natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Από τη νομολογία αυτή προκύπτει ότι, όταν εθνικό δικαστήριο του οποίου οι αποφάσεις δεν υπόκεινται σε ένδικα μέσα του εσωτερικού δικαίου κρίνει αναγκαία την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου για την επίλυση διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί, το άρθρο 234, τρίτη παράγραφος, ΕΚ, επιβάλλει στο δικαστήριο αυτό να προσφύγει στο Δικαστήριο για κάθε ζήτημα ερμηνείας που ανακύπτει, ακόμη και αν δεν προβάλλονται από τον προσφεύγοντα στην κύρια δίκη ισχυρισμοί που βασίζονται στο κοινοτικό δίκαιο, υπό την επιφύλαξη πάντως των όρων που έθεσε το Δικαστήριο με την προπαρατεθείσα απόφαση Cilfit κ.λπ. και τους οποίους επανέλαβε με την προπαρατεθείσα απόφαση Intermodal Transports.
It follows from this caselaw that, where the application of Community law appears necessary to a national court against whose decisions there is no judicial remedy under national law in order to determine a dispute before it, the third paragraph of Article 234 EC requires that court to refer to the Court of Justice any question of interpretation that arises, even if the claimant in the main proceedings has not raised a plea based on Community law, subject however to the qualifications accepted by the Court in Cilfit and Others and recently referred to by it in Intermodal Transports.
Η ανάλυση αυτή δεν σημαίνει ότι ένα εθνικό δικαστήριο του οποίου οι αποφάσεις δεν υπόκεινται σε ένδικα μέσα του εσωτερικού δικαίου είναι, βάσει του κοινοτικού δικαίου, υποχρεωμένο να λάβει υπόψη του
This analysis does not mean that a national court against whose decisions there is no judicial remedy under national law would be obliged, by virtue of Community law, to raise a plea based on Community law of its own motion. It means merely that
Εξάλλου, το Δικαστήριο, με άλλη απόφαση, έκρινε, αφενός, ότι «το γεγονός ότι οι διάδικοι στην κύρια δίκη δεν επικαλέσθηκαν, ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, ζήτημα κοινοτικού δικαίου, δεν αποκλείει την προσφυγή του εθνικού δικαιοδοτικού οργάνου στο Δικαστήριο» και, αφετέρου, ότι, «προβλέποντας τη δυνατότητα να επιληφθεί προδικαστικώς το Δικαστήριο όταν “ανακύπτει ένα ζήτημα ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους”, [το άρθρο 234, δεύτερη και τρίτη παράγραφος, ΕΚ] δεν σκοπεί να περιορίσει την εν λόγω δυνατότητα προσφυγής μόνο στις περιπτώσεις όπου ο ένας ή ο άλλος διάδικος στην κύρια δίκη πρόβαλε ζήτημα ερμηνείας ή κύρους του κοινοτικού
Also, in another judgment the Court pointed out, first, that ‘the fact that the parties to the main action failed to raise a point of Community law before the national court does not preclude the latter from bringing the matter before the Court of Justice’ and, second, that ‘in providing that reference for a preliminary ruling may be submitted to the Court where “a question is raised before any court or tribunal of a Member State”, the second and third paragraphs of Article [234 EC] are not intended to restrict this procedure exclusively to cases where one or other
51 — Απόφαση της 16ης Ιουνίου 1981, 126/80, Salonia (Συλλογή 1981, σ.
51 — Case 126/80 Salonia [1981] ECR 1563, paragraph 7.
1563, σκέψη 7). Σημειωτέον ότι το Δικαστήριο, με την προπαρατεθείσα απόφαση Cilfit κ.λπ. έκρινε ότι «από τη σχέση μεταξύ της δευτέρας και της τρίτης παραγράφου του [άρθρου 234 ΕΚ] συνάγεται ότι τα δικαστήρια που αναφέρονται στην τρίτη παράγραφο διαθέτουν την ίδια εξουσία εκτιμήσεως, όπως όλα τα άλλα εθνικά δικαστήρια, ως προς το αν μια απόφαση επί ζητήματος κοινοτικού δικαίου είναι αναγκαία για την έκδοση της δικής τους αποφάσεως» (σκέψη 10).
I would also mention that, in Cilfit and Others, the Court observed that ‘it follows from the relationship between the second and third paragraphs of Article [234 EC] that the courts or tribunals referred to in the third paragraph have the same discretion as any other national court or tribunal to ascertain whether a decision on a question of Community law is necessary to enable them to give judgment’ (paragraph 10).
50 — Απόφαση Cilfit κ.λπ., όπ.π. (σκέψη 9).
50 — Cilfit and Others, paragraph 9.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 θα μπορούσε να ζητηθεί ακόμη και μετά τη χορήγηση της ενίσχυσης αυτής, ανταποκρινόταν σε μακροχρόνια πρακτική του Hauptzollamt που υποστηριζόταν από τη νομολογία τόσο του Finanzgericht Hamburg όσο και του Bundesfinanzhof 52.
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 a long-established practice of the Hauptzollamt that was supported by the caselaw of both the Finanzgericht Hamburg and the Bundesfinanzhof.
αυτεπαγγέλτως λόγους που βασίζονται στο κοινοτικό δίκαιο. Σημαίνει απλώς ότι, σε περίπτωση που οι διάδικοι της κύριας δίκης δεν επικαλέστηκαν το κοινοτικό δίκαιο, το δικαστήριο αυτό, αφού έχει, βάσει του εσωτερικού του δικαίου, την εξουσία να εξετάζει αυτεπαγγέλτως τη νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης από πλευράς κοινοτικού δικαίου και αφού κρίνει ότι η εφαρμογή του δικαίου αυτού είναι αναγκαία για να εκδώσει απόφαση, υποχρεούται, καταρχήν, να υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης.
52 in a situation where the parties to the main proceedings have not relied on Community law, and provided that the national court has power, by virtue of national law, to examine of its own motion the legality of an administrative act in the light of Community law and it considers that Community law must be applied in order for judgment to be given, it is required in principle to seek a preliminary ruling on a question of interpretation from the Court of Justice.
Αν παραβεί την υποχρέωση αυτή και η απόφασή του στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, ο τρίτος όρος που έθεσε η προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz πληρούται. 109.
If it fails to discharge that obligation and its judgment is based on a misinterpretation of Community law, the third condition set out in Kühne & Heitz will have been fulfilled. 109.
Τρίτον, θεωρώ ότι μια ερμηνεία κατά την οποία για την τήρηση της τρίτης αυτής προϋποθέσεως απαιτείται ο προσφεύγων στην κύρια δίκη να έχει επικαλεστεί το κοινοτικό δίκαιο θα γινόταν δύσκολα αποδεκτή σε περίπτωση παρόμοια με την προκειμένη στην κύρια δίκη.
Third, I consider that an interpretation under which fulfilment of the third condition would require the claimant in the main proceedings to have relied on Community law would be difficult to understand in circumstances such as those of the main proceedings.
52 — Βλ. την αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης στη γαλλική γλωσσική εκδοχή, σ.
That is why, having regard to all the foregoing considerations, I propose that the Court’s reply to the first question referred should be that, in order to be fulfilled, the condition laid down in Kühne & Heitz that 52 — See the order for reference, English version, p. 9.
53 — Μια διαφορετική απάντηση θα ωθούσε τους διαδίκους να επικαλούνται το κοινοτικό δίκαιο μόνο για να προφυλαχθούν στις περιπτώσεις που, στο απροσδιόριστο μέλλον, η απόφαση του κρίνοντος σε τελευταίο βαθμό εθνικού δικαστηρίου θα προσέκρουε σε μεταγενέστερη απόφαση του Δικαστηρίου, γεγονός που δεν θεωρώ ότι ανταποκρίνεται στον βασικό σκοπό του άμεσου αποτελέσματος του κοινοτικού δικαίου.
53 — Any different reply could encourage the pleading of Community law solely as a precaution against the eventuality that, at some time in the future, the judgment given by a national court ruling at final instance may be contradicted by a judgment of the Court of Justice, which does not seem to me to be the primary aim of the direct effect of Community law.
Πράγματι, από την αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης προκύπτει ότι η απαίτηση που αποδείχθηκε αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο, κατά την οποία, υπενθυμίζω, σε περίπτωση διαφοροποιημένης επιστροφής, η απόδειξη ότι το οικείο προϊόν εισήχθη πράγματι σε τρίτη χώρα εντός δωδεκάμηνου μετά την ημερομηνία αποδοχής της δήλωσης εξαγωγής
It appears from the order for reference that the requirement which proved to be contrary to Community law, namely, it may remembered, that in the case of a nondifferentiated refund proof that the product in question was indeed imported into a nonmember country within 12 months following the date of acceptance of the export declaration could be demanded even after payment of the aid, was in accordance with
Από το σκεπτικό της αίτησης για την έκδοση προδικαστικής απόφασης προκύπτει ότι το δεύτερο ερώτημα που διατύπωσε με γενικό τρόπο το Finanzgericht Hamburg περιλαμβάνει δύο σκέλη 54.
It is apparent from the grounds of the order for reference that the second question, which is formulated in general terms by the Finanzgericht Hamburg, has two aspects.
Kühne & Heitz, κατά την οποία η απόφαση κρίνοντος σε τελευταίο βαθμό εθνικού δικαστηρίου στηρίχθηκε σε ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου η οποία, βάσει μεταγενέστερης απόφασης του Δικαστηρίου, αποδείχθηκε εσφαλμένη και υιοθετήθηκε από το εθνικό δικαστήριο, χωρίς αυτό να έχει υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο, κατά τους όρους του άρθρου 234, παράγραφος 3, ΕΚ, δεν προαπαιτείται ο προσφεύγων της κύριας δίκης να έχει επικαλεστεί το κοινοτικό δίκαιο στο πλαίσιο της ένδικης προσφυγής που άσκησε, βάσει του εσωτερικού δικαίου, κατά της επίμαχης διοικητικής απόφασης. 114.
54 the decision of a national court ruling at final instance is, in the light of a decision given by the Court subsequent to it, based on a misinterpretation of Community law which was adopted without a question being referred to the Court for a preliminary ruling under the third paragraph of Article 234 EC does not presuppose that the claimant in the main proceedings relied on Community law in the legal action under national law brought by him against the disputed administrative decision.
Το αιτούν δικαστήριο, με το ερώτημα αυτό ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί αν, εκτός από τις προϋποθέσεις που έθεσε η προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz, η δυνατότητα να ζητηθεί η επανεξέταση και η διόρθωση μιας διοικητικής απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη και αποδεικνύεται αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο περιορίζεται χρονικά για επιτακτικούς λόγους κοινοτικού δικαίου. 115.
The national court’s second question to the Court is whether, apart from the conditions set out in Kühne & Heitz, an application for the review and amendment of a final administrative decision which is contrary to Community law is subject to a limit in time for overriding reasons of Community law. 115.
Αφετέρου, το αιτούν δικαστήριο ερωτά γενικότερα αν, εκτός από την προϋπόθεση αυτή, πρέπει να θεωρηθεί επίσης ότι η δυνατότητα να ζητηθεί η επανεξέταση και η ανάκληση μιας διοικητικής απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη και αποδεικνύεται αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο περιορίζεται χρονικά για λόγους ασφάλειας δικαίου ή αν, αντιθέτως, δεν περιορίζεται χρονικά.
Second, the national court is uncertain, more generally, whether, apart from the fourth condition, the view should also be taken that an application for the review and withdrawal of a final administrative decision which is contrary to Community law is subject to a timelimit on grounds of legal certainty or whether, on the contrary, it is not subject to a limit in time.
Καθόσον η εθνική διοίκηση οφείλει να εφαρμόζει την ερμηνεία διάταξης του κοινοτικού δικαίου βάσει προδικαστικής απόφασης του Δικαστηρίου στις έννομες σχέσεις που έχουν γεννηθεί πριν την απόφαση αυτή, το αιτούν δικαστήριο αμφιβάλλει ως προς τη συμβατότητα προς το κοινοτικό δίκαιο ενός χρονικού περιορισμού της δυνατότητας να ζητηθεί, βάσει της προπαρατεθείσας
Inasmuch as the national administrative authorities must apply the interpretation of a provision of Community law supplied by the Court in a preliminary ruling to legal relationships which have arisen before the Court’s judgment, the national court expresses doubts as to whether it is compatible with Community
Υπενθυμίζω ότι το ερώτημα αυτό οφείλεται στο ειδικό πλαίσιο της υπόθεσης της κύριας δίκης, ήτοι στο γεγονός ότι η Kempter, με έγγραφο της 16ης Σεπτεμβρίου 2002, δηλαδή 19 μήνες μετά την έκδοση της προπαρατεθείσας απόφασης Emsland-Stärke της 14ης Δεκεμβρίου 2000, ζήτησε από το Hauptzollamt την ανάκληση της απόφασης περί επιστροφής της 10ης Αυγούστου 1995.
It may be recalled that this question arises from the particular context of the main proceedings, namely the fact that Kempter did not apply to the Hauptzollamt for the withdrawal of the repayment decision of 10 August 1995 until it sent its letter of 16 September 2002, that is to say, 21 months after judgment was delivered in Emsland-Stärke.
54 — Βλ. σημεία 31 έως 35 των προτάσεων αυτών.
54 — See points 31 to 35 of this Opinion.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 απόφασης Emsland-Stärke, η επανεξέταση και η ανάκληση διοικητικής απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη και παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο.
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 a time-limit, the national provisions on limitation periods should be referred to.
Η Κempter ισχυρίζεται επίσης ότι, ακόμη και στην περίπτωση που είχαν αναλογική εφαρμογή οι κοινοτικές διατάξεις περί αποσβεστικής προθεσμίας ή παραγραφής, το αίτημά της δεν θα έπρεπε να θεωρηθεί ότι υποβλήθηκε εκπροθέσμως.
Kempter also claims that, if the Community rules on timelimits or limitation periods were to be applied by analogy, its application should still not be regarded as out of time.
Προβάλλει συναφώς πολλά επιχειρήματα.
It puts forward a number of arguments in this regard.
Έτσι, παρατηρεί, μεταξύ άλλων, ότι χρειαζόταν χρόνος προκειμένου η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο με την προπαρατεθείσα απόφαση Emsland-Stärke να οδηγήσει στη Γερμανία σε νέα διοικητική πρακτική και σε μεταβολή της νομολογίας.
In particular, it observes that a certain period of time was necessary for the Court’s interpretation in Emsland-Stärke to give rise to a new administrative practice and to a change in the caselaw in Germany.
Πράγματι, η Kempter επισημαίνει ότι η εθνική νομολογία έλαβε υπόψη την απόφαση αυτή του Δικαστηρίου με απόφαση του Bundesfinanzhof της 21ης Μαρτίου 2002.
Kempter points out that Emsland-Stärke was not taken into account in national caselaw until a Bundesfinanzhof judgment of 21 March 2002.
Εν πάση περιπτώσει, η Kempter θεωρεί ότι, στο μέτρο που η αίτηση επανεξέτασης της απόφασης περί επιστροφής δεν μπορεί να ευδοκιμήσει βάσει μόνον του εθνικού δικαίου, η ενδεχόμενη κοινοτική προθεσμία παραγραφής δεν θα μπορούσε να αρχίσει πριν την ημερομηνία ανάπτυξης των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα P.
In its written observations, Kempter notes first that there is no specific provision in Community law relating to a timelimit or limitation period for an application for review.
H Kempter, με τις έγγραφες παρατηρήσεις της επισημαίνει, καταρχάς, ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν περιλαμβάνει καμία ειδική διάταξη περί αποσβεστικής προθεσμίας ή παραγραφής του δικαιώματος επανεξέτασης.
Kempter adds that, in accordance with Kühne & Heitz, the person concerned can assert his right to review of an administrative decision only if that is permitted under national law. Therefore, in order to decide whether or not that right is subject to 119.
Εξάλλου, προσθέτει ότι, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του επανεξέτασης της διοικητικής απόφασης μόνον εφόσον το προβλέπει εθνική διάταξη. Για να κριθεί αν το δικαίωμα αυτό περιορίζεται χρονικά, πρέπει επομένως να ληφθούν υπόψη οι εθνικές διατάξεις περί παραγραφής. I - 440
In any case, Kempter considers that, as an application for the withdrawal of the repayment decision had no chance of succeeding on the basis of national law alone, any Community limitation period could not have begun to run before the date when the Opinion of Advocate General Léger in Kühne & Heitz was delivered, that is to say, 17 June 2003. In that Opinion, Article 10 EC was interpreted for the first time as meaning that such a decision had to be open to review. Therefore, as Kempter’s application was I - 440
KEMPTER μηνία αυτή, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως εκπρόθεσμη 55.
KEMPTER submitted before that date, it could not be described as out of time. 55
περιορισμό του δικαιώματος επανεξέτασης μιας παράνομης διοικητικής απόφασης.
Community law does not prevent the right to apply for review of an unlawful administrative decision from being limited in time.
Επομένως, οι εθνικοί δικονομικοί κανόνες μπορούν εγκύρως να προβλέπουν ότι παρόμοιες αιτήσεις πρέπει να υποβάλλονται εντός ορισμένων προθεσμιών.
Consequently national procedural rules may legitimately provide that an application of this type must be submitted within certain timelimits.
Η συμβατότητα των προθεσμιών αυτών με το κοινοτικό δίκαιο πρέπει να εκτιμάται υπό το φως της αρχής της ισοδυναμίας (που απαιτεί οι προθεσμίες να μην είναι δυσμενέστερες από τις προθεσμίες που προβλέπουν οι κανόνες που αφορούν παρόμοιες ενστάσεις εσωτερικής φύσης) και της αρχής της αποτελεσματικότητας (που απαιτεί οι προθεσμίες να μην καθιστούν πρακτικώς αδύνατη την άσκηση των δικαιωμάτων που αναγνωρίζει το κοινοτικό δίκαιο).
The compatibility of those timelimits with Community law must be assessed in the light of the principle of equivalence (which requires timelimits to be not less favourable than those laid down by the rules relating to similar domestic claims) and the principle of effectiveness (which requires timelimits not to make it impossible in practice to exercise rights conferred by Community law).
Όσον αφορά την τέταρτη προϋπόθεση που έθεσε η προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz, κατά την οποία «ο ενδιαφερόμενος απευθύνθηκε στο διοικητικό όργανο μόλις έλαβε γνώση [της] κοινοτικής νομολογίας» και από την οποία απορρέει η παρανομία της διοικητικής απόφασης που έχει καταστεί απρόσβλητη, η Τσεχική και Φινλανδική Κυβέρνηση συμφωνούν με τον αιτούν δικαστήριο ότι η προθεσμία που θέτει το Δικαστήριο για την υποβολή αίτησης επανεξέτασης μιας τέτοιας απόφασης εξαρτάται από την πραγματική γνώση της νομολογίας αυτής εκ μέρους του ενδιαφερομένου. Επομένως, αίτηση επανεξέτασης που υποβάλλεται τρεις μήνες μετά την ημερομηνία κατά την οποία η Kempter έλαβε πράγματι γνώση της ερμηνείας του Δικαστηρίου πληροί την προϋπόθεση αυτή. 121. Οι κυβερνήσεις αυτές, εκτός από την προϋπόθεση που έθεσε το Δικαστήριο με την απόφαση αυτή, υποστηρίζουν ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει τον χρονικό
With regard to the fourth condition set out by the Court in Kühne & Heitz, which states that ‘the person concerned complained to the administrative body immediately after becoming aware of [the] decision of the Court’ causing the final administrative decision to be unlawful, the Czech and Finnish Governments share the view expressed by the national court that the subjective timelimit thus created by the Court for applying for review of such a decision should be linked to positive awareness of that caselaw on the part of the person concerned. Therefore, an application for review submitted three months after the date when Kempter actually became aware of the Court’s interpretation fulfils that condition. 121.
55 — Η Kempter στηρίζει την επιχειρηματολογία αυτή στην απόφαση της 25ης Ιουλίου 1991, C-208/90, Emmott (Συλλογή 1991, σ. I-4269), με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι «για όσο χρόνο ένα κράτος μέλος δεν έχει μεταφέρει ορθώς στην εσωτερική του έννομη τάξη τις διατάξεις της οδηγίας 79/7/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1978, περί της προοδευτικής εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ ανδρών και γυναικών σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως, συνιστά παράβαση του κοινοτικού δικαίου η εκ μέρους των αρμοδίων αρχών αυτού του κράτους μέλους επίκληση των εθνικών δικονομικών κανόνων των σχετικών με τις προθεσμίες εντός των οποίων οι ιδιώτες μπορούν να προσφεύγουν κατά των αρχών αυτών ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων για την προστασία δικαιωμάτων που παρέχονται απευθείας από το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής».
Besides the condition set out by the Court in Kühne & Heitz, the Czech and Finnish Governments consider that 55 — Kempter bases this argument on Case C-208/90 Emmott [1991] ECR I-4269, where the Court held that ‘Community law precludes the competent authorities of a Member State from relying, in proceedings brought against them by an individual before the national courts in order to protect rights directly conferred upon him by Article 4(1) of Council Directive 79/7/EEC of 19 December 1978 on the progressive implementation of the principle of equal treatment for men and women in matters of social security, on national procedural rules relating to timelimits for bringing proceedings so long as that Member State has not properly transposed that directive into its domestic legal system’.
Κατά την Επιτροπή, το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα αφορά μόνον το χρονικό διάστημα μεταξύ της έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου από την οποία απορρέει η παρανομία της διοικητικής απόφασης και της υποβληθείσας από την Kempter αίτησης επανεξέτασης και ανάκλησης της εν λόγω απόφασης, ήτοι, στην προκειμένη περίπτωση, άνω των 19 μηνών.
The Commission states that, in its opinion, the national court’s second question relates only to the interval between the delivery of the Court’s judgment causing the administrative decision to be unlawful and Kempter’s application for the review and withdrawal of the decision, that is to say, more than 19 months.
Αντιθέτως, κατά την Επιτροπή, το αιτούν δικαστήριο δεν αναφέρεται στο διάστημα μεταξύ της αίτησης αυτής και είτε της έκδοσης της αρχικής διοικητικής απόφασης (ήτοι της απόφασης περί επιστροφής της 10ης Αυγούστου 1995), είτε του χρόνου κατά τον οποίο η αιτούσα έλαβε γνώση της απόφασης του Δικαστηρίου από την οποία απορρέει η παρανομία της διοικητικής απόφασης (ήτοι την 1η Ιουλίου 2002, όταν έλαβε με τηλεομοιοτυπία την απόφαση του Bundesfinanzhof της 21ης Μαρτίου 2002).
In the Commission’s view, the national court does not appear to be referring to the period of time between that application and either the adoption of the original administrative decision (that is to say, the repayment decision of 10 August 1995) or the date when the applicant became aware of the judgment of the Court rendering that decision unlawful (that is to say, 1 July 2002, when the Bundesfinanzhof’s judgment of 21 March 2002 was sent to the applicant by fax).
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 το αν πρέπει «να μη θίγεται ο απρόσβλητος χαρακτήρας της διοικητικής αποφάσεως σε μια περίπτωση [όπου, μεταξύ άλλων περιστάσεων,] η ενδιαφερομένη απευθύνθηκε στο διοικητικό όργανο μόλις έλαβε γνώση [της] αποφάσεως του Δικαστηρίου» 56.
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 circumstances,] the person complained to the administrative body immediately after becoming aware of [the] judgment of the Court’. 56
Εξάλλου, η Επιτροπή επισημαίνει ότι δεν υποστηρίζει τον καθορισμό προθεσμίας, σε κοινοτικό επίπεδο, λόγω της αρχής της δικονομικής αυτονομίας των κρατών μελών.
The Commission further states that, because of the principle of procedural autonomy of the Member States, it is not in favour of setting a timelimit at Community level.
Για λόγους ασφάλειας δικαίου, προτείνει να συμπληρωθεί η τέταρτη προϋπόθεση που έθεσε η προπαρατεθείσα απόφαση Kühne & Heitz με την πρόβλέψη ότι η προϋπόθεση αυτή απαιτεί ο ενδιαφερόμενος να απευθύνθηκε στο διοικητικό όργανο μόλις έλαβε γνώση της προδικαστικής απόφασης του Δικαστηρίου και εντός χρόνου, από της εκδόσεως της εν λόγω απόφασης, ο οποίος θεωρείται εύλογος από πλευράς αρχών του εθνικού δικαίου και σύμφωνος προς τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας. 126.
The Commission suggests that, for reasons of legal certainty, an addition should be made to the fourth condition in Kühne & Heitz, so as to require the person concerned to have complained to the administrative body immediately after becoming aware of the Court’s judgment giving a preliminary ruling, and within a period after the delivery of that judgment which appears to be reasonable in the light of the principles of national law and consistent with the principles of equivalence and effectiveness. 126.