natgillin/translations-raw huggingface dataset:
466/2002, της 20ής Νοεμβρίου 2002.8 — GURI αριθ. 300, της 29ης Δεκεμβρίου 2003.9 — GURI αριθ.
6 — GURI No 70 of 24 March 2001.7 — Sentenza 20 November 2002, No 466/2002.8 — GURI No 300 of 29 December 2003.9 — GURI No 47 of 26 February 2004.
Μετά την παρέλευση των 24 μηνών από την κοινοποίηση της άδειάς της τηλεοπτικών μεταδόσεων, η Europa 7 άσκησε προσφυγή ενώπιον του Tribunale Amministrativo Regionale Lazio (Περιφερειακό Διοικητικό Δικαστήριο του Λατίου), με την οποία ζήτησε να υποχρεωθούν οι αρμόδιες διοικητικές αρχές να της παραχωρήσουν τις αναγκαίες συχνότητες και να της καταβάλουν αποζημίωση για τις έως τότε προκληθείσες ζημίες.
After the period of 24 months following the notification of its broadcasting licence had expired, Europa 7 brought proceedings before the Tribunale Amministrativo Regionale Lazio (Latium Regional Administrative Court).
Επικουρικά, σε περίπτωση
It asked that the competent administrative authorities be ordered to allocate the necessary frequencies and to pay compensation in respect of the losses
CENTRO EUROPA 7 που αποδεικνυόταν αδύνατη η παραχώρηση των συχνοτήτων, η Europa 7 ζητούσε την αποκατάσταση της ζημίας της.
CENTRO EUROPA 7 suffered in the interval. In the alternative, in case the allocation of frequencies should prove impossible, Europa 7 claimed reparation.
Το Tribunale Amministrativo Regionale Lazio έκρινε ότι η Europa 7 δεν είχε αγώγιμη αξίωση («diritto soggettivo») να λάβει συγκεκριμένες συχνότητες και απέρριψε την προσφυγή στο σύνολό της.
The Tribunale Amministrativo Regionale Lazio held that Europa 7 did not have an enforceable claim (‘diritto soggettivo’) to have specific frequencies allocated to it and dismissed the action in its entirety.
Η Europa 7 προσέβαλε κατόπιν αυτού την εν λόγω απόφαση ενώπιον του Consiglio di Stato.
Europa 7 subsequently lodged an appeal before the Consiglio di Stato.
Κατά τη διαδικασία ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, οι ιταλικές αρχές επικαλέστηκαν το νομοθετικό διάταγμα 352/2003 και τον νόμο Gasparri.
Throughout the national legal proceedings, the Italian authorities invoked Decreelaw No 352/2003 and the Gasparri Law in their defence.
Στο πλαίσιο αυτό, το Consiglio di Stato υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
In that context, the Consiglio di Stato has referred a raft of questions to the Court of Justice:
2) Επιβάλλουν οι διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ που εγγυώνται την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και τον ανταγωνισμό, όπως έχουν ερμηνευθεί από την Επιτροπή με την ερμηνευτική ανακοίνωση της 29ης Απριλίου 2000 σχετικά με τις συμβάσεις παραχώρησης στο κοινοτικό δίκαιο, να διέπονται οι συμβάσεις αυτές από αρχές που να διασφαλίζουν τη μη ύπαρξη διακρίσεων, την ίση μεταχείριση, τη διαφάνεια, την αναλογικότητα και τον σεβασμό των δικαιωμάτων των ιδιωτών; Αντίκεινται στις διατάξεις και στις αρχές αυτές της Συνθήκης οι διατάξεις του ιταλικού δικαίου που περιλαμβάνονται στο άρθρο 3, παράγραφος 7, του νόμου 249/1997 και στο άρθρο 1 του νομοθετικού διατάγματος 352, της 24ης Δεκεμβρίου 2003, που μετατράπηκε στον νόμο 112/2004 (τον «νόμο Gasparri») [ 10], καθόσον οι διατάξεις αυτές επέτρεψαν στους εκμεταλλευόμενους ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα που «υπερβαίνουν» τα όρια που θέτει η αντιμονοπωλιακή νομοθεσία να εξακολουθήσουν να ασκούν αδιαλείπτως τη δραστηριότητά τους, με αποτέλεσμα να αποκλείονται οι επιχειρηματίες που, όπως η εφεσείουσα, κατέχουν μεν τη σχετική άδεια, η οποία τους χορηγήθηκε κατόπιν κανονικής διαδικασίας βασιζόμενης στον ανταγωνισμό, αλλά δεν έχουν μπορέσει να ασκήσουν τη δραστηριότητα που αφορά η άδεια, λόγω μη παραχώρησης συχνοτήτων, εξαιτίας της ανεπάρκειας ή της έλλειψης συχνοτήτων που οφείλεται στην προαναφερθείσα συνέχιση της εκμετάλλευσης των “υπερβαινόντων το όριο” δικτύων από τους δικαιούχους των δικτύων αυτών;
(2) Do the provisions of the EC Treaty which secure freedom to provide services and competition, on the interpretation provided by the Commission in the interpretative communication of 29 April 2000 on grants of rights under Community law, require the principles governing that matter to be capable of ensuring equal nondiscriminatory treatment, as well as transparency, proportionality and respect for the rights of individuals; and are those provisions and principles of the Treaty infringed by Article 3(7) of Italian Law No 249/1997, and by Article 1 of Decreelaw No 352 of 24 December 2003 converted into Law No 112/2004 (Gasparri Law), [ 10] inasmuch as those provisions enabled individuals operating networks in breach of the limits laid down by competition law to continue to operate, thereby excluding operators, such as the appellant undertaking, which, though in possession of the relevant rights granted following a regular competitive procedure, were unable to carry on the activity in respect of which such rights were granted because of a failure to allocate frequencies owing to their insufficient number or scarcity as a result of the continued exercise of rights by the owners of networks in breach of the limits on concentrations under antitrust law?
3) Επιβάλλει το άρθρο 17 της οδηγίας 2002/20/ΕΚ [του Ευρωπαϊκού Κοινο- -
(3) With effect from 25 July 2003, does Article 17 of [Directive 2002/20/EC of the European Parliament and of
10 — Αυτό δεν φαίνεται ορθό: στην πραγματικότητα το εν λόγω νομοθετικό διάταγμα μετατράπηκε στον νόμο 43/2004, της 24ης Φεβρουαρίου 2004.
10 — This appears to be a mistake: the Decreelaw in question was in fact converted into Law No 43/2004 of 24 February 2004.
«1) Εγγυάται το άρθρο 10 της ΕΣΔΑ [Ευρωπαϊκής Σύμβασης περί προασπίσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών], όπως κατοχυρώνεται με το άρθρο 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, την πολυφωνία στην πληροφόρηση στον ραδιοτηλεοπτικό τομέα, με συνέπεια να υποχρεώνει τα κράτη μέλη να διασφαλίζουν πραγματική πολυφωνία και αποτελεσματικό ανταγωνισμό στον τομέα αυτό, που να βασίζεται σε ένα σύστημα ελέγχου των συγκεντρώσεων το οποίο να διασφαλίζει, σε σχέση με την τεχνολογική ανάπτυξη, την πρόσβαση στα δίκτυα και την ύπαρξη πλειόνων φορέων, χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα να θεωρηθούν νόμιμες οποιεσδήποτε δυοπωλικές διευθετήσεις της αγοράς;
‘(1) Does Article 10 of the [European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms (“the ECHR”)], as referred to in Article 6 of the Treaty on European Union, guarantee pluralism in the broadcasting sector, thus requiring the Member States to secure pluralism and competition in the sector based on an antitrust system which, in step with technological development, secures network access and a multiplicity of operators and renders duopolistic market behaviour unlawful?
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-380/05 βουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, για την αδειοδότηση δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγίας για την αδειοδότηση)] την απευθείας εφαρμογή της οδηγίας αυτής στην εθνική έννομη τάξη και επιβάλλει στο κράτος μέλος που έχει χορηγήσει άδειες ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης (περιλαμβανομένου του δικαιώματος εγκατάστασης δικτύων ή παροχής υπηρεσιών ηλεκτρονικής επικοινωνίας ή του δικαιώματος χρήσης συχνοτήτων) την υποχρέωση προσαρμογής των αδειών αυτών στην κοινοτική ρύθμιση; Συνεπάγεται η υποχρέωση αυτή ότι είναι αναγκαίο να παραχωρούνται πράγματι οι συχνότητες που είναι απαραίτητες για την άσκηση της δραστηριότητας αυτής;
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-380/05 the Council of 7 March 2002 on the authorisation of electronic communications networks and services (Authorisation Directive)] render that directive directly effective in the internal legal order and oblige a Member State which has granted broadcasting rights (right to install networks or provide electronic communication services or the right to use frequencies) to bring them into line with Community rules; and does that entail the need actually to allocate the frequencies necessary for carrying on the activity in question?
5) Επιβάλλουν στα κράτη μέλη το άρθρο 9 της οδηγίας 2002/21 […], τα άρθρα 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, και 7, παράγραφος 3, της οδηγίας 2002/20 […] και το άρθρο 4 της [οδηγίας 2002/77/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Σεπτεμβρίου 2002, σχετικά με τον ανταγωνισμό στις αγορές δικτύων και υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών], την υποχρέωση να μεριμνήσουν ώστε να παύσει, τουλάχιστον από τις 25 Ιουλίου 2003 (βλ. άρθρο 17 οδηγίας για την αδειοδότηση), η κατάσταση που χαρακτηρίζεται από την de facto κατάληψη των συχνοτήτων (τη λειτουργία εγκαταστάσεων χωρίς τη χορήγηση γενικής ή ειδικής άδειας κατόπιν σύγκρισης των υποψηφίων) που αφορούν τη δραστηριότητα ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, όπως η κρίσιμη εν προκειμένω, έτσι ώστε να μην αναπτύσσεται η δραστηριότητα αυτή, πέρα από κάθε ορθό προγραμματισμό των εναέριων συχνοτήτων και πέρα από οποιαδήποτε λογική για την ενίσχυση της πολυφωνίας, αλλά και κατά παράβαση των αδειών που έχει χορηγήσει το ίδιο το κράτος μέλος μετά από δημόσιο διαγωνισμό;
(5) Do Article 9 of Directive 2002/21 …, the second subparagraph of Article 5(2) and Article 7(3) of Directive 2002/20 …, and Article 4 of [Commission Directive 2002/77/EC of 16 September 2002 on competition in the markets for electronic communications networks and services], require the Member States to arrange for the cessation, at least as from 25 July 2003 (see Article 17 of the Authorisation Directive), of a situation of de facto use of frequencies (use of facilities without grant of rights or authorisations issued following a selection procedure), on the basis of the broadcasting system already in place, so that broadcasting cannot be undertaken where there is no proper planning in regard to matters concerning the airwaves and no logical increase in pluralism, in contravention of rights awarded by the Member State following a public procedure?
6) Μήπως το κράτος μέλος μπορούσε και μπορεί να επικαλείται την παρέκκλιση που προβλέπουν το άρθρο 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2002/20 […] και το άρθρο 4 της οδηγίας 2002/77 […] με μόνο σκοπό την προστασία της πολυφωνίας στην πληροφόρηση και τη διασφάλιση της προστασίας της πολιτιστικής και γλωσσικής πολυμορφίας και όχι υπέρ των εκμεταλλευόμενων δίκτυα που “υπερβαίνουν” τα όρια που προβλέπει ήδη η εθνική αντιμονοπωλιακή νομοθεσία;
(6) Is the derogation in the second subparagraph of Article 5(2) of Directive 2002/20 …, and in Article 4 of Directive 2002/77 …, available to be relied on by the Member State solely in order to protect pluralism of information and to guarantee the protection of cultural or linguistic diversity and not in favour of operators of networks in breach of the antitrust limits laid down in national competition legislation?
4) Αντίκειται στο άρθρο 9 της οδηγίας 2002/21/ΕΚ [του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 7ης Μαρτίου 2002, σχετικά με κοινό κανονιστικό πλαίσιο για δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγί-ας-πλαίσιο)] και στο άρθρο 5 της οδηγίας για την αδειοδότηση, τα οποία προβλέπουν δημόσιες, διαφανείς και αμερόληπτες διαδικασίες (άρθρο 5), οι οποίες να διεξάγονται με βάση αντικειμενικά, διαφανή, αμερόληπτα και αναλογικά κριτήρια (άρθρο 9), το σύστημα γενικής έγκρισης που προβλέπει το εθνικό δίκαιο (άρθρο 23, παράγραφος 5, του νόμου 112/2004) και το οποίο, επιτρέποντας τη συνέχιση της εκμετάλλευσης των “υπερβαινόντων το όριο δικτύων”, τα οποία δεν επελέγησαν με διαγωνισμό, καταλήγει να βλάπτει τα δικαιώματα που έχουν άλλες επιχειρήσεις βάσει της κοινοτικής νομοθεσίας (του άρθρου 17, παράγραφος 2, της οδηγίας 2002/20 […], από τις οποίες αφαιρείται, μολονότι οι επιχειρήσεις αυτές έχουν επιλεγεί κατόπιν διαδικασιών με βάση τον ανταγωνισμό, κάθε δυνατότητα να ασκήσουν τη δραστηριότητά τους;
(4) Do Article 9 of [Directive 2002/21/EC of the European Parliament and of the Council of 7 March 2002 on a common regulatory framework for electronic communications networks and services (Framework Directive)] and Article 5 of the Authorisation Directive providing for transparent and nondiscriminatory public procedures (Article 5) conducted on the basis of objective, transparent, nondiscriminatory and proportionate criteria (Article 9) preclude a system providing for general authorisation under national law (Article 23(5) of Law No 112/2004); by permitting the continued operation, under that system of networks in breach of limits and not selected under a competitive procedure, do those provisions ultimately impinge on the Community-law rights under (Article 17(2) of Directive 2002/20 …) of other undertakings which are prevented from operating even though they have been successful in competitive procedures?
7) Πρέπει το κράτος μέλος, προκειμένου να επικαλεστεί την παρέκκλιση που προβλέπει το άρθρο 5 της οδηγίας 2002/20 […], να εκθέσει τους σκοπούς που επιδιώκει στην πραγματικότητα η εθνική ρύθμιση που προβλέπει την παρέκκλιση;
In order to benefit from the derogation under Article 5 of Directive 2002/20 …, does the Member State have to indicate the objectives actually pursued by the national derogatory rules?
8) Μπορεί η παρέκκλιση αυτή να εφαρμόζεται πέρα από την περίπτωση του φορέα της ραδιοτηλεοπτικής δημόσιας υπηρεσίας (στην Ιταλία, της RAI) ακόμη και υπέρ ιδιωτικών φορέων που δεν έχουν ανακηρυχθεί πλειοδότες ή μειοδότες σε διαγωνισμό, άρα σε βάρος επιχειρήσεων στις οποίες, αντίθετα, έχει χορηγηθεί νομότυπα άδεια κατόπιν διαγωνισμού;
May that derogation be applied, in addition to the case of the concessionary of the public broadcasting service (RAI in Italy), in favour also of private operators who have been unsuccessful in competitive procedures and to the detriment of undertakings who may have duly been granted rights following a competitive procedure?
10) Τέλος, διασφαλίζει την απαιτούμενη κατά το κοινοτικό δίκαιο προστασία της πολυφωνίας των πηγών πληροφόρησης και του ανταγωνισμού στον ραδιοτηλεοπτικό τομέα η εθνική ρύθμιση —όπως ο ιταλικός νόμος 112/2004— που προβλέπει ένα νέο όριο, ίσο με το 20 % των πόρων, συνδυαζόμενο με ένα νέο και ευρύτατο σύνολο υπηρεσιών (το λεγόμενο “ολοκληρωμένο σύστημα επικοινωνιών” του άρθρου 2, στοιχείο g, και του άρθρου 15 του νόμου 112/2004), το οποίο περιλαμβάνει επίσης δραστηριότητες που δεν επηρεάζουν την πολυφωνία των πηγών πληροφόρησης, ενώ η “σχετική αγορά” στην αντιμονοπωλιακή νομοθεσία προσδιορίζεται κανονικά με βάση μια διαφοροποίηση των αγορών του ραδιοτηλεοπτικού τομέα, αφού γίνεται διάκριση ακόμη και μεταξύ συνδρομητικής τηλεόρασης (paytv) και μη συνδρομητικών τηλεοράσεων που εκπέμπουν στην ατμόσφαιρα [βλ., μεταξύ άλλων, την απόφαση της Επιτροπής της 21ης Μαρτίου 2000, με την οποία αναγνωρίστηκε το συμβατό ορισμένης συγχώνευσης με την κοινή αγορά (υπόθεση COMP/JV.37 — BSkyB/Kirch Pay TV) με βάση τον κανονισμό (ΕΟΚ) 4064/89 του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων, και την απόφαση της Επιτροπής της 2ας Απριλίου 2003, με την οποία αναγνωρίστηκε το συμβατό ορισμένης συγχώνευσης με την κοινή αγορά και τη Συμφωνία για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/M.
(10) Lastly, is the pluralism of sources of information and of competition in the broadcasting sector, which is guaranteed by European law, secured by national rules, such as Law No 112/2004 providing for a new limit of 20 per cent of resources linked to a new very wide criterion (the ICS — integrated communications system — Article 2(g) and Article 15 of Law No 112/2004). This criterion also brings in activities which do not affect media pluralism, whereas under antitrust law the “relevant market” is constructed normally by differentiating the markets in the broadcasting sector by drawing a distinction between pay/TV and non-pay TV operating via the airwaves (reference is made inter alia to [Commission Decision of 21 March 2000 declaring a concentration to be compatible with the common market (Case No COMP/JV.
2876 — Newscorp/Telepiù) με βάση τον κανονισμό 4064/89];»
37-BSKYB/Kirch Pay TV], based on [Council Regulation (EEC) No 4064/89 of 21 December 1989 on the control of concentrations between undertakings] Merger Procedure 21/03/2000 and [Commission Decision of 2 April 2003 declaring a concentration to be compatible with the common market and the EEA Agreement (Case No COMP/M. 2876 —Newscorp/Telepiù), based on [Regulation No 4064/89].’
II — Προκαταρκτικές παρατηρήσεις επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου για τον έλεγχο της συμβατότητας των εθνικών πράξεων με τα θεμελιώδη δικαιώματα των κρατών μελών προκειμένου να εκτιμηθεί η συμβατότητά τους με τα θεμελιώδη δικαιώματα.
II — Preliminary remarks on the jurisdiction of the Court to review national acts for their conformity with fundamental rights
Με τις προτάσεις του στην υπόθεση Κωνσταντινίδης, ο γενικός εισαγγελέας Jacobs εξέφρασε την άποψη ότι κάθε υπήκοος κράτους μέλους ο οποίος ασκεί ορισμένη οικονομική δραστηριότητα σε άλλο κράτος μέλος μπορεί, στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου, να επικαλείται την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων του:
Member State measures in order to assess their conformity with fundamental rights. In his Opinion in Konstantinidis, Advocate General Jacobs expressed the view that any national of one Member State who pursues an economic activity in another Member State may, as a matter of Community law, invoke the protection of his fundamental rights:
Με το πρώτο του ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί την ερμηνεία του άρθρου 10 της ΕΣΔΑ και ζητεί από το Δικαστήριο να διευκρινίσει τις υποχρεώσεις που έχουν τα κράτη μέλη ενόψει του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης και της συνακόλουθης έννοιας της πολυφωνίας στα μέσα ενημέρωσης.
By its first question, the referring court seeks an interpretation of Article 10 of the ECHR and asks the Court of Justice to clarify the obligations that apply to the Member States by virtue of the right to freedom of expression and the corollary notion of pluralism of the media.
Ο σεβασμός της ελευθερίας της έκφρασης συνιστά θεμελιώδη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Respect for freedom of expression constitutes a principle on which the European Union is founded.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να εξετάζει εάν κάποιο κράτος μέλος έχει προσβάλει το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.
However, that does not automatically mean that the Court of Justice has jurisdiction to examine whether a Member State has violated the right to freedom of expression.
Όπως έχει αποφανθεί το Δικαστήριο σε πολλές περιπτώσεις, έχει μόνον την αρμοδιότητα να εξετάζει τη συμβατότητα με τα θεμελιώδη δικαιώματα των εθνικών κανόνων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου 11.
As the Court has held on numerous occasions, it only has power to examine the compatibility with fundamental rights of national rules which fall within the scope of Community law. 11
Στο παρελθόν έχουν διατυπωθεί επιχειρήματα υπέρ της επέκτασης του ρόλου του Δικαστηρίου κατά τον έλεγχο των μέτρων
Arguments have been made in the past to extend the role of the Court in reviewing
Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν ακολούθησε την πρόταση αυτή.
The Court, however, did not follow this suggestion.
Με άλλα λόγια, το Δικαστήριο δεν υιοθέτησε την άποψη ότι οποιαδήποτε προσβολή, εκ μέρους του κράτους υποδοχής, ενός θεμελιώδους δικαιώματος υπηκόου άλλου κράτους μέλους
In other words, the Court did not endorse the view that any violation, by the host State, of a fundamental right of a national from another Member State may hamper the exercise of the right to free movement. Though I do not wish to propose
I-8577), απόφαση της 29ης Μαΐου 1997, C-299/95, Kremzow (Συλλογή 1997, σ. I-2629), απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 1991, C-159/90, Society for the Protection of Unborn Children Ireland (Συλλογή 1991, σ.
11 — See, for example, order in Case C-328/04 Vajnai [2005] ECR I-8577; Case C-299/95 Kremzow [1997] ECR I-2629; Case C-159/90 Society for the Protection of Unborn Children Ireland [1991] ECR I-4685; and Case 12/86 Demirel [1987] ECR 3719.
I-1191, σημείο 46).
12 — Case C-168/91 [1993] ECR I-1191, at paragraph 46.
CENTRO EUROPA 7 μπορεί να δυσχεράνει την άσκηση του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας.
CENTRO EUROPA 7 that the Court reverse its long-established viewpoint in this matter, I believe that the time is ripe to introduce a refinement into this line of case-law.
Υπό την έννοια αυτή, η ίδια η ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης βασίζεται στον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
In that sense, the very existence of the European Union is predicated on respect for fundamental rights.
Η προστασία του «κοινού κώδικα» θεμελιωδών δικαιωμάτων συνιστά, ως εκ τούτου, θεμελιώδη προϋπόθεση για την ύπαρξη της κοινοτικής έννομης τάξης.
Protection of the ‘common code’ of fundamental rights accordingly constitutes an existential requirement for the EU legal order.
Κατόπιν της θέσπισης της Συνθήκης του Άμστερνταμ, ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων αποτελεί επίσημη νομική προϋπόθεση για να καταστεί ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης 13.
Since the adoption of the Treaty of Amsterdam, respect for fundamental rights is a formal legal requirement for membership of the European Union.
Το άρθρο 6 ΕΕ, όπως έχει τροποποιηθεί με τη Συνθήκη αυτή, ορίζει πλέον ρητά ότι η Ένωση βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και του κράτους δικαίου, οι οποίες είναι κοινές στα κράτη μέλη.
13Article 6 EU, as amended by that Treaty, now firmly proclaims that the Union is founded on the principles of liberty, democracy, respect for human rights and fundamental freedoms, and the rule of law, principles which are common to the Member States.
Το άρθρο 7 ΕΕ προβλέπει έναν μηχανισμό επιβολής κυρώσεων στα κράτη μέλη, όταν υπάρχει σαφής κίνδυνος σοβαρής παραβίασης των αρχών αυτών, επιβεβαιώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ότι ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι ουσιώδης προϋπόθεση της συμμετοχής στην ΕΕ.
Article 7 EU sets out a mechanism for imposing sanctions on a Member State where there is a clear risk of a serious breach of those principles, thus confirming that respect for fundamental rights is an indispensable condition of EU membership.
Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο εκπληρώνει τον ρόλο της διασφάλισης της εκ μέρους των κρατών μελών τήρησης των θεμελιωδών δικαιωμάτων ως γενικών αρχών του δικαίου 14.
14 In this respect, a distinction must be drawn between, on the one hand, jurisdiction to review any national measure in the light of fundamental rights and, on the other hand, jurisdiction to examine whether Member States provide the necessary level of protection in relation to fundamental rights in order to be able adequately to fulfil their other obligations as members of the Union.
Όμως το δεύτερο είδος ελέγχου απορρέει λογικά από τη φύση της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
However, the second type of review flows logically from the nature of the process of European integration.
Εξυπηρετεί την εγγύηση της συνδρομής των βασικών προϋποθέσεων για τη δέουσα λειτουργία της κοινοτικής έννομης τάξης και για την αποτελεσματική άσκηση πολλών από
It serves to guarantee that the basic conditions are in place for the proper functioning of the EU legal order and for the effective exercise of many of the rights granted to European citizens. Though the degree of protection of fundamental rights at national level does not have to be exactly
Ασφαλώς, οι εν λόγω διατάξεις δεν αποσκοπούν στη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής των θεμελιωδών δικαιωμάτων, στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου, ώστε να καλύπτεται κάθε μέτρο των κρατών μελών.
Certainly, these provisions do not aim to extend the scope of application of fundamental rights, as a matter of EU law, to any Member State measure.
Ωστόσο δεν μπορεί να μην γίνει δεκτό ότι συνιστούν έκφραση της βαθιάς πεποίθησης ότι ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι εγγενές στοιχείο της κοινοτικής έννομης τάξης και ότι, χωρίς το στοιχείο αυτό, οι κοινές δράσεις από και για τους
Yet, it cannot be denied that they give expression to the profound conviction that respect for fundamental rights is intrinsic in the EU legal order and that, without it, common action by and for the peoples of Europe would be unworthy
I-2925), απόφαση της 11ης Ιουλίου 2002, C-60/00, Carpenter (Συλλογή 2002, σ. I-6279), και απόφαση της 16ης Ιουνίου 2005, C-105/03, Pupino (Συλλογή 2005, σ. I-5285).
14 — See, for example, Case C-260/89 ERT [1991] ECR I-2925; Case C-60/00 Carpenter [2002] ECR I-6279; and Case C-105/03 Pupino [2005] ECR I-5285.