natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην υπόθεση C-446/05, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το tribunal de première instance de Bruxelles (Βέλγιο) δικάζον ως πλημμελειοδικείο, με απόφαση της 7ης Δεκεμβρίου 2005, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Δεκεμβρίου 2005, στο πλαίσιο της ποινικής δίκης κατά
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Tribunal de Première Instance de Bruxelles (Belgium), adjudicating on a criminal matter, made by decision of 7 December 2005, received at the Court on 14 December 2005, in the criminal proceedings against
Braguglia, επικουρούμενο από τον P. Gentili, avvocato dello Stato,
— the Italian Government, by I.M. Braguglia, acting as Agent, and P. Gentili, avvocato dello Stato,
Beynet και K. Mojzesowicz, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 22ας Νοεμβρίου 2007, εκδίδει την ακόλουθη
— the Commission of the European Communities, by F. Arbault, O. Beynet and K. Mojzesowicz, acting as Agents, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 22 November 2007, gives the following
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 81 ΕΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ΄, ΕΚ και 10, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ.
The reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Article 81 EC, read in conjunction with Article 3(1)(g) EC and the second paragraph of Article 10 EC.
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ποινικής δίκης κινηθείσας κατά του Ι. Doulamis, οδοντοτεχνίτη, για παράβαση, αφενός, της νομοθεσίας περί ασκήσεως της οδοντιατρικής και της ιατροθεραπείας και, αφετέρου, της νομοθεσίας περί διαφημίσεως στον τομέα των υπηρεσιών οδοντιατρικής περίθαλψης.
This reference was made in criminal proceedings brought against Mr Doulamis, a dental technician, for infringement of, first, legislation governing the exercise of the dental profession and the medical profession and, secondly, legislation governing advertising in dental care matters.
Το άρθρο 3 του νόμου της 15ης Απριλίου 1958 περί διαφημίσεως στον τομέα των υπηρεσιών οδοντιατρικής περίθαλψης (Moniteur belge της 5ης Μαΐου 1958, σ.
Article 3 of the Law of 15 April 1958 on advertising in dental care matters (Moniteur belge of 5 May 1958, p.
3542, στο εξής: νόμος της 15ης Απριλίου 1958) προβλέπει κυρώσεις για τις συμπεριφορές που αντιβαίνουν στο άρθρο 1 του εν λόγω νόμου, το οποίο έχει ως εξής:
3542) (‘the Law of 15 April 1958’) imposes penalties on those who infringe Article 1 of that law, which is worded as follows:
«Ουδείς δύναται να πραγματοποιεί, άμεσα ή έμμεσα, διαφήμιση καθ’ οποιονδήποτε τρόπο με σκοπό να περιθάλψει ο ίδιος ή άλλο πρόσωπο ειδικευμένο ή μη, στο Βέλγιο ή στην αλλοδαπή, τις παθήσεις, τραύματα ή ανωμαλίες του στόματος και των οδόντων, ιδίως μέσω προθηκών, πινακίδων, επιγραφών ή πλακετών ικανών να παραπλανήσουν ως προς το νόμιμο της διαφημιζόμενης δραστηριότητας, μέσω φυλλαδίων πάσης φύσεως, διά του Τύπου, του ραδιοφώνου του κινηματογράφου, διά της υποσχέσεως ή της παροχής πλεονεκτημάτων πάσης φύσεως, όπως εκπτώσεων, δωρεάν μεταφοράς ασθενών ή διά της μεσολαβήσεως μεσαζόντων.
‘No person may, whether directly or indirectly, engage in advertising of any kind with a view to treating or providing treatment, whether or not by a qualified person, in Belgium or abroad, for dental or oral ailments, lesions or abnormalities, by means, inter alia, of displays or signs, inscriptions or plaques liable to be misleading as to the lawful nature of the activity advertised, leaflets, circulars, handouts and brochures, via the media of the press, radio or the cinema, by conferring or promising to confer benefits of any kind such as discounts or the provision of free transport for patients, or through the intermediary of canvassers or other such intermediaries.
Δεν συνιστά διαφήμιση κατά τον έννοια του παρόντος άρθρου η γνωστοποίηση από τις κλινικές και πολυκλινικές ασφαλιστικών φορέων προς τα μέλη τους των ημερών και ωρών ιατρικών επισκέψεων, του ονόματος των κυρίων των ως άνω κλινικών και πολυκλινικών και των συναφών μεταβολών.»
The act on the part of mutual clinics and hospitals of informing their members of the dates and times of consultations, the names of those holding consultations and any changes to these shall not constitute advertising for the purposes of this article.’
Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι ο Ι. Doulamis διώκεται, μεταξύ άλλων, για την καταχώριση διαφημίσεως σε τηλεφωνικό κατάλογο όσον αφορά το «Laboratoire dentaire Jean DOULAMIS» και την «Clinique dentaire Jean DOULAMIS», η οποία διαφήμιση απαγορεύεται από τον νόμο της 15ης Απριλίου 1958.
It is apparent from the order for reference that Mr Doulamis is charged, inter alia, with having placed advertisements in a telephone directory for the ‘John Doulamis Dental Laboratory’ and the ‘John Doulamis Dental Clinic’, which is prohibited under the Law of 15 April 1958.
Οι διαφημίσεις καταχωρίστηκαν η μία στις σελίδες που αφορούν τα οδοντοτεχνικά εργαστήρια και η έτερη στις σελίδες που αφορούν τις οδοντιατρικές κλινικές.
The first advertising insert was published in the dental laboratories section and the second in the dental clinics section.
Οι διαφημίσεις αυτές περιείχαν αντικειμενικές πληροφορίες, όπως οι παρεχόμενες υπηρεσίες, η διεύθυνση, ο αριθμός τηλεφώνου και οι ώρες λειτουργίας του εργαστηρίου και της κλινικής.
Those inserts contained factual information, such as the services provided, the address, telephone number and opening hours of the two establishments.
Ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, ο Ι.
Before the national court, Mr Doulamis submitted that advertising is an indispensable instrument for free economic competition.
Doulamis ισχυρίστηκε ότι η διαφήμιση ήταν απαραίτητο εργαλείο για τον ελεύθερο οικονομικό ανταγωνισμό. Αφού επικαλέστηκε, έτσι, τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 10 ΕΚ και 81 ΕΚ, στηρίχθηκε στην απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 1988, 267/86, Van Eycke (Συλλογή 1988, σ.
Thus, having invoked the combined provisions of Articles 10 EC and 81 EC, he relied on the judgment in Case 267/86 Van Eycke [1988] ECR 4769 to assert that, in view of the obligation upon the Member States not to introduce or maintain in force measures which may render ineffective the competition rules applicable to undertakings, that part of the criminal proceedings brought against him which relate to advertising in health care matters are unfounded.
Συναφώς, ο Ι. Doulamis υποστήριξε ότι η οδοντιατρική κλινική της οποίας είναι ιδιοκτήτης, λαμβανομένης υπόψη της ασκούμενης σε αυτή δραστηριότητας, πληροί τα κριτήρια της επιχειρήσεως κατά την έννοια του άρθρου 81 ΕΚ, το οποίο έχει εφαρμογή στους ελεύθερους επαγγελματίες.
Mr Doulamis maintained that, in view of the activities in which he is engaged, the dental clinic of which he is the proprietor meets the criteria for constituting an ‘undertaking’ for the purpose of Article 81 EC, which applies to members of the liberal professions.
Τα αιτούν δικαστήριο τείνει να δεχθεί ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε μάλλον στο πλαίσιο της άσκησης ελευθερίου επαγγέλματος και υπό την ιδιότητα του ιδιοκτήτη και εκμεταλλευόμενου οδοντιατρική κλινική.
The national court is inclined to the view that the defendant was engaged in the supply of professional services and in the capacity of operator and proprietor of a dental clinic.
Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι από τον συνδυασμό των άρθρων 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ΄, ΕΚ, 10, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ και 81 ΕΚ φαίνεται να συνάγεται ότι ένα κράτος μέλος δεν δύναται να λαμβάνει ή να διατηρεί σε ισχύ μέτρα δυνάμενα να εξουδετερώσουν την πρακτική αποτελεσματικότητα των εφαρμοστέων επί επιχειρήσεων κανόνων ανταγωνισμού.
The Tribunal de Première Instance de Bruxelles states that Article 3(1)(g), the second paragraph of Article 10 EC and Article 81 EC, read in conjunction, would appear to suggest that a Member State cannot introduce or maintain in force measures likely to undermine the effectiveness of competition rules applicable to undertakings.
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο παρατηρεί ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο οι διατάξεις του νόμου της 15ης Απριλίου 1958 να είναι ικανές να διακυβεύσουν την ελευθερία του εμπορίου μεταξύ των κρατών μελών, στο μέτρο που θα μπορούσαν να βλάψουν την υλοποίηση των στόχων μιας ενιαίας αγοράς μεταξύ των κρατών αυτών.
In that connection, it states that the possibility that the provisions in the Law of 15 April 1958 are liable to undermine free trade between the Member States, in so far as they may jeopardise the attainment of the objectives of a single market between those States, cannot be excluded.
Κατά το αιτούν δικαστήριο, το οποίο επικαλείται συναφώς το σημείο 89 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα Jacobs στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2000, C-180/98 έως C-184/98, Pavlov κ.λπ. (Συλλογή 2000, σ.
According to the national court, which refers in that regard to point 89 of the Opinion of Advocate General Jacobs in the case which gave rise to the judgment in Joined Cases C-180/98 to C-184/98 Pavlov and Others [2000] ECR I-6451, owing to the heterogeneity of the professions and the specificities of the market in which they operate, it is necessary to assess, on a case by case basis, whether a restriction of conduct leads in fact on the market in issue to a restriction on competition within the meaning of Article 81 EC, when considered in the light of other Treaty provisions, such as Article 152 EC and Article 153 EC on the protection of public health and consumer protection, respectively.
Τέλος, το αιτούν δικαστήριο παρατηρεί ότι από την έκθεση της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 9ης Φεβρουαρίου 2004 σχετικά με τον ανταγωνισμό στον τομέα των ελευθερίων επαγγελμάτων [COM(2004) 83 τελικό] προκύπτει ότι οι περιορισμοί της διαφημίσεως στο πλαίσιο των επαγγελμάτων αυτών συνιστούν προσβολή του ελεύθερου ανταγωνισμού.
Lastly, the national court observes that it is apparent from the Report of the Commission of the European Communities of 9 February 2004 on Competition in Professional Services [COM(2004) 83 final] that restrictions on advertising in that sector constitute interference with free competition.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το tribunal de première instance de Bruxelles αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
In those circumstances, the Tribunal de Première Instance de Bruxelles decided to stay the proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«Έχει το άρθρο 81 ΕΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 3, [παράγραφος] 1, στοιχείο ζ΄, ΕΚ και 10, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ την έννοια ότι [δεν επιτρέπει] την διά εθνικού νόμου, εν προκειμένω του [νόμου της 15ης Απριλίου 1958], επιβολή απαγορεύσεως (σε οποιονδήποτε και) σε παρέχοντες υπηρεσίες οδοντιατρικής περίθαλψης, στο πλαίσιο ασκήσεως ελευθερίου επαγγέλματος ή λειτουργίας οδοντιατρείου, να πραγματοποιούν οποιαδήποτε διαφήμιση άμεσα ή έμμεσα στον τομέα των υπηρεσιών οδοντιατρικής περίθαλψης;»
‘Must Article 81 EC, read in conjunction with Article 3(1)(g) EC and the second paragraph of Article 10 EC, be interpreted as precluding a national law — in the present case the Law of 15 April 1958 — which prohibits (any person or) dental care providers, in the context of professional services or a dental surgery, from engaging in advertising of any kind, whether directly or indirectly, in the dental care sector?’
Η Βελγική και η Ιταλική Κυβέρνηση εκφράζουν αμφιβολίες ως προς το παραδεκτό της υπό κρίση αιτήσεως για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως.
The Belgian and Italian Governments express doubts as to the admissibility of the present request for a preliminary ruling.
Κατά συνέπεια, από τη στιγμή που τα υποβληθέντα προδικαστικά ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, το Δικαστήριο οφείλει, κατ’ αρχήν, να αποφανθεί (βλ. αποφάσεις της 13ης Μαρτίου 2001, C-379/98, PreussenElektra, Συλλογή 2001, σ.
In that regard, it must be borne in mind that, in accordance with settled caselaw, in the context of the cooperation between the Court of Justice and the national courts under Article 234 EC, it is solely for the national court, before which the dispute has been brought and which must assume responsibility for the subsequent judicial decision, to determine in the light of the particular circumstances of the case both the need for a preliminary ruling in order to enable it to deliver judgment and the relevance of the questions which it submits to the Court.
I-2099, σκέψη 38, και της 19ης Φεβρουαρίου 2002, C-35/99, Arduino, Συλλογή 2002, σ. I-1529, σκέψη 24).
Consequently, where the questions submitted for a preliminary ruling concern the interpretation of Community law, the Court is, in principle, bound to give a ruling (see Case C-379/98 PreussenElektra [2001] ECR I-2099, paragraph 38, and Case C-35/99 Arduino [2002] ECR I-1529, paragraph 24).
Εντούτοις, το Δικαστήριο έχει επίσης δεχθεί ότι, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, πρέπει να ερευνά τις συνθήκες υπό τις οποίες του έχουν υποβληθεί τα ερωτήματα από τον εθνικό δικαστή, προκειμένου να ελέγξει κατά πόσον είναι αρμόδιο να απαντήσει.
Nevertheless, in exceptional circumstances, the Court can examine the conditions in which the case was referred to it by the national court, in order to assess whether it has jurisdiction.
Το Δικαστήριο δεν δύναται να αρνηθεί να απαντήσει σε προδικαστικό ερώτημα εθνικού δικαστηρίου παρά μόνον όταν προδήλως προκύπτει ότι η ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου την οποία ζητεί το εθνικό δικαστήριο δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή ακόμα όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του υποβλήθηκαν (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις Arduino, προαναφερθείσα, σκέψη 25, και της 21ης Φεβρουαρίου 2008, C-425/06, Part Service, Συλλογή 2007, σ. I-897, σκέψη 34).
The Court may refuse to rule on a question referred for a preliminary ruling by a national court only where it is quite obvious that the interpretation of Community law that is sought bears no relation to the actual facts of the main action or its purpose, where the problem is hypothetical, or where the Court does not have before it the factual or legal material necessary to give a useful answer to the questions submitted to it (see, inter alia, Arduino, paragraph 25, and Case C-425/06 Part Service [2008] ECR I-897, paragraph 34).
Πάντως, καμία από τις ανωτέρω προϋποθέσεις δεν πληρούται στην υπό κρίση υπόθεση.
However, none of those conditions is satisfied in this case.
Συγκεκριμένα, πρέπει να επισημανθεί ότι η απόφαση περί παραπομπής προσδιορίζει το εθνικό πραγματικό και κανονιστικό πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται το υποβληθέν ερώτημα.
It must be noted that the order for reference defines the national factual and legislative context in which the question referred arises.
Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο αναφέρει τους συγκεκριμένους λόγους που το ώθησαν να διερωτηθεί επί της ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου και να κρίνει αναγκαία την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο.
Moreover, the referring court has set out the precise reasons why it was unsure as to the interpretation of Community law and why it considered it necessary to refer questions to the Court for a preliminary ruling.
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως του tribunal de première instance de Bruxelles είναι παραδεκτή.
The reference for a preliminary ruling from the Tribunal de Première Instance de Bruxelles is therefore admissible.
Με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν το άρθρο 81 ΕΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ΄, ΕΚ και 10, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, δεν επιτρέπει εθνική νομοθετική ρύθμιση, όπως ο νόμος της 15ης Απριλίου 1958, που απαγορεύει σε οποιονδήποτε και σε παρέχοντες υπηρεσίες οδοντιατρικής περίθαλψης, στο πλαίσιο ασκήσεως ελευθερίου επαγγέλματος ή λειτουργίας οδοντιατρείου, να πραγματοποιούν οποιαδήποτε διαφήμιση στον τομέα της παροχής υπηρεσιών οδοντιατρικής περίθαλψης, στο μέτρο που η απαγόρευση αυτή θα μπορούσε να συνιστά προσβολή του ελεύθερου ανταγωνισμού.
By its question, the national court asks, in essence, whether Article 81 EC, read in conjunction with Article 3(1)(g) EC and the second paragraph of Article 10 EC, preclude a national law, such as the Law of 15 April 1958, which prohibits any person or dental care providers, in the context of professional services or a dental surgery, from engaging in advertising of any kind in the dental care sector, in so far as such a prohibition is liable to constitute interference with free competition.
Κατά πάγια νομολογία, μολονότι αυτά καθαυτά τα άρθρα 81 ΕΚ και 82 ΕΚ ρυθμίζουν αποκλειστικά τη συμπεριφορά των επιχειρήσεων και δεν αφορούν τα θεσπιζόμενα από τα κράτη μέλη νομοθετικά ή κανονιστικά μέτρα, ωστόσο, τα άρθρα αυτά, σε συνδυασμό με το άρθρο 10 ΕΚ, το οποίο επιβάλλει υποχρέωση συνεργασίας, επιβάλλουν στα κράτη μέλη να μη λαμβάνουν ή διατηρούν σε ισχύ μέτρα, έστω και νομοθετικής ή κανονιστικής φύσεως, δυνάμενα να εξουδετερώσουν την πρακτική αποτελεσματικότητα των εφαρμοστέων επί επιχειρήσεων κανόνων ανταγωνισμού (βλ. απόφαση της 5ηs Δεκεμβρίου 2006, C-94/04 και C-202/04, Cipolla κ.λπ., Συλλογή 2006, σ. I-11421, σκέψη 46).
According to settled caselaw, although it is true that Articles 81 EC and 82 EC are, in themselves, concerned solely with the conduct of undertakings and not with laws or regulations emanating from Member States, those articles, read in conjunction with Article 10 EC, which lays down a duty to cooperate, none the less require Member States not to introduce or maintain in force measures, even of a legislative or regulatory nature, which may render ineffective the competition rules applicable to undertakings (see Joined Cases C-94/04 and C-202/04 Cipolla and Others [2006] ECR I-11421, paragraph 46).
Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι υπάρχει παράβαση των άρθρων 10 ΕΚ και 81 ΕΚ όταν κράτος μέλος είτε επιβάλλει ή ευνοεί τη σύναψη συμπράξεων αντιθέτων προς το άρθρο 81 ΕΚ ή ενισχύει τα αποτελέσματα τέτοιων συμπράξεων, είτε αφαιρεί από τη δική του κανονιστική ρύθμιση τον κρατικό της χαρακτήρα, μεταβιβάζοντας σε ιδιώτες την αρμοδιότητα λήψεως αποφάσεων περί παρεμβάσεως σε οικονομικά θέματα (απόφαση Cipolla κ.λπ., προαναφερθείσα, σκέψη 47).
The Court has held that Articles 10 EC and 81 EC are infringed where a Member State requires or encourages the adoption of agreements, decisions or concerted practices contrary to Article 81 EC or reinforces their effects, or where it divests its own rules of the character of legislation by delegating to private economic operators responsibility for taking decisions affecting the economic sphere (Cipolla and Others, paragraph 47).
Πάντως, πρέπει να επισημανθεί ότι νομοθετική ρύθμιση όπως ο νόμος της 15ης Απριλίου 1958, καθόσον απαγορεύει στους παρέχοντες υπηρεσίες οδοντιατρικής περίθαλψης να προβαίνουν σε διαφήμιση, δεν εμπίπτει σε καμία από τις περιπτώσεις συνδυασμένης εφαρμογής των άρθρων 10 ΕΚ και 81 ΕΚ.
It must be noted that a law such as the Law of 15 April 1958, in so far as it prohibits dental care providers from advertising, does not fall within any of the situations for the combined application of Articles 10 EC and 81 EC.
Συγκεκριμένα, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 71 των προτάσεών του, στην υπόθεση της κύριας δίκης δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ο νόμος της 15ης Απριλίου 1958 ευνοεί, ενισχύει ή νομιμοποιεί μια σύμπραξη ή μια συμφωνία επιχειρήσεων.
As the Advocate General stated at point 71 of his Opinion, there is no evidence in the case in the main proceedings to show that the Law of 15 April 1958 encourages, reinforces or codifies concerted practices or decisions by undertakings.
Επιπλέον, από την απόφαση περί παραπομπής δεν προκύπτει ότι η επίμαχη νομοθετική διάταξη είχε στερηθεί τον κρατικό της χαρακτήρα υπό την έννοια ότι το οικείο κράτος μέλος είχε μεταβιβάσει σε ιδιώτες την αρμοδιότητα λήψεως αποφάσεων περί παρεμβάσεως σε οικονομικά θέματα.
Nor is there anything in the order for reference to suggest that the law at issue has been divested of the character of legislation in that the Member State in question has delegated to private economic operators responsibility for taking decisions affecting the economic sphere.
Τέλος, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο Ι. Doulamis, ως ιδιοκτήτης οδοντιατρικής κλινικής, μπορεί να χαρακτηριστεί ως «επιχείρηση» κατά την έννοια του άρθρου 81 ΕΚ, όπως έχει ερμηνευθεί από το Δικαστήριο (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 23ης Απριλίου 1991, C-41/90, Höfner και Elser, Συλλογή 1991, σ.
Lastly, even if it were possible to classify Mr Doulamis, in his capacity as proprietor of a dental clinic, as an ‘undertaking’ for the purpose of Article 81 EC, as interpreted by the Court (see, to that effect, Case C-41/90 Höfner and Elser [1991] ECR I-1979, paragraph 21), it does not follow from the order for reference that what is at issue here is any kind of agreement between undertakings, decision by associations of undertakings or concerted practice which may affect trade between the Member States, the object or effect of which is to prevent, restrict or distort competition within the common market.
Κατά συνέπεια, στο υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 81 ΕΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ΄, ΕΚ
The answer to the question referred must therefore be that Article 81 EC, read in conjunction with Article 3(1)(g) EC and the second paragraph of Article 10 EC, does
Το άρθρο 81 ΕΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 3, παράγραφος 1, στοιχείο ζ΄, ΕΚ και 10, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, επιτρέπει την διά εθνικού νόμου, όπως ο νόμος της 15ης Απριλίου 1958 περί διαφημίσεως στον τομέα των υπηρεσιών οδοντιατρικής περίθαλψης, επιβολή απαγορεύσεως σε οποιονδήποτε και σε παρέχοντες υπηρεσίες οδοντιατρικής περίθαλψης, στο πλαίσιο ασκήσεως ελευθερίου επαγγέλματος ή λειτουργίας οδοντιατρείου, να πραγματοποιούν οποιαδήποτε διαφήμιση στον τομέα των υπηρεσιών οδοντιατρικής περίθαλψης.
Article 81 EC, read in conjunction with Article 3(1)(g) EC and the second paragraph of Article 10 EC, does not preclude a national law, such as the Law of 15 April 1958, which prohibits any person or dental care providers, in the context of professional services or a dental surgery, from engaging in advertising of any kind in the dental care sector.
Υπόθεση C-96/06
Case C-96/06
«Κανονισμός (ΕΚ) 615/98 — Οδηγία 91/628/ΕΟΚ — Επιστροφές κατά την εξαγωγή — Άρνηση — Μη τήρηση της οδηγίας 91/628/ΕΟΚ — Θιγείσα διαβίωση των ζώων — Βάρος αποδείξεως — Έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων»
(Regulation (EC) No 615/98 — Directive 91/628/EEC — Export refunds — Refusal — Noncompliance with Directive 91/628/EEC — Adverse effect on animal welfare — Burden of proof — Lack of evidence)
Mengozzi της 15ης Νοεμβρίου 2007 . . .
Opinion of Advocate General Mengozzi delivered on 15 November 2007 . .
Απόφαση του Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 13ης Μαρτίου 2008 . . . . . . .
Judgment of the Court (Third Chamber), 13 March 2008 . . . . . . . .
(Κανονισμός 615/98 της Επιτροπής, άρθρα 4 και 5 §§ 2 και 3· οδηγία 91/628 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 95/29)
(Commission Regulation No 615/98, Arts 4 and 5(2) and (3); Council Directive 91/628, as amended by Directive 95/29)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-96/06
SUMMARY — CASE C-96/06
Γεωργία — Κοινή οργάνωση των αγορών — Επιστροφές κατά την εξαγωγή
Agriculture — Common organisation of the markets — Export refunds
(Κανονισμός 615/98 της Επιτροπής, άρθρο 5 § 3·οδηγία 91/628 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 95/29)
(Commission Regulation No 615/98, Art. 5(3); Council Directive 91/628, as amended by Directive 95/29)