natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συνεκδ. υποθ. C-264/01, C-306/01, C-354/01 και C-355/01 1. ΑΟΚ Bundesverband 2. Bundesverband der Betriebskrankenkassen 3. Bundesverband der Innungskrankenkassen 4. Bundesverband der landwirtschaftlichen Krankenkassen 5. Verband der Angestelltenkrankenkassen e.V. 6. Verband der Arbeiter-Ersatzkassen 7. Bundesknappschaft 8. See-Krankenkasse κατά Ichthyol-Gesellschaft Cordes Mundipharma GmbH Gödecke Aktiengesellschaft Intersan
Joined Cases C-264/01, C-306/01, C-354/01 and C-355/01 1. AOK Bundesverband 2. Bundesverband der Betriebskrankenkassen 3. Bundesverband der Innungskrankenkassen 4. Bundesverband der landwirtschaftlichen Krankenkassen 5. Verband der Angestelltenkrankenkassen e.V. 6. Verband der Arbeiter-Ersatzkassen 7. Bundesknappschaft 8. See-Krankenkasse ν Ichthyol-Gesellschaft Cordes, Mundipharma GmbH, Gödecke Aktiengesellschaft Intersan
Προδικαστική - Oberlandesgericht Düsseldorf- Ερμηνεία των άρθρων 85 επ της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρων 81 ΕΚ επ) και τον άρθρον 90 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρον 86 ΕΚ) — Εθνική νομοθετική ρύθμιση η
When reaching such a determination, the leading associations will not, however, infringe Article 81 EC in so far as the restriction of competition which results is not attributable to autonomous conduct on their part but is rather required by national law, regardless of whether any penalty is specified for failure to comply with the national law in question.
οποία επιτρέπει στους φορείς κοινωνικής ασφαλίσεως και στις ενώσεις τους να καθορίζουν ανώτατα όρια για την απόδοση των δαπανών για φάρμακα
This bulletin is issued by the Court's Press and Information Division (L-2925 Luxembourg) to provide rapid information on the work of the Court However, it is only the text of the judgments and opinions published in the European Court Reports that is authentic.
Η σύνταξη του πρωτοτύπου περατώθηκε στις 13.9.2003.
Original version: French Completed on 23.09.2003 Catalogue No: QD-AC-03-015-EN-C
Εβδομάδα από 2 έως 6 Ιουνίου 2003 και από 9 έως 13 Ιουνίου 2003 αριθ. 16/03
Week of 2 to 6 June 2003 and of 9 to 13 June 2003 n° 16/03
Υποθ. C-121/01 Eoghan O'Hannrachain κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Υπηρεσιακή κατάσταση των υπαλλήλων
Case C-121/01 Ρ Eoghan O'Hannrachain ν European Parliament Staff Regulations of Officials
Υποθ. C-352/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας Προσέγγιση των νομοθεσιών
Case C-352/02 Commission of the European Communities ν Hellenic Republic Approximation of laws
Υποθ. C-83/02 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας Περιβάλλον και καταναλωτές
Case C-83/02 Commission of the European Communities ν Hellenic Republic Environment and consumers
Υποθ. C-438/01 Design Concept SA κατά Flanders Expo SA Φορολογία
Case C-438/01 Design Concept SA ν Flanders Expo SA Taxation
Υποθ. C-145/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας Κοινωνική πολιτική
Case C-145/01 Commission of the European Communities ν Italian Republic Social policy
Υποθ. C-446/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας Περιβάλλον και καταναλωτές
Commission of the European Communities ν Kingdom of Spain Environment and consumers
Υποθ. C-130/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Γαλλικής Δημοκρατίας Περιβάλλον και καταναλωτές
Case C-112/00 Eugen Schmidberger, Internationale Transporte und Planzüge ν Republik Österreich Free movement of goods
Συνεκδ. υποθ. Τ-124/01 και Τ-320/01 Pietro Del Vaglio κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Υπηρεσιακή κατάσταση των υπαλλήλων
Joined Cases T-124/01 and T-320/01 Pietro Del Vaglio ν Commission of the European Communities Staff Regulations of Officials
Τ-93/01 Α. Seisenbacher GmbH κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων θεσμικό δίκαιο
Case T-93/01 A Seisenbacher GmbH ν Commission of the European Communities Law governing the institutions
Υποθ. Τ-224/99 33 The European Council of Transport Users ASBL, The Freight Transport Association Ltd, Association des utilisateurs de transport de fret (AUTF), Industriförbundet κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Ανταγωνισμός
Case T-224/99 28 The European Council of Transport Users ASBL, The Freight Transport Association Ltd, Association des utilisateurs de transport de fret (AUTF), Industriförbundet v Commission of the European Communities Competition m. OPINIONS
Υποθ. C-140/02 S. p. Anastasiou (Pissouri) Ltd κ.λπ. κατά Minister of Agriculture, Fisheries and Food
Case C-140/02 S. p.
Υποθ. C-129/00 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
Case C-129/00 Commission of the European Communities v Italian Republic
Υποθ. C-60/02 Montres Rolex SA κ.λπ.
Case C-60/02 Montres Rolex SA and Others
Υποθ. C-117/01 KB. κατά National Health Service Pensions Agency et Secretary of State for Health
Case C-117/01 KB. v National Health Service Pensions Agency and Secretary of State for Health
Υποθ. C-278/01 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Ισπανίας
Case C-278/01 Commission of the European Communities v Kingdom of Spain
Υποθ. C-337/01 Hamann International GmbH Spedition + Logistik κατά Hauptzollamt Hamburg-Stadt
Case C-337/01 Hamann International GmbH Spedition + Logistik v Hauptzollamt Hamburg-Stadt
Υποθ. C-159/01 Βασίλειο των Κάτω Χωρών κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Case C-159/01 Kingdom of the Netherlands v Commission of the European Communities
Υποθ. C-47/02 Albert Anker κ.λπ. κατά Bundesrepublik Deutschland
Case C-47/02 Albert Anker and Others v Bundesrepublik Deutschland
5 Ιουνίου 2003
Court of Justice
«Παράβαση κράτους μέλους — Μη μεταφορά της οδηγίας 2000/14/ΕΚ στο εσωτερικό δίκαιο — Εκπομπή θορύβου στο περιβάλλον» (Τρίτο τμήμα)
(Appeals — Officials — Grade A 1 post —Article 29(2) of the Staff Regulations — Notice of vacancy — Documents drawn up after the contested decision) (Second Chamber)
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
(Failure of a Member State to fulfil obligations — Failure to transpose Directive 20001 141 EC — Noise emission in the environment) (Third Chamber)
*1) Η Ελληνική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις απαραίτητες νομοθετικές κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί με την οδηγία 2000114/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Μαίου 2000, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την εκπομπή θορύβου στο περιβάλλον από εξοπλισμό προς χρήση σε εξωτερικούςχώρους παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 22, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής
By application lodged with the Court Registry on 2 October 2002, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to adopt or by failing to notify to it the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Directive 2000/14/EC of the European Parliament and of the Council of 8 May 2000, the Hellenic Republic has failed to fulfil its obligations under that directive.
2) Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα»
Since no measure transposing Directive 2000/14 was adopted by the Greek authorities within the prescribed period, the action brought by the Commission must be regarded as well founded.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Case C-83/02 Commission of the European Communities ν Hellenic Republic Environment and consumers
2) Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα»
By application lodged at the Court Registry on 12 March 2002, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by failing to draw up or, in any event, to communicate to the Commission within the prescribed period (by 16 September 1999) the plans, outlines and summaries required under Articles 4(1) and 11 of Council Directive 96/59/EC of 16 September 1996, the Hellenic Republic has failed to fulfil its obligations under that directive and the EC Treaty.
Α. Geelhoed ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του τετάρτου τμήματος της 6ης Μαρτίου 2003.
The Court found that the summaries of inventories, plans and outlines required by Articles 4(1) and 11 of the Directive had not been drawn up by the Hellenic Republic within the time-limit provided by the reasoned opinion.
Προδικαστική
Not available.
«Έκτη οδηγία ΦΠΑ — Άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε — Τόπος των φορολογητέων πράξεων — Φορολογική υπαγωγή — Παροχή διαφημιστικών υπηρεσιών» (Πέμπτο τμήμα)
Preliminary ruling (Sixth VAT Directive —Article 9(2) (e) — Place of taxable transactions — Fiscal connection — Advertising services) (Fifth Chamber)
Με απόφαση της 8ης Νοεμβρίου 2001 το Cour de cassation υπέβαλε ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών — Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση.
By judgment of S November 2001 the Cour de cassation (Court of Cassation) (Luxembourg) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 9(2) (e) of Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 on the harmonisation of the laws of the Member States relating to turnover taxes — Common system of value added tax: uniform basis of assessment.
Στο πλαίσιο εμπορικής εκθέσεως, γνωστής υπό την επωνυμία «Horeca», η οποία διοργανώνεται στη Γάνδη για τους επαγγελματίες ξενοδόχους, εστιάτορες και ιδιοκτήτες αναψυκτηρίων, η Design Concept, ενεργώντας για λογαριασμό του Υπουργείου Οικονομίας του Λουξεμβούργου, ανέθεσε στη Flanders Expo διάφορες υπηρεσίες οι οποίες συνίσταντο στην κατασκευή δύο εκθεσιακών χώρων, στον καθαρισμό τους κατά τη διάρκεια της εκθέσεως και στη διάθεση προσωπικού για τη μεταφορά υλικού.
In connection with a trade fair known as 'Horeca', organised in Ghent for professionals in the hotel and catering business, Design Concept, acting for the Luxembourg Ministry of Economic Affairs, commissioned from Flanders Expo various services including the construction of two stands, the cleaning of those stands during the exhibition and the provision of staff to transport equipment.
Η Flanders Expo χρέωσε στην Design Concept την τιμή των υπηρεσιών της, περιλαμβάνοντας και του ύψος του ΦΠΑ.
Flanders Expo submitted an invoice to Design Concept for the price of its services, including in it the amount of VAT.
Εντούτοις, η δεύτερη εταιρία δεν κατέβαλε το ύψος του ΦΠΑ με το αιτιολογικό ότι οι παρασχεθείσες υπηρεσίες ήσαν διαφημιστικές και ο λήπτης τους, ήτοι η Design Concept, δεν έδρευε στο ίδιο κράτος μέλος με εκείνο του παρέχοντος υπηρεσίες, ήτοι της Flanders Expo, οπότε ο τόπος της παροχής των υπηρεσιών είναι εκείνος όπου εδρεύει ο λήπτης, ήτοι το Λουξεμβούργο, σύμφωνα με τον προβλεπόμενο στο άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της έκτης οδηγίας κανόνα.
However, Design Concept excluded the amount of VAT from its payment on the ground that since the services supplied were advertising services and the recipient of those services, Design Concept, was not situated in the same Member State as the supplier, Flanders Expo, the place where the services were supplied was where the customer was established, that is to say Luxembourg, in accordance with the rule laid down in Article 9(2)(e) of the Sixth Directive.
Κατόπιν αυτού, η Design Concept θεώρησε ότι δεν όφειλε να καταβάλει στο Βέλγιο τον ΦΠΑ, όπως αξίωνε η Flanders Expo.
Design Concept therefore took the view that it was not obliged to pay the VAT claimed from it by Flanders Expo in Belgium.
Η Flanders Expo άσκησε ενώπιον του Tribunal de paix (Λουξεμβούργο) αγωγή, αιτούμενη την καταβολή του ΦΠΑ.
Flanders Expo brought an action before the Tribunal de paix (Magistrates' Court) (Luxembourg) which upheld its claim for payment of VAT.
Κατόπιν εφέσεως, το Tribunal d'arrondissement (Λουξεμβούργο) επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, εκτιμώντας, σε αντίθεση με την ερμηνεία που υποστήριξε η Design Concept, ότι οι παρασχεθείσες από τη Flanders Expo υπηρεσίες δεν είναι διαφημιστικές και ότι τυγχάνει εφαρμογής ο γενικός κανόνας σχετικά με τον τόπο φορολογήσεως, όπως προβλέπει το άρθρο 9, παράγραφος 1, της έκτης οδηγίας.
On appeal the Tribunal d'arrondissement (District Court) (Luxembourg) confirmed the decision at first instance, holding, contrary to the interpretation put forward by Design Concept, that the services supplied by Flanders Expo are not advertising services and that the general rule on the place of taxation laid down in Article 9(1) of the Sixth Directive is applicable.
Σύμφωνα με τον ανωτέρω κανόνα, τόπος παροχής των υπηρεσιών είναι εκείνος από τον οποίο διενεργείται η παροχή, και εν προκειμένω το Βέλγιο.
According to that rule the place where a service is supplied is the place from which the service is performed, in this case Belgium.
Το επιληφθέν, κατόπιν αναιρέσεως της Design Concept, Cour de cassation εκτιμά ότι προφανώς οι δικαστές της ουσίας αρνήθηκαν εσφαλμένα να χαρακτηρίσουν τις παρασχεθείσες από τη Flanders Expo υπηρεσίες ως διαφημιστικές.
The Cour de cassation, to which Design Concept appealed, takes the view that the lower courts were probably wrong to refuse to treat the services supplied by Banders Expo as advertising services.
Εντούτοις, διερωτάται αν οι αποφάσεις τους δικαιολογούνται από άλλο λόγο, ο οποίος θεμελιώνεται στην ερμηνεία του άρθρου 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της έκτης οδηγίας, υπό το πρίσμα της έβδομης αιτιολογικής σκέψης αυτής.
However, it is uncertain whether their decision is justified on another ground based on the interpretation of Article 9(2) (e) of the Sixth Directive, read in the light of the seventh recital in the preamble thereto.
Διατηρώντας επιφυλάξεις ως προς την απάντηση που προσήκει επί του εγειρομένου ζητήματος κοινοτικού δικαίου μέσω της αναιρέσεως της οποίας επελήφθη, το Cour de cassation αποφάσισε να αναστείλει τη δίκη και να υποβάλει στο Δικαστήριο ένα προδικαστικό ερώτημα.
Since it was uncertain of the answer to the question of Community law raised by the appeal before it, the Cour de cassation decided to stay proceedings and to refer a question to the Court for a preliminary ruling.
Επί τον πρώτον σκέλους τον ερωτήματος
The question referred for a preliminary ruling
Επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', δεύτερη περίπτωση, της έκτης οδηγίας έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται όχι μόνο επί των διαφημιστικών υπηρεσιών που παρέχονται απευθείας και χρεώνονται από τον παρέχοντα τις υπηρεσίες σε διαφημιζόμενο υποκείμενο στον φόρο, αλλά και στις υπηρεσίες που παρέχονται εμμέσως στον διαφημιζόμενο και χρεώνονται σε τρίτον, ο οποίος τις χρεώνει εκ νέου στον διαφημιζόμενο.
By its question the national court seeks essentially to ascertain, first, whether Article 9(2) (e) of the Sixth Directive must be interpreted as applying to advertising services supplied indirectly to the advertiser and invoiced to a third party who in turn invoices them to the advertiser and, second, whether that provision is applicable where the advertiser does not produce goods or services in the price of which the cost of the advertising services may be included.
Επί τον δεντέρον σκέλονς τον ερωτήματος
In accordance with the case-law of the Court, the second indent of Article 9(2)(e) of the Sixth Directive must be interpreted as applying not only to advertising services supplied directly and invoiced by the supplier to a taxable advertiser, but also to services supplied indirectly to the advertiser and invoiced to a third party who in turn invoices them to the advertiser.
Σε περίπτωση όπως η υπόθεση της κύριας δίκης, επιβάλλεται η εφαρμογή του προβλεπόμενου στο άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', της έκτης οδηγίας κανόνα επί των υπηρεσιών που παρέσχε ο πρώτος παρέχων υπηρεσίες στον διαμεσολαβήσαντα λήπτη.
In a case such as that in the main proceedings the rule laid down in Article 9(2)(e) of the Sixth Directive must be applied to the services supplied by the first supplier to the intermediate customer.
Σε περίπτωση παροχής εμμέσως υπηρεσιών, όπως συμβαίνει στα πλαίσια της κύριας δίκης, όπου εμπλέκονται ένας πρώτος παρέχων υπηρεσίες, ένας διαμεσολαβών λήπτης και ένας διαφημιζόμενος στον οποίο παρέχονται από τον διαμεσολαβούντα λήπτη υπηρεσίες, επιβάλλεται η εξέταση κεχωρισμένως της πράξεως των υπηρεσιών που παρέσχε ο πρώτος παρέχων υπηρεσίες στον διαμεσολαβήσαντα λήπτη, για τους σκοπούς του προσδιορισμού του τόπου φορολογήσεως της εν λόγω πράξεως.
In a case of an indirect supply of services, such as that at issue in the main proceedings, involving a first supplier of services, an intermediate customer and an advertiser who receives services from the intermediate customer, the transaction by way of supply of services effected by the first supplier to the intermediate customer must be considered separately, for the purpose of determining the place of taxation of that transaction.
Κατ' αρχήν, εφαρμόζεται ο προβλεπόμενος στο άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε', δεύτερη περίπτωση, της έκτης οδηγίας κανόνας, εφόσον ο διαμεσολαβών λήπτης, υπό την ιδιότητα του ως λήπτη των διαφημιστικών υπηρεσιών, είναι υποκείμενος φόρου εγκατεστημένος σε κράτος μέλος πλην εκείνου όπου βρίσκεται ο πρώτος παρέχων υπηρεσίες.
The rule laid down in the second indent of Article 9(2)(e) of the Sixth Directive applies, as a rule, if the intermediate customer, as recipient of the advertising services, is a taxable person established in a Member State other than that in which the first supplier is based.
Δεν απαιτείται να ελεγχθεί αν ο διαφημιζόμενος, ήτοι ο τελικός λήπτης των παροχών, υπόκειται επίσης σε φόρο, μετακυλίοντας το κόστος των εν λόγω παροχών στην τιμή των παραδοθέντων αγαθών ή των παραοχεθεισών από αυτόν υπηρεσιών.
It is not necessary to determine whether the advertiser, who is the final recipient of the services, is also a taxable person who includes the cost of those services in the price of goods or services supplied by him.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Advocate General F. G. Jacobs delivered his Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 12 December 2002.
«Παράβαση κράτους μέλους — Παράλειψη κανονικής οχλήσεως — Απαράδεκτο της προσφυγής» (Έκτο τμήμα)
(Failure of a Member State to fulfu obligations — No proper letter of formal notice — Application inadmissible) (Sixth Chamber)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 29 Μαρτίου 2001, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή ζητώντας να διαπιστωθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ τις διατάξεις του άρθρου 47, παράγραφοι 5 και 6, του νόμου 428, της 29ης Δεκεμβρίου 1990, που περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ιδιότητα της Ιταλίας ως μέλους των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (κοινοτικός νόμος για το 1990), διατάξεις
By application lodged at the Registry of the Court on 29 March 2001, the (Dornmission of the European Communities brought an action for a declaration that, by mamtaining in force Article 47(5) and (6) of Law No 428 of 29 December 1990 laying down provisions for compliance with the obligations arising from Italy's membership of the European Communities (Community Law for 1990), which:
— οι οποίες επιτρέπουν τη μη αυτόματη μεταβίβαση όλων των συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας από τον μεταβιβάζοντα οτον προς ον η μεταβίβαση, όσον αφορά τις επιχειρήσεις οι οποίες τελούν υπό τη διαδικασία προληπτικού συμβιβασμού συνισταμένου στη μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων καθώς και τις επιχειρήσεις που έχουν υπαχθεί στη διαδικασία προσωρινής διοικήσεως, όταν οι επιχειρήσεις αυτές εξακολουθούν τη δραστηριότητα τους και μετά τη μεταβίβαση, και
— allow for the non-application of the automatic transfer of all contracts of employment or employment relationships, from the transferor to the transferee, in respect of undertakings subject to an approved composition procedure involving the transfer of assets or a special administration procedure, where those undertakings pursue their activity after the transfer, and
— οι οποίες, στην περίπτωση επιχειρήσεων που έχουν κηρυχθεί «σε κατάσταση οικονομικής κρίσεως», δεν προβλέπουν τη διατήρηση των θέσεων εργασίας και την ανάληψη από τον προς ον η μεταβίβαση των χρεών του μεταβιβάζοντος που απορρέουν από σύμβαση ή από σχέση εργασίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Φεβρουαρίου 1977, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων, και ειδικότερα από τα άρθρα 3 και 4 αυτής.
— in respect of undertakings declared to be 'in a situation of economic crisis', do not provide for the transfer, from the transferor to the transferee, of employees and debts arising from a contract of employment or employment relationship, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Council Directive 77/187/EEC of 14 February 1977, in particular Articles 3 and 4 thereof.
Η Ιταλική Κυβέρνηση χωρίς ρητώς να εγείρει παρεμπίπτον ζήτημα, σύμφωνα με το άρθρο 91 του Κανονισμού Διαδικασίας, υποστηρίζει, κυρίως, ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη.
Without formally raising a preliminary issue under Article 91 of the Rules of Procedure, the Italian Government submits principally that the action is inadmissible.
Ισχυρίζεται ότι, ύστερα από το έγγραφο οχλήσεως αλλά πριν από την κοινοποίηση της αιτιολογημένης γνώμης, η οδηγία 77/187
It claims that, after the letter of formal notice but prior to notification of the reasoned opinion, Directive 77/187 was substantially amended by Directive 98/50, particularly as regards the application of Articles 3 and 4 in the context of transfers taking place during liquidation or insolvency proceedings or rescues of undertakings in difficulty.
Καταδικάζει την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στα δικαστικά έξοδα»
Orders the Commission of the European Communities to pay the costs.'
Léger ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 10ης Απριλίου 2003.
Advocate General P. Léger delivered his Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 10 April 2003.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
He proposed that the Court should declare that:
Η Ιταλική Κυβέρνηση παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Φεβρουαρίου 1977, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων, στον βαθμό που το άρθρο 47, παράγραφοι 5 και 6, του νόμου 428, της 29ης Δεκεμβρίου 1990, που περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ιδιότητα της Ιταλίας ως μέλους των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (κοινοτικός νόμος για το 1990), αποκλείει την εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας όταν η μεταβίβαση αφορά επιχείρηση, εγκατάσταση ή τμήμα εγκαταστάσεως για την οποία το Comitato di ministri per il coordinamento della politica industriale (επιτροπή υπουργών για τον συντονισμό της βιομηχανικής πολιτικής) έχει διαπιστώσει ότι βρίσκεται σε "κατάσταση κρίσεως", σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 5, στοιχείο c, του νόμου 675, της 12ης Αυγούστου 1977, που περιλαμβάνει μέτρα για τον συντονισμό της βιομηχανικής πολιτικής, την αναδιάρθρωση, τη μετατροπή και την ανάπτυξη του τομέα.
'(1) the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Council Directive 77/187/EEC of 14 February 1977 on the approximation of the laws of the Member States relating to the safeguarding of employees' rights in the event of transfers of undertakings, businesses or parts of businesses, inasmuch as Article 47(5) and (6) of Law No 428 of 29 December 1990 laying down provisions for fulfilment of the obligations arising from Italy's membership of the European Communities (Community law for 1990) precludes the application of the said directive in the event of the transfer of an undertaking, business or part of a business which the Comitato di ministri per il coordinamento della politica industriale (Ministerial Committee for the coordination of industrial policy) has declared to be in a "situation of crisis" under Article 2(5) of Law No 675 of 12 August 1977 laying down measures for the coordination of industrial policy, restructuring, conversion and development in the relevant sector;
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
(2) for the rest, the application is dismissed.