natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μεταξύ των υποχρεώσεων αυτών συγκαταλέγονται η προβλεπόμενη στο άρθρο 22, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, σύμφωνα με την οποία ο υποκείμενος στον φόρο οφείλει να τηρεί λογιστικά βιβλία επαρκώς λεπτομερή, ώστε να καθίσταται δυνατή η εφαρμογή του ΦΠΑ και ο έλεγχός του εκ μέρους των φορολογικών αρχών, καθώς και η θεσπιζόμενη στην παράγραφο 4, στοιχεία α΄ και β΄, του ίδιου άρθρου, σύμφωνα με την οποία ο υποκείμενος στον φόρο οφείλει να καταθέτει εμπροθέσμως δήλωση που να περιλαμβάνει όλα τα αναγκαία στοιχεία για την εξακρίβωση του ποσού του απαιτητού φόρου και του ποσού των εκπτώσεων που πρέπει να πραγματοποιηθούν.
Among those obligations is the obligation in Article 22(2)(a), according to which every taxable person is to keep accounts in sufficient detail for VAT to be applied and inspected by the tax authority, and the obligation provided for in Article 22(4)(a) and (b), according to which every taxable person is to submit a return by the stated deadline which must set out all the information needed to calculate the tax that has become chargeable and the deductions to be made.
Τέλος, οι παράγραφοι 7 και 8 του εν λόγω άρθρου 22 ορίζουν τα ακόλουθα:
Finally, Article 22(7) and (8) are worded as follows:
Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε τα πρόσωπα που, βάσει του άρθρου 21 παράγραφος 1, στοιχεία α΄ και β΄, θεωρούνται υπόχρεοι φόρου στη θέση υποκειμένου εγκατεστημένου στο εξωτερικό […] να εκπληρούν τις προαναφερθείσες υποχρεώσεις δήλωσης και εξόφλησης.
Member States shall take the measures necessary to ensure that those persons who, in accordance with Article 21(1)(a) and (b), are considered to be liable to pay the tax instead of a taxable person not established within the territory of the country … comply with the above obligations relating to declaration and payment.
Το άρθρο 17, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του ΠΔ 633/72 ορίζει τα εξής:
The first sentence of Article 17(3) of the DPR No 633/72 provides:
«Οι υποχρεώσεις σχετικά με […] την παροχή υπηρεσιών στο εσωτερικό της χώρας από πρόσωπο μη εγκατεστημένο στο εσωτερικό της χώρας, […] βαρύνουν τους αποδέκτες των υπηρεσιών οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι στο εσωτερικό της χώρας και οι οποίοι […] χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες στο πλαίσιο της ασκήσεως επιχειρηματικών, καλλιτεχνικών ή επαγγελματικών δραστηριοτήτων.»
‘The obligations relating to … the supply of services in the territory of the State by nonresident persons … shall be met by the purchasers resident in the territory of the State who … use the services in pursuit of business, artistic activities or professions.’
Το άρθρο 19, παράγραφος 1, του ΠΔ 633/72 προβλέπει τα εξής:
Article 19(1) of the DPR No 633/72 provides:
«[…] Το δικαίωμα προς έκπτωση του φόρου επί αγορασθέντων ή εισαχθέντων αγαθών και υπηρεσιών γεννάται κατά τον χρόνο κατά τον οποίο ο φόρος γίνεται απαιτητός και μπορεί να ασκηθεί το αργότερο με τη δήλωση που αφορά το μεθεπόμενο έτος εκείνου κατά το οποίο γεννήθηκε το δικαίωμα και υπό τις προϋποθέσεις που συνέτρεχαν κατά τον χρόνο γεννήσεως του δικαιώματος.»
‘… The right to deduct the tax on the goods and services purchased or imported shall arise at the time when the tax becomes chargeable and may be exercised, at the latest, in the tax return for the second year after the year in which the right to deduct arose and subject to the conditions applying at the time when the right arose.’
Σύμφωνα με τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 23 του ΠΔ 633/72, το οποίο τιτλοφορείται «Καταχώριση τιμολογίων», οι υποκείμενοι στον φόρο οφείλουν να καταχωρίζουν, εντός δεκαπέντε ημερών, κάθε εκδιδόμενο τιμολόγιο στο οικείο βιβλίο, όπου πρέπει να αναφέρεται, για κάθε τιμολόγιο, ο αύξων αριθμός και η ημερομηνία εκδόσεως, το φορολογητέο ποσό της πράξεως ή των πράξεων και το ποσό του ΦΠΑ χωριστά για κάθε εφαρμοζόμενο συντελεστή καθώς και η επιχείρηση, το όνομα ή η εμπορική επωνυμία του αποδέκτη των αγαθών ή των υπηρεσιών, ή, στις περιπτώσεις του άρθρου 17, παράγραφος 3, του ίδιου διατάγματος, το όνομα του προσώπου που προμηθεύει το αγαθό ή παρέχει την υπηρεσία.
According to Article 23(1) and (2) of the DPR No 633/72, entitled ‘Registration of invoices’, taxable persons must record invoices issued in an appropriate register within 15 days, indicating for each invoice the serial number, the date of issue, the taxable amount of the transaction(s) and the amount of VAT, shown separately for each rate, and the undertaking, the name or company name of the purchaser of the goods or services or, in the cases to which Article 17(3) refers, the seller or supplier’s name.
Η παράγραφος 1 του άρθρου 25 του ΠΔ 633/72, το οποίο τιτλοφορείται «Καταχώριση αγορών», επιβάλλει στους υποκειμένους στον φόρο την υποχρέωση να αριθμούν κατ’ αύξοντα αριθμό τα τιμολόγια και τα τελωνειακά έγγραφα που αφορούν τα
Under the heading ‘Registration of purchases’, Article 25(1) of the DPR No 633/72 requires taxable persons to number sequentially invoices and customs dockets relating to goods and services purchased or imported in the course of their business,
ECOTRADE αγαθά ή τις υπηρεσίες που απέκτησαν ή εισήγαγαν στο πλαίσιο άσκησης της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένων των τιμολογίων που έχουν εκδοθεί σύμφωνα με το άρθρο 17, παράγραφος 3, του εν λόγω διατάγματος, και να τα καταχωρίζουν στο οικείο βιβλίο πριν την περιοδική εκκαθάριση ή την ετήσια δήλωση με την οποία ασκούν το δικαίωμα προς έκπτωση του συναφούς με τα τιμολόγια αυτά ΦΠΑ.
ECOTRADE including invoices issued in accordance with Article 17(3) thereof, and to record them in a register before making the periodic payment or the annual return in which the right to deduct the VAT relating to those invoices is exercised.
Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 47 του ΝΔ 331/93, το οποίο τιτλοφορείται «Καταχώριση των ενδοκοινοτικών πράξεων», τα τιμολόγια που αφορούν, μεταξύ άλλων, παροχή υπηρεσιών ενδοκοινοτικής μεταφοράς αγαθών και οι συναφείς παροχές υπηρεσιών πρέπει να καταχωρίζονται χωριστά, εντός του μήνα λήψεως ή σε μεταγενέστερο χρόνο, αλλά οπωσδήποτε εντός δεκαπέντε ημερών από της λήψεως, στο προβλεπόμενο από το άρθρο 23, παράγραφοι 1 και 2, του ΠΔ 633/72 βιβλίο εκδιδόμενων τιμολογίων καθώς και στο βιβλίο αγορών του άρθρου 25, παράγραφος 1, του ίδιου διατάγματος, με μνεία, αντιστοίχως, του μήνα λήψεως ή του μήνα εκδόσεως.
Pursuant to Article 47(1) of Decree-Law No 331/93, entitled ‘Registration of intraCommunity transactions’, invoices relating, in particular, to the supply of intraCommunity transport of goods and related services must be recorded in the month in which they are received or subsequently, but in any event within 15 days of receipt, separately in the register of invoices issued referred to in Article 23(1) and (2) of the DPR No 633/72 and in the register of purchases, referred to in Article 25(1) thereof, with reference to the month of receipt or the month of issue respectively.
Τέλος, το άρθρο 57, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του ΠΔ 633/72 προβλέπει τα ακόλουθα:
Finally, the first sentence of the first paragraph of Article 57(1) of DPR No 633/72 provides:
«Οι πράξεις που αφορούν τις διορθώσεις και τις βεβαιώσεις φόρου […] κοινοποιούνται, επί ποινή απώλειας του σχετικού δικαιώματος, μέχρι την 31η Δεκεμβρίου του τέταρτου έτους από το έτος υποβολής της δηλώσεως.»
‘Notices of reassessment and recovery … shall be served, on pain of loss of the related right, by 31 December of the fourth year after the year in which the tax return was submitted.’
Η Ecotrade είναι ανώνυμη εταιρία ιταλικού δικαίου, εξειδικευμένη στο εμπόριο σκωρίας υψικαμίνων σε κόκκους και άλλων συστατικών, ιδιαιτέρως δε συνθετικού γύψου και τέφρας, που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή τσιμέντου.
Ecotrade is an Italian limited company specialising in granulated blast furnace slag and other ingredients, in particular synthetic gypsum and ashes used for the manufacture of cement.
Κατά τη διάρκεια των χρήσεων 2000 και 2001, η Ecotrade ανέθεσε σε επιχειρήσεις μη εγκατεστημένες στην Ιταλία τη μεταφορά τέτοιων υλικών από την Ιταλία προς άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
In the tax years 2000 and 2001 Ecotrade entrusted to operators established outside Italy the transport of those materials from Italy to other Member States of the European Community.
Οι επιχειρήσεις αυτές, στα τιμολόγια που εξέδωσαν για τις υπηρεσίες που παρείχαν στην Ecotrade, περιέγραψαν τις εν λόγω υπηρεσίες είτε ως «ναυλώσεις πλοίων» είτε ως «μεταφορές» (στο εξής: επίδικες πράξεις).
In the invoices issued by those operators for services supplied to Ecotrade, those services are described either as ‘chartering of the vessel’ or ‘shipping’ (‘the transactions in question’).
Τα τιμολόγια αυτά ωστόσο δεν ανέγραφαν το ποσό του ΦΠΑ, ορισμένα μάλιστα από αυτά ανέφεραν ότι οι εν λόγω πράξεις απαλλάσσονταν από τον φόρο αυτό.
However, the invoices did not indicate the amount of VAT, and some of them stated that the transactions were exempt.
Έτσι η Ecotrade θεώρησε τις επίδικες πράξεις ως μη υποκείμενες στον ΦΠΑ.
Ecotrade therefore regarded the relevant transactions as being exempt from VAT.
Κατά συνέπεια, καταχώρισε τα συναφή με τις πράξεις αυτές τιμολόγια μόνο στο βιβλίο των αγορών και όχι στο βιβλίο των εκδιδόμενων τιμολογίων, κρίνοντας ότι οι επίδικες πράξεις απαλλάσσονταν από τον ΦΠΑ.
Accordingly, it recorded the invoices relating to those transactions only in the register of purchases and not in the register of invoices issued, and did so on the basis of VAT exemption.
Επομένως ο ΦΠΑ για τις πράξεις αυτές δεν εμφανιζόταν στις φορολογικές δηλώσεις που υπέβαλε η Ecotrade για τις χρήσεις 2000 και 2001.
The VAT relating to those transactions was therefore not mentioned in the returns drawn up by Ecotrade for the tax years 2000 and 2001.
Κατόπιν ελέγχου που διενεργήθηκε κατά τη διάρκεια του 2004, η Agenzia θεώρησε ότι οι επίδικες πράξεις συνιστούν υπηρεσίες ενδοκοινοτικής μεταφοράς αγαθών, υποκείμενες σε ΦΠΑ, και ότι στις υπηρεσίες αυτές είχε εφαρμογή το καθεστώς της αντιστροφής της επιβάρυνσης, πράγμα που η Ecotrade δεν αντέκρουσε, με την εξαίρεση ενός τιμολογίου.
After an inspection in 2004, the Agenzia took the view that the transactions in question were services in the intraCommunity transport of goods subject to VAT, and that the reverse charge procedure was applicable to them, which, with the exception of one invoice, was not disputed by Ecotrade.
Η Agenzia διαπίστωσε επίσης ότι η εταιρία αυτή δεν είχε τηρήσει τις υποχρεώσεις για τις επιβαλλόμενες από το καθεστώς της αντιστροφής της επιβάρυνσης λογιστικές καταχωρίσεις και στήριξε τη διαπίστωσή της αυτή στο γεγονός ότι τα εν λόγω τιμολόγια είχαν καταχωριστεί μόνο στο βιβλίο αγορών και όχι στο βιβλίο των εκδιδόμενων τιμολογίων.
The Agenzia also found that Ecotrade had not complied with the accounting requirements relating to the reverse charge procedure because the invoices concerned had been recorded only in the register of purchases and not in the register of invoices issued.
Κατόπιν αυτών, η Agenzia, εκδίδοντας διάφορες πράξεις επιβολής φόρου, προέβη σε διόρθωση, ως προς τον ΦΠΑ, των φορολογικών δηλώσεων που είχε υποβάλει η Ecotrade για τις χρήσεις 2000 και 2001, αξίωσε την καταβολή των μη δηλωθέντων ποσών, συνολικού ύψους περίπου 321 000 ευρώ, και επέβαλε πρόστιμα ύψους περίπου 361 000 ευρώ.
Therefore, the Agenzia, by a number of tax recovery notices, reassessed for VAT purposes the tax returns submitted by Ecotrade for the tax years 2000 and 2001, claimed payment of undeclared taxes amounting to a total of approximately EUR 321 000 and imposed penalties in respect of those taxes of approximately EUR 361 000.
Εν συνεχεία, η Agenzia θεώρησε ότι η Ecotrade είχε απολέσει το δικαίωμά της προς έκπτωση από τον ΦΠΑ, διότι δεν το είχε ασκήσει εντός προθεσμίας δύο ετών από τον χρόνο κατά τον οποίο ο φόρος είχε γίνει απαιτητός, όπως προβλέπει το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του ΠΔ 633/72, ενώ η φορολογική αρχή αξίωνε εμπρόθεσμα την καταβολή του ΦΠΑ για τις εν λόγω υπηρεσίες, δεδομένου ότι, δυνάμει του άρθρου 57, παράγραφος 1, του εν λόγω διατάγματος, οι πράξεις που αφορούν τις διορθώσεις και τις βεβαιώσεις φόρου μπορούν να κοινοποιούνται εντός προθεσμίας τεσσάρων ετών από την υποβολή των σχετικών με τους αμφισβητούμενους φόρους φορολογικών δηλώσεων.
Subsequently, the Agenzia took the view that Ecotrade had lost its right to deduct VAT because it had not exercised that right within a period of two years from the time the VAT becomes chargeable, as provided in the second sentence of Article 19(1) of the DPR No 633/72, whereas the tax authorities were still within the timelimits for recovering the VAT relating to the services concerned since, under the first sentence of Article 57 of the DPR No 633/72, notices of reassessment and recovery may be served within a period of four years calculated from the date on which the tax returns relating to disputed taxes were submitted.
Με διάφορες προσφυγές που άσκησε ενώπιον της Commissione tributaria provinciale di Genova στις 13 Φεβρουαρίου 2005, η Ecotrade προσέβαλε τις εν λόγω πράξεις επιβολής φόρου και ζήτησε την ακύρωσή τους.
By various appeals lodged on 13 February 2005 before the Commissione tributaria provinciale di Genova, Ecotrade challenged the recovery notices concerned and sought to have them annulled.
Για να δικαιολογήσει τη λογιστική πρακτική που είχε ακολουθήσει, η εταιρία αυτή υποστήριξε ότι στο μεν βιβλίο αγορών τα συναφή με τις επίδικες πράξεις τιμολόγια είχαν καταχωριστεί κανονικά, στο δε βιβλίο εκδιδόμενων τιμολογίων τα τιμολόγια αυτά δεν είχαν καταχωριστεί, για τον λόγο ότι οι εν λόγω πράξεις εσφαλμένως είχαν θεωρηθεί ως απαλλασσόμενες από τον ΦΠΑ.
In order to justify its accounting practice Ecotrade submitted that the invoices relating to the transactions in question had been duly recorded in the register of purchases, but that, because those transactions had been mistakenly regarded as exempt from VAT, they had not been recorded in the register of invoices issued.
Ωστόσο, σύμφωνα με την Ecotrade, η παρατυπία αυτή δεν θα έπρεπε να διακυβεύσει την άσκηση του δικαιώματός της προς έκπτωση, δεδομένου ότι δεν είχε γεννηθεί καμία οφειλή έναντι της φορολογικής αρχής.
That irregularity should not however have compromised the exercise of the right to deduct, since no debt to the tax authority was generated.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί εν προκειμένω να εφαρμοστεί κανένας χρονικός περιορισμός του δικαιώματος προς έκπτωση.
Therefore, any temporal limit on the right to deduct was inapplicable in this case.
Η Agenzia απάντησε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου ότι η Ecotrade έπρεπε να έχει εκδώσει τιμολόγιο με την ένδειξη «αυτοτιμολόγηση» για τις επίδικες υπηρεσίες, να έχει υπολογίσει τον οφειλόμενο ΦΠΑ, να τον έχει καταχωρίσει στο βιβλίο εκδιδομένων τιμολογίων καθώς και στο βιβλίο αγορών, ώστε να αποκτήσει ένα πιστωτικό υπόλοιπο ΦΠΑ για την έκπτωση του φόρου επί των εισροών.
Before the national court the Agenzia replied that Ecotrade should have invoiced itself for the transactions in question, calculated the VAT payable, and recorded the invoice in the register of invoices issued and the register of purchases so that it would have had a VAT credit for the purposes of deducting the input tax calculated.
Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή, ο χρεωστικός ΦΠΑ δεν καταβάλλεται στην πραγματικότητα από τον αποδέκτη των υπηρεσιών, στο μέτρο που ο φόρος αυτός αντισταθμίζεται από τον αντίστοιχο πιστωτικό ΦΠΑ.
In accordance with that method, the VAT payable is not actually paid by the purchaser in so far as it is offset by the corresponding VAT credit.
Το δικαίωμα όμως προς έκπτωση πρέπει να ασκείται εμπρόθεσμα επί ποινή απωλείας του.
The right to deduct must be exercised in the period prescribed or it will lapse.
Συνεπώς, κατά την Agenzia, η Ecotrade, που δεν τήρησε την προβλεπόμενη από την εθνική νομοθεσία λογιστική διαδικασία, υποχρεούται να καταβάλει τον οφειλόμενο ΦΠΑ, ενώ έχει απολέσει το δικαίωμα προς έκπτωση του φόρου αυτού λόγω της παρέλευσης της αποσβεστικής προθεσμίας.
Consequently, Ecotrade, which did not comply with the accounting procedure provided for under the national legislation, is required to pay the VAT due, while it has lost the right to deduct VAT on account of the time-bar.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Commissione tributaria provinciale di Genova αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα, τα οποία διατυπώνονται πανομοιότυπα και στις δύο υποθέσεις C-95/07 και C-96/07:
In those circumstances, the Commissione tributaria provinciale di Genova decided to stay proceedings and refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
«1) Απαγορεύουν τα άρθρα 17, 21, παράγραφος 1, και 22 της έκτης οδηγίας […], ορθώς ερμηνευόμενα, την εθνική ρύθμιση (εν προκειμένω το άρθρο 19 του ιταλικού ΠΔ 633/72) η οποία θέτει ως προϋπόθεση για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση του [ΦΠΑ], ο οποίος οφείλεται από υπόχρεο στον φόρο στο πλαίσιο της ασκήσεως της επιχειρηματικής του δραστηριότητας, την τήρηση προθεσμίας (δύο ετών) και προβλέπει ως κύρωση για τη μη τήρηση της προθεσμίας την απόσβεση του δικαιώματος, όσον αφορά, ιδίως, τις περιπτώσεις στις οποίες η απόκτηση του αγαθού ή της υπηρεσίας υπόκειται σε ΦΠΑ κατ’ εφαρμογή του μηχανισμού αντιστροφής της επιβάρυνσης, ο οποίος επιτρέπει στη διοίκηση να απαιτήσει την καταβολή του φόρου εντός (τετραετούς δυνάμει του άρθρου 57 του ΠΔ 633/72) προθεσμίας που είναι μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση από τον επιχειρηματία, με την πάροδο της οποίας ο επιχειρηματίας χάνει το δικαίωμα προς έκπτωση;
‘(1) Does a correct interpretation of Articles 17, 21(1) and 22 of the Sixth Directive … preclude national legislation (in particular Article 19 of DPR No 633/72) that makes the exercise of the right to deduct [VAT], payable by a taxable person in the pursuit of his business activities, dependent on compliance with a (twoyear) timelimit and penalises noncompliance with annulment of that right? That question is asked with reference, in particular, to cases where the liability to VAT on the purchase of the good or service stems from the application of the reverse charge procedure, which allows the authorities a longer period (of four years under Article 57 of DPR No 633/72) in which to demand payment of the duty than the period allowed to the trader for deduction of the duty, on expiry of which the trader’s right to such deduction lapses.
2) Απαγορεύει το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της έκτης οδηγίας […], ορθώς ερμηνευόμενο, την εθνική ρύθμιση η οποία μεταξύ των “διατυπώσεων” τις οποίες προβλέπει το εν λόγω άρθρο σχετικά με τη ρύθμιση του μηχανισμού αντιστροφής της επιβάρυνσης, ο οποίος διέπεται από το άρθρο 17, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με τα άρθρα 23 και 25 του ΠΔ 633/72, περιλαμβάνει την τήρηση προθεσμίας (εις βάρος αποκλειστικά του φορολογούμενου) για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση που επιβάλλει το άρθρο 17 της έκτης οδηγίας, ανάλογης με την προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 19 του ΠΔ 633/72;»
(2) Does it follow from a correct interpretation of Article 18(1)(d) of the Sixth Directive … that national legislation may not, in regulating the ‘formalities’ referred to in that provision by means of the reverse charge procedure governed by the combined provisions of Articles 17(3), 23 and 25 of DPR No 633/72, make (solely to the detriment of the taxable person) the exercise of the right to deduct permitted by Article 17 of the Directive conditional upon compliance with a timelimit such as that laid down in Article 19 of DPR No 633/72?’
Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 27ης Απριλίου 2007, οι υποθέσεις C-95/07 και C-96/07 ενώθηκαν προς διευκόλυνση της έγγραφης και της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής αποφάσεως.
By order of the President of the Court of 27 April 2007, Cases C-95/07 and C-96/07 were joined for the purposes of the written and oral procedure and of the judgment.
Η Ecotrade υποστηρίζει ότι η έκτη οδηγία δεν επιβάλλει κανέναν χρονικό περιορισμό για το δικαίωμα προς έκπτωση, δεδομένου ότι το όλο καθεστώς του ΦΠΑ, που στηρίζεται στην αρχή της φορολογικής ουδετερότητας, έχει σκοπό να εξασφαλίσει στον υποκείμενο στον φόρο, σε όλες τις περιπτώσεις, το θεμελιώδες αυτό δικαίωμα, το οποίο είναι εγγενές στο όλο φορολογικό καθεστώς του ΦΠΑ.
Ecotrade submits that the Sixth Directive does not impose any timelimit on the right to deduct, since the entire VAT system, which is founded on the principle of neutrality is designed to guarantee the taxable person, in all circumstances, that fundamental right inherent in the overall VAT system.
Επιπλέον, η επίμαχη στην κύρια δίκη εθνική ρύθμιση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με την επίκληση του άρθρου 17, παράγραφοι 6 και 7, και του άρθρου 22, παράγραφοι 7 και 8, της εν λόγω οδηγίας, τα οποία δεν έχουν εφαρμογή στις υποθέσεις της κύριας δίκης.
Furthermore, the national legislation at issue in the main proceedings cannot be justified by reliance on Articles 17(6) and (7) and 22(7) and (8) of the directive, which are not applicable in the cases in the main proceedings.
Όσον αφορά τις «διατυπώσεις» που καθορίζουν τα κράτη μέλη κατ’ εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, της έκτης οδηγίας, τις οποίες ο υποκείμενος στον φόρο πρέπει να τηρεί για να μπορέσει να ασκήσει το δικαίωμα προς έκπτωση στο πλαίσιο του καθεστώτος της αντιστροφής της επιβάρυνσης, η Ecotrade υποστηρίζει ότι οι διατυπώσεις αυτές δεν μπορούν να είναι δυσανάλογες ή ασυμβίβαστες προς τον γενικό μηχανισμό του ΦΠΑ.
As regards the ‘formalities’ laid down by the Member States in accordance with Article 18(1)(d) of the Sixth Directive, with which the taxable person must comply in order to exercise the right to deduct under the reverse charge procedure, Ecotrade submits that those formalities may not be disproportionate to or incompatible with the general VAT mechanism.
Κατά συνέπεια, η τήρηση των διατυπώσεων αυτών δεν μπορεί να συνεπάγεται για τον υποκείμενο στον φόρο την οριστική απώλεια του δικαιώματος προς έκπτωση.
Accordingly, compliance with those formalities cannot lead to the taxable person definitively losing the right to deduct.
Εν πάση περιπτώσει, ο περιορισμός στο ιταλικό δίκαιο του δικαιώματος προς έκπτωση είναι δυσανάλογος, για τον λόγο ότι η φορολογική αρχή διαθέτει για τη διόρθωση των εσφαλμένων δηλώσεων μεγαλύτερη προθεσμία από αυτήν που παρέχεται στον υποκείμενο στον φόρο για να ζητήσει την έκπτωση.
In any event, the limitation on the right to deduct in Italian law is not proportionate, because the tax authority has a longer period in which to reassess incorrect tax returns than that accorded to the taxable person to claim deduction.
Η Ιταλική Κυβέρνηση και η Κυπριακή Κυβέρνηση υπογραμμίζουν ότι η προθεσμία που προβλέπεται για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση συνιστά διατύπωση που μπορούν να καθορίζουν τα κράτη μέλη βάσει του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δ΄, και παράγραφος 3, καθώς και του άρθρου 22, παράγραφος 8, της έκτης οδηγίας.
The Italian and Cypriot Governments point out that the period prescribed for the exercise of the right to deduct is a formality that the Member States may determine under Article 18(1)(d) and (3) and Article 22(8) of the Sixth Directive.
Το άρθρο 18 δεν περιέχει καμία διάταξη που να απαγορεύει τη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών να καθορίζουν χρονικούς περιορισμούς της έκπτωσης.
Article 18 does not contain any provision inconsistent with the Member States’ discretion to set temporal limits on deduction.
Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του εν λόγω άρθρου 18, που αναφέρεται
According to Article 18(2), which refers to ‘the same period’, the right to deduct should be exercised as soon as possible, so that if
Επιπλέον, οι εν λόγω κυβερνήσεις φρονούν ότι η τασσόμενη στη διοίκηση προθεσμία για την είσπραξη του φόρου δεν μπορεί, τόσο για αντικειμενικούς όσο και για πρακτικούς λόγους, να είναι ίση με αυτήν που έχει στη διάθεσή του ο υποκείμενος στον φόρο για την άσκηση του δικαιώματος προς έκπτωση, δεδομένου ότι η διοίκηση χρειάζεται κάποιο χρόνο, μετά την υποβολή της φορολογικής δήλωσης, προκειμένου να ελέγξει τη δήλωση αυτή και να εξακριβώσει το περιεχόμενό της.
Furthermore, the Italian and Cypriot Governments take the view that the period allowed to the authority to recover tax cannot be the same as that allowed to the taxable person to exercise his right to deduct for objective and practical reasons, since the authority needs time after the tax return is lodged to check it and verify its contents.