natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η σύμβαση συνήφθη στις 13 Αυγούστου 1991 μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, εκπροσωπούμενης από την Επιτροπή, αφενός, και την TVR και το βρετανικό Πανεπιστήμιο Brunei, αφετέρου, στο πλαίσιο χρηματοδοτικής στηρίξεως βάσει του προγράμματος έρευνας και αναπτύξεως της Κοινότητας στον τομέα της εφαρμοσμένης μετρολογίας και των χημικών αναλύσεων για τα έτη 1988 έως 1992, το οποίο θεσπίστηκε με την απόφαση 88/418/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 1988.
The contract was concluded on 13 August 1991 between the European Economic Community, represented by the Commission, of the one part, and TVR and an English university, Brunei University, of the other part, within the framework of the financial support granted on the basis of the research and development programme for the Community in the field of applied metrology and chemical analysis (1988 to 1992) adopted by Council Decision 88/418/EEC of 29 June 1988.
Η TVR δεν επέστρεψε κανένα ποσό.
challenged the termination of the contract by the Commission.
Η Επιτροπή κατέβαλε στην TVR στις 20 Σεπτεμβρίου 1991 ως προκαταβολή για τις εργασίες που επρόκειτο να πραγματοποιηθούν το ποσό των 230 000 ECU.
On 20 September 1991 the Commission paid to TVR, by way of advance on the work to be carried out, the sum of ECU 230 000.
Από το ποσό αυτό, 65 000 ECU προορίζονταν για την TVR και 165 000 ECU για το Brunei.
Of that amount, ECU 65 000 was intended for TVR and ECU 165 000 for Brunei.
Με έγγραφο της 15ης Απριλίου 1993, η Επιτροπή απέστειλε στην TVR έγγραφο οχλήσεως, προκειμένου να της αποσταλούν τα αντίγραφα των εγγράφων που αποδείκνυαν ότι η μεταβίβαση πραγματοποιήθηκε νομοτύπως.
It should be observed that the Corte Suprema di Cassazione accepts that an unformulated claim may be regarded as being submitted by implication and as inherent in the application initiating the action, provided that it is necessarily linked to the subject-matter and basis of the action (see, in particular, judgment of the Corte Suprema di Cassazione of 14 June 1991, No 6727, Mass.
Με δύο έγγραφα της 31ης Ιανουαρίου 1994, η Επιτροπή ενημέρωσε την TVR ότι, επειδή δεν είχε λάβει τα αιτηθέντα αποδεικτικά στοιχεία, κατήγγειλε τη σύμβαση, την κάλεσε δε να της επιστρέψει το ποσό τιον 165 000 ECU, προσαυξημένο με τους συμβατικούς τόκους.
By letter of 15 April 1993 the Commission gave TVR notice in writing to send documentary evidence that the transfer had been duly effected. The Commission stated that, in the absence of such evidence, it would terminate the contract and demand reimbursement by TVR of the advance of ECU 230 000, together with interest at the agreed rate.
Η Επιτροπή έλαβε τον Σεπτέμβριο του 1994 έκθεση ελεγκτών αφορώσα την περίοδο μεταξύ 1ης Σεπτεμβρίου 1991 και 31ης Αυγούστου 1992, συνταχθείσα κατ' αίτηση της από την εταιρία Reconta Ernst & Young. Η εν λόγο) έκθεση κατέληγε, αφενός, στο ότι δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία περί μεταφοράς του ποσού των 165 000 ECU στο Brunei και αφετέρου, στο ότι το κόστος βάσει τιμολογίων που εξέδιοσε η TVR ως εργατικά ήταν κατώτερο εκείνου με το οποίο είχε επιβαρυνθεί στην πραγματικότητα. Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι εν προκειμένω η Επιτροπή υπέβαλε σιωπηρώς αίτημα περί αναγνιορίσεως ότι η καταγγελία χώρησε αυτεπαγγέλτως κατ' εφαρμογή της οικείας διαδικασίας καταγγελίας.
As the Commission claims reimbursement in accordance with the first subparagraph of Article 8(4) of Annex II to the contract on the ground that the contract was, it contends, terminated following the implementation of the termination procedure provided for in Article 8(2)(d) of Annex II to the contract, its claim necessarily presupposes that the Court will declare that the contract was actually terminated.
Επί της καταγγελίας της συμβάσεως συμβατικούς τόκους επί του ιος άνω ποσού από τις 21 Δεκεμβρίου 1991, ημερομηνία κατά την οποία δεν αμφισβητείται ότι είχε λάβει την προκαταβολή τιον 230 000 ECU.
It is therefore necessary to hold that in the present case the Commission has submitted by implication an application for a declaration that the contract was automatically terminated pursuant to the termination procedure.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι κατήγγειλε αυτεπαγγέλτους τη σύμβαση με το αιτιολογικό ότι η TVR, η οποία είχε λάβει προκαταβολή ύψους 230 000 ECU, εκ των οποίων 165 000 προορίζονταν για το Brunei, ουδέποτε μερίμνησε ώστε το ως άνιο ποσό να περιέλθει στην τελευταία, αθετιόντας με τον τρόπο atrró την υποχρέιοση που υπείχε από το άρθρο 4, παράγραφος 3, της συμβάσεως.
In September 1994, the Commission received an auditor's report in respect of the period 1 September 1991 to 31 August 1992, drawn up at its request by Reconta Ernst & Young. That report concluded, first, that there was no evidence that the sum of ECU 165 000 had been transferred to Brunei and, second, that the labour costs invoiced by TVR were lower than costs actually incurred. The Commission contends that it exercised its right to terminate the contract on the ground that TVR, which had received an advance of ECU 230 000, which included ECU 165 000 for Brunei, never transferred that sum to Brunei and was thus in breach of Article 4(3) of the contract.
Στηριζόμενη στο άρθρο 1453 του ιταλικού αστικού κιόδικα, η Επιτροπή ζητεί επιπλέον να υποχρεωθεί η TVR να της καταβάλει το ποσό των 20 000 ECU προς αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη από τη μη εκτέλεση της συμβάσεως.
By letter of 22 June 1995, the Commission requested TVR to reimburse the sum of ECU 165 000, plus interest at the agreed rate, representing the contribution intended for but not received by Brunei, and also the sum of ECU 46 307 representing the amount by which the contribution intended for TVR exceeded the approved costs.
Στην προκειμένη περίπτωση, δεν αμφισβητείται ότι το ποσό που έπρεπε να μεταβιβασθεί στο Brunei, ήτοι τα 165 000 ECU, ουδέποτε περιήλθε στον αποδέκτη του.
In the present case, it is common ground that the sum which should have been transferred to Brunei, namely ECU 165 000, was never credited to its account.
Ως εκ τούτου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η TVR αθέτησε την υποχρέιοση, ουσιώδη άλλιοστε κατά την οικονομία της συμβάσειος, που υπείχε δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 3, της συμβάσεως.
Accordingly, it must be held that TVR was in breach of its obligation under Article 4(3) of the contract, an obligation which, moreover, was of the essence of the contract.
Επί της επιστροφής της προκαταβολής
TVR claims that the Commission's claim is inadmissible.
Όσον αφορά το ποσό των 165 000 ECU που η TVR όφειλε να μεταβιβάσει στο Brunei ως προκαταβολή για τις εργασίες που επρόκειτο να πραγματοποιήσει το τελευταίο, η Επιτροπή ζητεί την πλήρη επιστροφή του.
As regards the sum of ECU 165 000 which TVR should have transferred to Brunei by way of advance on the work to be carried out by Brunei, the Commission claims reimbursement in full.
Όπως προκύπτει από τα προεκτεθέντα, το αίτημα της Επιτροπής πρέπει να γίνει δεκτό.
It follows from the foregoing, that Commission's claim must be upheld.
Εν όψει της ανεπαρκείας των αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισε η εναγομένη, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα περί επιστροφής των 46 307 ECU.
Having regard to the inadequacy of the evidence adduced by the defendant, the claim for reimbursement of ECU 46 307 must be allowed.
Όσον αφορά τη φερόμενη ζημία που απορρέει από τις αμοιβές τιον ελεγκτιον, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, για την περίοδο μεταξύ Σεπτεμβρίου 1991 και Αυγούστου 1992, επί της οποίας εκτείνεται ο έλεγχος, η Επιτροπή ήταν σε θέση να εγκρίνει, προτού μάλιστα λάβει την έκθεση ελέγχου, το σύνολο σχεδόν των δαπανιον που είχε υπολογίσει η TVR.
Since the Commission tolerated TVR's failure to honour its commitments over what in the event was quite a long period before terminating the contract, the additional costs of administering the contract during that period do not constitute harm attributable to TVR.
Όπως προκύπτει επίσης από τη δικογραφία, αρκετούς μήνες πριν αναλάβει η εταιρία Renconta Ernst & Young να διενεργήσει τον έλεγχο, η Επιτροπή είχε διευκρινίσει στην TVR ότι ο αναθεωρημένος τελικός υπολογισμός του κόστους που κατέβαλε κατά την ως άνιο περίοδο μπορούσε να εγκριθεί από τεχνική άποψη. Υπό τις περιστάσεις αυτές, οι αμοιβές τιον ελεγκτών δεν μπορούν σε κάθε περίπτωση να καταλογιστούν στην TVR. Επί των τόκων
As it must make reimbursement to the Commission of the total sum of ECU 211 307 representing its primary obligation, TVR must also discharge its secondary obligation by paying interest at the agreed rate on that sum from 21 December 1991, the date on which it accepts that it received the advance of ECU 230 000.
Οφείλουσα να επιστρέψει στην Επιτροπή το συνολικό ποσό τιον 211 307 ECU ιος κύρια οφειλή, η TVR οφείλει, επομένως, να της καταβάλει επίσης, ιος παρεπόμενη οφειλή, τους
As regards the alleged harm represented by the auditor's fees, it is clear from the case-file that, for the period from September 1991 to August 1992, covered by the audit, the Commission was in a position, even before receiving the auditor's report, to allow virtually all the costs recorded by TVR.
Όσον αφορά τις λοιπές προβληθείσες από την Επιτροπή αιτιάσεις περί ζημίας, η Επιτροπή δεν απέδειξε, κατά τρόπο ακριβή και πειστικό, το υποστατό της ζημίας.
It is also clear from the case-file that several months before instructing Reconta Ernst & Young to carry out the audit, the Commission had told TVR that its revised cost statement for the abovementioned period appeared to be acceptable from the technical point of view. In those circumstances, the auditor's fees cannot in any event be attributed to TVR. Relying on Article 1453 of the Italian Civil Code, the Commission also claims that TVR should be ordered to pay the sum of ECU 20 000 by way of compensation for the damage which the Commission says it has sustained as a result of non-performance of the contract.
•1) Υποχρεώνει την Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) va καταβάλει στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων το ποσό των 211 307 ευρώ, προσαυξημένο με τους τόκους βάσει συμβατικού επιτοκίου από 21ης Δεκεμβρίου 1991 και μέχρι πλήρους εξοφλήσεως του χρέους
Orders Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) to pay the Commission of the European Communities the sum of EUR 211 307, together with interest at the agreed rate pom 21 December 1991 until the debt is paid in full;
Απορρίπτει την αγωγή κατά τα λοιπά.
Dismisses the remainder of the application;
Καταδικάζει την Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) στα δικαστικά έξοδα.»
Orders Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) to pay the costs.'
Ο γενικός εισαγγελέας Ρ.
Advocate General P. Ruiz-Jarabo Colomer delivered his Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 15 June 2000.
Ruiz-Jarabo Colomer ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 15τις Ιουνίου 2000.
He proposed that the Court of Justice should essentially grant the application and order the defendant to pay the Commission:
Το κείμενο δεν διατίθεται ακόμη στα ελληνικά.
'— the sum of Euro 211 307, together with interest at the rate of euro 69.47 per day from 21 December 1991 until the debt is paid in full;
C-41/98 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) Θεσμικό δίκαιο
Case C-41/98 Commission of the European Communities ν Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) Law governing the institutions
16 Ιανουαρίου 2001 συμβάσεως»
16 January 2001
«Ρήτρα διαιτησίας — Μη εκτέλεση (Έκτο τμήμα)
(Arbitration clause — Non-performance of contract) (Sixth Chamber) preceding case)
Απορρίπτει την ανταγωγή της Tecnologie Vetroresina SpA (TVR).
Dismisses Tecnologie Vetroresina SpA (TVR)'s counterclaim;
Καταδικάζει την Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) στα δικαστικά έξοδα»
Orders Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) to pay the costs.'
Ο γενικός εισαγγελέας D.
Advocate General D. Ruiz-Jarabo Colomer delivered his Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 15 June 2000.
Ruiz-Jarabo Colomer ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 15ης Ιουνίου 2000.
He proposed that the Court of Justice should essentially grant the application and order the defendant to pay to the Commission:
Το κείμενο δεν διατίθεται ακόμη στα ελληνικά.
'— the sum of euro 77 565.80, together with interest at the sum of euro 24.97 per day from 1 February 1990 to the date of full settlement of the date; and
C-361/98 Ιταλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Μεταφορές
Case C-361/98 Italian Republic ν Commission of the European Communities Transport
18 Ιανουαρίου 2001 αποφάσεως μεταξύ των
18 January 2001
Η προσβαλλομένη απόφαση
(Council Regulation (EEC) No 2408/92 — Application for annulment of Decision 9817 10I EC — Distribution of air traffic between the airports of Milan 2000) (Full Court)
Η προσβαλλομένη απόφαση βασίζεται στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 2408/92.
By application lodged at the Court Registry on 8 October 1998, the Italian Republic brought an action under the first paragraph of Article 173 of the EC Treaty (now, after amendment, the first paragraph of Article 230 EC) for annulment of Commission Decision 98/710/EC of 16 September 1998 on a procedure relating to the application of Council Regulation (EEC) No 2408/92 (Case VII/AMA/11/98 - Italian traffic distribution rules for the airport system of Milan).
Με την προσβαλλομένη απόφαση, η Επιτροπή απαγόρευσε στην Ιταλική Δημοκρατία να εφαρμόσει τους κανόνες κατανομής της εναέριας κυκλοφορίας στο σύστημα αερολιμένων του Μιλάνου (Ιταλία), που θεσπίστηκαν με εθνικά διατάγματα τα οποία προέβλεπαν, ειδικότερα, τη μεταφορά ενός μέρους της εναέριας
By the contested decision, the Commission prohibited the Italian Republic from applying the air traffic distribution rules for the airport system of Milan, Italy, which had been defined by national decrees which provided, in particular, for a partial transfer of air traffic from Linate airport to Malpensa airport.
Η Επιτροπή διαπιστιονει κατ' αρχάς, στις παραγράφους 5 έως 13 της προσβαλλομένης αποφάσειος, ότι οι ιταλικές αρχές αποφάσισαν να αναδιοργανώσουν το σύστημα αερολιμένων του Μιλάνου (αεροδρόμιο του Μαλπένσα, του Λινάτε και του Orio al Serio) και να δημιουργήσουν έναν κομβικό αερολιμένα στο Μαλπένσα.
In the light of the information available to it, in particular Alitalia's declared intention, expressed in other Community procedures, to continue to divide its operations between two hub airports, the Commission concludes that, as of 25 October 1998, Alitalia will be the only Community carrier able to access its hub at Rome-Fiumicino from Milan using either Linate airport or Malpensa airport.
Ο στόχος αυτός περιλαμβάνει την επέκταση και την αναβάθμιση του αεροδρομίου του Μαλπένσα, σχέδιο που είναι γνωστό με το όνομα «Μαλπένσα 2000».
The Commission states, first of all, in recitals 5 to 13 in the preamble to the contested decision, that the Italian authorities decided to reorganise the airport system of Milan (Malpensa, Linate and Orio al Serio airports) and to create a hub at Malpensa. That objective is to be achieved through the extension and upgrading of Malpensa airport, known as the 'Malpensa 2000' project.
αερολιμένα αυτόν θα είναι ανεπαρκείς ενόψει του όγκου της κυκλοφορίας που θα πρέπει να απορροφήσει.
The Commission considers that the conditions of access to Malpensa airport will remain unchanged after 25 October 1998 and concludes that, from that date, the level of available access infrastructures to that airport will not be compatible with the traffic which it will have to handle.
Για τη μεταφορά της κυκλοφορίας προς το αεροδρόμιο του Μαλπένσα, οι ιταλικές αρχές εξέδιοσαν, τον Ιούλιο του 1996, το διάταγμα 46-Τ το οποίο προβλέπει ότι, από την ημερομηνία θέσεως σε λειτουργία των υποδομών με προτεραιότητα του εν λόγιο αερολιμένα — ημερομηνία που θα καθοριζόταν με μεταγενέστερο διάταγμα —, όλη η ενδοκοινοτική και διηπειρωτική κυκλοφορία θα μεταφερθεί στον αερολιμένα του Μαλπένσα, με μόνη εξαίρεση τις πτήσεις τιον εταιριών των οποίων ο ετήσιος όγκος υπερβαίνει τα 2 εκατομμύρια επιβάτες, οι οποίες μπορούν να παραμείνουν στο αεροδρόμιο του Λινάτε.
between the airports which make up an airport system, Article 8(1) of Regulation No 2408/92, unlike Article 9(4) and (5) thereof which grants to the Commission the power to decide whether a national measure is in any way contrary to Community law, fixes only one limit to the Member State's power, namely observance of the principle of non-discrimination on the ground of the nationality and/or identity of the air carrier. The Government claims that, by adopting the contested decision, which is based on a finding that the national measures set out in the decrees at issue are in breach of the principle of the freedom to provide services from the point of view of proportionality, the Commission has thus exceeded the limits of the power which is granted to it under Article 8(3) of that regulation.
Στην πράξη, η εξαίρεση αυτή αφορούσε μόνον τη σύνδεση Μιλάνου-Ρώμης.
In the Commission's view, Alitalia will be the only company able to continue to serve its Rome-Fiumicino hub from Linate airport while other Community air carriers will not be able to serve their hubs from that Milan airport.
Τον Οκτώβριο του 1997, νέο διάταγμα, με τον αριθμό 70-Τ, όρισε την 25η Οκτωβρίου 1998 ιος ημερομηνία μεταφοράς της κυκλοφορίας στον αερολιμένα του Μαλπένσα.
Therefore, the Commission considers that the application of the measures set out in Decree No 46-T from 25 October 1998 will in practice produce discriminatory effects in favour of Alitalia, which is not compatible with the principle of non-discrimination on the ground of the identity of the air carrier as provided for in Article 8(1) of Regulation No 2408/92.
Σύμφωνα με την Επιτροπή, η Alitalia θα είναι η μόνη εταιρία η οποία θα μπορεί να συνεχίσει να εξυπηρετεί τον κομβικό αερολιμένα του Φιουμιτσίνο της Ρώμης από τον αερολιμένα του Λινάτε, ενώ οι άλλες κοινοτικές αεροπορικές εταιρίες δεν θα μπορούν να εξυπηρετούν τους κομβικούς αερολιμένες τους από αυτόν τον αερολιμένα του Μιλάνου.
The Italian Government adds that a broad interpretation of Article 8(1) of Regulation No 2408/92 is contrary to the principle of the strict legality of the Commission's power of decision for the purpose of the third and fourth indents of Article 155 of the Treaty.
Συνεπώς, η Επιτροπή θειορεί ότι η εφαρμογή των μέτριον, που θεσπίζονται με το διάταγμα 46-Τ από τις 25 Οκτιοβρίου 1998, θα επιφέρει στην πράξη διακρίσεις υπέρ της Alitalia, γεγονός το οποίο δεν συνάδει με την αρχή της απαγορεύσεως τιον διακρίσεων λόγοι της ταυτότητας του αερομεταφορέα, η οποία θεσπίζεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1 του κανονισμού 2408/92.
Furthermore, by reason of the fact that it derogates from Article 169 of the EC Treaty (now Article 226 EC), Article 8(3) of that regulation should be interpreted strictly, so that it could not be understood as authorising the Commission to use its power of decision to make assessments which are not directly related to the application of Article 8(1).
Τέλος, η Επιτροπή εξετάζει, στις παραγράφους 47 έως 52 της προσβαλλομένης αποφάσεως, τα επίδικα διατάγματα υπό το φως της αρχής της αναλογικότητας.
Finally, in recitals 47 to 52 in the preamble to the contested decision, the Commission examines the decrees at issue in the light of the principle of proportionality.
Στη συνέχεια, η Επιτροπή προβαίνει, στις παραγράφους 29 έως 46 της προσβαλλομένης αποφάσειος, σε εκτίμηση σχετικά με την τήρηση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων με τα δύο διατάγματα που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη σκέψη.
It is clear from Regulation No 2408/92 that the purpose of that regulation is, inter alia, to define the conditions for applying in the air transport sector the principle of the freedom to provide services which is enshrined in, inter alia, Articles 59 and 61 of the Treaty, so that all matters of market access are dealt with in the same regulation.
Η Επιτροπή συνάγει, υπό το φως τιον πληροφοριών που διαθέτει, ειδικότερα από τη δηλωθείσα πρόθεση της εταιρίας Alitalia, που έγινε γνωστή σε άλλες κοινοτικές διαδικασίες, να συνεχίσει να κατανέμει τις δραστηριότητες της μεταξύ δύο κομβικών αερολιμένων, ότι από τις 25 Οκτωβρίου 1998 η Alitalia θα είναι ο μόνος κοινοτικός μεταφορέας που θα μπορεί να έχει πρόσβαση στον κομβικό αερολιμένα Φιουμιτσίνο της Ρώμης από το Μιλάνο, χρησιμοποιώντας είτε τον αερολιμένα του Λινάτε είτε τον αερολιμένα του Μαλπένσα.
The Commission considers that the requirement of the transfer, from 25 October 1998, of all traffic from Linate airport to Malpensa airport — except the Rome-Milan route — is not compatible with the principle of proportionality, since the creation of a fully viable and operational hub did not necessitate the transfer of a volume of traffic which was incompatible with the level of airport structures and access infrastructures. In the Commission's opinion, a postponement of such a transfer or a gradual transfer from 25 October 1998 onwards would be better suited to the objective pursued by the Italian authorities and would reduce the effect on freedom to provide air services to and from Milan.
Σύμφωνα με την Επιτροπή, η αναβολή της μεταφοράς αυτής ή η βαθμιαία πραγματοποίηση της από τις 25 Οκτωβρίου 1998 θα ανταποκρινόταν καλύτερα στην πραγματοποίηση του επιδιωκόμενου από τις ιταλικές αρχές στόχου και θα μείιονε τις επιπτώσεις στην ελευθερία παροχής αεροπορικών υπηρεσιών προς και από το Μιλάνο.
The Court finds that the measures enacted in the decrees at issue for the purpose of governing the distribution of traffic within an airport system, within the meaning of Article 8(1) of Regulation No 2408/92, constitute restrictions on the freedom to provide services.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η πρόσβαση στον αερολιμένα του Μαλπένσα θα παραμείνει αμετάβλητη μετά τις 25 Οκτιοβρίου 1998 και οι υποδομές προσβάσεως στον
In order that such restrictions may be authorised under Regulation No 2408/92, they must be justified and, in particular, proportionate to the purpose for which they were adopted.
Εκ προοιμίου, η Ιταλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι, στο πλαίσιο της κατανομής της κυκλοφορίας μεταξύ των αερολιμένων που συνθέτουν ένα
The Italian Government submits, first of all, that, within the framework of traffic distribution
Για να γίνουν δεκτοί τέτοιοι περιορισμοί ενόψει των διατάξειον του κανονισμού 2408/92, πρέπει να δικαιολογούνται και, μεταξύ άλλων, να είναι ανάλογοι προς τον στόχο για τον οποίο θεσπίστηκαν.
Whether or not the creation of a fully operational and viable hub is classified as an overriding reason in the general interest, a legitimate objective of that kind may justify an obstacle to the fundamental freedom to provide services only in so far as it is consistent with the principle of proportionality.
Η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας την προσβαλλομένη απόφαση, η οποία βασίζεται στη διαπίστωση ότι τα θεσπισθέντα με τα επίδικα διατάγματα εθνικά μέτρα προσβάλλουν την αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών υπό το πρίσμα της αναλογικότητας, υπερέβη επομένιος τα όρια της εξουσίας που της χορηγεί το άρθρο 8, παράγραφος 3, του ιδίου κανονισμού.
It follows that the Commission was fully entitled, within the framework of the power granted to it under Article 8(1) and (3) of Regulation No 2408/92, to examine, first, whether the national measures enacted in the decrees at issue impose restrictions which are applicable without distinction and, second, whether those restrictions are such as to achieve the objective which they envisage, without going beyond what is necessary to achieve it.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορούν να γίνουν δεκτά ούτε τα επιχειρήματα της Ιταλικής Κυβερνήσεως που αντλούνται από τα άρθρα 155 και 169 της Συνθήκης.
In those circumstances, the Italian Government's arguments based on Articles 155 and 169 of the Treaty cannot be accepted either.
Με τον δεύτερο λόγο ακυριοσειος, η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίζεται, επικουρικώς, ότι η Επιτροπή εσφαλμένιος θεώρησε ότι τα επίδικα διατάγματα παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας.
By its second plea, the Italian Government claims, in the alternative, that the Commission was wrong to consider that the decrees at issue are in breach of the principle of proportionality.