natgillin/translations-raw huggingface dataset:
PASTORELLI Paolo (EVP-ED/IT) Εκλεγείς με ισχύ από 14.06.2001, προς αντικατάσταση του BUTTIGLIONE Rocco
PASTORELLI Paolo (EPP-ED/IT) Elected with effect from 14.06.2001 to replace BUTTIGLIONE Rocco
SANTINI Giacomo (EVP-ED/IT) Εκλεγείς με ισχύ από 14.06.2001, προς αντικατάσταση του SGARBI Vittorio
SANTINI Giacomo (EPP-ED/IT) Elected with effect from 14.06.2001 to replace SGARBI Vittorio
BRIENZA Giuseppe (EVP-ED/IT) Εκλεγείς με ισχύ από 03.07.2001, προς αντικατάσταση του CASINI Pier Ferdinando
BRIENZA Giuseppe (EPP-ED/IT) Elected with effect from 03.07.2001 to replace CASINI Pier Ferdinando
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
European Communities — European Parliament
Οι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου - 1999-2004
The members of the European Parliament — 1999-2004
2001 - 354 σ. - 14,8 χ 21 cm
2001 — 354 pp. — 14.8 χ 21 cm
Τιμή στο Λουξεμβούργο (χωρίς ΦΠΑ): 20 EUR
Price (excluding VAT) in Luxembourg: EUR 20
Δέκα έτη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (1957-1967)
Ten years in the European Parliament (1957-1967)
Πολιτική σειρά POLI 118 EL
Political Series POLI 118 EN
Η παρούσα έκδοση διατίθεται στις εξής γλώσσες: ΓΓ (πρωτότυπο), DA, DE, EL, EN, ES, FR, NL, PT, FI, SV (μεταφράσεις)
This publication is available in the following languages: IT (original), DA, DE, EL, EN, ES, FR, NL, PT, FI, SV (translations)
Το χειρόγραφο ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2001 ISBN 92-823-1503-7 Αριθ. καταλόγου: QA-34-00-253-GR-C
Manuscript completed in January 2001 ISBN 92-823-1504-5 Catalogue No: QA-34-00-253-EN-C
Επιτρέπεται η αναπαραγωγή και μετάφραση για μη εμπορικούς σκοπούς , εφόσον αναφέρεται η πηγή, έχει ενημερωθεί προηγουμένως ο εκδότης και του έχει διαβιβασθεί αντίτυπο.
Reproduction and translation for non-commercial purposes are authorized, provided the source is acknowledged and the publisher is given notice and sent a copy.
Γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1900 στη Μεσσήνη.
Born on 25 November 1900 in Messina.
Καθηγητής ανθρώπινης φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης.
Professor of human physiology at the University of Rome.
Μέλος της Ιταλικής Ακαδημίας των XL και άλλων ιταλικών και ξένων Ακαδημιών.
President of the Italian Society for Scientific Progress Member of the XL Italian Academy and other Italian and foreign academies.
Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Μεσσήνης από το 1943 έως το 1957.
Dean of the University of Messina from 1943 to 1957.
Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Ρώμης από το 1966 έως τον θάνατο του.
Dean of the University of Rome from 1966 until his death.
Μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης (1946).
Member of the Constituent Assembly (1946).
Αντιπρόεδρος της Ιταλικής Βουλής από το 1948 έως το 1954.
Vice-President of the Italian Chamber of Deputies from 1948 to 1954.
Πρόεδρος της Επιτροπής για την εθνική παιδεία από το 1954 έως το 1957.
President of the National Education Committee from 1954 to 1957.
Πρόεδρος της Ιταλικής Αντιπροσωπείας στην Χνη και Χνΐη Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών.
President of the Italian Delegation to the XV and XVI Sessions of the United Nations.
Επικεφαλής της Ιταλικής Αντιπροσωπείας στη Διεθνή Επιτροπή για τον αφοπλισμό.
Head of the Italian Delegation to the International Commission on Disarmament.
Βουλευτής από το 1946 έως το 1967.
Member of Parliament from 1946 to 1967.
Πρόεδρος του Ιταλικού Κόμματος Φιλελευθέρων.
President of the Italian Liberal Party.
Υπουργός Εθνικής Παιδείας (1954).
Minister of National Education (1954).
Υπουργός Εξωτερικών από το 1954 έως το 1957.
Minister of Foreign Affairs from 1954 to 1957.
Εμπνευστής της Διακυβερνητικής Διάσκεψης της Μεσσήνης για την ανάκαμψη της Ευρώπης: 12 Ιουνίου 1955.
Driving force behind the Messina Intergovernmental Conference for European revival: 12 June 1955.
Συνυπογράφων των Συνθηκών της Ρώμης (ΕΟΚ και ΕΚΑΕ) υπό την ιδιότητα του Υπουργού Εξωτερικών της Ιταλικής Δημοκρατίας: 25 Μαρτίου 1957.
Signatory of the Treaties of Rome (E.E.C, and Euratom) in his capacity as Italian Minister of Foreign Affairs: 25 March 1957.
Μέλος της Κοινής Συνέλευσης από το 1957 έως το 1958 και Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1958 έως το 1967.
Member of the NATO Committee Member of the Common Assembly from 1957 to 1958 and of the European Parliament from 1958 to 1967.
Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1962 έως το 1964.
President of the European Parliament from 1962 to 1964.
Συγγραφέας επιστημονικών πραγματειών ανθρώπινης φυσιολογίας και πολιτικών δημοσιεύσεων.
Author of scientific treatises on human physiology and of political works.
Στις 29 Νοεμβρίου 2000 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εόρτασε τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Gaetano Martino, μιας προσωπικότητας που σημάδεψε όσο λίγες το όργανο αυτό, του οποίου υπήρξε πρόεδρος δύο φορές στις αρχές τις δεκαετίας του 1960.
Gaetano Martino, the centenary of whose birth was commemorated by the European Parliament on 29 November 2000, was unquestionably one of its most striking personalities, having twice been its President at the beginning of the 1960s.
Οι ομιλίες που εκφώνησε στο κοινοβούλιο του Στρασβούρ­γου, μεταξύ 1958 και 1967, αναδεικνύουν το άμεμπτο ήθος του και την οξυδέρ­κεια του πολιτικού αισθητηρίου του.
The speeches he made in Strasbourg between 1958 and 1967 reveal a high level of moral consent and very acute political awareness.
Ο Gaetano Martino, διεθνούς φήμης καθηγητής ανθρώπινης φυσιολογίας και Πρύ­τανης του Πανεπιστημίου της Ρώμης, αφιέρωσε στο πρόβλημα της πανεπιστημια­κής εκπαίδευσης σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής δράσης του.
Gaetano Martino, who was an internationally renowned Professor of Human Physiology and Dean of the University of Rome, devoted a significant part of his European work to the issue of university education.
Ειδικότερα, διε- ' ξήγε μια θαρραλέα μάχη υπέρ της ίδρυσης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας, το οποίο αντιλαμβανόταν ως ένα μέσον στην υπηρεσία της ανάπτυ­ξης και της διάδοσης μίας ευρωπαϊκής συνείδησης.
In particular, he led a courageous battle in favour of founding the European University in Florence, which he planned as a tool to be used to encourage the teaching and dissemination of a European awareness.
Για αυτόν τον πρωτοπόρο της 'Ενωσης, ο πολιτισμός αποτελούσε έναν αναντικατάστατο μοχλό προώθησης και επίσπευσης της διαδικασίας ενοποίησης.
This European Union pioneer saw culture as an irreplaceable lever to drive and accelerate the unification process.
Η ανάπτυξη της ευρωπαϊκής επιστημονικής έρευνας αποτέλεσε ένα ακόμα βασι­κό στοιχείο της κοινοβουλευτικής του δραστηριότητας.
Another principal aspect of his parliamentary work was focussed upon the development of European scientific research.
Υπήρξε, κατά κάποιο τρόπο, πρόδρομος του προγράμματος πλαισίου για την έρευνα και την τεχνολο­γική ανάπτυξη, καθώς ζήτησε με επιμονή από τις κυβερνήσεις να παράσχουν τα απαραίτητα μέσα για την έρευνα, προκειμένου να αναχαιτιστεί το κύμα φυγής των επιστημόνων που έπληττε την ήπειρο μας από τη δεκαετία του '60.
In many ways, he was a precursor of the framework programme for technological research and development, through his insistent requests to the governments to devote the necessary resources to research in order to curb the brain drain which afflicted our con tinent during the 1960s.
Κορωνίδα του έργου του υπήρξε αναμφίβολα η διοργάνωση της Διάσκεψης της Μεσσήνης, στις 1 και 2 Ιουνίου 1955, η οποία έδωσε νέα ώθηση στην Ευρώπη και έκανε πραγματικότητα την Κοινή Αγορά.
There is no doubt that his masterpiece was the organisation of the Messina Conference on 1 and 2 June 1955, as a result of which the European process was revived and the Common Market became a reality.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η ανά­καμψη της Μεσσήνης έλαβε χώρα λιγότερο από ένα χρόνο μετά την αποτυχία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Αμυνας.
It should be pointed out that the Messina revival took place less than a year after the failure of the European Defence Community.
Χωρίς την ανάκαμψη αυτή, η 'Ενωση δεν θα είχε επιτύχει την πρόοδο που γνωρίζουμε σήμερα: από τον χωρίς σύνορα ευρ(υπαϊκό χώρο και τον χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων έως το εκλεγμένο με καθολική ψηφοφορία Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τη δημιουργία του ευρώ.
Without this revival, the Union would not have achieved the progress we see today: from the European area without frontiers to the Charter of Fundamental Rights, from European Parliament elections by universal suffrage to the advent of the euro.
Οι ομιλίες του Gaetano Martino αναδεικνύουν τη διπλή του πίστη: πίστη στις παραδόσεις του καθενός και πίστη στις αρχές ενός κοινού πολιτισμού.
Gaetano Martino's speeches reveal his dual fidelity: fidelity to the traditions of all countries and fidelity to the principles of a common civilisation.
Η Κοινή Αγορά δεν πρέπει να εκλαμβάνεται έως συσσώρευση συμφερόντων, αλλά ως μέσο για την επίτευξη ενός υψηλότερου στόχου: της ενότητας των ελεύθερων λαών.
The Common Market should not be conceived as a collection of mixed interests but as a means of attaining a higher aim: the unity of free peo ples.
Σύμφωνα με το όραμα του μεγάλου αυτού ευρωπαίου, οι πολιτικές, οικονομικές και αμυντικές συμφωνίες, είναι ασφαλώς σημαντικές, αλλά πρέπει να εντάσσο­νται σε ένα γενικό πλαίσιο ευνοϊκό για την πλήρη άνθιση των ατομικών ελευθε­ριών, της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και της κοινωνίας των πολιτών.
Within this wide European vision, political, economic and defence agreements are obvious ly important, but they should form part of a general framework which will encourage the full unfolding of individualfreedoms, democracy, the rule of law and civil society.
Η διορατικότητα του τού επέτρεψε να αντιληφθεί ότι ο αρχικός πυρήνας της κοι­νοτικής Ευρώπης προοριζόταν να επεκτείνει σταδιακά τα σύνορα του ώστε να συμπεριλάβει όλη την επικράτεια της μεγάλης Ευρώπης.
His far-sightedness led to his realisation that the original core of the European Community was destined gradually to extend its borders to take in the whole of Europe. This same vision must lead us, as the joint decision-makers for future enlargement of the European Union, to carry this his toric task through to a successful conclusion, providing its institutions with the resources to function correctly and to reach effective decisions.
Η ίδια διορατικότητα
Nicole FONTAINE President of the European Parliament
— Η εκλογή του Ευρωπαϊκού
— European Unification
— Η Ευρώπη των ελπίδων μας
— The European University
— Η εσωτερική λειτουργία της Κοινότητας
— Election of the European Parliament by Universal Suffrage
— Επανεκλογή στην Προεδρία του Ευρωπαϊκού
— Election as President of the European Parliament
Κοινοβουλίου
— The Europe of Hope
— Τιμή στη μνήμη του John F. Kennedy
— The Community's Internal Functioning
— Κοινότητα και Δημοκρατία
— The European Parliament and the National Parliaments
— Η Διάσκεψη της Μεσσήνης και η ευρωπαϊκή πολιτική
— Re-election as President of the European Parliament
— Η Κοινότητα και οι εξουσίες του Ευρωπαϊκού
— A tribute to the memory of John F. Kennedy
Κοινοβουλίου
— Community and Democracy
— Οι δημοσιονομικές εξουσίες του Ευρωπαϊκού
— The Messina Conference and European Political Union
— Η υπέρβαση της κρίσης της Κοινότητας
— The European Parliament's Budgetary Powers
— Η ευρωπαϊκή επιστημονική έρευνα
— Overcoming the Community Crisis
— Βιβλιογραφία
— European Scientific Research
H ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΕΝΟΠΟΊΗΣΗ
European Unification
Ομιλία που εκφωνήθηκε σπς 19 Μφτίου 1958
Speech given on 19 March 1958
Για πρώτη φορά στην ιστορία αυτής της ηπείρου, που σημαδεύτηκε μέχρι πρόσφατα περισσότερο από τον πόλεμο παρά από την ειρή­νη, γινόμαστε μάρτυρες της γενικής ενοποίησης της ευρωπαϊκής οικονομίας.
For the first time in the continent's history, a history which has until recently been more marked by war than by peace, we are seeing European economic unification.
Επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω, τουλάχιστον εν συντομία, τις αντιδράσεις, τη δυσπιστία, τον σκεπτικισμό, που χρειάστηκε να υπερνικήσουμε για να δρομολο­γήσουμε, να συνεχίσουμε και να ολοκληρώσουμε αυτό το έργο που ονομάστηκε «ευρωπαϊκή ανάκαμψη», το οποίο αποφασίστηκε στη Μεσσήνη τις πρώτες μέρες του Ιουνίου του 1955 και είχε ως ευτυχή κατάληξη, περίπου δυο χρόνια αργότε­ρα, τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Ευρωπαϊ­κής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας.
I would like to recall, if only briefly, the opposition, lack of belief and scepticism which had to be overcome in order to begin, pursue and achieve this so-called work of'European Revival', which was finally completed in Messina early in June 1955 and which happily led, some two years later, to the establishment of the European Economic Community and the European Atomic Energy Community.
Η υπενθύμιση αυτή μας δείχνει το μέγεθος της μεγάλης προόδου που επιτεύχθηκε στην πορεία προς την ευρωπαϊκή ενότητα και μας προειδοποιεί για τους κινδύνους και τα εμπόδια που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, προκειμένου να ολοκληρώσουμε με επιτυχία τη δράση που ανα­λαμβάνουμε σήμερα.
This recollection, which gives us some idea of the enormous progress we have managed to make towards European unity, also warns us of the dangers and obstacles we must face in bringing the present initiative to a successful conclusion.
Η πραγματική ισχύς των κοινοτικών θεσμικών οργάνων πρόκειται να τεθεί σε δοκιμασία.
The Community institutions are preparing to see their real strength put to the test.
Στην ευαίσθητη αυτή στιγμή, της μετάβασης από το θεωρητικό επίπε­δο στην πρακτική πραγματικότητα, οφείλουμε όλοι εμείς -η Συνέλευση, οι υπουρ­γοί, οι εκτελεστικές επιτροπές- να αντιμετωπίσουμε και να επιλύσουμε όλα τα προβλήματα της λειτουργίας και της ισορροπίας τους.
During this sensitive transition from theoretical planning to practical reality, it is up to us — the Assembly, the Ministers, the executive Commissions — to face and resolve all the issues relating to their functioning and balance.
Οι στόχοι και τα όρια της ΕΚΑΧ, της Οικονομικής Κοινότητας, της Ατομικής Κοινότητας προσδιορίζονται με σαφήνεια στις Συνθήκες, αλλά η δημιουργία τους εντάσσεται στο πλαίσιο μιας γενικότερης διαδικασίας, της διαδικασίας της πολι­τικής ολοκλήρωσης της ευρωπαϊκής ηπείρου.
The objectives and limits of the European Coal and Steel Community, the Economic Community and the Atomic Energy Community are clearly defined in the Treaties, but their establishment falls within the framework of a more general process, the process of European political integration itself. I believe that we shall apply and interpret the rules of the Treaties correctly if we keep our minds firmly fixed on European political integration.
Φρονώ επομένως ότι θα εφαρμό­σουμε και θα ερμηνεύσουμε ορθά τους κανόνες των Συνθηκών, αν διατηρήσουμε σταθερά στραμμένο το βλέμμα στην πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης.
It we do not do this, or if by any chance we decide to restrict our powers and our options by looking back instead of forward, we shall betray the spirit of the Treaties and condemn the European Community to its end at the very moment it has begun.
Η ανανέωση της ζωής της Ευρώπης, που απαιτούν τα διπλωματικά όργανα της 25ης Μαρτίου, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω έντονης και συνεχούς δρά­σης με στόχο την ανάπτυξη και την πρόοδο.
We shall only be able to claim to have attained the aspirations of those who, as representatives of the ideals of the European political class, contributed their ideas and initiatives to the creation of the three Communities, if we never forget that the final objective is total European unity.
Η εποχή που διανύουμε, η οποία σφύζει από συναίσθημα, μου θυμίζει μια άλλη ιστορική εποχή, η οποία αποτέλεσε την απαρχή του πρώτου επιτυχημένου εγχει­ρήματος μιας πολιτικής κοινότητας λαών που επιθυμούσαν να ενωθούν για να συνεργαστούν, σε πνεύμα ομόνοιας, στο έργο της κοινωνικής προόδου.
Our era, which is an emotive one, reminds me of another historic period which formed the prelude to the first successful creation of a political community of peoples wanting to unite in order to cooperate in the work of civil progress.
Το εν λόγω εγχείρημα έλαβε χώρα στο ελεύθερο έδαφος της Αμερικής και αξίζει να το υπενθυμίσουμε σήμερα, όχι μόνο γιατί παρήγαγε ένα από τα καλύτερα και περισσότερο ολοκληρωμένα πολιτικά οικοδομήματα όλων των εποχών, αλλά επί­σης επειδή ήταν η πρώτη φορά που η Ευρώπη κατόρθωνε να ενωθεί, έστω και σε μια μακρινή γη.
This took place on the independent soil of America and we should remember it today, not only because it lay at the origin of one of the finest and most successful political structures of all time, but also because it was the first example of successful European unification, albeit in a far-off land.
Οπως συμβαίνει με εμάς σήμερα, οι ιδρυτές της αμερικανικής ενότητας γνώρι­σαν, και εκείνοι, την εναλλαγή του φόβου και της ελπίδας_ όμως οι φόβοι τελι­κά υπερνικήθηκαν από το «πνεύμα ανδρείας» αυτών των διορατικών και μεγα­λόψυχων ανδρών, και η ελπίδα τους δεν άργησε να μετατραπεί σε βεβαιότητα.
The founders of American unity, in the same way as the modern founders of European unity, also went through successive periods of fear and hope, but the fear was finally overcome by the 'manly spirit' of those farsighted and noble people and the hope was not long in becoming a reality.
Στο πνεύμα αυτό αναφέρεται ο Madison στο 15ο δοκίμιο του «Federalist», με λόγια που κρίνω σκόπιμο να υπενθυμίσω επ' ευκαιρία της επίσημης αυτής συνε­δρίασης: «Σε αυτό το πνεύμα ανδρείας, γράφει, θα οφείλουν οι επόμενες γενεές τις σημαντικές προόδους που η αμερικανική κοινωνία θα έχει επιτύχει για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ατόμων και της ευημερίας του συνόλου, δίδο­ντας έτσι ένα παράδειγμα σε ολόκληρο τον κόσμο.
It is to this spirit that Madison referred in The Federalist Papers XIV, in the following words, which I believe are worth quoting at this august meeting: 'To this manly spirit', he wrote, 'posterity will be indebted for the possession, and the world for the example, of the numerous innovations displayed on the American theatre, in favour of private rights and public happiness.
Αν οι επικεφαλής της επανά­στασης είχαν ενεργήσει μόνο βάσει προηγουμένων, αν δεν είχε σχηματιστεί μια κυβέρνηση, για την οποία δεν υπήρχε κανένα ακριβές υπόδειγμα, ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτή τη στιγμή ως ένα από τα θλιβερά θύματα κοντόφθαλμων εθνοσυνελεύσεων...
Had no important step been taken by the leaders of the Revolution for which a precedent could not be discovered, no government established of which an exact model did not present itself, the people of the United States might, at this moment, have been numbered among the melancholy victims of misguided councils ...Happily they pursued a new and more noble course.
Σε αντίθεση με ό,τι ίσχυε για τους ιδρυτές της Αμερικής, υπάρχουν σήμερα συγκεκριμένα υποδείγματα, στα οποία μπορούμε να αναφερθούμε, από το αμερι­κανικό υπόδειγμα έως το υπόδειγμα της Ελβετίας, που βρίσκεται τόσο κοντά μας και έχει ονομαστεί δικαίως ο «ευρωπαϊκός μικρόκοσμος του αμερικανικού μακρόκοσμου».
Unlike those who constituted America, we now have precise models which we can follow, from the American model to that of Switzerland, which is so close and which is justly called 'the European microcosm of the American macrocosm'.
Οι πλέον αξιόλογοι άνδρες της Ευρώπης, από τον De Gasperi στον Schuman, από τον Adenauer στον Churchill, από τον Sforza στον Spaak, πίστεψαν, ηθικά και πολιτικά, στο ιδεώδες μιας ενοποιημένης Ευρώπης, σε μια εποχή που η παρακ­μή της γηραιάς ηπείρου φαινόταν αναπόφευκτη, λόγω της σοβαρής κρίσης που προκάλεσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.
The greatest men in Europe, from De Gasperi to Schuman, from Adenauer to Churchill, from Sforza to Spaak, had moral and political faith in an ideal of European unification at a time when the decline of the old continent appeared to them to be the inevitable consequence of the serious crisis arising from the second world war. This faith was supported by carefully considered reflection, a highly realistic recognition of the position and needs of the historical cycle at a time when temporal power, in all its manifestations, had attained such a degree of develop ment that it could no longer be sustained by the modest resources of the various European States.
Η πίστη αυτή στηρίχθηκε σε ώριμη σκέψη, στη ρεαλιστικότερη δυνατή αναγνώριση της κατάστασης και των αναγκαιοτητών
It is evident that our States, which appear small in size compared with the continentally based massive forces which have entered world history, can no longer solve their problems without uniting and resorting to forms of permanent cooperation.
του τρέχοντος ιστορικού κύκλου, στον οποίο η υλική εξουσία, στις πολλαπλές εκφάνσεις της, έφτασε σε τέτοιο βαθμό ανάπτυξης ώστε δεν μπορεί πλέον να δια­σφαλιστεί με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουν τα διάφορα ευρωπαϊκά κράτη.
Europe is already united through its culture and civilisation. This is so obvious that we do not hesitate to refer to Dante, Goethe, Shakespeare and Pascal as European and we consider individual freedom, political democracy, the rule of law, all those values which Europe has accumulated over numerous centuries in its historic movement towards unity, to be our common heritage.
Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, ανεξαιρέτως, χρήζουν της εγγενούς αυτής ενότητας, αν επιθυμούν ακόμη να συμμετάσχουν στην πρόοδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
The long and difficult crisis which Europe suffered for over fifty years was due above all to the people's lack or inadequacy of'active' faith in this civilisation and in its ideas, its principles and its values.
Όμως, αν η ένωση τους υπαγορευόταν μόνο από πρακτικές αναγκαιότητες, θα ήταν καταδικασμένη στο εφήμερο και την παρακμή.
A number of Europeans have believed and still believe that their irreplaceable and priceless spiritual heritage is a heritage which can be preserved passively, whereas in reality it is an asset which should be renewed from day to day, with perseverance and tenacity.
Οι πολιτικές, οικονομικές, στρατιωτικές συμφωνίες είναι σημαντικές και επείγουσες, αλλά δεν αρκούν.
Every time, somewhere in Europe, that human dignity is flouted, political freedom violated or the law trampled on, this is not a 'particularism', as Machiavelli would have put it.
Το πραγματικό θεμέλιο της ευρωπαϊκής ενότητας έχει πνευματικό χαρακτήρα.
The entire civilisation of western Europe feels affronted.
Ωστόσο, η επίγνωση αυτής της πολιτιστικής και πολιτισμικής ενότητας δεν αρκείπρέπει επίσης να επικυρωθεί από τους λαούς μέσω θετικών ενεργειών.
It is true to say that the attempt to integrate Europe is essentially an attempt to move beyond the stage of nationalism but without stifling the specific spirit of each of the nations of Europe.
Η μακρά και σοβαρή κρίση που μαστίζει την Ευρώπη εδώ και περισσότερο από πενήντα χρόνια, οφείλεται κυρίως στην απουσία ή στην ανεπάρκεια μιας «ενερ­γού» πίστης των λαών στον πολιτισμό και τα ιδανικά της, στις αρχές και τις αξίες της.
History teaches us that in this beautiful European garden, the most noble and elevated expressions of art and thought have been the fruit of two forms of fidelity: fidelity to the traditions of each nation and fidelity to the principles of a common civilisation.
Κάθε φορά που σε κάποιο μέρος της Ευρώπης περιφρονήθηκε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, παραβιάστηκε η πολιτική ελευθερία, καταπατήθηκε το δίκαιο, δεν επρόκειτο για προσβολή ενός «ιδιώτη», για να μιλήσω όπως ο Machiavelli, αλλά για προσβολή του πολιτισμού ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης.
When the nations of Europe demonstrate originality and creativity, they remain European in everyone's eyes but when, on the other hand, they decide to isolate themselves, feeling unequal to the task, they condemn themselves to irredeemable sterility and decadence.
Στην προσπάθεια αυτή, χρειαζόμαστε ακριβώς το «πνεύμα ανδρείας», για το οποίο μιλούσε ο Madison.
We would like to move beyond the historical era of nationalism. Entry into this new era does not, however, involve the need to destroy the notion of nationality.
Το χρειαζόμαστε για να διώξουμε από το πνεύμα μας το φόβο, τον εγωισμό και τα τελευταία κατάλοιπα του πνεύματος του κατακτητή.
All that is needed is for each nation to make a greater effort to restore the purity of this notion's original meaning and to free it from the malign aspects which turned this benign and potent structure of human society into a diabolical and destructive force.