natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η ενάγουσα και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων υποστηρίζουν μια στενή ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας 2000/35, καθόσον θεωρούν ότι η εν λόγω διάταξη επιβάλλει στον οφειλέτη την υποχρέωση να θέσει εγκαίρως στη διάθεση του δανειστή το οφειλόμενο ποσό.
The claimant and the Commission of the European Communities argue for a rigorous interpretation of Article 3(1)(c)(ii) of Directive 2000/35, taking the view that the provision requires the debtor to ensure that the creditor has the amount due at his disposal on the due date.
Κατ’ άλλη διατύπωση, μόνον το χρονικό σημείο κατά το οποίο τα χρήματα πιστώνονται πραγματικά στον λογαριασμό του δανειστή είναι ικανό να αποτρέψει τη γένεση ή να επιφέρει τη λήξη της υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας.
In other words, only when the funds are actually credited to the creditor’s account will entitlement to payment of interest for late payment be brought to an end or avoided.
Εντούτοις, η ερμηνεία αυτή μεταφέρει στον οφειλέτη ένα βάρος το οποίο δεν φαίνεται να του ανήκει.
However, that interpretation imposes a responsibility on the debtor which does not appear to be his.
Συγκεκριμένα, υποχρεώνει τον οφειλέτη να προβλέψει με ακρίβεια τις προθεσμίες που απαιτούνται για τη διεκπεραίωση της συναλλαγής εκ μέρους των εμπλεκομένων χρηματοπιστωτικών οργανισμών.
It requires him to anticipate exactly the time necessary for the transaction to be handled by the various financial institutions involved.
Πάντως, ακόμη κι αν γίνει δεκτό ότι ο εντολέας πρέπει να ευθύνεται για τις καθυστερήσεις πληρωμών που καταλογίζονται στο πιστωτικό του ίδρυμα, δεν ισχύει το ίδιο για τις καθυστερήσεις πληρωμών που
Although the view may be taken that the originator of the transfer must accept responsibility for delays in payment attributable to his financial institution, that
11 — Βλ. ιδίως την ένατη και δέκατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2000/35, όπως αυτές εμφανίζονται ήδη στη σύσταση της Επιτροπής 95/198/EΚ, της 12ης Μαΐου 1995, σχετικά με τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές (ΕΕ L 127, σ. 19).
11 — See, inter alia, recitals 9 and 10 in the preamble to Directive 2000/35 as set out in Commission Recommendation 95/198/EC of 12 May 1995 on payment periods in commercial transactions (OJ 1995 L 127, p. 19).
Είναι αλήθεια ότι η ανωτέρω άποψη φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τη γραμματική διατύπωση του εν λόγω άρθρου στις περισσότερες γλώσσες, καθόσον αυτό ορίζει ότι ο δανειστής δικαιούται τόκο υπερημερίας στον βαθμό που «δεν έχει λάβει το οφειλόμενο ποσό εγκαίρως».
It is true that a literal interpretation of the article, in most language versions, appears to confirm that position by stating that the creditor is entitled to interest for late payment if he ‘has not received the amount due on time’.
Πράγματι, η επιλογή από τον κοινοτικό νομοθέτη της λέξεως αυτής συνηγορεί υπέρ του ότι το οφειλόμενο ποσό πρέπει να πιστωθεί εγκαίρως στον λογαριασμό του δανειστή προκειμένου να
The choice of that verb by the Community legislature leads to the view that
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-306/06 και της εξαιρέσεως, η οποία δεν προσδιορίζει τις περιπτώσεις στις οποίες ο οφειλέτης δεν θα ευθύνεται για την καθυστέρηση.
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-306/06 parts of Article 3(1)(c)(ii), between the principle and the exception, which leaves open the circumstances in which the debtor will not be held responsible for the delay.
προκαλούνται από το πιστωτικό ίδρυμα του δανειστή, πολλώ δε μάλλον από τον ίδιο τον δανειστή.
is not the case as regards those caused by the creditor’s institution or by the creditor himself.
Εξάλλου, μια τέτοια ερμηνεία είναι αντίθετη προς εκείνη που υιοθετεί η οδηγία 97/5/EΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 1997, για τις διασυνοριακές μεταφορές πιστώσεων 12, σύμφωνα με την οποία, σε περίπτωση καθυστερήσεως πληρωμής εκ μέρους του πιστωτικού ιδρύματος του δικαιούχου, την ευθύνη πρέπει να φέρει ο δανειστής και όχι ο οφειλέτης 13.
Furthermore, such an interpretation is contrary to that adopted by Direct- ive 97/5/EC of the European Parliament and of the Council of 27 January 1997 on crossborder credit transfers, 12 according to which responsibility for late payment caused by the financial institution of the beneficiary must be accepted by the creditor and not by the debtor. 13
Έχω τη γνώμη ότι η ερμηνεία αυτή δεν πρέπει να γίνει δεκτή για δύο βασικούς λόγους.
It seems to me that such an interpretation must be excluded for two main reasons.
Πρώτον, παρά τη σαφή πρόοδο όσον αφορά τις προθεσμίες και τη διαφάνεια στις τραπεζικές συναλλαγές 14, παραμένει, προς το παρόν, αδύνατο για τον οφειλέτη να καθορίσει με βεβαιότητα την ημερομηνία κατά την οποία το πιστωτικό ίδρυμα του δανειστή θα μεταφέρει τα χρήματα στον λογαριασμό αυτού.
Firstly and despite clear progress on delays and transparency in banking transactions, 14it remains impossible, at the present time, for the debtor accurately to determine the date on which the creditor’s financial institution will transfer the funds to the creditor’s account.
Συνεπώς, το να αναχθεί σε αρχή μια απαίτηση η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν μπορεί παρά να βασίζεται σε μια εκτίμηση, θίγει την αρχή της ασφάλειας δικαίου.
Accordingly, to elevate into a principle a requirement that, in any event, can be based only on an estimation undermines the principle of legal certainty.
Ακόμη περισσότερο, σύμφωνα με τα κριτήρια βάσει των οποίων προσδιορίζεται η έλλειψη ευθύνης του οφειλέτη, η προσέγγιση αυτή υπάρχει κίνδυνος να αποτελέσει πηγή ανασφάλειας δικαίου τόσο γα τον οφειλέτη όσο και για τον δανειστή.
What is more, according to the criteria adopted to determine whether the debtor is not responsible, the approach indicated is liable to be a source of legal uncertainty both for the debtor and for the creditor.
Εντούτοις, η λύση θα μπορούσε να βρίσκεται στο δεύτερο τμήμα του άρθρου του οποίου η ερμηνεία ζητείται από το Δικαστήριο, σύμφωνα με το οποίο ο δανειστής που δεν έχει λάβει το οφειλόμενο ποσό εγκαίρως δικαιούται τόκους υπερημερίας «εκτός εάν δεν ευθύνεται ο οφειλέτης για την καθυστέρηση».
Nevertheless, the solution could be found in the second part of the article submitted for interpretation by the Court, according to which a creditor who has not received the amount due on time is entitled to interest for late payment, ‘unless the debtor is not responsible for the delay’.
Εντούτοις, μια τέτοια ανάγνωση προϋποθέτει τον διαχωρισμό των δυο τμημάτων του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, μεταξύ του κανόνα
At the hearing, the Commission thus argued for the view that Article 3(1)(c)(ii) could be interpreted as laying down the principle, in the case of payment by transfer, that entry on the account of the creditor of the sum invoiced on time would avoid or end late payment, except in circumstances, which remain to be determined, of late payment for which the debtor was not responsible. However, such a reading supposes a split between the two
12 — ΕΕ L 43, σ. 25.
12 — OJ 1997 L 43, p. 25.
14 — Ως προς το σημείο αυτό παραπέμπω στην έκθεση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 97/5, COM/2002/663 τελικό.
14 — In this regard, reference may be made to the Report from the Commission to the European Parliament and to the Council on the application of Directive 97/5 (COM/2002/663 final).
Η έκθεση αναφέρει, έτσι, ότι σχεδόν το 95 % των μεταφορών πιστώσεων έφθασαν στον προορισμό τους εντός της προθεσμίας που είχε προσδιοριστεί, ενώ 8 % των μεταφορών πιστώσεων έφθασαν εντός τριών ημερών μετά την προθεσμία που προσδιορίστηκε (σημείο 3.7.2.1).
This report thus states that nearly 90% of credit transfers arrived within the time indicated by the executing institution. A further 8% arrived within 3 days after the time indicated (paragraph 3.7.2.1).
Βλ. επίσης την πρόταση οδηγίας σχετικά με τις υπηρεσίες πληρωμών, COM (2005) 603 τελικό, και ειδικότερα τα άρθρα 26, 28 και 60 τα οποία προβλέπουν σαφή υποχρέωση του παρόχου υπηρεσιών περί παροχής πληροφοριών στους χρήστες όσον αφορά ειδικότερα την «προθεσμία εκτέλεσης εντός της οποίας πρέπει να παρέχεται η υπηρεσία πληρωμών» (άρθρο 26, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, περίπτωση ii).
See also the Proposal for a Directive on payment services (COM (2005) 603 final), especially Articles 26, 28 and 60 of that directive, which impose a precise obligation on the service provider to inform the beneficiaries with regard, inter alia, to the ‘execution time for the payment service to be provided’ (Article 26(1)(a)(ii)).
Το σχέδιο φιλοδοξεί, επίσης, να επιβάλει την απαίτηση σε βάρος του παρόχου των υπηρεσιών πληρωμών του πληρωτή να μεριμνά ώστε το εντελλόμενο ποσό να πιστώνεται στον λογαριασμό πληρωμών του δικαιούχου το αργότερο στο τέλος της πρώτης εργάσιμης ημέρας μετά την αποδοχή (άρθρο 60).
The draft also seeks to require the payer’s payment service provider to credit the payee’s payment account at the latest at the end of the first working day following the point in time of acceptance (Article 60).
01051 TELECOM η έννοια της ευθύνης σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής αποτελεί αυτόνομη έννοια του κοινοτικού δικαίου η οποία πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο ομοιόμορφο 15.
01051 TELECOM the principle of equality that the definition of responsibility with regard to late payment thus represents an autonomous Community law definition which is to be interpreted in a uniform manner.
να προσδιορίσει το χρονικό σημείο κατά το οποίο απαλλάσσεται της υποχρεώσεώς του, ενδέχεται και ο δανειστής να υποχρεωθεί να φέρει έναν κίνδυνο τον οποίο δεν μπορεί να ελέγξει, καθόσον οι καθυστερήσεις των πληρωμών θα οφείλονται στο πιστωτικό ίδρυμα του οφειλέτη.
15 may find it impossible to determine the point from which he is free of his obligation, the creditor too could be forced to accept a risk which he cannot control, where delays in payment were caused by the debtor’s financial institution.
Τέλος, υπενθυμίζω ότι, εν πάση περιπτώσει, η οδηγία εκδόθηκε με βάση το άρθρο 95ΕΚ.
Lastly, in any event, I would point out that the Directive was adopted on the basis of Article 95 EC.
Κατά συνέπεια, ο βασικός σκοπός που επιδιώκει είναι η προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών.
Consequently, the main object- ive which it pursues is indeed the approximation of the laws of the Member States.
Προς τούτο, η οδηγία αποσκοπεί στην εξάλειψη των εμποδίων στην εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, τα οποία απορρέουν, ιδίως, από τις διαφορές μεταξύ των εθνικών εννόμων τάξεων.
To that end, it seeks to eliminate obstacles to the smooth running of the internal market arising in particular as a result of divergences between the national legal orders.
Πάντως, η ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, η οποία αναθέτει στα κράτη μέλη την ευθύνη του προσδιορισμού της έννοιας της «έγκαιρης λήψεως του οφειλομένου ποσού», καθώς και των περιπτώσεων αποκλεισμού της ευθύνης του οφειλέτη σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμής, θα ισοδυναμούσε, όπως ήδη υπογραμμίστηκε, με την εκ νέου εισαγωγή αποκλίσεων μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών, τις οποίες ακριβώς θέλησε να αποφύγει ο κοινοτικός νομοθέτης.
An interpretation of Article 3(1)(c)(ii) which left to the Member States the task of determining what is meant by ‘receipt of the amount due on time’ as cases where the debtor cannot be held responsible for late payment would amount, as has already been emphasised, to reintroducing disparities between the national rules which the Community legislature wished precisely to avoid.
Δεύτερον, η προτεινόμενη ερμηνεία καταλήγει στο να αφήνει στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών τον προσδιορισμό των περιπτώσεων στις οποίες ο οφειλέτης δεν ευθύνεται για την καθυστέρηση πληρωμής.
Secondly, the interpretation envisaged means that the circumstances in which the debtor would not be responsible for late payment are left to the discretion of the Member States.
Μολονότι οι εξαιρέσεις ερμηνεύονται στενά, το γεγονός αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στην εκ νέου εισαγωγή αποκλίσεων μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών, ο οποίες αντιβαίνουν ευθέως στον επιδιωκόμενο από την οδηγία σκοπό της εναρμονίσεως και, γενικότερα, στην εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
Although exceptions are to be interpreted strictly, that could reintroduce disparities between the Member States which would be directly contrary to the objective of harmonisation pursued by Direct- ive 2000/35 and, more generally, to the smooth functioning of the common market.
Όπως επισημαίνεται στη δέκατη αιτιολογική σκέψη: «Η εφαρμογή ουσιωδώς διαφορετικών κανόνων για τις εσωτερικές και τις διασυνοριακές συναλλαγές θα οδηγούσε σε στρεβλώσεις του ανταγωνισμού».
As stated in recital 10 in the preamble to that directive: ‘distortions of competition would ensue if substantially different rules applied to domestic and transborder operations’.
Αυτό θα συνέβαινε αν οι περιπτώσεις απαλλαγής από την ευθύνη καθορίζονταν στο πλαίσιο των εθνικών δικαίων, οι ρυθμίσεις των οποίων ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα διαφέρουν.
That would be the case if exoneration from responsibility had to be decided in the context of national laws under which the rules on the subject differed.
Η ερμηνεία αυτή θα στερούσε από την οδηγία την πρακτική της αποτελεσματικότητα.
None the less, it cannot meet the objectives of the Directive either to take the view that mere execution of the transfer order, accepted by the debtor’s financial institution,
15 — Βλ. μεταξύ άλλων τις αποφάσεις της 19ης Σεπτεμβρίου 2000, C-287/98, Linster (Συλλογή 2000, σ. I-6917, σκέψη 43), της 11ης Μαρτίου 2003, C-40/01, Ansul (Συλλογή 2003, σ.
15 — See, inter alia, Case C-287/98 Linster [2000] ECR I-6917, paragraph 43; Case C-40/01 Ansul [2003] ECR I-2439, paragraph 26; Case C-246/05 Armin Häupl [2007] ECR I-4673, paragraph 43.
Επιπλέον, παρά τις τακτικές παραπομπές της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο και μολονότι αυτή περιορίζεται στον προσδιορισμό των ελάχιστων αναγκαίων προϋποθέσεων σχετικά με την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών, εντούτοις το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, δεν προβλέπει ανάλογη παραπομπή.
Moreover, although the Directive regularly refers back to national law and confines itself to laying down minimal requirements for the combating of late payment, there is no such reference in Article 3(1)(c)(ii).
Συνεπώς, από την ανάγκη τόσο της ενιαίας εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου όσο και της εφαρμογής της αρχής της ισότητας προκύπτει ότι
It follows both from the requirements of uniform application of Community law and
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ POIARES MADURO — ΥΠΟΘΕΣΗ C-306/06 δανειστή» 16.
OPINION OF MR POIARES MADURO — CASE C-306/06 the creditor in an uncertain legal position with regard to the date on which interest for late payment may be claimed.
Το γεγονός της «εξασφάλισης πρόσθετης ρευστότητας στον οφειλέτη εις βάρος του δανειστή» 17 αποτελεί χαρακτηρι- περίπτωση ii, δημιουργεί για τον δανειστή μια κατάσταση νομικώς αβέβαιη όσον αφορά την ημερομηνία κατά την οποία καθίστανται απαιτητοί οι τόκοι υπερημερίας.
Although such interest is due automatically when the transfer order is late, the creditor also needs to know the date on which the order was passed to the payer’s financial institution. To obtain that information, the creditor would therefore have to take the steps necessary to obtain a copy of the contract by which the transfer order was accepted in order to check the exact date of payment.
Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να στραφεί σε μια ενδιάμεση λύση, δυνάμενη να εγγυηθεί μια δίκαιη κατανομή των κινδύνων μεταξύ του δανειστή και του οφειλέτη.
I would therefore invite the Court to adopt an intermediate solution that would ensure a fair distribution of the risk between the creditor and the debtor.
Εξάλλου, μια τέτοια ανάγνωση του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄,
Furthermore, such a reading of Article 3(1)(c)(ii) of Directive 2000/35 places
Λόγω της σχετικής σταθερότητας με την οποία η έκφραση «έχει λάβει το ποσό» χρησιμοποιείται στις αποδόσεις της οδηγίας
Given the relative consistency with which the expression ‘has received the amount’ is used in most language versions
16 — Δέκατη ένατη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2000/35.17 — Idem.
16 — Recital 19 in the preamble to Directive 2000/35.17 — Idem.
19 — Έβδομη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας 2000/35.
19 — Recital 7 in the preamble to Directive 2000/35.
01051 TELECOM προβλέψει τις προθεσμίες μεταφοράς των χρημάτων από το πιστωτικό ίδρυμα του δανειστή στο λογαριασμό του δανειστή.
01051 TELECOM tion the date on which the funds will have been received by the beneficiary’s institution, it is, however, impossible for him to anticipate the time taken to transfer the funds from the creditor’s financial institution to the creditor’s account.
στις διάφορες γλώσσες και του σκοπού αυτής, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η εν λόγω προϋπόθεση έχει την έννοια ότι το ποσό πρέπει να αφαιρεθεί από τον λογαριασμό του οφειλέτη για να περιέλθει στον δανειστή.
of Directive 2000/35, together with its purpose, it seems difficult not to construe such a requirement as implying that the sum must have left the debtor’s account to reach the creditor.
Αλλά, εφόσον το Δικαστήριο δέχεται, σύμφωνα με την οδηγία για τις διασυνοριακές μεταφορές πιστώσεων και τη χρήση στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο, ότι ο οφειλέτης δεν μπορεί να θεωρείται υπεύθυνος για τις συμβατικές σχέσεις που συνδέουν τον δανειστή και το πιστωτικό του ίδρυμα, φαίνεται εύλογο να θεωρηθεί ότι η υποχρέωση αυτή εκπληρούται στο μέτρο που το ποσό περιήλθε στο πιστωτικό ίδρυμα του δικαιούχου, χωρίς κατ’ ανάγκην να έχει ήδη πιστωθεί στον λογαριασμό του.
However, if the Court accepts, in accordance with the directive on crossborder transfers and usage in private international law, that the debtor cannot be held responsible for the contractual relationship between the creditor and his financial institution, it appears justifiable to take the view that that obligation is met when the sum has reached the beneficiary’s financial institution, without necessarily having already been credited to his account.
Επομένως, το δεύτερο τμήμα της φράσεως του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας στηρίζει την ερμηνεία αυτή, καθόσον ορίζει ότι η μη έγκαιρη λήψη του οφειλόμενου ποσού δεν δύναται να έχει ως συνέπεια την καταβολή τόκων υπερημερίας, όταν ο οφειλέτης δεν ευθύνεται για την υπέρβαση της προθεσμίας.
The second part of Article 3(1)(c)(ii) of the Directive supports that interpretation, in stating that non-receipt of the amount due on time cannot give rise to entitlement to interest for late payment where the debtor is not responsible for exceeding the period for payment. Although he can ascertain precisely and accurately in the contractual framework he has established with his financial institu-
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο προδικαστικό ερώτημα του Oberlandesgericht Köln με τον ακόλουθο τρόπο:
Having regard to the foregoing considerations, I propose that the Court should answer the question referred by the Oberlandesgericht Köln for a preliminary ruling as follows:
«Το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας 2000/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές, έχει την έννοια ότι, σε περίπτωση πληρωμής πραγματοποιηθείσας μέσω τραπεζικού εμβάσματος, για να αποτραπεί η γένεση της υποχρεώσεως καταβολής τόκων υπερημερίας ή για να παύσει αυτή να υφίσταται, πρέπει το οφειλόμενο ποσό να φθάσει εγκαίρως στο πιστωτικό ίδρυμα του δανειστή.»
‘Article 3(1)(c)(ii) of Directive 2000/35/EC of the European Parliament and of the Council of 29 June 2000 on combating late payment in commercial transactions implies that, for a payment made by bank transfer to exclude or put an end to interest for late payment, the sum due must have reached the creditor’s financial institution on time.’
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα) της 3ης Απριλίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (First Chamber)
Στην υπόθεση C-306/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Oberlandesgericht Köln (Γερμανία) με απόφαση της 26ης Μαΐου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Ιουλίου 2006, στο πλαίσιο της δίκης
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC, by the Oberlandesgericht Köln (Germany), made by decision of 26 May 2006, received at the Court on 14 July 2006, in the proceedings
Poiares Maduro γραμματέας: B. Fülöp, υπάλληλος διοικήσεως, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 6ης Σεπτεμβρίου 2007, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: M. Poiares Maduro, Registrar: B. Fülöp, Administrator, having regard to the written procedure and further to the hearing on 6 September 2007, after considering the observations submitted on behalf of:
— η Φινλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την A. Guimaraes-Purokoski,
— the Finnish Government, by A. Guimaraes-Purokoski, acting as Agent,
— η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον B.
— the Commission of the European Communities, by B. Schima, acting as Agent, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 18 October 2007, gives the following
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, περίπτωση ii, της οδηγίας 2000/35/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Ιουνίου 2000, για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές (ΕΕ L 200, σ.
This reference for a preliminary ruling relates to the interpretation of Article 3(1)(c)(ii) of Directive 2000/35/EC of the European Parliament and of the Council of 29 June 2000 on combating late payment in commercial transactions (OJ 2000 L 200, p. 35).
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της εταιρίας 01051 Telecom GmbH (στο εξής: 01051 Telecom) και της εταιρίας Deutsche Telekom AG (στο εξής: Deutsche Telekom) σχετικά με την απαίτηση καταβολής τόκων υπερημερίας λόγω της προβαλλόμενης μη έγκαιρης πληρωμής τιμολογίων.
The reference has been made in the course of proceedings between 01051 Telecom GmbH (‘01051 Telecom’) and Deutsche Telekom AG (‘Deutsche Telekom’) concerning payment of default interest claimed following alleged late payment of invoices.
Η οδηγία 2000/35 αποσκοπεί στην εναρμόνιση ορισμένων πλευρών των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές.
Directive 2000/35 seeks to harmonise certain aspects of Member States’ legislation on combating late payment in commercial transactions.
Οι έβδομη, ένατη, δέκατη και δέκατη έκτη αιτιολογική σκέψη της εν λόγω οδηγίας έχουν ως εξής:
Recitals 7, 9, 10 and 16 in the preamble to that directive are worded as follows:
(9) Οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά τους κανόνες και τις πρακτικές πληρωμής παρακωλύουν την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
The differences between payment rules and practices in the Member States constitute an obstacle to the proper functioning of the internal market.
Αυτό αντιβαίνει προς το άρθρο
This is in contradiction with Article 14 of the [EC] Treaty as entrepreneurs should be able to trade throughout the internal market under
Πρέπει να γίνουν αποφασιστικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της αποζημίωσης των δανειστών για τις δαπάνες που υφίστανται, για να αναστραφεί αυτή η τάση και για να εξασφαλισθεί ότι οι συνέπειες των καθυστερήσεων πληρωμών θα είναι τέτοιες ώστε να αποθαρρύνονται τέτοιου είδους καθυστερήσεις […].»
A decisive shift, including compensation of creditors for the costs incurred, is necessary to reverse this trend and to ensure that the consequences of late payments are such as to discourage late payment.’
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχεία α΄ έως γ΄, της οδηγίας 2000/35 ορίζει:
Article 3(1)(a) to (c) of Directive 2000/35 provides:
Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι: α) o τόκος σύμφωνα με το στοιχείο δ΄ καθίσταται απαιτητός από την ημέρα που ακολουθεί την ημερομηνία πληρωμής ή το τέλος της περιόδου πληρωμής που ορίζει η σύμβαση·
(a) interest in accordance with point (d) shall become payable from the day following the date or the end of the period for payment fixed in the contract;