natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την προαναφερθείσα απόφασή του της 8ης Ιουλίου 2004, Mannesmannröhren-Werke κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο υπογράμμισε ότι για να χορηγηθεί σε επιχείρηση μείωση του προστίμου λόγω μη αμφισβητήσεως των πραγματικών περιστατικών, σύμφωνα με το σημείο Δ 2 της ανακοινώσεως περί της συνεργασίας των επιχειρήσεων, η επιχείρηση πρέπει να δηλώσει ρητώς στην Επιτροπή, αφού λάβει γνώση της ανακοινώσεως των αιτιάσεων, ότι δεν προτίθεται να αμφισβητήσει τα πραγματικά περιστατικά.
In Mannesmannröhren-Werke v Commission, cited above, the Court of First Instance stated that, in order to receive a reduction in the fine on the ground of not contesting the facts, in accordance with point D.2 of the Leniency Notice, an undertaking must expressly inform the Commission that it has no intention of substantially contesting the facts, after perusing the statement of objections.
Ελλείψει τέτοιας ρητής δηλώσεως, η απλή παθητική στάση μιας επιχειρήσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως διευκολύνουσα το έργο της Επιτροπής, καθόσον η τελευταία οφείλει να αποδείξει το υποστατό όλων των πραγματικών περιστατικών με την τελική της απόφαση χωρίς να μπορεί να επικαλεσθεί προς τούτο κάποια δήλωση της επιχειρήσεως.
In the absence of such an express declaration, mere passivity on the part of an undertaking cannot be considered to facilitate the Commission’s task, since the Commission is required to establish the existence of all the facts in the final decision without being able to rely on a declaration by the undertaking in doing so.
Επί της αρχής ne bis in idem
The principle ne bis in idem
Όπως είχε ήδη την ευκαιρία να τονίσει (προαναφερθείσα απόφαση Archer Daniels Midland και Archer Daniels Midlands Ingredients κατά Επιτροπής, σκέψη 85), το Πρωτοδικείο υπενθύμισε με την απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής ότι η αρχή ne bis in idem, η οποία διατυπώνεται και στο άρθρο 4 του Πρωτοκόλλου αριθ.
As it has already had occasion to state (Archer Daniels Midland and Archer Daniels Midland Ingredients v Commission, cited above, paragraph 85), the Court of First Instance recalled in Tokai Carbon and Others v Commission that the principle ne bis in idem, which is also enshrined in Article 4 of Protocol No 7 to the Convention on the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms, is a general principle of Community law upheld by the Community judicature.
7 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, αποτελεί γενική αρχή του κοινοτικού δικαίου, την τήρηση της οποίας εξασφαλίζει ο κοινοτικός δικαστής.
In the field of Community competition law, the principle precludes an undertaking from being sanctioned by the Commission or made the defendant to proceedings brought by the Commission a second time in respect of anticompetitive conduct for which it has already been penalised or of which it has been exonerated by a previous decision of the Commission that is no longer amenable to challenge.
Επί του ζητήματος αυτού, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η αρχή ne bis in idem δεν απαγορεύει τη δυνατότητα σωρεύσεως των κυρώσεων, μιας κοινοτικής και άλλης εθνικής, λόγω της υπάρξεως δύο παραλλήλων διαδικασιών, οι οποίες όμως εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς.
On that point, the Court of First Instance considered that the principle ne bis in idem does not preclude the possibility of concurrent sanctions, one a Community sanction, the other a national one, resulting from two sets of parallel proceedings which pursue distinct ends.
Κατά μείζονα λόγο, η αρχή αυτή δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην περίπτωση που οι κινηθείσες διαδικασίες και οι επιβληθείσες από την Επιτροπή, αφενός, και από τις αρχές τρίτων κρατών, αφετέρου, κυρώσεις δεν εξυπηρετούν τους ίδιους σκοπούς.
A fortiori, that principle cannot apply where procedures are conducted and penalties imposed by the Commission on the one hand and the authorities of nonmember States on the other, provided that those procedures do not pursue the same ends.
Περαιτέρω, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν όφειλε, δυνάμει μιας γενικής επιταγής επιεικείας, να λάβει υπόψη τις κυρώσεις τις οποίες είχαν επιβάλει οι αρχές ή τα δικαστήρια τρίτου κράτους στην ίδια επιχείρηση για το ίδιο γεγονός.
Furthermore, the Court of First Instance held that the Commission was not required, under a general requirement of natural justice, to take account of penalties imposed by the authorities or the courts of a nonmember State which have already been borne by the same undertaking in respect of the same conduct.
Πράγματι, οι προϋποθέσεις αναγνωρίσεως υποχρεώσεως να λαμβάνονται υπόψη οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τις αρχές κράτους μέλους στην ίδια επιχείρηση για το ίδιο γεγονός δεν πληρούνται όταν οι κυρώσεις επιβλήθηκαν από τις αρχές τρίτου κράτους.
The conditions on which it may be concluded that there is an obligation to take account of the penalties imposed by an authority of a Member State which have already been borne by the same undertaking in respect of the same conduct are not satisfied where the penalties were imposed by the authorities of nonmember States.
Υπό τις συνθήκες αυτές, εφόσον δεν προβάλλεται ρητή συμβατική διάταξη προβλέπουσα την υποχρέωση της Επιτροπής, κατά τον καθορισμό του ποσού του προστίμου, να λαμβάνει υπόψη τις κυρώσεις που έχουν ήδη επιβληθεί στην ίδια επιχείρηση για το ίδιο γεγονός από αρχές ή δικαστήρια τρίτου κράτους, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες ή ο Καναδάς, οι προσφεύγουσες δεν μπορούν νομοτύπως να προσάπτουν στην Επιτροπή ότι παραβίασε, εν προκειμένω, την υποχρέωση αυτή.
In those circumstances, given that the applicants pointed to no express provision of a convention requiring the Commission, when determining the amount of a fine, to take account of penalties already imposed on the same undertaking in respect of the same conduct by the authorities or courts of a nonmember State, such as the United States or Canada, they could not validly complain that, in the present case, the Commission had failed to satisfy any such alleged obligation.
Οι υπομνησθείσες από το Πρωτοδικείο αρχές επιβεβαιώνουν τις αρχές που είχαν ήδη γίνει δεκτές στις υποθέσεις «Lysine» (βλ., μεταξύ άλλων, προαναφερθείσα απόφαση Archer Daniels Midland και Archer Daniels Midlands Ingredients κατά Επιτροπής, σκέψεις 85 έως 104).
The principles thus recalled by the Court of First Instance confirm those already identified in the ‘Lysine’ cases (see, in particular, Archer Daniels Midland and Archer Daniels Midland Ingredients v Commission, paragraphs 85 to 104).
Κατά το άρθρο 17 του κανονισμού 17, το Πρωτοδικείο, όταν επιλαμβάνεται προσφυγής κατά αποφάσεως περί επιβολής προστίμου, αποφαίνεται με πλήρη δικαιοδοσία, κατά την έννοια του άρθρου 229 ΕΚ, και μπορεί, κατά συνέπεια, να καταργήσει, να μειώσει ή να αυξήσει το επιβληθέν πρόστιμο.
Pursuant to Article 17 of Regulation No 17, the Court of First Instance has unlimited jurisdiction within the meaning of Article 229 EC in an action against a decision imposing a fine and may thus cancel, reduce or increase the fine imposed.
Το Πρωτοδικείο άσκησε σε πολλές περιπτώσεις την εξουσία του πλήρους δικαιοδοσίας για τη μείωση του ύψους των προστίμων, αφού διαπίστωσε ότι ορισμένα στοιχεία της προσαπτόμενης παραβάσεως δεν είχαν αποδειχθεί επαρκώς κατά νόμο (προαναφερθείσα απόφαση JCB Service κατά Επιτροπής, σκέψη 193) ή ότι η Επιτροπή δεν έλαβε δεόντως υπόψη τις κατευθυντήριες γραμμές ή την ανακοίνωση περί συνεργασίας (προαναφερθείσα απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής).
The Court has on a number of occasions exercised its unlimited jurisdiction to reduce fines after finding that certain elements of the infringement were not established to the requisite legal standard (JCB Service v Commission, paragraph 193) or that the Commission had failed to comply with the Guidelines or the Leniency Notice (Tokai Carbon and Others v Commission).
Το στοιχείο που επιβάλλεται κυρίως να επισημανθεί είναι η χρήση της πλήρους δικαιοδοσίας για την αύξηση του ύψους των προστίμων.
Particular attention should be drawn to the Court’s exercise of its unlimited jurisdiction to increase the amount of fines.
Με την προαναφερθείσα απόφαση Tokai Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο προέβη για πρώτη φορά χρήση της πλήρους δικαιοδοσίας του για να αυξήσει, σε ενδιάμεσο στάδιο του υπολογισμού, το ύψος του προστίμου.
In Tokai Carbon and Others v Commission the Court thus exercised for the first time its unlimited jurisdiction to increase the amount of the fine, at an intermediate stage of the calculation.
Συγκεκριμένα, κατόπιν της αμφισβητήσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου εκ μέρους της επιχειρήσεως Nippon πραγματικών περιστατικών την ακρίβεια των οποίων είχε προηγουμένως δεχθεί κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας –πάντως όχι κατά τρόπο ρητό, σαφή και κατηγορηματικό–, περιορίσθηκε η μείωση του προστίμου στην οποία είχε προβεί αρχικώς η Επιτροπή.
As the undertaking Nippon had contested before the Court facts which it had previously admitted during the administrative procedure – although without expressly, clearly and specifically acknowledging them – the reduction in the fine initially granted by the Commission was reduced.
Επιπλέον, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε ότι, στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του, η εκ μέρους του εκτίμηση του προσήκοντος χαρακτήρα του προστίμου μπορεί να περιλάβει πληροφοριακά στοιχεία που δεν αναφέρονται στην απόφαση της Επιτροπής.
The Court further observed that, in the context of its unlimited jurisdiction, its assessment of the appropriateness of the fine could take into account information not mentioned in the Commission decision.
Κανονισμός 4064/89
Regulation No 4064/89
Εντούτοις, με την απόφαση της 28ης Σεπτεμβρίου 2004, T-310/00, MCI κατά Επιτροπής (που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή), το Πρωτοδικείο δεν αποφάνθηκε επί της ουσίας της υποθέσεως, δεδομένου ότι ο λόγος ακυρώσεως αφορούσε την έλλειψη αρμοδιότητας της Επιτροπής προς έκδοση της αποφάσεως.
However, the judgment of 28 September 2004 in Case T-310/00 MCI v Commission, not yet published in the ECR, did not involve a determination of the substance of the case, as the ground of annulment concerned the Commission’s lack of power to adopt the decision.
Τα μέρη, αφού κοινοποίησαν από κοινού, στις 10 Ιανουαρίου 2000, το σχέδιό τους περί συγκεντρώσεως σύμφωνα με τον κανονισμό 4064/89 24, δήλωσαν ρητώς, στις 27 Ιουνίου 2000, ότι ανακαλούσαν την κοινοποίηση και ότι δεν σκόπευαν πλέον να εφαρμόσουν το σχέδιο συγκεντρώσεως υπό την υποβληθείσα με την κοινοποίηση μορφή.
After the parties had jointly notified the merger pursuant to Regulation No 4064/89 24 on 10 January 2000, they formally stated on 27 June 2000 that they were withdrawing their notification and that they no longer intended to implement the proposed merger in the form set out in the notification.
Εντούτοις, η Επιτροπή εξέδωσε στις 28 Ιουνίου 2000 την απόφαση περί κηρύξεως της συγκεντρώσεως ως ασυμβίβαστης προς την κοινή αγορά και τη Συμφωνία ΕΟΧ.
On 28 June 2000, the Commission none the less adopted its decision declaring the merger incompatible with the common market and the EEA Agreement.
Το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι η από 27 Ιουνίου 2000 κοινοποίηση της WorldCom και της Sprint προς την Επιτροπή δεν αφορούσε την κατ’ αρχήν εγκατάλειψη κάθε ιδέας ή σχεδίου συγκεντρώσεως, αλλά απλώς την εγκατάλειψη του σχεδίου συγκεντρώσεως «υπό τη μορφή που απαντά στην κοινοποίηση», ήτοι υπό τη μορφή που προβλέπει η κοινοποιηθείσα συμφωνία περί συγχωνεύσεως.
The Court found that the communication which WorldCom and Sprint sent to the Commission on 27 June 2000 concerned not the abandonment, as a matter of principle, of any idea of, or proposal for, a merger, but only the abandonment of the proposed merger ‘in the form presented in the notification’, i.e. in the form envisaged by the notified merger agreement.
Πράγματι, από ανακοινωθέντα τύπου που διανεμήθηκαν αυθημερόν στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις δύο επιχειρήσεις προκύπτει ότι η WorldCom και η Sprint διατηρούσαν ακόμη κατά τον χρόνο εκείνο ελπίδες συγχωνεύσεως των δραστηριοτήτων τους υπό τη μία ή την άλλη μορφή.
Press releases issued on the same day in the United States by the two undertakings confirmed that at the time WorldCom and Sprint still entertained some hopes of merging their activities in one form or another.
Στην πραγματικότητα, μόλις με το ανακοινωθέν τύπου της 13ης Ιουλίου 2000 οι επιχειρήσεις ανήγγειλαν δημοσίως ότι παραιτούνταν οριστικά από το σχέδιό τους περί συγκεντρώσεως.
In reality, it was only by the press release of 13 July 2000 that the notifying parties announced that they were definitively abandoning their proposed merger.
Εντούτοις, το Πρωτοδικείο προσθέτει ότι δεν αρκεί δύο επιχειρήσεις να μελετούν τη συγχώνευσή τους (ή να εξακολουθούν να μελετούν τη συγχώνευσή τους), προκειμένου να συντρέχει (ή να υφίσταται) ipso facto μεταξύ τους συμφωνία συγκεντρώσεως δυνάμενη να αποτελέσει αντικείμενο αποφάσεως της Επιτροπής.
However, the Court of First Instance further stated that a merger agreement capable of forming the subject-matter of a Commission decision does not automatically exist (or continue to exist) between two undertakings simply because they are considering merging (or continue to consider merging).
Η αρμοδιότητα της Επιτροπής δεν μπορεί να εδράζεται σε απλές υποκειμενικές προθέσεις των μερών.
Commission competence cannot rest on the mere subjective intentions of the parties.
Όπως ακριβώς η Επιτροπή δεν είναι αρμόδια να απαγορεύσει συγκέντρωση πριν από τη σύναψη παρόμοιας συμφωνίας, έτσι παύει να είναι αρμόδια ευθύς μόλις η συμφωνία αυτή
Just as it does not have the power to prohibit a merger before a merger decision has been concluded, the Commission ceases to have that power as soon as that agreement is abandoned, even if the undertakings concerned continue negotiations with a view to concluding an agreement in a modified form. In that particular case, the Commission should have found that it no longer had the power to adopt the decision.
Απόφαση 2003/790/ΕΚ της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 2000, με την οποία μια συγκέντρωση κηρύσσεται ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά και τη συμφωνία ΕΟΧ (Υπόθεση COMP/M.1741 - MCI WorldCom/Sprint) (ΕΕ L 300, σ. 1).
Commission Decision 2003/790/EC of 28 June 2000 declaring a concentration incompatible with the common market and the EEA Agreement (Case COMP/M.1741 – MCI WorldCom/Sprint) (OJ 2003 L 300, p. 1).
Κανονισμός (ΕΟΚ) 4064/89 του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων [ΕΕ L 395, σ.
Council Regulation (EEC) No 4064/89 of 21 December 1989 on the control of concentrations between undertakings (OJ 1989 L 395, p. 1, corrigendum OJ 1990 L 257, p.
13, και καταργήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ L 24, σ. 1)].
13, since repealed by Council Regulation (EC) No 139/2004 of 20 January 2004 on the control of concentrations between undertakings (OJ 2004 L 24, p. 1)).
Έννοια της κρατικής ενισχύσεως α)
The concept of State aid a)
Το πλεονέκτημα και ο ειδικός χαρακτήρας του κρατικού μέτρου αποτελούν ουσιώδη στοιχεία της έννοιας της κρατικής ενισχύσεως κατά το άρθρο 87, παράγραφος 1, ΕΚ 25.
The benefit and the specificity of the State measure are characteristic elements of the concept of State aid within the meaning of Article 87(1) EC.
Η Επιτροπή επικρίθηκε σε πολλές περιπτώσεις για πεπλανημένη εφαρμογή των εν λόγω κριτηρίων (αποφάσεις της 16ης Μαρτίου 2004, T-157/01, Danske Busvognmaend κατά Επιτροπής· της 16ης Σεπτεμβρίου 2004, T-274/01, Valmont Nederland κατά Επιτροπής· της 21ης Οκτωβρίου 2004, T-36/99, Lenzing κατά Επιτροπής, και της 1ης Δεκεμβρίου 2004, T-27/02, Kronofrance κατά Επιτροπής, που δεν έχουν ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή).
25 The Commission was condemned on a number of occasions for not having correctly appraised the criteria in question (judgments of 16 March 2004 in Case T-157/01 Danske Busvognmaend v Commission, of 16 September 2004 in Case T-274/01 Valmont Nederland v Commission, of 21 October 2004 in Case T-36/99 Lenzing v Commission and of 1 December 2004 in Case T-27/02 Kronofrance v Commission, none yet published in the ECR).
Η έννοια της κρατικής ενισχύσεως καλύπτει όχι μόνο θετικές παροχές, όπως είναι οι επιδοτήσεις, τα δάνεια ή η απόκτηση μεριδίων συμμετοχής στο κεφάλαιο επιχειρήσεων, αλλά και παρεμβάσεις οι οποίες, υπό διάφορες μορφές, περιορίζουν τα βάρη που κανονικώς φέρει ο προϋπολογισμός μιας επιχειρήσεως και τα οποία, ως εκ τούτου, χωρίς να αποτελούν επιδοτήσεις υπό στενή έννοια, είναι της ίδιας φύσεως και έχουν ίδια αποτελέσματα.
The concept of State aid covers not only positive benefits, such as subsidies, loans or the taking of shares in undertakings, but also interventions which, in various forms, mitigate the charges which are normally included in the budget of an undertaking and which, without therefore being subsidies in the strict meaning of the word, are similar in character and have the same effect.
Με την προαναφερθείσα απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2004, Lenzing κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η συμπεριφορά δημοσίων οργανισμών αρμοδίων για την είσπραξη των εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως, οι οποίοι ανέχονται να καταβάλλονται οι εισφορές αυτές με καθυστέρηση, παρέχει σε επιχείρηση που αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσχέρειες και ευεργετείται από το γεγονός αυτό, διά ελαφρύνσεως της επιβαρύνσεως που προκύπτει από την κανονική εφαρμογή του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως, αξιόλογο εμπορικό πλεονέκτημα, το οποίο δεν αναιρούν πλήρως οι επιβαλλόμενες σ’ αυτήν προσαυξήσεις και τόκοι υπερημερίας.
Thus, in its judgment of 21 October 2004 in Lenzing v Commission, the Court of First Instance held that where public bodies with responsibility for collecting social security contributions tolerate late payment of such contributions, their conduct gives a recipient undertaking in serious financial difficulties, by mitigating, for that undertaking, the burden associated with the normal application of the social security system, a significant commercial advantage which cannot be wholly removed by the interest and default surcharges which it is required to pay. By concluding in that case that those bodies had acted in the same way as a hypothetical private creditor in, so far as possible, the same situation vis-à-vis its debtor as those bodies, the Commission made a manifestly incorrect application of the private creditor test; and, accordingly, the Court annulled the contested decision.
Όπως προκύπτει από το άρθρο 87, παράγραφος 1, ΕΚ, μια κρατική ενίσχυση ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά είναι πλεονέκτημα, χορηγούμενο από το κράτος ή με κρατικούς πόρους υφ’ οιαδήποτε μορφή, υπέρ ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων προϊόντων, το οποίο επηρεάζει τις μεταξύ των κρατών μελών συναλλαγές και νοθεύει ή απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό.
As established in Article 87(1) EC, a State aid incompatible with the common market is an advantage, granted by the State or through State resources in any form whatsoever in favour of certain undertakings or the production of certain goods, which affects trade between Member States and which distorts or threatens to distort competition.
Δεδομένου ότι ουδείς εκ των λοιπών λόγων ακυρώσεως έγινε δεκτός, η προσφυγή ακυρώσεως απορρίφθηκε (απόφαση της 8ης Ιουλίου 2004, T-198/01, Technische Glaswerke Ilmenau κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή· εκκρεμεί η εκδίκαση της αναιρέσεως, υπόθεση C-404/04 P).
As none of the other pleas was upheld, the action for annulment was dismissed (judgment of 8 July 2004 in Case T-198/01 Technische Glaswerke Ilmenau v Commission, not yet published in the ECR; under appeal, Case C-404/04 P).
Εξάλλου, με την προαναφερθείσα απόφαση Valmont Nederland κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο ακολούθησε για πρώτη φορά την απόφαση του Δικαστηρίου της 24ης Ιουλίου 2003, C-280/00, Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg (Συλλογή 2003, σ.
In its judgment in Valmont Nederland v Commission, moreover, the Court of First Instance adopted for the first time the solution arrived at by the Court of Justice in its judgment of 24 July 2003 in Case C-280/00 Altmark Trans and Regierungspräsidium Magdeburg [2003] ECR I-7747, according to which State intervention in favour of an undertaking in return for discharging public service obligations does not constitute aid, provided that a number of conditions are satisfied. 26
I-7747), σύμφωνα με την οποία μια κρατική παρέμβαση υπέρ επιχειρήσεως που έχει χαρακτήρα αντισταθμίσεως για την εκπλήρωση υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας δεν συνιστά κρατική ενίσχυση, εφόσον πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις 26.
In that case, the Commission had considered that the financing granted by a Netherlands municipality to an undertaking to construct a car park constituted State aid in part, on the ground that it corresponded to business costs which that undertaking should normally have borne and placed it at an advantage. The Commission none the less considered that the other part of the financing benefited other undertakings and did not benefit the applicant.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή έκρινε ότι η χορηγηθείσα από μια ολλανδική κοινότητα σε μια επιχείρηση χρηματοδότηση για τη δημιουργία χώρου σταθμεύσεως συνιστούσε, εν μέρει, κρατική ενίσχυση, διότι αντιστοιχούσε σε λειτουργικό κόστος που έπρεπε κανονικά να βαρύνει την επιχείρηση αυτή και της παρείχε πλεονέκτημα.
The Court of First Instance found, first, that the undertaking bore a burden in allowing others to use its car park in various ways regularly and free of charge, under an agreement concluded, in the public interest as much as in that of the third parties concerned, with a territorial authority and, second, that a portion of the financing granted by the territorial authority for the construction of that car park effectively benefited Valmont.
Το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, αφενός, ότι η επιχείρηση αυτή υφίσταται επιβάρυνση επιτρέποντας σε τρίτους να κάνουν χρήση του δικού της χώρου σταθμεύσεως, πολλαπλώς, τακτικώς και δωρεάν, δυνάμει συμφωνίας συναφθείσας, τόσο προς το γενικό συμφέρον όσο και προς το συμφέρον των ενδιαφερομένων τρίτων, με οργανισμό τοπικής αυτοδιοικήσεως, και ότι, αφετέρου, η Valmont πράγματι επωφελείται από μέρος της
In those circumstances, the Court held that the Commission could not automatically consider that the portion of the financing had necessarily benefited Valmont but should have first examined, in the light of the information available, whether or not that portion of the financing could be regarded as being in fact compensation for the burden borne by Valmont. To that end, the Commission was required to ascertain whether the conditions set out in Altmark Trans and Regierungspräsidium Magdeburg, cited above, were
Τέλος, με την προαναφερθείσα απόφαση Danske Busvognmaend κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής με την οποία κρίθηκε συμβατή με την κοινή αγορά η ενίσχυση που χορήγησαν οι δανικές αρχές στην εταιρία μεταφορών με λεωφορεία Combus.
Last, by its judgment in Danske Busvognmaend v Commission, the Court of First Instance annulled the Commission decision declaring the aid granted by Danish authorities to the bus company Combus to be compatible with the common market.
Ειδικότερα, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η εταιρία αυτή δεν ήταν επιφορτισμένη με την εκπλήρωση υποχρεώσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας, κατά την έννοια του κανονισμού 1191/69 28.
In particular, the Court held that that company had not been entrusted with the performance of public service obligations within the meaning of Regulation No 1191/
Ειδικός ή επιλεκτικός χαρακτήρας του κρατικού μέτρου
In Lenzing v Commission, the Court considered that the Commission had been entitled to conclude that the measure granted in favour of Sniace was selective.
Με την προαναφερθείσα απόφαση Lenzing κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι καλώς η Επιτροπή είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ληφθέν υπέρ της εταιρίας Sniace μέτρο είχε επιλεκτικό χαρακτήρα.
The Court recalled, in that regard, that measures of purely general scope do not fall within Article 87(1) EC, but that, however, the case-law has already established that even assistance which at first sight is applicable to undertakings in general may present a certain selectivity and, accordingly, be regarded as a measure intended to favour certain undertakings or certain products.