natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εpiιpiλέον, η γενική αρχή τη ίση εταχειρίσεω δεν δύναται, αφεαυτή, ούτε να γεννήσει συγκεκριένη υpiοχρέωση του κύριου ετόχου piρο όφελο των άλλων ετόχων ούτε να piροσδιορίσει την ειδική κατάσταση ε την οpiοία συνδέεται η υpiοχρέωση αυτή.
Next, the Court stated that discrimination on grounds of nationality cannot be justi¤ed by purely economic aims such as the protection of the interests of domestic economic operators.
Εξάλλου, δεν piορεί ούτε να καθορίσει την εpiιλογή εταξύ των διαφόρων piιθανών έσων piροστασία των ειοψηφούντων ετόχων.
Nor can it be justi¤ed by the aim of protecting life, public health, the environment or property rights, since there is a Community legislative framework, of which that authorisation forms a part, which ensures such protection.
Κατά την κρίση του ικαστηρίου, ια αντιετώpiιση όpiω η piροταθείσα piροϋpiοθέτει νοοθετικέ εpiιλογέ, στηριζόενε σε στάθιση των εpiλεκο-ένων συφερόντων και στον εκ των piροτέρων καθορισό σαφών και λεpiτοερών κανόνων, και δεν piορεί να συναχθεί αpiό τη γενική αρχή τη ίση εταχειρίσεω.
It follows from this that the Republic of Austria cannot justify the discrimination applied in respect of the ocial authorisation issued in the Czech Republic for the operation of the nuclear power plant at Temelín.
Η αρχή τη αpiαγορεύσεω κάθε διακρίσεω λόγω ιθαγένεια και οι συνέpiειέ τη εξετάστηκαν σε ένα άλλον ασύνηθε διαδικαστικό piλαίσιο. Συγκεκριένα, στην υpiόθεση ČEZ (αpiόφαση τη 27η Οκτωβρίου 2009, C-115/08) το ικαστήριο αpiοφάνθηκε εpiί τη αρχή αυτή στον τοέα εφαρογή τη Συνθήκη ΕΚΑΕ.
Although the conditions governing the admissibility of actions for annulment have been the subject of a considerable body of caselaw, in Joined Cases C-445/07°P and C-455/07°P Commission v Ente per le Ville Vesuviane (judgment of 10 September 2009) the Court, ruling on an appeal, was required once again to address the conditions governing the admissibility of actions brought by authorities within a State which are a¥ected by the grant of ¤nancial assistance.
Ένα αυστριακό piεριφερειακό δικαστήριο piου εpiιλήφθηκε αγωγή στηριζόενη στο «γειτονικό δίκαιο», την οpiοία άσκησαν οι κύριοι γεωργικών εκτάσεων κατά τη έχουσα την εκετάλλευση του piυρηνικού σταθού του Temelin στην Τσεχική ηοκρατία, ζήτησε αpiό το ικαστήριο να διευκρινίσει αν η χορηγηθείσα αpiό τι τσεχικέ αρχέ άδεια εκεταλλεύσεω του εν λόγω σταθού έpiρεpiε να αναγνωριστεί στην Αυστρία στο piλαίσιο τη ω άνω αγωγή, δεδοένου ότι το αυστριακό δίκαιο δεν piροβλέpiει τέτοια αναγνώριση.
After recalling that, under the fourth paragraph of Article 230°EC, a local or regional entity may, to the extent that it has legal personality under national law, institute proceedings against a decision addressed to it or which is of direct and individual concern to it, the Court explained that the condition of being directly concerned requires two cumulative criteria to be met, namely, the contested Community measure must, ¤rst, directly a¥ect the legal situation of the individual and, second, leave no discretion to the addressees entrusted with the task of implementing it.
Το ικαστήριο διαpiίστωσε κατ’ αρχά ότι η βιοηχανική δραστηριότητα piου ασκείται στον σταθό του Temelin εpiίpiτει στο piεδίο εφαρογή τη Συνθήκη για την ίδρυση τη Ευρωpiαϊκή Κοινότη-τα Ατοική Ενέργεια (ΕΚΑΕ).
In that regard, unlike the General Court, the Court of Justice took the view that the designation of a regional or local entity in a decision to grant Community ¤nancial assistance as the authority responsible for the implementation of a European Regional Development Fund project does not imply that that entity is itself entitled to the assistance.
Στη συνέχεια, τόνισε ότι οι εpiιχειρήσει piου έχουν την εκετάλλευ-ση εγκαταστάσεω ευρισκόενη σε κράτο έλο έχουν, υpiό κανονικέ συνθήκε, συσταθεί βάσει του οικείου εθνικού δικαίου και η κατάστασή του piορεί να εξοοιωθεί ε εκείνη των υpiηκόων του εν λόγω κράτου.
Also, the very fact that the national authorities stated their intention to recover the sums wrongly received by that regional or local entity was, in the absence of obligations in that regard pursuant to Community law, an expression of an autonomous will on their part, which clearly demonstrated a discretion on the part of the Member State concerned.
Συνεpiώ, η δυσενή εταχείριση των εγκαταστάσεων piου έχουν λάβει διοικητική άδεια σε άλλο κράτο έλο, και όχι στην Αυστρία, piρέpiει να θεωρηθεί διαφορετική ε-ταχείριση λόγω ιθαγένεια.
Therefore, the Court decided that the entity in question was not directly concerned by the Commission’s decision and, as a result, could only turn to its national courts in order to challenge the legality of national measures relating to the application of a Community act.
Όω, η αρχή τη αpiαγορεύσεω κάθε διακρίσεω λόγω ιθαγένεια αpiοτελεί γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου, η οpiοία ισχύει και στο piλαίσιο τη Συνθήκη ΕΚΑΕ.
The Court also had occasion to recall the requirements of the rule that the parties should be heard, which governs proceedings before the Community Courts.
Εpiοένω, σε αυτό ακριβώ το piλαίσιο piρέpiει να εξεταστεί η διαφορετική εταχείριση, εκ έρου τη ηοκρατία τη Αυστρία, των piυρηνικών εγκαταστάσεων στι οpiοίε έχει χορηγηθεί διοικητική άδεια αpiό άλλο κράτο έλο.
In Case C-89/08°P Commission v Ireland and Others (judgment of 2 December 2009) it held that that principle does not, as a rule, merely confer on each party to proceedings the right to be apprised of the documents produced and observations made to the Community Courts by the other party and to discuss them, and does not merely prevent the Community Courts from basing their decision on facts and documents which the parties, or one of them, have not had an opportunity to examine and on which they have therefore been unable to comment, but also implies a right for the parties to be apprised of pleas in law raised by those Courts of their own motion, on which they intend basing their decisions, and to discuss them.
Το ικαστήριο εpiισήανε, ακολούθω, ότι η δυσενή διάκριση λόγω ιθαγένεια δεν piορεί να δικαιολογηθεί αpiό αιγώ οικονοικού λόγου, όpiω η piροστασία των συφερόντων των ηεδαpiών εpiιχειρήσεων.
In order to satisfy the requirements associated with the right to a fair hearing, it is important for the parties to be apprised of, and to be able to debate and be heard on, the matters of fact and of law which will determine the outcome of the proceedings.
Ούτε piορεί να δικαιολογηθεί αpiό τον σκοpiό τη piροστασία τη ζωή, τη δηόσια υγεία, του piεριβάλλοντο ή του δικαιώατο τη ιδιοκτησί-α, καθόσον υpiάρχει κοινοτικό κανονιστικό piλαίσιο το οpiοίο διασφαλίζει την εν λόγω piροστασία
Accordingly, except in particular cases such as, inter alia, those provided for by the rules of procedure of the Community Courts, those Courts cannot base their decisions on a plea raised of their own motion, even one involving a matter of public policy and — as in the present case — based
Εξέλιξη και δραστηριότητα και στο οpiοίο εντάσσεται εν έρει η ω άνω άδεια.
Proceedings on the absence of a statement of reasons for the decision at issue, without ¤rst having invited the parties to submit their observations on that plea.
Μολονότι η νοολογία σχετικά ε τι piροϋpiοθέσει του piαραδεκτού τη piροσφυγή ακυρώσεω είναι piολύ piλούσια, στι συνεκδικασθείσε υpiοθέσει Εpiιτροpiή κατά Ente per le Ville Vesuviane (αpiό-φαση τη 10η Σεpiτεβρίου 2009, C-445/07ÊP και C-455/07ÊP) το ικαστήριο, αpiοφαινόενο κατ’ αναίρεση, εξέτασε ία ακόη φορά το ζήτηα των piροϋpiοθέσεων του piαραδεκτού των piροσφυ-γών τι οpiοίε ασκούν αρχέ αυτοδιοικήσεω piου δεν έχουν κρατική υpiόσταση, σε piεριpiτώσει piου τι αφορά η χορήγηση κοινοτική χρηατοpiιστωτική συνδροή.
The Court stated that, in the analogous context of Article 6 of the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms (ECHR), it had already held that it is precisely in deference to that article and to the very purpose of every individual’s right to adversarial proceedings and to a fair hearing within the meaning of that provision that the Court may of its own motion, on a proposal from the Advocate General or at the request of the parties order that the oral procedure be reopened, in accordance with Article 61 of its Rules of Procedure, if it considers that it lacks sucient information, or that the case must be dealt with on the basis of an argument which has not been debated between the parties (see order in Case C-17/98 Emesa Sugar [2000] ECR I-665, paragraphs 8, 9 and 18, and Joined Cases C-270/97 and C-271/97 Deutsche Post [2000] ECR I-929, paragraph 30).
Συναφώ, το ικαστήριο έκρινε, αντιθέτω piρο το Γενικό ικαστήριο, ότι ο ορισό, ε αpiόφαση piερί χορηγήσεω κοινοτική χρηατοpiιστωτική συνδροή, ια piεριφερειακή ή τοpiική αρχή ω αρχή υpiεύθυνη για την υλοpiοίηση σχεδίου του Ευρωpiαϊκού Ταείου Περιφερειακή Ανάpiτυ-ξη δεν σηαίνει ότι η αρχή αυτή είναι ο δικαιούχο τη εν λόγω συνδροή.
In the present case, it was apparent from the ¤le and from the hearing before the Court of Justice that, by the judgment under appeal, the General Court annulled the Commission’s decision on the basis of a plea that it had raised of its own motion concerning an infringement of Article 253°EC without ¤rst having invited the parties, in the course of the written or oral procedures, to submit their observations on that plea.
Οοίω, το ίδιο το γεγονό ότι οι εθνικέ αρχέ κατέστησαν σαφή την piρόθεσή του να αναζητήσουν τα piοσά piου αχρεωστήτω καταβλήθηκαν στην ω άνω piεριφερειακή ή τοpiική αρχή συνιστά έκφραση ανεξάρ-τητη βουλήσεώ του, ελλείψει υpiοχρεώσεων εpiιβαλλόενων συναφώ αpiό το κοινοτικό δίκαιο, οpiότε αpiοδεικνύεται σαφώ η ύpiαρξη διακριτική ευχέρεια του οικείου κράτου έλου.
In so doing, the General Court failed to have regard to the rule that the parties should be heard, thereby adversely a¥ecting the interests of the Commission. The Court of Justice explained that, as the Advocate General had noted, while an inadequate statement of reasons is a defect which, in principle, cannot be remedied, the ¤nding of such a defect nevertheless follows from an assessment which, as has consistently been held, must take certain matters into consideration.
Συνε-piώ, το ικαστήριο κατέληξε ότι η αpiόφαση τη Εpiιτροpiή δεν αφορούσε άεσα την εν λόγω αρχή, η οpiοία ήταν, ω εκ τούτου, αναγκασένη να piροσφύγει στον εθνικό δικαστή για να piροσβά-λει τη νοιότητα των εθνικών έτρων εφαρογή τη κοινοτική piράξεω.
Such an assessment may be open to debate, particularly where it relates to the reasons for a spe-ci¤c point of fact and of law rather than to the total absence of reasons. In the present case, if the Commission had been in a position to submit its observations, it could, inter alia, have put forward the same arguments as those advanced in relation to the fourth and ¤fth grounds of the appeal.
Το ικαστήριο είχε εpiίση την ευκαιρία να υpiενθυίσει τι εpiιταγέ τη αρχή τη εκατέρωθεν ακροάσεω η οpiοία διέpiει τη διαδικασία ενώpiιον του κοινοτικού δικαστή.
With regard to the obligations which Community law places on Member States, the Court had the opportunity, in Case C-445/06 Danske Slagterier (judgment of 24 March 2009), to recall the principles of the Member States’ non-contractual liability for breach of Community law, while at the same time providing clari¤cation and explanations in relation to their speci¤c application.
Πράγατι, οι εpiιταγέ piου αpiορρέουν αpiό το δικαίωα για δίκαιη δίκη τηρούνται όνον εφόσον οι διάδικοι γνωρίζουν και piορούν να συζητήσουν κατ’ αντιωλία τόσο τα piραγατικά όσο και τα νοικά στοιχεία piου έχουν αpiοφασιστική σηασία για την έκβαση τη διαδικασία.
It is for the national court, taking account of all the features of the legal and factual situation at the material time, to determine whether that is the case. It is likewise for the national court to determine whether, as a result of the application by analogy of the time limit laid down in national legislation, the conditions for reparation of loss or damage caused to individuals by the breach of Community law by the Member State concerned are less favourable than those applicable to the reparation of similar domestic loss or damage.
Εpiο-ένω, piέραν εξαιρετικών piεριpiτώσεων, όpiω είναι, εταξύ άλλων, εκείνε piου piροβλέpiουν οι Κανονισοί ιαδικασία των δικαιοδοτικών οργάνων, ο κοινοτικό δικαστή δεν piορεί να στηρίξει την αpiόφασή του σε νοικό λόγο τον οpiοίο έλαβε υpiόψη αυτεpiαγγέλτω, έστω και αν piρόκει-ται για λόγο δηοσία τάξεω piου, όpiω εν piροκειένω, αφορά ελλιpiή αιτιολόγηση τη εpiίαχη
Next, ruling on the speci¤c application of the limitation period, the Court held that Community law does not require the period to be interrupted or suspended where the European Commission has brought infringement proceedings under Article 226°EC. Likewise, in the case of an action for damages against the State for incorrect transposition of a directive, as in the case in point, Community law does not preclude the limitation period from beginning to run on the date on which the ¤rst injurious e¥ects of the incorrect transposition have been produced and on which the further
I-929, σκέψη 30).
Proceedings
Ενεργώντα κατ’ αυτόν τον τρόpiο, το Γενικό ικαστήριο piαραβίασε την αρχή τη εκατέρωθεν ακροάσεω, θίγοντα έτσι τα συφέροντα τη Εpiιτροpiή.
Court of Justice injurious e¥ects thereof are foreseeable, even if that date is prior to the correct transposition of the directive.
Το ικαστήριο εξήγησε ότι, όpiω είχε τονίσει ο γενικό εισαγγελέα, καίτοι η ελλιpiή αιτιολογία αpiοτελεί βεβαίω piληέλεια η οpiοία δεν είναι, καταρχήν, δυνατό να θεραpiευθεί, εντούτοι η διαpiίστωση τη piλη-έλεια αυτή piροκύpiτει αpiό εκτίηση η οpiοία, κατά piάγια νοολογία, piρέpiει να λαβάνει υpiόψη ορισένο αριθό στοιχείων.
Finally, as regards the requisite attitude on the part of the injured party, the Court decided that national legislation which lays down that an individual cannot obtain reparation for loss or damage which he has wilfully or negligently failed to avert by utilising a legal remedy is compatible with Community law, provided that utilisation of that remedy can reasonably be required of the injured party, a matter which was for the referring court to determine.
Η εκτίηση αυτή piορεί να αφισβητηθεί, ιδίω όταν δεν αφορά piα-ντελή έλλειψη αιτιολογία, αλλά την αιτιολογία συγκεκριένου piραγατικού ή νοικού ζητήατο.
The likelihood that a national court will make a reference for a preliminary ruling under Article 234°EC or the existence of infringement proceedings pending before the Court of Justice cannot, in itself, constitute a sucient reason for concluding that it is not reasonable to have recourse to a legal remedy.
Όσον αφορά τι υpiοχρεώσει piου εpiιβάλλει το κοινοτικό δίκαιο στα κράτη έλη, η υpiόθεση Danske Slagterier (αpiόφαση τη 24η Μαρτίου 2009, C-445/06) έδωσε στο ικαστήριο την αφορή να υpiενθυίσει τι αρχέ τη εξωσυβατική ευθύνη των κρατών ελών λόγω piαραβιάσεω του κοινοτικού δικαίου, piαρέχοντα ταυτοχρόνω ορισένε διευκρινίσει και εpiεξηγήσει ω piρο την εφαρογή του στην piράξη.
In Opinion 1/08 of 30 November 2009, the Court ruled pursuant to Article 300(6)°EC, at the request of the Commission, on whether the European Community’s competence to conclude with certain members of the World Trade Organisation (WTO) agreements modifying the Schedules of Speci¤c Commitments of the Community and its Member States under the General Agreement on Trade in Services (GATS) is exclusive or merely shared with the Member States, and on what the appropriate legal basis is to which recourse must be had when concluding those agreements.
Συναφώ, ο εκ των piροτέρων καθορισό ευλόγων αpiοσβεστικών piροθεσιών για την άσκηση piροσφυγή έχει ήδη κριθεί συβατό ε το κοινοτικό δίκαιο.
The Court recalled, ¤rst of all, that the choice of the appropriate legal basis has constitutional signi¤cance. Since the Community has conferred powers only, it must tie the agreement that it seeks to conclude to a Treaty provision which empowers it to approve such a measure.
Το ικα-στήριο piροσέθεσε ότι ια τέτοια piροθεσία piρέpiει, εpiιpiλέον, να piορεί να piροβλεφθεί εpiαρκώ αpiό τον ιδιώτη.
Having analysed Article 133(1), (5) and (6)°EC, the Court came to the conclusion that the agreements with the a¥ected WTO members fall within the sphere of shared competence of the European Community and the Member States.
Αpiόκειται στο εθνικό δικαστήριο, αφού λάβει υpiόψη το σύνολο των στοιχείων piου συνθέτουν την κατάσταση ω είχε κατά τον κρίσιο χρόνο τόσο αpiό νοική piλευρά όσο και αpiό αpiόψεω piραγατικών piεριστατικών, να εκτιήσει αν αυτό συβαίνει στην piροκειένη piερίpiτω-ση.
With regard to the appropriate legal basis, it stated that the ‘transport’ aspect of the agreements at issue falls, in accordance with the third subparagraph of Article 133(6)°EC, within the sphere of transport policy and not that of the common commercial policy. Finally, the Court’s analysis led it to conclude that the Community act concluding the abovementioned agreements must be based both on Article 133(1), (5) and (6), second subparagraph, EC and on Articles 71°EC and 80(2)°EC, in conjunction with Article 300(2) and (3), ¤rst subparagraph, EC.
Αpiόκειται εpiίση στο εθνικό δικαστήριο να εξετάσει αν, λόγω τη κατ’αναλογία εφαρογή τη piροθεσία piου piροβλέpiει η εθνική νοοθεσία, οι piροϋpiοθέσει αpiοκαταστάσεω τη ζηία piου piροκλήθηκε στου ιδιώτε συνεpiεία piαραβιάσεω του κοινοτικού δικαίου εκ έρου του οικείου κράτου έλου δεν είναι λιγότερο ευνοϊκέ αpiό αυτέ piου ισχύουν για την αpiοκατάσταση piαρό-οιων ζηιών εσωτερική φύσεω.
In Case C-205/06 Commission v Austria and Case C-249/06 Commission v Sweden (judgments of 3 March 2009) the Court held, in infringement proceedings brought by the Commission, that, by not having taken appropriate steps to eliminate incompatibilities between their obligations under Community law and provisions on transfer of capital contained in investment agreements entered into with certain third countries, the Kingdom of Sweden and the Republic of Austria had failed to ful¤l their obligations under the second paragraph of Article 307°EC. In the cases in point, the various investment agreements at issue contained provisions guaranteeing the free transfer,
Εξέλιξη και δραστηριότητα
Proceedings in freely convertible currency, of payments connected with an investment.
Στη συνέχεια, αpiοφαινόενο εpiί τη εφαρογή τη piροθεσία piαραγραφή στην piράξη, το ι-καστήριο κατέληξε ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν εpiιβάλλει τη διακοpiή ή την αναστολή τη, όταν η Ευρωpiαϊκή Εpiιτροpiή έχει κινήσει διαδικασία λόγω piαραβάσεω βάσει του άρθρου 226 ΕΚ.
To that extent, those agreements were consistent with the wording of Article 56(1)°EC which prohibits any restriction on the movement of capital and of payments between Member States and between Member States and third countries. However, the provisions of Articles 57(2)°EC, 59°EC and 60(1)°EC confer on the Council power to restrict, in certain speci¤c circumstances, movements of capital and payments between Member States and third countries.
Οοίω, σε piερίpiτωση αξιώσεω αpiοζηιώσεω λόγω ευθύνη του ηοσίου, συνεpiεία η ορθή ετα-φορά στο εσωτερικό δίκαιο ια οδηγία, όpiω συνέβη εν piροκειένω, το κοινοτικό δίκαιο δεν αpiαγορεύει να αρχίζει η piροθεσία piαραγραφή αpiό την ηεροηνία κατά την οpiοία εpiήλθαν οι piρώτε ζηιογόνε συνέpiειε αυτή τη η ορθή εταφορά και κατέστησαν piροβλέψιε οι ετέpiειτα ζηιογόνε συνέpiειε, έστω και αν η ηεροηνία αυτή είναι piρογενέστερη τη ορθή εταφορά στο εσωτερικό δίκαιο τη οδηγία αυτή.
The Court ¤rst of all observed that, in order to ensure the e¥ectiveness of those provisions, measures restricting the free movement of capital must be capable, where adopted by the Council, of being applied immediately with regard to the States to which they relate, which may include some of the States party to one of the agreements at issue with the Kingdom of Sweden and the Republic of Austria.
Τέλο, όσον αφορά τη συpiεριφορά piου αpiαιτείται να εpiιδείξει ο ζηιωθεί, το ικαστήριο αpiο-φάνθηκε ότι είναι συβατή ε το κοινοτικό δίκαιο εθνική κανονιστική ρύθιση piου piροβλέpiει ότι ο Ê ιδιώτη  δεν piορεί να εpiιτύχει την αpiοκατάσταση τη ζηία τη οpiοία την εpiέλευση piαρέλει-ψε, εκ piροθέσεω ή εξ αελεία, να εpiοδίσει ασκώντα ένδικο βοήθηα, υpiό την piροϋpiόθεση ότι η άσκηση του ενδίκου αυτού βοηθήατο piορεί ευλόγω να αpiαιτηθεί αpiό τον ζηιωθέντα, piράγα piου αpiόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εκτιήσει.
Those powers of the Council, which consist in the unilateral adoption of restrictive measures with regard to third countries on a matter which is identical to or connected with that covered by an earlier agreement concluded between a Member State and a third country, reveal an incompatibility with that agreement where, ¤rst, the agreement does not contain a provision allowing the Member State concerned to exercise its rights and to ful¤l its obligations as a member of the Community and, second, there is also no international law mechanism which makes that possible.
Ούτε η piιθανότητα υpiοβολή εκ έ-ρου του εθνικού δικαστηρίου αιτήσεω εκδόσεω piροδικαστική αpiοφάσεω δυνάει του άρθρου 234 ΕΚ ούτε η ύpiαρξη εκκρεού ενώpiιον του ικαστηρίου piροσφυγή λόγω piαραβάσεω piορεί, αυτή καθαυτή, να στηρίξει εpiαρκώ το συpiέρασα ότι δεν είναι εύλογη η άσκηση ενδίκου βοηθήατο.
The Court stated, moreover, that the periods of time necessarily involved in any international negotiations which would be required in order to reopen discussion of the agreements at issue were inherently incompatible with the practical e¥ectiveness of those measures. The possibility of relying on other mechanisms o¥ered by international law, such as suspension of the agreement, or even denunciation of the agreements at issue or of some of their provisions, was too uncertain in its e¥ects to guarantee that the measures adopted by the Council could be applied e¥ectively.
Όσον αφορά το δίκαιο των εξωτερικών σχέσεων τη Κοινότητα, ία γνωοδότηση και τρει υpiο-θέσει αξίζουν ιδιαίτερη νεία.
In Case C-228/06 Soysal and Savatli (judgment of 19 February 2009) the Court ruled on the ‘stand-still’ clause provided for in Article 41(1) of the Additional Protocol to the EEC–Turkey Association
Εν piροκειένω, οι διευρύνσει piου εpiήλθαν κατά τα έτη 1995 και 2004 κατέστησαν αναγκαία την κατάρτιση νέου piίνακα piου να piεριέχει τα δεκατρία νέα κράτη έλη, για τα οpiοία υpiήρχαν έχρι piρότινο χωριστοί piίνακε ε τι δεσεύσει του στο piλαίσιο τη GATS.
), according to which the contracting parties are to refrain from introducing between themselves any new restrictions on the freedom of establishment and the freedom to provide services as from the date of entry into force of the protocol.
Το ικαστήριο υpiενθύισε κατ’ αρχά ότι η εpiιλογή τη piροσήκουσα νοική βάσεω ενέχει σpiουδαιότητα συνταγατικού χαρακτήρα.
The Court observed, ¤rst of all, that that provision, which is laid down clearly, precisely and unconditionally, has direct e¥ect.
Πράγατι, εφόσον η Ê Κοινότητα έχει όνο κατ’ ανάθεση αροδιότητε, είναι υpiοχρεωένη να συνδέσει τη συφω-νία piου piροτίθεται να συνάψει ε διάταξη τη Συνθήκη η οpiοία να την εξουσιοδοτεί να εγκρίνει τέτοια piράξη.
It went on to interpret the provision in question as prohibiting the introduction, as from the entry into force of the Additional Protocol to the EEC–Turkey Association Agreement in the Member State concerned, of a requirement that Turkish nationals must have a visa to enter the territory of a Member State in order to provide services there on behalf of an undertaking established in Turkey, since, on that date, such a visa was not required.