natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όπως υποστήριξε η Impact, το περιεχόμενό της εμφανίζεται ως αρκούντως ακριβές ώστε να μπορεί να την επικαλεστεί ένα ιδιώτης και να την εφαρμόσει ο δικαστής (βλ., κατ’ αναλογία, προαναφερθείσα απόφαση Marshall, σκέψη 52).
As Impact maintained, its subjectmatter appears therefore to be sufficiently precise to be relied upon by an individual and to be applied by the national court (see, by analogy, Marshall, paragraph 52).
Αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της Ιρλανδίας, η έλλειψη ορισμού, στη διάταξη αυτή, της έννοιας των όρων απασχολήσεως δεν επηρεάζει τη δυνατότητα εφαρμογής της διατάξεως αυτής από δικαστή, στο πλαίσιο διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί, και κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αναιρέσει τον χαρακτήρα της διατάξεως αυτής ως αρκούντως ακριβούς.
Contrary to Ireland’s submission, the fact that there is no definition of ‘employment conditions’ in Clause 4(1) does not render that provision incapable of being applied by a national court to the facts of a dispute which it is to hear and determine and, consequently, is unlikely to render the subjectmatter of that provision insufficiently precise.
Ειδικότερα, έχουν κριθεί ως αρκούντως ακριβείς διατάξεις οδηγίας παρά την έλλειψη κοινοτικού ορισμού των εννοιών κοινοτικού δικαίου που περιελάμβαναν οι διατάξεις αυτές (βλ., σχετικώς, απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 1991, C-6/90 και C-9/90, Francovich κ.λπ., Συλλογή 1991, σ. I-5357, σκέψεις 13 και 14).
Thus, the provisions of a directive have already been deemed to be sufficiently precise notwithstanding the absence of a Community definition of the sociallaw terms included in those provisions (see, in that respect, Joined Cases C-6/90 and C-9/90 Francovich and Others [1991] ECR I-5357, paragraphs 13 and 14).
Επιπροσθέτως, η κατηγορηματική απαγόρευση που επιβάλλει η ρήτρα 4, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου δεν απαιτεί την έκδοση άλλης πράξεως των κοινοτικών οργάνων (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 1974, 41/74, van Duyn, Συλλογή τόμος 1974, σ. 537, σκέψη 6).
Furthermore, the precise prohibition laid down by Clause 4(1) of the framework agreement does not require the adoption of any further measure of the Community institutions (see, by analogy, Case 41/74 van Duyn [1974] ECR 1337, paragraph 6).
Άλλωστε, η εξεταζόμενη διάταξη ουδόλως
Besides, the provision under consideration does not in any way confer on
ΑΠΟΦΑΣΗ της 15.4.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-268/06 παρέχει στα κράτη μέλη την ευχέρεια, κατά τη μεταφορά της στην εσωτερική έννομη τάξη, να εξαρτήσουν από αιρέσεις ή να περιορίσουν την έκταση της απαγορεύσεως που επιβάλλει όσον αφορά τους όρους απασχολήσεως (βλ., κατ’ αναλογία, προαναφερθείσα απόφαση Marshall, σκέψη 55).
Member States the right, when transposing it into domestic law, to limit the scope of the prohibition laid down in respect of employment conditions (see, by analogy, Marshall, paragraph 55).
Βεβαίως, όπως επισήμανε η Ιρλανδία, η διάταξη αυτή περιέχει, όσον αφορά την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων που καθιερώνει, επιφύλαξη ως προς παρέκκλιση δικαιολογούμενη από αντικειμενικούς λόγους.
Admittedly, as Ireland submitted, that provision includes, in relation to the principle of nondiscrimination there laid down, a qualification concerning justification on objective grounds.
Η ακρίβεια και η έλλειψη αιρέσεων της ρήτρας 4, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου δεν επηρεάζονται, επίσης, από το σημείο 2 της ρήτρας αυτής.
The precision and unconditionality of Clause 4(1) of the framework agreement are not affected by Clause 4(2) either.
Πράγματι, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 101 των προτάσεών της, αυτό το σημείο 2 υπογραμμίζει απλώς μία από τις συνέπειες που θα μπορούσε ίσως να έχει, υπό δικαστικό έλεγχο αν τούτο απαιτηθεί, η εφαρμογή της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων υπέρ των εργαζομένων ορισμένου χρόνου, χωρίς ουδόλως να θίγει το περιεχόμενο αυτής της αρχής.
As the Advocate General noted at point 101 of her Opinion, Clause 4(2) simply articulates one of the consequences which may be associated, where appropriate, subject to judicial control, with the application of the principle of nondiscrimination in favour of fixedterm workers, without in any way undermining the substance of that principle.
Όσον αφορά τη ρήτρα 4, σημείο 3, της συμφωνίαςπλαισίου, την οποία επίσης επικαλέστηκε η Ιρλανδία για να υποστηρίξει την άποψή της ότι το σημείο 1 της ρήτρας αυτής στερείται αμέσου αποτελέσματος, πρέπει να επισημανθεί ότι, κατ’ αυτήν, επαφίεται στα κράτη μέλη και/ή στους κοινωνικούς εταίρους ο καθορισμός των λεπτομερειών των σχετικών με τη διευκόλυνση της «εφαρμογής» της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων που καθιερώνει η ρήτρα αυτή.
As regards Clause 4(3) of the framework agreement, upon which Ireland also relied in order to deny Clause 4(1) direct effect, it must be observed that Clause 4(3) entrusts the Member States and/or the social partners with the definition of the arrangements for facilitating the ‘application’ of the principle of nondiscrimination laid down by that clause.
Κατά συνέπεια, τέτοιες λεπτομέρειες ουδόλως δύνανται να θίξουν τον ορισμό του περιεχομένου αυτής της αρχής (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 19ης Ιανουαρίου 1982, 8/81, Becker, Συλλογή 1982, σ. 53, σκέψεις 32 και 33).
Such arrangements cannot therefore in any way relate to the actual substance of that principle (see, by analogy, Case 8/81 Becker [1982] ECR 53, paragraphs 32 and 33).
Όπως παρατήρησε το ίδιο το αιτούν δικαστήριο και όπως υποστήριξε η Impact, δεν μπορεί να εξαρτάται από τις λεπτομέρειες αυτές η υπόσταση και το περιεχόμενο της εν λόγω αρχής (βλ., κατ’ αναλογία, προαναφερθείσες αποφάσεις της 21ης Ιουνίου 1974, 2/74, Reyners, Συλλογή τόμος 1974, σ. 319, σκέψεις 21 και 26, καθώς και Becker, σκέψη 39).
As the referring court itself suggested, and as Impact submitted, they cannot therefore limit the existence or restrict the scope of that principle (see, by analogy, Case 2/74 Reyners [1974] ECR 631, paragraphs 21 and 26, and Becker, paragraph 39).
Επομένως, η ρήτρα 4, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου είναι, από απόψεως περιεχομένου, απαλλαγμένη αιρέσεων και αρκούντως ακριβής ώστε να μπορούν οι ιδιώτες να την επικαλούνται ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου.
It follows that Clause 4(1) of the framework agreement appears, so far as its subjectmatter is concerned, to be unconditional and sufficiently precise for individuals to be able to rely upon it before a national court.
Επί της ρήτρας 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου
Clause 5(1) of the framework agreement
Η ρήτρα 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου επιβάλλει στα κράτη μέλη, προκειμένου να αποτραπεί κατάχρηση δυνάμενη να προκύψει από τη χρησιμοποίηση διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, να λάβουν ένα ή περισσότερα από τα μέτρα που απαριθμεί, εφόσον η εσωτερική τους νομοθεσία δεν περιλαμβάνει ισοδύναμα μέτρα.
Clause 5(1) of the framework agreement requires Member States to adopt one or more of the measures listed where domestic law does not include equivalent legal measures, in order to prevent abuse arising from the use of successive fixedterm employment contracts or relationships.
Τα απαριθμούμενα μέτρα, τρία συνολικώς, αφορούν, αντιστοίχως, τους αντικειμενικούς λόγους που δικαιολογούν την ανανέωση τέτοιων συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας, τη μέγιστη συνολική διάρκεια αυτών των διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας και τον αριθμό των ανανεώσεών τους.
The measures listed, of which there are three, relate, respectively, to objective reasons justifying the renewal of such contracts or relationships, the maximum total duration of successive fixedterm employment contracts or relationships, and the number of renewals of such contracts or relationships.
I-7213, σκέψη 44, καθώς και C-180/04, Vassallo, Συλλογή 2006, σ. I-7251, σκέψη 35), η ρήτρα 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου τάσσει στα κράτη μέλη ένα γενικό σκοπό, συνιστάμενο στην αποτροπή τέτοιων καταχρήσεων, παρέχοντάς τους τη δυνατότητα να επιλέξουν τα μέσα για την επίτευξή του.
In prescribing the effective and binding adoption of at least one of the measures listed in Clause 5(1) of the framework agreement intended to prevent the abusive use of successive fixedterm employment contracts or relationships, where domestic law does not already include equivalent measures (see Adenelerand Others, paragraphs 65 and 101; Case C-53/04 Marrosu and Sardino [2006] ECR I-7213, paragraph 44; and also Case C-180/04 Vassallo [2006] ECR I-7251, paragraph 35), Clause 5(1) assigns to the Member States the general objective of preventing such abuse, while leaving to them the choice as to how to achieve it.
Πράγματι, δυνάμει αυτής της διατάξεως, απόκειται στην εξουσία εκτιμήσεως των κρατών μελών να επιλέξουν προς τούτο ένα ή περισσότερα από τα μέτρα που απαριθμούνται στην εν λόγω ρήτρα, ή ακόμα σε ήδη ισχύουσες ισοδύναμες νομοθετικές διατάξεις, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες των επί μέρους τομέων και/ή κατηγοριών εργαζομένων.
Under Clause 5(1), it is effectively left to the discretion of the Member States to rely to that end on one or more of the measures listed in that clause, or even on existing equivalent legal measures, while taking account of the needs of specific sectors and/or categories of workers.
Βεβαίως, όπως υποστήριξε η Επιτροπή, επικαλούμενη την απόφαση Francovich κ.λπ. (προαναφερθείσα, σκέψη 17), η δυνατότητα των κρατών μελών να επιλέξουν ένα από τα πολλά δυνατά μέσα για την επίτευξη του αποτελέσματος που επιβάλλει μια οδηγία δεν αποκλείει τη δυνατότητα των ιδιωτών να επικαλούνται ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων τα δικαιώματα των οποίων το περιεχόμενο μπορεί με αρκετή ακρίβεια να καθορισθεί βάσει μόνον των διατάξεων αυτής της οδηγίας (βλ. επίσης, υπ’ αυτή την έννοια, προαναφερθείσες αποφάσεις της 2ας Αυγούστου 1993, C-271/91, Marshall, Συλλογή 1993, σ. I-4367, σκέψη 37, καθώς και Pfeiffer κ.λπ., σκέψη 105).
Admittedly, as the Commission contended when referring to the judgment in Francovich and Others (paragraph 17), the right of the Member States to choose among several possible means of achieving the result required by a directive does not preclude the possibility for individuals of enforcing before the national courts rights the content of which can be determined sufficiently precisely on the basis of the provisions of that directive alone (see also, to that effect, Case C-271/91 Marshall [1993] ECR I-4367, paragraph 37, and Pfeiffer and Others, paragraph 105).
Πάντως πρέπει να γίνει δεκτό ότι, αντιθέτως προς τις ρυθμίσεις περί των οποίων επρόκειτο στην προαναφερθείσα απόφαση Francovich κ.λπ., η ρήτρα 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου, δεν επιβάλλει καμία απαλλαγμένη αιρέσεων και αρκούντως ακριβή υποχρέωση που θα μπορούσε να επικαλεσθεί ένας ιδιώτης ενώπιον εθνικού δικαστηρίου σε περίπτωση που δεν έχουν ληφθεί εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας μέτρα για τη μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη.
However, it must be held that, unlike the provisions at issue in the case giving rise to the judgment in Francovich and Others, Clause 5(1) of the framework agreement does not contain any unconditional and sufficiently precise obligation capable of being relied upon, in the absence of transposing measures taken within the requisite period, by an individual before a national court.
Στην προαναφερθείσα απόφαση Francovich κ.λπ., το Δικαστήριο, παρά την ελευθερία επιλογών που παρείχε η σχετική οδηγία στα κράτη μέλη για την επίτευξη του σκοπού που αυτή έτασσε, διαπίστωσε ότι ορισμένες διατάξεις της προσδιόριζαν, κατά τρόπον απαλλαγμένο αιρέσεων και αρκούντως ακριβή, μία κατ’ ελάχιστο όριο προστασία των ιδιωτών, συγκεκριμένα, ένα ελάχιστο εγγυημένο όριο ικανοποιήσεως απαιτήσεων εκ μισθών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη (βλ. επίσης, για άλλες περιπτώσεις στις οποίες διαπιστώθηκε μία τέτοια κατ’ ελάχιστο όριο προστασία, απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2000, C-303/98, Simap, Συλλογή 2000, σ. I-7963, σκέψεις 68 και 69, καθώς και προαναφερθείσα απόφαση Pfeiffer κ.λπ., σκέψη 105).
In Francovich and Others, notwithstanding the freedom of choice given to the Member States by the directive in question to achieve the result required by that directive, the Court of Justice was able to identify in the directive provisions defining, unconditionally and sufficiently precisely, content comprising minimum protection in favour of individuals: in that case, a minimum guarantee for the payment of wage claims in the event of the employer’s insolvency (for other cases of identificat- ion of minimum protection, see also Case C-303/98 Simap [2000] ECR I-7963, paragraphs 68 and 69, and Pfeiffer and Others, paragraph 105).
Εν προκειμένω, όμως, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η άποψη που υποστήριξε η Επιτροπή ότι η ρήτρα 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου προσδιορίζει επίσης ένα τέτοιο ελάχιστο όριο προστασίας στον τομέα αυτόν, επειδή προβλέπει ότι, ελλείψει οποιουδήποτε άλλου μέτρου αντιμετωπίσεως τέτοιων περιπτώσεων καταχρήσεως ή, τουλάχιστον, αρκούντως αποτελεσματικού, αντικειμενικού και διαφανούς μέτρου προς επίτευξη αυτού του σκοπού, πρέπει να προβάλλονται αντικειμενικοί λόγοι προς δικαιολόγηση της ανανεώσεως διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου.
In the present case, however, the Court cannot accept the Commission’s suggestion that Clause 5(1) of the framework agreement also establishes such minimum material protection in that, in the absence of any other measure intended to combat abuse or at least of any sufficiently effective, objective and transparent measure to that end, it requires objective reasons to justify the renewal of successive fixedterm employment contracts or relationships.
Πράγματι, καίτοι αληθεύει, όπως υπογράμμισε το Δικαστήριο στη σκέψη 67 της προαναφερθείσας αποφάσεως Adeneler κ.λπ., ότι κατά το σημείο 7 των γενικών παρατηρήσεων της συμφωνίαςπλαισίου, τα μέρη που υπέγραψαν τη συμφωνία αυτή έκριναν ότι «η χρήση συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου βάσει αντικειμενικών λόγων είναι ένας τρόπος για να προληφθεί η κατάχρηση», εντούτοις η ερμηνεία που προτείνει η Επιτροπή συνεπάγεται ιεραρχική κατάταξη των μέτρων που απαριθμούνται στη ρήτρα 5, σημείο 1, αυτής της συμφωνίαςπλαισίου, μολονότι από το γράμμα της διατάξεως αυτής προκύπτει, χωρίς δυνατότητα αμφισβητήσεως, ότι τα διάφορα προτεινόμενα μέτρα θεωρούνται ως «ισοδύναμα».
First, while it is true, as the Court stated in paragraph 67 of the judgment in Adeneler and Others, that, according to paragraph 7 of the general considerations in the framework agreement, the signatory parties to that agreement took the view that ‘the use of fixedterm employment contracts founded on objective reasons is a way to prevent abuse’, the fact remains that the construction advocated by the Commission effectively introduces a hierarchy between the various measures referred to in Clause 5(1) of the framework agreement, whereas the terms of that provision themselves unequivocally show that the various measures envisaged are intended to be ‘equivalent’.
Αφετέρου, όπως επίσης επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 116 των προτάσεών της, η προτεινόμενη από την Επιτροπή ερμηνεία θα είχε ως αποτέλεσμα να καταστήσει άνευ νοήματος την επιλογή μέσων που προβλέπει η ρήτρα 5, σημείο
Second, as the Advocate General also noted at point 116 of her Opinion, the interpretation proposed by the Commission would have the effect of rendering meaningless the choice of means allowed by Clause 5(1) of the framework agreement, since
Επομένως, αντιθέτως προς τα κριθέντα στις υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις που παρατίθενται στο σημείο 72 της παρούσας αποφάσεως, δεν είναι δυνατόν, στην υπό κρίση υπόθεση, να προσδιοριστεί επαρκώς το ελάχιστο όριο προστασίας που θα έπρεπε, εν πάση περιπτώσει, να διασφαλισθεί δυνάμει της ρήτρας 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου.
Contrary to what was accepted in the cases giving rise to the judgments cited in paragraph 72 of the present judgment, it is therefore not possible, in the present case, to determine sufficiently the minimum protection which should, on any view, be implemented pursuant to Clause 5(1) of the framework agreement.
Επομένως, η διάταξη αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί, από απόψεως του περιεχομένου της, ως απαλλαγμένη αιρέσεων και αρκούντως ακριβής ώστε να μπορούν οι ιδιώτες να την επικαλούνται ενώπιον εθνικού δικαστηρίου.
It follows that that provision does not appear, so far as its subjectmatter is concerned, to be unconditional and sufficiently precise for individuals to be able to rely upon it before a national court.
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων, στο δεύτερο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η ρήτρα 4, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου είναι απαλλαγμένη αιρέσεων και αρκούντως ακριβής ώστε να μπορούν οι ιδιώτες να την επικαλούνται ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, ενώ, αντιθέτως, αυτό δεν συμβαίνει με τη ρήτρα 5, σημείο 1, της εν λόγω συμφωνίαςπλαισίου.
In the light of the foregoing, the answer to the second question must be that Clause 4(1) of the framework agreement is unconditional and sufficiently precise for individuals to be able to rely upon it before a national court; that is not the case, however, as regards Clause 5(1) of the framework agreement.
Επί του τρίτου ερωτήματος
Question 3
Με το τρίτο του ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί ουσιαστικώς να διευκρινισθεί, αναλόγως των απαντήσεων στο πρώτο ερώτημα, καθώς και στο δεύτερο ερώτημα καθόσον αφορά τη ρήτρα 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου, αν η διάταξη αυτή
By its third question the referring court asks, in essence, having regard to the answers to the first question and to the second question in so far as it relates to Clause 5(1) of the framework agreement, whether Clause 5(1) of the framework agreement precludes a Member State, acting in its capacity as an employer, from renewing a
IMPACT της συμφωνίαςπλαισίου απαγορεύει σε κράτος μέλος, ως εργοδότη, να ανανεώσει σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου μέχρι και για οκτώ έτη κατά την περίοδο μεταξύ της ημερομηνίας εκπνοής της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας 1999/70 και της ημερομηνίας θέσεως σε ισχύ του νόμου περί μεταφοράς της οδηγίας αυτής.
IMPACT fixedterm employment contract for up to eight years in the period between the deadline for transposing Directive 1999/70 and the date on which the legislation transposing that directive enters into force.
Στο πλαίσιο του τρίτου αυτού ερωτήματος, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι, προηγουμένως, η συγκεκριμένη σύμβαση ανανεωνόταν πάντοτε για συντομότερες περιόδους, ότι ο εργοδότης έχει ανάγκη των υπηρεσιών του ενδιαφερομένου για περίοδο μεγαλύτερη της συνήθους διάρκειας των ανανεωμένων συμβάσεων, ότι η ανανέωση της συμβάσεως αυτής για μεγαλύτερη περίοδο έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί ο εργαζόμενος να επωφεληθεί από την εφαρμογή της ρήτρας 5 της συμφωνίαςπλαισίου μετά τη μεταφορά της στην εσωτερική έννομη τάξη και ότι δεν συντρέχουν αντικειμενικοί λόγοι μη συναρτώμενοι με την ιδιότητα του εργαζόμενου ορισμένου χρόνου που έχει ο ενδιαφερόμενος, δυνάμενοι να δικαιολογήσουν μια τέτοια ανανέωση.
In relation to that third question the referring court explains that, on previous occasions, the contract in question had always been renewed for shorter periods; that the employer requires the services of the employee for a period exceeding the usual term on renewal; that the renewal for an extended period has the effect of circumventing the application to an employee of Clause 5 of the framework agreement when transposed into domestic law; and that there are no objective reasons unrelated to the employee’s status as a fixedterm worker for such a renewal.
Για την περίπτωση κατά την οποία, βάσει των στοιχείων της απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο υπέχει την υποχρέωση να κρίνει ότι είναι αρμόδιο να επιληφθεί των αιτημάτων των προσφευγόντων της κύριας δίκης που ευθέως στηρίζονται στην οδηγία 1999/70, πρέπει να διευκρινισθεί ότι, μολονότι βεβαίως, σύμφωνα με την απάντηση στο δεύτερο ερώτημα, το περιεχόμενο της ρήτρας 5, σημείο 1, της συμφωνίαςπλαισίου δεν είναι απαλλαγμένο αιρέσεων και αρκούντως ακριβές ώστε να μπορεί ένας ιδιώτης να την επικαλεσθεί ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, εντούτοις κατά το άρθρο 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, οι οδηγίες, μολονότι αφήνουν στην αρμοδιότητα των εθνικών αρχών την επιλογή του τύπου και των μέσων, δεσμεύουν τα κράτη μέλη στα οποία απευθύνονται όσον αφορά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα (βλ. προαναφερθείσα απόφαση von Colson και Kamann, σκέψη 15).
In the event that, having regard to the answer given to its first question, the referring court must declare that it has jurisdiction to hear and determine the claims of the complainants in the main proceedings based directly on Directive 1999/70, it must be stated that while, in accordance with the answer to the second question, the subjectmatter of Clause 5(1) of the framework agreement is not unconditional and sufficiently precise for individuals to be able to rely upon it before a national court, the fact none the less remains that, under the third paragraph of Article 249 EC, the directive leaves to the national authorities the choice of form and methods but is binding, as to the result to be achieved, upon each Member State to which it is addressed (see von Colson and Kamann, paragraph 15).
Προς τούτο, στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 1999/70 ορίζεται ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να θεσπίσουν όλες τις αναγκαίες διατάξεις ώστε να είναι ανά πάσα στιγμή σε θέση να διασφαλίσουν τα αποτελέσματα που επιβάλλει η οδηγία.
The first paragraph of Article 2 of Directive 1999/70 thus provides that the Member States are required to take any necessary measures to enable them at any time to be in a position to guarantee the results imposed by the directive.
Όπως τονίσθηκε στη σκέψη 41 της παρούσας αποφάσεως, την υποχρέωση των κρατών μελών για επίτευξη του αποτελέσματος που προβλέπει η οδηγία, καθώς και την υποχρέωση, δυνάμει του άρθρου 10 ΕΚ, λήψεως όλων των γενικών και ειδικών μέτρων που απαιτούνται για τη διασφάλιση της εκπληρώσεως αυτής της υποχρεώσεως, την υπέχουν όλες οι αρχές των κρατών μελών (βλ. προαναφερθείσα απόφαση von Colson και Kamann, σκέψη 26).
As has already been observed in paragraph 41 of this judgment, the Member States’ obligation to achieve the result envisaged by a directive and, under Article 10 EC, to take all appropriate measures, whether general or particular, to ensure the fulfilment of that obligation, is binding on all the authorities of the Member States (see von Colson and Kamann, paragraph 26).
Τέτοιες υποχρεώσεις φέρουν οι εν λόγω αρχές ακόμα και υπό την ιδιότητα του δημόσιου εργοδότη.
Such obligations devolve on those authorities, including, where appropriate, in their capacity as a public employer.
Όσον αφορά τον σκοπό που τάσσουν η οδηγία 1999/70 και η συμφωνίαπλαίσιο, αυτός απορρέει, όπως προκύπτει από τα σημεία 6 και 8 των γενικών παρατηρήσεων, από τη βασική διαπίστωση ότι οι συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου συνιστούν τη γενική μορφή σχέσεων εργασίας, μολονότι αναγνωρίζεται ότι οι συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου αποτελούν χαρακτηριστικό της απασχολήσεως σε ορισμένους τομείς ή για ορισμένα καθήκοντα και δραστηριότητες (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Adeneler κ.λπ., σκέψη 61).
As regards the objective laid down by Directive 1999/70 and the framework agreement, the latter proceeds — as is apparent from paragraphs 6 and 8 of the general considerations in the framework agreement — on the premiss that employment contracts of indefinite duration are the general form of employment relationship, while recognising that fixedterm employment contracts are a feature of employment in certain sectors or in respect of certain occupations and activities (see Adeneler and Others, paragraph 61).
I-9981, σκέψη 64), ενώ, όπως προκύπτει από το δεύτερο εδάφιο του προοιμίου της συμφωνίαςπλαισίου και από το σημείο 8 των γενικών παρατηρήσεων αυτής, σε ορισμένες μόνον περιπτώσεις οι συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου ανταποκρίνονται στις ανάγκες τόσο των εργοδοτών όσο και των εργαζομένων (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Adeneler κ.λπ., σκέψη 62).
Consequently, the benefit of stable employment is viewed as a major element in the protection of workers (see Case C-144/04 Mangold [2005] ECR I-9981, paragraph 64), whereas — as is apparent from the second paragraph of the preamble to the framework agreement and paragraph 8 of the general considerations — it is only in certain circumstances that fixedterm employment contracts are liable to respond to the needs of both employers and workers (see Adeneler and Others, paragraph 62).