natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την απόφασή της αυτή η Επιτροπή είχε καθορίσει, μεταξύ άλλων, πρόστιμα με αρχικό ποσό 20 εκατομμύρια ευρώ για επιχείρηση η οποία είχε μερίδιο αγοράς περιλαμβανόμενο μεταξύ 30 και 40 % και 14 εκατομμύρια ευρώ για μια άλλη επιχείρηση με μερίδιο αγοράς περιλαμβανόμενο μεταξύ 21 και 27 %.
In that decision, the Commission, inter alia, fixed fines with a starting amount of EUR 20 million for an undertaking with a market share of between 30 and 40% and at EUR 14 million for an undertaking with a market share of between 21 and 27%.
Εξάλλου, με την ίδια απόφαση, λόγω άλλης συμπράξεως αφορώσας ειδικό γραφίτη εξελάσεως, οι δύο επιχειρήσεις στις οποίες επιβλήθηκε κύρωση, με μερίδιο αγοράς περιλαμβανόμενο μεταξύ 25 και 35 %, υποχρεώθηκαν να καταβάλουν πρόστιμα αρχικού ποσού 15 εκατομμυρίων ευρώ η καθεμία.
Furthermore, in the same decision, because they had participated in a different cartel relating to extruded specialty graphite, the two undertakings concerned, whose market shares were between 25 and 30%, were given fines with a starting amount of EUR 15 million.
Η Hoechst επικαλείται ως απόδειξη το μη εμπιστευτικό κείμενο της αποφάσεως αυτής της Επιτροπής (μετά από τη δημοσίευσή της), καθώς και τη μαρτυρία ενός υπαλλήλου της Επιτροπής.
By way of proof, Hoechst offers the nonconfidential version of that decision (after publication) and also the testimony of a Commission official.
Λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές αυτές, η Hoechst εκτιμά ότι το βασικό ποσό που προσδιορίστηκε για την ίδια στην υπό κρίση υπόθεση έπρεπε να είναι σαφώς χαμηλότερο (24,75 ή 29,7 εκατομμύρια ευρώ ανάλογα με το αν το αρχικό ποσό είναι 14 ή 15 εκατομμύρια ευρώ, αν όλα τα λοιπά στοιχεία παραμείνουν αμετάβλητα).
In the light of those principles, Hoechst contends that its basic amount in the present case ought to have been much lower (EUR 24.75 million or EUR 29.7 million, depending on whether the starting amount was EUR 14 million or EUR 15 million, all other things being equal).
— Επί του συντελεστή που εφαρμόστηκε προκειμένου να ληφθούν υπόψη το μέγεθος και οι συνολικοί πόροι της Hoechst
— The increase to take account of Hoechst’s size and worldwide resources
Η Επιτροπή επιφύλαξε και πάλι άνιση μεταχείριση στη Hoechst πολλαπλασιάζοντας το αρχικό ποσό του προστίμου της των 20 εκατομμυρίων ευρώ με έναν συντελεστή
The Commission again subjected Hoechst to unequal treatment when it multiplied its starting amount of EUR 20 million by a group factor of 2. Other undertakings
Εξάλλου, η έντονη συρρίκνωση του μεγέθους της Hoechst, που επήλθε στο μεταξύ και μείωσε τον κύκλο εργασιών του ομίλου σε 9 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου για το έτος αναφοράς 2002, καθώς και ο περιορισμός της σε δραστηριότητες holding και η πώληση σε τρίτους του σκέλους δραστηριοτήτων της που αφορά τα σορβικά άλατα, καθιστούν παρωχημένη τη δικαιολογία μιας εξαιρετικά μεγάλης αυξήσεως του προστίμου.
Furthermore, the significant reduction in Hoechst’s size which has taken place in the meantime and which reduced its group turnover to approximately EUR 9 billion for the reference year 2002, together with the fact that it is restricted to holding activities and has sold its sorbates business to third parties, renders void the justification for a steep increase in its fine.
Εν πάση περιπτώσει, κατά τη Hoechst, δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί συντελεστής ίσος με δύο.
In any event, a factor of 2 should not have been used as a multiplier.
Επί της διάρκειας της παραβάσεως
The duration of the infringement
Η Hoechst θεωρεί ότι η κατά 175 % προσαύξηση λόγω της διάρκειας της παραβάσεως, την οποία αποφάσισε η Επιτροπή, είναι υπερβολική και αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας.
Hoechst contends that the increase of 175% decided upon by the Commission to reflect the duration of the infringement is exorbitant and disproportionate.
Πρώτον, οι αυξήσεις λόγω της διάρκειας της παραβάσεως που υπερβαίνουν το 100 % είναι θεμελιωδώς αντίθετες προς τη μέθοδο υπολογισμού των προστίμων που όρισε η Επιτροπή με τις κατευθυντήριες γραμμές.
First, increases for the duration of the infringement which exceed 100% are fundamentally contrary to the method for calculating fines established by the Commission in the Guidelines.
Η Hoechst σημειώνει ότι, με βάση τους παράγοντες που συνδέονται με τη σοβαρότητα της παραβάσεως, είναι δυνατός ο καθορισμός ενός βασικού ποσού το οποίο, σε ένα δεύτερο στάδιο, προσαρμόζεται σε συνάρτηση με τη διάρκεια της παραβάσεως.
Hoechst notes that the factors associated with the gravity of the infringement enable a basic amount to be fixed, which, in the second stage, is adjusted according to the duration of the infringement.
Εντούτοις, επί της τελευταίας αυτής πτυχής, το σημείο 1 B των κατευθυντήριων γραμμών προβλέπει μόνον μια «σημαντική προσαύξηση» του βασικού ποσού και όχι τον καθορισμό ενός εντελώς νέου ποσού απολύτως διαφορετικού επιπέδου από εκείνο του βασικού ποσού.
Under the latter aspect, Section 1 B of the Guidelines provides only for a ‘heavy increase’ in the basic amount, and not for the fixing of an entirely new amount of a size completely different from that of the basic amount.
Δεύτερον, η προσαύξηση λόγω της διάρκειας της παραβάσεως λαμβάνει υπόψη, μια δεύτερη φορά, τη σοβαρότητα της παραβάσεως.
Second, the increase for the duration of the infringement takes account, for a second time, of the gravity of the infringement.
Η Hoechst υπογραμμίζει, συναφώς, ότι οι συμπράξεις όσον αφορά τις τιμές και τους όγκους είναι κλασικές παραβάσεις μακράς διαρκείας.
Hoechst contends, in that regard, that cartels on prices and volumes are typically infringements of long duration.
Κατά συνέπεια, αν η Επιτροπή κατατάσσει τις συμπράξεις αυτές στην υψηλότερη κατηγορία «πολύ σοβαρών παραβάσεων», δεν μπορεί να λαμβάνει υπόψη μια δεύτερη φορά τον ως άνω σοβαρό χαρακτήρα της παραβάσεως στο πλαίσιο της εκ μέρους της εκτιμήσεως της διάρκειας της παραβάσεως.
Consequently, if the Commission places those cartels in the highest category of ‘very serious infringements’ it cannot take the serious nature of the infringement into account for a second time when assessing the duration of the infringement.
Τρίτον, η Hoechst αμφισβητεί θεμελιωδώς το γεγονός ότι μια αμέσως ανάλογη γραμμική αύξηση ύψους 10 % ετησίως μπορεί να εφαρμόζεται όσον αφορά μια μακρά περίοδο προκειμένου να επιβληθεί ποινή σε μια σύμπραξη.
Third, Hoechst fundamentally challenges the fact that a directly proportionate increase, at a flat rate of 10% per annum, can be applied over a long period for the purpose of penalising a cartel.
Η Hoechst υπογραμμίζει συναφώς ότι, στο πλαίσιο παραβάσεων μακράς διαρκείας οι οποίες θεωρούνται ως μια ενιαία παράβαση, όλα τα συστήματα επιβολής κυρώσεων προβλέπουν συντελεστές προσαυξήσεως της ποινής, το ύψος των οποίων μειώνεται γεωμετρικά όσο αυξάνεται η σχετική διάρκεια.
Hoechst emphasises in that regard that in the context of longterm infringements regarded as a single infringement, all sanctions systems provide for facteurs de majoration of the penalty at a rate which reduces exponentially as the duration increases.
Η μέθοδος αυτή εξάλλου είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
That approach, moreover, observes the principle of proportionality.
Πράγματι, αν είναι δίκαιο να παραγράφονται κάποτε αδικοπραξίες τελεσθείσες προ πολλού χρόνου, τότε δεν θα πρέπει να αγνοείται η ίδια αυτή αρχή κατά την επιμέτρηση της ποινής.
If it is fair that offences committed in the distant past become time-barred at a given time, then the sanction imposed cannot ignore the same principle.
Η Hoechst προσθέτει ότι, ακόμα και αν εφαρμοζόταν στο κοινοτικό δίκαιο η «αρχή της συνέχειας», που δέχεται το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 2988/74, αυτή δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε ατέρμονες προσαυξήσεις των επιβαλλομένων προστίμων.
Hoechst further submits that even if the ‘principle of the link of continuity’ enshrined in Article 1(2) of Regulation No 2988/74 were still applied in Community law, it could not lead to endless increases in the fines imposed.
Τέλος, η επιβληθείσα αύξηση είναι αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας σε σύγκριση με την προγενέστερη πρακτική της Επιτροπής.
Last, the increase is disproportionate by comparison with the Commission’s previous practice.
Η Hoechst παραπέμπει καταρχάς στην απόφαση 98/273/ΕΚ της Επιτροπής, της 28ης Ιανουαρίου 1998, στο πλαίσιο διαδικασίας του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (υπόθεση IV/35.733 — VW) (ΕΕ L 124, σ.
Hoechst refers first of all to Commission Decision 98/273/EC of 28 January 1998 relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the EC Treaty (IV/35.733 — VW) (OJ 1998 L 124, p.
60), με την οποία η Επιτροπή αποφάσισε ότι μια αύξηση κατά 10 % για κάθε έτος παραβάσεως δεν είναι πρόσφορη παρά μόνον όταν η σοβαρότητα της παραβάσεως παραμένει η ίδια καθ’ όλη τη διάρκειά της.
60), where the Commission decided that an increase of 10% for each year of the infringement is appropriate only if the gravity of the infringement remains the same throughout the infringement period.
Εν προκειμένω, δεν προβλήθηκε καμία διαπίστωση που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο ή να παρέχει σχετικές ενδείξεις, πράγμα το οποίο είναι αντίθετο προς την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει η Επιτροπή.
In this case, nothing to prove or demonstrate such a fact has been put forward, which is contrary to the Commission’s obligation to state reasons.
Η Hoechst παραπέμπει στη συνέχεια σε πολλές αποφάσεις με τις οποίες η Επιτροπή αύξησε το βασικό ποσό μόνον από το δεύτερο έτος, καθόσον οι κατευθυντήριες γραμμές δεν προβλέπουν σχετική προσαύξηση παρά μόνο για περιόδους παραβάσεως που υπερβαίνουν μια διάρκεια που θεωρείται ως «μέση».
Hoechst refers, next, to a number of decisions in which the Commission increased the basic amount from the second year only, since the Guidelines make provision for an increase only for infringement periods in excess of what is regarded as an ‘average’ duration.
Ειδικότερα, η Hoechst επικαλείται την αύξηση περί της οποίας γίνεται λόγος στην απόφαση 1999/60/ΕΚ της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 1998, σχετικά με διαδικασία κινηθείσα βάσει του άρθρου 85 της συνθήκης ΕΚ (υπόθεση IV/35.691/Ε-4 — Καρτέλ προμονωμένων σωλήνων) (ΕΕ 1999, L 24, σ.
In particular, Hoechst refers to the increase applied in Commission Decision 1999/60/EC of 21 October 1998 relating to a proceeding under Article 85 of the EC Treaty (IV/35.691/E.4 — Pre-insulated pipes) (OJ 1999 L 24, p.
1), παραπέμπει δε επίσης στην απόφαση του Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 2003, T-220/00, Cheil Jedang Corporation κατά Επιτροπής (Συλλογή 2003, σ. II-2473, σκέψη 137).
1), and refers also to the judgment in Case T-220/00 Cheil Jedang Corporation v Commission [2003] ECR II-2473, paragraph 137).
Η Hoechst συνάγει εξ αυτού ότι, εν προκειμένω, ήταν δυνατή μόνο μια προσαύξηση κατά 165 %.
Hoechst concludes that only an increase of 165% was foreseeable in this case.
Προεισαγωγικώς, προς απάντηση στα επιχειρήματα που αναπτύσσει η Hoechst στην αρχή του πέμπτου λόγου, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι είναι αβάσιμη η σύγκριση μεταξύ του προστίμου και του συνολικού κύκλου εργασιών στον τομέα των σορβικών αλάτων στην αγορά του ΕΟΧ το 1995.
As a preliminary observation, and in response to the arguments developed by Hoechst by way of introduction to its fifth plea, the Commission submits that the comparison between the fine and the overall turnover of sorbates on the EEA market in 1995 is not valid.
Πράγματι, ο κύκλος εργασιών που πραγματοποιείται εντός ενός έτους στην αγορά δεν αποτελεί ένδειξη των αρνητικών επιπτώσεων που μπορεί να είχε μια σύμπραξη η οποία διήρκεσε περισσότερο από 17 έτη.
The turnover achieved on the market in one year does not reveal the negative impact which a cartel that has lasted more than 17 years may have had.
Εξάλλου, το ύψος του προστίμου πριν ληφθεί υπόψη η συνεργασία της Hoechst εξηγείται εν προκειμένω από μια σειρά παραγόντων.
Furthermore, the amount of the fine before Hoechst’s cooperation is taken into account may be explained in this case by a whole range of factors.
Επιπλέον, 20 εκατομμύρια ευρώ αντιστοιχούν στο ελάχιστο αρχικό ποσό που προβλέπουν οι κατευθυντήριες γραμμές σε περίπτωση πολύ σοβαρών παραβάσεων.
In addition, EUR 20 million corresponds to the minimum starting amount envisaged in the Guidelines for very serious infringements.
Το ποσό αυτό είναι επίσης σύμφωνο προς την πρακτική λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής.
That sum is also consistent with the Commission’s practice in taking decisions.
Τέλος, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι το ειδικό αρχικό ποσό δεν είναι παρά ένα ενδιάμεσο ποσό, το οποίο, στο πλαίσιο της εφαρμογής της μεθόδου που καθορίζουν οι κατευθυντήριες γραμμές, προσαρμόζεται στη συνέχεια σε συνάρτηση με τη διάρκεια της παραβάσεως και με τις διαπιστωνόμενες επιβαρυντικές ή ελαφρυντικές περιστάσεις (απόφαση Cheil Jedang Corporation κατά Επιτροπής, σκέψη 318 ανωτέρω, σκέψη 95).
Last, the Commission emphasises that the specific starting amount is merely an intermediate amount which, when the method defined by the Guidelines is applied, is then adapted to reflect the duration of the infringement and any aggravating or attenuating circumstances (Cheil Jedang Corporation v Commission, paragraph 318 above, paragraph 95).
Επί των αποτελεσμάτων της παραβάσεως
The effects of the infringement
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι μπορούσε να θεωρήσει ως βέβαιο το γεγονός ότι οι τιμές που επέβαλλε η σύμπραξη ήταν, καταρχήν, τουλάχιστον μεγαλύτερες από τις τιμές της αγοράς, εν πάση περιπτώσει όσον αφορά τη Hoechst.
The Commission contends that it was entitled to assume that the prices charged by the cartel were in principle at least higher than market prices, in any event so far as Hoechst was concerned.
Η Επιτροπή υπογραμμίζει συναφώς ότι η Hoechst είχε την ευκαιρία να σχολιάσει τα συμπεράσματα που περιλαμβάνονται στις αιτιολογικές σκέψεις 105, 109 και 288 της Αποφάσεως, που αντιστοιχούν στα σημεία 78, 82 και 265 της ανακοινώσεως αιτιάσεων.
The Commission emphasises in that regard that Hoechst had the opportunity to comment on the conclusions set out at recitals 105, 109 and 288 to the Decision, which correspond to paragraphs 78, 82 and 265 of the statement of objections.
Με την εν λόγω ανακοίνωση αιτιάσεων η Επιτροπή σημείωσε επίσης ότι έλαβε υπόψη τον «αντίκτυπο στην αγορά» σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές (σημεία 291 και 295).
In the statement of objections, the Commission also indicated that it would take account of the ‘impact on the market’, in accordance with the Guidelines (paragraphs 291 and 295).
Με την απάντησή της στην ανακοίνωση αιτιάσεων η Hoechst περιορίστηκε να δηλώσει ότι ο αντίκτυπος αυτός δεν ασκούσε επιρροή όσον αφορά την απόδειξη της παραβάσεως.
In its response to the statement of objections, Hoechst merely stated, concerning that impact, that it was of no relevance to the establishment of the existence of the infringement.
Η Hoechst δήλωσε επίσης ρητά, με την απάντησή της, ότι δεν αμφισβητούσε τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά που αφορούν τη σύμπραξη σχετικά με τα σορβικά άλατα, όπως αυτά περιγράφονταν στην ανακοίνωση αιτιάσεων της Επιτροπής (αιτιολογικές σκέψεις 29 και 451 της Αποφάσεως).
Hoechst thus expressly stated in its response that it did not substantially contest the facts of the sorbates cartel, as described in the Commission’s statement of objections (recitals 29 and 451 to the Decision).
Η Επιτροπή υπογραμμίζει στη συνέχεια ότι, εν προκειμένω, οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις είχαν καθορίσει στόχους τιμών τις οποίες οι πελάτες ήταν διατεθειμένοι να καταβάλλουν (αιτιολογική σκέψη 102 της Αποφάσεως).
The Commission emphasises, next, that in this case the undertakings concerned had discussed target prices that customers would accept to pay (recital 102 to the Decision).
Οι τιμές αυτές δεν προσδιορίζονταν ελεύθερα από κάθε μέλος της συμπράξεως.
Those prices do not correspond to a free determination by each member of the cartel.
Εξάλλου, η Hoechst δεν διαψεύδει ότι οι προβλεφθέντες μηχανισμοί εποπτείας παρέσχαν πράγματι τη δυνατότητα επιτεύξεως γενικά των τιμών-στόχων ή τουλάχιστον ότι οι μετέχοντες επιχείρησαν αυτοβούλως να επιτύχουν κάτι τέτοιο (αιτιολογικές σκέψεις 331 και 334 της Αποφάσεως).
Nor does Hoechst seriously deny that the monitoring mechanisms actually allowed the target prices to be reached generally or at least that the parties actively endeavoured to achieve them (recitals 331 and 334 to the Decision).
Κατά την Επιτροπή, οι τιμές-στόχοι έπρεπε να χρησιμοποιούνται συστηματικά ως βάση διαπραγματεύσεων (αιτιολογική σκέψη 104 της Αποφάσεως).
In the Commission’s submission, the target prices had to be used systematically as a basis for negotiation (recital 104 to the Decision).
Ενίοτε, οι μετέχοντες διαπίστωναν ρητά ότι δεν τηρούνταν οι τιμές-στόχοι (αιτιολογική σκέψη 205 της Αποφάσεως).
Sometimes the participants expressly stated that the target prices had been achieved (recital 205 to the Decision).
Εντούτοις, η Επιτροπή άφησε μετέωρο το ζήτημα της διαφοράς μεταξύ των τιμών που επέβαλλε η σύμπραξη και εκείνων οι οποίες θα έπρεπε να διαμορφωθούν στο πλαίσιο μιας συνήθους καταστάσεως ανταγωνισμού (αιτιολογικές σκέψεις 333 και 340 έως 342 της Αποφάσεως).
However, the Commission left open the question of the differential between the prices imposed by the cartel and those that might have been achieved in a situation of normal competition (recitals 333 and 340 to 342 to the Decision).
Η Απόφαση δεν αναφέρει ότι οι τιμές αυξάνονταν διαρκώς, αλλά μόνον ότι είχαν καθοριστεί τιμές-στόχοι κατά τρόπον ώστε να επιτευχθούν τιμές υψηλότερες από εκείνες της αγοράς.
The Decision does not state that prices had increased continuously, but only that the target prices had been fixed in such a way as to enable prices higher than market prices to be achieved.
Κατά την Επιτροπή, τούτο μπορούσε να περιλαμβάνει και μειώσεις τιμών, αποτέλεσμα των οποίων όμως ήταν μόνον η άμβλυνση των επιπτώσεων της μειώσεως των τιμών της αγοράς όσον αφορά τα μέλη της συμπράξεως (αιτιολογική σκέψη 224 της Αποφάσεως).
In the Commission’s submission, that could include price reductions, the effect of which, however, was only to attenuate the impact of the reduction of market prices for members of the cartel (recital 224 to the Decision).
Όσον αφορά τις συνέπειες της συμπράξεως επί του όγκου των πωλήσεων, η Hoechst δεν αμφισβητεί συγκεκριμένα τα αριθμητικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στον πίνακα II της Αποφάσεως.
As regards the cartel’s consequences for sales volumes, Hoechst does not specifically challenge the figures in Table II in the Decision.
Ο ισχυρισμός της Hoechst (αντίθετος με την αιτιολογική σκέψη 419 της Αποφάσεως) ότι υπήρχαν πολύ μεγαλύτερες «αφανείς ποσότητες» όσον αφορά περισσότερο άλλους παραγωγούς παρά την Ueno, ιδίως όσον αφορά την ίδια, είναι εντελώς αόριστος.
Hoechst’s assertion (contrary to recital 419 to the Decision) that there were higher sales of ‘grey quantities’ by other producers than by Ueno, notably by Hoechst, is wholly inaccurate.
Επιπλέον, το πρόβλημα των αφανών ποσοτήτων ανέκυψε μόλις στα τέλη του 1992, ήτοι λίγο πριν από τη λήξη της συμπράξεως (αιτιολογικές σκέψεις 112 και 193 της Αποφάσεως).
Furthermore, the problem of grey quantities became apparent only at the end of 1992, and therefore towards the end of the cartel (recitals 112 and 193 to the Decision).
Η Επιτροπή υπενθυμίζει επίσης ότι, εν προκειμένω, η προσφορά είχε προσαρμοστεί προς τη ζήτηση, παραπέμπει δε στις αιτιολογικές σκέψεις 108 και 109 της Αποφάσεως.
The Commission also observes that in this case supply was adjusted to demand, and refers to recitals 108 and 109 to the Decision.
Όσον αφορά τις παρατηρήσεις της Hoechst σχετικά με τις επίμαχες αγορές, η Επιτροπή εκθέτει περαιτέρω ότι απλώς υπενθύμισε, με την αιτιολογική σκέψη 336 της Αποφάσεως, ότι τα σορβικά άλατα ήταν οι πλέον χρησιμοποιούμενες συντηρητικές ουσίες και ότι κανένα άλλο συντηρητικό δεν μπορούσε να τα υποκαταστήσει πλήρως.
As regards Hoechst’s comments on the markets in question, the Commission states that it merely observed, at recital 336 to the Decision, that sorbates were the mostused preservatives and that no other preservative constituted a perfect substitute.
Επομένως, εύλογο ήταν να συναχθεί ότι οι παραγωγοί σορβικών αλάτων ήταν σε θέση να ελέγχουν επίσης «σε μεγάλο βαθμό» τον τομέα των συντηρητικών
It was therefore permissible to conclude that sorbates manufacturers were in a position to control the preservatives sector ‘to a great extent’. The Commission further
Ακόμα και αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, οι διαπιστώσεις της Επιτροπής εξακολουθούν να είναι βάσιμες.
Even if that were so, the Commission’s finding would remain valid.
Τέλος, όσον αφορά τη σημασία των επιζήμιων επιπτώσεων της παραβάσεως για τον προσδιορισμό του ύψους του προστίμου, ο υποθετικός συλλογισμός της Hoechst κατά τον οποίο οι επιπτώσεις αυτές ελήφθησαν υπόψη ακριβώς για το ένα τρίτο του προστίμου αυτού στερείται ερείσματος.
Last, as regards the significance of the harmful consequences of the infringement for the determination of the amount of the fine, Hoechst’s argument that those consequences account for exactly one third is wholly unfounded.
Το ανακοινωθέν Τύπου της Επιτροπής που επικαλείται η Hoechst περιλαμβάνει μόνον μια συνοπτική παρουσίαση της Αποφάσεως και δεν πρέπει να εκληφθεί υπό την έννοια ότι δηλώνει ότι οι εν λόγω επιπτώσεις είχαν αποφασιστική σημασία για τον υπολογισμό των προστίμων.
The Commission’s press release to which Hoechst refers contains merely an abridged presentation of the Decision and must not be taken to mean that the impacts in question played a decisive role in the calculation of the fines.
Το στοιχείο αυτό ούτε καν μνημονεύεται στο μέρος με τίτλο «Υπολογισμός των προστίμων» του ανακοινωθέντος Τύπου.
That aspect is not even mentioned in the part of the press release entitled ‘Calculation of the fines’.
Εξάλλου, πρέπει να δίδεται περισσότερη σημασία στα στοιχεία που αφορούν τον σκοπό μιας συμπεριφοράς παρά σ’ εκείνα που αφορούν τα αποτελέσματά της, ιδίως όταν σχετίζονται με παραβάσεις αφεαυτών σοβαρές, όπως είναι ο καθορισμός των τιμών και η κατανομή των αγορών (απόφαση του Πρωτοδικείου της 11ης Μαρτίου 1999, T-141/94, Thyssen Stahl κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. II-347, σκέψη 636).
Furthermore, factors relating to the object of conduct may be more significant than those relating to its effects, particularly where they relate to infringements which are intrinsically serious, such as price-fixing and market-sharing (Case T-141/94 Thyssen Stahl v Commission [1999] ECR II-347, paragraph 636).
Επί της συμμετοχής υψηλόβαθμων διευθυντικών στελεχών στις αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμφωνίες
The participation in the anticompetitive agreements of directors at a very high level
Όσον αφορά την αιτιολογία της Αποφάσεως, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι η Hoechst προφανώς αντιλήφθηκε αυτό που εννοούσε η έκφραση «πολύ υψηλόβαθμα» και ότι, εξάλλου, η ανακοίνωση αιτιάσεων διευκρίνιζε ότι οι συμφωνίες σχεδιάστηκαν, διευθύνονταν και ενθαρρύνονταν από πολύ υψηλόβαθμα διευθυντικά στελέχη στο πλαίσιο των εμπλεκομένων επιχειρήσεων.
As regards the grounds of the Decision, the Commission contends that Hoechst obviously understood what is covered by the expression ‘at a very high level’ and that, moreover, the statement of objections makes clear that the agreements had been conceived, directed and encouraged at a very high level in the undertakings concerned.
Η Hoechst δεν αμφισβήτησε τις διαπιστώσεις αυτές και η Επιτροπή δεν χρειάστηκε να ασχοληθεί με περισσότερες λεπτομέρειες με το ζήτημα αυτό.
Hoechst did not dispute those findings and there was no need to develop that point in greater detail.
Επί της ουσίας, από την απόφαση ABB Asea Brown Boveri κατά Επιτροπής, σκέψη 75 ανωτέρω, δεν μπορεί να συναχθεί ένας ορισμός της εννοίας «πολύ υψηλόβαθμος» ο οποίος να ισχύει σε κάθε περίσταση και ο οποίος να αποκλείει κάθε άτομο που ασκεί καθήκοντα λιγότερο σοβαρά έναντι εκείνων περί των οποίων έκανε λόγο η απόφαση αυτή.
On the substance, ABB Asea Brown Boveri v Commission, paragraph 75 above, does not provide a definition of the concept of ‘a very high level’, applicable to all situations and excluding anyone carrying out lower-level duties than those at issue in that judgment.