natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αν δεν ήταν δυνατό να προσδιορισθεί αυτός ο τόπος, το προβλεπόμενο από το άρθρο 378, παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμογής τεκμήριο αρμοδιότητας του κράτους μέλους του τελωνείου αναχωρήσεως συνεπάγεται ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας είναι το αρμόδιο για την είσπραξη των επίμαχων τελωνειακών δασμών κράτος μέλος.
If that is not the case, the effect of the presumption of competence in favour of the Member State to which the office of departure belongs, established by Article 378(1) of the implementing regulation, is that the Federal Republic of Germany is the Member State with jurisdiction to recover the customs duties.
Η εφαρμογή αυτού του τεκμηρίου μπορεί να αποκλεισθεί και, ως εκ τούτου, η σχετική αρμοδιότητα μπορεί να απονεμηθεί σε άλλο κράτος μέλος μόνο σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι η πρώτη παράβαση ή παρατυπία διαπράχθηκε πράγματι στο έδαφος αυτού του κράτους μέλους.
That presumption can be rebutted in favour of the jurisdiction of another Member State only if it is established that the first offence or irregularity was actually committed in the territory of that State.
Πάντως, τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία πρέπει να κριθούν ικανοποιητικά από τις αρχές του κράτους μέλους του τελωνείου αναχωρήσεως, σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 379 του κανονισμού εφαρμογής, η οποία απαιτεί, μεταξύ άλλων, την τήρηση των προθεσμιών που προβλέπει αυτή η διάταξη.
Nevertheless, proof to that effect must be furnished to the satisfaction of the authorities of the Member State to which the office of departure belongs, in accordance with the procedure laid down in Article 379 of the implementing regulation, which entails, inter alia, compliance with the timelimits laid down in that provision.
Συνεπώς, στο τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, προκειμένου να διευκρινισθεί αν το κράτος μέλος που εισέπραξε τους δασμούς ήταν αρμόδιο προς τούτο, εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξετάσει αν, κατά τον χρόνο που διαπιστώθηκε ότι τα αποσταλέντα εμπορεύματα δεν προσκομίστηκαν στο τελωνείο προορισμού, μπορούσε να προσδιορισθεί ο τόπος όπου διαπράχθηκε η παράβαση ή η παρατυπία.
The answer to the third question must therefore be that, in order to verify whether the Member State which recovered customs duties has jurisdiction, it is for the referring court to determine whether, at the time when it came to light that the consignment had not been presented at the office of destination, it was possible to establish the place where the offence or irregularity occurred.
Σε περίπτωση που μπορούσε να προσδιορισθεί αυτός ο τόπος, από το συνδυασμό των άρθρων 203, παράγραφος 1, και 215, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα προκύπτει ότι αρμόδιο για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής είναι το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου διαπράχθηκε η πρώτη παράβαση ή παρατυπία που δύναται να χαρακτηρισθεί ως «διαφυγή από την τελωνειακή επιτήρηση».
If that is the case, the Member State in which the first offence or irregularity capable of being classified as a removal from customs surveillance was committed can be identified as the State with jurisdiction to recover the customs debt, pursuant to Articles 203(1) and 215(1) of the Customs Code.
Αντιθέτως, αν ο τόπος όπου διαπράχθηκε η παράβαση ή η παρατυπία δεν μπορούσε να προσδιορισθεί κατά τον χρόνο αυτό, αρμόδιο για την είσπραξη των τελωνειακών δασμών είναι το κράτος μέλος του τελωνείου αναχωρήσεως, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 378 και 379 του κανονισμού εφαρμογής.
On the other hand, if the place where the offence or irregularity was committed cannot be thus established, the Member State to which the office of departure belongs has jurisdiction to recover the customs duties, in accordance with Articles 378 and 379 of the implementing regulation.
MILITZER & MÜNCH Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου ερωτήματος και επί του δεύτερου ερωτήματος
MILITZER & MÜNCH The first part of the first question and the second question
Το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν η μη τήρηση εκ μέρους των τελωνειακών αρχών της ενδεκάμηνης και της τρίμηνης προθεσμίας που προβλέπουν αντιστοίχως, υπέρ του κυρίως υποχρέου, οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου 379 του κανονισμού εφαρμογής συνεπάγεται ότι οι εν λόγω αρχές δεν μπορούν να προχωρήσουν στην είσπραξη των επίμαχων τελωνειακών δασμών.
The Corte Suprema di Cassazione asks, in essence, whether the Italian authorities’ failure to comply with the timelimits of 11 months and 3 months, imposed for the benefit of the principal by the first and second paragraphs of Article 379 of the implementing regulation respectively, precludes the recovery of customs duties.
Όπως ορθώς επισήμαναν η Ιταλική Κυβέρνηση και η Επιτροπή, η μη τήρηση της προθεσμίας των ένδεκα μηνών δεν επηρεάζει, από μόνη της, το δικαίωμα των οικείων αρχών να ζητήσουν την καταβολή της; τελωνειακής οφειλής από τον κυρίως υπόχρεο (προπαρατεθείσες αποφάσεις SPKR, σκέψεις 27 έως 33, και Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 69).
As the Italian Government and the Commission correctly observed, non-compliance with the 11-month timelimit does not by itself prevent recovery of the customs debt from the principal (SPKR, paragraphs 27 to 33, and Commission v Germany, paragraph 69).
Αντιθέτως, η ανακοίνωση προς τον κυρίως υπόχρεο της προθεσμίας των τριών μηνών του άρθρου 379, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής έχει υποχρεωτικό χαρακτήρα και πρέπει να προηγείται της εισπράξεως της τελωνειακής οφειλής από τις οικείες αρχές (προπαρατεθείσες αποφάσεις SPKR, σκέψη 32, Honeywell Aerospace, σκέψεις 23 και 24, και Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 71, διάταξη της 6ης Απριλίου 2006, C-407/05, Reyniers & Sogama, C-407/05, που δεν δημοσιεύθηκε στη Συλλογή, σκέψη 22, και απόφαση της 8ης Μαρτίου 2007, C-44/06, Gerlach, C-44/06, Συλλογή 2007, σ. I-2071, σκέψη 33). 40
On the other hand, notification to the principal of the three-month timelimit laid down in Article 379(2) of the implementing regulation is mandatory and must precede recovery of the customs debt by the customs authorities (SPKR, paragraph 32; Honeywell Aerospace, paragraphs 23 and 24; Commission v Germany, paragraph 71; order of 6 April 2006 in Case C-407/05 Reyniers & Sogama, paragraph 22; and Case C-44/06 Gerlach [2007] ECR I-2071, paragraph 33). 40
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι αμφότερες οι προθεσμίες των ένδεκα μηνών και των τριών μηνών έχουν ως σκοπό τη διασφάλιση της εκ μέρους των διοικητικών αρχών συνεπούς και ενιαίας εφαρμογής των διατάξεων περί εισπράξεως της τελωνειακής οφειλής, προς ταχεία απόδοση των ιδίων πόρων της Κοινότητας (προπαρατεθείσες αποφάσεις SPKR, σκέψη 34, και Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψεις 69 και 78).
It should be noted that the purpose of those 11-month and 3-month timelimits is to ensure diligent and uniform application, by the administrative authorities, of the provisions relating to the recovery of customs debts in order to secure rapid availability of the Community’s own resources (SPKR, paragraph 34, and Commission v Germany, paragraphs 69 and 78).
Εξάλλου, η προθεσμία των τριών μηνών έχει, επιπλέον, ως σκοπό να προστατεύσει τα συμφέροντα του κυρίως υποχρέου, παρέχοντάς του επαρκές χρονικό διάστημα για να αποδείξει, ενδεχομένως, το νομότυπο της πράξεως διαμετακόμισης
Moreover, the three-month timelimit is also intended to protect the interests of the principal by allowing him sufficient time in which to furnish, where appropriate, proof of the regularity of the transit operation or the place where the offence or irregularity was actually committed (SPKR,
Τέλος, αυτή η προθεσμία των τριών μηνών έχει επίσης ως σκοπό να παρακινήσει τον κυρίως υπόχρεο να προσκομίσει, εντός μιας επιτακτικής προθεσμίας, τα στοιχεία που τυχόν διαθέτει, προκειμένου να καθορισθεί το ταχύτερο δυνατόν και το αρμόδιο για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής κράτος μέλος (απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 1999, C-233/98, Lensing & Brockhausen, Συλλογή 1999, σ. I-7349, σκέψη 30). 41
Finally, that three-month timelimit is intended to encourage the principal to produce the evidence available to him within a mandatory time-limit, with a view to determining without delay the State with jurisdiction to recover duty (Case C-233/98 Lensing & Brockhausen [1999] ECR I-7349, paragraph 30). 41
Από το γράμμα των άρθρων 378 και 379 του κανονισμού εφαρμογής προκύπτει ότι εναπόκειται αποκλειστικώς και μόνο στο τελωνείο αναχωρήσεως να ενημερώνει τον κυρίως υπόχρεο, τηρώντας τις προθεσμίες των ένδεκα μηνών και των τριών μηνών, οσάκις κάποια αποστολή εμπορευμάτων δεν προσκομίζεται στο τελωνείο προορισμού και δεν μπορεί να προσδιορισθεί ο τόπος διαπράξεως της παραβάσεως ή της παρατυπίας.
It follows from the wording itself of Articles 378 and 379 of the implementing regulation that it is for the office of departure alone to make the notification required within those 11-month and 3-month timelimits where a consignment has not been presented at the office of destination and the place of the offence or irregularity cannot be established.
Επομένως, στο πρώτο σκέλος του πρώτου ερωτήματος και στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, οσάκις κάποια αποστολή εμπορευμάτων δεν προσκομίζεται στο τελωνείο προορισμού και δεν μπορεί να προσδιορισθεί ο τόπος όπου διαπράχθηκε η παράβαση ή παρατυπία, εναπόκειται αποκλειστικώς και μόνο στο τελωνείο αναχωρήσεως να προβαίνει στην προβλεπόμενη ανακοίνωση τηρώντας τις προθεσμίες των ένδεκα μηνών και των τριών μηνών του άρθρου 379, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού εφαρμογής.
The answer to the first part of the first question and to the second question must therefore be that, where a consignment has not been presented at the office of destination and the place of the offence or irregularity cannot be established, it is for the office of departure alone to make the notification required within the 11-month and 3-month timelimits laid down by Article 379(1) and (2) of the implementing regulation.
Το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν ο καταλογισμός στον εκτελωνιστή, ως κυρίως υπόχρεο, των συνεπειών μιας πράξεως κοινοτικής διαμετακόμισης που ενέχει απάτη, στην οποία αυτός ουδαμώς εμπλέκεται, είναι συμβατός με την αρχή της αναλογικότητας, στο μέτρο που η τελωνειακή οφειλή ενδέχεται, όπως συμβαίνει στην υπόθεση της κύριας δίκης, να υπερβαίνει κατά πολύ την αμοιβή που εισέπραξε ο κυρίως υπόχρεος για τις υπηρεσίες που παρέσχε.
The Corte Suprema di Cassazione is uncertain whether it is compatible with the principle of proportionality for a customs clearance agent, in his capacity as principal, to be held liable for the consequences of an external Community transit operation which is vitiated by a forgery that is not attributable to him, in so far as the customs debt may, as in the case in the main proceedings, be considerably in excess of the remuneration received by the principal for his services.
Η Επιτροπή αμφιβάλλει για τη λυσιτέλεια αυτού του ερωτήματος, δεδομένου ότι η τελωνειακή νομοθεσία δεν προβλέπει περιορισμούς ως προς την ευθύνη του κυρίως υποχρέου.
The Commission questions the relevance of that question in so far as customs legislation does not provide for any limitations on the liability of the principal.
Υποστηρίζει ότι το ερώτημα αυτό πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αφορά την περίπτωση κατά την οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ανεπιεικής ο καταλογισμός στον κυρίως υπόχρεο της ευθύνης για απάτη στην οποία συνήργησαν, κατά πάσα πιθανότητα οι υπάλληλοι του τελωνείου προορισμού, ενώ αυτός ουδαμώς ενεπλάκη.
It suggests that the question should be understood as referring to a situation in which it might be inequitable to hold the principal liable for a forgery in which he had no part and in the commission of which the customs employees of the office of destination were in all likelihood involved.
Επομένως, η Επιτροπή προτείνει στο Δικαστήριο να προσδώσει ευρύτερο περιεχόμενο στο προδικαστικό ερώτημα και να λάβει υπόψη του τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία παρέχεται δυνατότητα διαγραφής δασμών για λόγους επιεικείας, κατά τη διαδικασία τα άρθρα 239 του τελωνειακού κώδικα και 899 έως 909 του κανονισμού εφαρμογής.
It therefore proposes that the Court should widen the terms of the question referred for a preliminary ruling and take account of the criteria which permit duties to be remitted on equitable grounds, in accordance with the procedure laid down in Article 239 of the Customs Code and Articles 899 to 999 of the implementing regulation.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται επίσης ότι οι ιταλικές αρχές όφειλαν, εφόσον βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια «ειδική κατάσταση», να διαβιβάσουν τον φάκελο στην Επιτροπή, προκειμένου να αποφανθεί εκείνη επί της αιτήσεως διαγραφής δασμών, σύμφωνα με το άρθρο 905 του κανονισμού εφαρμογής.
It therefore submits that, faced with a ‘special situation’, the Italian authorities should have referred the application for remission of duties to the Commission, pursuant to Article 905 of the implementing regulation.
Η M & M και η Επιτροπή προσθέτουν ότι η αρχή της ενιαίας ερμηνείας και εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου επιτάσσει να υπόκεινται σε αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο οι αποφάσεις των τελωνειακών αρχών περί απορρίψεως αιτήσεως διαγραφής δασμών και ζητούν, συναφώς, από το Δικαστήριο να εξετάσει, από απόψεως κοινοτικού δικαίου, την από 27 Σεπτεμβρίου 2002 απόφαση του Corte suprema di cassazione.
M & M and the Commission add that the uniform application and interpretation of Community law requires that the decisions by which customs authorities refuse to allow such an application should be subject to effective judicial review and call upon the Court in that regard to adopt a position on the judgment of the Corte Suprema di Cassazione of 27 September 2002.
Η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι ο καταλογισμός της ευθύνης στον κυρίως υπόχρεο δεν αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας (αποφάσεις της 17ης Ιουλίου 1997, C-97/95, Pascoal & Filhos, Συλλογή 1997, σ. I-4209, και της 9ης Μαρτίου 2006, C-293/04, Beemsterboer Coldstore Services, Συλλογή 2006, σ. I-2263). Επιπλέον, υποστηρίζει ότι δεν απόκειται στο Δικαστήριο να εξετάσει, από απόψεως κοινοτικού δικαίου, την από 27 Σεπτεμβρίου 2002 απόφαση του Corte suprema di cassazione, δεδομένου ότι δεν του υποβλήθηκε κανένα σχετικό προδικαστικό ερώτημα. 47
The Italian Government is of the view that it is not contrary to the principle of proportionality to hold the principal liable (Case C-97/95 Pascoal & Filhos [1997] ECR I-4209, and Case C-293/04 Beemsterboer Coldstore Services [2006] ECR I-2263). It submits that the task of the Court is not to adopt a position on the judgment of the Corte Suprema di Cassazione of 27 September 2002, since no question requiring a preliminary ruling has been submitted to it in that regard. 47
Κατά πάγια νομολογία, η αρχή της αναλογικότητας, η οποία αποτελεί γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου, επιτάσσει να είναι τα προβλεπόμενα από κοινοτική διάταξη μέσα πρόσφορα για την υλοποίηση του επιδιωκομένου σκοπού και να μην
According to settled caselaw, the principle of proportionality, which is one of the general principles of Community law, requires that measures implemented through Community provisions be appropriate for attaining the objective pursued and must
I-11893, σκέψη 47, και της 12ης Σεπτεμβρίου 2006, C-479/04, Laserdisken, Συλλογή 2006, σ. I-8089, σκέψη 53).
2008 — CASE C-230/06 not go beyond what is necessary to achieve it (Case C-210/03 Swedish Match [2004] ECR I-11839, paragraph 47, and Case C-479/04 Laserdisken [2006] ECR I-8089, paragraph 53).
Ο κυρίως υπόχρεος, ως υποκείμενος στο καθεστώς εξωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης, βαρύνεται με την καταβολή της τελωνειακής οφειλής που απορρέει από τη μη τήρηση των διατάξεων αυτού του καθεστώτος.
The principal, in his capacity as holder under the external Community transit procedure, is the debtor of the customs debt arising from the failure to observe the provisions governing that procedure.
Ο καταλογισμός αυτής της ευθύνης στον κυρίως υπόχρεο έχει ως σκοπό τη διασφάλιση της συνεπούς και ενιαίας εφαρμογής των διατάξεων περί της εισπράξεως των τελωνειακών οφειλών, ώστε να προστατεύονται τα οικονομικά συμφέροντα της Κοινότητας και των κρατών μελών της.
The liability thus imposed upon the principal is intended to ensure the diligent and uniform application of the provisions relating to the recovery of customs debts in order to protect the financial interests of the Community and its Member States.
Το ότι ο κυρίως υπόχρεος βαρύνεται με την καταβολή της τελωνειακής οφειλής, ανεξαρτήτως της εκτάσεώς της σε σχέση προς την αμοιβή που αυτός εισπράττει, οσάκις ασκεί δραστηριότητες εκτελωνιστή, όπως στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεν αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας.
The fact that the principal is thus made liable for the payment of the customs debt, regardless of the extent of that debt in relation to the fees he receives when acting, as in the case in the main proceedings, as customs clearance agent, is not contrary to the principle of proportionality.
Ούτε το γεγονός ότι ο κυρίως υπόχρεος είναι καλόπιστος και η παράβαση του καθεστώτος εξωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης οφείλεται σε απάτη, στην οποία αυτός ουδαμώς εμπλέκεται, μπορεί να θεωρηθεί ότι θίγει την αρχή της αναλογικότητας.
Nor is the fact that the principal acted in good faith and that the breach of the external Community transit procedure was the result of a forgery in which he had no part capable of constituting an infringement of the principle of proportionality.
Σε αντίθετη περίπτωση, ο κυρίως υπόχρεος δεν θα είχε το ίδιο ισχυρό κίνητρο να διασφαλίζει την ομαλή διεξαγωγή των πράξεων διαμετακόμισης (βλ., κατ’ αναλογία, προπαρατεθείσα απόφαση Pascoal & Filhos, σκέψεις 51 έως 55). 50
If that were the case, the principal would no longer have so great an incentive to ensure that transit operations were properly conducted (see, by analogy, Pascoal & Filhos, paragraphs 51 to 55). 50
Πάντως, πρέπει να υπομνησθεί ότι, οσάκις η τελωνειακή οφειλή γεννάται υπό περιστάσεις που δεν ενέχουν ούτε δόλο ούτε πρόδηλη αμέλεια του κυρίως υποχρέου, το άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα, το οποίο συνιστά γενική ρήτρα επιεικείας, του παρέχει τη δυνατότητα να ζητήσει τη διαγραφή των δασμών.
It must, nevertheless, be borne in mind that, where the customs debt arises as a result of circumstances in which neither deception nor obvious negligence may be attributed to the principal, Article 239 of the Customs Code, which is a general equitable provision, permits the principal to apply for the remission of duties.
Για τον σκοπό αυτό, τα άρθρα 899 έως 905 του κανονισμού εφαρμογής θεσπίζουν μία διαδικασία διοικητικής συνεργασίας μεταξύ των τελωνειακών αρχών και της Κοινότητας.
To that end, Articles 899 to 905 of the implementing regulation provide for a procedure for administrative cooperation between the customs authorities and the Commission.
Επομένως, στο δεύτερο σκέλος του πρώτου ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι ο καταλογισμός στον εκτελωνιστή, ως κυρίως υπόχρεο, της ευθύνης για την τελωνειακή οφειλή δεν αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας.
The answer to the second part of the first question must therefore be that it is not contrary to the principle of proportionality to hold a customs clearance agent, in his capacity as principal, liable for a customs debt.
Σε περίπτωση που μπορούσε να προσδιορισθεί αυτός ο τόπος, από το συνδυασμό των άρθρων 203, παράγραφος 1, και 215, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, προκύπτει ότι αρμόδιο για την είσπραξη της τελωνειακής οφειλής είναι το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου διαπράχθηκε η πρώτη παράβαση ή παρατυπία που δύναται να χαρακτηρισθεί ως «διαφυγή από την τελωνειακή επιτήρηση».
If that is the case, the Member State in which the first offence or irregularity capable of being classified as a removal from customs surveillance was committed can be identified as the State with jurisdiction to recover the customs debt, pursuant to Articles 203(1) and 215(1) of Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992 establishing the Community Customs Code.
Υπόθεση C-306/06
Case C-306/06
(αίτηση του Oberlandesgericht Köln για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Oberlandesgericht Köln)
«Οδηγία 2000/35/ΕΚ — Καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές — Άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii — Καθυστέρηση πληρωμής — Τραπεζικό έμβασμα — Ημερομηνία από της οποίας η πληρωμή πρέπει να θεωρείται πραγματοποιηθείσα»
(Directive 2000/35/EC — Combating of late payment in commercial transactions — Article 3(1)(c)(ii) — Late payment — Bank transfer — Date on which payment is to be regarded as having been made)
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M.
Opinion of Advocate General Poiares Maduro delivered on 18 October 2007 . .
Poiares Maduro της 18ης Οκτωβρίου 2007 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
I - 1925Judgment of the Court (First Chamber), 3 April 2008 . . . . . . . . . . . .
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-306/06
SUMMARY — CASE C-306/06
Προσέγγιση των νομοθεσιών — Καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές — Οδηγία 2000/35
Approximation of laws — Combating of late payment in commercial transactions — Directive 2000/35
(Οδηγία 2000/35 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii) έγκαιρη πίστωση του οφειλόμενου ποσού στον λογαριασμό του δανειστή.
(European Parliament and Council Directive 2000/35, Art. 3(1)(c)(ii)) the sum due be credited to the account of the creditor within the period for payment.
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας 2000/35, για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές, έχει την έννοια ότι, για να αποτραπεί η γένεση της υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας ή για να παύσει αυτή να υφίσταται, απαιτείται
Article 3(1)(c)(ii) of Directive 2000/35/EC on combating late payment in commercial transactions is to be interpreted as meaning that it requires, in order that a payment by bank transfer may avoid or put an end to the application of interest for late payment, that
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑM.
OPINION OF ADVOCATE GENERALPOIARES MADURO delivered on 18 October 2007 1
Εξαρχής διευκρινίζω ότι, μολονότι το ερώτημα αυτό ξενίζει υπό το πρίσμα ορισμένων γλωσσικών αποδόσεων 3στις οποίες δεν γίνεται πάντοτε αναφορά στην έγκαιρη λήψη του οφειλομένου ποσού, το γεγονός αυτό δεν θίγει το κεντρικό ερώτημα στην υπό κρίση υπόθεση, το οποίο παραμένει η κατανομή του κινδύνου μεταξύ του δανειστή και του οφειλέτη όταν ο δεύτερος δεν ευθύνεται άμεσα για την καθυστέρηση πληρωμής.
Let us be clear from the outset that, although this question may be surprising in the light of some language versions 3 in which there is not always a reference to receipt of the amount due on time, that does not call into question the main issue in this case, which remains that relating to the distribution of risk between the creditor and the debtor where the latter is not directly responsible for the late payment.
I — Η διαφοράς της κύριας δίκης, το νομικό πλαίσιο και το προδικαστικό ερώτημα
I — The dispute in the main proceedings, legal background and the question referred for a preliminary ruling
Στη διαφορά της κύριας δίκης, η 01051 Telecom GmbH (στο εξής: ενάγουσα) στρέφεται κατά της Deutsche Telekom AG (στο εξής: Deutsche Telekom) για την καταβολή τόκων υπερημερίας.
The dispute in the main proceedings is between 01051 Telecom GmbH (‘the claimant’) and Deutsche Telekom AG (‘Deutsche Telekom’) concerning the payment of interest for late payment.