natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η πρόσβαση σε εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής πρέπει να χορηγείται όταν αυτά χρησιμεύουν προς απόδειξη παραβιάσεως της αρχής της νομιμότητας
Access to the Commission’s internal documents must be authorised
Όσον αφορά την εκ μέρους του συμβούλου ακροάσεων αναφορά στην εφαρμογή εν προκειμένω της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996, η Hoechst σημειώνει ότι δεν μπορεί να εναπόκειται στον σύμβουλο ακροάσεων να προβλέπει τη μελλοντική αιτιολογία της αποφάσεως της Επιτροπής και να στηρίζει τις διαδικαστικής φύσεως αποφάσεις του σ’ αυτή τη μελλοντική αιτιολογία.
As regards the hearing officer’s reference to the application of the 1996 Leniency Notice in the present case, Hoechst observes that it cannot be for the hearing officer to predict the future reasoning in the Commission’s decision and to base her procedural decisions on that reasoning.
Δεν μπορεί ούτε να γνωρίζει ούτε να αποφασίζει ποιες θα είναι οι αιτιολογίες που θα δεχθούν τα μέλη της Επιτροπής και δεν έχει ούτε την αρμοδιότητα ούτε το δικαίωμα να αποφασίσει μόνος του για το ενδιαφέρον που μπορούν να έχουν, για την άμυνα του ενδιαφερομένου, έγγραφα έχοντα ενδεχομένως απαλλακτικό χαρακτήρα (απόφαση Atlantic Container Line κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 70 ανωτέρω, σκέψη 339).
The hearing officer can neither know nor decide what grounds will be adopted by the College of Members of the Commission and has neither the power nor the right to decide alone on the interest which potentially exculpatory documents might have for the defence (Atlantic Container Line and Others v Commission, paragraph 70 above, paragraph 339).
Στο πλαίσιο αυτό, η Hoechst ζητεί από το Πρωτοδικείο τη λήψη μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, συνιστάμενα σε διαταγή προς την Επιτροπή να παράσχει τη δυνατότητα στην ίδια και στο Πρωτοδικείο να μελετήσουν, στο πλήρες κείμενό τους, όλα τα έγγραφα που περιλαμβάνονται στον διοικητικό φάκελο, ή τα οποία βρίσκονται με άλλο τρόπο στην κατοχή της Επιτροπής, από τα οποία μπορεί να διαπιστωθεί ποιο ήταν το περιεχόμενο των επαφών μεταξύ δικηγόρων της Chisso και εκπροσώπων της Επιτροπής μεταξύ Σεπτεμβρίου 1998 και Απριλίου 1999.
In that context, Hoechst requests the Court to adopt measures of organisation of procedure consisting in ordering the Commission to put it and the Court in a position to consult, in their integral version, all the documents in the file, or otherwise in the Commission’s possession, showing the content of the contacts between Chisso’s lawyers and the Commission’s representatives between September 1998 and April 1999.
Εξάλλου, ως μέτρο αποδείξεως, η Hoechst ζητεί να κληθούν να καταθέσουν ως μάρτυρες οι δύο υπάλληλοι της Επιτροπής που ήταν επιφορτισμένοι με την υπόθεση την περίοδο εκείνη.
Furthermore, by way of measure of inquiry, Hoechst requests that the two Commission officials then responsible for the case be called as witnesses.
Επί της αρνήσεως προσβάσεως σε ένα έγγραφο της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002 με τα παραρτήματά του
The refusal of access to a letter of 17 December 2002 from Chisso, together with the annexes thereto
Η Hoechst εκθέτει ότι υποστήριξε, ήδη πριν από την έκδοση της Αποφάσεως, ότι ένα έγγραφο των δικηγόρων της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002, που βρίσκεται στον διοικητικό φάκελο, αλλά του οποίου το περιεχόμενο είχε αποκρυβεί σχεδόν στο σύνολό του, έπρεπε να περιλαμβάνεται στον φάκελο χωρίς να έχει απαλειφθεί κανένα μέρος του.
Hoechst states that it has already claimed, before the adoption of the Decision, that a letter of 17 December 2002 from Chisso’s lawyers which was in the file but the content of which was almost entirely concealed ought to have been in an unconcealed form in the file.
Η Hoechst υπογράμμισε ότι τα παραρτήματα του εγγράφου αυτού, περιλαμβανομένου ενός άλλου εγγράφου της 26ης Μαρτίου 1999, που, σύμφωνα με τα περιεχόμενά του, αφορούσε τη συνεργασία της Chisso με την Επιτροπή, είχαν μεγάλη σημασία για την άμυνά της.
Hoechst emphasised that the annexes to that letter, including a letter of 26 March 1999, which, according to the summary of its content, dealt with Chisso’s cooperation with the Commission, was of great interest for its defence.
Καθόσον το έγγραφο αυτό αφορούσε, όπως μπορεί να συναχθεί από τα προσβάσιμα στοιχεία του φακέλου, απλώς το περιεχόμενο ή νομικά ζητήματα της συνεργασίας της Chisso και την εκτίμησή της, η Hoechst θεωρεί ότι δεν υπάρχει επαρκής δικαιολογία που να εμποδίζει την ανακοίνωσή του.
In so far as that document, as may be inferred from the file to which access was granted, related only to contents or to legal points relating to Chisso’s cooperation and to its assessment, Hoechst contends that there is no valid reason for precluding consultation of it.
Η Hoechst προσθέτει ότι το έγγραφο της Chisso μπορούσε να περιέχει επιβαρυντικά στοιχεία (για παράδειγμα, στην περίπτωση που η Chisso την κατηγορούσε ότι είχε ηγετικό ρόλο στη σύμπραξη), οπότε η Επιτροπή θα όφειλε να παράσχει αμέσως και αυτοβούλως πρόσβαση στα σχετικά στοιχεία.
Hoechst adds that Chisso’s letter might contain inculpatory evidence (for example, if Chisso accused the applicant of having been a leader of the cartel) and the Commission ought therefore to have given the applicant immediate access without any prompting.
Αντιστρόφως, σε περίπτωση ενδείξεων περί δυσμενών διακρίσεων όπως είναι οι διαδικαστικές παρατυπίες της Επιτροπής που σημειώθηκαν προηγουμένως, το έγγραφο της Chisso θα μπορούσε να έχει απαλλακτικό χαρακτήρα.
Conversely, should there be any sign of discrimination such as the procedural irregularities on the part of the Commission noted above, Chisso’s letter might have an exculpatory effect.
Στην περίπτωση αυτή, το εν λόγω έγγραφο έπρεπε να διαβιβαστεί το αργότερο κατόπιν σχετικού αιτήματος της Hoechst.
In that case, the letter ought to have been transmitted when Hoechst requested it, at the latest.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι αδιάφορο αν κάποιος από τους μετέχοντες στη διαδικασία ζήτησε ή όχι την εμπιστευτική μεταχείριση των επίμαχων εγγράφων.
In that context, it is immaterial whether or not one of the parties to the procedure requested confidential treatment for the documents in question.
Η Επιτροπή έπρεπε να εξετάσει αυτεπάγγελτα και αντικειμενικά τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των στοιχείων του φακέλου.
The Commission ought to examine of its own motion, and objectively, the confidential nature of the documents in its file.
Η Hoechst εκθέτει ειδικότερα επ’ αυτού ότι το άρθρο 21, παράγραφος 2, του κανονισμού 17 προβλέπει ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να δέχεται παρά μόνον δικαιολογημένα αιτήματα εμπιστευτικής μεταχειρίσεως απόρρητων επιχειρηματικών στοιχείων.
Hoechst submits in that regard that Article 21(2) of Regulation No 17 provides that the Commission can grant only valid requests for confidential treatment for business secrets.
Κατά τη Hoechst, μόνον εμπορικά δεδομένα, όπως αριθμητικά στοιχεία περί του κύκλου εργασιών ή περί των μεριδίων της αγοράς που δεν ανάγονται στο παρελθόν, θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη —μερική μόνον— απόκρυψη του εγγράφου της Chisso.
Hoechst contends that only business data such as turnover or market shares in nonhistorical periods could have constituted a ground for concealing — and only in part — Chisso’s letter.
Επικαλούμενη την απόφαση Endemol κατά Επιτροπής, σκέψη 70 ανωτέρω (σκέψη 65), η Hoechst υπογραμμίζει ότι η προστασία των εμπιστευτικών πληροφοριών πρέπει να σταθμίζεται σε σχέση με τα δικαιώματα άμυνας των αποδεκτών μιας ανακοινώσεως αιτιάσεων.
Referring to Endemol v Commission, paragraph 70 above (paragraph 65), Hoechst submits that the protection of confidential information must be weighed up against the rights of defence of the addressees of the statement of objections.
Οι αποδέκτες μιας ανακοινώσεως αιτιάσεων πρέπει να είναι σε θέση να προσδιορίζουν, μετά λόγου γνώσεως, αν τα περιγραφόμενα έγγραφα μπορούν να ασκούν επιρροή στην άμυνά τους (απόφαση ICI κατά Επιτροπής, σκέψη 70 ανωτέρω, σκέψη 104).
The addressees of the statement of objections should be in a position to determine, in full knowledge of the facts, whether the documents described are relevant for their defence (ICI v Commission, paragraph 70 above, paragraph 104).
Εν προκειμένω, η Hoechst υποστηρίζει ότι οι δυνατότητες άμυνάς της περιορίστηκαν διότι δεν μπόρεσε να διευκρινίσει ορισμένα καθοριστικής σημασίας διαδικαστικά και πραγματικά ζητήματα.
In the present case, Hoechst maintains that its opportunity to defend itself was restricted in so far as it was unable to clarify certain decisive procedural and factual points.
Ειδικότερα, καθόσον η Hoechst αμφισβητεί το γεγονός ότι η Chisso ήταν η πρώτη που παρέσχε αποδεικτικά στοιχεία καθοριστικής σημασίας, το έγγραφο της Chisso της 26ης Μαρτίου 1999 που, όπως προκύπτει από την περίληψή του, αφορούσε τη συνεργασία της Chisso με την Επιτροπή, θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε συναγωγή συμπερασμάτων όσον αφορά το περιεχόμενο και την ημερομηνία πράξεων σχετικών με μια τέτοια συνεργασία, ειδικότερα πριν από τις 29 Οκτωβρίου 1998.
In particular, in so far as Hoechst disputes the fact that Chisso was the first to supply decisive evidence, Chisso’s letter of 26 March 1999, which, as the summary shows, concerned the latter’s cooperation with the Commission, might have enabled conclusions to be drawn as to the content and date of the acts of such cooperation, in particular before 29 October 1998.
Στο πλαίσιο αυτό, η Hoechst ζητεί από το Πρωτοδικείο τη λήψη μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας συνιστάμενα σε διαταγή προς την Επιτροπή να θέσει στη διάθεση του Πρωτοδικείου και της Hoechst το πλήρες κείμενο του από 17 Δεκεμβρίου 2002 εγγράφου των δικηγόρων της Chisso προς την Επιτροπή μαζί με τα παραρτήματά του.
In that context, Hoechst requests the Court to adopt measures of organisation of procedure consisting in ordering the Commission to make available to the Court and to Hoechst Chisso’s lawyers’ letter of 17 December 2002 to the Commission, in the full version, together with the annexes.
Εξάλλου, ως μέσο αποδείξεως, η Hoechst ζητεί να κληθούν ως μάρτυρες, μέσω της Επιτροπής, οι δύο υπάλληλοι που ήταν επιφορτισμένοι με την υπόθεση την περίοδο εκείνη.
Furthermore, by way of measure of inquiry, Hoechst requests that the two Commission officials then responsible for the case be called as witnesses.
Με το έγγραφο της 16ης Ιουνίου 2006, σε απάντηση σε μια έγγραφη ερώτηση του Πρωτοδικείου με την οποία η Hoechst κλήθηκε να υποβάλει συμπληρωματικές παρατηρήσεις επί των εγγράφων που είχε αποστείλει προηγουμένως η Επιτροπή, μεταξύ των οποίων ιδίως το έγγραφο της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002 με τα παραρτήματά του (βλ. σκέψη 34 ανωτέρω), η εταιρία αυτή υποστηρίζει ότι αγνοήθηκαν ορισμένα αποδεικτικά στοιχεία και ότι διαπράχθηκαν παρατυπίες κατά τη διοικητική διαδικασία.
In its letter of 16 June 2006, in answer to a written question from the Court inviting it to submit further observations on the documents previously transmitted by the Commission, including, in particular, Chisso’s letter of 17 December 2002, together with the annexes thereto (see paragraph 34 above), Hoechst claims that certain evidence has been rejected and that a number of irregularities vitiated the administrative procedure.
Όσον αφορά τα αγνοηθέντα αποδεικτικά στοιχεία, πρώτον, η Hoechst θεωρεί ότι το έγγραφο των δικηγόρων της Chisso προς την Επιτροπή, της 11ης Ιανουαρίου 1999, η μελέτη του οποίου κατέστη τώρα δυνατή για πρώτη φορά, είναι ένα απαλλακτικό υπέρ αυτής στοιχείο.
As regards the evidence which it claims to have been rejected, first, Hoechst contends that the letter of 11 January 1999 from Chisso’s counsel to the Commission, which is now available for consultation for the first time, constitutes an exculpatory document.
Το έγγραφο αυτό αποδεικνύει ότι, στις 3 Νοεμβρίου 1998, ήτοι πολλές ημέρες μετά την αίτηση ασυλίας της Hoechst όσον αφορά την επιβολή προστίμου, η Chisso επιδίωξε να λάβει μιαν επιβεβαίωση του ότι καμία άλλη επιχείρηση δεν προσέφερε τη συνεργασία της πριν από την ίδια.
That letter shows that on 3 November 1998, or several days after Hoechst requested immunity, Chisso sought confirmation that no other undertaking had offered to cooperate with the Commission.
Τούτο αποδεικνύει ότι, την ημερομηνία αυτή, η Chisso δεν είχε υποβάλει αίτημα ασυλίας στην Επιτροπή.
That proves that on that date Chisso had not requested immunity from the Commission.
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
HOECHST v COMMISSION element was not mentioned in the Decision and is of such a kind as to confirm that Hoechst had been the first undertaking to cooperate with the Commission.
Δεύτερον, η Hoechst εκτιμά ότι το έγγραφο της Chisso προς την Επιτροπή, της 26ης Μαρτίου 1999, αποτελεί επίσης απαλλακτικό στοιχείο υπέρ αυτής.
Second, Hoechst maintains that Chisso’s letter to the Commission of 26 March 1999 is also an exculpatory document.
Κατά τη Hoechst, το έγγραφο αυτό αποδεικνύει ότι, κατά τον χρόνο της αποστολής του, οι έγγραφες δηλώσεις τις οποίες η Επιτροπή είχε ζητήσει από την Chisso δεν είχαν ακόμη υποβληθεί.
According to Hoechst, that letter shows that, at the time when it was sent, the written statements which the Commission had requested from Chisso had still not been submitted.
Καταρχάς, η Hoechst σημειώνει, συναφώς, ότι χορηγήθηκε ανεπισήμως στην Chisso συμπληρωματική προθεσμία, πράγμα το οποίο δεν προβλέπεται από την ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996.
First of all, Hoechst observes, in that regard, that Chisso was informally granted extra time, for which there is no provision in the 1996 Leniency Notice.
Στη συνέχεια, αν έλλειπαν ακόμη κάποια έγγραφα την 26η Μαρτίου 1999, δεν θα ήταν δυνατό να θεωρηθεί, σε αντίθεση με όσα εκθέτει το σημείο 458 της Αποφάσεως, ότι η Επιτροπή διέθετε απόδειξη περί της υπάρξεως της συμπράξεως λόγω της συνεργασίας της Chisso.
Next, if certain documents were still missing on 26 March 1999, it is impossible to consider, contrary to what is stated at recital 458 to the Decision, that the Commission had proof of the existence of the cartel on the basis of the cooperation provided by Chisso.
Επομένως, η Επιτροπή ανέλαβε παρανόμως δεσμεύσεις έναντι της Chisso και μάλιστα τις τήρησε, χορηγώντας στην εταιρία αυτήν αργότερα ασυλία όσον αφορά την επιβολή προστίμου.
The Commission therefore gave unlawful commitments to Chisso and also adhered to them by subsequently granting Chisso immunity from a fine.
Η Hoechst υπενθυμίζει επίσης ότι παρέσχε στην Επιτροπή έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία στις 19 Μαρτίου 1999, ενώ οι υπάλληλοι της εταιρίας αυτής διέτρεχαν τον κίνδυνο ασκήσεως διώξεως σε βάρος τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και ενώ η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996 απαιτούσε μόνον την απόδειξη της υπάρξεως της συμπράξεως, πράγμα το οποίο είχε πράξει η Hoechst ήδη από τις 29 Οκτωβρίου 1998.
Hoechst also observes that it provided the Commission with documentary evidence on 19 March 1999, even though its personnel still faced the risk of criminal proceedings in the United States and though the 1996 Leniency Notice required only evidence of the existence of the cartel, which Hoechst provided as early as 29 October 1998.
Όσον αφορά τις παρατυπίες της διοικητικής διαδικασίας, η Hoechst υπογραμμίζει ότι, στο σημείο 461 της Αποφάσεως, η Επιτροπή αρνήθηκε να δεχθεί ότι η εταιρία αυτή ήταν η πρώτη που συνεργάστηκε, με την αιτιολογία ότι διέθετε σχετικά έγγραφα, χωρίς όμως να τα εμφανίσει, ενώ είχε συμφωνηθεί ότι, λαμβανομένης υπόψη της εκκρεμούς διαδικασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Hoechst θα μπορούσε να προσκομίσει τα έγγραφα αυτά αργότερα.
As regards the irregularities which are alleged to vitiate the administrative procedure, Hoechst emphasises that the Commission, at recital 461 to the Decision, refused to accept that the applicant had been the first to cooperate, on the ground that it had documents without producing them, when it was agreed that, in view of the proceedings pending in the United States, Hoechst could provide those documents at a later stage.
Ταυτόχρονα, όπως αποδεικνύεται από το έγγραφο της 26ης Μαρτίου 1999, η Επιτροπή προδήλως χορήγησε «συμπληρωματική προθεσμία» στην Chisso προς υποβολή εγγράφων.
At the same time, as shown by the letter of 26 March 1999, the Commission clearly allowed Chisso ‘extra time’ to submit documents.
Εξάλλου, τα έγγραφα που υπέβαλε η Chisso τον Απρίλιο του 1999 μπορούσαν να κατατεθούν νωρίτερα.
Furthermore, the documents produced by Chisso in April 1999 could have been provided earlier.
Επομένως, η συνεργασία της Chisso έπρεπε να μη ληφθεί υπόψη για τους ίδιους λόγους που ίσχυσαν έναντι της Hoechst.
Accordingly, Chisso’s cooperation should have been rejected on the same grounds as those used against Hoechst.
Όμως, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Chisso ότι δεν συνεργάστηκε παρά το γεγονός ότι οι καταστάσεις είναι απολύτως συγκρίσιμες.
In fact, no lack of cooperation was alleged on Chisso’s part in spite of a strictly comparable situation.
Τούτο αποτελεί άνιση μεταχείριση σε βάρος της Hoechst.
That constitutes unequal treatment to the detriment of Hoechst.
Επί του αιτήματος διενέργειας νέων ερευνών
The request to carry out further investigations
Η Hoechst εκθέτει ότι, με το έγγραφό της της 22ας Ιανουαρίου 2003 προς τον σύμβουλο ακροάσεων, ζήτησε τη διενέργεια συμπληρωματικών ερευνών στα γραφεία της Επιτροπής μέσω καταθέσεων μαρτύρων.
Hoechst states that, in its letter of 22 January 2003 to the hearing officer, it had requested that further investigations be carried out at the Commission’s premises in the form of questioning of witnesses.
Δεν δόθηκε συνέχεια στο αίτημα αυτό, χωρίς όμως να υπάρξει κάποια άρνηση εκ μέρους του συμβούλου ακροάσεων ή της Επιτροπής, δεδομένου ότι η ζητηθείσα έρευνα προφανώς δεν πραγματοποιήθηκε.
Although that request was not refused by either the hearing officer or the Commission, no action was taken, since the requested investigation was clearly not carried out.
Καθόσον η εν λόγω έρευνα ήταν καθοριστικής σημασίας για το περιεχόμενο της Αποφάσεως, για τους λόγους που εκτίθενται στο πλαίσιο του παρόντος λόγου ακυρώσεως, η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως.
In so far as that investigation was decisive for the content of the Decision, for the reasons set out in the present plea, the Commission has breached the principle of sound administration.
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ β) Τα επιχειρήματα της Επιτροπής
HOECHST v COMMISSION b) Arguments of the Commission
Επί της αρνήσεως προσβάσεως σε ορισμένα έγγραφα
The refusal to grant access to certain documents
Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι η Hoechst δεν αρνείται ότι είναι δυνατή καταρχήν η άρνηση προσβάσεως σε ορισμένα έγγραφα, όταν τα έγγραφα αυτά είναι εσωτερικά ή περιλαμβάνουν απόρρητα επιχειρηματικά στοιχεία.
The Commission emphasises that Hoechst does not deny that access to certain documents may in principle be refused when they are internal documents or contain business secrets.
Στο πλαίσιο αυτό, πρώτον, η Επιτροπή εκθέτει περαιτέρω ότι ο σύμβουλος ακροάσεων έδωσε «ιδιαίτερη προσοχή» στα αιτήματά της στο πλαίσιο του σχεδίου αποφάσεως, σχετικά με το ζήτημα της ευνοϊκής μεταχειρίσεως όσον αφορά το πρόστιμο.
In that context, first, the Commission states that the hearing officer paid ‘particular attention’ to her findings in the draft decision, concerning the question of the benefit of favourable treatment with respect to the fine.
Εξέτασε «ακόμη» τα εσωτερικά σημειώματα της Επιτροπής, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «οι ενέργειες των υπηρεσιών της Επιτροπής έναντι των μερών δεν [είχαν] ασκήσει επιρροή επί της εκβάσεως της διαδικασίας επί του σημείου αυτού».
The hearing officer ‘moreover’ examined the Commission’s internal notes before stating that she was convinced that ‘the acts of the Commission’s services vis-à-vis the parties [had] not had any influence on the outcome of the procedure from that point of view’.
Δεύτερον, η Επιτροπή εκθέτει ότι η Chisso παρέσχε τα πρώτα καθοριστικά στοιχεία για την απόδειξη της υπάρξεως της συμπράξεως κατά τη σύσκεψη της 13ης Νοεμβρίου 1998.
Second, the Commission asserts that the first decisive evidence of the existence of the cartel was provided by Chisso at the meeting of 13 November 1998.
Ο προσδιορισμός της επιχειρήσεως η οποία παρέσχε πρώτη αποδείξεις καθοριστικής σημασίας στην Επιτροπή πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά βάσει των εγγράφων που προσκόμισαν οι επιχειρήσεις, στα οποία τα μέρη είχαν πρόσβαση.
The decision as to which undertaking was the first to supply decisive evidence to the Commission was taken solely on the basis of the documents produced by the undertakings, to which the parties had access.
Επομένως, η υποσχεθείσα στην Chisso προειδοποίηση κατά τη σύσκεψη της 13ης Νοεμβρίου 1998 δεν μπορούσε λογικά να επηρεάσει τον προσδιορισμό της επιχειρήσεως η οποία ήταν η πρώτη που συνεργάστηκε.
Accordingly, the warning promised to Chisso at the meeting of 13 November 1998 cannot logically have influenced the decision as to which undertaking was the first to cooperate.
Εξ αυτού προκύπτει παράλληλα ότι οι επικρίσεις σχετικά με την εξέλιξη της διαδικασίας μετά την ημερομηνία αυτή δεν μπορούσαν να έχουν την παραμικρή σημασία συναφώς.
It follows at the same time that the criticisms concerning the conduct of the procedure after that date could not be of the slightest importance in that regard.
Τούτο ισχύει επίσης για τις αιτιάσεις σχετικά με την άρνηση προσβάσεως στο έγγραφο της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002 και στα παραρτήματά του.
That also applies to the complaints relating to the refusal to grant access to Chisso’s letter of 17 December 2002 and the annexes thereto.
Τρίτον, η Hoechst δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει σοβαρές αμφιβολίες περί της αντικειμενικής στάσεως της Επιτροπής κατά τη διεξαγωγή της διαδικασίας, ικανές να δικαιολογήσουν διευρυμένη πρόσβαση στα εσωτερικά έγγραφά της.
Nor, third, has Hoechst succeeded in casting serious doubts on the objectivity of the Commission’s conduct of the procedure that might justify wider access to its internal documents.
Η Επιτροπή εκθέτει, επ’ αυτού, ότι η δυνατότητα που παρασχέθηκε στην Chisso, στις 9 Δεκεμβρίου 1998, να υποβάλει προφορικά τις παρατηρήσεις της χρησίμευσε μόνον προς επεξήγηση των εγγράφων αποδείξεων που είχαν υποβληθεί στις 13 Νοεμβρίου 1998.
The Commission submits, in that regard, that the opportunity given to Chisso on 9 December 1998 to submit oral observations served only to explain the written evidence submitted on 13 November 1998.
Αντιθέτως, η σύσκεψη που πρότεινε τηλεφωνικά η Hoechst στις 5 Μαρτίου 1999 είχε ως σκοπό να υποκαταστήσει τις υφιστάμενες έγγραφες αποδείξεις με μια προφορική μαρτυρία.
On the other hand, the meeting proposed by Hoechst by telephone on 5 March 1999 was intended to substitute oral testimony for existing written evidence.
Όσον αφορά την «άρνηση» της Επιτροπής να δεχθεί τη σύσκεψη που πρότεινε η Hoechst, η Επιτροπή εκθέτει ότι επρόκειτο περισσότερο για μια γενική υπενθύμιση των όρων εφαρμογής της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996 παρά για μια οριστική άρνησή της να δεχθεί κάθε νέα επαφή με τη Hoechst.
As regards the ‘refusal’ to agree to the meeting proposed by Hoechst, the Commission suggests that what it did was more in the nature of a general reference to the conditions of the application of the 1996 Leniency Notice than a definitive refusal of any new contact with Hoechst.
Η Επιτροπή εκθέτει επίσης ειδικότερα ότι η θέση της στηριζόταν σε μια προσωρινή εκτίμηση, αφενός, της βουλήσεως συνεργασίας της Hoechst, η οποία δεν ήταν διατεθειμένη να συνεργαστεί πλήρως πριν από την έκβαση των εκκρεμών στις Ηνωμένες Πολιτείες ποινικών και αστικών διαδικασιών, και, αφετέρου, της αποδεικτικής αξίας των πληροφοριών που είχε παράσχει μέχρι την ημερομηνία αυτή η Hoechst στην Επιτροπή.
The Commission also states that its position was based on a provisional assessment, first, of Hoechst’s willingness to cooperate, in view of the fact that of Hoechst was not prepared to cooperate fully before the outcome of the criminal and civil proceedings in the United States, and, second, of the probative value of the information thus far sent to the Commission by Hoechst.