natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στις 14 Ιουλίου 2000, ήτοι μετά την έναρξη ισχύος του καθεστώτος ενισχύσεων 2000-2006, οι ιταλικές αρχές δημοσίευσαν την όγδοη πρόσκληση υποβολής αιτήσεων λήψεως ενισχύσεων για τον κλάδο βιομηχανίας (στο εξής: όγδοη πρόσκληση υποβολής αιτήσεων).
On 14 July 2000, that is to say, after the entry into force of the 20002006 aid scheme, the Italian authorities published the eighth invitation to apply for aid in the industrial sector (‘the eighth invitation to apply’).
Λαμβανομένων υπόψη των ισχυουσών στο πλαίσιο του καθεστώτος ενισχύσεων 2000-2006 προϋποθέσεων, η αναδιατυπωθείσα αίτηση της Nuova Agricast —επί της οποίας δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής η μεταβατική διάταξη που περιλαμβάνεται στην επίδικη απόφαση— κρίθηκε απαράδεκτη και δεν εγγράφηκε στον σχετικό με την όγδοη πρόσκληση υποβολής αιτήσεων πίνακα.
In the light of the conditions applying under the 20002006 aid scheme, the reformulated application submitted by Nuova Agricast — which was unable to benefit from the transitional provision included in the contested decision — was held to be inadmissible and was not entered on the list relating to the eighth invitation to apply.
Η Nuova Agricast, από κοινού με άλλες ιταλικές επιχειρήσεις ευρισκόμενες στην ίδια κατάσταση, άσκησε τότε προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποβλέπουσα στην ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.
Nuova Agricast, together with other Italian undertakings in the same situation, thereupon brought its first action before the Court of First Instance of the European Communities, seeking the annulment of the contested decision.
Με διάταξη της 15ης Ιουνίου 2005, T-98/04, Nuova Agricast κ.λπ. κατά Επιτροπής, το Πρωτοδικείο απέρριψε την ως άνω προσφυγή ως απαράδεκτη, για τον λόγο ότι αυτή ασκήθηκε μετά τη λήξη της προθεσμίας δύο μηνών την οποία τάσσει το άρθρο 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ.
By order of 15 June 2005 in Case T-98/04 Nuova Agricast and Others v Commission (not published in the European Court Reports), the Court of First Instance dismissed that action as inadmissible, on the ground that it had been brought after the expiry of the period of two months laid down by the fifth paragraph of Article 230 EC.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2005, η Nuova Agricast άσκησε αγωγή ενώπιον του Πρωτοδικείου, η οποία πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό T-362/05, αποβλέπουσα στο να υποχρεωθεί η Επιτροπή να αποκαταστήσει τη ζημία που αυτή ισχυρίζεται ότι υπέστη κατόπιν της εκδόσεως της επίδικης αποφάσεως.
On 21 September 2005, Nuova Agricast brought a second action before the Court of First Instance, which was registered under number T-362/05, seeking compensation from the Commission in respect of the damage allegedly suffered by it as a result of the adoption of the contested decision.
Η ένδικη αυτή διαφορά εκκρεμεί.
Those proceedings are currently pending.
Εξάλλου, η Nuova Agricast άσκησε αγωγή ενώπιον του Tribunale ordinario di Roma αποβλέπουσα στο να υποχρεωθεί το Ministero delle Attività Produttive, στο οποίο περιήλθαν οι αρμοδιότητες του ΥΒΕΒ, να αποκαταστήσει τη ζημία που αυτή ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω μη εισπράξεως της αιτηθείσας ενισχύσεως.
In addition, Nuova Agricast has brought an action before the Tribunale ordinario di Roma (Rome District Court) seeking compensation from the Ministero delle Attività Produttive, which has taken over the responsibilities of the MICA, in respect of the damage allegedly suffered by it by reason of the non-payment of the aid applied for.
Στο πλαίσιο της δίκης αυτής, η Nuova Agricast υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι, κατά το στάδιο των συζητήσεων με την Επιτροπή ενόψει της επιτεύξεως της ανανεώσεως της ισχύος του καθεστώτος ενισχύσεων μετά τις 31 Δεκεμβρίου 1999, το Ιταλικό Δημόσιο δεν προστάτευσε ορθώς τα κεκτημένα δικαιώματα των επιχειρήσεων οι οποίες, όπως και η ίδια, παραιτήθηκαν της αυτόματης εγγραφής στον σχετικό με την τέταρτη πρόσκληση υποβολής αιτήσεων πίνακα —που ήταν η τελευταία πρόσκληση στον κλάδο βιομηχανίας πριν από τη λήξη ισχύος του καθεστώτος ενισχύσεων 1997-1999— προκειμένου να υποβάλουν αναδιατυπωθείσα αίτηση στο πλαίσιο της αμέσως επόμενης συναφούς προσκλήσεως υποβολής αιτήσεων.
In those proceedings, Nuova Agricast has claimed in particular that in its discussions with the Commission which led to the renewal of the aid scheme after 31 December 1999, the Italian State failed properly to protect the rights acquired by undertakings which, like Nuova Agricast, had waived automatic inclusion in the list relating to the fourth invitation to apply — which, in the event, was the last invitation to apply in the industrial sector before the expiry of the 1997-1999 aid scheme — in order to lodge a reformulated application under the first appropriate invitation to apply following that invitation.
Συγκεκριμένα, το Ιταλικό Δημόσιο δημιούργησε στην Επιτροπή εσφαλμένες εντυπώσεις, καθόσον αμέλησε να την ενημερώσει ότι και οι επιχειρήσεις αυτές είχαν κεκτημένα δικαιώματα και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, έπληξε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη η οποία είχε δημιουργηθεί στις εν λόγω επιχειρήσεις ότι θα μπορούσαν να υποβάλουν αναδιατυπωθείσα αίτηση.
The Italian State misled the Commission by failing to inform it that those undertakings were also the holders of acquired rights, and in so doing it infringed the legitimate expectation which those undertakings had that they would be able to lodge a reformulated application.
Το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι η Nuova Agricast είχε ένα «νομικής φύσεως συμφέρον» να εγγραφεί η αναδιατυπωθείσα αίτησή της στον πίνακα που αφορά την αμέσως επομένη εκείνης ως προς την οποία παραιτήθηκε της αυτόματης εγγραφής της αρχικής αιτήσεώς της συναφή πρόσκληση.
The national court is of the opinion that Nuova Agricast had a ‘relevant legal interest’ in having its amended application entered on the list relating to the first appropriate invitation to apply following the invitation in respect of which it waived its right to automatic inclusion of its original application.
Επομένως, η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη της Nuova Agricast διαψεύσθηκε οριστικώς με την επίδικη απόφαση, καθόσον η εν λόγω απόφαση τροποποίησε το καθεστώς ενισχύσεων 2000-2006 σε σχέση με το καθεστώς ενισχύσεων 1997-1999,
As a result, the legitimate expectation of Nuova Agricast was definitively frustrated by the contested decision, since that decision amended the 20002006 aid scheme by comparison with the 1997-1999 aid scheme by providing that only expenditure for implementing approved projects incurred after the lodging of the application was
Το αιτούν δικαστήριο αναφέρει ότι, προκειμένου να αποφανθεί επί του αιτήματος αποζημιώσεως που υπέβαλε η Nuova Agricast, σ’ αυτό εναπόκειται να εξακριβώσει αν υφίσταται ουσιώδης συνάφεια μεταξύ των προσαπτομένων στο Ιταλικό Δημόσιο σφαλμάτων και της ζημίας της οποίας έγινε επίκληση.
The national court states that in order to give a ruling on Nuova Agricast’s application for damages, it must determine whether a causal link exists between the conduct of the Italian State which is complained of and the damage which is alleged.
Στον βαθμό που η επίδικη απόφαση —η οποία συνιστά, κατά το αιτούν δικαστήριο, το ζημιογόνο γεγονός («eventum damni »)— παρεμβάλλεται μεταξύ της υλικής συμπεριφοράς που προσάπτεται στο Ιταλικό Δημόσιο, η οποία συνίσταται στο ότι το Ιταλικό Δημόσιο δεν ενημέρωσε ή ενημέρωσε ανακριβώς την Επιτροπή, και της επελεύσεως της ζημίας την οποία επικαλείται η Nuova Agricast, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, προκειμένου να αποδειχθεί η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της ως άνω συμπεριφοράς και της ως άνω ζημίας, οφείλει να προσδιορίσει αν η εν λόγω ζημία θα είχε αποφευχθεί στην περίπτωση που το Ιταλικό Δημόσιο επεδείκνυε διαφορετική συμπεριφορά και, προς τούτο, να προσδιορίσει αν η Επιτροπή θα είχε θεσπίσει διαφορετική μεταβατική ρύθμιση στην περίπτωση που «της είχαν δοθεί ακριβείς και πλήρεις πληροφορίες όσον αφορά τις έννομες καταστάσεις των επιχειρήσεων που ενδιαφέρονταν να λάβουν επιδοτήσεις βάσει του νόμου 488/92».
In so far as the contested decision — which the national court regards as the event giving rise to loss (eventum damni) — is interposed between the conduct of the Italian Government which is complained of, that is to say, the failure to inform, or the failure fully to inform, the Commission, and the occurrence of the damage alleged by Nuova Agricast, the national court considers that in order to establish the causal link between that conduct and that damage it must determine whether that damage could have been avoided if the Italian State had conducted itself differently and, for that purpose, determine whether the Commission would have adopted a different transitional provision were it to have been ‘provided with full and accurate information on the legal situations of the undertakings having an interest in obtaining grants under Law No 488/1992’.
Κατά το αιτούν δικαστήριο, η απόδειξη του βέβαιου χαρακτήρα της επιτεύξεως διαφορετικού αποτελέσματος, το οποίο θα ήταν ευνοϊκό για τη Nuova Agricast, προϋποθέτει ότι πρέπει να αποδειχθεί η ακυρότητα της μεταβατικής διατάξεως που περιέχει η επίδικη απόφαση, καθόσον η εν λόγω διάταξη αποκλίνει από τους κανόνες και τις αρχές της κοινοτικής έννομης τάξεως.
According to the national court, proof of the certainty of a different result which would have been favourable to Nuova Agricast requires the invalidity of the transitional provision contained in the contested decision to be established on the ground that that provision is contrary to the rules and principles of the Community legal order.
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, πρώτον, αν η μεταβατική διάταξη, καθόσον αυτή δεν έχει εφαρμογή επί των ευρισκομένων στην κατάσταση της Nuova Agricast επιχειρήσεων, πρέπει να κριθεί άκυρη ως παραβιάζουσα την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
The national court asks, first, whether, since the transitional provision does not benefit undertakings in the situation of Nuova Agricast, it should not be held to be invalid on the basis that it infringes the principle of equal treatment.
Συγκεκριμένα, το ως άνω δικαστήριο θεωρεί ότι, μετά τη λήξη ισχύος της εγκρίσεως του καθεστώτος ενισχύσεων 1997-1999, υφίσταντο τρεις κατηγορίες επιχειρήσεων:
That court takes the view that on the expiry of the authorisation for the 1997-1999 aid scheme, there were three categories of undertakings:
— οι επιχειρήσεις, όπως η Nuova Agricast, των οποίων η αίτηση ενισχύσεως είχε εγγραφεί στον σχετικό με την τρίτη πρόσκληση υποβολής αιτήσεων πίνακα και οι οποίες δεν έλαβαν την αιτηθείσα στο πλαίσιο της ως άνω προσκλήσεως ενίσχυση λόγω ανεπάρκειας των διαθέσιμων κονδυλίων και παραιτήθηκαν τότε από την αυτόματη εγγραφή στον σχετικό με την τέταρτη πρόσκληση υποβολής αιτήσεων πίνακα προκειμένου να υποβάλουν αναδιατυπωθείσα αίτηση στο πλαίσιο της αμέσως επόμενης συναφούς προσκλήσεως (στο εξής: επιχειρήσεις υπαγόμενες στην πρώτη κατηγορία)·
— undertakings such as Nuova Agricast, whose application for aid had been entered on the list under the third invitation to apply, which did not obtain the aid applied for under that invitation by reason of there being insufficient funds available and which had then waived their right to automatic inclusion of their application in the list relating to the fourth invitation to apply in order to submit a reformulated application under the next appropriate invitation to apply following that invitation (‘undertakings in the first category’);
— οι επιχειρήσεις των οποίων η αίτηση είχε εγγραφεί στον σχετικό με την τέταρτη πρόσκληση υποβολής αιτήσεων πίνακα και οι οποίες δεν έλαβαν την αιτηθείσα ενίσχυση λόγω ανεπάρκειας των διαθέσιμων κονδυλίων (στο εξής: επιχειρήσεις υπαγόμενες στη δεύτερη κατηγορία)·
— undertakings whose application had been entered on the list relating to the fourth invitation to apply, which did not obtain the aid applied for by reason of there being insufficient funds available (‘undertakings in the second category’);
— οι επιχειρήσεις οι οποίες δεν είχαν ακόμη υποβάλει αίτηση ενισχύσεως, μολονότι είχε αρχίσει η υλοποίηση του επενδυτικού σχεδίου τους (στο εξής: επιχειρήσεις υπαγόμενες στην τρίτη κατηγορία).
— undertakings which had not yet submitted an application for aid, although work on their investment project had already started (‘undertakings in the third category’).
Πάντως, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά, αφενός, ότι οι υπαγόμενες στην πρώτη κατηγορία και οι υπαγόμενες στην τρίτη κατηγορία επιχειρήσεις, οι οποίες αποκλείσθηκαν κατά παρόμοιο τρόπο από το ευεργέτημα της εφαρμογής της μεταβατικής διατάξεως, δεν βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση και, ως εκ τούτου, δεν έπρεπε να τύχουν της ίδιας μεταχειρίσεως.
It takes the view that the undertakings in the first category and those in the third category, which were also precluded from taking advantage of the transitional provision, were not in the same situation and thus did not have to be treated in the same way.
Το δικαστήριο αυτό θεωρεί, αφετέρου, ότι οι υπαγόμενες στην πρώτη κατηγορία επιχειρήσεις και οι υπαγόμενες στη δεύτερη κατηγορία επιχειρήσεις βρίσκονταν σε ανάλογη νομική κατάσταση, οπότε η μεταβατική διάταξη θα έπρεπε να ισχύσει για τις πρώτες, όπως ισχύει και για τις δεύτερες.
It also considers that the undertakings in the first category and those in the second category were in similar legal situations and accordingly that the former should have been in a position to take advantage of the transitional position, in the same way as those in the second category.
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, δεύτερον, αν η μεταβατική διάταξη πρέπει να κριθεί άκυρη λόγω παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως των πράξεων των κοινοτικών οργάνων την οποία ορίζει το άρθρο 253 ΕΚ.
The national court asks, secondly, whether the transitional provision should not be held to be invalid as infringing the obligation to state reasons for Community acts laid down in Article 253 EC.
Κατά συνέπεια, το Tribunale ordinario di Roma αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
The Tribunale ordinario di Roma therefore decided to stay the proceedings and to refer the following question to the Court for a preliminary ruling:
«[Είναι η επίδικη απόφαση έγκυρη] όσον αφορά μόνον τη μεταβατική διάταξη με την οποία προβλέπεται κατ’ εξαίρεση παρέκκλιση από την αρχή της “αναγκαιότητας της ενισχύσεως” —στο πλαίσιο της πρώτης εφαρμογής του εν λόγω καθεστώτος— μόνο για τις αιτήσεις “που υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της τελευταίας προσκλήσεως υποβολής αιτήσεων η οποία δημοσιεύθηκε υπό το κράτος του προϊσχύσαντος καθεστώτος που είχε εγκριθεί από την Επιτροπή μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1999, κρίθηκαν επιλέξιμες για ενίσχυση, αλλά δεν τελεσφόρησαν λόγω ανεπάρκειας των χρηματοπιστωτικών πόρων της εν λόγω προσκλήσεως” […], με συνέπεια την αναιτιολόγητη παράλειψη —κατά παράβαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως την οποία ορίζει το άρθρο 253 ΕΚ— των αιτήσεων που είχαν υποβληθεί στο πλαίσιο των προηγουμένων προσκλήσεων, δεν έλαβαν ενίσχυση λόγω ελλείψεως πόρων και βρίσκονταν εν αναμονή της αυτόματης εγγραφής τους στην αμέσως επόμενη πρόσκληση υποβολής αιτήσεων ή της αναδιατυπώσεώς τους στο πλαίσιο της πρώτης “συναφούς” προσκλήσεως που θα δημοσιευόταν κατ’ εφαρμογήν του νέου καθεστώτος [;]»
‘Is [the contested decision valid] as regards only the transitional provision, which lays down an exceptional derogation from the principle “that aid must be necessary” — on the occasion of the first implementation of the scheme in question — solely for applications “made under the last invitation to apply organised on the basis of the preceding scheme approved by the Commission until 31 December 1999, which were considered eligible for aid but in respect of which no aid was granted because insufficient funds were allocated to that invitation” …, with the consequent unjustified passing-over — in breach of the principle of equal treatment and of the obligation to state the reasons on which the decision was based pursuant to Article 253 EC — of applications which had not been satisfied because of a lack of available funds and which were waiting to be included automatically in the next invitation to apply or to be reformulated and resubmitted in the first “appropriate” invitation to apply under the new scheme[?]’
Εκ προοιμίου, πρέπει να επισημανθεί ότι το αιτούν δικαστήριο έκρινε ότι με το ερώτημά του έπρεπε να ζητήσει από το Δικαστήριο να ελέγξει το κύρος της επίδικης αποφάσεως αποκλειστικώς και μόνο βάσει της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
It must be noted at the outset that, by its question, the national court has considered it necessary to ask the Court to review the validity of the contested decision only in the light of the principle of equal treatment and of the obligation to state reasons.
Υπό τις συνθήκες αυτές, έστω και αν η Nuova Agricast προέβαλε, στην κύρια δίκη, και άλλους λόγους ακυρότητας της επίδικης αποφάσεως, δεν συντρέχει λόγος να επεκταθεί η εξέταση του κύρους της αποφάσεως αυτής και υπό το πρίσμα των ως άνω άλλων λόγων ακυρότητας, στους οποίους δεν αναφέρεται το αιτούν δικαστήριο (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση Ordre des barreaux francophones et germanophone κ.λπ., προπαρατεθείσα, σκέψεις 17 έως 19).
That being so, even though Nuova Agricast put forward other grounds of invalidity as regards the contested decision in the main proceedings, it is inappropriate to extend the inquiry into the validity of that decision to those other grounds of invalidity, which the national court has not referred to (see, by way of analogy, Ordre des barreaux francophones et germanophone and Others, paragraphs 17 to 19).
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη του συνδέσμου, στον οποίο αναφέρεται το αιτούν δικαστήριο, μεταξύ της ενδεχόμενης ευθύνης του Ιταλικού Δημοσίου και του κύρους της επίδικης αποφάσεως, οπότε το προδικαστικό ερώτημα δεν έχει σχέση με τη διαφορά της κύριας δίκης.
The Commission contends that the link referred to by the national court between any liability there may be on the Italian State’s part and the validity of the contested decision has not been established, with the result that the question referred for a preliminary ruling has no connection with the main proceedings.
Συγκεκριμένα, αφενός, θα ήταν δυνατό το Ιταλικό Δημόσιο να παραβιάσει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως επ’ ευκαιρία της κοινοποιήσεως του καθεστώτος ενισχύσεων 2000-2006, χωρίς να διαπιστωθεί η ύπαρξη οποιουδήποτε ελαττώματος στην επίδικη απόφαση, με την οποία η Επιτροπή αποφάνθηκε επί του καθεστώτος το
First, it is possible for the Italian State to have infringed the principle of equal treatment when it notified the 20002006 aid scheme without there being any defect whatsoever in the contested decision, by which the Commission adjudicated on the
Αφετέρου, δεν υπάρχει κανένας σύνδεσμος μεταξύ της ευθύνης του Ιταλικού Δημοσίου και ενδεχόμενης ακυρότητας της αποφάσεως λόγω αμιγώς τυπικού ελαττώματος όπως η έλλειψη αιτιολογίας.
Secondly, there is no link between liability on the part of the Italian State and the possibility that the decision may be invalid by reason of a purely formal defect, such as a failure to state reasons.
Συναφώς, όπως εκτέθηκε στη σκέψη 35 της παρούσας αποφάσεως, το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι η επίδικη απόφαση συνιστά το ζημιογόνο γεγονός και παρεμβάλλεται μεταξύ της υλικής συμπεριφοράς που προσάπτεται στο Ιταλικό Δημόσιο από τη Nuova Agricast και της επελεύσεως της ζημίας την οποία επικαλείται η εν λόγω επιχείρηση.
In that regard, as was mentioned in paragraph 35 of this judgment, the national court takes the view that the contested decision is the event occasioning loss and is interposed between the conduct of the Italian Government which is complained of by Nuova Agricast and the occurrence of the damage alleged by the latter.
Κατά συνέπεια, αν η επίδικη απόφαση ήθελε κηρυχθεί άκυρη λόγω παραβιάσεως της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως ή λόγω ελλείψεως αιτιολογίας, η διαπίστωση αυτή θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο στην εκτίμηση του αιτούντος δικαστηρίου όταν αυτό θα αποφανθεί επί του αιτήματος αποζημιώσεως που υπέβαλε η Nuova Agricast.
Consequently, if the contested decision were to be declared invalid by reason of its having infringed the principle of equal treatment or by reason of a failure to state reasons, such a finding would be liable to have an impact on the reasoning of the national court at the time at which it came to rule on the damages applied for by Nuova Agricast.
Συνεπώς, το προδικαστικό ερώτημα είναι παραδεκτό στο σύνολό του.
The question referred for a preliminary ruling is therefore admissible in its entirety.
Επί του κύρους της επίδικης αποφάσεως υπό το πρίσμα της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως
The validity of the contested decision in the light of the principle of equal treatment
Πρώτον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η επίδικη απόφαση δεν μπορεί να παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, καθόσον η μεταβατική διάταξη που περιέχει απορρέει από επιλογή των ιταλικών αρχών.
First, the Commission argues that the contested decision is not capable of having infringed the principle of equal treatment, since the transitional provision which it contains is the result of a choice freely made by the Italian authorities.
Συναφώς, από την εν γένει οικονομία της Συνθήκης προκύπτει ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 88 ΕΚ διαδικασία ουδέποτε μπορεί να καταλήξει σε αποτέλεσμα αντίθετο προς τις ειδικές διατάξεις της Συνθήκης (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της
In that regard, it is clear from the general scheme of the Treaty that the procedure under Article 88 EC must never produce a result which is contrary to the specific provisions of the Treaty (see, inter alia, Case C-204/97 Portugal v Commission [2001] ECR I-3175, paragraph 41, and Case C-456/00 France v Commission [2002] ECR
I-11949, σκέψη 30).
I-11949, paragraph 30).
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν μπορεί να κρίνει ότι συμβιβάζεται με την κοινή αγορά κρατική ενίσχυση η οποία, λόγω ορισμένων λεπτομερειών χορηγήσεώς της, παραβιάζει άλλες διατάξεις της Συνθήκης (βλ. απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, C-113/00, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. I-7601, σκέψη 78 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Accordingly, State aid, certain conditions of which contravene other provisions of the Treaty, cannot be declared by the Commission to be compatible with the common market (see Case C-113/00 Spain v Commission [2002] ECR I-7601, paragraph 78 and the caselaw cited there).
Ομοίως, η Επιτροπή δεν μπορεί να κρίνει ότι συμβιβάζεται με την κοινή αγορά κρατική ενίσχυση η οποία, λόγω ορισμένων λεπτομερειών χορηγήσεώς της, παραβιάζει τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, όπως είναι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
Similarly, State aid, certain of the conditions of which contravene the general principles of Community law, such as the principle of equal treatment, cannot be declared by the Commission to be compatible with the common market.
Κατά συνέπεια, το συνοψιζόμενο στη σκέψη 49 της παρούσας αποφάσεως επιχείρημα της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί.
The Commission’s argument summarised in paragraph 49 of this judgment must therefore be rejected.
Δεύτερον, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι ιταλικές αρχές δεν της επισήμαναν την ειδική περίπτωση των υπαγομένων στην πρώτη κατηγορία επιχειρήσεων, οπότε δεν είναι δυνατό να της προσαφθεί ότι δεν έλαβε υπόψη την ειδική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι επιχειρήσεις αυτές ούτε, επομένως, να γίνει επίκληση οποιουδήποτε ελαττώματος της επίδικης αποφάσεως στηριζομένου στον λόγο αυτό.
Secondly, the Commission contends that the Italian authorities did not draw its attention to the particular case of the undertakings in the first category, and that it cannot therefore be criticised for not having taken into account the specific situation of those undertakings nor, as a result, can any defect in the contested decision be founded on that ground.