natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Δυνάμει του άρθρου 8 της οδηγίας 75/442, κάθε «κάτοχος αποβλήτων» οφείλει είτε να τα παραδίδει σε ιδιωτικό ή δημόσιο φορέα συλλογής ή σε επιχείρηση που πραγματοποιεί τις προβλεπόμενες στα παραρτήματα II A ή II B της οδηγίας εργασίες, είτε να εξασφαλίζει ο ίδιος την αξιοποίηση ή τη διάθεσή τους σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας. (απόφαση της 26ης Απριλίου 2005, C-494/01, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, Συλλογή 2005, σ. I-3331, σκέψη 179).
Under Article 8 of Directive 75/442, any ‘holder of waste’ is obliged to have it handled by a private or public waste collector or by an undertaking which carries out the operations listed in Annex II A or B to the directive, or to recover or dispose of it himself in accordance with the provisions of the directive (Case C-494/01 Commission v Ireland [2005] ECR I-3331, paragraph 179).
Όπως προκύπτει από τις προπαρατεθείσες διατάξεις, η οδηγία 75/442 διακρίνει την υλοποίηση πράξεων αξιοποιήσεως ή διαθέσεως, στις οποίες οφείλει να προβεί κάθε «κάτοχος αποβλήτων», είτε είναι ο παραγωγός είτε ο κάτοχος, από την ανάληψη του οικονομικού κόστους για τη διενέργεια αυτών των πράξεων το οποίο φέρουν, σύμφωνα με την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει», όσοι προκάλεσαν τα απόβλητα, είτε είναι κάτοχοι είτε πρώην κάτοχοί τους ή και παραγωγοί του προϊόντος που προκάλεσε τα απόβλητα (προπαρατεθείσα απόφαση Van de Walle κ.λπ., σκέψη 58).
It follows from those provisions that Directive 75/442 distinguishes the actual recovery or disposal operations, which it makes the responsibility of any ’holder of waste’, whether producer or possessor, from the financial burden of those operations, which, in accordance with the ’polluter pays’ principle, it imposes on the persons who cause the waste, whether they are holders or former holders of the waste or even producers of the product from which the waste came (Van de Walle, paragraph 58).
Συναφώς, η κατά το άρθρο 174, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, ΕΚ και το άρθρο 15 της οδηγίας 75/442 αρχή ο ρυπαίνων πληρώνει θα κινδύνευε να μην εφαρμοστεί αν τέτοια πρόσωπα εμπλεκόμενα στη γένεση αποβλήτων απαλλάσσονταν των οικονομικών υποχρεώσεών τους, όπως οι προβλεπόμενες με την οδηγία, τη στιγμή μάλιστα κατά την οποία αποδεικνύεται σαφώς η προέλευση των υδρογονανθράκων που απορρίφθηκαν στη θάλασσα, αν και ακουσίως, και ποιοι προκάλεσαν ρύπανση του παράκτιου εδάφους κράτους μέλους.
The application of the ’polluter pays’ principle within the meaning of the second sentence of the first subparagraph of Article 174(2) EC and Article 15 of Direct ive 75/442 would be frustrated if such persons involved in causing waste escaped their financial obligations as provided for by that directive, even though the origin of the hydrocarbons which were spilled at sea, albeit unintentionally, and caused pollution of the coastal territory of a Member State was clearly established.
— Επί των εννοιών «κάτοχος» και «προηγούμενοι κάτοχοι»
— The terms ‘holder’ and ‘previous holders’
Το Δικαστήριο έκρινε επί υποθέσεως υγρών καυσίμων τα οποία είχαν διαρρεύσει τυχαίως λόγω διαρροής που σημειώθηκε στις αποθηκευτικές εγκαταστάσεις ενός πρατηρίου, υγρών καυσίμων τα οποία είχε αγοράσει το πρατήριο για τις ανάγκες του, ότι αυτά βρίσκονταν στην πραγματικότητα στην κατοχή του διαχειριστή του εν λόγω πρατηρίου.
The Court has held, in the case of hydrocarbons spilled by accident as the result of a leak from a service station’s storage facilities which had been bought by that service station to meet its operating needs, that those hydrocarbons were in fact in the possession of the service station’s manager.
Υπό την έννοια αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι, στο συγκεκριμένο πλαίσιο, εκείνος ο οποίος αποθήκευε, για τις ανάγκες της δραστηριότητάς του, τα υγρά αυτά καύσιμα όταν κατέστησαν απόβλητα μπορεί να εκληφθεί και ως «παραγωγός» τους κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 75/442.
The Court thus found that, in that context, the person who, for the purpose of his activity, had the hydrocarbons in stock when they became waste could be regarded as the person who ‘produced’ them within the meaning of Article 1(b) of Directive 75/442.
Πράγματι, εφόσον ο διαχειριστής ενός τέτοιου πρατηρίου είναι συγχρόνως ο κάτοχος και ο παραγωγός των επίμαχων αποβλήτων, πρέπει να θεωρηθεί ως κάτοχός τους κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Van de Walle κ.λπ., σκέψη 59).
Since he is at once the possessor and the producer of that waste, such a service station manager must be regarded as its holder within the meaning of Article 1(c) of that directive (see, to that effect, Van de Walle, paragraph 59).
Ομοίως, σε περίπτωση υδρογονανθράκων που απορρίφθηκαν τυχαίως στη θάλασσα, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι ο πλοιοκτήτης που μεταφέρει τους υδρογονάνθρακες βρίσκεται στην πραγματικότητα και στην κατοχή τους αμέσως πριν καταστούν απόβλητα.
In the same way, in the case of hydrocarbons spilled by accident at sea, it must be held that the owner of the ship carrying those hydrocarbons is in fact in possession of them immediately before they become waste.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, επομένως, ο πλοιοκτήτης πρέπει να θεωρείται ως έχων παραγάγει τα εν λόγω απόβλητα κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 75/442 και να χαρακτηριστεί, συνακόλουθα, ως «κάτοχος» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.
In those circumstances, the shipowner may thus be regarded as having produced that waste within the meaning of Article 1(b) of Directive 75/442, and on that basis be categorised as a ’holder’ within the meaning of Article 1(c) of that directive.
Πάντως, η οδηγία αυτή δεν αποκλείει, σε ορισμένες περιπτώσεις, το κόστος της διαθέσεως των αποβλήτων να βαρύνει έναν ή περισσότερους προηγούμενους κατόχους (προπαρατεθείσα απόφαση Van de Walle κ.λπ., σκέψη 57).
However, that directive does not rule out the possibility that, in certain cases, the cost of disposing of waste is to be borne by one or more previous holders (Van de Walle, paragraph 57).
— Επί του προσδιορισμού των προσώπων τα οποία πρέπει να βαρύνει το κόστος της διαθέσεως των αποβλήτων
— Determination of the persons liable to bear the cost of disposing of the waste
Στην υπόθεση της κύριας δίκης ανακύπτει το ερώτημα αν εκείνος ο οποίος πώλησε το εμπόρευμα στον τελικό αποδέκτη και ναύλωσε για τον λόγο αυτό το πλοίο το οποίο βυθίστηκε στη θάλασσα μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως «προηγούμενος» «κάτοχος» των ούτως απορριφθέντων αποβλήτων.
In the main proceedings, the question which arises is whether the person who sold the goods to the final consignee and for that purpose chartered the ship which sank may also be regarded as a ‘holder’, a ‘previous’ one, of the waste thus spilled.
Εξάλλου, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν ο παραγωγός του γενεσιουργού των ως άνω αποβλήτων προϊόντος μπορεί να επιβαρυνθεί με το κόστος της διαθέσεως των ούτω προκληθέντων αποβλήτων.
The referring court is also uncertain whether the producer of the product from which the waste came may also be responsible for bearing the cost of disposing of the waste thus produced.
Συναφώς, το άρθρο 15 της οδηγίας 75/442 προβλέπει ότι ορισμένες κατηγορίες προσώπων, εν προκειμένω δε οι «προηγούμενοι κάτοχοι» ή ο «παραγωγός του γενεσιουργού των αποβλήτων προϊόντος» επιβαρύνονται ενδεχομένως, σύμφωνα με την αρχή ο ρυπαίνων πληρώνει, με το κόστος της διαθέσεως των αποβλήτων.
On this point, Article 15 of Directive 75/442 provides that certain categories of persons, in this case the ‘previous holders’ or the ‘producer of the product from which the waste came’, may, in accordance with the ‘polluter pays’ principle, be responsible for bearing the cost of disposing of waste.
Έτσι, η συγκεκριμένη οικονομική υποχρέωση τους βαρύνει λόγω του ότι συνέτειναν στην πρόκληση των επίμαχων αποβλήτων και, ενδεχομένως, στον κίνδυνο ρυπάνσεως που συνεπάγεται εξ αυτού.
That financial obligation is thus imposed on them because of their contribution to the creation of the waste and, in certain cases, to the consequent risk of pollution.
Επομένως, όσον αφορά υδρογονάνθρακες που απορρίφθηκαν στη θάλασσα τυχαίως κατόπιν του ναυαγίου δεξαμενοπλοίου, ο εθνικός δικαστής δύναται να εκτιμήσει ότι ο πωλητής των υδρογονανθράκων αυτών και ναυλωτής του πλοίου που τους μεταφέρει «παρήγαγε απόβλητα», εφόσον ο ίδιος δικαστής, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που μόνον ο ίδιος είναι σε θέση να εκτιμήσει, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ανωτέρω πωλητήςναυλωτής συνέτεινε στον κίνδυνο επελεύσεως της ρυπάνσεως που προκάλεσε το συγκεκριμένο ναυάγιο, ειδικότερα αν παρέλειψε να λάβει τα σκοπούντα στην πρόληψη παρόμοιου περιστατικού μέτρα, όπως τα αφορώντα την επιλογή του πλοίου.
In the case of hydrocarbons accidentally spilled at sea following the sinking of an oil tanker, the national court may therefore consider that the seller of the hydrocarbons and charterer of the ship carrying them has ’produced’ waste, if that court, in the light of the elements which it alone is in a position to assess, reaches the conclusion that that seller-charterer contributed to the risk that the pollution caused by the shipwreck would occur, in particular if he failed to take measures to prevent such an incident, such as measures concerning the choice of ship.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, ο συγκεκριμένος πωλητήςναυλωτής εκλαμβάνεται ενδεχομένως ως προηγούμενος κάτοχος των αποβλήτων για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 15, δεύτερη περίπτωση, πρώτο μέρος, της οδηγίας 75/442.
In such circumstances, it will be possible to regard the seller-charterer as a previous holder of the waste for the purposes of applying the first part of the second indent of Article 15 of Directive 75/442.
Όπως υπενθυμίζεται στη σκέψη 69 της παρούσας αποφάσεως, υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης, το άρθρο 15, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας 75/442 προβλέπει, κάνοντας χρήση του συνδέσμου «ή», ότι το κόστος για τη διάθεση των αποβλήτων πρέπει να φέρουν είτε οι «προηγούμενοι κάτοχοι» είτε ο «παραγωγός του γενεσιουργού» των εν λόγω αποβλήτων προϊόντος.
As noted in paragraph 69 above, in circumstances such as those of the main proceedings, the second indent of Article 15 of Directive 75/442 provides, by using the conjunction ’or’, that the cost of disposing of the waste is to be borne either by the ’previous holders’ or by the ’producer of the product from which’ the waste in question came.
Συναφώς, σύμφωνα με το άρθρο 249 ΕΚ, τα κράτη μέλη προς τα οποία απευθύνεται η οδηγία 75/442 δεσμεύονται, παραμένοντας αρμόδια ως προς τον τύπο και τα μέσα, ως προς το επιδιωκόμενο με αυτήν αποτέλεσμα, ήτοι την πρόβλεψη χρηματικής επιβαρύνσεως για το συνδεόμενο με τη διάθεση των αποβλήτων κόστος.
In this regard, in accordance with Article 249 EC, while the Member States as the addressees of Directive 75/442 have the choice of form and methods, they are bound as to the result to be achieved in terms of financial liability for the cost of disposing of waste.
Επομένως, οφείλουν να διασφαλίζουν ότι το εθνικό τους δίκαιο επιτρέπει τον καταλογισμό του κόστους αυτού είτε στους προηγούμενους κατόχους είτε στον παραγωγό του γενεσιουργού των αποβλήτων προϊόντος.
They are therefore obliged to ensure that their national law allows that cost to be allocated either to the previous holders or to the producer of the product from which the waste came.
Όπως υπογράμμισε στο σημείο 135 των προτάσεών της η γενική εισαγγελέας, δεν προσκρούει στο άρθρο 15 της οδηγίας 75/442 το να προβλέπουν τα κράτη μέλη, εφαρμόζοντας διεθνείς δεσμεύσεις τις οποίες ανέλαβαν επί του θέματος, όπως οι συμβάσεις περί αστικής ευθύνης και FIPOL, ότι ο πλοιοκτήτης και ο ναυλωτής του πλοίου ευθύνονται για ζημίες που προκάλεσε η απόρριψη υδρογονανθράκων στη θάλασσα μέχρις ύψους ενός ανώτατου ορίου ποσών σε συνάρτηση με τη χωρητικότητα του πλοίου και/ή υπό ιδιάζουσες περιστάσεις συνδεόμενες με την αμελή συμπεριφορά τους.
As the Advocate General observes in point 135 of her Opinion, Article 15 of Directive 75/442 does not preclude the Member States from laying down, pursuant to their relevant international commitments such as the Liability Convention and the Fund Convention, that the shipowner and the charterer can be liable for the damage caused by the discharge of hydrocarbons at sea only up to maximum amounts depending on the tonnage of the vessel and/or in particular circumstances linked to their negligent conduct.
Στην ανωτέρω διάταξη δεν προσκρούει περαιτέρω το να αναλαμβάνει, κατ’ εφαρμογή των συγκεκριμένων διεθνών δεσμεύσεων, αντί των «κατόχων», κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 75/442, ένα ταμείο αποζημιώσεων, όπως το FIPOL, το συνδεόμενο με τη διάθεση των προερχομένων από υδρογονάνθρακες που απορρίφθηκαν τυχαίως στη θάλασσα κόστος.
That provision also does not preclude a compensation fund such as the Fund with resources limited to a maximum amount for each accident from assuming liability, pursuant to those international commitments, in place of the ‘holders’ within the meaning of Article 1(c) of Directive 75/442, for the cost of disposal of the waste resulting from hydrocarbons accidentally spilled at sea.
Πάντως, αν το εν λόγω ταμείο δεν αναλαμβάνει το συνδεόμενο με τη διάθεση των αποβλήτων που προκάλεσε τυχαία απόρριψη υδρογονανθράκων στη θάλασσα κόστος ή αν τούτο καθίσταται αδύνατον λόγω του ότι το προβλεπόμενο για την ως άνω καταστροφή ανώτατο όριο εξαντλήθηκε και αν, κατ’ εφαρμογή των προβλεπόμενων περιορισμών και/ή απαλλαγών από την ευθύνη, το εθνικό δίκαιο κράτους μέλους, συμπεριλαμβανομένου του απορρέοντος από διεθνείς συμβάσεις δικαίου, δεν επιτρέπει το κόστος αυτό να φέρει ο πλοιοκτήτης και/ή ο ναυλωτής του πλοίου, μολονότι οι ανωτέρω πρέπει να λογίζονται ως «κάτοχοι» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 75/442, το συγκεκριμένο εθνικό δίκαιο θα πρέπει στην περίπτωση αυτή να παρέχει τη δυνατότητα, προκειμένου να διασφαλιστεί σύννομη μεταφορά του άρθρου 15 της οδηγίας, το εν λόγω κόστος να φέρει ο παραγωγός του γενεσιουργού των ούτως απορριφθέντων αποβλήτων προϊόντος.
However, if it happens that the cost of disposal of the waste produced by an accidental spillage of hydrocarbons at sea is not borne by that fund, or cannot be borne because the ceiling for compensation for that accident has been reached, and that, in accordance with the limitations and/or exemptions of liability laid down, the national law of a Member State, including the law derived from international agreements, prevents that cost from being borne by the shipowner and/or the charterer, even though they are to be regarded as ‘holders’ within the meaning of Article 1(c) of Directive 75/442, such a national law will then, in order to ensure that Article 15 of that directive is correctly transposed, have to make provision for that cost to be borne by the producer of the product from which the waste thus spread came.
Εντούτοις, σύμφωνα με την αρχή ο ρυπαίνων πληρώνει, ο συγκεκριμένος παραγωγός οφείλει ενδεχομένως να φέρει το κόστος αυτό μόνον εφόσον, λόγω της δραστηριότητάς του, συνέτεινε στον κίνδυνο επελεύσεως της ρυπάνσεως που προκάλεσε το ναυάγιο του πλοίου.
In accordance with the ’polluter pays’ principle, however, such a producer cannot be liable to bear that cost unless he has contributed by his conduct to the risk that the pollution caused by the shipwreck will occur.
Συναφώς, η υποχρέωση των κρατών μελών να λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα προς επίτευξη του επιδιωκόμενου με οδηγία αποτελέσματος συνιστά επιτακτική υποχρέωση η οποία επιβάλλεται τόσο από το άρθρο 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ, όσο και από την ίδια την οδηγία.
The obligation of a Member State to take all the measures necessary to achieve the result prescribed by a directive is a binding obligation imposed by the third paragraph of Article 249 EC and by the directive itself.
Αυτή την υποχρέωση λήψεως κάθε γενικού ή ειδικού μέτρου υπέχουν όλες οι αρχές των κρατών μελών, περιλαμβανομένων των δικαιοδοτικών αρχών στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους (βλ. αποφάσεις της 13ης Νοεμβρίου 1990, C-106/89, Marleasing, Συλλογή 1990, σ. I-4135, σκέψη 8, και προπαρατεθείσα Inter-Environnement Wallonie, σκέψη 40).
That duty to take all appropriate measures, whether general or particular, is binding on all the authorities of the Member States including, for matters within their jurisdiction, the courts (see Case C-106/89 Marleasing [1990] ECR I-4135, paragraph 8, and Inter-Environnement Wallonie, paragraph 40).
Εξ αυτού έπεται ότι, εφαρμόζοντας το εθνικό δίκαιο, είτε πρόκειται για προγενέστερες ή μεταγενέστερες από την οδηγία διατάξεις είτε για διατάξεις απορρέουσες από διεθνείς συμβάσεις στις οποίες προσχώρησε το κράτος μέλος, ο καλούμενος να το ερμηνεύσει εθνικός δικαστής οφείλει να το πράξει στον μέγιστο δυνατό βαθμό υπό το φως του γράμματος και του σκοπού της οδηγίας, ώστε να επιτευχθεί το επιδιωκόμενο με αυτήν αποτέλεσμα, συμμορφούμενος έτσι προς το άρθρο 249, τρίτο εδάφιο, ΕΚ (βλ., συναφώς, προπαρατεθείσα απόφαση Marleasing, σκέψη 8).
It follows that, in applying national law, whether the provisions in question were adopted before or after the directive or derive from international agreements entered into by the Member State, the national court called on to interpret that law is required to do so, as far as possible, in the light of the wording and the purpose of the directive, in order to achieve the result pursued by the directive and thereby comply with the third paragraph of Article 249 EC (see, to that effect, Marleasing, paragraph 8).
Εξάλλου, σε αντίθεση προς όσα υποστήριξαν οι εταιρίες Total κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Κοινότητα δεν δεσμεύεται από τις συμβάσεις περί αστικής ευθύνης και FIPOL.
Moreover, contrary to the arguments put forward by the Total companies at the hearing, the Community is not bound by the Liability Convention or the Fund Convention.
Πράγματι, αφενός, η Κοινότητα δεν προσχώρησε στις ανωτέρω διεθνείς πράξεις, αφετέρου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υποκατέστησε τα κράτη μέλη της,
In the first place, the Community has not acceded to those international instruments and, in the second place, it cannot be regarded as having taken the place
I-3453, σκέψη 16, και της 3ης Ιουνίου 2008, C-308/06, Intertanko κ.λπ., μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 47), ούτε ότι δεσμεύεται εμμέσως από τις συμβάσεις αυτές λόγω του ότι το άρθρο 235 της συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, η οποία υπογράφηκε στο Montego Bay στις 10 Δεκεμβρίου 1982, άρχισε να ισχύει στις 16 Νοεμβρίου 1994 και εγκρίθηκε με την απόφαση 98/392/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 1998 (ΕΕ L 179, σ.
COMMUNE DE MESQUER of its Member States, if only because not all of them are parties to those conventions (see, by analogy, Case C-379/92 Peralta [1994] ECR I-3453, paragraph 16, and Case C-308/06 Intertanko and Others [2008] ECR I-4057, paragraph 47), or as being indirectly bound by those conventions as a result of Article 235 of the United Nations Convention on the Law of the Sea, signed at Montego Bay on 10 December 1982, which entered into force on 16 November 1994 and was approved by Council Decision 98/392/EC of 23 March 1998 (OJ 1998 L 179, p.
1), διάταξη, η παράγραφος 3 της οποίας περιορίζεται, όπως υπογράμμισε η Γαλλική Κυβέρνηση κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, στη θέσπιση γενικής υποχρεώσεως συνεργασίας μεταξύ των συμβαλλόμενων στη σύμβαση μερών.
1), paragraph 3 of which confines itself, as the French Government pointed out at the hearing, to establishing a general obligation of cooperation between the parties to the convention.
Επιπλέον, όσον αφορά την απόφαση 2004/246 με την οποία παρέχεται η έγκριση στα κράτη μέλη να υπογράψουν ή να επικυρώσουν, προς το συμφέρον της Κοινότητας, το πρωτόκολλο του 2003 επί της συμβάσεως FIPOL ή να προσχωρήσουν σ’ αυτό, αρκεί η διαπίστωση ότι ούτε η απόφαση ούτε το ανωτέρω πρωτόκολλο του 2003 μπορούν να τύχουν εφαρμογής στα πραγματικά περιστατικά της κύριας δίκης.
Furthermore, as regards Decision 2004/246 authorising the Member States to sign, ratify or accede to, in the interest of the Community, the Protocol of 2003 to the Fund Convention, it suffices to state that that decision and the Protocol of 1993 cannot apply to the facts at issue in the main proceedings.
Ασφαλώς, η οδηγία 2004/35 προβλέπει ρητώς, στο άρθρο 4, παράγραφος 2, αυτής, ότι δεν έχει εφαρμογή ούτε σε περίπτωση ατυχήματος ούτε σε περίπτωση δραστηριότητας σε σχέση με τα οποία η ευθύνη ή η αποζημίωση εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής μιας από τις απαριθμούμενες στο παράρτημα IV της οδηγίας διεθνείς πράξεις, μεταξύ των οποίων μνημονεύονται οι συμβάσεις περί αστικής ευθύνης και FIPOL.
It is true that Directive 2004/35 expressly provides in Article 4(2) that it is not to apply to an incident or activity in respect of which liability or compensation falls within the scope of any of the international conventions listed in Annex IV, which mentions the Liability Convention and the Fund Convention.
Πράγματι, ο κοινοτικός νομοθέτης, όπως αναφέρεται στη δέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας, έκρινε αναγκαίο να λάβει ρητώς υπόψη τις συναφείς διεθνείς συμβάσεις που ρυθμίζουν πληρέστερα και αυστηρότερα οποιαδήποτε δραστηριότητα εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.
The Community legislature, as stated in recital 10 in the preamble to that directive, found it necessary to take express account of the relevant international conventions regulating more comprehensively and more stringently the operation of any of the activities within the scope of that directive.
Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η οδηγία 75/442 δεν περιλαμβάνει ανάλογη διάταξη, συμπεριλαμβανομένης της κωδικοποιημένης αποδόσεώς της, όπως αυτή προκύπτει από την οδηγία 2006/12.
However, Directive 75/442 does not contain a similar provision, even in the codified version resulting from Directive 2006/12.
Υπό το φως των προηγηθεισών σκέψεων, στο τρίτο ερώτημα προσήκει η απάντηση ότι, για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 15 της οδηγίας 75/442, σε περίπτωση τυχαίας απορρίψεως υδρογονανθράκων στη θάλασσα στην οποία οφείλεται η ρύπανση των ακτών κράτους μέλους:
In the light of the above considerations, the answer to the third question must be that, for the purposes of applying Article 15 of Directive 75/442 to the accidental spillage of hydrocarbons at sea causing pollution of the coastline of a Member State:
— ο εθνικός δικαστής δύναται να θεωρήσει τον πωλητή των εν λόγω υδρογονανθράκων και ναυλωτή του πλοίου που τους μεταφέρει ως παραγωγό των συγκεκριμένων αποβλήτων, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο β΄, της οδηγίας 75/442, και κατά συνέπεια ως «προγενέστερο κάτοχο» για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 15, δεύτερη περίπτωση, πρώτο μέρος, της οδηγίας, εφόσον ο ίδιος δικαστής, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που μόνον ο ίδιος είναι σε θέση να εκτιμήσει, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο ανωτέρω πωλητήςναυλωτής συνέτεινε στον κίνδυνο επελεύσεως της ρυπάνσεως που προκάλεσε το συγκεκριμένο ναυάγιο, ειδικότερα αν παρέλειψε να λάβει τα σκοπούντα στην πρόληψη παρόμοιου περιστατικού μέτρα, όπως τα αφορώντα την επιλογή του πλοίου·
— the national court may regard the seller of those hydrocarbons and charterer of the ship carrying them as a producer of that waste within the meaning of Article 1(b) of Directive 75/442, and thereby as a ‘previous holder’ for the purposes of applying the first part of the second indent of Article 15 of that directive, if that court, in the light of the elements which it alone is in a position to assess, reaches the conclusion that that seller-charterer contributed to the risk that the pollution caused by the shipwreck would occur, in particular if he failed to take measures to prevent such an incident, such as measures concerning the choice of ship;