natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όσον αφορά την περίοδο εμπορίας 2001/2002, στην οποία αναφέρεται ο κανονισμός 1837/2002, δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή, για τον καθορισμό των εισφορών επί της παραγωγής, υπολόγισε τον μέσον όρο ζημιών βασιζόμενη στο σύνολο της εξαγόμενης ζάχαρης υπό μορφή μεταποιημένων προϊόντων, είτε οι εξαγωγές αυτές έτυχαν επιστροφών είτε όχι.
As regards the marketing year 2001/02, to which Regulation No 1837/2002 relates, it is not contested that, for the purpose of fixing the production levies, the Commission calculated the average loss by basing itself on the total quantities of sugar exported in the form of processed products, regardless of whether or not those exports had actually benefited from refunds.
Το επόμενο έτος, η Επιτροπή διόρθωσε τον υπολογισμό του μέσου όρου ζημιών λαμβάνοντας υπόψη μόνον τα εξαγόμενα προϊόντα για τα οποία πράγματι καταβλήθηκαν επιστροφές.
The following year, the Commission proceeded to correct the calculation of the average loss by taking into consideration only the quantities of exported products which had actually given rise to the payment of refunds.
Τούτο προκάλεσε αύξηση του εν λόγω μέσου όρου ζημιών, του οποίου το ποσόν μεταφέρθηκε στη συνολική ζημία της περιόδου εμπορίας 2002/2003.
This led to an increase in the average loss, the amount of which was carried over into the total loss for the marketing year 2002/03.
Ωστόσο, από την απάντηση που δόθηκε με τη σκέψη 61 της παρούσας απόφασης προκύπτει ότι μια τέτοια μέθοδος υπολογισμού του μέσου όρου ζημιών αντίκειται στο άρθρο 15 του κανονισμού 1260/2001.
It follows from the answer given at paragraph 61 of the present judgment that such a method of calculating the average loss does not comply with Article 15 of Regulation No 1260/2001.
Κατά συνέπεια, οι κανονισμοί 1762/2003 και 1775/2004 που προβλέπουν την εν λόγω μέθοδο είναι ανίσχυροι.
Consequently, Regulations No 1762/2003 and No 1775/2004, which apply that method, are invalid.
Όσον αφορά τον κανονισμό 1837/2002, λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, η εξέτασή του δεν κατέληξε στον εντοπισμό στοιχείων δυνάμενων να επηρεάσουν το κύρος του.
In the light of the foregoing, examination of Regulation No 1837/2002 has not disclosed the existence of any factors such as to affect its validity.
Πάντως, από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η διόρθωση του υπολογισμού του μέσου όρου ζημιών, για την οποία γίνεται λόγος στη σκέψη 63 της παρούσας απόφασης, αντίκειται στο άρθρο 15 του κανονισμού 1260/2001 καθό μέτρο βασίζεται στη μέθοδο υπολογισμού που μνημονεύεται στην προαναφερθείσα σκέψη της παρούσας απόφασης.
That notwithstanding, it follows from the arguments set out above that the correction of the calculation of the average loss noted at paragraph 63 of the present judgment, inasmuch as it was based on the method of calculation noted in that paragraph, does not comply with Article 15 of Regulation No 1260/2001.
Κατόπιν του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, η προσήκουσα απάντηση στα ερωτήματα που υποβλήθηκαν είναι η εξής:
Having regard to all the foregoing considerations, the answer to the questions referred must be that:
— σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 1260/2001, προκειμένου να υπολογιστεί το εξαγώγιμο πλεόνασμα, πρέπει να αφαιρεθούν από την κατανάλωση όλες οι ποσότητες των εξαγόμενων προϊόντων του άρθρου αυτού, είτε καταβλήθηκαν πράγματι επιστροφές είτε όχι·
— pursuant to Article 15(1)(c) of Regulation No 1260/2001, for the purpose of calculating the exportable surplus, all the quantities of exported products which fall under that article must, regardless of whether or not refunds have actually been paid, be subtracted from consumption;
— το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, του εν λόγω κανονισμού πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι όλες οι ποσότητες των εξαγόμενων προϊόντων που εμπίπτουν στο άρθρο αυτό, είτε καταβλήθηκαν πράγματι επιστροφές είτε όχι, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό τόσο του εξαγώγιμου πλεονάσματος όσο και του μέσου όρου ζημιών ανά τόνο προϊόντος·
— Article 15(1)(d) of that regulation is to be interpreted as meaning that all the quantities of exported products which fall under that article must, regardless of whether or not refunds have actually been paid, be taken into account for the purpose of calculating both the exportable surplus and the average loss per tonne of product;
— οι κανονισμοί 1762/2003 και 1775/2004 είναι ανίσχυροι, και
— Regulations No 1762/2003 and No 1775/2004 are invalid; and
— η εξέταση του κανονισμού 1837/2002 δεν κατέληξε στον εντοπισμό στοιχείων δυνάμενων να επηρεάσουν το κύρος του.
— examination of Regulation No 1837/2002 has not disclosed the existence of any factors such as to affect its validity.
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Since these proceedings are, for the parties to the main proceedings, a step in the respective actions pending before the national courts, the decisions on costs are a matter for those courts.
Σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού (ΕΚ) 1260/2001 του Συμβουλίου, της 19ης Ιουνίου 2001, για την κοινή οργάνωση των αγορών στον τομέα της ζάχαρης, προκειμένου να υπολογιστεί το εξαγώγιμο πλεόνασμα, πρέπει να αφαιρεθούν από την κατανάλωση όλες οι ποσότητες των εξαγόμενων προϊόντων του άρθρου αυτού, είτε καταβλήθηκαν πράγματι επιστροφές είτε όχι.
Pursuant to Article 15(1)(c) of Council Regulation (EC) No 1260/2001 of 19 June 2001 on the common organisation of the markets in the sugar sector, for the purpose of calculating the exportable surplus, all the quantities of exported products which fall under that article must, regardless of whether or not refunds have actually been paid, be subtracted from consumption.
Το άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, του εν λόγω κανονισμού πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι όλες οι ποσότητες των εξαγόμενων προϊόντων του άρθρου αυτού, είτε καταβλήθηκαν πράγματι επιστροφές είτε όχι, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό τόσο του εξαγώγιμου πλεονάσματος όσο και του μέσου όρου ζημιών ανά τόνο προϊόντος.
Article 15(1)(d) of that regulation is to be interpreted as meaning that all the quantities of exported products which fall under that article must, regardless of whether or not refunds have actually been paid, be taken into account for the purpose of calculating both the exportable surplus and the average loss per tonne of product.
Ο κανονισμός (ΕΚ) 1762/2003 της Επιτροπής, της 7ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τον καθορισμό, για την περίοδο εμπορίας 2002/2003, των ποσών των εισφορών επί της παραγωγής όσον αφορά τον τομέα της ζάχαρης, και ο κανονισμός (ΕΚ) 1775/2004 της Επιτροπής, της 14ης Οκτωβρίου 2004, για καθορισμό, για την περίοδο εμπορίας 2003/2004, των ποσών των εισφορών επί της παραγωγής όσον αφορά τον τομέα της ζάχαρης είναι ανίσχυροι.
Commission Regulations (EC) No 1762/2003 of 7 October 2003 fixing the production levies in the sugar sector for the 2002/03 marketing year and (EC) No 1775/2004 of 14 October 2004 setting the production levies in the sugar sector for the 2003/04 marketing year are invalid.
Η εξέταση του κανονισμού (ΕΚ) 1837/2002 της Επιτροπής, της 15ης Οκτωβρίου 2002, για τον καθορισμό, όσον αφορά την περίοδο εμπορίας 2001/2002, των ποσών των εισφορών επί της παραγωγής καθώς και του συντελεστή της συμπληρωματικής εισφοράς στον τομέα της ζάχαρης, δεν κατέληξε στον εντοπισμό στοιχείων δυνάμενων να επηρεάσουν το κύρος του.
Examination of Commission Regulation (EC) No 1837/2002 of 15 October 2002 fixing the production levies and the coefficient for the additional levy in the sugar sector for the marketing year 2001/02 has not disclosed the existence of any factors such as to affect its validity.
Υπόθεση C-304/06 P
Case C-304/06 P
Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)
Office for Harmonisation in the Internal Market (Trade Marks and Designs) (OHIM)
«Αίτηση αναιρέσεως — Κοινοτικό σήμα — Κανονισμός (ΕΚ) 40/94 — Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄ — Λεκτικό σήμα EUROHYPO — Απόλυτος λόγος απαραδέκτου — Σήμα στερούμενο διακριτικού χαρακτήρα»
(Appeal — Community trade mark — Regulation (EC) No 40/94 — Article 7(1)(b) — Word mark EUROHYPO — Absolute ground for refusal of registration — Trade mark devoid of any distinctive character)
Trstenjak της 8ης Νοεμβρίου 2007 . . . .
Opinion of Advocate General Trstenjak delivered on 8 November 2007 . . . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 8ης Μαΐου 2008 . . . . . . . .
I - 3300Judgment of the Court (First Chamber), 8 May 2008 . . . . . . . . . . . . .
Κοινοτικό σήμα — Ορισμός και κτήση του κοινοτικού σήματος — Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου — Χωριστή εξέταση των διαφόρων λόγων απαραδέκτου — Ερμηνεία των λόγων απαραδέκτου με γνώμονα το γενικό συμφέρον που αποτελεί τη δικαιολογητική βάση καθενός από αυτούς — Εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα σήματος η οποία στηρίζεται αποκλειστικώς και μόνο σε ανάλυση του περιγραφικού του χαρακτήρα
Community trade mark — Definition and acquisition of the Community trade mark — Absolute grounds for refusal — Separate assessment of the different grounds for refusal — Interpretation of the grounds for refusal in the light of the general interest underlying each of them — Assessment of the distinctive character of a trade mark analysing only the descriptive character of the mark
(Κανονισμός 40/94 του Συμβουλίου, άρθρο 7 § 1, στοιχεία β΄ και γ΄ )
(Council Regulation No 40/94, Art. 7(1)(b) and (c))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-304/06 P
SUMMARY — CASE C-304/06 P
Κοινοτικό σήμα — Ορισμός και κτήση του κοινοτικού σήματος — Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου — Σήματα στερούμενα διακριτικού χαρακτήρα
Community trade mark — Definition and acquisition of the Community trade mark — Absolute grounds for refusal — Marks devoid of any distinctive character
(Κανονισμός 40/94 του Συμβουλίου, άρθρο 7 § 1, στοιχείο β΄)
(Council Regulation No 40/94, Art. 7(1)(b))
Τα πεδία εφαρμογής των απολύτων λόγων απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία β΄ έως δ΄, του κανονισμού 40/94, για το κοινοτικό σήμα, αλληλοεπικαλύπτονται μεν ως ένα βαθμό, πλην όμως, κατά πάγια νομολογία, ο καθένας από τους λόγους απαραδέκτου που απαριθμεί το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 40/94 είναι αυτοτελής και απαιτεί χωριστή εξέταση.
Even if there is a degree of overlap between the respective scope of the absolute grounds for refusal to register a trade mark set out in Article 7(1)(b) to (d) of Regulation No 40/94 on the Community trade mark, it is nevertheless the case that, according to established caselaw, each of the grounds for refusal to register listed in Article 7(1) of Regulation No 40/94 is independent of the others and requires separate examination.
Επιπλέον, οι λόγοι απαραδέκτου πρέπει να ερμηνεύονται με γνώμονα το γενικό συμφέρον που αποτελεί τη δικαιολογητική βάση καθενός από αυτούς.
Furthermore, the various grounds for refusal must be interpreted in the light of the public interest underlying each of them.
Το γενικό συμφέρον που λαμβάνεται υπόψη κατά την εξέταση καθενός από τους λόγους απαραδέκτου μπορεί και πρέπει να αντανακλά διαφορετικές εκτιμήσεις ανάλογα με τον αντίστοιχο λόγο.
The public interest taken into account in the examination of each of those grounds for refusal may, or even must, reflect different considerations, depending upon which ground for refusal is at issue.
Κατόπιν αυτού, η εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα ενός σήματος δεν πρέπει να στηρίζεται αποκλειστικώς και μόνο σε ανάλυση του περιγραφικού του χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, δίχως να εξετάζεται χωριστά ο λόγος απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄.
Thus, the distinctive character of a mark cannot be assessed by carrying out solely an analysis of its descriptive character within the meaning of Article 7(1)(c), without a separate examination of the ground for refusal laid down in Article 7(1)(b).
Μια τέτοια ανάλυση δεν λαμβάνει υπόψη τον σκοπό γενικού συμφέροντος που επιδιώκει η εν λόγω διάταξη, ήτοι την παροχή εγγυήσεως ως προς την ταυτότητα προελεύσεως του φέροντος το σήμα προϊόντος ή υπηρεσίας.
Such an analysis fails to take into account the public interest which Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 aims specifically to protect, that is, to guarantee the identity of the origin of the designated product or service.
Συναφώς, η έννοια του γενικού συμφέροντος που διέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94 συμπίπτει, προφανώς, με τη βασική λειτουργία του σήματος, η οποία έγκειται στο να εγγυάται στον καταναλωτή ή στον τελικό χρήστη την ταυτότητα προελεύσεως του φέροντος το σήμα προϊόντος ή υπηρεσίας, παρέχοντάς του τη δυνατότητα να διακρίνει,
Furthermore, while the criterion according to which a mark composed of descriptive elements could meet the conditions for registration to the extent that the word has become a part of everyday language and has acquired a meaning of its own is relevant in the context of Article 7(1)(c) of Regula - tion No 40/94, it cannot form a basis for the interpretation of Article
Επιπλέον, το κριτήριο σύμφωνα με το οποίο ένα λεκτικό σήμα αποτελούμενο από περιγραφικά στοιχεία μπορεί να πληροί τις προϋποθέσεις καταχωρίσεως εφόσον η σύνθετη λέξη έχει περάσει στην καθημερινή γλώσσα και έχει αποκτήσει δική της σημασία ασκεί μεν επιρροή στο πλαίσιο του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 40/94, πλην δεν μπορεί να στηριχθεί σε αυτό
In that regard, the notion of general interest underlying Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 is, manifestly, indissociable from the essential function of a trade mark, which is to guarantee the identity of the origin of the marked product or service to the consumer or end-user by enabling him, without any possibility of confusion, to distinguish
Πράγματι, η εφαρμογή αυτού του κριτηρίου αποκλείει μεν το ενδεχόμενο να χρησιμοποιείται το σήμα για την περιγραφή προϊόντος ή υπηρεσίας, πλην όμως δεν διασφαλίζει ότι το σήμα αυτό μπορεί να εγγυηθεί στον καταναλωτή ή στον τελικό χρήστη την ταυτότητα προελεύσεως του οικείου προϊόντος ή υπηρεσίας.
Although that criterion permits excluding the use of a trade mark to describe a product or a service, nevertheless, it does not allow it to be determined whether a mark is capable of guaranteeing the identity of the origin of the designated product or service to the consumer or end user.
(βλ. σκέψεις 54-56, 58-59, 61-62)
(see paras 54-56, 58, 59, 61, 62)
Συγκεκριμένα, το γερμανόφωνο κοινό αντιλαμβάνεται το λεκτικό σημείο EUROHYPO, στον τομέα τον οποίο αφορά η αίτηση καταχωρίσεως, υπό την έννοια ότι παραπέμπει γενικώς, λαμβανόμενο στο σύνολό του, σε χρηματοοικονομικές υπηρεσίες που απαιτούν τη σύσταση εμπράγματης ασφάλειας και, ειδικότερα, σε ενυπόθηκα δάνεια που καταβάλλονται στο νόμισμα της ΟΝΕ.
In the field covered by the trade mark application, the average Germanspeaking consumer understands the word sign EUROHYPO as referring, as a whole and in general, to financial services requiring real securities and, in particular, to mortgage loans paid in the currency of the European Economic and Monetary Union.
Επιπλέον, από κανένα άλλο στοιχείο δεν προκύπτει ότι ο συνδυασμός που σχηματίζουν τα χρησιμοποιούμενα στην καθημερινή γλώσσα στοιχεία «EURO» και «HYPO» είναι ασυνήθης ή έχει αποκτήσει δική του σημασία, βάσει της οποίας το οικείο κοινό διακρίνει τις υπηρεσίες που παρέχει η αναιρεσείουσα από εκείνες που έχουν διαφορετική εμπορική προέλευση.
Furthermore, there is no additional element which would allow the view to be reached that the combination, created by the current and usual components EURO and HYPO, is unusual or might have its own meaning which, in the perception of the relevant public, distinguishes the services offered by the trade mark applicant from those of a different commercial origin.
Συνεπώς, το ενδιαφερόμενο κοινό αντιλαμβάνεται το επίμαχο σήμα υπό την έννοια ότι παρέχει πληροφοριακά στοιχεία για τις υπηρεσίες για τις οποίες ζητείται η καταχώριση, και όχι ότι προσδιορίζει την εμπορική τους προέλευση.
Therefore, the relevant public will perceive the trade mark in question as providing details of the type of services which it designates and not as indicating the origin of those services.
Στερείται διακριτικού χαρακτήρα σε σχέση με τις οικείες υπηρεσίες, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 40/94, για το κοινοτικό σήμα, το λεκτικό σημείο EUROHYPO, του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ως κοινοτικού σήματος για «χρηματοπιστωτικές υποθέσεις·νομι-σματικές υποθέσεις·κτηματομεσιτικές υποθέσεις·χρηματοπιστωτικές υπηρε-σίες·χρηματοδοτήσεις», που εμπίπτουν στην κλάση 36 του Διακανονισμού της Νίκαιας.
In relation to the services in question, the word sign EUROHYPO, for which registration is sought for ‘financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; provision of financial services; financing’ in Class 36, within the meaning of the Nice Agreement, is devoid of distinctive character within the meaning of Article 7(1)(b) of Regulation No 40/94 on the Community trade mark.
(βλ. σκέψεις 68-69)
(see paras 68, 69)
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-304/06 P
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-304/06 P
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑVERICA TRSTENJAK της 8ης Νοεμβρίου 2007 1
TRSTENJAKdelivered on 8 November 2007
Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού:
Article 7(1) of the regulation provides:
[…] β) τα σήματα που στερούνται διακριτικού χαρακτήρα·
(b) trade marks which are devoid of any distinctive character;
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της 3ης Μαΐου 2006, T-439/04, Eurohypo AG κατά Γραφείου εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) 2, τίθενται τα ζητήματα, πρώτον, της εκτάσεως της υποχρεώσεως του ΓΕΕΑ να εξετάζει αυτεπαγγέλτως τα πραγματικά περιστατικά στο πλαίσιο διαδικασίας καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος και, δεύτερον, της αλληλοεπικαλύψεως των στοιχείων β΄ και γ΄ του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (στο εξής: κανονισμός) 3.
This appeal against the judgment of the Court of First Instance of the European Communities of 3 May 2006 in Case T-439/04 Eurohypo v OHIM 2raises, first, the question of the extent of the duty of the Office for Harmonisation in the Internal Market (Trade Marks and Designs) (OHIM) to examine the facts of its own motion in the context of the procedure for registering a Community trade mark and, secondly, the question of the scope and the consequences of the overlap between Article 7(1)(b) and Article 7(1)(c) of Council Regulation (EC) No 40/94 of 20 December 1993 on the Community trade mark 3 (‘the regulation’).
2 — Συλλογή 2006, σ. II-6161 (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση).
1 — Original language: French.2 — [2006] ECR II-6161; ‘the judgment under appeal’.3 — OJ 1994 L 11, p. 1.
EUROHYPO κατά ΓΕΕΑ προϊόντος ή της παροχής της υπηρεσίας ή άλλων χαρακτηριστικών αυτών· […]» κλάση 36 του Διακανονισμού της Νίκαιας, της 15ης Ιουνίου 1957, για τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών εν όψει καταχωρίσεως των σημάτων, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί: «χρηματοπιστωτικές υποθέσεις· νομισματικές υποθέσεις·κτηματομεσιτικές υποθέσεις, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, χρηματοδοτήσεις, δημοσιονομικές αναλύσεις, τραπεζικές εργασίες διαχείρισης χαρτοφυλακίου, ασφαλίσεις».
36 of the Nice Agreement concerning the International Classification of Goods and Services for the Purposes of the Registration of Marks of 15 June 1957, as revised and amended: ‘financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; provision of financial services; financing; financial analysis; investment affairs; insurance affairs’.
Η παράγραφος 2 του εν λόγω άρθρου 7 διευκρινίζει ότι «[η] παράγραφος 1 εφαρμόζεται ακόμη και αν οι λόγοι απαραδέκτου υφίστανται μόνο σε τμήμα της Κοινότητας».
Article 7(2) states that ‘paragraph 1 shall apply notwithstanding that the grounds of non-registrability obtain in only part of the Community’.
Το άρθρο 73 του κανονισμού ορίζει ότι «[οι] αποφάσεις του Γραφείου αιτιολογούνται».
Article 73 of the regulation provides that ‘decisions of [OHIM] shall state the reasons on which they are based’.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2002, η αναιρεσείουσα άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής.
On 30 September 2002, the appellant brought an appeal against this decision.
Το άρθρο 74, παράγραφος 1, του κανονισμού προβλέπει ότι «[κ]ατά την ενώπιόν του διαδικασία, το Γραφείο εξετάζει τα πραγματικά περιστατικά· […]».
Article 74(1) of the regulation states that ‘in proceedings before it, [OHIM] shall examine the facts of its own motion; …’.
III — Το ιστορικό της αιτήσεως αναιρέσεως
III — Background to the appeal
Στις 30 Απριλίου 2002, η Deutsche Hypothekenbank Frankfurt-Hamburg AG, νυν Eurohypo AG (στο εξής: αναιρεσείουσα), υπέβαλε αίτηση καταχωρίσεως του σήματος EUROHYPO ως κοινοτικού σήματος για τις ακόλουθες υπηρεσίες που εμπίπτουν στην
On 30 April 2002, Deutsche Hypothekenbank Frankfurt-Hamburg AG, since renamed Eurohypo AG (‘the appellant’), applied for registration of the Community trade mark ‘EUROHYPO’ as a Community trade mark for the following services falling within Class
Με απόφαση της 6ης Αυγούστου 2004, το τέταρτο τμήμα προσφυγών δέχθηκε την προσφυγή κατά το μέτρο που αφορούσε τις υπηρεσίες «δημοσιονομικές αναλύσεις, τραπεζικές εργασίες διαχείρισης χαρτοφυλακίου, ασφαλίσεις».
By decision of 6 August 2004, the Fourth Board of Appeal upheld the appeal as regards ‘financial analysis, investment affairs, insurance affairs’.
Αντιθέτως, απέρριψε την προσφυγή, κατά το μέτρο που αφορούσε τις λοιπές υπηρεσίες της κλάσης 36, δηλαδή τις «χρηματοπιστωτικές υποθέσεις·νομισμα-τικές υποθέσεις· κτηματομεσιτικές υποθέσεις, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, χρηματοδοτήσεις».
However, the appeal was dismissed as regards the other services in Class 36, namely, ‘financial affairs; monetary affairs; real estate affairs; provision of financial ser vices; financing’.
Το τμήμα προσφυγών εκτίμησε, κατ’ ουσίαν, ότι το λεκτικό σημείο EUROHYPO είναι περιγραφικό των υπηρεσιών αυτών,
Essentially, the Board of Appeal held that the word sign EUROHYPO was descriptive of those services, citing Article 7(1)(b) of the regulation. It added that that was the case, in any event, in Germanspeaking countries, and that that ground was sufficient under Article 7(2) of
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ TRSTENJAK — ΥΠΟΘΕΣΗ C-304/06 P των στοιχείων «euro» και «hypo» όσο και του όρου «eurohypo» σε τέτοιο βαθμό ώστε να απορρίψει την αίτηση καταχωρίσεως, επέλεξε να μην πραγματοποιήσει πρόσθετες έρευνες, δεν αντιβαίνει στο άρθρο 74, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού (σκέψη 20).
OPINION OF MS TRSTENJAK — CASE C-304/06 P the regulation to justify a refusal of protection. The Board of Appeal also held that the elements ‘euro’ and ‘hypo’ contained a clearly understandable indication of the characteristics of the five services mentioned above, and that the association of those two elements in one word did not render the mark less descriptive.
κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού.
in order to reach a decision and it was not obliged to justify its action by the production of evidence (paragraph 19).
Προσέθεσε δε ότι αυτό ισχύει, εν πάση περιπτώσει, για τις γερμανόφωνες χώρες και αποτελεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού, επαρκή λόγο για τη μη παροχή προστασίας στο σήμα αυτό.
Since the Board of Appeal was sufficiently convinced of the descriptiveness of the elements ‘euro’ and ‘hypo’ and the word ‘eurohypo’ to refuse registration, it chose not to carry out further research. Such a decision is not contrary to the first sentence of Article 74(1) of the regulation (paragraph 20).
Στις 5 Νοεμβρίου 2004, η αναιρεσείουσα άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή ακυρώσεως αυτής της αποφάσεως.
On 5 November 2004, the appellant brought an action for annulment before the Court of First Instance, seeking to have this decision annulled.