natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατόπιν ασκήσεως αναιρέσεως «Revision», το Bundesgerichtshof διαπιστώνει ότι από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 439, παράγραφος 4, και 346, παράγραφοι 1 και 2, σημείο l, του BGB προκύπτει ότι ο πωλητής έχει δικαίωμα, σε περίπτωση αντικαταστάσεως ενός προϊόντος που δεν πληροί τους όρους της σύμβασης, αποζημιώσεως για τα οφέλη που άντλησε ο πωλητής από τη χρήση του προϊόντος αυτού μέχρι την αντικατάστασή του από το νέο προϊόν.
The Bundesgerichtshof, before which appeal proceedings have been brought on a point of law, notes that, under Paragraph 439(4) of the BGB, read in conjunction with Paragraph 346(1) and (2)(1) thereof, the seller is entitled, in cases where goods not in conformity are replaced, to payment by way of compensation for the benefits derived by the purchaser from the use of those goods until their replacement with new goods.
Εκφράζοντας τις επιφυλάξεις του ως προς τη μονομερή επιβάρυνση που επιβάλλεται στον αγοραστή, το Bundesgerichtshof τονίζει ότι δεν διαθέτει καμία δυνατότητα διορθώσεως της εθνικής ρύθμισης διά της οδού της ερμηνείας.
While expressing doubts regarding the unilateral burden thus placed on the purchaser, the Bundesgerichtshof states that it sees no way of correcting the national legislation by means of interpretation.
Συγκεκριμένα, ερμηνεία σύμφωνα με την οποία ο πωλητής δεν μπορεί να ζητήσει αποζημίωση από τον αγοραστή για τη χρήση του αντικατασταθέντος προϊόντος θα αντέβαινε στο γράμμα των σχετικών διατάξεων του BGB, καθώς και στη ρητώς εκπεφρασμένη βούληση του νομοθέτη και απαγορεύεται από το άρθρο 20, παράγραφος 3, του Θεμελιώδους Νόμου (Grundgesetz), σύμφωνα με τον οποίο η δικαστική εξουσία δεσμεύεται από τη νομοθεσία.
An interpretation to the effect that the seller could not claim payment from the purchaser for use of the replaced goods would be at odds with the wording of the relevant provisions of the BGB and the clear intention of the legislature, and is prohibited by Paragraph 20(3) of the Basic Law (Grundgesetz), according to which judicial authority is bound by legislation and by the law.
Ωστόσο, αμφιβάλλοντας για τη συμμόρφωση των διατάξεων του BGB με την κοινοτική νομοθεσία, το Bundesgerichtshof αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το εξής προδικαστικό ερώτημα:
Being unsure, however, whether the provisions of the BGB are in compliance with Community legislation, the Bundesgerichtshof decided to stay proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«Έχουν οι διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με την παράγραφο 3, πρώτο εδάφιο, και την παράγραφο 4, ή του άρθρου 3, παράγραφος 3, τρίτο
‘Are the provisions of Article 3(2) of [the Directive], read in conjunction with the first subparagraph of Article 3(3) and Article 3(4) thereof, or of the third subparagraph of
ΑΠΟΦΑΣΗ της 17.4.2008 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-404/06 εδάφιο, της οδηγίας […] την έννοια ότι απαγορεύουν εθνική νομοθετική ρύθμιση η οποία ορίζει ότι ο πωλητής, σε περίπτωση που αντικαθιστά το προϊόν διότι δεν είναι σύμφωνο με τους όρους της σύμβασης, μπορεί να απαιτήσει από τον αγοραστή αποζημίωση για τη χρήση του αρχικώς παραδοθέντος και μη πληρούντος τους όρους της συμβάσεως προϊόντος;»
Article 3(3) of [the Directive] … to be interpreted as precluding national legislation which provides that, where consumer goods are brought into conformity with the contract by means of delivery of replacement goods, the seller may require compensation from the consumer for use of the goods originally delivered, which were not in conformity with the contract?’
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
By its question, the national court essentially asks whether Article 3 of the Directive is to be interpreted as precluding national legislation under which a seller who has sold consumer goods which are not in conformity may require the consumer to pay compensation for the use of those defective goods until their replacement with new goods.
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Quelle υποστήριξε ότι το προδικαστικό ερώτημα δεν είναι παραδεκτό εφόσον το αιτούν δικαστήριο τόνισε ότι οι εθνικές διατάξεις για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο επιτρέπουν μία μόνον ερμηνεία και ότι το γερμανικό συνταγματικό δίκαιο απαγορεύει την contra legem ερμηνεία.
At the hearing, Quelle argued that the question referred for a preliminary ruling is not admissible, given that the national court has stated that the provisions of national law implementing the Directive are open to only one interpretation and that German constitutional law prohibits the national court from espousing an interpretation contra legem.
Στην περίπτωση που το Δικαστήριο δώσει διαφορετική ερμηνεία στο άρθρο 3 της οδηγίας, το αιτούν δικαστήριο δεν θα μπορέσει να λάβει υπόψη του την απάντηση του Δικαστηρίου.
In consequence, if the Court of Justice were to place a different construction on Article 3 of the Directive, the national court would not be able to take account of the Court’s answer.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 234 ΕΚ, που στηρίζεται σε σαφή διάκριση των λειτουργιών μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων
In that regard, it must be recalled that, in proceedings under Article 234 EC, which are based on a clear separation of functions between the national courts and the
QUELLE και του Δικαστηρίου, εναπόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, που έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της μέλλουσας να εκδοθεί δικαστικής αποφάσεως, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιομορφίες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα μιας προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο.
Court of Justice, any assessment of the facts in the case is a matter for the national court before which the dispute has been brought and which must assume responsibility for the subsequent judicial decision, and which must determine, in the light of the particular circumstances of the case, both the need for a preliminary ruling in order to enable it to deliver judgment and the relevance of the questions which it submits to the Court.
Δεν είναι δυνατόν να προβληθεί άρνηση απαντήσεως σε προδικαστικό ερώτημα εθνικού δικαστηρίου παρά μόνον όταν προδήλως προκύπτει ότι η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου την οποία ζητεί το εθνικό δικαστήριο δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή ακόμα όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του υποβλήθηκαν (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσες αποφάσεις Conseil général de la Vienne, σκέψη 20, και Lucchini, σκέψη 44).
The Court may refuse to rule on a question referred for a preliminary ruling by a national court only where it is quite obvious that the interpretation of Community law that is sought bears no relation to the facts of the main action or its purpose, where the problem is hypothetical, or where the Court does not have before it the factual or legal material necessary to give a useful answer to the questions submitted to it (see, inter alia, Conseil général de la Vienne, paragraph 20, and Lucchini, paragraph 44).
Αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
That is not the position in the present case.
Η αβεβαιότητα ως προς τη δυνατότητα του εθνικού δικαστή, κατόπιν της απαντήσεως του Δικαστηρίου σε προδικαστικό ερώτημα που αφορά ερμηνεία οδηγίας, να ερμηνεύσει το εθνικό δίκαιο, τηρώντας τις αρχές που διατύπωσε το Δικαστήριο (βλ., συναφώς, αποφάσεις της 5ης Οκτωβρίου 2004, C-397/01 έως C-403/01, Pfeiffer κ.λπ., Συλλογή 2004, σ.
The uncertainty as to whether the national court — following an answer given by the Court of Justice to a question referred for a preliminary ruling relating to interpretation of a directive — may, in compliance with the principles laid down by the Court (see, to that effect, Joined Cases C-397/01 to C-403/01 Pfeiffer and Others [2004] ECR I-8835, paragraphs 113 to 116, and Case C-212/04 Adeneler and Others [2006] ECR I-6057, paragraphs 110 to 112), interpret national law in the light of that answer cannot affect the Court’s obligation to rule on that question.
Κάθε άλλη λύση είναι, πράγματι, ασυμβίβαστη με τον σκοπό των αρμοδιοτήτων που αναγνωρίζονται στο Δικαστήριο με το άρθρο 234 ΕΚ, οι οποίες έχουν κυρίως ως αντικείμενο να εξασφαλίζουν την ομοιόμορφη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου από τα εθνικά δικαστήρια
Any other approach would be incompatible with the very aim of the powers given to the Court by Article 234 EC, which are intended, in essence, to ensure the uniform application
Κατά συνέπεια, η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως είναι παραδεκτή.
It follows that the reference for a preliminary ruling is admissible.
Κατά το Bundesverband, την Ισπανική και την Αυστριακή Κυβέρνηση καθώς και την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, το άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας ορίζει σαφώς ότι πρέπει να πραγματοποιείται δωρεάν για τον καταναλωτή όχι μόνον η επισκευή ενός προϊόντος που δεν πληροί τους όρους της σύμβασης, αλλά και, ενδεχομένως, η αντικατάστασή του με προϊόν που πληροί τους όρους της σύμβασης.
According to the Bundesverband, the Spanish and Austrian Governments and the Commission of the European Communities, Article 3(3) of the Directive clearly establishes that it is not only the repair of goods not in conformity that must be carried out for the consumer free of charge by the seller, but also — where appropriate — their replacement with goods which are in conformity.
Το δωρεάν στοιχείο της υποχρέωσης του πωλητή αποτελεί ένα αδιάσπαστο σύνολο, που αποσκοπεί στην προστασία του αγοραστή από τον κίνδυνο οικονομικών επιβαρύνσεων που θα μπορούσαν να σταθούν εμπόδιο στην προβολή των δικαιωμάτων του.
In all the situations covered by that provision, the ‘free of charge’ requirement applies as a whole and in full, being intended to protect the purchaser from the risk of financial burdens which might dissuade him from asserting his rights.
Η Γερμανική Κυβέρνηση παρατηρεί ότι το γράμμα της οδηγίας δεν ορίζει αν ο πωλητής μπορεί, σε περίπτωση αντικαταστάσεως προϊόντος που δεν πληροί τους όρους της σύμβασης, να απαιτήσει αποζημίωση για τη χρήση του.
The German Government observes that the wording of the Directive gives no clear indication whether the seller may, in cases where goods not in conformity are replaced, claim payment for the use of those goods.
Υπογραμμίζει ότι, από συστηματικής απόψεως, η δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας εκφράζει μία πολύ γενική αρχή του δικαίου, παρέχοντας στα κράτη μέλη ευρύ περιθώριο για να νομοθετήσουν ως προς το θέμα των περιπτώσεων στις οποίες ο καταναλωτής είναι υποχρεωμένος να καταβάλει αποζημίωση για τη χρήση του προϊόντος.
It points out that, in terms of internal logic, the 15th recital in the preamble to the Directive sets out a very general principle of law, leaving the Member States entirely free to legislate on the question concerning the situations in which the consumer is required to pay compensation for the use of goods.
Εισαγωγικά, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας, ο πωλητής ευθύνεται έναντι του καταναλωτή για κάθε έλλειψη συμμόρφωσης που υπάρχει κατά την παράδοση του προϊόντος.
As a preliminary point, it should be borne in mind that, under Article 3(1) of the Directive, the seller is to be liable to the consumer for any lack of conformity in the goods at the time when they are delivered.
Το άρθρο 3, παράγραφος 2, της οδηγίας απαριθμεί τα δικαιώματα που μπορεί να προβάλει ο καταναλωτής έναντι του πωλητή σε περίπτωση έλλειψης συμμόρφωσης του παραδοθέντος προϊόντος.
Article 3(2) of the Directive lists the rights which the consumer may rely on against the seller in cases where the goods delivered are not in conformity.
Σε πρώτο στάδιο, ο καταναλωτής έχει δικαίωμα να απαιτήσει την αποκατάσταση της συμμορφώσεως του προϊόντος.
Initially, the consumer has the right to require the goods to be brought into conformity.
Αν η συμμόρφωση δεν είναι δυνατή, μπορεί να απαιτήσει, σε δεύτερο στάδιο, μείωση της τιμής ή τη λύση της συμβάσεως.
If that is not possible, he may subsequently require a reduction in the price or rescission of the contract.
Όσον αφορά τη συμμόρφωση του προϊόντος, το άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας διευκρινίζει ότι ο καταναλωτής έχει δικαίωμα να απαιτήσει από τον πωλητή την επισκευή του προϊόντος ή την αντικατάστασή του, σε αμφότερες τις περιπτώσεις δωρεάν, εκτός εάν το αίτημά του είναι αδύνατο ή δυσανάλογο.
As regards the bringing into conformity of the goods, Article 3(3) of the Dir -ective states that the consumer is entitled to require the seller to repair the goods or to replace them — in either case free of charge — unless that is impossible or disproportionate.
Η Γερμανική Κυβέρνηση προβάλλει ότι τόσο με την πρόταση οδηγίας 96/C 307/09 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την πώληση και τις εγγυήσεις καταναλωτικών αγαθών (ΕΕ 1996, C 307, σ.
The German Government argues that, in both Proposal 96/C 307/09 for a European Parliament and Council Directive on the sale of consumer goods and associated guarantees (OJ 1996 C 307, p.
8), όσο και με την τροποποιημένη πρόταση οδηγίας 98/C 148/11 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ 1998, C 148, σ.
8) and Amended Proposal 98/C 148/11 for a European Parliament and Council Directive (OJ 1998 C 148, p.
12) που υπέβαλε η Επιτροπή, το κείμενο περιοριζόταν είτε στη «δωρεάν επισκευή του αγαθού», είτε στην «αντικατάστασή» του.
12), submitted by the Commission, the text merely referred either to a repair of the goods free of charge or to a replacement thereof.
Η σιωπή αυτή ως προς τις οικονομικές συνέπειες της αντικατάστασης μαρτυρεί ότι δεν υπήρξε πρόβλεψη για τη ρύθμιση από την οδηγία του θέματος της ενδεχόμενης αποζημίωσης για τη χρήση.
The fact that those proposals are silent as to the financial consequences of replacement goes to show that it was not intended that the Directive should govern the question of compensation for use.
Ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν ασκεί καμία επιρροή εφόσον η φράση «σε αμφότερες τις περιπτώσεις δωρεάν», η οποία περιλαμβάνεται στην κοινή θέση (ΕΚ) 51/98, που υιοθέτησε το Συμβούλιο στις 24 Σεπτεμβρίου 1998 ενόψει εκδόσεως της οδηγίας (ΕΕ C 333, σ.
However, that is entirely irrelevant since it is the expression ‘in either case free of charge’ — used in Common Position (EC) No 51/98, adopted by the Council on 24 September 1998 with a view to adopting the Directive (OJ 1998 C 333, p.
46), η οποία έγινε δεκτή στο τελικό κείμενο, μεταφέρει τη θέληση του κοινοτικού νομοθέτη να ενισχύσει την προστασία του καταναλωτή.
46) — which was retained in the definitive text, thus reflecting the intention of the Community legislature to strengthen consumer protection.
Το άρθρο 3, παράγραφος 4, της οδηγίας ορίζει ότι η λέξη «δωρεάν» σημαίνει «τα απαραίτητα έξοδα που συνεπάγεται η αποκατάσταση της συμμόρφωσης του αγαθού,
The expression ‘free of charge’ is defined in Article 3(4) of the Directive as referring to ‘the necessary costs incurred to bring the goods into conformity, particularly the
Όπως προκύπτει από τη χρησιμοποίηση από τον κοινοτικό νομοθέτη του επιρρήματος «ιδίως», η απαρίθμηση αυτή έχει ενδεικτικό και όχι εξαντλητικό χαρακτήρα.
It follows from the use by the Community legislature of the adverb ‘particularly’ that that list is illustrative, not exhaustive.
Η περίσταση που επικαλείται η Γερμανική Κυβέρνηση, ότι το ανακοινωθέν τύπου C/99/77 της επιτροπής συνδιαλλαγής «Κοινοβούλιο — Συμβούλιο», της 18ης Μαρτίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία για τις εγγυήσεις προς τους καταναλωτές, δίδει μία περιοριστική ερμηνεία της λέξεως «δωρεάν», δεν ασκεί, συναφώς, επιρροή.
The fact, relied upon by the German Government, that Press Release C/99/77 of the ‘Parliament — Council’ Conciliation Committee of 18 March 1999 on agreement on consumer guarantees gives a restrictive definition of the term ‘free of charge’ is irrelevant in that regard.
Έτσι τόσο από το γράμμα όσο και από τις σχετικές προπαρασκευαστικές εργασίες της οδηγίας προκύπτει ότι ο κοινοτικός νομοθέτης είχε την πρόθεση να αναγάγει το δωρεάν στοιχείο της συμμόρφωσης του προϊόντος από τον πωλητή σε ουσιώδες στοιχείο της προστασίας που εξασφαλίζει στον καταναλωτή η οδηγία αυτή.
Thus it follows from the wording of the Directive, as well as from the related travaux préparatoires, that the Community legislature intended to make the ‘free of charge’ aspect of the seller’s obligation to bring goods into conformity an essential element of the protection afforded to consumers by the Directive.
Η υποχρέωση αυτή που υπέχει ο πωλητής για τη δωρεάν συμμόρφωση του προϊόντος, είτε υπό τη μορφή επισκευής είτε υπό τη μορφή αντικαταστάσεως του προϊόντος που δεν πληροί τους όρους της σύμβασης, αποσκοπεί στην προστασία του καταναλωτή από τον κίνδυνο οικονομικών επιβαρύνσεων οι οποίες, όπως τονίζει η
The ‘free of charge’ requirement attaching to the seller’s obligation to bring the goods into conformity, whether by repair or replacement, is intended to protect consumers from the risk of financial burdens which, as the Advocate General observed in point 49 of her Opinion, might dissuade them from asserting their rights in the
Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από τη βούληση, που εκφράζεται από τον κοινοτικό νομοθέτη με το άρθρο 3, παράγραφος 3, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας, να εξασφαλισθεί στον καταναλωτή αποτελεσματική προστασία.
Support for that interpretation is to be found in the intention, manifested by the Community legislature in the third subparagraph of Article 3(3) of the Directive, to provide effective protection to consumers.
Η διάταξη αυτή διευκρινίζει, συγκεκριμένα, ότι κάθε επισκευή ή αντικατάσταση πρέπει να πραγματοποιούνται όχι μόνον εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, αλλά και χωρίς σημαντική ενόχληση του καταναλωτή.
That provision states that any repair or replacement is to be completed not only within a reasonable time but also without significant inconvenience to the consumer.
Η ερμηνεία αυτή συμφωνεί επίσης με τον σκοπό της οδηγίας ο οποίος, όπως τονίζει η πρώτη αιτιολογική σκέψη της, έγκειται στην εξασφάλιση ενός αυξημένου επιπέδου προστασίας για τους καταναλωτές.
That interpretation is also consistent with the purpose of the Directive which, as stated in the first recital in the preamble thereto, is to ensure a high level of consumer protection.
Όπως προκύπτει από το άρθρο 8, παράγραφος 2, της ίδιας οδηγίας, η προστασία που προβλέπεται από την οδηγία είναι η ελάχιστη και, μολονότι τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν αυστηρότερες διατάξεις, δεν μπορούν ωστόσο να θίγουν τις εγγυήσεις που προβλέπει ο κοινοτικός νομοθέτης.
As follows from Article 8(2) of the Directive, the protection provided by it is minimal and, although Member States may adopt more stringent provisions, they may not undermine the guarantees laid down by the Community legislature.
Τα λοιπά επιχειρήματα που επικαλείται η Γερμανική Κυβέρνηση κατά της ερμηνείας αυτής δεν μπορούν να τη θέσουν υπό αμφισβήτηση.
The other arguments advanced by the German Government against that interpretation are not such as to call it into question.
Όσον αφορά, αφενός, το περιεχόμενο της δέκατης πέμπτης αιτιολογικής σκέψης της οδηγίας, το οποίο παρέχει τη δυνατότητα να ληφθεί υπόψη η χρήση που έκανε ο
As regards, first, the scope which must be accorded to the 15th recital in the preamble to the Directive, which permits account to be taken of the use the consumer has had
Οι φράσεις αυτές είναι πανομοιότυπες με αυτές που χρησιμοποιούνται στην κοινή θέση του Συμβουλίου στην οποία επίσης αναφέρθηκε η Γερμανική Κυβέρνηση.
Those expressions are identical to those used in the Common Position of the Council to which the German Government also referred.
Από τις φράσεις αυτές προκύπτει σαφώς ότι η περίπτωση την οποία αφορά η δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη περιορίζεται στην υπαναχώρηση από τη σύμβαση του άρθρου 3, παράγραφος 5, της οδηγίας περίπτωση στην οποία, κατ΄ εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας απόδοσης των παροχών που έλαβαν, ο πωλητής πρέπει να επιστρέψει στον καταναλωτή το τίμημα της πωλήσεως του προϊόντος.
That terminology makes it clear that the situation envisaged in the 15th recital is restricted to cases where the contract is terminated, as provided for in Article 3(5) of the Directive, and where, pursuant to the principle that the contracting parties must each give up the benefits they have received, the seller must reimburse to the consumer the selling price of the goods.
Αντίθετα προς όσα προβάλλει η Γερμανική Κυβέρνηση, η δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως γενική αρχή που εξουσιοδοτεί τα κράτη μέλη να λαμβάνουν υπόψη, σε όλες τις περιπτώσεις που το επιθυμούν, συμπεριλαμβανομένης της περιπτώσεως του απλού αιτήματος για αντικατάσταση που υποβάλλεται βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 3, της οδηγίας, τη χρήση που έκανε ο καταναλωτής σε προϊόν που δεν πληροί τους όρους της σύμβασης.
Contrary to the contentions of the German Government, the 15th recital cannot, therefore, be interpreted as a general principle enabling the Member States to take account, in any situation they wish, including that of a mere request for replacement submitted pursuant to Article 3(3) of the Directive, of the use which the consumer has had of goods not in conformity.
Όσον αφορά, αφετέρου, τον ισχυρισμό της Γερμανικής Κυβερνήσεως, σύμφωνα με τον οποίο το γεγονός ότι ο καταναλωτής έλαβε, διά της αντικαταστάσεως του προϊόντος που δεν πληρούσε τους όρους της σύμβασης, ένα νέο προϊόν χωρίς να έχει υποχρέωση να καταβάλει χρηματική αποζημίωση συνιστά αδικαιολόγητο πλουτισμό, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας επιβάλλει στον πωλητή την ευθύνη, έναντι του καταναλωτή, για κάθε έλλειψη συμμόρφωσης που υπάρχει κατά την παράδοση του προϊόντος.
As regards, secondly, the German Government’s assertion that the fact that, by virtue of the replacement of goods not in conformity, the consumer has the benefit of new goods without having to make proper payment constitutes unjust enrichment, it should be borne in mind that Article 3(1) of the Directive makes the seller liable to the consumer for any lack of conformity which exists at the time the goods are delivered.
Στην περίπτωση που ο πωλητής παραδίδει προϊόν που δεν πληροί τους όρους της σύμβασης, δεν εκπληρώνει προσηκόντως την υποχρέωση που ανέλαβε από τη σύμβαση πωλήσεως και πρέπει επομένως να φέρει τις συνέπειες της μη προσήκουσας εκτελέσεως της συμβάσεως.
If a seller delivers goods which are not in conformity, it fails correctly to perform the obligation which it accepted in the contract of sale and must therefore bear the consequences of that faulty performance.
Λαμβάνοντας ένα νέο προϊόν σε αντικατάσταση του
By receiving new goods to replace the
QUELLE προϊόντος που δεν πληρούσε τους όρους της σύμβασης, ο καταναλωτής ο οποίος, από την πλευρά του, είχε καταβάλει το τίμημα της πώλησης και είχε συνεπώς εκπληρώσει προσηκόντως τη συμβατική του υποχρέωση, δεν καθίσταται αδικαιολόγητα πλουσιότερος.
QUELLE goods not in conformity, the consumer — who, for his part, paid the selling price and therefore correctly performed his contractual obligation — is not unjustly enriched.
Απλώς λαμβάνει, με καθυστέρηση, ένα προϊόν που πληροί τους όρους της σύμβασης, όπως θα έπρεπε να το είχε λάβει εξ αρχής.
He merely receives, belatedly, goods in conformity with the specifications of the contract, which he should have received at the outset.
Κατά τα λοιπά, τα οικονομικά συμφέροντα του πωλητή προστατεύονται, αφενός, με τη διετή προθεσμία παραγραφής του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας και, αφετέρου, με τη δυνατότητα που του παρέχει το άρθρο 3, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας να αρνηθεί την αντικατάσταση του προϊόντος αν αυτός ο τρόπος επανόρθωσης θεωρείται δυσανάλογος ως συνεπαγόμενος υπερβολικά υψηλό κόστος.
The fact remains that the seller’s financial interests are protected, on the one hand, by the two-year time-limit laid down in Article 5(1) of the Directive and, on the other, by the fact that, under the second subparagraph of Article 3(3) of the Direct- ive, it may refuse to replace the goods where that remedy would be disproportionate in that it would impose unreasonable costs on the seller.