natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ισχυρίζεται ότι οι απαιτήσεις στις οποίες αναφέρεται η πρώτη αιτίαση της Επιτροπής σχετίζονται όλες με αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις εμπίπτουσες στην εθνική δημόσια τάξη κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71.
The Grand Duchy of Luxembourg contends that the measures referred to in the Commission’s first complaint all relate to mandatory provisions falling under national public policy within the meaning of the first indent of Article 3(10) of Direct ive 96/71.
Συναφώς, υποστηρίζει, αφενός, ότι η δήλωση 10 δεν είναι δυνατόν να έχει οποιαδήποτε δεσμευτική νομική ισχύ και, αφετέρου, ότι η έννοια των διατάξεων δημοσίας τάξεως περιλαμβάνει όλες τις διατάξεις που ανταποκρίνονται, κατά τη γνώμη του κράτους υποδοχής, σε επιτακτικές απαιτήσεις του δημοσίου συμφέροντος.
In that regard, it submits, first, that Declaration No 10 does not have any binding legal force and, second, that the definition of public policy provisions includes all provisions which, in the view of the host State, meet the imperative requirements of the public interest.
Επιπλέον, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου παραπέμπει στη νομοθετική διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση της οδηγίας 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά (ΕΕ L 376, σ. 36).
Furthermore, the Grand Duchy of Luxembourg refers to the legislative procedure which led to the adoption of Directive 2006/123/EC of the European Parliament and of the Council of 12 December 2006 on services in the internal market (OJ 2006 L 376, p. 36).
— Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
— Preliminary observations
Εκ προοιμίου, προς απάντηση στο κυριότερο επιχείρημα που προέβαλε, αμυνόμενο, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, κατά το άρθρο της 3, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, η οδηγία 2006/123 δεν αποβλέπει στην αντικατάσταση της οδηγίας 96/71, δεδομένου ότι η τελευταία κατισχύει, σε περίπτωση συγκρούσεως, της πρώτης.
First of all, in order to address the main argument put forward by the Grand Duchy of Luxembourg in its defence, it must be pointed out that, according to Article 3(1)(a) thereof, Directive 2006/123 is not intended to replace Directive 96/71 and the latter prevails over the former in the event of conflict.
Επομένως, το εν λόγω κράτος μέλος δεν μπορεί να στηριχθεί στη νομοθετική διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση της οδηγίας 2006/123 προκειμένου να υποστηρίξει την ερμηνεία μιας διατάξεως της οδηγίας 96/71, την οποία προέκρινε.
Therefore, the Grand Duchy of Luxembourg cannot base its arguments on the legislative procedure which led to the adoption of Directive 2006/123 in order to support its interpretation of a provision of Directive 96/71.
Από τη δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 96/71 προκύπτει ότι οι νομοθεσίες των κρατών μελών πρέπει να συντονιστούν, ώστε να προβλέπεται ένας πυρήνας επιτακτικών κανόνων για την ελάχιστη προστασία, τους οποίους πρέπει να τηρούν, εντός του κράτους υποδοχής, οι εργοδότες που αποσπούν εργαζομένους (βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, C-341/05, Laval un Partneri, Συλλογή 2007, σ. I-11767, σκέψη 59).
It is clear from recital 13 in the preamble to Directive 96/71 that the laws of the Member States must be coordinated in order to lay down a nucleus of mandatory rules for minimum protection to be observed in the host country by employers who post workers there (Case C-341/05 Laval un Partneri [2007] ECR I-11767, paragraph 59).
Έτσι, το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της ως άνω οδηγίας προβλέπει ότι τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε, ανεξάρτητα από το δίκαιο που διέπει τη σχέση εργασίας, οι επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, οι οποίες προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφος των εν λόγω κρατών μελών εντός του πλαισίου διεθνικής παροχής υπηρεσιών, να εγγυώνται στους αποσπασμένους εργαζομένους τους όρους εργασίας και απασχόλησης, σχετικά με τα θέματα που αναφέρονται στο ίδιο άρθρο, οι οποίοι καθορίζονται εντός του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου εκτελείται η εργασία (απόφαση της 18ης Ιουλίου 2007, C-490/04, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 2007, σ. I-6095, σκέψη 18).
Thus, the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71 provides that Member States are to ensure that, whatever the law applicable to the employment relationship, undertakings established in another Member State which post workers to their territory in the framework of a transnational provision of services, guarantee the posted workers the terms and conditions of employment, covering the matters set out in that article, which are laid down in the Member State in which the work is carried out (Case C-490/04 Commission v Germany [2007] ECR I-6095, paragraph 18).
Προς τούτο, η διάταξη αυτή ορίζει περιοριστικώς τους τομείς στους οποίους τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόζουν κατά προτεραιότητα τους ισχύοντες κανόνες στο κράτος μέλος υποδοχής.
For that purpose, Article 3(1) sets out an exhaustive list of the matters in respect of which the Member States may give priority to the rules in force in the host Member State.
Ωστόσο, το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71 αναγνωρίζει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα, τηρουμένων των διατάξεων της Συνθήκης ΕΚ, να επιβάλλουν κατά τρόπο μη εισάγοντα δυσμενή διάκριση, στις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφός τους, όρους εργασίας και απασχόλησης όσον αφορά θέματα πέραν αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 1, πρώτο εδάφιο, του άρθρου αυτού, εφόσον πρόκειται για διατάξεις δημοσίας τάξεως.
Nevertheless, under the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71 it is open to Member States, in compliance with the EC Treaty, to apply, in a nondiscriminatory manner, to undertakings which post workers to their territory terms and conditions of employment on matters other than those referred to the first subparagraph of Article 3(1), in the case of public policy provisions.
Όπως προκύπτει από το άρθρο 1, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, που ορίζει ότι οι διατάξεις που αναφέρονται στα σημεία 1 έως 14 της παραγράφου αυτής συνιστούν αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεις εμπίπτουσες στην εθνική δημόσια τάξη, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου είχε την πρόθεση να επικαλεσθεί το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της εν λόγω οδηγίας.
As is clear from Article 1(1) of the Law of 20 December 2002, which states that the provisions concerning matters referred to in points 1 to 14 thereof are mandatory provisions falling under national public policy, the Grand Duchy of Luxembourg intended to rely on the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71.
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι ο χαρακτηρισμός εθνικών διατάξεων ως νόμων δημοσίας τάξεως και ασφάλειας, εκ μέρους κράτους μέλους, αφορά τις διατάξεις η τήρηση των οποίων κρίνεται πρωταρχικής σημασίας για τη διαφύλαξη της πολιτικής, κοινωνικής ή οικονομικής οργανώσεως του συγκεκριμένου κράτους μέλους, ούτως ώστε να επιβάλλεται η τήρησή τους από όλα τα πρόσωπα που βρίσκονται επί του εδάφους του κράτους μέλους αυτού ή σε κάθε έννομη σχέση που εντοπίζεται εντός του κράτους αυτού (απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 1999, C-369/96 και C-376/96, Arblade κ.λπ., Συλλογή 1999, σ. I-8453, σκέψη 30).
In that connection, it must be recalled that the classification of national provisions by a Member State as public-order legislation applies to national provisions compliance with which has been deemed to be so crucial for the protection of the political, social or economic order in the Member State concerned as to require compliance therewith by all persons present on the national territory of that Member State and all legal relationships within that State (Joined Cases C-369/96 and C-376/96 Arblade and Others [1999] ECR I-8453, paragraph 30).
Κατά συνέπεια, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, η εξαίρεση δημοσίας τάξεως συνιστά παρέκκλιση από τη θεμελιώδη αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, η οποία πρέπει να ερμηνεύεται στενώς και της οποίας το περιεχόμενο δεν μπορεί να καθορίζεται μονομερώς από τα κράτη μέλη (βλ., όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2006, C-503/03, Επιτροπή κατά Ισπανίας, Συλλογή 2006, σ. I-1097, σκέψη 45).
Therefore, contrary to the Grand Duchy of Luxembourg’s submissions, the public policy exception is a derogation from the fundamental principle of freedom to provide services which must be interpreted strictly, the scope of which cannot be determined unilaterally by the Member States (see, regarding freedom of movement for persons, Case C-503/03 Commission v Spain [2006] ECR I-1097, paragraph 45).
Στο πλαίσιο της οδηγίας 96/71, το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, αυτής συνιστά παρέκκλιση από την αρχή ότι τα θέματα ως προς τα οποία το κράτος μέλος υποδοχής μπορεί να επιβάλλει τη νομοθεσία του στις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφός του καθορίζονται περιοριστικώς στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας αυτής.
In the context of Directive 96/71, the first indent of Article 3(10), constitutes a derogation from the principle that the matters with respect to which the host Member State may apply its legislation to undertakings which post workers to its territory are set out in an exhaustive list in the first subparagraph of Article 3(1) thereof.
Κατά συνέπεια, η πρώτη αυτή διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται στενώς.
The first indent of Article 3(10) must therefore be interpreted strictly.
Κατά τα λοιπά, η δήλωση 10, ως προς την οποία η γενική εισαγγελέας ορθώς επισήμανε, στο σημείο 45 των προτάσεών της, ότι είναι δυνατή η επίκληση αυτής προς στήριξη της ερμηνείας του άρθρου 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, διαλαμβάνει ότι οι λέξεις «διατάξεις δημοσίας τάξεως» πρέπει να θεωρούνται ότι καλύπτουν τις υποχρεωτικές διατάξεις από τις οποίες δεν είναι δυνατό να γίνει παρέκκλιση και οι οποίες, λόγω της φύσεως και του στόχου τους, ανταποκρίνονται στις επιτακτικές απαιτήσεις του δημοσίου συμφέροντος.
Moreover, Declaration No 10 which, as the Advocate General rightly pointed out in point 45 of her Opinion, may be relied on in support of an interpretation of the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71, states that the expression ‘public policy provisions’ is to be construed as covering those mandatory rules from which there can be no derogation and which, by their nature and objective, meet the imperative requirements of the public interest.
Εν πάση περιπτώσει, η ως άνω διάταξη της οδηγίας 96/71 ορίζει ότι η επίκληση της προβλεπομένης από αυτή δυνατότητας δεν απαλλάσσει τα κράτη μέλη από την τήρηση των υποχρεώσεων που υπέχουν από τη Συνθήκη, και ιδίως εκείνων που
In any event, Article 3(10) of Directive 96/71 provides that availing themselves of the option for which it provides does not exempt the Member States from complying with their obligations under the EC Treaty and, in particular, those relating to the
Ακριβώς υπό το πρίσμα των θεωρήσεων αυτών πρέπει να εξετασθούν οι απαιτήσεις του άρθρου 1, παράγραφος 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002, ως προς τις οποίες η Επιτροπή αμφισβητεί τον χαρακτηρισμό τους ως αναγκαστικού χαρακτήρα διατάξεων που εμπίπτουν στην εθνική δημόσια τάξη.
It is in the light of those considerations that the Court must examine the requirements set out in Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 whose classification as mandatory provisions falling under national public policy is challenged by the Commission.
— Επί της απαιτήσεως γραπτής συμβάσεως εργασίας ή αντίστοιχου εγγράφου υπό την έννοια της οδηγίας 91/533, την οποία προβλέπει το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002
— The requirement of a written contract or document established pursuant to Direct ive 91/533, as provided for in Article 1(1) of the Law of 20 December 2002
Εκ προοιμίου, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η απαίτηση αυτή εμπίπτει σε τομέα που δεν μνημονεύεται στον κατάλογο που εμφαίνεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 96/71.
As a preliminary point, it is to be noted that that requirement is not a matter mentioned in the list in the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71.
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ισχυρίζεται, αφενός, ότι η βαλλόμενη απαίτηση αποτελεί απλώς και μόνον υπόμνηση της προϋποθέσεως που προβλέπουν τα άρθρα 2 και 3 της οδηγίας 91/533 και, αφετέρου, ότι η εν λόγω απαίτηση εμπίπτει στη δημόσια τάξη καθόσον έχει ως σκοπό την προστασία των εργαζομένων.
The Grand Duchy of Luxembourg submits, first, that the contested requirement is simply a reminder of the condition referred to in Articles 2 and 3 of Directive 91/533 and, second, that it is a matter of public policy in so far as its objective is to protect workers.
Όπως υπογραμμίζει η δεύτερη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 91/533, η ανάγκη υπαγωγής των εργασιακών σχέσεων σε απαιτήσεις τύπου είναι θεμελιώδης ενόψει της καλύτερης προστασίας των μισθωτών από ενδεχόμενη προσβολή των δικαιωμάτων τους και ενόψει της υπάρξεως μεγαλύτερης διαφάνειας στην αγορά εργασίας.
As stated in the second recital of the preamble to Directive 91/533, the need to subject employment relationships to formal requirements is essential in order better to protect employees against possible infringements of their rights and to create greater transparency on the labour market.
Εντούτοις, από το άρθρο 9, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας προκύπτει, επίσης, ότι τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν προς την ίδια οδηγία.
However, it is also clear from Article 9(1) of Directive 91/533 that the Member States are to adopt the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with that directive.
Κατά συνέπεια, όλοι οι εργοδότες, περιλαμβανομένων και αυτών που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων, όπως προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 91/533, υπόκεινται, δυνάμει της νομοθεσίας του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένοι, στις υποχρεώσεις που προβλέπει η οδηγία αυτή.
Consequently, all employers, including those which post workers abroad, are, as provided by Article 4(1) of Directive 91/533, subject, by virtue of the laws of the Member State in which they are established, to the obligations laid down by that directive.
Επομένως, διαπιστώνεται ότι η τήρηση της προβλεπομένης από το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 απαιτήσεως διασφαλίζεται από το κράτος μέλος από το οποίο κατάγονται οι αποσπασμένοι εργαζόμενοι.
It is evident that compliance with the requirement laid down in Article 1(1)(1) of the Law of 20 December 2002 is ensured by the Member State of origin of the posted workers.
Κατά συνέπεια, η βαλλόμενη διάταξη έχει ως αποτέλεσμα το να υπαχθούν οι επιχειρήσεις που αποσπούν εργαζομένους στο Λουξεμβούργο σε μια υποχρέωση την οποία αυτές ήδη υπέχουν στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς τους.
Accordingly, the contested provision has the effect of making undertakings which post workers to Luxembourg subject to an obligation to which they are already subject in the Member State in which they are established.
Πάντως, καίτοι, κατά πάγια νομολογία, το κοινοτικό δίκαιο δεν αντιτίθεται στην εκ μέρους των κρατών μελών επέκταση της νομοθεσίας τους ή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας που έχουν συνάψει οι κοινωνικοί εταίροι σε κάθε πρόσωπο που παρέχει αμειβόμενη εργασία, έστω και προσωρινή, ανεξάρτητα από το κράτος μέλος εγκαταστάσεως του εργοδότη, γεγονός παραμένει ότι μια τέτοια δυνατότητα εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι οι ενδιαφερόμενοι εργαζόμενοι, που εκτελούν προσωρινώς τις εργασίες τους στο κράτος μέλος υποδοχής, δεν απολαύουν ήδη της ίδιας ή ουσιωδώς συγκρίσιμης προστασίας δυνάμει των υποχρεώσεων που υπέχει ήδη ο εργοδότης τους στο κράτος μέλος εγκαταστάσεώς του (βλ., επ’ αυτού, απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2004, C-445/03, Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, Συλλογή 2004, σ. I-10191, σκέψη 29 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
The Court has consistently held that, although Community law does not preclude Member States from applying their legislation or collective labour agreements entered into by both sides of industry to any person who is employed, even temporarily, no matter in which Member State the employer is established, nevertheless such a possibility is subject to the condition that the workers concerned, who are temporarily working in the host Member State, do not already enjoy the same protection, or essentially comparable protection by virtue of obligations to which their employer is already subject in the Member State in which it is established (see, to that effect, Case C-445/03 Commission v Luxembourg [2004] ECR I-10191, paragraph 29 and the caselaw cited).
Ειδικότερα, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, ως θεμελιώδης αρχή της Συνθήκης, μπορεί να περιοριστεί μόνον από ρυθμίσεις δικαιολογούμενες από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος και εφαρμοζόμενες σε κάθε πρόσωπο ή επιχείρηση που ασκεί δραστηριότητα στο έδαφος του κράτους μέλους υποδοχής, εφόσον το συμφέρον αυτό δεν διασφαλίζεται από τους κανόνες στους οποίους υπόκειται ο παρέχων τις υπηρεσίες εντός του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος (βλ. αποφάσεις Arblade κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψη 34, καθώς και της 25ης Οκτωβρίου 2001, C-49/98, C-50/98, C-52/98, C-54/98 και C-68/98 έως C-71/98, Finalarte κ.λπ., Συλλογή 2001, σ. I-7831, σκέψη 31).
In particular, the Court has already held that the freedom to provide services, as one of the fundamental principles of the Treaty, may be restricted only by rules justified by overriding requirements relating to the public interest and applicable to all persons and businesses operating in the territory of the State where the service is provided, in so far as that interest is not safeguarded by the rules to which the provider of such a service is subject in the Member State where he is established (see, Arblade and Others, paragraph 34, and Joined Cases C-49/98, C-50/98, C-52/98 to C-54/98 and C-68/98 to C-71/98 Finalarte and Others[2001] ECR I-7831, paragraph 31).
Ούτως εχόντων των πραγμάτων όσον αφορά την προστασία των εργαζομένων την οποία διασφαλίζει η οδηγία 91/533 και την οποία επικαλείται το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, διαπιστώνεται ότι η προβλεπόμενη από το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 1, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 απαίτηση δεν είναι σύμφωνη προς το άρθρο 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, κατά το μέτρο που δεν επιβλήθηκε τηρουμένων των διατάξεων της Συνθήκης.
That being the case as regards the protection of workers guaranteed by Directive 91/533 and relied on by the Grand Duchy of Luxembourg, it must be held that the requirement laid down in point 1 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 does not comply with the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71, in so far as it is not applied in compliance with the Treaty.
— Επί της απαιτήσεως αυτόματης προσαρμογής των αποδοχών στην εξέλιξη του κόστους ζωής, την οποία προβλέπει το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002
— The requirement relating to the automatic adjustment of rates of remuneration to the cost of living provided for in Article 1(1)(2) of the Law of 20 December 2002
Από την προσφυγή που άσκησε η Επιτροπή προκύπτει ότι η τελευταία δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι οι κατώτατοι μισθοί αναπροσαρμόζονται στο κόστος ζωής, καθόσον μια τέτοια απαίτηση εμπίπτει αδιαμφισβήτητα, όπως παρατηρεί το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 96/71, αλλά το γεγονός ότι η εν λόγω τιμαριθμική αναπροσαρμογή αφορά το σύνολο των αποδοχών, συμπεριλαμβανομένων των μισθών που δεν εμπίπτουν στην κατηγορία των κατώτατων μισθών.
It is clear from the Commission’s application that the latter does not challenge the fact that minimum wages are indexed to the cost of living, a requirement which, as the Grand Duchy of Luxembourg points out, is unquestionably covered by point (c) of the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71, but the fact that that indexation concerns all wages, including those which do not fall within the minimum wage category.
Ωστόσο, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ισχυρίζεται ότι η διάταξη αυτή της οδηγίας 96/71 παρέχει, σιωπηρώς, τη δυνατότητα στο κράτος μέλος υποδοχής να επιβάλει το δικό του σύστημα καθορισμού του συνόλου των μισθών στις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφός του.
The Grand Duchy of Luxembourg submits, however, that point (c) of the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71 authorises the host Member State by implication to impose its system for determining all wages on undertakings which post workers to its territory.
Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι ο κοινοτικός νομοθέτης είχε την πρόθεση, μέσω του άρθρου 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 96/71, να περιορίσει τη δυνατότητα παρέμβασης των κρατών μελών, όσον αφορά τους μισθούς, στα όρια κατώτατου μισθού.
In that connection, it must be pointed out that the Community legislature intended, by means of point (c) of the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71, to limit the possibility of the Member States intervening as regards pay to matters relating to minimum rates of pay.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προβλεπόμενη από τον νόμο της 20ής Δεκεμβρίου 2002 απαίτηση αυτόματης προσαρμογής των μισθών, πλην των κατωτάτων μισθών, στην εξέλιξη του κόστους ζωής δεν εμπίπτει στα θέματα που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο της οδηγίας 96/71.
It follows that the requirement in the Law of 20 December 2002 concerning the automatic adjustment of rates of pay other than the minimum wage to the cost of living does not fall within the matters referred to in the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71.
Ωστόσο, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου υποστηρίζει ότι το άρθρο 1, παράγραφος 1, σημείο 2, του νόμου της 20ής Δεκεμβρίου 2002 αποσκοπεί στη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης στο Λουξεμβούργο και ότι, ως εκ τούτου, συνιστά επιταγή της δημοσίας τάξεως, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 10, πρώτη περίπτωση, της οδηγίας 96/71, καθόσον προστατεύει τους εργαζομένους από τις συνέπειες του πληθωρισμού.
The Grand Duchy of Luxembourg submits, however, that point 2 of Article 1(1) of the Law of 20 December 2002 is aimed at ensuring good labour relations in Luxembourg and that, on that basis, it constitutes a public policy imperative within the meaning of the first indent of Article 3(10) of Directive 96/71, by protecting workers from the effects of inflation.
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι η διάταξη αυτή της οδηγίας 96/71 παρέχει τη δυνατότητα στο κράτος μέλος υποδοχής να επιβάλει στις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε απόσπαση εργαζομένων στο έδαφός του όρους εργασίας και απασχόλησης που αφορούν άλλα θέματα, πλην αυτών που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 96/71, υπό την επιφύλαξη ότι πρόκειται για διατάξεις δημοσίας τάξεως.
In that connection, it must be recalled that that provision of Directive 96/71 gives the host Member State an opportunity to apply to undertakings posting workers to its territory terms and conditions of employment on matters other than those referred to in the first subparagraph of Article 3(1) of Directive 96/71, provided that they are public policy provisions.