natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επομένως, κατά τη διάταξη αυτή, η οδηγία 92/50 δεν έχει εφαρμογή στις υπηρεσίες που αποτελούν αντικείμενο της επίδικης συμβάσεως.
It is common ground that the access fee constitutes remuneration for the grant of the opportunity to gain access to the groundhandling market in the airport and is not intended as payment for any actual services rendered by the Flughafen, such as the provision of separate installations or installations used in common, which are covered by a user fee paid by Lufthansa to the Flughafen.
*1) Απορρίπτει την προσφυγή
On 1 January 1998, the Flughafen adopted new rules governing the use of the airport.
2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα»
On that basis the Flughafen adopted a table of fees which refers to an access fee of DEM 0.30 per passenger.
Ο γενικός εισαγγελέας S.
On 24 July 1998, the Flughafen sought payment from Lufthansa of DEM 151 890.74 in access fees for the period from 1 January 1998.
Alber ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 3ης Απριλίου 2003.
Lufthansa denied the validity of that demand for payment, and, consequently, the Flughafen brought an action before the Landgericht Frankfurt am Main (Regional Court, Frankfurt am Main) seeking payment of those fees.
Πρότεινε οτο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
That court is, in particular, uncertain whether Lufthansa is obliged to enter into a contract with the Flughafen regarding the payment of access fees.
16 Οκτωβρίου 2003
The first question
Προδικαστική •Εναέριες μεταφορές — Πρόσβαση στην αγορά υπηρεσιών εδάφους στους αερολιμένες της Κοινότητας — Οδηγία 96/67/ΕΚ— Άρθρο 16 — Είσπραξη αμοιβής για την πρόσβαση στις αερολιμενικές εγκαταστάσεις — Προϋποθέσεις» (Έκτο τμήμα)
B\' the first part of its first question, the national court is asking essentially whether the Directive, in particular Article 16(3) thereof, authorises the managing body of an airport to make access to the groundhandling market in the airport subject to payment by a supplier of groundhandling services or selfhandler of an acess fee as consideration for the grant of a commercial opportunity, in addition to the fee payable by that supplier or selfhandler for the use of the airport installations.
Με διάταξη της 31ης Ιουλίου 2001, το Oberlandesgericht Frankfurt am Main υπέβαλε πέντε προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 16, παράγραφος 3, της οδηγίας 96/67/ΕΚ του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1996.
Recital 25 of the Directive states that 'access to airport installations must be guaranteed to suppliers authorised to provide groundhandling services and to airport users authorised to self-handle' and 'it must be possible ... for such access to give rise to the collection of a fee'.
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
Under Article 16(1) and (3) of the Directive, entitled 'Access to installations'.
Σύμφωνα με την ένατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας «η ελεύθερη πρόσβαση στην αγορά υπηρεσιών εδάφους συμβιβάζεται με την καλή λειτουργία των κοινοτικών αερολιμένων».
It follows that the managing body of the airport is authorised to collect a fee in return lor granting access to airport 'installations'.
Μέχρι το τέλος του 1997, η Flughafen δεν απαιτούσε από τη Lufthansa την καταβολή τέλους προσβάσεως, με εξαίρεση όσον αφορά την εξυπηρέτηση δι' ιδίων μέσων.
In addition, as Lufthansa correctly points out, any other interpretation of Article 16 of the Directive would render the first paragraph ofthat provision meaningless in so far as its aim is to ensure lhai suppliers and users receive access to the airport installations 'to the extent necessary lor them lo carry out their activities'.
Αντίθετα, εισέπραττε ήδη ένα τέτοιο τέλος από τους παρέχοντες υπηρεσίες εδάφους σε τρίτους και από άλλους παρέχοντες υπηρεσίες.
It is common ground that in order to carry out groundhandling activities it is in any event necessary to have access to that market.
Δεν αμφισβητείται μεταξύ των διαδίκων όα το τέλος προσβάσεως είναι το αντίτιμο της χορηγήσεως της δυνατότητας προσβάσεως στην αγορά υπηρεσιών εδάφους στον αερολιμένα-και ότι δεν συνιστά ανταμοιβή για ορισμένες υπηρεσίες της Flughafen, όπως η διάθεση ειδικών ή κοινόχρηστων εγκαταστάσεων, για ας οποίες η Lufthansa καταβάλλει στη Flughafen τέλος χρήσεως.
Therefore, the specification in that paragraph makes sense only if it refers to access to the airport installations themselves, the need for which varies according to the activity concerned. For some groundhandling activities, the supplier or selfhandler needs to rent moveable or immoveable property belonging to the airport's managing body, while for others mere access to the installations used in common is sufficient.
Την 1η Ιανουαρίου, η προσφεύγουσα εισήγαγε νέο κανονισμό χρήσεως αερολιμένα
An interpretation to the effect that the Directive does not allow for the possibility of collecting an access fee is supported by other provisions of the Directive, and in particular by Articles 6 and 7 thereof.
Βάσει αυτού του κανονισμού, το Flughafen εξέδωσε κανονισμό περί της καταβολής τελών, στον οποίο γινόταν μνεία ενός τέλους προσβάσεως ύψους 030 DEM ανά επιβάτη.
As to the right to property, the fact that the managing body of an airport is nol authorised to collect an access fee does not mean, contrary to the Flughafen's assertions, that that body is deprived of the possibility of profiting from the economic services that it provides on the groundhandling market to which it must grant access.
Στις 24 Ιουλίου 1998, η Flughafen ζήτησε από τη Lufthansa 151 890,74 DEM ως τέλος προσβάσεως για το διάστημα από 1ης Ιανουαρίου 1998.
By the second pan of its first question, the national court asks whether Article 16(3) of lhe Directive merely provides that that body is entitled to collect a fee for the use of airport installations, of an amount, to be determined according to the criteria laid down in that provision, which takes account of the interest of that body in making a profit.
Η Lufthansa αμφισβήτησε το βάσιμο αυτού του αιτήματος, οπότε η Flughafen άσκησε ενώπιον του Landgericht Frankfurt am Main αγωγή με ανακείμενο την καταβολή αυτού του τέλους.
The answer to the second part of the first question must be that the managing body of an airport is entitled to collect a fee for the use of airport installations, of an amount, to be determined according to the criteria laid down in Article 16(3) of the Directive, which takes account of the interest of that body in making a profit.
Κατόπιν της απορρίψεως της αγωγής από το Langericht, η Flughafen άσκησε έφεση ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου.
'Council Directive 96/67/EC of 15 October 1996 on access to the groundhandling market at Community airports, in particular Article 16(3) thereof, precludes the managing body of an airport from making access to the groundhandling market in the airport subject to payment by a supplier of groundhandling services or selfhandler of an access fee as consideration for the grant of a commercial opportunity, in addition to the fee payable by that supplier or selfhandler for the use of the airport installations.
Τούτο διερωτάται ειδικότερα εάν η Lufthansa υποχρεούται να συνάψει με τη Flughafen σύμβαση περί της καταβολής του τέλους προσβάσεως.
On the other hand, that body is entitled to collect a fee for the use of airport installations, of an amount, to be determined according to the criteria laid down in Article 16(3) of the Directive, which takes account of the interest of that body in making a profit.'
Το Oberlandesgericht Frankfurt am Main αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα
Advocate General J. Mischo delivered his Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 28 January 2003.
Συναφώς, δεν αμφισβητείται μεταξύ των διαδίκων όα η άσκηση δραστηριοτήτων υπηρεσιών εδάφους προϋποθέτει εν πάση περιπτώσει την πρόσβαση στην αγορά αυτή. Κατά συνέπεια, η διευκρίνιση που περιέχεται στην εν λόγω παράγραφο έχει νόημα μόνον εάν αφορά την πορσβαβη στις ίδιες τις αερολιμενικές εγκαταστάσεις, η αναγκαιότητα της οποίας μπορεί να ποικίλλει αναλόγως της οικείας'δραστηριότητας.
'Council Directive 96/67/EC of 15 October 1996 — and in particular Article 16(3) read in conjunction with Recital 25 in the preamble thereto should be interpreted as meaning that the managing body of an airport within the meaning of Article 3 is not entitled to demand from a selfhandler and/or a supplier of handling services payment of a separate licence fee for the grant of "access to airport installations" in the sense of an access fee for the opening-up of a commercial opportunity.
Η ερμηνεία κατά την οποία η οδηγία δεν προβλέπει τη δυνατότητα εισπράξεως τέλους προσβάσεως και σε άλλες διατάξεις της οδηγίας στηρίζεται ειδικότερα τα άρθρα 6 και 7 αυτής.
On the other hand, the managing body of an airport is entitled to collect a fee for the use of airport installations, the amount of which is to be determined in accordance with the criteria laid down under Article 16(3) of the said Directive and having regard to the interest of the managing body of the airport in making a profit.'
Στο δεύτερο σκέλος του πρώτου ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι ο οργανισμός διαχειρίσεως ενός αερολιμένα μπορεί να εισπράττει τέλος χρήσεως των αερολιμενικών εγκαταστάσεων για το ύψος του οποίου, καθοριοτέου σύμφωνα με τα κριτήρια που θεσπίζει το άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίας, λαμβάνεται υπόψη το συμφέρον αυτού του οργανισμού να πραγματοποιήσει κέρδος.
By order of 25 September 2001 the Bundesvergabeamt (Federal Procurement Office) referred to the Court for a preliminary ruling five questions on the interpretation of the first and second paragraphs of Article 19 and Article 30(1) and (2) of Council Directive 93/37/EEC of 14 June 1993.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
The muin proceedings and the questions referred
Αντιθέτως ο εν λόγω οργανισμός μπορεί να εισπράττει τέλος χρήσεως των αερολιμενικών εγκαταστάσεων για το ύφος του οποίου, καθοριστέσυ σύμφωνα με τα κριτήρια που θεσπίζει το άρθρο 16, παράγραφος 3, της οδηγίας λαμβάνεται υπόψη το συμφέρον αυτού του οργανισμού να πραγματοποιήσει κέρδος»
As regards performance of the road resurfacing work outside the areas covered by the motorway bridges, the tender notice stated, under the heading 'Official Project', that concrete surfacing consisting of a twolayer high-grade concrete overlay should be laid without expressly making this a minimum specification.
Mischo ανέπτυξε oc προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τιιήιιααχ: -cric 28nc Ιανουαρίου 2Ο03.
It was merely stipulated that alternative tenders would be accepted only if accompanied by a full list of works as required by the tender notice (main tender).
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
No contract award criteria for assessing the economic and technical quality of tenders were defined for either tenders conforming to the tender notice or alternative tenders.
Αντιθέτως, ο οργανισμός διαχειρίσεως ενός αερολιμένα μπορεί να εισπράξει αμοιβή για τη διάθεση της χρήσεως των αερολιμενικών εγκαταστάσεων, της οποίας το ύψος πρέπει να καθορίζεται σύμφωνα με τα κριτήρια του άρθρου 16, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας, λαμβάνοντας υπόψη το συμφέρον του οργανισμού διαχειρίσεως του αερολιμένα να πραγματοποιήσει κέρδος.»
However, the lowest tender conforming to the tender notice, that is to say, to the official project, was submitted by the tenderers' consortium Ilbau — LSH Fischer — Heilit & Woerner, which quoted a total price of ATS 87 750 304.30. In its alternative tender, Traunfellner proposed laying asphalt surfacing made from bitumen-based material rather than the concrete resurfacing provided for in the tender notice.
Υποθ. C-421/01 Traunfellner GmbH κατά -Finanzierungs-AG (Asfinag) Δίκαιο των εταιριών
On 17 February 1998, the Federal Road Construction Division asked Traunfellner for information on the technical quality of its alternative tender.
Προδικαστική «Οδηγία 93/37/ΕΟΚ — Συμβάσεις δημοσίων έργων — Έννοια της εναλλακτικής προσφοράς — Προϋποθέσεις λήψεως υπόψη και αξιολογήσεως στο πλαίσιο της διαδικασίας αναθέσεως του δημοσίου έργου» (Έκτο τμήμα)
After Traunfellner had provided the requested documents and explanations, the Federal Road Construction Division of the Government of the Land of Niederösterreich drew up a technical test report in which it was stated that experience gathered from previous contracts had shown that, despite careful execution of an asphalt design of this kind in compliance with the contract, grooves of some considerable depth had appeared after a short time, which had called for additional repair work.
Με διάταξη της 25ης Σεπτεμβρίου 2001, το Bundesvergabeamt υπέβαλε πέντε προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 19, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, και 30, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993.
According to that test report, preference had to be given to the general repair of the carriageway in concrete in accordance with the tender notice, particularly in view of the long life (30 years as opposed to 20 years in the case of an asphalt overlay) and deformation resistance of concrete.
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
In particular, a concrete surface would have a 50% longer life and yet cost only 8.5% more.
Ανακείμενο του έργου ήταν εργασίες οδοποιίας και κατασκευής γεφυρών.
Consequently, Traunfellner's alternative tender had to be deemed not to meet the specifications of the official project and therefore had to be rejected.
Όσον αφορά την κατασκευή του οδοτάπητα, πλην των γεφυρών του αυτοκινητοδρόμου, στην προκήρυξη οριζόταν, υπό τον τίτλο «Επίσημο σχέδιο», χωρίς να ορίζεται ρητώς ότι πρόκειται για ελάχιστο όριο απαιτήσεων, όα επρόκειτο για οδοτάπητα από οπλισμένο σκυρόδεμα, διπλής επιστρώσεως, με οπλισμένο σκυρόδεμα ανωτέρας ποιότητας.
On the basis ofthat report, the commission responsible for the award of contracts within the Federal Road Construction Division decided, on 17 March 1998, to propose that the contract should be awarded to the Ilbau — LSH Fischer Heilit & Woerner consortium. On 17 April 1998, Traunfellner applied to the Bundesvergabeamt for a declaration that the contracting authority's decision to reject its alternative tender was null and void.
Η προκήρυξη προέβλεπε ότι επιτρέπεται η κατάθεση εναλλακτικών προσφορών, χωρίς να τίθενται ρητές τεχνικές προδιαγραφές ως προς τις ελάχιστες τεχνικές απαιτήσεις των εναλλακακών προσφορών.
On 21 April 1998, the Bundesvergabeamt dismissed Traunfellner's application, its basic reasoning being that the question of the possible technical equivalence of Traunfellner's alternative tender was irrelevant.
Προβλεπόταν, απλώς, ότι αυτές θα γίνουν δεκτές μόνο συνοδευόμενες με πλήρη περιγραφή των παροχών σύμφωνη προς την προκήρυξη (κύρια προσφορά).
According to the Bundesvergabeamt, that 'alternative tender' departed from the specifications of the tender notice to such an extent that it was no longer an admissible alternative tender and had to be rejected in any event.
Η προκήρυξη δεν διευκρίνιζε βάσει ποιων κριτηρίων αναθέσεως θα γίνει η αξιολόγηση της οικονομικής και τεχνικής ποιότητας των προσφορών, είτε όσον αφορά τις σύμφωνες προς την προκήρυξη προσφορές είτε όσον αφορά ας εναλλακτικές προσφορές.
On 3 June 1998, Traunfellner brought an appeal against the Bundesvergabeamt's decision of 21 April 1998 before the Verfassungsgerichtshof (Constitutional Court) (Austria).
Η προκήρυξη δεν διευκρίνιζε, επίσης, αν οι εναλλακτικές προσφορές έπρεπε να διασφαλίζουν παροχές ισοδύναμες προς το επίσημο πρότυπο, όπως επίσης δεν διευκρίνιζε το περιεχόμενο της έννοιας «ισοδύναμη παροχή».
By judgment of 27 November 2000, the Verfassungsgerichtshof granted Traunfellner's appeal and annulled that decision on the ground that the constitutionally guaranteed right to equality before the law had been infringed.
Η συγγραφή υποχρεώσεων παρέπεμπε, απλώς, στο άρθρο 42 του Bundesgesetz über die Vergabe von Aufträgen (Bundesvergabegesetz) 1997 (ομοσπονδιακού νόμου του 1997 περί δημοσίων συμβάσεων, στο εξής: BVergG).
However, as is explained in the order for reference, 'the contracting authority's disputed decision may no longer be declared void' since the contract has already been awarded and, under the BVergG, the Bundesvergabeamt is merely required to determine whether a right has been infringed and thus whether the contracting authority's decision to exclude Traunfellner's alternative tender from consideration was lawful.
Η Traunfellner κατέθεσε εναλλακτική προσφορά συνολικού ύψους 78 327 748,53 αυστριακών σελινιών (ATS).
It was in the course of that re-examination that the Bundesvergabeamt decided to stay proceedings and to refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
Η τιμή αυτής της προσφοράς ήταν η χαμηλότερη όλων των άλλων.
Is an alternative tender that consists in proposing an asphalt surface instead of overlaying the carriageway with concrete as specified in the tender notice a "variant" within the meaning of the first paragraph of Article 19 of Directive 93/37/EEC?
Εντούτοις, την χαμηλότερη αμή από όλες ας σύμφωνες προς την προκήρυξη προσφορές, δηλαδή προς το επίσημο σχέδιο, προσέφερε ο όμιλος Ilbau — LSH Fischer - Heilit & Woerner, συνολικού ύψους 87 750 3043 ATS. 28
Can a criterion established in national legislation to determine the admissibility of the acceptance of a "variant" within the meaning of the first paragraph of Article 19 of Directive 93/37/EEC, whereby "the performance of qualitatively equivalent work is ensured" by the variant, properly be regarded as a "minimum specification", required and stated by the contracting authority in accordance with the first and second paragraphs of Article 19 of Directive 93/37/EEC, if the contract documents refer only to the national provision and do not specify the comparative parameters to be used to assess "equivalence"?
Με την εναλλακτική προσφορά της η Traunfellner πρότεινε, αντί του προβλεπομένου στην προκήρυξη οδοτάπητα από οπλισμένο σκυρόδεμα, οδοτάπητα από άσφαλτο κατασκευασμένο από υλικά με βάση την πίσα
Does Article 30(1) and (2) of Directive 93/37/EEC in conjunction with the principles of transparency and equal treatment prohibit a contracting authority from making the acceptance of an alternative tender which differs from a tender conforming to the tender document in that it proposes a different technical quality conditional on a positive assessment based on a criterion in national legislation requiring that "the performance of qualitatively equivalent work is ensured" if the contract documents refer only to the national provision and do not specify the comparative parameters to be used to assess "equivalence"?
Ειδικότερα, στην περίπτωση του οδοτάπητα από οπλισμένο σκυρόδεμα η αύξηση της διάρκειας ζωής κατά 50 % συνεπάγεται πρόσθετο κόστος 8,5 %.
If the answer to Question 3 is in the affirmative, may a contracting authority conclude a tendering procedure like that described in Question 3 by awarding the contract?
Συνεπώς, η εναλλακτική προσφορά της Traunfellner δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ισοδύναμη προς τις απαιτήσεις του επισήμου σχεδίου και, κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί.
If the answers to Questions 3 and 4(a) are in the affirmative, must a contracting authority conducting a tendering procedure as described in Question 3 reject variants proposed by tenderers without examining their contents, at any rate if it has not defined contract award criteria for assessing the technical differences between the variant and the tender notice?
Στις 21 Απριλίου 1998, το Bundesvergabeamt απέρριψε την αίτηση της Traunfellner, επικαλούμενο ως κύριο λόγο όα το ζήτημα της ενδεχόμενης τεχνικής ισοδυναμίας της εναλλακακής προτάσεως της είχε καταστεί άνευ ανακειμένου.
If the answers to Questions 3 and 4(a) are in the affirmative and the answer to Question 4(b) is in the negative, must a contracting authority conducting a tendering procedure as described in Question 3 accept a variant whose technical differences from the tender document it is unable to assess on the basis of contract award criteria owing to the absence of appropriate statements in the tender document if this variant is the lowest tender and contract award criteria have not otherwise been defined?'
Πράγματι, κατά την άποψη του Bundesvergabeamt, η εν λόγω «εναλλακτική προσφορά» απείχε τόσο πολύ από ας προδιαγραφές της προκηρύξεως, ώστε να μην πρόκειται πλέον για εναλλακακή προσφορά που θα μπορούσε ενδεχομένως να κριθεί ως παραδεκτώς υποβληθείσα και όα έπρεπε, εν πάση περιπτώσει, να απορριφθεί.
In the present case, the Bundesvergabeamt is not, by its first question, seeking to obtain from the Court an interpretation of Article 19 of the Directive to enable it then to assess whether Traunfellner's tender is a variant within the meaning of that article but is asking the Court to make that assessment itself.
Στις 3 Ιουνίου 1998 η Traunfellner άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως του Bundesvergabeamt, της 21ης Απριλίου 1998, ενώπιον του Verfassungsgerichtshof (συνταγματικό δικαστήριο) (Αυστρία).
Such an assessment would, however, lead the Court to apply itself the aforementioned Community provision to the dispute brought before the Bundesvergabeamt, a task which does not fall within the jurisdiction conferred on the Court by Article 234 EC.
Το δικαστήριο αυτό, με απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 2000, έκανε δεκτή την προσφυγή της Traunfellner και ακύρωσε την απόφαση αυτή του Bundesvergabeamt λόγω προσβολήςτου δικαιώματος για ισότητα ενώπιον του νόμου, δικαίωμα το οποίο διασφαλίζει το συνταγματικό δίκαιο.
By this question, the national tribunal is essentially asking whether Article 19 of the Directive is to be interpreted as meaning that the obligation to set out the minimum specifications required by the contracting authority in order to consider variants is satisfied where the contract documents refer only to a provision of national legislation requiring that the alternative tender ensure the performance of work which is qualitatively equivalent to that for which tenders have been invited, without further specifying the comparative parameters on the basis of which such equivalence is to be assessed.
Κατά την αυστριακή νομοθεσία, το Bundesvergabeamt υποχρεούται να αποφανθεί εκ νέου επί της αιτήσεως της Traunfellner, της 17ης Απριλίου 1998.
It is apparent from the case-file that the provision of national legislation referred to in the second question is Paragraph 42(4) of the BVergG and that the term 'alternative tender' used in that provision corresponds to the term Variant' used in Article 19 of the Directive.
Στο πλαίσιο της δεύτερης αυτής εξετάσεως, το Bundesvergabeamt αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
This being so, it is clear from the very wording of the second paragraph of Article 19 of the Directive that, where the contracting authority has not excluded the submission of variants, it is under an obligation to set out in the contract documents the minimum specifications with which those variants must comply.
«1) Συνιστά η εναλλακτική προσφορά διαγωνιζομένου, με την οποία προτείνεται η ασφαλτόστρωση ανά της προβλεπόμενης στην προκήρυξη του έργου οδοοτρώσεως με οπλισμένο σκυρόδεμα "εναλλακτική προσφορά' υπό την έννοια του άρθρου 19, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/37/ΕΟΚ;
Consequently, the reference made in the contract documents to a provision of national legislation cannot satisfy the requirement laid down in the second paragraph of Article 19 of the Directive (see, by analogy, with respect to the reference made to a provision of national legislation with a view to defining the criteria for the award of a public works contract to the most economically advantageous tender. Case 31/87 Beentjes [1988] and Case C-225/98 Commission ν France [2000]).
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο τρίτο ερώτημα: Μπορεί η αναθέτουσα αρχή να ολοκληρώσει τη διαδικασία αναθέσεως του έργου όπως περιγράφεται οτο τρίτο ερώτημα;
It is clear from the above paragraphs that consideration of variants within the meaning of Article 19 of the Directive is subject to fulfilment of the requirement that the minimum specifications with which those variants must comply be set out in the contract documents and that a mere reference in those documents to a provision of national legislation is insufficient to satisfy that requirement.