natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Επι­τροπή απέρριψε το αίτημα με το αιτιολογικό ότι ορισμένα από τα ζητηθέντα έγγραφα δεν ήταν έγγραφα της Επιτροπής και ότι τα υπόλοιπα δεν μπορού­σαν να κοινολογηθούν διότι υπήρχε κίνδυνος να αποβεί η κοινολόγηση εις βάρος της προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και ειδικότερα της διαχεί­ρισης των ερευνών.
This application was refused by the Commission on the grounds that some of the documents requested were not Commission documents and that the others could not be disclosed for fear of adversely affecting the protection of the public interest and in particular the conduct of investigations.
Οι έρευνες αυτές μπορούσαν να οδηγήσουν στην έναρξη διαδικασίας κατ' εφαρμογή του άρθρου 226 της συνθήκης ΕΚ.
Such investigations were liable to result in the opening of the procedure under Article 226 EC.
Η παρέκκλιση αυτή προβλέπεται ρητά από τον κώδικα συμπεριφοράς που εφαρμόζεται στην Επιτροπή (2).
The code of conduct applicable to the Commission expressly provides for this excep­tion (2).
Οι αιτούντες προσέφυγαν στο Πρωτοδικείο ζητώντας την ακύρωση της αρνητικής απόφασης της Επιτροπής.
The applicants appealed to the Court of First Instance requesting annul­ment of the Commission decision refusing access.
Το Πρωτοδικείο υπενθύ­μισε ότι η απόφαση για τη θέσπιση του κώδικα συμπεριφοράς είναι πράξη παρέχουσα δικαίωμα πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα που κατέχει η Επι­τροπή (3).
The Court pointed out that the decision adopting the code of conduct was an act conferring on the public a right of access to documents held by the Commission ?).
(') Υπόθεση Τ-191/99, David Petrie κατά Επιτροπής. (:) Απόφαση 94/90/ΕΚΑΧ.
(') Case T­191/99 David Petrie ν Commission.
ΕΚ. Ευρατόμ (ΕΕ L 46 της 18.2.1994). (') Υποθέσεις Τ-105/95, WWF UK κατά Επιτροπής, απόφαση της 5ης Μαρτίου 1997 (Συλλογή 1997, σ.
C­Ì Decision 94/90/ECSC, EC, Eurarom (OJ L 46, 18.2.1994). (') Case T­105/95 WWF UK ν Commission — judgment of 5.3.1997 _BAR_I997] ECR 11­313 and Case T­124/96 Interporcv Commission — judgment of 6.2.1998 [1998] ECR 11­231.
Σε απόφαση της 5ης Απριλίου('), το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) έκρινε προσφυγή κατά της Νορβηγίας.
In its judgment of 5 April ('), the EFTA Court considered an applica­tion against Norway.
Το Δικαστήριο ΕΖΕΣ διαπιστώνει ότι η Νορβηγία, διατηρώντας σε ισχύ τη νομοθεσία που απαγορεύει την εισαγωγή και την εμπορία καλαμποκιού σε νιφάδες (κορν φλέικς) εμπλουτισμένου σε σίδηρο και βιταμίνες, το οποίο κυκλοφορεί νόμιμα σε άλλα κράτη μέλη του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 11 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, το οποίο ισοδυναμεί προς το άρθρο 28 της συνθήκης ΕΚ.
It ruled that, by applying its legislation so as to prohibit the import and marketing in Norway of corn flakes fortified with iron and vita­mins which have been lawfully manufactured and marketed in other EEA States, Norway had failed to fulfil its obligations under Article 11 of the EEA Agreement, parallel to Article 28 of the EC Treaty.
Η προσφυγή ασκήθηκε από την Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ, κατόπιν καταγγελίας που υπέβαλε εταιρεία στην οποία η νορβηγική αρχή ελέγχου των τροφίμων αρνήθηκε την εμπορία εμπλουτισμένων σιτηρών, για το λόγο ότι η προσθήκη θρεπτικών υλών σε τρόφιμα μπορούσε να επιτραπεί μόνο στο βαθμό που θα αποδεικνυόταν η ύπαρξη διατροφικής ανάγκης στον νορβηγικό πληθυσμό.
The application had been lodged by the EFTA Surveillance Authority following a complaint filed by a company which had been refused an authorisation by the Norwegian Food Control Authority to sell fortified corn flakes in Norway on the grounds that the addition of nutrients was authorised only if there was a nutritional need in the Norwegian population.
Η Επιτροπή και η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ υποστήριζαν, αντιθέτως, ότι μόνο οι ανησυχίες για τη δημόσια υγεία μπο­ρούσαν να συνεκτιμηθούν στην απόφαση περί εμπορίας, ενώ η ύπαρξη δια­τροφικής ανάγκης θα μπορούσε να αποτελέσει, στην καλύτερη περίπτωση, ένα από τα ενδεδειγμένα στοιχεία.
The Commission and the EFTA Surveillance Authority countered with the argument that the relevant requirement for justi­fication was that of public health and that nutritional need was at most only one of the relevant factors.
Στην απάντηση του, το Δικαστήριο χρειάστηκε να ερμηνεύσει την απόφαση Sandoz της 14ης Ιουλίου 1987, σύμφωνα με την οποία το κοινοτικό δίκαιο δεν αντίκειται προς τη δυνατό­τητα της εθνικής νομοθεσίας να απαγορεύει, χωρίς προηγούμενη έγκριση, την εμπορία τροφίμων, που κυκλοφορούν νομίμως σε ένα άλλο κράτος μέλος, στα οποία έχουν προστεθεί βιταμίνες, «υπό τον όρο ότι η εμπορία επιτρέπε­ται εφόσον ο εμπλουτισμός σε βιταμίνες ανταποκρίνεται σε πραγματική, ιδίως τεχνική ή διατροφική, ανάγκη».
In responding to the application, the Court referred to the Sandoz ruling of 14 July 1987, according to which Community law does not preclude national rules which prohibit, without prior authorisation, the mar­keting of food products to which vitamins have been added and which have been lawfully marketed in another Member State 'when the addition of vita­mins to foodstuffs meets a real need, especially a technical or nutritional one'.
Καταρχάς, το Δικαστήριο υπενθυμίζει την κατάσταση του δικαίου όσον αφορά την εμπορία τροφίμων: «Ελλείψει εναρμόνισης των κανόνων, όταν υφίσταται αμφιβολία ως προς την κατά­σταση της επιστημιονικής έρευνας, εναπόκειται στα συμβαλλόμενα κράτη να αποφασίσουν για το βαθμό προστασίας της δημόσιας υγείας που επιθυμούν να διασφαλίσουν, συνυπολογίζοντας τις θεμελιώδεις απαιτήσεις του δικαίου του ΕΟΧ, και ιδίως την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων.
The Court summarised the status of the law regarding the marketing of food products as follows: 'In the absence of harmonisation of rules, when there is uncertainty as to the current state of scientific research, it is for the contracting parties to decide what degree of protection of human health they intend to assure, having regard to the fundamental requirements of EEA law, notably the free movement of goods [...]
Εντός των ορίων αυτών, ένα συμβαλλόμενο κράτος δύναται να επικαλεστεί την αρχή της προφύλαξης.»
Under those conditions, a Contracting Party may invoke the precautionary principle [...]
Το Δικαστήριο προσθέτει ότι «η εν λόγω διακριτική ευχέρεια πρέπει ωστόσο να υπόκειται στον έλεγχο του δικαστή».
That measure of discretion must, how­ever, be exercised subject to judicial review.'
Μολονότι οι ανησυχίες για τη δημόσια υγεία αποτελούν το ουσιαστικό στοιχείο, δεν πρέπει να αγνοείται η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας.
Although the need to safeguard public health remains a primary concern, the principle of proportionality must
(') Υπόθεση Ε-3/00.
(') Case E-3/00 EFTA ν Norway.
467 διαπίστωση από μια εθνική αρχή της απουσίας διατροφικής ανάγκης δεν θα ήταν δυνατόν να αιτιολογήσει την απαγόρευση εισαγωγής, η οποία συνιστά σαφώς πιο περιοριστικό μέτρο».
Measures taken by a contracting party must therefore be 'based on scientific evidence; they must be proportionate, non­discriminatory, trans­parent and consistent with similar measures already taken'. Moreover, the mere finding by a national authority of the absence of a nutritional need would not justify an import ban, which is an altogether more restrictive measure.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η ορθή εφαρ­μογή των αρχών της προφύλαξης και της αναλογικότητας «προϋποθέτει, κατά πρώτον, τον εντοπισμό των δυνητικά αρνητικών συνεπειών για την υγεία και, κατά δεύτερον, την πλήρη αξιολόγηση του κινδύνου για την υγεία, βάσει των πλέον πρόσφατων επιστημονικών στοιχείων».
Accord­ing to the Court, a proper application of the precautionary principle and the principle of proportionality 'presupposes, firstly, an identification of potentially negative health consequences and, secondly, a comprehensive evaluation of the risk to health based on the most recent scientific information'.
Ωστόσο, «εφόσον η ανεπάρκεια ή ο ελάχιστα πειστικός χαρακτήρας ή η ασάφεια των συμπε­ρασμάτων που προκύπτουν από τις αναλύσεις αυτές εμποδίζουν τον επακριβή προσδιορισμό του ενδεχόμενου κινδύνου, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται το ενδεχόμενο σημαντικής ζημίας, σε περίπτωση που επαληθευτούν οι αρνη­τικές προβλέψεις, η αρχή της προφύλαξης θα δικαιολογούσε, ως εκ τούτου, τη λήψη περιοριστικών μέτρων».
However, 'when the insufficiency, or the inconclusiveness, or the imprecise nature of the conclu­sions to be drawn from those consideration makes it impossible to determine with certainty the risk or hazard, but the likelihood of considerable harm still persists were the negative eventuality to occur, the precautionary principle would justify the taking of restrictive measures'.
Εφόσον οι πληροφορίες που είχε στην κατοχή του το Δικαστήριο δεν αποδείκνυαν ότι η νορβηγική αρχή είχε προ­βεί σε πλήρη ανάλυση του κινδύνου, το Δικαστήριο συμπέρανε ότι η διοικη­τική διαδικασία δεν πληρούσε τις απαιτήσεις του δικαίου του ΕΟΧ.
As the information available failed to show that the Norwegian authorities had carried out a comprehensive risk analysis, the Court found that the administrative procedure did not comply with EEA law.
Με απόφαση της 25ης Ιανουαρίου('), το Δικαστήριο αποφάνθηκε επί προδικαστικού ερωτήματος σχετικού με την εφαρμογή της οδηγίας 77/Ι87/ΕΟΚ του Συμβουλίου(2) που αφορά τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση, ιδίως, μεταβιβάσεων εγκαταστάσεων.
In its judgment of 25 January ('), the Court delivered a preliminary rul­ing on the application of Council Directive 77/187/EEC on the safeguarding of employees' rights in the event of the transfer of a business (2).
Η μεταβί­βαση αυτή βασίζεται, εν προκειμένω, σε μια διαδικασία σύναψης δημόσιας σύμβασης σύμφωνα με την οδηγία 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου(3), που απο­σκοπεί να βελτιώσει την πρόσβαση των φορέων παροχής υπηρεσιών στις διαδικασίες σύναψης συμβάσεων προκειμένου να ευνοηθεί ο ανταγωνισμός, ιδίως μεταξύ επιχειρήσεων από διαφορετικά κράτη μέλη.
The transfer in question resulted from a procedure for the award of a public contract under Council Directive 92/50/EEC, which was intended to improve the access of service providers to such procedures and thus promote competition, particu­larly between undertakings from different Member States (■').
Σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 1 της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ, η οδηγία αυτή μπορεί να έχει εφαρμογή στις μεταβιβάσεις επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων οι οποίες προκύπτουν από συμβατική εκχώρηση ή συγχώ­νευση.
Directive 77/187/EEC applies, as stated in Article 1(1) thereof, to the transfer of an undertaking, business or part of a business as a result of a legal transfer or merger.
Το Δικαστήριο επιβεβαιώνει την ευρεία ερμηνεία της οδηγίας κρί­νοντας ότι υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας μια μεταβίβαση μεταξύ δύο επιχειρήσεων στις οποίες ανατέθηκε διαδοχικά μια υπηρεσία δημόσιων συγκοινωνιών κατόπιν δημόσιου διαγωνισμού που προκήρυξε οργανισμός δημοσίου δικαίου.
The Court confirmed its broad interpretation of the directive, holding that its scope extended to a transfer between two undertakings which had been successively awarded contracts for public transport services under a tendering procedure held by a public body.
Το Δικαστήριο υποστηρίζει αυτή την ανά­λυση ακόμη και ελλείψει απευθείας συμβατικής σχέσης, εφόσον η επιχεί­ρηση που ορίζεται ως «οικονομική μονάδα οργανωμένη επί μονίμου βάσεως» διατηρεί την ταυτότητα της, ιδίως με την ουσιαστική συνέχιση της
The Court upheld this interpretation even where there was no direct contractual link since the undertaking, being defined as a 'stable economic entity', retained its identity, as indicated inter alia by the fact that the service provided was actually continued or resumed ?). To ensure the uniform application of Community law in a complicated case, the Court applied a ideological interpretation of the role conferred on it by Article 234 of the EC Treaty, providing the national court with guidance on how to assess
1-745, και Δελτίο 3-2001. σημείο 1.8.34).
3­2001, poinr 1.8.34.
ΚΟΙΝΟΤΙΚΌ ΔΊΚΑΙΟ εκμετάλλευσης ή με την επανάληψη της(').
397 whether an economic entity had been transferred in this particular case.
'Ετσι, σύμφωνα με το Δικαστήριο, «το γεγονός και μόνον ότι η υπηρεσία που παρέχουν τόσο η παλαιά όσο και η νέα αναλαμβάνουσα το έργο επιχείρηση είναι ομοειδής δεν επιτρέπει να συναχθεί ότι υπάρχει μεταβίβαση οικονομικής μονάδας», η δε έννοια της οικονομικής μονάδας αναφέρεται σε οργανωμένο σύνολο προσώπων και στοιχείων που καθιστά δυνατή την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και επιδιώκει τον ίδιο σκοπό(2).
For the Court, 'the mere fact that the service provided by the old and the new contrac­tors is similar does not justify the conclusion that there has been a transfer of an economic entity'. The 'transferred economic entity' referred to an organised grouping of persons and assets facilitating the exercise of an economic activity in pursuit of a specific objective (').
Τέλος, το Δικαστήριο έκρινε ότι «σε έναν τομέα όπως η δημόσια συγκοινωνία με λεωφορείο, όπου τα ενσώματα στοιχεία συμβάλλουν σημαντικά στην άσκηση της δραστηριό­τητας, η μη μεταβίβαση από την παλαιά στη νέα επιχείρηση μεγάλου μέρους τέτοιων στοιχείων, απαραίτητων για την εύρυθμη λειτουργία της μονάδας, επιτρέπει να συναχθεί ότι η μονάδα αυτή δεν διατηρεί την ταυτότητα της».
The Court held that, 'in a sector such as scheduled public transport by bus, where the tangible assets contribute signifi­cantly to the performance of the activity, the absence of a transfer to a signifi­cant extent from the old to the new contractor of such assets, which are neces­sary for the proper functioning of the entity, must lead to the conclusion that the entity does not retain its identity'.
Έτσι, η αναπρόσληψη και μόνο ενός τμήματος, ακόμη και σημαντικού, του προσωπικού του προκατόχου δεν μπορεί να αρκέσει για να χαρακτηριστεί η πράξη ως μεταβίβαση εγκαταστάσεων κατά την έννοια της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ, αφού «η μεταφορά με λεωφορείο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δραστηριότητα στηριζόμενη κυρίως στο εργατικό δυναμικό, στο μέτρο που απαιτεί σημαντικό εξοπλισμό και εγκαταστάσεις».
The mere takeover of a proportion (even a substantial proportion) of the predecessor's staff was not sufficient reason to describe the transaction as the transfer of a business within the meaning of Directive 77/187/EEC, since 'bus transport cannot be regarded as an activity based essentially on manpower, as it requires substantial plant and equipment'.
Με τις αποφάσεις της 12ης Ιουλίου(3), το Δικαστήριο αποφάνθηκε σχετικά με τη δυνατότητα των ασθενών, που νοσηλεύθηκαν σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος διαμονής τους, να ζητήσουν την επιστροφή νοσοκομειακών εξόδων εφόσον η νοσοκομειακή τους περίθαλψη δεν αποτέ­λεσε αντικείμενο προηγούμενης έγκρισης εκ μέρους του κράτους μέλους διαμονής τους.
In judgments delivered on 12 July (2), the Court of Justice ruled on the right of patients who have been treated in a Member State other than that of their State of residence to obtain the reimbursement of the costs of hospital treatment even though the Member State of residence has not authorised the treatment in advance.
Το Δικαστήριο, απαντώντας στα προδικαστικά ερωτήματα, υπενθύμισε την αρμοδιότητα των κρατών μελών όσον αφορά τη διαχείριση των συστημάτων τους κοινωνικής ασφάλισης, υπογραμμίζοντας εντούτοις ότι τα κράτη μέλη πρέπει να μεριμνούν για την τήρηση της θεμελιώδους ελευ­θερίας παροχής υπηρεσιών, στην οποία εμπίπτει η παροχή νοσοκομειακών υπηρεσιών.
A reference for a preliminary ruling was made to the Court, which pointed out that, while Member States were entitled to organise their social security systems, they must comply with the fundamental freedom to provide services, including hospital services. A system of prior authorisations is therefore liable to hinder European citizens in exercising their right to obtain medical services in another Member State.
Ως εκ τούτου, η θέσπιση ενός συστήματος προηγούμενης έγκρισης μπορεί να συνιστά εμπόδιο όσον αφορά το δικαίωμα κάθε ευρω­παίου πολίτη να απολαύει ιατρικών υπηρεσιών σε άλλο κράτος μέλος.
However, the Court pointed out that considerations concerning the maintenance of financial balance and a hospital service open to all may justify a barrier to the fundamental freedom provided that the conditions for obtaining the prior authorisation do not result in arbi­trary refusals of treatment, the provision of treatment that is not tried and tested scientifically at international level or differences in the treatment of patients cared for in another Member State.
Εντούτοις, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι λόγοι που αφορούν τη διασφάλιση μιας οικονομικά ισόρροπης και προσιτής σε όλους νοσοκομειακής περί-
If an authorisation has been issued, compli­ance with the principle of freedom to provide services requires that the amount of the reimbursement should be at least the same as that paid in the Member State of the patient's residence.
(3 σημείο 11). ) Υποθέσεις C-368/98, Vanbraekel, και C-157/99.
(') Case C-13/95 Siizen ν Zehnacker— judgment of 11.3.1997 11997] ECR I -1259, paragraph 11. (;) Cases C-368/98, Vanbraekel and C-157/99 Geraets-Smits [2001] ECR; Bull.
Geniets-Smils (Συλλογή 2001 και Δελτίο 9-2001, σημείο 1.8.31).
92001, point 1.8.31.
Το Δικαστήριο καταδικάζει αυτή τη διά­κριση μεταξύ πολιτών της 'Ενωσης.
398 COMMUNITY LAW condemned such discrimination between citizens of the Union.
Βασίζεται στη συνδυασμένη εφαρμογή του άρθρου 12 της συνθήκης ΕΚ, που απαγορεύει κάθε διάκριση λόγω ιθαγε­νείας, και του άρθρου 17 της συνθήκης ΕΚ, που θεσπίζει την ιθαγένεια της Ένωσης, υπογραμμίζοντας ιδίως ότι η ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης «τεί­νει να αποτελέσει τη θεμελιώδη ιδιότητα των υπηκόων των κρατών μελών».
It based its argument on the application of Article 12 of the EC Treaty, prohibiting any discrimination on grounds of nationality, and Article 17 of the EC Treaty, establishing citizenship of the Union, stating in particular that 'Union citizenship is destined to be the fundamental status of nationals of the Member States'.
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ωστόσο ότι τα ούτως αναγνωριζόμενα δικαιώ­ματα ασκούνται, σύμφωνα με το άρθρο 18 της συνθήκης ΕΚ, «υπό την επιφύ­λαξη των περιορισμών και προϋποθέσεων» που προβλέπονται από το κοινο­τικό δίκαιο.
It pointed out, however, that, under Article 18 of the Treaty, these rights are 'subject to the limitations and conditions' laid down by Community law.
Έτσι, το Δικαστήριο ερμηνεύει την οδηγία περί του δικαιώματος διαμονής των σπουδαστών ως παρέχουσα στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να αναστείλουν τη διαμονή των σπουδαστών που δεν μπορούν πλέον να δικαιολογήσουν επαρκείς πόρους.
Thus, the Court interprets the directive on the right of residence for students as offer ing the Member States the possibility of terminating the residence of students who are unable to provide evidence that they have sufficient resources.
Ωστόσο, το Δικαστήριο τονίζει ότι αυτή η δυνατότητα, που παρέχεται για να μην βαρύνει υπερβολικά ο σπουδαστής τα δημόσια οικονομικά του κράτους μέλους υποδοχής, δεν μπορεί να αποτελεί αυτόματη συνέπεια της αίτησης για τη χορήγηση του κατώτατου ορίου διαβίωσης, ιδίως αν οι δυσχέρειες που αντιμετωπίζει ο σπουδαστής είναι προσωρινές.
Nevertheless, the Court stresses that this possibility, intended to ensure that the student does not become an unreasonable burden on the public finances of the host Member State, must not be the automatic consequence of an application for the minimex, particularly where the student's problems are of a temporary nature.
Γεωργικό δίκαιο — Κτηνιατρική νομοθεσία
Agriculture — Veterinary legislation
Σε απόφαση της 12ης Ιουλίου(2), που παρουσιάζει διττό ενδιαφέρον, τόσο από πλευράς ουσίας όσο και από πλευράς διαδικασίας, το Δικαστήριο αποφάνθηκε σχετικά με πρόβλημα εφαρμογής της κτηνιατρικής νομοθεσίας.
When the applicant challenged the lawfulness of those rules before the national court, it made a refer ence for a preliminary ruling to the Court of Justice, which confirmed that the general ban was well founded. The Court of Justice held that that policy, which is based on international recommendations and practice, is not disproportionate to the objective in view, the improvement of health of stock as a whole.
Επί της ουσίας, η καταπολέμηση και εξάλειψη τού αφθώδους πυρετού βασίζε­ται στην αρχή της απαγόρευσης του γενικευμένου και υποχρεωτικού εμβο-
In this case, the Court has applied for the first time the accelerated procedure provided for the new Article 104a of the Rules of Procedure of the Court of Justice of the European Communities, which enabled it to deliver its judgment in 11 weeks.
(') Υπόθεση C-184/99, Grzelczyk (Συλλογή 2001). () Υπόθεση C-I89/01.
(') Case C-189/01, Jtppes [2001] ECR; Bull.
Jippes (Συλλογή 2001 και Δελτίο 9-2001, σημείο 1.8.32).
92001, point 1.8.32.
Το καθεστώς αυτό προβλέπει ότι οι αιτήσεις κοινοτικού σήματος κατατίθενται σε μία από τις επίσημες γλώσσες της Κοινότητας.
In its judgment of 12 July ('), the Court of First Instance delivered a rul­ing in an action brought by a lawyer and trade mark agent in the Netherlands against the rules governing languages at the Office for Harmonisation in the Internal Market (Trade Marks and Designs).
Το Πρωτοδικείο επικύρωσε αυτές τις πτυχές του γλωσσικού καθεστώτος.
Under those rules, applications must be filed in one of the official languages of the European Community.
Παρατηρεί ότι οι διαδικασίες τις οποίες αφορά το εν λόγω καθεστώς προ­βλέπουν την παρέμβαση διαδίκου του οποίου η εθνική γλώσσα δεν είναι γνωστή εκ των προτέρων.
From the languages of the Office (English, French, German, Italian and Spanish), the applicant must indicate a second language as a possible language of proceedings in certain proceedings (opposition, revocation or invalidity). The Court upheld those aspects of the rules governing languages.
Η προσφεύγουσα υπέβαλε αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Δικα­στηρίου.
It pointed out that the pro­cedures for which those rules were adopted presuppose the intervention of another party whose national language cannot be known in advance.
(') Υπόθεση Τ-120/99, Kik κατά OHMI (Συλλογή 2001 και Δελτίο 9-2001. σημείο 1.8.33).
It also pointed out that the applicant's second language is always used in the drafting of documents of a decisional character and may be adopted for all procedures by agreement of the parties.
Με τρεις αποφάσεις που εξέδωσε στις 27 Σεπτεμβρίου('), σχετικά με υπηκόους της Πολωνίας, της Τσεχικής Δημοκρατίας και της Βουλγαρίας, το Δικαστήριο αναγνώρισε την άμεση εφαρμογή της διάταξης για το δικαίωμα εγκατάστασης το οποίο προβλέπεται από τις ευρωπαϊκές συμφωνίες.
In three judgments delivered on 27 September (2), relating to Polish, Czech and Bulgarian nationals, the Court recognised the direct applicability of the clause governing the right of establishment contained in the Europe agree­ments, since the principle of the treatment of nationals is guaranteed by these agreements in a way which is sufficiently clear, precise and unconditional to be directly applicable to the situation of individuals.
Ωστόσο το ούτως αναγνωριζόμενο δικαίωμα εγκατάστασης δεν έχει την έκταση του δικαιώματος εγκατάστασης που εξασφαλίζεται από τη συνθήκη ΕΚ.
The right of establishment rec­ognised in this way does not, however, have the same scope as the right of estab­lishment guaranteed by the EC Treaty.
Πράγματι οι σχετικές ευρωπαϊκές συμφωνίες αποσκοπούν απλώς στη δημιουργία του κατάλληλου πλαισίου για την προοδευτική ενσωμάτωση αυτών των χωρών στην Κοινότητα και όχι, όπως συμβαίνει στο κοινοτικό επίπεδο, στη δημιουργία εσωτερικής αγοράς χαρακτηριζόμενης από την εξάλειψη κάθε εμποδίου στην ελεύθερη κυκλο­φορία προσώπων και υπηρεσιών.
The Europe agreements in question are designed simply to create an appropriate framework for these countries' gradual integration into the Community, and not, as is the case of Community level, to create an internal market in which all obstacles to the free movement of persons and services have been abolished.
Έτσι, τα δικαιώματα εισόδου και παρα­μονής που παρέχονται στους υπηκόους αυτών των χωρών ως συνέπεια του δικαιώματος εγκατάστασης δεν είναι απόλυτα.
Thus, the rights of entry and residence, as cor­ollaries of the right of establishment, are not absolute privileges.