natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όμως, από την τελική έκθεση του συμβούλου ακροάσεων προκύπτει ότι, «κατόπιν των ενστάσεων της Hoechst και της Nutrinova», ο σύμβουλος αυτός «εξέτασε τα εσωτερικά σημειώματα των υπηρεσιών της Επιτροπής στον βαθμό που αυτά [υπήρχαν]».
In fact, it follows from the hearing officer’s final report that, ‘[a]s a result of these claims made by Hoechst and Nutrinova’, the hearing officer had ‘examined internal notes of the Commission services in so far as these exist[ed]’.
Επομένως, ο ισχυρισμός της Hoechst ότι δεν δόθηκε συνέχεια στο αίτημά της είναι αστήρικτος.
Hoechst’s assertion that its request met with no response is therefore factually incorrect.
Τέταρτον, σχετικά με τον ισχυρισμό ότι η προσφεύγουσα αντιμετωπίστηκε μεροληπτικά ή ότι υπέστη άνιση μεταχείριση στο πλαίσιο της εφαρμογής της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996, πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή ανέφερε, σε ένα εσωτερικό σημείωμα της 9ης Νοεμβρίου 1998 το οποίο παρέπεμπε στις πρώτες συσκέψεις που είχαν πραγματοποιηθεί με την Chisso και τη Hoechst, τα ακόλουθα:
Fourth, as regards what the applicant claims to have been a biased approach or unequal treatment in the application of the 1996 Leniency Notice, the Court observes that in an internal note of 9 November 1998 referring to the first meetings held with Chisso and Hoechst, the Commission stated:
«Ασφαλώς, δεν τους πληροφορήσαμε [τους δικηγόρους της Chisso] ότι άλλες οι επιχειρήσεις παρείχαν επίσης σχετικές πληροφορίες, ούτε ενημερώσαμε τις άλλες αυτές επιχειρήσεις ότι […] η Chisso είχε υποβάλει αίτημα ασυλίας.»
‘We have obviously not informed them [that is to say, Chisso’s lawyers] that other companies are also providing information, nor have these others been informed that … Chisso [had] applied for leniency.’
Όμως, από τα πρακτικά της συσκέψεως της 13ης Νοεμβρίου 1998 που πραγματοποιήθηκε μεταξύ Chisso και Επιτροπής προκύπτει ότι ένας από τους επιφορτισμένους με την υπό κρίση υπόθεση υπαλλήλους ανέφερε ότι «θα […] προειδοποιούσε [την Chisso] αν κάποια άλλη επιχείρηση επιχειρούσε να επιδείξει μεγαλύτερη προθυμία έναντι της Chisso στο πλαίσιο της ανακοινώσεως περί συνεργασίας».
In fact, it follows from the minute of the meeting of 13 November 1998 between Chisso and the Commission that one of the officials responsible for the present case stated that ‘fair warning would be given if another company would look like overtaking Chisso under the requirements of [the Leniency Notice]’.
Από αυτό προκύπτει, αφενός, ότι, στις 9 Νοεμβρίου 1998, η Επιτροπή εξέφρασε σαφώς την πρόθεσή της να μην αποκαλύψει στις συνεργαζόμενες επιχειρήσεις, ειδικότερα στη Hoechst, το γεγονός ότι άλλες επιχειρήσεις είχαν έρθει σε επαφή με τις υπηρεσίες της προκειμένου να λάβουν ασυλία όσον αφορά την επιβολή προστίμου, ενώ, αφετέρου, στις 13 Νοεμβρίου 1998, ήτοι μερικές ημέρες αργότερα, διαβεβαίωνε την Chisso ότι θα την προειδοποιούσε αν άλλες επιχειρήσεις επεδείκνυαν μεγαλύτερη προθυμία έναντι αυτής στον τομέα της συνεργασίας.
It follows, first, that on 9 November 1998 the Commission clearly displayed its intention not to disclose to the cooperating undertakings, in particular to Hoechst, the fact that other undertakings had approached its services in order to obtain immunity from a fine when, on 13 November 1998, that is to say, some days later, it assured Chisso that it would be warned if other undertakings attempted to overtake it in relation to cooperation.
Τα στοιχεία αυτά οδηγούν το Πρωτοδικείο να θεωρήσει ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή παρέβη τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως.
Those elements lead the Court to conclude that, in this case, the Commission failed to have regard to the principles of sound administration and equal treatment.
Το Πρωτοδικείο υπογραμμίζει συναφώς ότι, ακόμα και αν από τον ισχυρισμό του εμπλεκομένου υπαλλήλου κατά τη σύσκεψη της 13ης Νοεμβρίου 1998 δεν αποδεικνύεται ότι η υπόσχεση που δόθηκε στην Chisso πράγματι τηρήθηκε στη συνέχεια, το στοιχείο αυτό στοιχειοθετεί παρά ταύτα προσβολή των δύο προαναφερθεισών αρχών.
The Court would emphasise in that regard that even if the assertion of the official concerned at the meeting of 13 November 1998 does not show that the promise made to Chisso was in fact subsequently kept, it none the less constitutes a breach of those two principles.
Στο παρόν στάδιο πρέπει να σημειωθεί ότι η Hoechst δεν ζητεί την ακύρωση της Αποφάσεως επειδή η Επιτροπή παραβίασε τις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της ίσης μεταχειρίσεως.
It must be observed, at this stage, that Hoechst does not claim that the Decision should be annulled in so far as the Commission breached the principles of sound administration and equal treatment.
Ωστόσο, καθόσον έγινε επίκληση της παραβιάσεως των αρχών αυτών προς στήριξη του ισχυρισμού περί προσβολής του δικαιώματος προσβάσεως στον φάκελο, που θα εξεταστεί κατωτέρω, και καθόσον τα επιχειρήματα της Hoechst αναπτύσσονται εκ νέου στο πλαίσιο του ογδόου και του ενάτου λόγου που αφορούν την εφαρμογή της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996, πρέπει να εξεταστεί η επίπτωση της παραβιάσεως που διαπιστώθηκε στη σκέψη 137 ανωτέρω επί του περιεχομένου της Αποφάσεως.
However, since it relied on a breach of those principles in support of the breach of the right of access to the file, which will be examined below, and in so far as Hoechst’s arguments are developed again in the context of the eighth and ninth pleas concerning the application of the 1996 Leniency Notice, it is appropriate to ascertain the impact on the content of the Decision of the breach found at paragraph 137 above.
Συναφώς, πρώτον, πρέπει να σημειωθεί ότι η παρανομία που διαπιστώθηκε στη σκέψη 137 ανωτέρω δεν είναι ικανή να θέσει υπό αμφισβήτηση την παράβαση που διαπιστώνεται με την Απόφαση, η οποία στηρίζεται, κατά τα λοιπά, σε έγγραφες αποδείξεις.
In that regard, in the first place, it must be observed that the unlawful act found at paragraph 137 above is not of such a kind as to call in question the infringement found in the Decision, which, moreover, is supported by documentary evidence.
Η Hoechst, εξάλλου, δεν προέβαλε κανένα επιχείρημα επ’ αυτού.
Nor has Hoechst put forward any argument to that effect.
Δεύτερον, όσον αφορά τη συνεργασία των επιχειρήσεων, από την αιτιολογική σκέψη 440 της Αποφάσεως προκύπτουν τα ακόλουθα:
In the second place, as regard cooperation by undertakings, it follows from recital 440 to the Decision that:
«Κατά τη διάρκεια μιας συσκέψεως που πραγματοποιήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1998 η Chisso περιέγραψε προφορικά τις δραστηριότητες της συμπράξεως και παρέσχε έγγραφες αποδείξεις […].
‘At a meeting held on 13 November 12998, Chisso submitted an oral description of the cartel’s activities and provided documentary evidence … The Commission considers that on that occasion Chisso was the first undertaking to adduce decisive evidence [of] the existence of the cartel which is found in this Decision.’
Επομένως, η Επιτροπή στηρίχθηκε αποκλειστικά στην προφορική περιγραφή των δραστηριοτήτων της συμπράξεως και στις έγγραφες αποδείξεις που παρασχέθηκαν κατά τη σύσκεψη της 13ης Νοεμβρίου 1998, και όχι αργότερα, προκειμένου να συναγάγει ότι η Chisso ήταν η πρώτη επιχείρηση που παρέσχε καθοριστικά στοιχεία προς απόδειξη της υπάρξεως της συμπράξεως.
It follows that the Commission relied solely on the oral description of the cartel’s activities and on the written evidence submitted at the meeting of 13 November 1998, and not later, as the basis for its conclusion that Chisso had been the first undertaking to adduce evidence of the existence of the cartel.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ακόμα και αν υποτεθεί ότι η Chisso υποχρεώθηκε να συνεργαστεί περισσότερο με την Επιτροπή, μετά τις 13 Νοεμβρίου 1998, η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα με την Απόφαση όσον αφορά την εφαρμογή της ανακοινώσεως περί συνεργασίας του 1996, με την επιφύλαξη της εξετάσεως του ογδόου και του ενάτου λόγου που προβάλλει η Hoechst, με τους οποίους σκοπείται να αποδειχθεί ότι, επί της ουσίας, τα στοιχεία που είχε αποστείλει η Chisso στις 13 Νοεμβρίου 1998 δεν ήταν καθοριστικής σημασίας.
In those circumstances, even on the assumption that Chisso was induced to cooperate further with the Commission after 13 November 1998, the Commission could not have arrived at a different result in the Decision as concerns the application of the 1996 Leniency Notice, subject to examination of the eighth and ninth pleas, whereby Hoechst seeks to demonstrate that, on the substance, the evidence submitted by Chisso on 13 November 1998 was not decisive.
Το ίδιο θα συνέβαινε αν η Hoechst είχε υποχρεωθεί να συνεργαστεί περισσότερο, μετά τις 13 Νοεμβρίου 1998, έχοντας λάβει γνώση της συνεργασίας της Chisso.
The same would apply if Hoechst had been induced further, after 13 November 1998, after becoming aware of Chisso’s cooperation.
Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι η παρανομία που διαπιστώθηκε στη σκέψη 137 ανωτέρω δεν είναι ικανή να επηρεάσει το κύρος της Αποφάσεως όσον αφορά, αφενός, τη διαπίστωση της παραβάσεως και, αφετέρου, τη χρονική προτεραιότητα της συνεργασίας της Chisso.
The Court therefore considers that the unlawful act found at paragraph 137 above is not of such a kind as to affect the validity of the Decision in so far as it concerns the finding of the infringement and the fact that Chisso was the first to cooperate.
Ανεξάρτητα από το ζήτημα της επιπτώσεως της παρανομίας που διαπιστώθηκε στη σκέψη 137 ανωτέρω επί του δικαιώματος προσβάσεως στον φάκελο, το οποίο θα εξεταστεί κατωτέρω, και, επομένως, από το ζήτημα της επιπτώσεως αυτής επί του κύρους της Αποφάσεως στο σύνολό της, και καθόσον τα επιχειρήματα που προβάλλει η Hoechst αναπτύσσονται εκ νέου στο πλαίσιο του ογδόου και του ενάτου λόγου με τους οποίους σκοπείται η μείωση του επίδικου προστίμου, το Πρωτοδι-
Independently of the question of the impact of the unlawful act found at paragraph 137 above on the right of access to the file, which will be examined below, and therefore the question of the impact of that illegality on the validity of the Decision as a whole, and in so far as Hoechst’s arguments are developed again in the context of
HOECHST κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ κείο επιφυλάσσεται, στο παρόν στάδιο, να λάβει θέση όσον αφορά μιαν ενδεχόμενη μεταρρύθμιση του προστίμου αυτού.
HOECHST v COMMISSION the eighth and ninth plea, whereby it seeks a reduction in the fine, the Court, at this stage, reserves its position as to whether the fine should be varied.
β) Επί της παραβιάσεως του δικαιώματος προσβάσεως στον φάκελο
b) Breach of the right of access to the file
Πρέπει να υπομνησθεί, προεισαγωγικώς, ότι το δικαίωμα προσβάσεως στον φάκελο, απόρροια της αρχής του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας, συνεπάγεται ότι η Επιτροπή υποχρεούται να παρέχει στην ενδιαφερόμενη επιχείρηση τη δυνατότητα εξετάσεως όλων των εγγράφων που περιλαμβάνονται στον φάκελο έρευνας και τα οποία ενδέχεται να είναι κρίσιμα για την άμυνά της.
It must be borne in mind at the outset that the right of access to the file, which is a corollary of the principle of respect for the rights of the defence, means that the Commission provides the undertaking concerned with the opportunity to examine all the documents in the investigation file that might be relevant for its defence.
Στα έγγραφα αυτά συγκαταλέγονται τόσο τα επιβαρυντικά όσο και τα απαλλακτικά στοιχεία, με εξαίρεση τα επιχειρηματικά απόρρητα άλλων επιχειρήσεων, τα εσωτερικά έγγραφα της Επιτροπής και άλλες εμπιστευτικές πληροφορίες (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Ιανουαρίου 2004, C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P και C-219/00 P, Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2004, σ. I-123, σκέψη 68 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Those documents comprise both inculpatory and exculpatory evidence, with the exception of business secrets of other undertakings, internal documents of the Commission and other confidential information (see Joined Cases C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P and C-219/00 P Aalborg Portland and Others v Commission [2004] ECR I-123, paragraph 68 and the caselaw cited).
Όσον αφορά τα επιβαρυντικά στοιχεία, η ενδιαφερόμενη επιχείρηση πρέπει να αποδείξει ότι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η Επιτροπή με την απόφασή της θα ήταν διαφορετικό αν ένα μη κοινοποιηθέν έγγραφο στο οποίο στηρίχθηκε η Επιτροπή για να θεμελιώσει την ευθύνη της επιχειρήσεως αυτής δεν θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη ως επιβαρυντικό αποδεικτικό στοιχείο.
As regards the inculpatory evidence, the undertaking concerned must demonstrate that the result which the Commission reached in its decision would have been different if a document that was not disclosed on which the Commission relied to make a finding of infringement against that undertaking ought to have been excluded as inculpatory evidence.
Όσον αφορά τα απαλλακτικά στοιχεία, η ενδιαφερόμενη επιχείρηση πρέπει να αποδείξει ότι η μη αποκάλυψή τους επηρέασε, σε βάρος της, την εξέλιξη της διαδικασίας και το περιεχόμενο της αποφάσεως της Επιτροπής.
As regards the exculpatory evidence, the undertaking concerned must establish that its non-disclosure was able to influence, to its detriment, the course of the procedure and the content of the Commission’s decision.
Αρκεί η επιχείρηση να αποδεικνύει ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα εν λόγω απαλλακτικά έγγραφα για την άμυνά της, υπό την έννοια ότι, αν είχε τη δυνατότητα να τα προβάλει κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, θα μπορούσε να επικαλεστεί στοιχεία που δεν θα συμφωνούσαν με τα συμπεράσματα στα οποία είχε καταλήξει στο στάδιο αυτό η Επιτροπή, οπότε θα μπορούσε να επηρεάσει, με κάποιο τρόπο, τις περιλαμβανόμενες στην ενδεχόμενη απόφαση εκτιμήσεις της τελευταίας, τουλάχιστον όσον αφορά τη σοβαρότητα και τη διάρκεια των προσαπτόμενων ενεργειών, και, επομένως, το ύψος του προστίμου.
It is sufficient for the undertaking to show that it would have been able to use the exculpatory documents for its defence, in the sense that, if it had been able to rely on them during the administrative procedure, it would have been able to invoke evidence which was not consistent with the inferences made at that stage by the Commission and therefore could have had an influence, in any way at all, on the assessments made by the Commission in any decision, at least as regards the gravity and duration of the conduct in which the undertakings was found to have engaged and, accordingly, the level of the fine.
Η δυνατότητα να ασκεί επιρροή ένα μη κοινοποιηθέν έγγραφο επί της εξελίξεως της διαδικασίας και επί του περιεχομένου της αποφάσεως της Επιτροπής δεν μπορεί να διαπιστώνεται παρά μόνο μετά από προσωρινή εξέταση ορισμένων αποδεικτικών στοιχείων από τα οποία να προκύπτει ότι τα μη κοινοποιηθέντα έγγραφα μπορούσαν να έχουν —σε σχέση με τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία— μια καθόλου αμελητέα σημασία (βλ. απόφαση Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 145 ανωτέρω, σκέψεις 73 έως 76 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
The possibility that a document that had not been disclosed might have had an influence on the conduct of the procedure and the content of the Commission’s decision can be established only after a provisional examination of certain evidence showing that the undisclosed documents might have had — from the aspect of that evidence — a significance which ought not to have been overlooked (see Aalborg Portland and Others, paragraph 145 above, paragraphs 73 to 76 and the caselaw cited).
Επιπλέον, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι δεν μπορεί να εναπόκειται μόνο στην Επιτροπή, η οποία ανακοινώνει τις αιτιάσεις και λαμβάνει την απόφαση περί επιβολής κυρώσεως, να καθορίζει τα έγγραφα που είναι χρήσιμα για την άμυνα της ενδιαφερομένης επιχειρήσεως.
Furthermore, it should be emphasised that it is not solely for the Commission, which notifies the objections and adopts the decision imposing a penalty, to determine the documents which are of use to the defence of the undertakings concerned.
Ωστόσο, μπορεί να αποκλείει από τη διοικητική διαδικασία τα στοιχεία τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς που περιέχονται στην ανακοίνωση των αιτιάσεων και τα οποία, ως εκ τούτου, δεν είναι κρίσιμα για την έρευνα.
However, the Commission may exclude from the administrative procedure the evidence which has no relation to the allegations of fact and of law in the statement of objections and which therefore has no relevance to the investigation.
Ο προσφεύγων δεν μπορεί λυσιτελώς να προβάλλει, ως λόγο ακυρώσεως, την έλλειψη κοινοποιήσεως ασχέτων με την υπόθεσή του στοιχείων (βλ. απόφαση Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 145 ανωτέρω, σκέψη 126 και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
An applicant cannot properly put forward as a ground of annulment the fact that irrelevant documents were not communicated to it (see Aalborg Portland and Others v Commission, paragraph 145 above, paragraph 126 and the caselaw cited).
Τέλος, πρέπει να υπομνησθεί ότι μια παράβαση του δικαιώματος προσβάσεως στον φάκελο δεν μπορεί να οδηγεί σε συνολική ή μερική ακύρωση μιας αποφάσεως της Επιτροπής παρά μόνον αν μη προσήκουσα πρόσβαση στον φάκελο έρευνας της υποθέσεως που παρασχέθηκε στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις κατά τη διοικητική διαδικασία τις εμπόδισε να λάβουν γνώση εγγράφων που μπορούσαν να φανούν χρήσιμα για την άμυνά τους και αποτέλεσε, με τον τρόπο αυτό, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνάς τους.
Last, it must be borne in mind that a breach of the right of access to a file can entail annulment of a Commission decision in whole or in part only where the lack of proper access to the investigation file during the administrative procedure had prevented the undertaking or undertakings concerned from perusing documents which were likely to be of use in their defence and had thus infringed their rights of defence.
Τούτο θα συνέβαινε αν με την κοινοποίηση ενός εγγράφου υπήρχε πιθανότητα, έστω και περιορισμένη, να καταλήξει η διοικητική διαδικασία σε διαφορετικό αποτέλεσμα αν η ενδιαφερόμενη επιχείρηση είχε τη δυνατότητα να το επικαλεστεί κατά τη διάρκεια της εν λόγω διαδικασίας (βλ., επ’ αυτού, απόφαση Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 145 ανωτέρω, σκέψεις 101 και 131).
That is the case if disclosure of a document would have had even a slight chance of altering the outcome of the administrative procedure if the undertaking concerned had been able to rely on it during that procedure (see, to that effect, Aalborg Portland and Others v Commission, paragraph 145 above, paragraphs 101 and 131).
Το αν υπήρξε εν προκειμένω προσβολή του δικαιώματος προσβάσεως της Hoechst στον φάκελο όσον αφορά, αφενός, το έγγραφο της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002 με τα παραρτήματά του και, αφετέρου, τα εσωτερικά έγγραφα σχετικά με τις τηλεφωνικές επαφές μεταξύ Επιτροπής και Chisso, από τον Σεπτέμβριο του 1998 μέχρι τον Απρίλιο του 1999, πρέπει να εξεταστεί με γνώμονα τις ανωτέρω παρατηρήσεις.
It is in the light of those considerations that the Court must assess whether Hoechst’s right of access to the file was breached in this case as regards, first, Chisso’s letter of 17 December 2002 together with the annexes thereto and, second, the internal documents relating to the telephone conversations between the Commission and Chisso between September 1998 and April 1999.
Επί του εγγράφου της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002 με τα παραρτήματά του
Chisso’s letter of 17 December 2002 and the annexes thereto
Πρώτον, πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή αποφάσισε να περιλάβει ένα μη εμπιστευτικό κείμενο του εγγράφου της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002, με τα παραρτήματά του, στον φάκελο έρευνας ο οποίος ήταν προσβάσιμος στις επιχειρήσεις που μετείχαν στη διαδικασία.
First, it should be observed that the Commission decided to incorporate Chisso’s letter of 17 December 2002, together with the annexes thereto, in a nonconfidential version, in the investigation file that was made available to the undertakings which were parties to the proceedings.
Επομένως, η Επιτροπή θεωρούσε οπωσδήποτε ότι τα έγγραφα αυτά ήταν κρίσιμα για την έρευνα.
The Commission therefore of necessity considered that those documents were of relevance to the investigation.
Δεύτερον, η Επιτροπή δεν χρησιμοποίησε στην Απόφαση το έγγραφο της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002, με τα παραρτήματά του, προκειμένου να αποδείξει ότι οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις είχαν διαπράξει παράβαση.
Second, Chisso’s letter of 17 December 2002, together with the annexes thereto, was not used by the Commission in the Decision in order to establish that the undertakings concerned had committed an infringement.
Επομένως, δεν πρόκειται για επιβαρυντικό αποδεικτικό στοιχείο.
Those documents therefore do not constitute inculpatory evidence.
Τρίτον, διαπιστώνεται ότι η Hoechst είχε όντως πρόσβαση σε ένα μη εμπιστευτικό κείμενο του εγγράφου της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002, με τα παραρτήματά του.
Third, it must be noted that Hoechst did in fact have access to the nonconfidential version of Chisso’s letter of 17 December 2002, together with the annexes.
Ωστόσο, το σχετικό σύνολο εγγράφων, όπως αυτά κατέστησαν προσβάσιμα έναντι της Hoechst κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, περιελάμβανε 101 σελίδες, το σύνολο των οποίων σχεδόν ήταν λευκές και διαγεγραμμένες με τη μνεία «απόρρητα επιχειρηματικά στοιχεία».
However, in the form made available to Hoechst during the administrative procedure, those documents consisted of 101 pages, virtually all of which were blank and marked ‘Business secrets’.
Κατά τη διοικητική διαδικασία δεν γνωστοποιήθηκε κανένα άλλο πιο εύληπτο μη εμπιστευτικό κείμενο, ούτε καν κάποια περίληψη του περιεχομένου των εγγράφων αυτών.
No more comprehensible nonconfidential version, or even a summary of the content of those documents, was provided during the administrative procedure.
Το έγγραφο της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002 μνημόνευε μόνον έναν πίνακα περιλαμβάνοντα την ημερομηνία των επίμαχων εγγράφων, τον αποστολέα και τον αποδέκτη, καθώς και, ενδεχομένως, το αντικείμενο.
Only a list setting out the date, sender and addressee of the documents and, where appropriate, the subject-matter, were mentioned in Chisso’s letter of 17 December 2002.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η γνωστοποίηση του μη εμπιστευτικού κειμένου του εγγράφου της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002, με τα παραρτήματά του, όπως αυτό κατέστη προσβάσιμο έναντι της Hoechst κατά τη διοικητική διαδικασία, προσομοιάζει στην πράξη με απόκρυψη των σχετικών εγγράφων, τα οποία, καθόσον περιλαμβάνονταν στον φάκελο, ήταν κρίσιμα για την έρευνα.
In those circumstances, the nonconfidential version of Chisso’s letter of 17 December 2002, with the annexes, in the form make available to Hoechst during the administrative procedure, bears a close relationship to failure to disclose the documents in question, which, in so far as they formed part of the file, were of relevance to the investigation.
Τέταρτον, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η Hoechst είχε ζητήσει επανειλημμένα μια πλέον πρόσφορη πρόσβαση στο έγγραφο της Chisso της 17ης Δεκεμβρίου 2002, με τα παραρτήματά του, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.
Fourth, it must be emphasised that more appropriate access to Chisso’s letter of 17 December 2002, together with the annexes, was requested by Hoechst on a number of occasions during the administrative procedure.
Η Επιτροπή της αρνήθηκε την πρόσβαση αυτή, όπως αναφέρει η αιτιολογική σκέψη 26 της Αποφάσεως, με την αιτιολογία ότι η Chisso είχε ζητήσει εμπιστευτική μεταχείριση των σχετικών εγγράφων.
That access was refused, according to the terms of recital 26 to the Decision, on the ground that Chisso had requested confidential treatment for them.
Όμως, η Επιτροπή δεν μπορεί να επικαλείται, γενικώς, τον εμπιστευτικό χαρακτήρα εγγράφων προκειμένου να δικαιολογεί την καθολική άρνησή της να ανακοινώσει έγγραφα του φακέλου της (απόφαση του Πρωτοδικείου της 20ής Απριλίου 1999, T-305/94 έως T-307/94, T-313/94 έως T-316/94, T-318/94, T-325/94, T-328/94, T-329/94 και T-335/94, Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ.
The Commission cannot make a general reference to confidentiality to justify a total refusal to disclose documents in its file (Joined Cases T-305/94 to T-307/94, T-313/94 to T-316/94, T-318/94, T-325/94, T-328/94, T-329/94 and T-335/94 Limburgse Vinyl Maatschappij and Others v Commission [1999] ECR II-931, paragraph 1017).