natgillin/translations-raw huggingface dataset:
COMMUNE DE MESQUER μόνο τον κύκλο των πιθανών φορέων δαπανών, μεταξύ των οποίων, σύμφωνα με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει», πρέπει να επιλεγεί εκείνος τον οποίον θα βαρύνουν οι δαπάνες.
sibly be responsible for bearing the cost, from whom it is necessary to select the person who is to bear the costs, in accordance with the polluterpays principle.
Πάντως, ορισμένες διατάξεις σχετικά με τη διαχείριση των αποβλήτων επιβάλλουν τις δαπάνες για τη διάθεσή τους, κατ’ αρχήν, στον παραγωγό του προϊόντος το οποίο κατέστη απόβλητο.
Nevertheless, some rules on dealing with waste impose the cost of its disposal in principle on the producer of the product which became waste.
Η Επιτροπή παραπέμπει συναφώς στην οδηγία 2006/66/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, σχετικά με τις ηλεκτρικές στήλες και τους συσσωρευτές και τα απόβλητα ηλεκτρικών στηλών και συσσωρευτών και με την κατάργηση της οδηγίας 91/157/ΕΟΚ 77, το άρθρο 8 της οποίας προβλέπει ότι οι παραγωγοί των ηλεκτρικών στηλών και των συσσωρευτών πρέπει να φέρουν τις δαπάνες της διαθέσεώς τους ως αποβλήτων 78.
In this connection the Commission refers to Directive 2006/66/EC of 6 September 2006 on batteries and accumulators and waste batteries and accumulators and repealing Directive 91/157/EEC, 77Article 8 of which provides that producers of batteries and accumulators are to bear the costs of their disposal as waste.
Ακόμη τα κράτη μέλη μπορούν, κατά το άρθρο 15 της οδηγίας 94/62/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1994, για τις συσκευασίες και τα απορρίμματα συσκευασίας 79, να επιβάλουν στον παραγωγό της συσκευασίας τις δαπάνες για τη διάθεσή τους κατά τη νομοθεσία περί αποβλήτων 80.
78 In addition, under Article 15 of European Parliament and Council Directive 94/62/EC of 20 December 1994 on packaging and packaging waste 79 the Member States may impose the costs of disposal under the law on waste on the producer of the packaging. 80
Η εν λόγω ερμηνεία της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει» ως αρχής κατανομής των δαπανών είναι σύμφωνη και με άλλες γλωσσικές εκδοχές, οι οποίες —σε αντιδιαστολή προς το γερμανικό κείμενο— δεν χρησιμοποιούν την έννοια της αιτιώδους συναφείας, αλλά δηλώνουν ότι ο ρυπαίνων πληρώνει (Polluter pays, pollueur-payeur).
This interpretation of the polluterpays principle, as a principle governing the apportionment of costs, is consistent with other language versions which — unlike the German version — do not use a notion of causality, but state that the polluter pays (polluter pays, pollueur-payeur).
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο ερμήνευσε την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» ως έκφανση της αρχής της αναλογικότητας, η οποία υποχρεώνει τα κράτη μέλη —και τον κοινοτικό νομοθέτη— να μην επιβάλλουν δαπάνες οι οποίες δεν είναι απαραίτητες λαμβανομένων υπόψη των δεδομένων 76.
Accordingly, the Court has interpreted the polluterpays principle as an expression of the proportionality principle, which requires the Member States — and the Community legislature — to refrain from imposing on anyone costs that are unnecessary having regard to the circumstances.
Η συγκεκριμένη περίπτωση αφορούσε το κατά πόσον η γεωργική εκμετάλλευση μπορούσε να κληθεί να συμβάλει στη μείωση της νιτρορρυπάνσεως περισσότερο απ’ ό,τι αντιστοιχούσε στο μερίδιό της στις συνολικές απορρίψεις.
76In the case at issue the question was whether agriculture could be called on to reduce nitrate discharges more than is commensurate with its proportion of the total amount.
Σε συνδυασμό με τη νομοθεσία περί αποβλήτων, πρέπει να συναχθεί, κατ’ αρχάς, ότι δεν μπορεί κάποιος να βαρύνεται με δαπάνες για τη διάθεση αποβλήτων τα οποία προκλήθηκαν από άλλους.
With regard to the law on waste, it can be inferred, first of all, that a person cannot bear the cost of disposing of waste which comes from others.
Οι διατάξεις αυτές θεμελιώνονται στο γεγονός ότι το άρθρο 15 της οδηγίαςπλαισίου για τα απόβλητα και ιδίως η περιλαμβανόμενη εκεί αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» δεν συνιστούν ρητή και σαφή ρύθμιση της ευθύνης για τις δαπάνες.
Those rules have their basis in the fact that Article 15 of the Waste Framework Directive, and in particular the polluterpays principle referred to therein, do not constitute clear and definitive rules on responsibility for costs.
Αντιθέτως, η αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» μπορεί και πρέπει να εξειδικευθεί περαιτέρω.
The polluterpays principle can and must be clarified further.
Την υποχρέωση αυτή υπέχει πρωτίστως ο νομοθέτης.
This is a priority task for the legislature.
77 — ΕΕ L 266, σ. 1.
77 — OJ 1991 L 266, p. 1.
Εάν ένα προϊόν καθίσταται απόβλητο, τότε ο τελευταίος κάτοχος είναι, κατ’ αρχήν, ο παραγωγός του αποβλήτου, επειδή αυτός απορρίπτει το προϊόν.
If a product becomes waste, the final holder is in principle the producer of the waste since he discards the product.
Όπως ισχυρίζεται η Total, φαίνεται, κατά συνέπεια, ότι η ευθύνη του παραγωγού του προϊόντος για τις δαπάνες —όπως αυτή είναι δυνατή κατά το άρθρο 15 της οδηγίαςπλαισίου για τα απόβλητα— αντιβαίνει στην αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει».
As Total argues, responsibility for costs on the part of the producer of the product — as is possible under Article 15 of the Waste Framework
78 — Παρεμφερείς διατάξεις περιέχουν το άρθρο 5, παράγραφος 4, της οδηγίας 2000/53/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Σεπτεμβρίου 2000, για τα οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους (ΕΕ L 269, σ.
78 — Similar rules are contained in Article 5(4) of Directive 2000/53/EC of 18 September 2000 on end-of life vehicles (OJ 2000 L 269, p.
34) και το άρθρο 8 της οδηγίας 2002/96/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 2003, σχετικά με τα απόβλητα ειδών ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού (ΑΗΗΕ) (ΕΕ L 37, σ. 24).
34) and in Article 8 of Directive 2002/96/EC of 27 January 2003 on waste electrical and electronic equipment (OJ 2002 L 37, p. 24).
79 — ΕΕ L 365, σ. 10.
79 — OJ 1994 L 365, p. 10.
80 — Διάταξη της 16ης Φεβρουαρίου 2006, C-26/05, Plato Plastic Robert Frank (Συλλογή 2006, σ. Ι-24, σκέψη 34).
80 — Order in Case C-26/05 Plato Plastik Robert Frank [2006] ECR I-24, paragraph 34.
76 — Απόφαση της 29ης Απριλίου 1999, C-293/97, Standley κ.λπ.
76 — Case C-293/97 Standley and Others [1999] ECR I-2603, paragraph 52.
Τα δικαστήρια οφείλουν να εφαρμόσουν την εν λόγω εξειδίκευση, αν παραστεί ανάγκη να την ερμηνεύσουν και, ενδεχομένως, να εξετάσουν αν τηρεί τα όρια της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει».
Courts must apply and if necessary interpret that clarification and possibly verify whether it respects the limits of the polluterpays principle.
Η αρχή αυτή συνιστά το κριτήριο για κάθε μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο του άρθρου 15 της οδηγίαςπλαισίου για τα απόβλητα, δεσμεύει όμως και τον κοινοτικό νομοθέτη, επειδή το άρθρο 174, παράγραφος 2, της Συνθήκης καθιερώνεται ως νομική βάση της κοινοτικής περιβαλλοντικής πολιτικής.
That principle is the criterion for any national transposition of Article 15 of the Waste Framework Directive, but it is also binding on the Community legislature since it is laid down in Article 174(2) of the Treaty as the basis for environmental policy.
Η ευθύνη του παραγωγού για τις δαπάνες έχει ορισμένα πλεονεκτήματα.
Responsibility for costs on the part of the producer has some benefits.
Όταν αυτός πρέπει να παρέμβει για τη διάθεση του αποβλήτου, τότε υφίσταται κίνητρο να διαμορφώσει το προϊόν κατά τρόπον ώστε να διατεθεί ως απόβλητο με όσο το δυνατόν χαμηλότερο κόστος.
If the producer has to pay for disposal, there is an incentive to design the product in such a way that it can be disposed of as inexpensively as possible.
Έτσι υλοποιείται ο σκοπός της συνετής και ορθολογικής χρησιμοποιήσεως των φυσικών πόρων που καθιερώνεται με την τρίτη περίπτωση του άρθρου 174, παράγραφος 1, ΕΚ και η αρχή του άρθρου 174, παράγραφος 2, ΕΚ περί της επανορθώσεως των βλαβών του περιβάλλοντος κατά προτεραιότητα στην πηγή.
This is consistent with the objective laid down in the third indent of Article 174(1) EC of prudent and rational utilisation of natural resources and the principle under Article 174(2) EC that environmental damage should as a priority be rectified at source.
Ταυτοχρόνως, ο παραγωγός μπορεί να ενσωματώσει τις δαπάνες της διαθέσεως στην τιμή και, επομένως, να τις μετακυλίσει στον τελικό κάτοχο ως πραγματικό παραγωγό του αποβλήτου.
At the same time, the producer can integrate disposal costs into the price and pass them on to the final holder as the actual producer of the waste.
Τέλος, η ρύθμιση αυτή του κόστους αίρει το κίνητρο του τελικού κατόχου να απορρίψει παρανόμως το προϊόν αυτό, για να εξοικονομήσει τις δαπάνες της διαθέσεως.
Lastly, this arrangement for costs removes any incentive for the final holder to dispose of the product illegally in order to save disposal costs.
Πρέπει, πάντως, να σταθμιστούν ορισμένοι στόχοι και αρχές που διατυπώνονται στο άρθρο 174.
There is however a need to strike a balance between certain of the objectives and principles mentioned in Article 174.
Η εφαρμογή των κριτηρίων είναι επίσης περίπλοκη.
The implementation of those criteria is also complex.
Επομένως, ο δικαστικός έλεγχος πρέπει, κατ’ ανάγκη, να περιορίζεται στο ζήτημα αν κατά την έκδοση ρυθμίσεως υπήρξε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 130 Ρ της Συνθήκης 81.
The review by the Court must therefore necessarily be limited to the question whether there was a manifest error of appraisal regarding the conditions for the application of Article 174 EC. 81
Πάντως, οι ειδικές ρυθμίσεις για την ευθύνη του παραγωγού συνηγορούν υπέρ της απόψεως ότι η επιβάρυνση του παραγωγού του προϊόντος με τις δαπάνες για τη διάθεση χρήζει τέτοιας ρητής διατάξεως.
However, the special rules on the responsibility of the producer also suggest that the imposition of the disposal costs on the producer of the product requires express provision to that effect.
Τα πλεονεκτήματα που περιγράφηκαν εμφανίζονται ιδίως όταν ο παραγωγός και ο τελικός κάτοχος γνωρίζουν τη διάταξη για τις δαπάνες.
In particular, the benefits described occur only if the producer and the final holder are aware of the arrangements governing costs.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί, κατ’ αρχήν, να επικριθεί η απόφαση του κοινοτικού ή του εθνικού νομοθέτη να επιβάλει στον παραγωγό προϊόντος, από το οποίο προκλήθηκαν απόβλητα, τις δαπάνες για τη διάθεσή του.
Against this background, there can be no objection in principle to a decision by the Community legislature or by the national legislature to order the producer of a product from which waste came to bear the cost of its disposal.
Πράγματι, όσον αφορά τα περισσότερα προϊόντα, πρέπει ο παραγωγός να θεωρεί δεδομένο ότι αυτά, αργά ή γρήγορα, με τη σύμφωνη προς τον προορισμό τους χρήση, θα καταστούν απόβλητα.
In the case of most products the producer must assume that they will become waste at some time when they are used as intended.
Επομένως, παράγοντας οικονομικά αγαθά, ο παραγωγός προκαλεί απόβλητα και είναι, κατά συνέπεια, υπεύθυνος σύμφωνα με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει».
By producing economic goods the producer therefore causes waste and is therefore also responsible in accordance with the polluterpays principle.
I-4301, σκέψη 37) και της 15ης Δεκεμβρίου 2005, C-86/03, Ελλάδα κατά Επιτροπής (Συλλογή 2005, σ. I-10979, σκέψη 88), αφορούν τον κοινοτικό νομοθέτη.
81 — Case C-284/95 Hi-Tech [1998] ECR I-4301, paragraph 37, and Case C-86/03 Greece v Commission [2005] ECR I-10979, paragraph 88, both regard to the Community legislature.
Άλλωστε, οι σκέψεις σχετικά με την ευθύνη για τις δαπάνες σε περίπτωση σύμφωνης με τον προορισμό του προϊόντος χρήσεως δεν μπορούν να εφαρμοστούν άνευ όρων σε απόβλητα τα οποία δημιουργούνται από ασυνήθιστα γεγονότα.
Moreover, the considerations relating to responsibility for costs where products are used as intended cannot be applied unreservedly to waste which is created through extraordinary events.
Η υπό κρίση υπόθεση καθιστά σαφές το εξής: κατά τη σύμφωνη με τον προορισμό χρήση, δηλαδή κατά την καύση του βαρέος μαζούτ, εκπέμπονται στην ατμόσφαιρα απόβλητα υπό μορφή αερίων τα οποία, κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, της οδηγίαςπλαισίου
This is illustrated by the present case: when heavy fuel oil is used as intended, that is to say when it is combusted, gaseous derivatives which do not fall within the scope of the law on waste under Article 2(1)(a) of the Waste Framework
COMMUNE DE MESQUER τις προηγούμενες σκέψεις θα συναγόταν ότι, υπό την ιδιότητά τους ως παραγωγού βαρέος μαζούτ και/ή πωλητή ή ναυλωτή, θα έπρεπε να φέρουν τις δαπάνες της διαθέσεως των αποβλήτων ορυκτελαίων μετά από το ναυάγιο, εφόσον μπορεί να τους καταλογιστεί αυτοτελώς ότι συνέτειναν στην πρόκληση της διαρροής του βαρέος μαζούτ.
COMMUNE DE MESQUER solely on the basis of Article 15 of the Waste Framework Directive, it would follow from the above considerations that as the producer of heavy fuel oil and/or the seller and carrier they may be ordered to bear the cost of disposing of oil waste following a shipping accident in so far as they can be accused of contributing personally to causing the leak of the heavy fuel oil.
για τα απόβλητα, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας περί αποβλήτων, και ενδεχομένως και σε μικρότερο βαθμό, περί στερεών αποβλήτων.
Directive accumulate in the atmosphere, and possibly to a lesser extent solid waste. Its disposal would have been relatively inexpensive since it accumulates in a power station which is already equipped for that purpose.
Η διάθεσή τους θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με σχετικά χαμηλό κόστος, εφόσον αυτά συλλέγονται σε σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενεργείας, ο οποίος είναι εξοπλισμένος για τον σκοπό αυτόν.
After the heavy fuel oil leaks and mixes with water and sediment, however, very much larger quantities of waste are created which can be collected and disposed of only with great difficulty.
Πάντως, διάταξη οδηγίας όπως το άρθρο 15 της οδηγίαςπλαισίου για τα απόβλητα δεν μπορεί, αφεαυτής, να επιβάλλει υποχρεώσεις στους ιδιώτες και, επομένως, δεν είναι δυνατή η επίκλησή της κατά ιδιωτών 82.
However, a directive provision like Article 15 of the Waste Framework Directive cannot of itself impose obligations on an individual and cannot therefore be relied upon as such against an individual.
Κατά συνέπεια, οι αρχές του άρθρου 15 μπορούν να εφαρμοστούν έναντι των εταιριών της Total μόνο στο μέτρο που θεμελιώνονται στο γαλλικό δίκαιο.
82The stipulations of Article 15 can therefore be applied as against the Total companies only in so far as they have a basis in French law.
Έτσι εξηγείται η απόφαση Van de Walle: τον κίνδυνο δημιουργίας αποβλήτων που προκαλούνται από ατύχημα φέρει εκείνος ο οποίος μπορεί να αποτρέψει το ατύχημα.
This is the explanation for the judgment in Van de Walle: the risk of the creation of waste as a result of an accident is borne by the person who is able to prevent the accident.
Μόνο κατ’ εξαίρεση ευθύνονται άλλα πρόσωπα, εφόσον μπορεί να τους καταλογιστεί αυτοτελώς ότι συνέτειναν στη δημιουργία των αποβλήτων.
Other persons are responsible only exceptionally where they can be accused of contributing independently to causing the waste.
Η ευθύνη των εταιριών του ομίλου Total θα προσέκρουε ενδεχομένως στο γαλλικό δίκαιο.
French law might preclude liability on the part of the Total companies.
Πράγματι, το ισχύον στη Γαλλία άρθρο III, παράγραφος 4, στοιχείο γ΄, της συμβάσεως περί ευθύνης αποκλείει όλες τις αξιώσεις αποζημιώσεως κατά ναυλωτή, εκτός αν η ζημία προήλθε από προσωπική του πράξη ή παράλειψη που διαπράχθηκε με πρόθεση να προκληθεί μια τέτοια ζημία ή απερίσκεπτα και με γνώση ότι μια τέτοια ζημία θα μπορούσε πιθανώς να προκύψει.
Article III(4)(c) of the Liability Convention, which applies in France, precludes in principle any claim for compensation against a charterer. Exceptions arise only when the damage resulted from the charterer’s personal act or omission, committed with the intent to cause such damage, or recklessly and with knowledge that such damage would probably result.
Τα αρμόδια δικαστήρια πρέπει να αποφανθούν ως προς το αν η εν λόγω απαλλαγή εκ της ευθύνης έχει εφαρμογή και επί των εταιριών του ομίλου Total 83.
The competent courts must decide whether that exclusion from liability is applicable to the Total companies. 83
83 — Η απόφαση του Tribunal de grande instance de Paris της 16ης Ιανουαρίου 2008 (παρατεθείσα στην υποσημείωση 15, σ.
83 — The judgment of the Tribunal de grande instance de Paris of 16 January 2008 (cited in footnote 15, p.
235) απέκλειε τούτο για την Total S.A.
35) ruled this out in the case of Total S.A.
Άλλωστε, η απαλλαγή εκ της ευθύνης δεν είναι, αφεαυτής, ασυμβίβαστη προς το άρθρο 15 της οδηγίαςπλαισίου για τα απόβλητα, σε περίπτωση που τα ωφελούμενα πρόσωπα συνέτειναν στην πρόκληση των αποβλήτων, αλλά αποτελεί θεμιτή άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεως που η αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» παρέχει στα κράτη μέλη κατά τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο.
However, the exclusion from liability does not appear to be incompatible with Article 15 of the Waste Framework Directive, even if the persons concerned contributed to causing the waste, but is a permissible full utilisation of the scope which the polluterpays principle allows the Member States in connection with implementation.
να προβληθούν αξιώσεις ευθέως κατά των προσώπων αυτών σε περίπτωση αυξημένης ευθύνης, δηλαδή όταν η οφειλόμενη στη ρύπανση ζημία προήλθε από προσωπική τους πράξη ή παράλειψη που διαπράχθηκε με πρόθεση να προκληθεί μια τέτοια ζημία ή απερίσκεπτα και με γνώση ότι μια τέτοια ζημία θα μπορούσε πιθανώς να προκύψει.
of liability under Article III(4) of the Liability Convention, in particular vis-à-vis the charterer under Article III(4)(c), are compatible with the polluterpays principle. First of all, claims can be made directly against those persons, in the event of increased responsibility, where the damage resulted from their personal act or omission, committed with the intent to cause such damage, or recklessly and with knowledge that such damage would probably result.
Αφετέρου, ο πλοιοκτήτης μπορεί να στραφεί εναντίον τους, κατά το άρθρο III, παράγραφος 5, της συμβάσεως περί ευθύνης.
Secondly, the owner may have recourse against them under Article III(5) of the Liability Convention.
Εξασφαλίζεται έτσι η δυνατότητα τις δαπάνες να φέρουν τα πρόσωπα αυτά, δυνάμει της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει», λόγω του ότι συνέτειναν στην πρόκληση των αποβλήτων.
It is therefore ensured that these persons too may be ordered to bear costs for their contribution in accordance with the polluterpays principle.
Η αξίωση αυτή θα πρέπει να εξεταστεί ιδίως εάν οι εταιρίες του ομίλου Total είναι εν μέρει ή εξ ολοκλήρου υπεύθυνες για το ναυάγιο, όπως έκρινε το Tribunal de grande instance 85και όπως θεωρούν πιθανόν η Επιτροπή και η Γαλλία.
It would be necessary to examine such a claim in particular if the Total companies are partially or wholly responsible for the ship’s accident, as the Tribunal de grande instance found 85 and as the Commission and France also consider to be possible.
Η σύμβαση περί ευθύνης και η σύμβαση περί διεθνούς ταμείου αποσαφηνίζουν την κατανομή της ευθύνης όσον αφορά τις δαπάνες για πετρελαϊκά ατυχήματα στη θάλασσα.
The Liability Convention and the Fund Convention clarify the apportionment of responsibility for costs in connection with oil accidents at sea.
Ο καταλογισμός στον πλοιοκτήτη της ευθύνης για τις δαπάνες ο οποίος επιχειρείται με τη σύμβαση περί ευθύνης συνάδει προς την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει».
The channelling of responsibility for costs to the owner of the ship under the Liability Convention is consistent with the polluterpays principle.
Κατά κανόνα, ο πλοιοκτήτης ευθύνεται σε περίπτωση ατυχημάτων επειδή το φορτίο του πλοίου του κατέστη απόβλητο, εφόσον αυτός φέρει την ευθύνη για τον έλεγχο και την κατάσταση του πλοίου το οποίο διαχειρίζεται ή εκμεταλλεύεται.
As a rule, in the event of an accident the owner is responsible for the cargo of his ship becoming waste since he has responsibility for the command and condition of the ship which he operates or has operated.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, κατά τις οποίες υπεύθυνοι για τη ζημία είναι τρίτοι, το άρθρο III, παράγραφοι 2 και 3, προβλέπει απαλλαγή του πλοιοκτήτη από την ευθύνη.
For certain cases where third parties are responsible for the damage, Article III(2) and (3) provide for exemption from liability for the ship’s owner.
Η εν λόγω μορφή της ευθύνης αντιστοιχεί στην διαπιστωθείσα από το Δικαστήριο ευθύνη της διαχειριστρίας ενός πρατηρίου υγρών καυσίμων για καύσιμα τα οποία διαρρέουν από τις αποθηκευτικές εγκαταστάσεις στο γειτονικό έδαφος 84.
This form of liability is consistent with the liability which the Court established in connection with the manager of a service station in relation to hydrocarbons leaked from storage facilities into the surrounding ground. 84
Πάντως, η ευθύνη του πλοιοκτήτη περιορίζεται κατά το άρθρο V της συμβάσεως περί ευθύνης, εάν δεν αποδειχθεί ότι η οφειλόμενη στη ρύπανση ζημία προήλθε από προσωπική του πράξη ή παράλειψη που διαπράχθηκε με πρόθεση να προκληθεί μια τέτοια ζημία ή απερίσκεπτα και με γνώση ότι μια τέτοια ζημία θα μπορούσε πιθανώς να προκύψει.
However, under Article V of the Liability Convention liability on the part of the owner is limited if it is not proved that the pollution damage resulted from his personal act or omission, committed with the intent to cause such damage, or recklessly and with knowledge that such damage would probably result.
Εάν ισχύει ο εν λόγω περιορισμός της ευθύνης, οι κατ’ ιδίαν αξιώσεις κατά το άρθρο V, παράγραφος 4, ικανοποιούνται μόνο pro rata, επομένως εν μέρει, από τον πλοιοκτήτη.
If this limitation of liability applies, the individual claims under Article V(4) are settled only pro rata, that is to say partially, by the owner of the ship.
Εκ πρώτης όψεως, αυτό συνιστά παραβίαση της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει».
This appears prima facie to be a breach of the polluterpays principle.
85 — Απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2008 (παρατεθείσα στην υποσημείωση 15, σ. 228).
85 — Judgment of 16 January 2008 (cited in footnote 15, p. 228).
COMMUNE DE MESQUER βαρύνει είτε το κράτος, επομένως το σύνολο των φορολογουμένων, είτε συγκεκριμένα πρόσωπα, τα οποία μπορούν κατά το εθνικό δίκαιο να αναλάβουν τις δαπάνες.
COMMUNE DE MESQUER persons who are likewise required to pay the costs under national law.
Η επιβάρυνση ιδιωτών με τις δαπάνες για τη διάθεση αποβλήτων, τα οποία δεν προκάλεσαν, φαίνεται ασυμβίβαστη προς την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» 87.
The imposition on individuals of the cost of disposing of waste which they have not caused would be incompatible with the polluterpays principle.
Οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούσαν, κατά συνέπεια, να αντιτάξουν στην εν λόγω αξίωση εθνικών οργάνων το άρθρο 15 της οδηγίαςπλαισίου για τα απόβλητα.
87Those concerned could therefore apply Article 15 of the Waste Framework Directive vis-à-vis such a demand made by State authorities.
Πάντως, η περιορισμένη ευθύνη του πλοιοκτήτη συμπληρώνεται, κατά τη σύμβαση περί διεθνούς ταμείου, με την ευθύνη του διεθνούς ταμείου για την αποζημίωση ζημιών εκ ρυπάνσεως από πετρέλαιο.
However, the limited liability of the owner of the ship is supplemented under the Fund Convention by liability under the International Oil Pollution Damage Compensation Fund.
Το ταμείο χρηματοδοτείται, σύμφωνα με το άρθρο 12 της συμβάσεως, από όσους παραλαμβάνουν τις μεγαλύτερες ποσότητες αργού πετρελαίου ή βαρέος μαζούτ που μεταφέρονται με πλοία.
Under Article 12, the Fund is financed by those who have received large quantities of crude oil or heavy fuel oil after sea transport.
Οι επιχειρήσεις αυτές προκαλούν, με την εκ μέρους τους ζήτηση, μεταφορές πετρελαίου που ενέχουν τον κίνδυνο προκλήσεως των πετρελαϊκών ατυχημάτων στη θάλασσα.
Through their demand those undertakings cause the oil transportation which creates the risk of oil accidents at sea.
Επομένως, η αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει» παρέχει επίσης τη δυνατότητα να φέρουν αυτές τις δαπάνες της διαθέσεως των αποβλήτων πετρελαίου τα οποία προκαλούνται από πετρελαϊκά ατυχήματα.
They too may therefore be apportioned the cost of disposing of oil waste which is created in the event of oil accidents in accordance with the polluterpays principle.