natgillin/translations-raw huggingface dataset:
1 — Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.2 — C-453/00, Συλλογή 2004, σ. I-837.
1 — Original language: French.2 — Case C-453/00 [2004] ECR I-837.
Πρώτον, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο αιτούν δικαστήριο ότι για να πληρούται ο όρος που θέτει η προαναφερθείσα απόφαση Kühne & Heitz, σύμφωνα με τον οποίο η απόφαση του εθνικού δικαστηρίου που αποφαίνεται σε τελευταίο βαθμό στηρίχθηκε σε ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου η οποία, βάσει μεταγενέστερης νομολογίας του Δικαστηρίου, αποδείχθηκε εσφαλμένη και υιοθετήθηκε από το εθνικό δικαστήριο, χωρίς αυτό να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο κατά το άρθρο 234, παράγραφος 3, ΕΚ, δεν απαιτείται ο προσφεύγων της κύριας δίκης να επικαλείται το κοινοτικό δίκαιο στο πλαίσιο της προσφυγής που άσκησε, βάσει του εσωτερικού δικαίου, ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου κατά της επίμαχης διοικητικής απόφασης. I - 414
First, I shall propose that the Court’s reply to the first question referred should be that, in order to be fulfilled, the condition laid down in Kühne & Heitz that the decision of a national court ruling at final instance is, in the light of a decision given by the Court subsequent to it, based on a misinterpretation of Community law which was adopted without a question being referred to the Court for a preliminary ruling under the third paragraph of Article 234 EC does not presuppose that the claimant in the main proceedings relied on Community law in the legal action under national law brought by him against the disputed administrative decision. I - 414
KEMPTER απορρέουν από την παρούσα συνθήκη ή προκύπτουν από πράξεις των οργάνων της Κοινότητας.
KEMPTER ensure fulfilment of the obligations arising out of this Treaty or resulting from action taken by the institutions of the Community.
Διευκολύνουν την Κοινότητα στην εκτέλεση της αποστολής της.
They shall facilitate the achievement of the Community’s tasks.
Απέχουν από κάθε μέτρο που δύναται να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των σκοπών της παρούσας συνθήκης.»
They shall abstain from any measure which could jeopardise the attainment of the objectives of this Treaty.’
Δεύτερον, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει την πρόβλεψη, κατ’ εφαρμογή της αρχής της ασφάλειας δικαίου, χρονικού περιορισμού για την υποβολή αίτησης επανεξέτασης και ανάκλησης διοικητικής απόφασης που, αν και έχει καταστεί απρόσβλητη κατόπιν εξαντλήσεως των εθνικών ενδίκων μέσων, αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο όπως το ερμήνευσε ακολούθως το Δικαστήριο χωρίς το εθνικό δικαστήριο που αποφάνθηκε σε τελευταίο βαθμό να έχει υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο.
Second, I propose that the Court should rule that Community law does not preclude an application for the review and withdrawal of an administrative decision which has become final after the exhaustion of domestic remedies and which proves to be contrary to Community law as subsequently interpreted by the Court, without the national court ruling at final instance having referred a question to the Court for a preliminary ruling, from being made subject to a timelimit pursuant to the principle of legal certainty.
Στα κράτη μέλη εναπόκειται να καθορίσουν, βάσει των κοινοτικών αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας, την προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να υποβληθεί η αίτηση αυτή.
It is for the Member States to set, in accordance with the Community principles of equivalence and effectiveness, the period within which such an application must be submitted.
II — Το νομικό πλαίσιο
II — The legal context
Το Δικαστήριο, με την προαναφερθείσα απόφαση Kühne & Heitz, την οποία θα αναλύσω λεπτομερώς στη συνέχεια, έκρινε ότι, «βάσει της αρχής της συνεργασίας που απορρέει από το άρθρο 10 ΕΚ, ένα διοικητικό όργανο στο οποίο υποβλήθηκε σχετική αίτηση υποχρεούται να εξετάσει εκ νέου μια διοικητική απόφαση που κατέστη απρόσβλητη, προκειμένου να ληφθεί υπόψη η εν τω μεταξύ δοθείσα από το Δικαστήριο ερμηνεία της κρίσιμης διατάξεως του κοινοτικού δικαίου, όταν Α — Το κοινοτικό δίκαιο
In Kühne & Heitz, which will be discussed in more detail below, the Court held that ‘the principle of cooperation arising from Article 10 EC imposes on an administrative body an obligation to review a final administrative decision, where an application for such review is made to it, in order to take account of the interpretation of the relevant provision given in the meantime by the Court where: A — Community law
— διαθέτει, κατά το εθνικό δίκαιο, την εξουσία να εξετάσει εκ νέου την απόφαση αυτή·
— under national law, it has the power to reopen that decision;
Το άρθρο 10 ΕΚ
Article 10 EC
Το άρθρο 10 ΕΚ ορίζει τα εξής:
Article 10 EC provides as follows:
«Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να εξασφαλίσει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που
‘Member States shall take all appropriate measures, whether general or particular, to
— η εν λόγω απόφαση του εθνικού δικαστηρίου στηρίχθηκε σε ερμηνεία του
— that judgment is, in the light of a decision given by the Court subsequent to it, based on a misinterpretation of Community law which was adopted without a
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 εξαγωγής εγκατέλειψαν ως έχουν το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας το αργότερο σε προθεσμία 60 ημερών από την αποδοχή αυτή.» κοινοτικού δικαίου η οποία, βάσει μεταγενέστερης αποφάσεως του Δικαστηρίου, αποδείχθηκε εσφαλμένη και υιοθετήθηκε από το εθνικό δικαστήριο, χωρίς αυτό να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο, κατά τους όρους του άρθρου 234, παράγραφος 3, ΕΚ, και
‘Without prejudice to the provisions of Articles 5 and 16, the refund shall be paid only upon proof being furnished [that] the products for which the export declaration was accepted have, within 60 days from the date of such acceptance of the export declaration, left the customs territory of the Community in the unaltered state.’
Το άρθρο 5, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού ορίζει τα εξής:
Article 5(1) of the regulation provides:
Οι κρίσιμες διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) 3665/87.
The relevant provisions of Regulation No 3665/87
«Η καταβολή της διαφοροποιημένης ή μη διαφοροποιημένης επιστροφής εξαρτάται όχι μόνο από το αν το προϊόν έχει εγκαταλείψει το τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας, αλλά επίσης, εκτός αν έχει χαθεί κατά τη μεταφορά λόγω ανωτέρας βίας, από το αν έχει εισαχθεί σε τρίτη χώρα και, κατά περίπτωση, σε δεδομένη τρίτη χώρα μέσα στους δώδεκα μήνες που έπονται της ημερομηνίας αποδοχής της διασάφησης εξαγωγής:
‘Payment of the differentiated or nondifferentiated refund shall be conditional not only on the product having left the customs territory of the Community but also — save where it has perished in transit as a result of force majeure — on its having been imported into a nonmember country and, where appropriate, into a specific nonmember country within 12 months following the date of acceptance of the export declaration:
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3665/87 της Επιτροπής, της 27ης Νοεμβρίου 1987, για τις κοινές λεπτομέρειες εφαρμογής του καθεστώτος των επιστροφών λόγω εξαγωγής για τα γεωργικά προϊόντα 3 ορίζει τα εξής: α) όταν υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες ως προς τον πραγματικό προορισμό του προϊόντος
Article 4(1) of Commission Regulation (EEC) No 3665/87 of 27 November 1987 laying down common detailed rules for the application of the system of export refunds on agricultural products 3is worded as follows:
3 — ΕΕ L 351, σ. 1.
3 — OJ 1987 L 351, p. 1.
Ο κανονισμός αυτός καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 800/1999 της Επιτροπής, της 15ης Απριλίου 1999, για τις κοινές λεπτομέρειες εφαρμογής του καθεστώτος των πιστοποιητικών εξαγωγής για τα γεωργικά προϊόντα (ΕΕ L 102, σ. 11).
This regulation was repealed and replaced by Commission Regulation (EC) No 800/1999 of 15 April 1999 laying down common detailed rules for the application of the system of export refunds on agricultural products (OJ 1999 L 102, p. 11).
(Verwaltungsverfahrensgesetz, στο εξής: VwVfG), της 25ης Μαΐου 1976 7, προβλέπει ότι η παράνομη διοικητική πράξη, ακόμη και αν έχει καταστεί απρόσβλητη, μπορεί να ανακληθεί, εν όλω ή εν μέρει, για το μέλλον ή αναδρομικά.
VwVfG’) of 25 May 1976 7provides that an unlawful administrative act may, even after it has become unchallengeable, be withdrawn wholly or in part, with prospective or retroactive effect.
Το περιεχόμενο του άρθρου 5 του κανονισμού αυτού είναι ανάλογο με το περιεχόμενο του προϊσχύσαντος άρθρου 10, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2730/79 της Επιτροπής, της 29ης Νοεμβρίου 1979, περί των κοινών λεπτομερειών εφαρμογής του καθεστώτος των επιστροφών λόγω εξαγωγής για τα γεωργικά προϊόντα 4, που έχει ερμηνεύσει το Δικαστήριο.
The wording of the latter article is analogous to that of its predecessor, namely Article 10(1) of Commission Regulation (EEC) No 2730/79 of 29 November 1979 laying down common detailed rules for the application of the system of export refunds on agricultural products, 4which the Court has been required to interpret.
Κατά τη γερμανική νομολογία, η διοικητική αρχή διαθέτει κατ’ αρχήν διακριτική ευχέρεια να ανακαλεί παράνομες διοικητικές πράξεις που έχουν καταστεί απρόσβλητες.
According to German case-law, the administrative authority in principle has a discretion to withdraw an unlawful administrative act which has become final.
Κατά τη νομολογία αυτή, το άρθρο 48, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του VwVfG παρέχει δικαίωμα ανάκλησης της εν λόγω πράξης μόνο στην εξαιρετική περίπτωση που η διατήρησή της είναι «άνευ ετέρου αφόρητη» από πλευράς των εννοιών της δημοσίας τάξεως, της καλής πίστεως, της επιεικείας, της ίσης μεταχειρίσεως ή της πρόδηλης έλλειψης νομιμότητας.
According to that case-law, the first sentence of Paragraph 48(1) of the VwVfG confers a right to withdrawal of such an act only exceptionally, where it is ‘outright intolerable’ for it to stand having regard to the concepts of public policy, good faith, fairness, equal treatment or manifest unlawfulness.
Κατά το Δικαστήριο, τούτο προκύπτει με σαφήνεια από το γράμμα της εν λόγω διατάξεως, κατά την οποία η καταβολή «εξαρτάται [...] από το αν το προϊόν [...] έχει εισαχθεί σε τρίτη χώρα», καθώς και από την ένατη αιτιολογική σκέψη του εν λόγω κανονισμού, η οποία έχει πανομοιότυπη διατύπωση 6.
According to the Court, that was sufficiently clear from the wording of that paragraph, which states that payment is ‘conditional … on the [product’s] having been imported into a nonmember country’, and from the ninth recital in the preamble to that regulation, which is in the same terms. 6
Εξάλλου, το άρθρο 51 του VwVfG προβλέπει την επανάληψη των διαδικασιών που τερματίστηκαν με διοικητική πράξη η οποία κατέστη απρόσβλητη.
In addition, Paragraph 51 of the VwVfG deals with the reopening of a procedure closed by an administrative act which has become unchallengeable.
Το άρθρο 51, παράγραφος 1, του VwVfG ορίζει ότι η αρμόδια αρχή πρέπει κατόπιν αιτήσεως του ενδιαφερομένου να αποφασίσει για την ανάκληση ή τροποποίηση μιας απρόσβλητης διοικητικής πράξεως αν:
Paragraph 51(1) provides that the relevant authority must, on application by the person concerned, decide whether to set aside or amend an administrative act which is no longer open to challenge:
Στο γερμανικό δίκαιο, το άρθρο 48, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του νόμου περί διοικητικής διαδικασίας
In German law, the first sentence of Paragraph 48(1) of the Verwaltungsverfahrensgesetz (Law on Administrative Procedure; ‘the
4 — ΕΕ ειδ. έκδ.
4 — OJ 1979 L 317, p.
5, στο εξής: κανονισμός 2730/79).
5) (‘Regulation No 2730/79’).
5 — C-110/99, Συλλογή 2000, σ. I-11569.
5 — Case C-110/99 [2000] ECR I-11569.
6 — Σκέψη 48.
6 — Paragraph 48.
Το ίδιο ισχύει, αναλογικά, για την τέταρτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 3665/87 που πρέπει να συσχετιστεί με το άρθρο 5, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
This also applies, by analogy, to the fourth recital in the preamble to Regulation No 3665/87, which should be compared with Article 5(1) of that regulation.
— υπάρχουν νέα αποδεικτικά μέσα τα οποία θα οδηγούσαν σε ευνοϊκότερη για τον ενδιαφερόμενο απόφαση·
— if there is new evidence which would have led to a decision more favourable to the person concerned;
Το Hauptzollamt, με απόφαση της 10ης Αυγούστου 1995, αναζήτησε από την εταιρία Kempter τις επιστροφές λόγω εξαγωγής που είχε καταβάλει σε αυτήν ύψους 360.022,62 γερμανικών μάρκων (DEM).
By decision of 10 August 1995, the Hauptzollamt therefore demanded the repayment by Kempter of the export refunds totalling DEM 360 022.62 which it had received.
— συντρέχουν λόγοι επανάληψης της διαδικασίας κατ’ άρθρο 580 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (Zivilprozessordnung).
— if there are grounds for reopening the procedure pursuant to Paragraph 580 of the Zivilprozessordnung (Code of Civil Procedure).
To Finanzgericht Hamburg, με απόφαση της 16ης Ιουνίου 1999, απέρριψε την προσφυγή που άσκησε η εταιρία Kempter κατά της απόφασης αυτής για τον λόγο ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι τα ζώα εισήχθησαν σε τρίτη χώρα, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού 3665/87.
By judgment of 16 June 1999, the Finanzgericht Hamburg dismissed the applicant’s action against that decision, on the ground that the applicant had not proved that the animals were imported into a nonmember country, in conformity with Article 5(1)(a) of Regulation No 3665/87.
III — Τα πραγματικά περιστατικά και η διαδικασία της διαφοράς στην κύρια δίκη
III — The facts and procedure of the main proceedings
Το Bundesfinanzhof, με διάταξη της 11ης Μαΐου 2000, απέρριψε την έφεση που άσκησε η εταιρία Kempter κατά της απόφασης αυτής.
Kempter’s appeal against the judgment was dismissed by order of the Bundesfinanzhof (Federal Finance Court) of 11 May 2000.
Κατά τα έτη 1990-1992, η εταιρία Willy Kempter KG (στο εξής: Kempter ή προσφεύγουσα) εξήγαγε βοοειδή σε διάφορες αραβικές χώρες και στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
In the years 1990 to 1992 Willy Kempter KG (‘Kempter’ or ‘the applicant’) exported cattle to a number of Arab countries and to the former Yugoslavia.
Προς τούτο, ζήτησε και εισέπραξε από το Hauptzollamt Hamburg-Jonas (στο εξής: Hauptzollamt) τα ποσά των επιστροφών λόγω εξαγωγής.
On that basis it applied for and received export refunds from the Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Principal Customs Office Hamburg-Jonas; ‘the Hauptzollamt’).
Στις 14 Δεκεμβρίου 2000, το Δικαστήριο εξέδωσε την προαναφερθείσα απόφαση Emsland-Stärke, με την οποία, υπενθυμίζω, αποφάνθηκε ότι η προϋπόθεση της καταβολής της διαφοροποιημένης ή μη διαφοροποιημένης επιστροφής κατά την οποία το προϊόν πρέπει να έχει εισαχθεί σε τρίτη χώρα και, κατά περίπτωση, σε δεδομένη τρίτη χώρα, εκτός αν έχει χαθεί κατά τη μεταφορά λόγω ανωτέρας βίας, μπορεί να τεθεί μόνον πριν τη χορήγηση της επιστροφής αυτής.
On 14 December 2000 the Court of Justice delivered the judgment in Emsland-Stärke, in which, as will be recalled, the Court found that the condition for payment of the differentiated or non- differentiated refund under which the product — save where it has perished in transit as a result of force majeure — must have been imported into a nonmember country and, where appropriate, into a specified nonmember country could be imposed only prior to the grant of the refund.
KEMPTER διοικητικής απόφασης, τις οποίες έθεσε το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα απόφαση Kühne & Heitz, πληρούνται και, ως εκ τούτου, η απόφαση περί επιστροφής της 10ης Αυγούστου 1995 πρέπει να ανακληθεί. 22.
Court in Kühne & Heitz were fulfilled and that consequently the repayment decision of 10 August 1995 should be withdrawn. 22.
Το Bundesfinanzhof, με απόφαση της 21ης Μαρτίου 2002, δέχτηκε την ερμηνεία αυτή του Δικαστηρίου, κάνοντας μνεία της προαναφερθείσας απόφασης Emsland-Stärke.
In a judgment of 21 March 2002 the Bundesfinanzhof applied the foregoing interpretation of the Court, mentioning the judgment in Emsland-Stärke.
IV — Η προδικαστική παραπομπή
IV — The reference for a preliminary ruling
Η εταιρία Kempter, με έγγραφο της 16ης Σεπτεμβρίου 2002, ζήτησε από το Hauptzollamt την επανάληψη της διαδικασίας και την ανάκληση της απόφασης περί αναζητήσεως των επιστροφών λόγω εξαγωγής.
By letter of 16 September 2002, Kempter requested that the Hauptzollamt reopen the procedure and revoke the decision on repayment of the export refunds.
Η εταιρία Kempter, προς στήριξη του αιτήματος αυτού, ισχυρίστηκε ότι είχε επέλθει εν τω μεταξύ μεταβολή της νομικής κατάστασης.
In support of this application, Kempter claimed that the legal situation had changed in the meantime.
Επικαλέστηκε προς τούτο την απόφαση του Bundesfinanzhof της 21ης Μαρτίου 2002, της οποίας έλαβε γνώση την 1η Ιουλίου 2002 από τηλεομοιοτυπία της εταιρίας SAB.
In that connection Kempter relied on the judgment delivered by the Bundesfinanzhof on 21 March 2002, of which it states that it was informed on 1 July 2002 by a fax from the company SAB.
Το Finanzgericht Hamburg, με την αίτησή του, διαπιστώνει καταρχάς ότι οι διάδικοι συμφωνούν ότι, υπό το φως της προαναφερθείσας απόφασης Emsland-Stärke, η διοικητική απόφαση περί επιστροφής της 10ης Αυγούστου 1995 πρέπει να θεωρηθεί παράνομη.
In the order for reference, the Finanzgericht Hamburg observes, first, that the parties agree that, in the light of Emsland-Stärke, the repayment decision of 10 August 1995 must be considered unlawful.
Εντούτοις, οι διάδικοι ερίζουν ως προς το αν το Hauptzollampt, προκειμένου να λάβει υπόψη του την ερμηνεία που δέχτηκε το Δικαστήριο με την απόφαση Emsland-Stärke, υποχρεούται να επανεξετάσει την εν λόγω διοικητική απόφαση η οποία κατέστη απρόσβλητη πριν την έκδοση της απόφασης Emsland-Stärke.
However, they are in dispute as to whether, so as to take account of the Court’s interpretation in that judgment, the Hauptzollamt is obliged to review its decision, which became final before the judgment was delivered.
Το Hauptzollamt απέρριψε το αίτημα αυτό με απόφασή της 5ης Νοεμβρίου 2002, επισημαίνοντας ότι η μεταστροφή αυτή της νομολογίας δεν συνιστά μεταβολή του νομικού καθεστώτος η οποία και μόνο δικαιολογεί, βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, σημείο 1, του VwVfG, την επανάληψη της διαδικασίας.
The Hauptzollamt refused the application by decision of 5 November 2002, stating that this alteration in caselaw did not mean any change in the legal situation, which alone would justify reopening the procedure under Paragraph 51(1)(1) of the VwVfG.
Η διοικητική προσφυγή της προσφεύγουσας κατά της απόφασης αυτής απορρίφθηκε με απόφαση της 25ης Μαρτίου 2003.
The applicant’s administrative appeal against that decision was rejected by decision of 25 March 2003.
Το αιτούν δικαστήριο φρονεί ότι οι δύο πρώτες από τις τέσσερις προϋποθέσεις που θέτει το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα απόφαση Kühne & Heitz 8συντρέ-χουν. Πράγματι, το Hauptzollamt μπορεί, 8 — Στην προκειμένη περίπτωση, το αιτούν δικαστήριο αναφέρεται μόνο στα τέσσερα σημεία του διατακτικού της απόφασης αυτής και όχι στο σημείο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι συνιστά την πρώτη προϋπόθεση, ήτοι να έχει υποβληθεί αίτηση επανεξέτασης ενώπιον του διοικητικού οργάνου.
With regard to the four conditions set out by the Court in Kühne & Heitz, 8the national court considers that the first two are fulfilled. Indeed, the Hauptzollamt does have power, on the basis of the first sentence of 8 — Here the national court refers only to the four indents of the operative part of the judgment, and not to what could be regarded as constituting the first condition, namely that an application for review must be made to the administrative body.
Στη συνέχεια, η εταιρία Kempter προσέφυγε στο Finanzgericht Hamburg στις 26 Απριλίου 2004, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι, στην προκειμένη περίπτωση, οι προϋποθέσεις επανεξέτασης απρόσβλητης
Kempter then brought an action before the Finanzgericht Hamburg on 26 April 2004, submitting in particular that in the case in point the conditions for review of a final administrative decision set out by the
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ BOT — ΥΠΟΘΕΣΗ C-2/06 του Bundesfinanzhof εσφαλμένη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου, ήτοι του άρθρου 5, παράγραφος 1, του κανονισμού 3665/87.
OPINION OF MR BOT — CASE C-2/06 not plead misinterpretation of Community law, namely of Article 5(1) of Regulation No 3665/87, either before the Finanzgericht Hamburg or before the Bundesfinanzhof.
βάσει του άρθρου 48, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του VwVfG, να ανακαλέσει την απόφαση περί επιστροφής.
Paragraph 48(1) of the VwVfG, to reopen the repayment decision.
Εξάλλου, η διοικητική αυτή απόφαση κατέστη απρόσβλητη κατόπιν αποφάσεως εθνικού δικαστηρίου που αποφάνθηκε σε τελευταίο βαθμό 9.
In addition, the decision has become final as a result of a judicial decision of a national court ruling at final instance. 9
Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο φρονεί ότι από την προαναφερθείσα απόφαση Kühne & Heitz προκύπτει ότι η εκδικασθείσα από το Δικαστήριο υπόθεση επίσης χαρακτηριζόταν από το ότι η τότε προσφεύγουσα δεν είχε ζητήσει την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο. Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά επίσης ότι η αδυναμία των εθνικών δικαστηρίων να αντιληφθούν τη σημασία της ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου δεν πρέπει να αποβαίνει σε βάρος του θιγόμενου ιδιώτη. 28.
The national court considers, however, that it can be seen from the judgment in Kühne & Heitz that, in the case which gave rise to that judgment, the claimant likewise did not request that a preliminary ruling be sought from the Court of Justice. Furthermore, the national court is inclined to the view that the fact that national courts have overlooked the significance of a question of interpretation of Community law should not be held against the individual concerned. 28.
Αντιθέτως, το αιτούν δικαστήριο έχει αμφιβολίες ως προς το αν πληρούται και η τρίτη προϋπόθεση που θέτει η προαναφερθείσα απόφαση Kühne & Heitz. Σύμφωνα με την προϋπόθεση αυτή, η απόφαση εθνικού δικαστηρίου τελευταίου βαθμού πρέπει, κατόπιν μεταγενέστερης απόφασης του Δικαστηρίου, να στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου στην οποία προέβη χωρίς να έχει υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση για την έκδοση προδικαστικής απόφασης, μολονότι συνέτρεχαν προς τούτο οι προϋποθέσεις του άρθρου 234, τρίτο εδάφιο, ΕΚ. 31.
On the other hand, the national court is uncertain as to whether the third condition in Kühne & Heitz has been fulfilled. The third condition is that the judgment of the national court ruling at final instance must, in the light of a decision given by the Court subsequent to it, be based on a misinterpretation of Community law which was adopted without a question being referred to the Court for a preliminary ruling under the third paragraph of Article 234 EC. 31.
Εξάλλου, το αιτούν δικαστήριο έχει αμφιβολίες ως προς το περιεχόμενο της τέταρτης προϋπόθεσης που έθεσε το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα απόφαση Kühne & Heitz, ήτοι την προϋπόθεση ο ενδιαφερόμενος να απευθύνθηκε στο διοικητικό όργανο αμέσως μόλις έλαβε γνώση της νομολογίας του Δικαστηρίου. 29.
In addition, the national court is uncertain as to the implications of the fourth condition laid down by the Court of Justice in Kühne & Heitz, namely that the person concerned must have complained to the administrative body immediately after becoming aware of the Court’s decision. 29.
Κατά το Finanzgericht Hamburg, αν η προϋπόθεση αυτή ερμηνευόταν υπό την έννοια ότι ο προσφεύγων πρέπει να έχει προσβάλει δικαστικώς τη διοικητική πράξη με επίκληση του κοινοτικού δικαίου και ο εθνικός δικαστής να απέρριψε την προσφυγή χωρίς να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο, θα έπρεπε να απορριφθεί η εν λόγω προσφυγή.
According to the national court, if the condition were to be understood as meaning that a claimant must have relied on Community law when he contested the administrative decision in court and that the national court must have dismissed the action without seeking a preliminary ruling from the Court of Justice, the action brought by the applicant should be dismissed.
9 — Κατά το αιτούν δικαστήριο, είναι αδιάφορο ότι, λόγω των ιδιαιτεροτήτων των εθνικών δικονομικών κανόνων, το Bundesfinanzhof αποφάνθηκε όχι με απόφαση αλλά με διάταξη.
9 — In the eyes of the Finanzgericht Hamburg, the fact that, owing to the particular characteristics of the national rules of procedure, the Bundesfinanzhof decided the case by means of an order and not a judgment is not germane.