natgillin/translations-raw huggingface dataset:
ΣT — Επί του δεκάτου λόγου, που αντλείται από ανάλογη εφαρμογή της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 2002 δυνάμει μιας «αρχής της εφαρμογής της ευνοϊκότερης διατάξεως»
F — The 10th plea, claiming that the 2002 Leniency Notice should be applied by analogy, under a ‘most favourable provision’ principle
Στο σημείο 12.2.3 της Αποφάσεως, σχετικά με την εφαρμογή της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996, η Επιτροπή σημειώνει ότι η Hoechst θεωρεί εφαρμοστέα στην υπό κρίση υπόθεση την ανακοίνωση της Επιτροπής, του 2002, σχετικά με τη μη
At Section 12.2.3 of the Decision, which deals with the application of the 1996 Leniency Notice, the Commission observes that Hoechst considers that the 2002
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ επιβολή και τη μείωση των προστίμων σε περιπτώσεις συμπράξεων (καρτέλ) (ΕΕ C 45, σ.
Commission Notice on immunity from fines and reduction of fines in cartel cases (OJ 2002 C 45, p.
3, στο εξής: ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002).
3; ‘the 2002 Leniency Notice’) should be applicable in this case.
Καταρχάς, η Επιτροπή απορρίπτει τα επιχειρήματα της Hoechst υπογραμμίζοντας ότι το σημείο 28 της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 2002 προβλέπει ότι η εν λόγω ανακοίνωση ισχύει από τις 14 Φεβρουαρίου 2002 για όλες τις υποθέσεις στις οποίες καμία επιχείρηση δεν επικαλέστηκε την ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996.
First of all, the Commission rejects Hoechst’s arguments, on the ground that Section 28 of the 2002 Leniency Notice provides that that notice is to apply from 14 February 2002 for all cases for which no undertaking has relied on the 1996 Leniency Notice.
Όμως, εν προκειμένω, πολλές επιχειρήσεις —περιλαμβανομένης της Hoechst— είχαν έρθει σε επαφή με την Επιτροπή βάσει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996.
In this case, a number of undertakings — including Hoechst — contacted the Commission on the basis of the 1996 Leniency Notice.
Επομένως, δεν μπορεί να έχει εφαρμογή η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002 (αιτιολογικές σκέψεις 431 και 432 της Αποφάσεως).
The 2002 Leniency Notice is therefore not applicable (recitals 431 and 432 to the Decision).
Στη συνέχεια, όσον αφορά την «αρχή της εφαρμογής της ευνοϊκότερης διατάξεως», που επικαλείται η Hoechst, πρώτον, η Επιτροπή δέχεται ότι οι ανακοινώσεις περί συνεργασίας δεν επηρεάζουν το νομικό πλαίσιο που προβλέπει το άρθρο 15 του κανονισμού 17.
Next, as regards the ‘most favourable provision’ principle on which Hoechst relies, first, the Commission states that the Leniency Notices do not affect the legal framework established by Article 15(2) of Regulation No 17.
Δεδομένου ότι η «αρχή της εφαρμογής της ευνοϊκότερης διατάξεως» απαιτεί τροποποίηση του νομικού πλαισίου περί καθορισμού του ύψους των προστίμων, η αρχή αυτή δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση (αιτιολογική σκέψη 434 της Αποφάσεως).
Since the ‘most favourable provision’ principle requires a modification of the legal framework determining the amount of fines, that principle does not apply in this case (recital 434 to the Decision).
Επιπλέον, οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις που συνεργάστηκαν με την Επιτροπή είχαν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη όσον αφορά το ότι η συνεργασία αυτή στηριζόταν αποκλειστικά στην ανακοίνωση του 1996, που ήταν η μόνη που ίσχυε την περίοδο εκείνη (αιτιολογική σκέψη 435 της Αποφάσεως).
Furthermore, the undertakings concerned which offered to cooperate with the Commission acquired a legitimate expectation that their cooperation would be based solely on the 1996 Leniency Notice, the only one applicable at that time (recital 435 to the Decision).
Δεύτερον, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι η μέθοδος που ακολουθεί η απόφαση 1999/210/ΕΚ της Επιτροπής, της 14ης Οκτωβρίου 1998, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (υπόθεση IV/F-3/33.708 — British Sugar plc, υπόθεση IV/F-3/33.709 — Tate & Lyle plc, υπόθεση IV/F-3/33.710 — Napier Brown & Company Ltd, υπόθεση IV/F-3/33.711 — James Budgett Sugars Ltd) (ΕΕ 1999, L 76, σ. 1), δεν μπορεί να μεταφερθεί στην υπό κρίση υπόθεση διότι οι καταστάσεις είναι διαφορετικές. Η Επιτροπή εκθέτει ειδικότερα επί του σημείου αυτού ότι, στην υπόθεση British Sugar/Tate & Lyle, δεν υφίστατο ακόμη σύστημα επιεικείας όταν η Επιτροπή αποφάσισε να εφαρμόσει, κατ’ αναλογία, τις διατάξεις της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996 (αιτιολογική σκέψη 436 της Αποφάσεως). II - 1015
Second, the Commission emphasises that the approach taken in Commission Decision 1999/210/EC of 14 October 1998 relating to a proceeding under Article 85 of the EC Treaty (Case IV/F — 3/33.708 — British Sugar plc, Case IV/F — 3/33.709 — Tate & Lyle plc, Case IV/F — 3/33.710 — Napier Brown & Company Ltd, Case IV/F — 3/33.711 — James Budgett Sugars Ltd) (OJ 1999 L 76, p. 1) cannot to be transposed to this case, as the situations are different. The Commission points out on that point that in the British Sugar/Tate & Lyle case no leniency regime was yet in force when the Commission decided to apply, by analogy, the provisions of the 1996 Leniency Notice (recital 436 to the Decision). II - 1015
Τρίτον, δεν μπορεί να συναχθεί ότι η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002 είναι γενικά ευνοϊκότερη από την ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996.
Third, it is not possible to conclude that the 2002 Leniency Notice is, overall, more favourable to undertakings than the 1996 Leniency Notice.
Το αν η επελθούσα τροποποίηση παρέχει ή όχι πλεονεκτήματα σε κάποια συγκεκριμένη επιχείρηση εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την ιδιαίτερη κατάστασή της (αιτιολογική σκέψη 437 της Αποφάσεως).
Whether or not the resulting amendments procure an advantage to a given undertaking is highly dependent in its individual situation (recital 437 to the Decision).
Η Hoechst υποστηρίζει ότι έπρεπε να της χορηγηθεί ασυλία με εφαρμογή, κατ’ αναλογία, της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 2002.
Hoechst claims that it ought to have obtained immunity, in application, by analogy, of the 2002 Leniency Notice.
Η Hoechst υπογραμμίζει ότι εξέθεσε ήδη τα επιχειρήματα αυτά με την απάντηση στην ανακοίνωση αιτιάσεων.
It submits that it has already set out those arguments in its response to the statement of objections.
Η Hoechst εκθέτει ότι είχε αρχίσει να συνεργάζεται το φθινόπωρο του 1998, σε περίοδο κατά την οποία δεν υπήρχε παρά η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996.
Hoechst observes that it had already begun to cooperate in autumn 1998, when only the 1996 Leniency Notice existed.
Εντούτοις, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, κατά τις γενικές αρχές του ποινικού δικαίου, πρέπει να εφαρμόζεται κάθε φορά η ευνοϊκότερη ρύθμιση.
However, it is necessary to take into account the fact that, according to the general principles of criminal law, the most favourable rules should be applied.
Όταν η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002 είναι ευνοϊκότερη από την ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996, θα πρέπει να εφαρμόζεται η πρώτη.
Where the 2002 Leniency Notice is more favourable than the 1996 Leniency Notice, it is the former that ought to be applied.
Κατά την ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002, κάθε επιχείρηση που έχει μετάσχει σε σύμπραξη, επομένως, ακόμα και αν έχει «ηγετικό ρόλο», μπορεί να υποβάλει αίτημα ασυλίας.
According to the 2002 Leniency Notice, every undertaking which has participated in a cartel, and therefore even a ‘leader’, can apply for immunity.
Η Hoechst υπογραμμίζει ότι ο αποκλεισμός μιας μεγάλης μειώσεως του προστίμου έναντι των εχόντων ηγετικό ρόλο επιχειρήσεων, σύμφωνα με τον τίτλο B της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996, δεν επαναλήφθηκε στην ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002.
Hoechst emphasises that the provision in Section B of the 1996 Leniency Notice under which a significant reduction in the fine cannot be granted in the case of leaders was not followed in the 2002 Leniency Notice.
Εξάλλου, η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002 είναι ευνοϊκότερη για την πρώτη επιχείρηση που θα συνεργαστεί, υπό την έννοια ότι δεν απαιτεί από αυτήν να παράσχει αποδείξεις παρέχουσες στην Επιτροπή τη δυνατότητα να λάβει απόφαση διατάσσουσα ελέγχους βάσει του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 17.
Furthermore, the 2002 Leniency Notice is more favourable to the first undertaking to cooperate, in the sense that it is no longer a requirement that that undertaking submits evidence enabling the Commission to take a decision ordering an investigation under Article 14(3) of Regulation No 17.
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
HOECHST v COMMISSION which the undertaking has.
Η ανακοίνωση τέτοιων αποδείξεων μπορεί ακόμη να πραγματοποιείται και προφορικά, κατά πάγια πρακτική της Επιτροπής, αν η επιχείρηση επικαλείται τον κίνδυνο ανακοινώσεως εγγράφων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Such evidence may also be submitted orally, according to the Commission’s consistent practice, if the undertaking relies on a risk that the evidence will be communicated to the United States.
Εν προκειμένω, οι πληροφορίες που παρέσχε η Hoechst στις 29 Οκτωβρίου 1998 αρκούσαν για να της χορηγηθεί ασυλία δυνάμει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 2002.
In this case, the information which Hoechst provided on 29 October 1998 was sufficient for it to be granted immunity under the 2002 Leniency Notice.
Έτσι, η Hoechst είχε υποβάλει πρώτη επίσημο αίτημα χορηγήσεως ασυλίας και προέβη πρώτη έναντι της Επιτροπής στις αναγκαίες προφορικές δηλώσεις.
Thus, Hoechst was the first to submit a formal request for immunity and was also the first to make the necessary oral statements to the Commission.
Αν είχε εφαρμογή η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002, υπό τις συνθήκες αυτές η Επιτροπή θα είχε αποστείλει στη Hoechst στις αρχές του έτους 1999 ένα έγγραφο με το οποίο θα της χορηγούσε προσωρινή ασυλία.
If the 2002 Leniency Notice had been applicable, the Commission would in those circumstances have sent Hoechst a letter at the beginning of 1999 granting provisional immunity.
Έτσι, το αίτημά της περί χορηγήσεως ασυλίας θα είχε γίνει δεκτό βάσει της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 2002, σε αντίθεση με αυτό που διατείνεται η Επιτροπή στο σημείο 437 της Αποφάσεως.
Its application for immunity would thus have succeeded on the basis of the 2002 Leniency Notice, contrary to what the Commission asserts at recital 437 to the Decision.
Η Hoechst εκθέτει στη συνέχεια ότι, ως γενική αρχή του δικαίου, η «αρχή της εφαρμογής της ευνοϊκότερης διατάξεως» ισχύει τόσο στις διαδικασίες ποινικού χαρακτήρα όσο και στις διοικητικές διαδικασίες.
Hoechst then submits that, as a general principle of law, the ‘most favourable provision’ principle is applicable both in criminal proceedings and in administrative proceedings.
Η Hoechst παραπέμπει ειδικότερα στον κανονισμό (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1995, σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ L 312, σ.
Hoechst refers in particular to Council Regulation (EC, Euratom) No 2988/95 of 18 December 1995 on the protection of the European Communities financial interests (OJ 1995 L 312, p.
1), που προβλέπει ότι «καμία διοικητική κύρωση δεν απαγγέλλεται εάν δεν προβλέπεται από κοινοτική πράξη προγενέστερη της παρατυπίας» και ότι, «σε περίπτωση μεταγενέστερης τροποποίησης των διατάξεων περί επιβολής διοικητικών κυρώσεων που περιέχονται σε κοινοτικούς κανόνες, ισχύουν αναδρομικώς οι λιγότερο αυστηρές διατάξεις».
1), which provides that ‘[n]o administrative penalty may be imposed unless a Community act prior to the irregularity has made provision for it’ and that ‘[i]n the event of a subsequent amendment of the provisions which impose administrative penalties and are contained in Community rules, the less severe provisions shall apply retroactively’.
Η Hoechst προσθέτει ότι το Δικαστήριο έχει εφαρμόσει την «αρχή της εφαρμογής της ευνοϊκότερης διατάξεως» με την απόφαση της 17ης Ιουλίου 1997, C-354/95, Farmers’ Union κ.λπ. (Συλλογή 1997, σ.
Hoechst further submits that the ‘most favourable provision’ principle was applied by the Court of Justice in Case C-354/95 National Farmers’ Union and Others [1997] ECR I-4559, paragraphs 40 and 41, and that it is part of the legal tradition common to the Member States.
Η Hoechst προσκομίζει συναφώς μια συγκριτική μελέτη που είχε καταθέσει κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.
Hoechst submits a comparative study which was produced during the administrative procedure.
Η Hoechst υπογραμμίζει, εξάλλου, ότι η Επιτροπή αναγνώρισε την αρχή αυτή με την απόφαση British Sugar/Tate & Lyle, σκέψη 481 ανωτέρω, εκθέτοντας ότι «η άμεση εφαρμογή της ανακοίνωσης [επί της συνεργασίας του 1996] είναι δυνατή μόνο για II - 1017
Hoechst further submits that the Commission recognised the principle in the British Sugar/Tate & Lyle decision, paragraph 481 above, where it stated that ‘a direct application of [the 1996 Leniency Notice] is only possible for cooperation which took II - 1017
Αυτή η [ανάλογη] εφαρμογή σημαίνει ότι η ευνοϊκή μεταχείριση σύμφωνα με την οδηγία θα εξαρτηθεί από το κατά πόσον πληρούνται όλες οι ουσιαστικές προϋποθέσεις συνεργασίας που παρατίθενται στην εν λόγω ανακοίνωση [επί της συνεργασίας του 1996]».
Such analogous application means that favourable treatment in line with [the 1996 Leniency Notice] will depend on fulfilment of all the substantive requirements of cooperation as set out in that Notice’.
Το Πρωτοδικείο επιβεβαίωσε τις αρχές αυτές με την απόφαση της 12ης Ιουλίου 2001, T-202/98, T-204/98 και T-207/98, Tate & Lyle κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 2001, σ. II-2035, σκέψεις 157 επ.). 491
Hoechst contends that the Court of First Instance confirmed those principles in Joined Cases T-202/98, T-204/98 and T-207/98 Tate & Lyle and Others v Commission [2001] ECR II-2035, paragraph 157 et seq.). 491
Ομοίως, η Hoechst εκθέτει ότι, με την απόφαση 2004/421/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2003, σχετικά με τη διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 81 της Συνθήκης ΕΚ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ κατά των Wieland Werke AG, Outokumpu Copper Products OY, Outokumpu Oyj, KM Europa Metal AG, Tréfimétaux SA και Europa Metalli SpA (υπόθεση αριθ.
Likewise, Hoechst submits that in Commission Decision 2004/421/EC of 16 December 2003 relating to a proceeding under Article 81 of the EC Treaty and Article 53 of the EEA Agreement against Wieland Werke AG, Outokumpu Copper Products OY, Outokumpu Oyj, KM Europa Metal AG, Tréfimétaux SA and Europa Metalli SpA (Case COMP/E-1/38.240 — Industrial tubes) (OJ 2004 L 125, p.
C.38.240 — Σωλήνες για βιομηχανική χρήση) (περίληψη δημοσιευθείσα στην ΕΕ 2004, L 125, σ. 50, στο εξής: απόφαση «Χάλκινοι σωλήνες για βιομηχανική χρήση»), η Επιτροπή διευκρίνισε ότι «σε αντίθεση με το σημείο 23 της ανακοινώσεως του 2002 [περί συνεργασίας], η ανακοίνωση του 1996 [περί συνεργασίας] δεν προβλέπει ειδικό αντιστάθμισμα για εκείνον που ζητεί μέτρα επιεικείας και αποκαλύπτει πραγματικά περιστατικά τα οποία προηγουμένως δεν εγνώριζε η Επιτροπή και τα οποία επηρεάζουν τη σοβαρότητα ή τη διάρκεια της συμπράξεως» και ότι, «για τον λόγο αυτό, είναι πρόσφορο να θεωρήσει ότι μια τέτοια συνεργασία αποτελεί ελαφρυντική περίσταση» (αιτιολογική σκέψη 384 της αποφάσεως «Χάλκινοι σωλήνες για βιομηχανική χρήση»).
50), ‘the industrial copper tubes decision’, the Commission stated that, ‘unlike point 23 of the 2002 Leniency Notice, the 1996 Leniency Notice does not provide for any specific reward to a leniency applicant that discloses facts previously unknown to the Commission and affecting the gravity or duration of the cartel’ and that ‘[i]t is therefore appropriate to consider any such cooperation under the attenuating factors’ (recital 384 to the industrial copper tubes decision).
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή μείωσε το βασικό ποσό του προστίμου που επέβαλε σε μια επιχείρηση (την Outokumpu) από 38,98 σε 22,22 εκατομμύρια ευρώ «λόγω της αποτελεσματικής συνεργασίας της εκτός του πλαισίου της ανακοινώσεως του 1996 [περί συνεργασίας]» (αιτιολογική σκέψη 387 της αποφάσεως «Χάλκινοι σωλήνες για βιομηχανική χρήση»).
In consequence, the Commission reduced the basic amount of the fine imposed on one undertaking (Outokumpu) from EUR 38.98 million by EUR 22.22 million ‘for effective cooperation outside the 1996 Leniency Notice’ (recital 387 to the industrial copper tubes decision).
Η Επιτροπή εξέθεσε, συναφώς, ότι «η Outokumpu δεν έπρεπε να περιέλθει σε δυσμενή θέση λόγω της συνεργασίας της υποχρεωνόμενη να καταβάλει πρόστιμο μεγαλύτερο από εκείνο που θα έπρεπε να καταβάλει αν δεν είχε συνεργαστεί» και ότι, «για τον λόγο αυτό, το βασικό ποσό του προστίμου της Outokumpu μειώ[θηκε] κατά ένα κατ’ αποκοπή ποσό 22,22 εκατομμυρίων ευρώ, έτσι ώστε να είναι ίδιο με το υποθετικό ποσό του προστίμου που θα επιβαλλόταν στην Outokumpu για παράβαση διάρκειας τεσσάρων ετών» (αιτιολογική σκέψη 386 της αποφάσεως «Χάλκινοι σωλήνες για βιομηχανική χρήση»).
The Commission observed, in that regard, that ‘Outokumpu should not be penalised for its cooperation by imposing on it a higher fine than the one that it would have had to pay without its cooperation’ and that ‘[t]herefore, the basic amount of Outokumpu’s fine [was] reduced by a lump sum of EUR 22.22 million so that it [would] be the same as the hypothetical amount of fine that would have been imposed on Outokumpu for a four-year infringement’ (recital 386 to the industrial copper tubes decision).
Η Hoechst προσθέτει ότι, ακόμα και αν ήθελε να στηριχθεί στην αρχή ότι η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996 δημιουργεί άξια προστασίας δικαιολογημένη
Hoechst further submits that, even on the principle that the 1996 Leniency Notice does create legitimate expectations on the part of third parties that must be
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ εμπιστοσύνη τρίτων, τούτο δεν θα ασκούσε καμία επιρροή εν προκειμένω.
HOECHST v COMMISSION protected, that point is immaterial in the present case.
Μόνον η Chisso μπορούσε να επικαλεστεί την ιδιότητα του άξιου προστασίας τρίτου.
Only Chisso could claim to be a third party deserving of protection.
Ωστόσο, δεν είχε προσαφθεί στην Chisso ότι είχε ηγετικό ρόλο, ούτε η Επιτροπή αρνήθηκε να αναγνωρίσει ότι η εταιρία αυτή προέβη σε πράξεις συνεργασίας λόγω των προφορικών μαρτυριών της.
However, Chisso was not alleged to have been a leader and its oral contributions were not denied recognition as acts of cooperation.
Αντιθέτως, αναγνωρίστηκε υπέρ της Chisso ότι θα λαμβάνονταν υπόψη υπέρ αυτής ως ελαφρυντική περίσταση το ότι οι προφορικές μαρτυρίες και οι έγγραφες πληροφορίες που θα παρείχε εκουσίως κατά τη διάρκεια της έρευνας.
On the contrary, Chisso had the possibility, and was recognised as having the right, to rely on the fact that the oral and written contributions which it made during the investigation would be taken into account as attenuating circumstances.
Εξάλλου, ούτε η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της Chisso θα θιγόταν αν η Επιτροπή είχε ακολουθήσει τις αρχές αυτές στην περίπτωση της Hoechst και αν τούτο είχε οδηγήσει σε απαλλαγή από το πρόστιμο υπέρ αυτής κατ’ εφαρμογήν κάποιας από τις ανακοινώσεις περί συνεργασίας (ή κατόπιν της εφαρμογής αμφοτέρων).
Nor would Chisso’s legitimate expectation have been frustrated if the Commission had applied those principles to Hoechst and if Hoechst had thus been exempted from a fine under one or other Leniency Notice (or under both).
Και στις δύο περιπτώσεις, οι πράξεις συνεργασίας της Hoechst έπρεπε να οδηγήσουν σε απαλλαγή από το πρόστιμο, ενώ εκείνες της Chisso, που έλαβαν χώρα αργότερα, έπρεπε να οδηγήσουν σε μείωση του προστίμου.
In both cases, Hoechst’s acts of cooperation ought to have entailed an exemption from the fine whereas Chisso’s acts of cooperation, which came about subsequently, ought to have entailed a reduction in the fine.
Η Hoechst συνάγει εξ αυτού ότι αν η Επιτροπή δεν είχε την υποχρέωση να χορηγήσει ασυλία όσον αφορά την επιβολή προστίμου σύμφωνα με την ανακοίνωση περί συνεργασίας του 1996, όφειλε να το πράξει εφαρμόζοντας, κατ’ αναλογία, την ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002.
Hoechst concludes that if the Commission was not obliged to grant immunity from a fine under the 1996 Leniency Notice, it ought to have done so in application, by analogy, of the 2002 Leniency Notice.
Η Hoechst προσθέτει ότι, σε αντίθεση με την απάντηση της Επιτροπής σε ερώτημα που έθεσε το Πρωτοδικείο, η εφαρμογή της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 2002 θα της παρείχε τη δυνατότητα να έχει σχετική ασυλία.
Hoechst further submits that, contrary to the Commission’s answer to a question put by the Court, the application of the 2002 Leniency Notice would have allowed it to obtain immunity.
Πρώτον, κατά τη Hoechst, τον Οκτώβριο/Νοέμβριο του 1998 η Chisso δεν είχε παράσχει όλα τα έγγραφα που μπορούσαν να προσκομιστούν συναφώς.
First, in Hoechst’s contention, in October/November 1998 Chisso did not provide all the documents that could have been submitted.
Επομένως, η αιτίαση αυτή δεν έπρεπε να απευθυνθεί μόνο στη Hoechst.
That objection ought therefore not to be addressed solely to Hoechst.
Εξάλλου, η Hoechst εκθέτει ότι οι επιφορτισμένοι με τον φάκελο υπάλληλοι της Επιτροπής δεν ζήτησαν αμέσως την κατάθεση των εγγράφων περί των οποίων αρχικά έγινε λόγος και τα οποία προσκομίστηκαν αργότερα.
In addition, Hoechst states that the Commission officials responsible for the file did not immediately require the submission of the documents declared and submitted later.
Ακόμη, την περίοδο εκείνη δεν ζήτησαν τη σύνταξη καταλόγου των εγγράφων που θα προσκομίζονταν αργότερα.
Nor did they require, at the time, a list of documents that would be submitted later.
Δεύτερον, είναι παράλογο να θεωρηθεί ότι τα στοιχεία που γνωστοποίησε η Hoechst στις 29 Οκτωβρίου 1998 δεν αρκούσαν για την έκδοση αποφάσεως διατάσσουσας ελέγχους δυνάμει του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 17. Η Hoechst
Second, it is absurd to consider that the material communicated by Hoechst on 29 October 1998 was not sufficient for the purpose of adopting a decision ordering investigations under Article 14(3) of Regulation No 17.
Όσον αφορά το ότι η Επιτροπή δεν διέθετε ειδικά στοιχεία σχετικά με τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις (ειδικότερα τη διεύθυνση των γραφείων τους), η Hoechst σημειώνει ότι η Επιτροπή απηύθυνε αιτήματα παροχής πληροφοριών στις εν λόγω επιχειρήσεις.
As regards the fact that the Commission did not have specific information about the undertakings concerned (in particular the addresses of their offices), Hoechst observes that the Commission sent requests for information to those undertakings.
Επομένως, εγνώριζε τότε χάρη στη συνεργασία της Hoechst σε ποιον έπρεπε να απευθύνει τέτοια αιτήματα παροχής πληροφοριών.
It therefore already knew, at the time and on account of Hoechst’s cooperation, to whom to address such requests for information.
Για την Επιτροπή, η «αρχή της εφαρμογής της ευνοϊκότερης διατάξεως» προϋποθέτει καθοριστικής σημασίας τροποποίηση της εννόμου βάσεως για την επιβολή του προστίμου.
The Commission contends that the application of the ‘most favourable provision’ principle presupposes an amendment of the legal basis which determines the imposition of the fine.
Όμως, δεν υπήρξε καμία τροποποίηση του είδους αυτού.
No amendment of that type took place.
Ειδικότερα, η ανακοίνωση περί συνεργασίας του 2002 δεν τροποποίησε το άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 17.
In particular, Article 15(2) of Regulation No 17 was not amended by the 2002 Leniency Notice.
Η ανακοίνωση αυτή προσδιορίζει μόνον τα κριτήρια για προτιμησιακή μεταχείριση ορισμένων επιχειρήσεων που επιθυμούν να συνεργαστούν με την Επιτροπή, χωρίς όμως να αλλοιώνει το νομικό πλαίσιο βάσει του οποίου προσδιορίζονται τα επιβλητέα πρόστιμα.
That notice defines only the criteria for the grant of preferential treatment to certain undertakings wishing to cooperate with the Commission, but does not alter the legal framework which determines the fines to be imposed.
Η Επιτροπή παραπέμπει συναφώς, κατ’ αναλογία, στην απόφαση LR AF 1998 κατά Επιτροπής, σκέψη 422 ανωτέρω (σκέψη 233).
In that regard, the Commission refers, by analogy, to LR AF 1998 v Commission, paragraph 422 above (paragraph 233).
Περαιτέρω, η Επιτροπή εκθέτει ειδικότερα ότι, ακόμα και αν δεσμεύεται κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας από την ισχύουσα ανακοίνωση περί συνεργασίας, τούτο ισχύει μόνο κατά τη χρονική περίοδο εφαρμογής των σχετικών κανόνων.
The Commission also submits that, even though it is bound in the exercise of its discretion by the Leniency Notice in force, it is so bound only while those rules are applicable.