natgillin/translations-raw huggingface dataset:
λεπικαλύπτονται 28, έκρινε αρχικώς ότι ένα λεκτικό σήμα το οποίο είναι περιγραφικό των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων των οικείων προϊόντων ή υπηρεσιών, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού, στερείται κατ’ ανάγκην, εξ αυτού του λόγου και μόνο, διακριτικού χαρακτήρα σε σχέση με αυτά τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 29.
31 the regulation, 28 has first and foremost taken the view that a word mark which is descriptive of characteristics of goods or services for the purposes of Article 7(1)(c) of the regulation is, on that account, necessarily devoid of any distinctive character with regard to the same goods or services for the purposes of Article 7(1)(b) of the regulation. 29
Αξίζει επίσης να επισημανθεί 32ότι στην πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου 33, τα
It is also interesting 32to observe that, in the proposal for a Council regulation, 33descriptive signs are presented as examples of signs devoid of any distinctive character. 34
Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η διατύπωση που προκρίθηκε τελικώς με τον κανονισμό είναι διαφορετική.
However, it must be emphasised that this is not the case with the wording finally set out in the regulation.
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, ως κανόνας που επιβάλλει απαγόρευση, πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικώς 35.
Article 7(1), as a rule imposing a prohibition, must be interpreted restrictively.
Σύμφωνα με την τελική διατύπωση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, ο περιγραφικός χαρακτήρας κατά την έννοια αυτής της διατάξεως συνιστά απόλυτο λόγο απαραδέκτου διαφορετικό από τον αντλούμενο από έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα λόγο απαραδέκτου που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος
35In this wording, the descriptive character referred to in Article 7(1)(c) is presented as an absolute ground for refusing registration, alternative to the ground based on the absence of any distinctive character the different grounds for refusal should be seen as equivalent and independent grounds and not as being in an inclusive relationship with one another, even though the writers concede that merely descriptive signs are as
31 — Όπ.π., Eisenführ, G., και Schennen, D., σ. 91, και Ekey, F., L., και Klippel, D., σ. 878.
31 — Eisenführ, G., and Schennen, D., cited in footnote 30, p.
28 — Σχετικά με το ζήτημα αυτό, βλ. ιδίως, Simon, I., «What’s Cooking at the CFI? More Guidance on Descriptive and Non-Distinctive Trade Marks», European Intellectual Property Review, 2003, σ. 322· Handler, M., «The Distinctive Problem of European Trade Mark Law», European Intellectual Property Review, 2005, σ.
28 — On this issue, see, inter alia, Simon, I., ‘What’s Cooking at the CFI?
306, και Tritton, G., Intellectual Property in Europe, Sweet & Maxwell, 2002, σ. 220. 29 — Προπαρατεθείσες αποφάσεις Campina Melkunie, σκέψη 19, και Koninklijke KPN Nederland, σκέψη 86.
306; and Tritton, G., Intellectual Property in Europe, Sweet & Maxwell, 2002, p. 220. 32 — Ekey, F.L., and Klippel, D., cited in footnote 13, point out (p.
Επομένως, είναι πρόδηλον ότι δεν προκρίθηκε η ιδιαιτέρως διαδεδομένη, ακόμη και σήμερα, άποψη ότι η έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα είναι ο μοναδικός λόγος απαραδέκτου και οι υπόλοιποι είναι, απλώς, εφαρμογές του.
The regulation thus clearly rejected the still widespread belief that the sole ground for refusal is lack of distinctiveness and that the other grounds are merely applications of this.
434), ο οποίος εξηγεί ότι κατόπιν πρωτοβουλίας, μεταξύ άλλων, της γερμανικής αντιπροσωπείας το σχέδιο το οποίο προέβλεπε ότι η έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα συνιστά τον μοναδικό λόγο απαραδέκτου και ο περιγραφικός χαρακτήρας αποτελεί, απλώς, παράδειγμα αυτής της ελλείψεως τροποποιήθηκε για να γίνει διάκριση μεταξύ των στερούμενων διακριτικού χαρακτήρα και των περιγραφικών σημάτων.
434) explains that, on the initiative of the German delegation, among others, the draft text, which provided that the ground for refusal was the lack of distinctive character and that descriptive character was only an example of this, was amended so as to differentiate between trade marks devoid of distinctive character and descriptive trade marks.
85-86 και 123 [οι συγγραφείς θεωρούν ότι όλοι οι λόγοι απαραδέκτου πρέπει να εκτιμώνται αυτοτελώς.
Lack of distinctiveness is not a generic concept of which subparagraphs (c) and (d) would be merely examples.
Η έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα δεν συνιστά έννοια γένους και τα στοιχεία γ΄ και δ΄ δεν αποτελούν απλώς παραδείγματα που εξειδικεύουν το περιεχόμενό της.
It is true that situations covered by subparagraphs (c) and (d) often also lack distinctiveness, but this is not always inevitably the case, just as it is not only signs falling under subparagraphs (c) and (d) that may lack distinctiveness); and Ekey, F.L. and Klippel, D., cited in footnote 13, p.
874 (κατά τους συγγραφείς, οι διάφοροι λόγοι απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, είναι χωριστοί και ισοδύναμοι.
874 (according to these authors, the different grounds for refusal under Article 7(1) are parallel and equivalent.
Επίσης δεν υφίσταται αλληλοεπικάλυψη: πρόκειται μάλλον για αυτοτελείς λόγους, οπότε για να απορριφθεί η αίτηση καταχωρίσεως αρκεί να συντρέχει ένας από αυτούς].
Nor do they overlap; rather, grounds for refusal are autonomous, so that, for the application to be rejected, it is sufficient that one of the grounds is met).
35 — Βλ. Eisenführ, G., et Schennen, D., όπ.π., σ. 86.
35 — Eisenführ, G. and Schennen, D., cited in footnote 30, p. 86.
EUROHYPO κατά ΓΕΕΑ
42 The same conclu- sion was reached by the Court of Justice in its judgment in Deutsche SiSi-Werke v OHIM, delivered in January 2006.
1, στοιχείο β΄ 36.
43 laid down in Article 7(1)(b).
Επομένως, το άρθρο αυτό πρέπει να εφαρμόζεται όπως περιέχεται στον κανονισμό, και όχι ως είχε στην πρόταση κανονισμού.
36 Therefore, it is this wording, and not the one set out in the proposal, which must be applied.
Αν γινόταν δεκτό ότι ο περιγραφικός χαρακτήρας αποτελεί, απλώς, παράδειγμα ελλείψεως διακριτικού χαρακτήρα, αυτή η τροποποίηση της διατυπώσεως του επίμαχου άρθρου θα καθίστατο, στην πράξη, άνευ νοήματος.
To take the view that descriptiveness is merely an example of absence of distinctiveness would effectively mean that this amendment to the wording had no purpose.
Κατά το Δικαστήριο, «[τ]ο κριτήριο αυτό έχει σημασία στο πλαίσιο του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού, αλλά δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτό η ερμηνεία του στοιχείου β΄ της ίδιας διατάξεως».
In addition, as has been stated many times in the caselaw, 37each of the grounds for refusal to register listed in Article 7(1) of the regulation is independent and requires separate examination.
Το αυτό συνέβη και με την απόφαση Deutsche SiSI-Werke κατά ΓΕΕΑ, την οποία το Δικαστήριο εξέδωσε τον Ιανουάριο του 2006 43.
Consequently, I cannot be satisfied, as the judgment under appeal was, with the assumption that an element which is descriptive is necessarily devoid of any distinct ive character and so disregard the fact that the regulation is worded in such a way that these characteristics are put forward in the alternative. 38
Έτσι, τον Σεπτέμβριο του 2004, το Δικαστήριο αναίρεσε με την απόφασή του SAT.1
Thus, in September 2004, in SAT.1 v OHIM, 39the Court of Justice set aside the
40 — Βλ. σημεία 80 και 81 των προτάσεων της 2ας Ιουλίου 2005: «[…] [Τ]ο Πρωτοδικείο […] ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού, συνάγοντας από την εκτίμηση, σύμφωνα με την οποία “το σήμα, θεωρούμενο συνολικά, μπορεί να είναι κοινής χρήσεως στο εμπόριο για την παρουσίαση των προϊόντων και των υπηρεσιών” που διαλαμβάνονται στην αίτηση καταχωρίσεως, ότι το εν λόγω σημείο στερείται διακριτικού χαρακτήρα. […] [Η] αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πάσχει τις αυτές νομικές πλάνες, όπως και η Προπαρατεθείσα απόφαση SAT.1 κατά ΓΕΕΑ (SAT.2).
40 — Cited in footnote 23, points 80 and 81: ‘… I believe that the Court misinterpreted Article 7(1)(b) of the regulation by basing its conclusion, that the sign in question is devoid of distinctive character, on its finding that “the overall mark is likely to be commonly used in trade to present the goods and services” referred to in the application for registration. … I conclude that the contested judgment is vitiated by the same errors of law as the judgment in SAT.1 v OHIM (SAT.2), cited above.
Προτείνω, συνεπώς, στο Δικαστήριο να αντλήσει τις ίδιες συνέπειες, όπως στην Προπαρατεθείσα απόφαση SAT.1 κατά ΓΕΕΑ, και να αποφανθεί ότι πρέπει να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση».
I therefore suggest that the Court of Justice draw the same conclusions as in SAT.1 v OHIM (SAT.2), and set aside the contested judgment’.
36 — Από πλευράς συστηματικής ερμηνείας, τόσο από την εσωτερική όσο και από την εξωτερική οικονομία του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού προκύπτει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά κριτήρια.
36 — From the point of view of systematic interpretation, it is apparent both from the internal scheme and the external scheme of Article 7(1) of the regulation that these are two different criteria.
Από την εξωτερική οικονομία —ήτοι από τη δομή του άρθρου— προκύπτει σαφώς ότι τα στοιχεία β΄ και γ΄ αποτελούν χωριστές διατάξεις.
The external scheme — that is, the structure of the text — clearly shows that subparagraphs (b) and (c) are two distinct points.
41 — Βλ., επίσης, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα Sharpston της 14ης Δεκεμβρίου 2006 στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση Celltech, σημεία 23 και 24.
41 — See also the Opinion of Advocate General Sharpston of 14 December 2006 in OHIM v Celltech, cited in footnote 8, points 23 and 24.
37 — Όπ.π.
37 — See above.
38 — Ο γενικός εισαγγελέας Ruiz-Jarabo Colomer επισήμανε με το σημείο 40 των προτάσεών του της 14ης Μαΐου 2002 στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προπαρατεθείσα απόφαση DKV κατά ΓΕΕΑ: «Θεωρώ […] προτιμότερο να τηρεί ο κοινοτικός δικαστής αυστηρή στάση ανάλογη με εκείνη που τηρεί η αρμόδια για την καταχώριση αρχή όταν χαρακτηρίζει τους λόγους απαραδέκτου.
38 — Advocate General Ruiz-Jarabo Colomer, in his Opinion delivered on 14 May 2002 in DKV v OHIM, cited in footnote 16, states, in point 40: ‘It is … to my mind preferable that the Community Courts apply the grounds for refusal with the same rigour as that employed by the registration authorities.
Καθεμία από τις προϋποθέσεις καταχωρίσεως που μνημονεύονται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχεία β΄, γ΄ και δ΄, που απαιτούν να μπορεί το σημείο να διακρίνει τα επίμαχα προϊόντα ή τις επίμαχες υπηρεσίες και να μην είναι ούτε περιγραφικό ούτε γενικής χρήσεως σε σχέση προς τα εν λόγω προϊόντα και τις εν λόγω υπηρεσίες, είναι ανεξάρτητη από τις άλλες και απαιτεί χωριστή εξέταση.
Each of the conditions for registration in Article 7(1)(b), (c) and (d), in requiring a sign to be capable of distinguishing the goods and services under consideration and not to be descriptive or generic, is independent of the others, and must be considered separately.
Πράγμα το οποίο δεν εμποδίζει, στην πράξη, να εμπίπτουν συχνά τα ίδια σημεία σε πλείονες της μιας περιπτώσεις.
That does not preclude the same sign in practice being caught by more than one category. Thus, a sign that is wholly descriptive will in general be devoid of any distinctive character within the meaning of Article 7(1)(b).’
Έτσι, ένα απολύτως περιγραφικό σημείο στερείται, κατά κανόνα, διακριτικού χαρακτήρα κατά την έννοια του στοιχείου β΄».
42 — Cited in footnote 23, paragraphs 61 to 63: ‘… in paragraphs 23, 34, 41 and 43 of the judgment under appeal, the Court of First Instance primarily accepted the fact that the trade mark applied for is likely to be commonly used in trade, in order to establish that it fell within Article 7(1)(b) of the regulation. … It must, however, be stated that, as the Court of Justice held in paragraph 36 of SAT.1 v OHIM, cited above, that criterion, although relevant in relation to Article 7(1)(c) of Regulation No 40/94, is not the yardstick by which Article 7(1)(b) must be interpreted. … Consequently, it must be held that the head of claim alleging that the Court of First Instance applied a criterion relevant in the context of Article 7(1)(c) of the regulation rather than in that of Article 7(1)(b) is well founded.’
43 — Προπαρατεθείσα απόφαση, σκέψη 63.
43 — Cited in footnote 16, paragraph 63.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-304/06 P ο όρος «eurohypo» μπορεί, κατά πάσα πιθανότητα, να γίνει αντιληπτός από το γερμανικό κοινό ως σύντμηση του «Europäische Hypothekenbank», ήτοι, στην ελληνική, «ευρωπαϊκή τράπεζα ενυπόθηκων δανείων».
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-304/06 P likely to be understood by the German public as an abbreviation of ‘Europäische Hypothekenbank’ (‘European mortgage bank’).
Ο όρος αυτός μάλλον δεν παρέχει στο οικείο κοινό τη δυνατότητα να προσδιορίσει την προέλευση των προστατευομένων προϊόντων ή υπηρεσιών και να τα διακρίνει από εκείνα των άλλων επιχειρήσεων και, ως εκ τούτου, δεν δύναται να επιτελέσει τη βασική λειτουργία του σήματος.
Yet this word does not appear to enable the relevant public to identify the origin of the goods or services protected and to distinguish them from those of other undertakings, and thus does not seem able to fulfil the essential function of a trade mark.
Αντιθέτως, ένας όρος που μπορεί να γίνει αντιληπτός ως σύντμηση του «ευρωπαϊκή τράπεζα ενυπόθηκων δανείων» ενδέχεται να περιορίσει αδικαιολόγητα τη δυνατότητα των λοιπών επιχειρήσεων που προσφέρουν ομοειδή προϊόντα ή υπηρεσίες με εκείνα για τα οποία ζητείται η καταχώριση να χρησιμοποιούν ελεύθερα αυτή την έννοια.
On the contrary, a word that may be understood as ‘European mortgage bank’ is likely to restrict unduly the availability of such a concept for the other operators which offer goods or services of the same type as those in respect of which registration is sought.
Όπως υποστήριξε και η αναιρεσείουσα, σκοπός του άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού είναι να αποτρέψει αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο 45.
As the appellant states, Article 7(1)(b) of the regulation is directed precisely at avoiding this. 45
Η κατάσταση στην υπό κρίση υπόθεση είναι απολύτως συγκρίσιμη με τις προαναφερθείσες περιπτώσεις.
In the present case, the situation is entirely comparable.
Η απόφαση του Πρωτοδικείου επιβεβαίωσε την απόφαση του τμήματος προσφυγών ότι η αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου EUROHYPO πρέπει να απορριφθεί βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού, καθόσον το σημείο αυτό στερείται διακριτικού χαρακτήρα για τον λόγο ότι αποτελείται από δύο περιγραφικούς όρους, των οποίων ο συνδυασμός δεν δημιουργεί αρκετά διαφορετική εντύπωση από εκείνη που προκαλούν τα επιμέρους στοιχεία του, ώστε να υπερισχύει του αθροίσματός τους, μολονότι το ζήτημα του περιγραφικού χαρακτήρα άπτεται του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού.
Both the judgment of the Court of First Instance and the decision of the Board of Appeal have taken the view that the word sign EUROHYPO is not distinctive, and consequently that its registration must be refused under Article 7(1)(b), on the ground that it is composed of two descriptive words whose combination does not create an impression sufficiently far removed from these elements to amount to more than the sum of its parts, while the question of descriptiveness is covered by Article 7(1)(c).
Συνεπώς, επιβάλλεται και εν προκειμένω, όπως στις αποφάσεις του Δικαστηρίου SAT.1 κατά ΓΕΕΑ, BioID κατά ΓΕΕΑ και Deutsche SiSi-Werke κατά ΓΕΕΑ, η διαπίστωση ότι είναι βάσιμος ο ισχυρισμός ότι το Πρωτοδικείο χρησιμοποίησε ένα κριτήριο το οποίο δεν ασκεί επιρροή στο πλαίσιο του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού, αλλά στο πλαίσιο του στοιχείου γ΄, αυτής της διατάξεως.
Following the examples of SAT.1 v OHIM, BioID v OHIM and Deutsche SiSi-Werke v OHIM, it must be held that the ground of appeal alleging that the Court of First Instance applied a criterion relevant in the context of Article 7(1)(c) of the regulation but not in that of Article 7(1)(b) is well founded.
Πάντως, η αναιρετική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται στην εκτίμηση της νομικής λύσεως που δόθηκε σε σχέση με τους ισχυρισμούς που προβλήθηκαν και εξετάστηκαν ενώπιον του Πρωτοδικείου 46.
However, in an appeal, the jurisdiction of the Court of Justice is confined to a review of the findings of law on the pleas argued before the Court of First Instance.
Επομένως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί καθόσον το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού, στο μέτρο που εφάρμοσε ένα κριτήριο το οποίο ασκεί επιρροή στο πλαίσιο του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού.
46 Therefore the judgment under appeal must be set aside in so far as the Court of First Instance erred in law in its interpretation of Article 7(1)(b) of the regulation by using a criterion relevant in the context of Article 7(1)(c) of the regulation.
Ασφαλώς, όπως διαπιστώθηκε ανωτέρω, το λεκτικό σημείο EUROHYPO έχει περιγραφικό χαρακτήρα.
It is true that the descriptive character of the word sign EUROHYPO has been established above.
Συναφώς, δεδομένου ότι από το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού προκύπτει σαφέστατα ότι αρκεί να συντρέχει ένας από τους απαριθμούμενους λόγους απαραδέκτου για να μην μπορεί το επίμαχο σημείο να καταχωρισθεί ως κοινοτικό σήμα 44, η αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου EUROHYPO θα έπρεπε να απορριφθεί για τις οικείες υπηρεσίες, λόγω του περιγραφικού του χαρακτήρα κατά την έννοια του στοιχείου γ΄ του άρθρου αυτού.
In this regard, and given that it is quite evident from the wording of Article 7(1) of the regulation that it is sufficient that one of the absolute grounds for refusal listed applies for the sign not to be registrable as a Community trade mark, 44the word sign EUROHYPO should be refused registration for the relevant services because of its descriptive character for the purposes of Article 7(1)(c).
Επιπλέον, σύμφωνα με τις διευκρινίσεις που παρέσχε η αναιρεσείουσα,
Similarly, the applicant itself accepts that the word ‘eurohypo’ is
45 — Προπαρατεθείσα απόφαση SAT.1 κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 26.
45 — SAT.1 v OHIM, cited in footnote 5, paragraph 26.
Το Δικαστήριο δέχθηκε, κατ’ αρχάς, την ύπαρξη αυτής της ανάγκης, στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 89/104, με την απόφαση της 6ης Μαΐου 2003, C-104/01, Libertel (Συλλογή 2003, σ. I-3793, σκέψη 60).
This need was first established by the Court of Justice in the context of Article 3(1)(b) of Directive 89/104, in its judgment in Case C-104/01 Libertel [2003] ECR I-3793, paragraph 60.
I-10653, σκέψη 60), και προπαρατεθείσες αποφάσεις Storck κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 61, και ΓΕΕΑ κατά Celltech, σκέψη 21.
46 — See, inter alia, Joined Cases C-186/02 P and C-188/02 P Ramondín and Others v Commission [2004] ECR I-10653, paragraph 60; Storck v OHIM, cited in footnote 8, paragraph 61; and OHIM v Celltech, cited in footnote 8, paragraph 21.
44 — Προπαρατεθείσα απόφαση DKV κατά ΓΕΕΑ, σκέψη 29.
44 — DKV v OHIM, cited in footnote 16, paragraph 29.
VI — Επί των δικαστικών εξόδων
VI — Costs
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, applicable to the procedure on appeal by virtue of Article 118 thereof, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party’s pleadings.
Δεδομένου ότι η Eurohypo ζήτησε την καταδίκη του ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα και αυτό ηττήθηκε, το ΓΕΕΑ πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Since Eurohypo has applied for costs and OHIM has been unsuccessful, the latter must be ordered to pay the costs of the two actions.
VII — Πρόταση
VII — Conclusion
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:
In the light of the foregoing, I propose that the Court:
1) να αναιρέσει την απόφαση του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 3ης Μαΐου 2006, T-439/04, Eurohypo κατά ΓΕΕΑ·
‘(1) set aside the judgment of the Court of First Instance of the European Communities of 3 May 2006 in Case T-439/04 Eurohypo v OHIM;
2) να ακυρώσει την από 6 Αυγούστου 2004 απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) και
(2) annul the decision of the Fourth Board of Appeal of the Office for Harmonisation in the Internal Market (Trade Marks and Designs) (OHIM) of 6 August 2004;
3) να καταδικάσει το Γραφείο εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) στα δικαστικά έξοδα τόσο της πρωτόδικης όσο και της κατ’ αναίρεση δίκης.
(3) order OHIM to pay the costs of the two actions.’
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα) της 8ης Μαΐου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (First Chamber)8 May 2008 *
Στην υπόθεση C-304/06 P, με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, που ασκήθηκε στις 13 Ιουλίου 2006,
APPEAL under Article 56 of the Statute of the Court of Justice, brought on 13 July 2006,
Rohnke και M. Kloth, Rechtsanwälte, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, αναιρεσείουσα, όπου ο έτερος διάδικος είναι το
Eurohypo AG, established in Eschborn (Germany), represented by C. Rohnke and M. Kloth, Rechtsanwälte, with an address for service in Luxembourg, appellant, the other party to the proceedings being
Trstenjak γραμματέας: J. Swedenborg, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 4ης Οκτωβρίου 2007, αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 8ης Νοεμβρίου 2007, εκδίδει την ακόλουθη
Advocate General: V. Trstenjak, Registrar: J. Swedenborg, Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 4 October 2007, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 8 November 2007, gives the following
II-1269, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή της κατά της αποφάσεως του τέταρτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 6ης Αυγούστου 2004 (υπόθεση R 829/2002-4, στο εξής: επίδικη απόφαση).
By its appeal, Eurohypo AG (‘the appellant’) seeks to have set aside the judgment of the Court of First Instance of the European Communities of 3 May 2006 in Case T-439/04 Eurohypo v OHIM (EUROHYPO) [2006] ECR II-1269 (‘the judgment under appeal’) in which the Court of First Instance dismissed the appellant’s action brought against the decision of the Fourth Board of Appeal of the Office for Harmonisation in the Internal Market (Trade Marks and Designs) (OHIM) of 6 August 2004 (Case R 829/2002-4) (‘the contested decision’).
Με την επίδικη απόφαση, το ΓΕΕΑ απέρριψε την αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου EUROHYPO ως κοινοτικού σήματος για υπηρεσίες που εμπίπτουν στην κλάση 36 του Διακανονισμού της Νίκαιας, της 15ης Ιουνίου 1957, για τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών εν όψει καταχωρίσεως των σημάτων, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί (στο εξής: Διακανονισμός της Νίκαιας), η οποία αντιστοιχεί στην ακόλουθη περιγραφή: «[χ]ρηματοπιστωτικές υποθέσεις·νομισματικές υποθέσεις·κτηματομεσιτικές υποθέσεις·χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες· χρηματοδοτήσεις […]».
By the contested decision, OHIM had refused to register the word sign EURO-HYPO as a Community trade mark for services in Class 36 of the Nice Agreement of 15 June 1957 concerning the International Classification of Goods and Services for the Purposes of the Registration of Marks, as revised and amended (‘the Nice Agreement’), corresponding to the following description: ‘financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; provision of financial services; financing …’.
Το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ.
Article 7 of Council Regulation (EC) No 40/94 of 20 December 1993 on the Community trade mark (OJ 1994 L 11, p.