natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Ιταλική Κυβέρνηση ομολογεί πάντως ότι τα κράτη μέλη πρέπει να τηρούν την αρχή της αποτελεσματικότητας, ώστε η άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση να μην καθίσταται αδύνατη ή εξαιρετικά δυσχερής.
The Italian Government acknowledges, moreover, that the Member States must comply with the principle of effectiveness, so as not to render exercise of the right to deduct impossible or excessively difficult.
Υποστηρίζει παρ’ όλ’ αυτά ότι η διετής προθεσμία είναι απολύτως επαρκής προς τούτο.
However, it submits that the period of two years is perfectly appropriate in that respect.
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ισχυρίζεται ότι το δικαίωμα προς έκπτωση πρέπει να ασκείται τηρουμένων των προβλεπόμενων φορολογικών προθεσμιών.
The Commission of the European Communities maintains that the deduction should be exercised in compliance with the tax deadlines prescribed.
Η Επιτροπή συμπεραίνει ότι η καθορισμός αποσβεστικών προθεσμιών για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση δεν είναι ασυμβίβαστος προς τους σκοπούς που επιδιώκει η έκτη οδηγία, υπό τον όρο ότι οι προθεσμίες αυτές δεν είναι λιγότερο ευνοϊκές από τις προβλεπόμενες για την άσκηση ανάλογων δικαιωμάτων φορολογικής φύσης (αρχή της ισοδυναμίας) και ότι δεν έχουν ως αποτέλεσμα να καθιστούν πρακτικά αδύνατη ή εξαιρετικά δυσχερή την άσκηση δικαιωμάτων που απονέμει η κοινοτική έννομη τάξη (αρχή της αποτελεσματικότητας).
It concludes that the determination of limitation periods for the exercise of the right to deduct is not incompatible with the objectives pursued by the Sixth Directive, provided that those limitation periods are not less favourable than those laid down for the exercise of analogous rights in matters relating to tax (principle of equivalence) and are not such as to render the exercise of the rights conferred by Community law virtually impossible or excessively difficult (principle of effectiveness).
Η Επιτροπή καταλήγει ότι η αρχή της ισοδυναμίας δεν τηρείται εν προκειμένω, διότι η επίμαχη στην κύρια δίκη εθνική ρύθμιση παρέχει στη φορολογική αρχή προθεσμία τεσσάρων ετών για να πραγματοποιεί διορθώσεις και βεβαιώσεις φόρου, ενώ προβλέπει προθεσμία δύο μόνο ετών για την έκπτωση ΦΠΑ που έχει καταβληθεί.
It concludes that the principle of equivalence has not been complied with on account of the fact that the legislation at issue in the main proceedings allows a period of four years to the tax authority for reassessments and recovery, whereas it provides for a period of only two years for deduction of VAT paid.
Όσον αφορά την τήρηση της αρχής της αποτελεσματικότητας, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι η διετής αποσβεστική προθεσμία για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση θα ενείχε τον κίνδυνο, για τους ίδιους λόγους, να καταστήσει εξαιρετικά δυσχερή την άσκηση του δικαιώματος αυτού.
As regards compliance with the principle of effectiveness, the Commission points out that a twoyear limitation period for the exercise of the right to deduct is likely, for the same reasons, to render the exercise of that right excessively difficult.
Επιπλέον, η Επιτροπή φρονεί ότι είναι εντελώς υπερβολικό και δυσανάλογο να έχει το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος την αξίωση να πλουτίζει αδικαιολόγητα λόγω της μη εκτέλεσης απλών λογιστικών διατυπώσεων, ενώ παράλληλα να πρέπει να του αναγνωρίζεται η δυνατότητα να προβλέπει τις κατάλληλες κυρώσεις για τις εν λόγω παρατυπίες.
In addition, the Commission takes the view that it is wholly excessive and disproportionate for the Member State concerned to seek unduly to enrich itself because mere accounting formalities have not been carried out, although the latter must be allowed the possibility of penalising the irregularities concerned in an appropriate manner.
Στην περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει ότι το άρθρο 19 του ΠΔ 633/72 δεν είναι συμβατό με την έκτη οδηγία, η Κυπριακή Κυβέρνηση προτείνει να περιοριστούν τα διαχρονικά αποτελέσματα της εκδοθησόμενης απόφασης, ώστε η απόφαση αυτή να εφαρμοστεί μόνο για τον μεταγενέστερο της δημοσιεύσεώς της χρόνο.
Should the Court decide that Article 19 of the DPR No 633/72 is not compatible with this Sixth Directive, the Cypriot Government proposes that the temporal effects of its judgment should be limited, so that it would apply solely from the date of its delivery.
Προκαταρκτικά, επιβάλλεται η επισήμανση ότι τα ερωτήματα του αιτούντος δικαστηρίου έχουν σκοπό να διευκρινίσουν αν τα άρθρα 17, 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, 21, παράγραφος 1, και 22 της έκτης οδηγίας απαγορεύουν μια εθνική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία, στις περιπτώσεις εφαρμογής του καθεστώτος της αντιστροφής της επιβάρυνσης, θέτει ως προϋπόθεση για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση του ΦΠΑ την τήρηση αποσβεστικής προθεσμίας μικρότερης από εκείνη που διαθέτει η φορολογική αρχή για την είσπραξη του φόρου.
As a preliminary point, it must be noted that the national court’s questions seek to establish whether Articles 17, 18(1)(d), 21(1) and 22 of the Sixth Directive preclude national legislation such as that at issue in the main proceedings which, where the reverse charge procedure applies, makes the exercise of the right to deduct VAT subject to compliance with a limitation period which is shorter than that available to the tax authority for recovering tax.
Ωστόσο, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η ουσία της διαφοράς έγκειται στη λογιστική παρατυπία που διέπραξε η Ecotrade, δηλαδή στο ότι η εταιρία αυτή καταχώρισε εσφαλμένως τις επίδικες πράξεις μόνο στο βιβλίο αγορών ως απαλλασσόμενες από τον ΦΠΑ, δεδομένου ότι η παρατυπία αυτή επηρέασε και τις σχετικές με τον ΦΠΑ φορολογικές δηλώσεις που υπέβαλε η εταιρία, πράγμα που οδήγησε την Agenzia να προβεί σε διόρθωσή τους.
However, it is clear from the order from reference that the main dispute arises from the accounting irregularity committed by Ecotrade, that is to say, the incorrect recording of the transactions in question only in the register of purchases exempt from VAT, that irregularity also affecting the tax returns relating to VAT drawn up by Ecotrade, which led the Agenzia to reassess them.
Η περίπτωση αυτή διακρίνεται σαφώς από αυτήν στην οποία ο υποκείμενος στον φόρο, ενώ γνωρίζει ότι μια παράδοση είναι φορολογητέα, παραλείπει, λόγω καθυστέρησης ή αμέλειας, να ζητήσει την έκπτωση του ΦΠΑ επί των εισροών εντός της προθεσμίας που προβλέπει η εθνική νομοθεσία.
That situation is clearly different from the case in which a taxable person who is aware of the taxable nature of a supply fails on account of delay or carelessness to claim deduction of input tax within the period prescribed by the national legislation.
Επομένως, τα ερωτήματα του αιτούντος δικαστηρίου, τα οποία πρέπει να συνεξεταστούν, ενδείκνυται να αναδιατυπωθούν, υπό την έννοια ότι το αιτούν δικαστήριο ερωτά, πρώτον, αν τα άρθρα 17, 18, παράγραφοι 2 και 3, και 21, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της έκτης οδηγίας απαγορεύουν, αφενός, τον καθορισμό αποσβεστικής προθεσμίας, όπως αυτή που προβλέπει η επίμαχη στην κύρια δίκη εθνική ρύθμιση, για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση του ΦΠΑ, στις περιπτώσεις εφαρμογής του καθεστώτος της αντιστροφής της επιβάρυνσης (στο εξής: αποσβεστική προθεσμία), και, δεύτερον, αν τα άρθρα 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, και 22 της ίδιας οδηγίας απαγορεύουν την εφαρμοζόμενη πρακτική διόρθωσης των δηλώσεων και βεβαίωσης ΦΠΑ, η οποία προβλέπει ως κύρωση για τις παρατυπίες ως προς την τήρηση των λογιστικών βιβλίων και τη δήλωση φόρου, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη παρατυπία, τη μη αναγνώριση του δικαιώματος προς έκπτωση, στις περιπτώσεις εφαρμογής του εν λόγω καθεστώτος αντιστροφής της επιβάρυνσης (στο εξής: πρακτική της διόρθωσης και είσπραξης).
Accordingly it is necessary to reformulate the national court’s questions, which it is appropriate to examine together, to the effect that it is asking, first, whether Articles 17, 18(2) and (3) and 21(1)(b) of the Sixth Directive preclude the introduction of a limitation period for the exercise of the right to deduct VAT, such as that laid down by the national legislation at issue in the main proceedings, in the case of a reverse charge procedure(‘the limitation period’), and, secondly, whether Articles 18(1)(d) and 22 preclude a practice whereby declarations are reassessed and VAT recovered which penalises an irregularity in the accounts and tax returns, such as that at issue in the main proceedings, by denying the right to deduct in the case of a reverse charge procedure (‘the reassessment and recovery practice’).
Επί της αποσβεστικής προθεσμίας
The limitation period
Πρέπει να τονιστεί ευθύς εξαρχής ότι ο υπόχρεος προς καταβολή ΦΠΑ ως αποδέκτης υπηρεσιών έχει τη δυνατότητα να προβάλει το δικαίωμα προς έκπτωση στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 17, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της έκτης οδηγίας (βλ. απόφαση της 1ης Απριλίου 2004, C-90/02, Bockemühl, Συλλογή 2004, σ. I-3303, σκέψη 37).
It must be pointed out at the outset that a taxable person liable for VAT as the recipient of goods or services is able to rely on the right to deduct contained in Article 17(2)(a) of the Sixth Directive (see Case C-90/02 Bockemühl [2004] ECR I-3303, paragraph 37).
Κατά πάγια νομολογία, το δικαίωμα προς έκπτωση που προβλέπεται στο άρθρο 17 της έκτης οδηγίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του μηχανισμού του ΦΠΑ και δεν μπορεί καταρχήν να περιορίζεται (βλ. αποφάσεις της 21ης Μαρτίου 2000, C-110/98 έως C-147/98 Gabalfrisa κ.λπ., Συλλογή 2000, σ. I-1577, σκέψη 43, καθώς και προπαρατεθείσα Bockemühl, σκέψη 38).
According to consistent caselaw, the right to deduct laid down in Article 17 forms an integral part of the VAT mechanism and in principle cannot be limited (see Joined Cases C-110/98 to C-147/98 Gabalfrisa and Others [2000] ECR I-1577, paragraph 43, and Bockemühl, paragraph 38).
4797, σκέψεις 15 έως 17, της 15ης Ιανουαρίου 1998, C-37/95, Ghent Coal Terminal, Συλλογή 1998, σ. Ι-1, σκέψη 15, και προπαρατεθείσες αποφάσεις Gabalfrisa κ.λπ., σκέψη 43, και Bockemühl, σκέψη 38).
It is also settled caselaw that the right to deduct must be exercised immediately in respect of all the taxes charged on transactions relating to inputs (see, in particular, Case 50/87 Commission v France [1988] ECR 4797, paragraphs 15 to 17; Case C-37/95 Ghent Coal Terminal [1998] ECR I-1, paragraph 15; Gabalfrisa and Others, paragraph 43; and Bockemühl, paragraph 38).
Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 18, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας, το δικαίωμα προς έκπτωση ασκείται, καταρχήν, «κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου» με αυτήν κατά την οποία γεννήθηκε το δικαίωμα.
As it is clear from the wording of Article 18(2) of the Sixth Directive, the right to deduct must be exercised in principle ‘during the same period’ as that in which it arose.
Μπορεί ωστόσο να επιτραπεί σε έναν υποκείμενο στον φόρο να ενεργήσει έκπτωση, κατά το άρθρο 18, παράγραφος 3, της έκτης οδηγίας, ακόμα και να δεν έχει ασκήσει το δικαίωμά του κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία γεννήθηκε το δικαίωμα αυτό.
A taxable person may nevertheless be authorised to make a deduction, pursuant to Article 18(3) of the Sixth Directive, even if he did not exercise his right during the period in which the right arose.
Όμως, στην περίπτωση αυτή, το δικαίωμά του προς έκπτωση υπόκειται σε ορισμένους όρους και ορισμένες προϋποθέσεις που καθορίζουν τα κράτη μέλη.
However, in that case, the right to deduct is coupled with certain conditions and procedures determined by the Member States.
Συνεπώς, τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν να ασκείται το δικαίωμα προς έκπτωση είτε κατά τη διάρκεια της περιόδου δηλώσεως κατά την οποία γεννήθηκε είτε κατά τη διάρκεια μεγαλύτερης περιόδου, με την επιφύλαξη της τηρήσεως ορισμένων όρων και προϋποθέσεων που καθορίζουν οι εθνικές τους νομοθεσίες.
It follows that the Member States may require the right to deduct to be exercised either during the period in which it arose or over a longer period, subject to compliance with certain conditions and procedures determined by their national legislation.
Επιπλέον, η δυνατότητα άσκησης του δικαιώματος προς έκπτωση χωρίς κανέναν χρονικό περιορισμό θα ερχόταν σε αντίθεση προς την αρχή της ασφάλειας δικαίου, η οποία επιτάσσει να μην μπορεί επ’ αόριστον να τίθεται εν αμφιβόλω η φορολογική κατάσταση του υποκειμένου στον φόρο ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του έναντι της φορολογικής αρχής.
Furthermore, the possibility of exercising the right to deduct without any temporal limit would be contrary to the principle of legal certainty, which requires the tax position of the taxable person, having regard to his rights and obligations vis-à-vis the tax authority, not to be open to challenge indefinitely.
Κατά συνέπεια, η άποψη ότι το δικαίωμα προς έκπτωση δεν μπορεί να υπάγεται σε καμία αποσβεστική προθεσμία δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
Consequently, the argument that the right to deduct may not be coupled with any limitation period cannot be accepted.
Όσον αφορά την αρχή της ισοδυναμίας, ούτε από τη δικογραφία προκύπτει ούτε προβλήθηκε εξάλλου ενώπιον του Δικαστηρίου ο ισχυρισμός ότι η αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 19, παράγραφος 1, του ΠΔ 633/72 δεν τηρεί την αρχή αυτή.
As regards the principle of equivalence, it does not appear from the file, nor has it been argued before the Court, that the limitation period provided for in Article 19(1) of the DPR No 633/72 does not comply with that principle.
Ως προς την αρχή της αποτελεσματικότητας, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι μία διετής αποσβεστική προθεσμία, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεν μπορεί, αφ’ εαυτής, να καθιστά στην πράξη αδύνατη ή εξαιρετικά δυσχερή την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση, δεδομένου ότι το άρθρο 18, παράγραφος 2, της έκτης οδηγίας επιτρέπει στα κράτη μέλη να υποχρεώνουν τον υποκείμενο στον φόρο να ασκεί το δικαίωμα προς έκπτωση κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου με αυτήν κατά την οποία γεννήθηκε το δικαίωμα.
With respect to the principle of effectiveness, it should be pointed out that a twoyear time-limit, such as that at issue in the main proceedings, cannot, in itself, render the exercise of the right to deduct virtually impossible or excessively difficult, since Article 18(2) of the Sixth Directive allows Member States to require that the taxable person exercise his right to deduct during the same period as that in which it arose.
Πρέπει επίσης να εξεταστεί αν το συμπέρασμα αυτό αναιρείται από το γεγονός ότι, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, η φορολογική αρχή έχει στη διάθεσή της, για να αξιώσει την καταβολή του οφειλόμενου ΦΠΑ, μεγαλύτερη προθεσμία από αυτήν που παρέχεται στους υποκειμένους στον φόρο για να ζητήσουν την έκπτωση του φόρου αυτού.
It is also appropriate to examine whether that conclusion is not invalidated by the fact that, under the national legislation, the tax authority has a longer period in which to demand recovery of the VAT due than that accorded to taxable persons to claim deduction of VAT.
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι η αρμόδια φορολογική αρχή δεν γνωρίζει τα αναγκαία στοιχεία για τον καθορισμό του ύψους του απαιτητού ΦΠΑ και των
In that regard, it should be pointed out that the tax authority does not have the information necessary to determine the amount of the tax chargeable and the deductions
ECOTRADE εφαρμοστέων εκπτώσεων παρά μόλις της περιέλθει η φορολογική δήλωση του υποκειμένου στον φόρο.
ECOTRADE to be made until it receives the taxable person’s tax return.
Σε περίπτωση ανακριβούς ή ελλιπούς δήλωσης, μόνον από την ημερομηνία αυτή η διοίκηση μπορεί να προβεί στη διόρθωση της δήλωσης αυτής και, ενδεχομένως, στην είσπραξη του μη καταβληθέντος φόρου (βλ., συναφώς, απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 1998, C-85/97, SFI, Συλλογή 1998, σ. I-7447, σκέψη 32).
In the case of an inaccurate return, or where it turns out to be incomplete, it is therefore only from that time that the authorities can reassess the tax return and, where necessary, recover unpaid tax (see, to that effect, Case C-85/97 SFI [1998] ECR I-7447, paragraph 32).
Ως εκ τούτου, η κατάσταση της φορολογικής αρχής δεν μπορεί να συγκριθεί με την κατάσταση ενός υποκειμένου στον φόρο (προπαρατεθείσα απόφαση SFI, σκέψη 32).
Thus the position of the tax authority cannot be compared with that of a taxable person (SFI, paragraph 32).
Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, το γεγονός ότι μια αποσβεστική προθεσμία αρχίζει να τρέχει έναντι της αρμόδιας φορολογικής αρχής από ημερομηνία μεταγενέστερη της ημερομηνίας έναρξης της αποσβεστικής προθεσμίας που τάσσεται στον υποκείμενο στον φόρο για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση δεν θίγει την αρχή της ισότητας (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση SFI, σκέψη 33).
As the Court has already held, the fact that a limitation period begins to run as regards the tax authority at a date subsequent to the date from which the limitation period applicable to the right to deduct of a taxable person begins to run is not such as to infringe the principle of equality (see, to that effect, SFI, paragraph 33).
Επομένως, μια αποσβεστική προθεσμία, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, δεν καθιστά αδύνατη ή εξαιρετικά δυσχερή την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση λόγω απλώς του γεγονότος ότι η φορολογική αρχή έχει στη διάθεσή της, για να εισπράξει τον μη καταβληθέντα ΦΠΑ, προθεσμία που υπερβαίνει αυτήν που παρέχεται στον υποκείμενο στον φόρο για την άσκηση του δικαιώματος αυτού.
Therefore, a limitation period, such as that the issue in the main proceedings does not render impossible or excessively difficult the exercise of the right to deduct merely because the tax authority has a longer period in which to recover unpaid VAT than that accorded to the taxable person for the exercise of such a right.
Το συμπέρασμα αυτό εξακολουθεί να ισχύει οσάκις, όπως στις υποθέσεις της κύριας δίκης, έχει εφαρμογή το καθεστώς της αντιστροφής της επιβάρυνσης.
That conclusion remains valid where, as in the cases in the main proceedings, the reverse charge procedure applies.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 18, παράγραφοι 2 και 3, της έκτης οδηγίας εφαρμόζεται επίσης σε αυτό το καθεστώς.
Article 18(2) and (3) of the Sixth Directive is also applicable to such a procedure.
Αυτό προκύπτει πέραν αμφιβολίας από το γράμμα των διατάξεων αυτών, που παραπέμπουν ρητώς, αμφότερες, στην παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου, η οποία αφορά, υπό το στοιχείο δ΄, την περίπτωση της αντιστροφής της επιβάρυνσης.
That follows unequivocally from the wording of those provisions, both of which refer expressly to Article 18(1)(d), which covers the case of the reverse charge procedure.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, πρέπει να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο η απάντηση ότι το άρθρο 17, το άρθρο 18, παράγραφοι 2 και 3, και το άρθρο 21, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της έκτης οδηγίας δεν απαγορεύουν την εθνική ρύθμιση που προβλέπει αποσβεστική προθεσμία για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση, όπως είναι
In light of the foregoing, the answer to the national court must be that Articles 17, 18(2) and (3) and 21(1)(b) of the Sixth Directive do not preclude national legislation which lays down a limitation period for the exercise of the right to deduct, such as
Δεν υφίσταται παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικότητας από το γεγονός και μόνο ότι η φορολογική αρχή έχει στη διάθεσή της, για να εισπράξει τον μη καταβληθέντα ΦΠΑ, προθεσμία που υπερβαίνει αυτήν που παρέχεται στους υποκειμένους στον φόρο για την άσκηση του δικαιώματός τους προς έκπτωση.
The principle of effectiveness is not infringed merely because the tax authority has a longer period in which to recover unpaid VAT than the period granted to taxable persons for the exercise of their right to deduct.
Επί της πρακτικής της διόρθωσης και είσπραξης
The reassessment and recovery practice
Πρέπει να εξεταστεί το ερώτημα μήπως η έκτη οδηγία απαγορεύει μία πρακτική διόρθωσης των δηλώσεων και είσπραξης, η οποία επιβάλλει τη μη αναγνώριση του δικαιώματος προς έκπτωση, στις περιπτώσεις εφαρμογής του καθεστώτος της αντιστροφής της επιβάρυνσης, ως κύρωση για τις λογιστικές παρατυπίες που συνίστανται, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 36 της παρούσας απόφασης, στην εσφαλμένη καταχώριση των επίδικων πράξεων μόνο στο βιβλίο αγορών ως απαλλασσόμενων από τον ΦΠΑ και που επηρέασαν και τις φορολογικές δηλώσεις που υπέβαλε η Ecotrade.
It is appropriate to consider whether the Sixth Directive precludes a reassessment and recovery practice which penalises an accounting irregularity consisting, as described in paragraph 36 of this judgment, of the incorrect recording of the relevant transactions only in the register of purchases exempt from VAT, that irregularity also affecting the tax returns drawn up by Ecotrade, by denying the right to deduct where the reverse charge procedure applies.
Συναφώς, πρέπει να διευκρινιστεί ότι, σύμφωνα με το καθεστώς της αντιστροφής της επιβάρυνσης που θεσπίζει το άρθρο 21, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της έκτης οδηγίας, η Ecotrade, ως αποδέκτης υπηρεσιών παρεχόμενων από υποκειμένους στον φόρο εγκατεστημένους στο εξωτερικό, όφειλε να καταβάλει ΦΠΑ για τις πραγματοποιηθείσες πράξεις, δηλαδή ΦΠΑ επί των εισροών, ενώ ταυτόχρονα μπορούσε, καταρχήν, να εκπέσει ακριβώς τον ίδιο φόρο, ούτως ώστε να μην οφείλεται κανένα ποσό στο Δημόσιο Ταμείο.
It must be pointed out in that regard that, in accordance with the reverse charge procedure introduced by Article 21(1)(b) of the Sixth Directive, Ecotrade, as the recipient of services supplied by taxable persons established abroad, was liable for VAT on the transactions effected, that is to say the input tax, although it could, in principle, deduct exactly the same amount of tax so that no tax was due to the Exchequer.
Ωστόσο, οσάκις έχει εφαρμογή το καθεστώς αντιστροφής της επιβάρυνσης, όπως στις υποθέσεις της κύριας δίκης, το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της έκτης οδηγίας επιτρέπει στα κράτη μέλη να καθορίζουν διατυπώσεις που οφείλει να τηρεί ο υποκείμενος στον φόρο για να έχει τη δυνατότητα άσκησης του δικαιώματος προς έκπτωση.
However, where the reverse charge procedure is applicable, as in the cases in the main proceedings, Article 18(1)(d) of the Sixth Directive authorises the Member States to establish the formalities with which the taxable person must comply in order to be able to exercise his right to deduct.
Από την εφαρμογή της διατύπωσης αυτής, που θεσπίζει το ιταλικό δίκαιο ειδικότερα με το άρθρο 47, παράγραφος 1, του ΝΔ 331/93, προκύπτει ότι η Ecotrade θα έπρεπε να έχει εκδώσει τιμολόγιο με την ένδειξη «αυτοτιμολόγηση» για τις επίδικες υπηρεσίες και να έχει καταχωρίσει χωριστά το τιμολόγιο αυτό και το τιμολόγιο που εξέδωσε ο παρέχων τις εν λόγω υπηρεσίες στο βιβλίο εκδιδομένων τιμολογίων καθώς και στο βιβλίο αγορών, ώστε να αποκτήσει ένα πιστωτικό υπόλοιπο ΦΠΑ που να ισούται με τον οφειλόμενο φόρο.
It follows from the application of such a formality, introduced into Italian law by Article 47(1) of Decree-Law No 331/93, that Ecotrade should have invoiced itself for the relevant transactions and recorded that invoice separately, together with the invoice issued by the supplier of the relevant services, in the register of invoices issued and in the register of purchases, so that it would have had a VAT credit corresponding precisely to the tax due.
Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφοι 2 και 4, της έκτης οδηγίας, κάθε υποκείμενος στον φόρο οφείλει να τηρεί λογιστικά βιβλία επαρκώς λεπτομερή, ώστε να καθίσταται δυνατή η εφαρμογή του ΦΠΑ και ο έλεγχός του εκ μέρους των φορολογικών αρχών και να καταθέτει δήλωση που να περιλαμβάνει όλα τα αναγκαία στοιχεία για την εξακρίβωση του ποσού του απαιτητού φόρου και του ποσού των εκπτώσεων που πρέπει να πραγματοποιηθούν.
Furthermore, according to Article 22(2) and (4) of the Sixth Directive, every taxable person is to keep accounts in sufficient detail for VAT to be applied and inspected by the tax authority and to submit a return which must set out all the information needed to calculate the tax that has become chargeable and the deductions to be made.
Για να διασφαλίσει την τήρηση των υποχρεώσεων αυτών από κάθε υποκείμενο στον φόρο, η παράγραφος 7 του ίδιου άρθρου 22 επιτρέπει στα κράτη μέλη να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για την επίτευξη του σκοπού αυτού, συμπεριλαμβανομένων και των περιπτώσεων στις οποίες εφαρμόζεται η αντιστροφή της επιβάρυνσης.
In order to ensure that every taxable person complies with those obligations, Article 22(7) authorises Member States to take the necessary measures for that purpose, including in the case of the reverse charge procedure.