απερρίφθησαν για τους ίδιους λόγους με αποφάσεις του Verwaltungsgericht (διοικητικό δικαστήριο) της 14ης Νοεμβρίου 2000. Το δικαστήριο αυτό έκρινε ότι η δραστηριότητα του πλοιάρχου συνεπάγεται την άσκηση αρμοδιοτήτων δημόσιας εξουσίας κατά την έννοια του άρθρου 39, παράγραφος 4, ΕΚ.
As regards the application of Article 85(3) of the Treaty, the TAA decision concludes that the block exemption laid down by Article 3 of Regulation No 4056/86 in respect of certain liner conference agreements does not apply to the provisions of the TAA agreement, on the ground that the TAA is not a liner conference applying 'uniform or common freight rates' within the meaning of Article l(3)(b) of Regulation No 4056/86 because it establishes at least two maritime rate levels.
Με απόφαση της 30ής Ιουλίου 2001, το Schleswig-Holsteinischen Oberverwaltungsgerichts επέτρεψε στους προσφεύγοντες στην κύρια δίκη να ασκήσουν έφεση κατά των αποφάσεων του Verwaltungsgericht.
By order of 10 March 1995 the President of the Court of First Instance granted the application for suspension of the operation of Articles 1, 2, 3 and 4 of the TAA decision until delivery of the judgment of the Court of First Instance in the main action, in so far as those articles prohibited the TAA parties from jointly exercising rate-making authority in respect of the inland parts within the Community of through intermodal transport services (order of the President of the Court of First Instance of 10 March 1995 in Case T-395/94 R Atlantic Container Line and Others ν Commission [1995]).
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο ένα προδικαστικό ερώτημα.
By judgment of 28 February 2002, the Court of First Instance dismissed the application to annul the TAA decision subject to Article 5 thereof (Case T-395/94 Atlantic Container Line and Others ν Commission [2002], 'the TAA judgment'). No appeal was lodged against that judgment.
Το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ' ουσίαν αν το άρθρο 39, παράγραφος 4, ΕΚ ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι επιτρέπει σε κράτος μέλος να προορίζει αποκλειστικά για τους υπηκόους του τις θέσεις πλοιάρχου σε αλιευτικά σκάφη φέροντα τη σημαία του τα οποία ασκούν τη δραστηριότητα τους στα πλαίσια της «μικρής ναυσιπλοΐας» (Kleinen Seeschifffahrt).
Like the TAA the TACA covers eastbound and westbound shipping routes between ports in northern Europe and points served by them on the one hand, and ports in the United States of America and points served by them on the other.
(Όσον αφορά τη συλλογιστική του Δικαστηρίου, βλ. υπόθεση C-405/01).
It is not in dispute that the TACA contains provisions identical to those of the TAA on the fixing of prices for inland transport services provided within the Community.
«Το άρθρο 39, παράγραφος4, ΕΚ ερμηνεύεται υπό την έννοια άτι επιτρέπει σε κράτος μέλος να προορίζει αποκλειστικά για τους υπηκόους του τις θέσεις πλοιάρχου σκαφών φερόντων τη σημαία του τα οποία ασκούν τη δραστηριότητα τους στα πλαίσια της "μικρής ναυσιπλοίας* (Kleine Seeschifffahrt) μόνον υπό την προϋπόθεση ότι οι αρμοδιότητες δημόσιας εξουσίας οι οποίες απονέμονται στους πλοιάρχους των σκαφών αυτών ασκούνται πράγματι κατά τρόπο συνήθη και δεν αντιπροσωπεύουν πολύ περιορισμένο μέρος των δραστηριοτήτων τους»
By letter of 15 July 1994 the Commission informed the TACA parties that, pursuant to Article 4(8) of Regulation No 4260/88, it also intended to examine the application for individual exemption under Regulation No 1017/68, on the ground that some of the activities notified fell outside the scope of Regulation No 4056/86.
Η γενική εισαγγελέας C.
The TACA came into force on 24 October 1994.
Stix-Hackl ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 12ης Ιουνίου 2003.
As a result of successive amendments, several new versions of that agreement were notified to the Commission after 5 July 1994.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
On 10 January 1997 the TACA parties notified to the Commission a 'hub and spoke' system of cooperation with a view to obtaining exemption for the collective fixing of prices for all inland transport services.
Υποθ. Τ-158/00 Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland (ARD) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Ανταγωνισμός
On 26 November 19% the Commission adopted Decision C (96) 3414 (final) relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the Treaty (IV/35.134 - Trans-Atlantic Conference Agreement, unpublished, 'the decision withdrawing immunity') by which it withdrew from the TACA parties immunity from fines in respect of the TACA provisions fixing inland rates, given that, according to the Commission's preliminary opinion, those provisions did not satisfy the requirements of Article 85(3) of the Treaty, Article 5 of Regulation No 1017/68 and Article 53(3) of the EEA Agreement.
30 Σεπτεμβρίου 2003
No appeal was lodged against that judgment.