natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει ότι οι αρμόδιες αρχές προέβησαν σε μια σύμφωνη με την εν λόγω αρχή εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του κανονισμού 615/98.
It is for the Finanzgericht Hamburg to assess whether the competent authorities have applied the relevant provisions of Regulation No 615/98 in a manner that is consonant with that principle.
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Since these proceedings are, for the parties to the main proceedings, a step in the action pending before the national court, the decision on costs is a matter for that court.
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Costs incurred in submitting observations to the Court, other than the costs of those parties, are not recoverable.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
On those grounds, the Court (Third Chamber) hereby rules:
Υπόθεση C-246/06
Case C-246/06
(αίτηση του Juzgado de lo Social Único de Algeciras για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Juzgado de lo Social Único de Algeciras)
«Κοινωνική πολιτική — Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη — Οδηγία 80/987/ΕΟΚ τροποποιηθείσα με την οδηγία 2002/74/ΕΚ — Άμεσο αποτέλεσμα — Αποζημίωση λόγω παράνομης απολύσεως, συμφωνηθείσα στο πλαίσιο δικαστικού συμβιβασμού — Καταβολή από τον οργανισμό εγγυήσεως — Καταβολή εξαρτώμενη από την έκδοση δικαστικής αποφάσεως»
(Social policy — Protection of workers in the event of insolvency of their employer — Directive 80/987/EEC amended by Directive 2002/74/EC — Direct effect — Compensation for unfair dismissal agreed under a judicial conciliation settlement — Payment guaranteed by the guarantee institution — Payment conditional upon the adoption of a judicial decision)
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 17ης Ιανουαρίου 2008 . . . . I - 107
Judgment of the Court (Fourth Chamber), 17 January 2008 . . . . . . .
Κοινωνική πολιτική — Προσέγγιση των νομοθεσιών — Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη — Οδηγία 80/987/ΕΟΚ τροποποιηθείσα με την οδηγία 2002/74/ΕΚ
Social policy — Approximation of laws — Protection of workers in the event of insolvency of their employer — Directive 2002/74 amending Directive 80/987
(Οδηγία 80/987 του Συμβουλίου, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2002/74, άρθρο 3, εδ. 1)
(Council Directive 80/987, as amended by Directive 2002/74, Art. 3, first para.)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-246/06
SUMMARY — CASE C-246/06
(Οδηγία 80/987 του Συμβουλίου, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2002/74)
(Council Directive 80/987, as amended by Directive 2002/74)
απαγορεύσεως των διακρίσεων, όπως αυτή αναγνωρίζεται στην κοινοτική έννομη τάξη, αρχή η οποία επιβάλλει να μην αντιμετωπίζονται κατά διαφορετικό τρόπο παρόμοιες καταστάσεις, εκτός αν η διαφοροποίηση δικαιολογείται αντικειμενικώς.
those rules of national law is consistent with the principle of non-discrimination, as recognised by the Community legal order, in accordance with which comparable situations must not be treated differently unless such difference in treatment is objectively justified.
Αν η οδηγία 2002/74, η οποία τροποποιεί την οδηγία 80/987, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη, δεν έχει μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο κατά την ημερομηνία λήξεως της σχετικής προθεσμίας, δεν μπορεί να γίνει επίκληση του άμεσου αποτελέσματος του άρθρου 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987 αν η αφερεγγυότητα επήλθε πριν από την ημερομηνία αυτή.
Where Directive 2002/74 amending Directive 80/987 on the approximation of the laws of the Member States relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer has not been transposed into national law by the deadline for its transposition, the possible direct effect of the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987 cannot be relied upon in relation to a state of insolvency which occurred before that date.
(βλ. σκέψη 30, διατακτ. 1)
(see para. 30, operative part 1)
Συναφώς, οι παρανόμως απολυθέντες μισθωτοί βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση, όσον αφορά το δικαίωμα αποζημιώσεως σε περίπτωση μη επαναπροσλήψεως.
In that regard, workers who have been unfairly dismissed are in a comparable situation in so far as they are entitled to compensation in the event that they are not reinstated.
Επομένως, μια εθνική κανονιστική ρύθμιση παραβιάζει την αρχή της ισότητας, εφόσον ορίζει ότι δεν καλύπτονται από τον οργανισμό εγγυήσεως οι απαιτήσεις για αποζημίωση που έχουν αναγνωριστεί στο πλαίσιο δικαστικού συμβιβασμού, μολονότι δεν δικαιολογείται αντικειμενικά η διαφορετική μεταχείριση των απαιτήσεων αυτών σε σχέση με τις απαιτήσεις για αποζημιώσεις λόγω παράνομης απολύσεως που έχουν αναγνωριστεί με δικαστική ή διοικητική απόφαση.
Therefore, rules of national law which exclude from the responsibilities of the guarantee institutions claims corresponding to compensation for unfair dismissal established by conciliation procedure, are contrary to that principle of equal treatment, unless a difference in treatment for those claims as compared to claims for unfair dismissal, awarded by judgment, or administrative decision, may be objectively justified.
Οσάκις εθνική κανονιστική ρύθμιση εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 80/987, σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη, όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2002/47, τα εθνικά δικαστήρια υποχρεούνται, αν η αφερεγγυότητα επήλθε μεταξύ της ενάρξεως ισχύος της οδηγίας 2002/74 και της λήξεως της προθεσμίας μεταφοράς της στο εθνικό δίκαιο, να διασφαλίζουν την εφαρμογή της εν λόγω εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως κατά τρόπο σύμφωνο προς την αρχή της
Where rules of national law fall within the scope of Directive 80/987, relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer, as amended by Directive 2002/74, the national courts are bound, as regards a state of insolvency occurring between the date of the entry into force of Directive 2002/74 and the deadline for transposition of that directive into national law, to ensure that the application of
(βλ. σκέψεις 36-37, 39, διατακτ. 2)
(see paras 36, 37, 39, operative part 2)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα)της 17ης Ιανουαρίου 2008 *
JUDGMENT OF THE COURT (Fourth Chamber)17 January 2008 *
Στην υπόθεση C-246/06, με αντικείμενο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, που υπέβαλε το Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Ισπανία) με απόφαση της 7ης Απριλίου 2006, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 2 Ιουνίου 2006, στο πλαίσιο της διαδικασίας
REFERENCE for a preliminary ruling under Article 234 EC from the Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Spain), made by decision of 7 April 2006, received at the Court on 2 June 2006, in the proceedings
Mengozzi γραμματέας: R. Grass, έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
Advocate General: P. Mengozzi, Registrar: R. Grass, having regard to the written procedure, after considering the observations submitted on behalf of:
Η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία της οδηγίας 80/987/EOK του Συμβουλίου, της 20ής Οκτωβρίου 1980, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητος του εργοδότη (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/004, σ.
This reference for a preliminary ruling concerns the interpretation of Council Direct ive 80/987/EEC of 20 October 1980 relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer (OJ 1980 L 283, p.
35), όπως έχει τροποποιηθεί με την οδηγία 2002/74/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Σεπτεμβρίου 2002 (ΕΕ L 270, σ.
23), as amended by Directive 2002/74/EC of the European Parliament and of the Council of 23 September 2002 (OJ 2002 L 270, p.
10, στο εξής: οδηγία 80/987).
10) (‘Directive 80/987’).
Το νομικό πλαίσιο
Legislative framework
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 80/987 ορίζει ότι η «παρούσα οδηγία ισχύει για τις απαιτήσεις μισθωτών από συμβάσεις εργασίας ή από σχέσεις εργασίας κατά εργοδοτών σε κατάσταση αφερεγγυότητος κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1».
Article 1(1) of Directive 80/987 provides that ‘[t]his Directive shall apply to employees’ claims arising from contracts of employment or employment relationships and existing against employers who are in a state of insolvency within the meaning of Article 2(1)’.
Στο άρθρο 2, παράγραφος 2, της εν λόγω οδηγίας διευκρινίζεται ότι η οδηγία δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών να διατυπώνουν ορισμούς των εννοιών «μισθωτός», «εργοδότης», «αμοιβή εργασίας», «κεκτημένο δικαίωμα» και «δικαίωμα προσδοκίας».
Article 2(2) of Directive 80/987 states that the directive is without prejudice to national law as regards the definition of the terms ‘employee’, ‘employer’, ‘pay’, ‘right conferring immediate entitlement’ and ‘right conferring prospective entitlement’.
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 80/987, ως είχε αρχικώς, όριζε:
Article 3(1) of Directive 80/987, in its initial version, provided:
«Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα αναγκαία μέτρα ώστε ορισμένοι οργανισμοί εγγυήσεως να διασφαλίζουν, με την επιφύλαξη του άρθρου 4, την πληρωμή των ανεξοφλήτων απαιτήσεων των μισθωτών που προέρχονται από συμβάσεις εργασίας ή από σχέσεις εργασίας και αφορούν την αμοιβή για περίοδο πριν μίαν ορισμένη ημερομηνία.»
‘Member States shall take the measures necessary to ensure that guarantee institutions guarantee, subject to Article 4, payment of employees’ outstanding claims resulting from contracts of employment or employment relationships and relating to pay for the period prior to a given date.’
Στο νέο κείμενο της οδηγίας 80/987, όπως διαμορφώθηκε κατόπιν της εκδόσεως της οδηγίας 2002/74, η παράγραφος 1 του άρθρου 3 του αρχικού κειμένου της οδηγίας 80/987 αντιστοιχεί στο πρώτο εδάφιο του ίδιου άρθρου και έχει ως εξής:
Article 3(1) of Directive 80/987, in its initial version, has become the first paragraph of Article 3 in the version following the amendment by Directive 2002/74 and is now worded as follows:
«Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα, έτσι ώστε οι οργανισμοί εγγύησης να εξασφαλίζουν, με την επιφύλαξη του άρθρου 4, την πληρωμή των ανεξόφλητων απαιτήσεων των μισθωτών που απορρέουν από συμβάσεις εργασίας ή από σχέσεις εργασίας περιλαμβανομένης όποτε αυτό προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία της καταβολής αποζημιώσεων σε περίπτωση λύσεως της σχέσεως εργασίας.»
‘Member States shall take the measures necessary to ensure that guarantee institutions guarantee, subject to Article 4, payment of employees’ outstanding claims resulting from contracts of employment or employment relationships, including, where provided for by national law, severance pay on termination of employment relationships.’
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2002/74 ορίζει:
The first and second subparagraphs of Article 2(1) of Directive 2002/74 state:
«Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία πριν από τις 8 Οκτωβρίου 2005.
‘Member States shall bring into force the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with this Directive before 8 October 2005.
Εφαρμόζουν τις διατάξεις που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο σε κάθε περίπτωση αφερεγγυότητας ενός εργοδότη που επήλθε μετά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος των διατάξεων αυτών.»
They shall apply the provisions referred to in the first subparagraph to any state of insolvency of an employer occurring after the date of entry into force of those provisions.’
Η οδηγία 2002/74 τέθηκε σε ισχύ, σύμφωνα με το άρθρο 3, στις 8 Οκτωβρίου 2002.
In accordance with Article 3 thereof, Directive 2002/74 entered into force on 8 October 2002.
Η ισπανική νομοθεσία
Spanish legislation
Το άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 2, του βασιλικού νομοθετικού διατάγματος 1/1995, της 24ης Μαρτίου 1995, περί εγκρίσεως του τροποποιηθέντος κειμένου του νόμου περί εργαζομένων (Estatuto de los Trabajadores, BOE αριθ. 75, της 29ης Μαρτίου 1995, σ.
Article 33(1) and (2) of Legislative Royal Decree 1/1995 of 24 March 1995 approving the amended text of the Workers’ Statute (Estatuto de los Trabajadores, BOE No 75 of 29 March 1995, p.
9654), ως έχει κατόπιν της εκδόσεως του νόμου 60/1997, της 19ης Δεκεμβρίου 1997 (BOE αριθ. 304, της 20ής Δεκεμβρίου 1997, σ.
9654), in the version following from Law 60/1997 of 19 December 1997 (BOE No 304 of 20 December 1997, p.
37453, στο εξής: νόμος περί εργαζομένων), ορίζει τα εξής:
37453) (‘the Workers’ Statute’) provides:
Το Ταμείο εγγυήσεως μισθών […] καταβάλλει στους εργαζομένους το ποσό των μισθών που τους οφείλονται σε περίπτωση αφερεγγυότητας των εργοδοτών, αναστολής πληρωμών, πτωχεύσεως ή δικαστικής εξυγιάνσεως των επιχειρήσεων.
The Wages Guarantee Fund … shall pay to workers the remuneration owed to them in the event of insolvency, suspension of payments, bankruptcy or judicial administration of their employers.
Για τους σκοπούς του προηγουμένου εδαφίου, μισθός θεωρείται το ποσό που αναγνωρίζεται ως μισθός, κατά την έννοια του άρθρου 26, παράγραφος 1, με πράξη συμβιβασμού ή με δικαστική απόφαση, καθώς και η πρόσθετη αποζημίωση που καταβάλλεται ως “salarios de tramitación” [μισθοί καταβαλλόμενοι για το διάστημα μέχρι την έκδοση της δικαστικής αποφάσεως], κατόπιν σχετικής αποφάσεως της αρμόδιας δικαστικής αρχής […]
For the purposes of the preceding subparagraph, remuneration shall include the amount which the conciliation settlement or the judicial decision recognises as such on the basis of the definition laid down in Article 26(1), as well as supplementary compensation in respect of “salarios de tramitación” [wages for the period between the dismissal and disposal of proceedings], awarded where appropriate by the competent court …
Στις περιπτώσεις της προηγούμενης παραγράφου, το Ταμείο εγγυήσεως μισθών καταβάλλει τις αποζημιώσεις που έχουν αναγνωριστεί με δικαστική ή διοικητική απόφαση υπέρ των εργαζομένων, λόγω απολύσεως ή λύσεως της συμβάσεως κατά τα άρθρα 50, 51 και 52, στοιχείο c, του παρόντος νόμου, επί ένα κατ’ ανώτατο όριο έτος, το δε ημερομίσθιο που λαμβάνεται ως βάση του υπολογισμού δεν μπορεί να υπερβαίνει το διπλάσιο του κατώτατου διεπαγγελματικού μισθού.
The Wages Guarantee Fund, in the cases referred to in the previous paragraph, shall pay the compensation fixed by judgment or administrative decision in favour of workers on account of their dismissal or of the cancellation of their contracts in accordance with Articles 50, 51 and 52(c) of this Law, up to a maximum of one year’s pay, it being understood that the daily wage taken as the basis for that computation may not exceed twice the minimum interprofessional wage.
Στις αποζημιώσεις που καταβάλλει το Fogasa, δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 2, του νόμου περί εργαζομένων, περιλαμβάνονται και οι αποζημιώσεις λόγω παράνομης απολύσεως, οι οποίες καταβάλλονται κατά το άρθρο 56, παράγραφος 1, του νόμου αυτού υπό τις εξής προϋποθέσεις:
Compensation for unfair dismissal, as provided for in Article 56(1) of the Workers’ Statute, is included in the types of compensation to be paid by Fogasa pursuant to Article 33(2) of the Workers’ Statute, under the following conditions:
Ο εργοδότης πρέπει να συνεχίσει να δηλώνει τον εργαζόμενο στα μητρώα κοινωνικής ασφαλίσεως κατά τη διάρκεια της καταβολής των διαλαμβανόμενων στο στοιχείο b μισθών.»
(b) an amount equivalent to the remuneration payable with effect from the date of dismissal up to the date of notification of the judgment holding the dismissal to be unfair or up to the date on which the worker finds another job, if he is recruited before the delivery of the judgment and if the employer provides evidence of the sums paid so that they can be deducted from the “salarios de tramitación”.
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
The dispute in the main proceedings and the questions referred for a preliminary ruling
Velasco Navarro ήταν παράνομη και, αφετέρου, συμφώνησε να της καταβάλει αποζημίωση λόγω απολύσεως και τους προβλεπόμενους στο άρθρο 56 του νόμου περί εργαζομένων «salarios de tramitación».
On 13 May 2002, Ms Velasco Navarro and Camisas Leica reached a judicial conciliation settlement, under which Camisas Leica acknowledged that Ms Velasco Navarro had been unfairly dismissed and agreed to pay her compensation for dismissal and the ‘salarios de tramitación’, as provided for in Article 56 of the Workers’ Statute.
Velasco Navarro ζήτησε από το Fogasa να της καταβάλει την ως άνω αποζημίωση και τους «salarios de tramitación» που δεν της είχε καταβάλει ο πρώην εργοδότης της.
On the basis of a provisional insolvency order concerning Camisas Leica, made on 5 March 2003 by the same court at the company’s request, Ms Velasco Navarro sought payment from Fogasa of the sum, due by way of compensation for dismissal and ‘salarios de tramitación’, that her former employer had not paid her.
Velasco Navarro δεν δικαιούται τα 2 696,89 ευρώ που είχε ζητήσει ως αποζημίωση λόγω απολύσεως, διότι η απόλυση δεν είχε αναγνωρισθεί με απόφαση δικαστηρίου ή άλλου δικαιοδοτικού οργάνου.
Fogasa agreed to pay Ms Velasco Navarro the sum of EUR 3 338.88 by way of ‘salarios de tramitación’, but took the view that she was not entitled to the amount of EUR 2 696.89 that she claimed as compensation for dismissal, on the ground that that compensation had not been awarded by judgment or other judicial decision.
Σύμφωνα με τις διευκρινίσεις που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο με το σκεπτικό της αποφάσεως περί παραπομπής, το ισπανικό δίκαιο προβλέπει μεν, στο άρθρο 33, παράγραφος 2, του νόμου περί εργαζομένων, την καταβολή των οφειλόμενων αποζημιώσεων λόγω λύσεως της σχέσεως εργασίας, μόνον, όμως, εφόσον αυτές έχουν επιδικαστεί στους εργαζομένους με δικαστική ή διοικητική απόφαση, λόγω της απολύσεως ή της λύσεως της συμβάσεως.
According to the explanation submitted by the national court in the grounds for the order for reference, by Article 33(2) of the Workers’ Statute, Spanish law provides for the payment of severance pay, but only where entitlement to such compensation is recognised by a judgment or administrative decision in favour of the workers on account of their dismissal or the termination of the contract.
Το αιτούν δικαστήριο κρίνει ότι η εν λόγω διάταξη της εθνικής νομοθεσίας είναι αντίθετη στην κοινοτική αρχή της ισότητας, όπως αυτή καθιερώνεται με τη νομολογία του Δικαστηρίου, και, ιδίως, με τη σκέψη 30 της διατάξεως της 13ης Δεκεμβρίου 2005, C-177/05, Guerrero Pecino (Συλλογή 2005, σ. I-10887).
The referring court regards that provision of national law as contrary to the Community principle of equal treatment as enshrined in the caselaw of the Court, and, in particular, in paragraph 30 of the order of 13 December 2005 in Case C-177/05 Guerrero Pecino [2005] ECR I-10887.
Κατά τη νομολογία αυτή, αποζημίωση κατά την έννοια του άρθρου 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 80/987 θεωρείται και η αποζημίωση ανάλογης φύσεως που καθορίζεται στο πλαίσιο διαδικασίας δικαστικού συμβιβασμού.
According to that caselaw, compensation of the same type, determined by a judicial conciliation procedure, must also be regarded as severance pay within the meaning of the first paragraph of Article 3 of Directive 80/987.
Το εν λόγω δικαστήριο επισημαίνει ότι η οδηγία 2002/74 είχε ήδη τεθεί σε ισχύ όταν διαπιστώθηκε η αφερεγγυότητα της Camisas Leica, δηλαδή στις 5 Μαρτίου 2003.
The referring court points out that Directive 2002/74 was already in force on 5 March 2003, the date on which it declared Camisas Leica insolvent.
Διαπιστώνει ότι, αν και η προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο έληξε στις 8 Οκτωβρίου 2005, ο Ισπανός νομοθέτης δεν μερίμνησε για την εν λόγω μεταφορά, διότι ήταν πεπεισμένος ότι η υφιστάμενη ισπανική νομοθεσία, που ίσχυε από τις 21 Δεκεμβρίου 1997, ήταν απολύτως συμβατή με την οδηγία.
It considers that, even though the period allowed for transposition expired on 8 October 2005, the Spanish legislature took no steps to implement Directive 2002/74 because of its conviction that the Spanish domestic legislation, in force since 21 December 1997, fully complied with that directive.
Το αιτούν δικαστήριο καταλήγει ότι, ακριβώς επειδή η νομοθεσία αυτή ήταν ελλιπής, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι, στις 8 Οκτωβρίου 2005, το Βασίλειο της Ισπανίας είχε προσαρμόσει τη νομοθεσία του προς την οδηγία 2002/74.
The referring court concludes that it cannot therefore be maintained that the Kingdom of Spain had transposed Directive 2002/74 by 8 October 2005 because, in fact, the national legislation is not yet complete.
Velasco Navarro δεν μπορεί να επικαλεστεί την οδηγία 2002/74 ούτε την ερμηνεία που δίδεται σε αυτή με την προπαρατεθείσα διάταξη Guerrero Pecino, διότι η δικαστική απόφαση περί προσωρινής αφερεγγυότητας της Camisas Leica, αν και μεταγενέστερη της ενάρξεως ισχύος της οδηγίας αυτής στις 8 Οκτωβρίου 2002, εκδόθηκε, σε κάθε περίπτωση, πριν από την ημερομηνία κατά την οποία τα κράτη μέλη όφειλαν να έχουν λάβει τα απαραίτητα μέτρα για τη μεταφορά της στο εσωτερικό δίκαιο, δηλαδή πριν από τις 8 Οκτωβρίου 2005.
The referring court also states that, at the hearing before it, Fogasa argued that Ms Velasco Navarro could not rely upon Directive 2002/74 — or on the interpretation of that directive which results from the order in Guerrero Pecino — since in any event the date of the provisional insolvency order against Camisas Leica, albeit later than the date of the entry into force of Directive 2002/74 (8 October 2002), falls before the date on which the Member States were to have taken the measures to transpose that directive (8 October 2005).
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Juzgado de lo Social Único de Algeciras αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
It is in those circumstances that the Juzgado de lo Social Único de Algeciras decided to stay proceedings and to refer the following questions to the Court of Justice for a preliminary ruling:
«1) Αν ο εθνικός δικαστής διαπιστώσει ότι στις 8 Οκτωβρίου 2005 η εθνική νομοθεσία ήταν ελλιπής και, επομένως, δεν είχε προσαρμοστεί στην οδηγία 2002/74 και στην ερμηνεία της από το ΔΕΚ (υπό το πρίσμα της κοινοτικής αρχής της ισότητας), όπως διατυπώθηκε με την [προπαρατεθείσα διάταξη Guerrero Pecino], πρέπει να θεωρηθεί ότι η οδηγία αυτή έχει άμεσο αποτέλεσμα έναντι του Fogasa, του κρατικού οργανισμού εγγυήσεως, από την επόμενη ημέρα, δηλαδή από τις 9 Οκτωβρίου 2005;
‘(1) Where it has been found by the national court that the domestic legislation, which is incomplete, did not comply, on 8 October 2005, with Directive 2002/74 and its interpretation by the Court of Justice (with regard to the Community principle of equal treatment) in the order in [Guerrero Pecino], must that directive be regarded as having direct effect as regards Fogasa, the State guarantee institution, with effect from the following day (9 October 2005)?