natgillin/translations-raw huggingface dataset:
ω αναφέρονται σε περιοχές (τόπους) που έχουν προταθεί βάσει της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
Artide 6 are framed by reference to sites proposed under Directive 92/43/EEC.
Σε γενικές γραμμές, οι παρατηρήσεις αυτές ισχύουν, mutatis mutandis, και για τις περιοχές που έχουν ταξινομηθεί βάσει της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ.
Generally speaking, these comments will apply, mutatis mutandis, to sites classified under Directive 79/409/EEC.
Μέσα από ένα ευρύτερο πρίσμα, εκείνο της συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, το άρθρο 6 μπορεί να θεωρηθεί ως ένα θεμελιώδες πλαίσιο για την εφαρμογή της αρχήςτης ενσωμάτωσης του περιβάλλοντος στις άλλες πολιτικές (integration), δεδομένου ότι παροτρύνει τα κράτη μέλη να διαχειρίζονται τις προστατευόμενες περιοχές με γνώμονα την αειφορία και ότι θέτει όρια σε δραστηριότητες που μπορεί να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις προστατευόμενες περιοχές, ενώ επιτρέπει ορισμένες παρεκκλίσεις σε ειδικές περιστάσεις.
Seen in a wider context — that of the Treaty establishing the European Community — Article 6 can be regarded as a key framework for giving effect to the principle of integration, since it encourages Mem­ber States to manage the protected areas in a sustainable way and since it sets the limits of activities which can impact negatively on protected areas while allowing some derogations in specific circum­stances.
Θεωρούμενο μέσα στο διεθνές πλαίσιο, το άρθρο 6 συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων συναφών διεθνών
Seen in an international context, Article 6 helps achieve the aims of relevant international nature con­
), ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί ένα πιο συγκεκριμένο πλαίσιο για τη διατήρηση και την προστασία περιοχών απ' ό,τι οι συμβάσεις αυτές.
) and the Biodiversity Convention ( the same time creating a more detailed framework for site conservation and protection than these con­ventions themselves do.
Το άρθρο 6 είναι βασικό στοιχείο του κεφαλαίου «Διατήρηση των φυσικών ενδιαιτημάτων και των ενδιαιτημάτων των ειδών» της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
Article 6 is a key part of the chapter of Directive 92/43/EEC entitled 'Conservation of natural habitats and habitats of species'.
Ορίζει το πλαίσιο της διατήρησης και της προστασίας περιοχών και περιλαμβάνει απαιτήσεις για προορατικές και προληπτικές παρεμβάσεις και για διαδικασίες.
It sets out the framework for site conservation and protection, and includes proactive, preventive and procedural requirements.
Αφορά τις ζώνες ειδικής προστασίας που εμπίπτουν στην οδηγία 79/409/ΕΟΚ, όπως και τους τόπους που χαρακτηρίζονται βάσει της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
It is relevant to special protection areas under Directive 79/409/EEC as well as to sites based on Directive 92/43/EEC.
Το εν λόγω πλαίσιο αποτελεί κλειδί για την υλοποίηση της αρχής της ενσωμάτωσης του περιβάλλοντος στις άλλες πολιτικές και, τελικά, της αειφόρου ανάπτυξης.
The framework is a key means of achieving the prinriple of environmental integration and ultimately sustainable development.
Όπως προαναφέρθηκε, το κεφάλαιο «Προστασία των ειδών» της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ περιλαμβάνει τα άρθρα 12 έως και 16 και αφορά τα αυστηρώς προστατευόμενα είδη ζώων και φυτών που απαριθμούνται στο παράρτημα IV της οδηγίας.
As mentioned above, the chapter of Directive 92/43/EEC entitled 'Protection of species' covers Articles 12 to 16 inclusive and deals with strictly protected animal and plant species listed in Annex IV of the directive.
Τα άρθρα 12,13 και 14, που ισχύουν από την ημερομηνία εφαρμογής της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, δηλαδή από τις 10 Ιουνίου 1994, καλύπτουν ορισμένα είδη φυτών και ζώων που περιλαμβάνονται και στο παράρτημα II της οδηγίας, με αποτέλεσμα να επωφελούνται των διατάξεων του άρθρου 6 μέσα στις περιοχές του Natura 2000 όπου απαντώνται.
Articles 12, 13 and 14, which are applicable from the date of implementation of Directive 92/43/EEC, i.e. 10 June 1994, cover certain plant and animal species which also figure in Annex II of the directive, and which therefore benefit from the provisions of Article 6 within the Natura 2000 sites hosting them.
(6) Το άρθρο 3 παράγραφος 1 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ ορίζει ότι «το δίκτυο Natura 2000 περιλαμβάνει και τις ζώνες ειδικής προστασίας που έχουν ταξινομηθεί από τα κράτη μέλη σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ».
(5) Article 3(1) of Directive 92/43/EEC provides that 'the Natura 2000 network shall include the special protection areas classified by the Member States pursuant to Directive 79/409/EEC'.
(') Άρθρο 7της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
) Article 7 of Directive 92/43/EEC.
(Β) Απόφαση 82/72/ΕΟΚτου Συμβουλίου της 3ης Δεκεμβρίου 1981 για τη σύναψη σύμβασης περί της διατήρησης της άγριας ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος της Ευρώπης (EE L 38 της 10.2.1982, σ. 1).
(7) Council Decision 82/72/EEC of 3 December 1981 concerning the conclusion of the Convention on the Conservation of European Wildlife and Natural Habitats (01 L 38, 10.2.1982, p. 1).
(9) Απόφαση 93/626/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25ης Οκτωβρίου 1993 σχετικά με τη σύναψη της σύμβασης για τη βιολογική ποικιλομορφία (EEL309της 13.12.1993, σ. 1).
(8) Council Decision 93/626/EEC of 25 October 1993 concerning the conclusion of the Convention on Biological Diversity (0J L309, 13.12.1993, p. 1).
Κατά συνέπεια, μια δράση είναι δυνατόν να εμπίπτει ταυτόχρονα στο πεδίο εφαρμογής και των δύο κεφαλαίων.
For example, the destruction of a resting place of the brown bear, Ursus arctos, may contravene the prohibition of Article 12(l)(d) while also running counter to Article 6 if the resting place is within a Natura 2000 site for the species.
Αυτό μπορεί να φαίνεται ως περιττή επανάληψη, αλλά θα πρέπει να σημειωθούν κάποιες λεπτομέρειες:
While this may appear to result in duplication, a few points should be noted.
— πρώτον, ορισμένα είδη φυτών και ζώων που καλύπτονται από τα άρθρα 12,13 και 14, δεν περιλαμβάνονται στο παράρτημα II.
■ In the first place, certain species of plant and animal covered by Articles 12, 13 and 14 do not fig­ure within Annex II.
Συνεπώς, δεν επωφελούνται άμεσα από τη διατήρηση και την προστασία περιοχών στο πλαίσιο του Natura 2000·
Thus, they do not benefit directly from site conservation and protection with­in Natura 2000.
— δεύτερον, προκειμένου για είδη όπως η Ursus arctos, που επωφελούνται από τις διατάξεις τόσο του κεφαλαίου για τη διατήρηση των φυσικών ενδιαιτημάτων και των ενδιαιτημάτων ειδών όσο και του κεφαλαίου για την προστασία των ειδών, η παρεχόμενη από το άρθρο 6 προστασία περιορίζεται στο δίκτυο Natura 2000, ενώ η προστασία που παρέχεται από το κεφάλαιο για την προστασία των ειδών δεν υπόκειται σε γεωγραφικό περιο­ρισμό (με την επιφύλαξη τυχόν περιορισμών δυνάμει των παραρτημάτωντης οδηγίας).Το άρθρο 6, επομένως, αφορά τη διατήρηση και την προστασία περιοχών, ενώ το κεφάλαιο για την προστασία ειδών εστιάζει πιο συγκεκριμένα στα είδη (αν και αυτό θα έχει προφανώς επιπτώσεις στις περιοχές όπου απαντούν τα είδη και, πιο συγκεκριμένα, στους τόπους αναπαραγωγής και τους τόπους ανάπαυσης ζώων).
■ In the second place, for species such as Ursus arctos which benefit from both the chapter on con­servation of natural habitats and habitats of species and the chapter on protection of species, the protection afforded by Article 6 is limited to the Natura 2000 network whereas the protection af­forded by the chapter on protection of species is not geographically limited (subject to any restric­tion mentioned in the annexes to the directive). Thus, Article 6 is concerned with site conservation and protection whereas the chapter on protection of species is more narrowly focused on the species (though this will obviously have implications for sites where species occur, in particular the breed­ing sites and resting places of animals).
Ορισμένα είδη φυτών και ζώων επωφελούνται από τις διατάξεις τόσο του κεφαλαίου για τη διατήρηση των φυσικών ενδιαιτημάτων και των ενδιαπημάτων ειδών όσο και του κεφαλαίου για την προστασία των ειδών, αλλά το πεδίο εφαρμογής και η φύση των οικείων διατάξεων διαφέρουν.
While certain plant and animal species benefit from both the chapter on conservation of natural habitats and habitats of species and the chapter on protection of species, the scope and the nature of the relevant provisions are different.
ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 6 ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ
PUTTING ARTICLE 6 INTO NATIONAL LAW: THE DUTY OF TRANSPOSITION
Πρέπει να σημειωθεί ότι απαιτείται μεταφορά των διατάξεων του άρθρου 6 στο εθνικό δίκαιο (δηλαδή, πρέπει αυτές να αποτελέσουν αντικείμενο εθνικών νομοθετικών διατάξεων, που θα θέτουν σε ισχύ τις απαιτήσεις τους).
It is important to note that the provisions of Article 6 require transposition into national law (i.e. they need to be the subject of provisions of national law giving effect to their requirements).
Εν προκειμένω, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 23 της οδηγίας, το οποίο ορίζει ότι «τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία εντός δύο ετών από την κοινοποίηση της».
In this re­spect, they come within the scope of Article 23 of the directive which states that 'Member States shall bring into force the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with this direc­tive within two years of its notification'.
Η προθεσμία μεταφοράς ήταν η 10η Ιουνίου 1994 (ή η 1η Ιανουαρίου 1995 για την Αυστρία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία).
The deadline for transposition was 10 June 1994 (or 1 January 1995 in the case of Austria, Sweden and Finland).
Αυτό απορρέει από τον τύπο κοινοτικής πράξης που χρησιμοποιήθηκε, δηλαδή οδηγία.
This reflects the type of Community instrument that has been used, namely a directive.
Η οδηγία είναι δεσμευτική ως προς το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, αλλά αφήνει στα κράτη μέλη κάποια ευχέρεια επιλογής, όσον αφορά στη μορφή και τη μεθοδολογία της επίτευξης αυτού του αποτελέσματος.
A directive is binding as to the result to be achieved, but leaves a Member State some choice as to the form and methods of achieving that result.
Για την πλειονότητα των οδηγιών, το απαιτούμενο αποτέλεσμα χρειάζεται εθνική νομοθεσία (βλέπε παράρτημα Ι σημείο 1).
For most directives, the required result will need national legislation (see Annex I, point 1).
Το άρθρο 6 έπρεπε να έχει μεταφερθείστις εθνικές νομοθεσίες μέχρι τις 10 Ιουνίου 1994 ή την 1 η Ιανουαρίου 1995, αναλόγωςτου κράτους μέλους.
Depending on the Member State concerned, Article 6 needed to be transposed into national law by 10 June 1994 or 1 January 1995.
ΧΡΌΝΟΣ ΕΦΑΡΜΟΓΉΣ ΤΟΥ ΆΡΘΡΟΥ 6. ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΊΑ
TIME OF APPLICATION OF ARTICLE 6: FROM WHICH DATE DO THE OBLIGATIONS OF ARTICLE 6 APPLY?
ΙΣΧΥΟΥΝ ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 6;
In general, a distinction needs to be made between the deadline for transposition of the provisions of Article 6 into national law and the date from which these provisions apply to individual sites.
Γενικά, πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ της προθεσμίας μεταφοράς των διατάξεων του άρθρου 6 στο εθνικό δίκαιο και της ημερομηνίας από την οποία αυτές ισχύουν για τις επιμέρους περιοχές.
As regards individual sites, a distinction needs to be drawn between special protection areas classified under Directive 79/409/EEC and other sites.
Ζώνες ειδικής προστασίας
Special protection areas
Οι απαιτήσεις προστασίας για τις ζώνες ειδικής προστασίας (ΖΕΠ) (') αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφος 4 πρώτη φράση της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ, που ορίζει ότι, στις ζώνες αυτές, «...τα κράτη μέλη υιοθετούν κατάλληλα μέτρα για να αποφύγουν τη ρύπανση ή τη φθορά των οικοτόπων, καθώς και τις επιζήμιες για τα πτηνά διαταράξεις, όταν αυτές έχουν σημαντικές συνέπειες σε σχέση με τους αντικειμενικούς στόχους του παρόντος άρθρου...».
The protection requirements regarding special protection areas (SPAs) are given in Article 4(4), first sentence of Directive 79/409/EEC which provides that, for those areas, '... Member States shall take appropriate steps to avoid pollution or deterioration of habitats or any disturbances affecting the birds, in so far as these would be significant having regard to the objectives of this Article ...'.
Μετά την έναρξη ισχύος της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, οι ανωτέρω υποχρεώσεις αντικαθίστανται κατ' εφαρμογή του άρθρου 7 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, το οποίο ορίζει τα εξής:
After the entry into force of Directive 92/43/EEC the above obligations are replaced pursuant to Article 7 of Directive 92/43/EEC which provides as follows:
«Οι υποχρεώσεις που πηγάζουν από τις παραγράφους 2,3 και 4 του άρθρου 6 της παρούσας οδηγίας αντικαθι­στούν τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την πρώτη πρόταση της παραγράφου 4 του άρθρου 4 της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ, όσον αφορά τις ζώνες που χαρακτηρίστηκαν δυνάμει της παραγράφου 1 του άρθρου 4 ή ανα­γνωρίστηκαν με ανάλογο τρόπο δυνάμει της παραγράφου 2 του άρθρου 4 της εν λόγω οδηγίας, τούτο δε από την ημερομηνία θέσης σε εφαρμογή της παρούσας οδηγίας ή από την ημερομηνία της ταξινόμησης ή της αναγνώρισης εκ μέρους ενός κράτους μέλους δυνάμει της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ, εφόσον αυτή είναι μεταγενέστερη.»
Obligations arising under Article 6(2), (3) and (4) of this directive shall replace any obligations arising under the first sentence of Article 4(4) of Directive 79/409/EEC in respect of areas classified pursuant to Article 4(1) or similarly recognised under Article 4(2) thereof, as from the date of implementation of this directive or the date of classification or recognition by a Member State under Directive 79/409/EEC, where the latter date is later.'
Οι διατάξεις επομένως του άρθρου 6 παράγραφος 1 δεν ισχύουν για τις ζώνες ειδικής προστασίας (ΖΕΠ).
Thus, the provisions of Artide 6(1) do not apply to special protection areas (SPAs).
Εντούτοις, στις ΖΕΠ έχουν εφαρμογή ανάλογες διατάξεις, δυνάμει του άρθρου 4 παράγραφοι 1 και 2 της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ.
However, analogous provisions apply to SPAs by virtue of Article 4(1) and (2) of Directive 79/409/EEC.
Η ημερομηνία από την οποία αυτές οι ομοειδείς διατάξεις θα έπρεπε, κατ' αρχήν, να εφαρμόζονται στις ΖΕΠ, είναι η ημερομηνία έναρξης εφαρμογής της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ στα κράτη μέλη (βλέπε παράρτημα Ι σημείο 2).
The date from which these similar provisions should, in principle, apply to SPAs is the date from which Directive 79/409/EEC became applicable in the Member States (see Annex I, point 2).
Όσον αφορά τις διατάξεις του άρθρου 6 παράγραφοι 2, 3 και 4, προκύπτει σαφώς από το άρθρο 7 ότι αυτές ισχύουν τώρα για τις ήδη χαρακτηρισμένες ΖΕΠ.
As regards the provisions of Article 6(2), (3) and (4), it is dear from the terms of Article 7 that these now apply to already classified SPAs.
Η διατύπωση ωστόσο του άρθρου 7 δημιουργεί το ερώτημα κατά πόσον οι διατάξεις του άρθρου 4 παράγρα­φος 4 πρώτη φράση της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ εξακολουθούν να ισχύουν μετά την «ημερομηνία θέσης σε εφαρμογή της παρούσας οδηγίας» (10 Ιουνίου 1994 για τα τότε κράτη μέλη και 11ανουαρίου 1995 για την Αυστρία, τη Φινλαν­δία και τη Σουηδία) μέχρις ότου ταξινομηθεί μια περιοχή ως ΖΕΠ.
However, given the wording of Article 7, a question arises as to whether the provisions of Article 4(4), first sentence of Directive 79/409/EEC remain applicable after the 'date of implementation of this di rective' (10 June 1994 for the then Member States and 1 January 1995 for Austria, Finland and Sweden) until such time as a site is classified as an SPA.
Στην υπόθεση των ελών της Santoña (βλέπε παράρτημα Ι σημείο 3), το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι οι διατάξεις του άρθρου 4 παράγραφος 4 πρώτη φράση έχουν εφαρμογή στις μη χαρακτηρισμένες περιοχές που θα έπρεπε να είχαν χαρακτηριστεί ως ΖΕΠ από την ημερομηνία εφαρμογής της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ (δηλαδή 7 Απριλίου 1981 για τα τότε κράτη μέλη και ημερομηνία προσχώρησης για τα νεότερα).
In the Santoña Marshes case (see Annex I, point 3), the European Court of Justice established that the provisions of Article 4(4) first sentence were applicable to an unclassified site which should have been classified as an SPA from the date of implementation of Directive 79/409/EEC (i.e. 7 April 1981 for the then Member States and the date of accession for later Member States).
Το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Santoña είναι ότι οι περιοχές που πρέπει να χαρακτηριστούν, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ιδιότροπο, ανεξαρτήτως του εάν έχουν χαρακτηριστεί τυπικά.
The underlying rationale of Santoña Marshes is that sites that deserve classification should be treated in the same way regardless of whether or not they are formally classified.
Κατόπιν αυτού, οι υπηρεσίες της Επιτροπής θεωρούν ότι οι διατάξεις του άρθρου 6 παράγραφοι 2,3 και 4 έχουν εφαρμογή στις ΖΕΠ ή σε περιοχές που θα έπρεπε να έχουν χαρακτηριστεί ως ΖΕΠ, από την ημερομηνία εφαρμογής της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
The Commission services therefore consider that the provisions of Article 6(2), (3) and (4) are applicable to SPAs, or to sites which should be classified as SPAs, from the date of implementation of Directive 92/43/EEC.
Το άρθρο 6 παράγραφος 1 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ δεν ισχύει για τις ΖΕΠ.
Article 6(1) of Directive 92/43/EEC does not apply to SPAs.
Εντούτοις, ανάλογες διατάξεις περιλαμβάνονται στο άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 2 της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ, οι οποίες ισχύουν από την ημερομηνία εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας.
However, there are analogous provisions in Article 4(1) and (2) of Directive 79/409/EEC and these apply from the date of implementation of that directive.
Όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 6 παράγραφοι 2,3 και 4 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ οτις ΖΕΠ, συνάγεται εύλογα ότι κάθε περιοχή που έχει χαρακτηριστεί ή πληροί τα κριτήρια χαρακτηρισμού ως ΖΕΠ, υπόκειται στις συγκεκριμένες διατάξεις από την ημερομηνία εφαρμογής της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.
As regards the date of application of Article 6(2), (3) and (4) of Directive 92/43/EEC to SPAs, it is reasonable to conclude that all sites classified, or qualifying for classification, as SPAs are subject to these provisions from the date of implementation of Directive 92/43/EEC.
Το άρθρο 6 παράγραφος 1 έχει εφαρμογή στις ειδικές ζώνες διατήρησης (ΕΖΔ) (
'As soon as a site is placed on the list referred to in the third subparagraph of paragraph 2 it shall be subject to Article 6(2), (3) and (4).'
Οι ΤΚΣ πρέπει να χαρακτηριστούν ως ΕΖΔ «το ταχύτερο δυνατόν και, το αργότερο, μέσα σε μια εξαετία».
Thus, in contrast to the provisions of Article 6(1) which apply only when an SCI has been designated as an SAC, the provisions of Article 6(2), (3) and (4) become applicable as soon as a site becomes an SCI and before it is designated as an SAC.
Το άρθρο 4 παράγραφος 5 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ ορίζει τα εξής:
Member States are also free to choose an earlier date for the implementation of Article 6(2), (3) and (4), and some national legislation already provides for such earlier implementation.
Σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, τα κράτη μέλη όφειλαν να έχουν υποβάλει τους εθνικούς καταλόγους τους το αργότερο οτις 10 Ιουνίου 1995, η δε Επιτροπή έπρεπε να έχει καταρτίσει τον κοινοτικό κατάλογο το αργότερο στις 10 Ιουνίου 1998.
According to Article 4 of Directive 92/43/EEC, Member States ought to have submitted their national lists by 10 June 1995 and the Commission adopted the Community list by 10 June 1998.
Δεν στάθηκε ωστόσο δυνατόν να καταρτιστεί κοινοτικός κατάλογος μέχρι τις 10 Ιουνίου 1998, λόγω καθυστερήσεων στην υποβολή πλήρων εθνικών καταλόγων.
However, no Community List could be adopted by 10 June 1998 owing to delays in submission of complete national lists.
Το κείμενο της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ δίνει την εντύπωση ότι τα κράτη μέλη δεν χρειάζεται να ασχοληθούν με τις διατάξεις του άρθρου 6 πριν από την κατάρτιση του κοινοτικού καταλόγου.
The text of Directive 92/43/EEC seems to indicate that Member States do not need to pay attention to the provisions of Article 6 before the Community list has been adopted.
Πρέπει όμως να ληφθούν υπόψη άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, όπως τις ερμήνευσε το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
However, other provisions of Community law as interpreted by the European Court of Justice need to be taken into consideration.
Το άρθρο 10 (πρώην άρθρο 5) της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ορίζει τα εξής:
Article 10 (ex Article 5) of the Treaty establishing the European Community provides as follows:
«Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να εξασφαλίσει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την παρούσα Συνθήκη ή προκύπτουν από πράξεις των οργάνων της Κοι­νότητος.
'Member States shall take all appropriate measures, whether general or particular, to ensure fulfilment of the obligations arising out of this Treaty or resulting from action taken by the institutions of the Community.
Απέχουν από κάθε μέτρο που δύναται να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των σκοπών της παρούσας Συνθήκης.»
They shall abstain from any measure which could jeopardise the attainment of the objectives of this Treaty.'
Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί κατ' επανάληψη ότι, ακόμη και όταν δεν έχουν θεσπιστεί μέτρα μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο ή δεν εκπληρώνονται συγκεκριμένες υποχρεώσεις που απορρέουν από μια οδηγία, οι εθνικές αρχές θα πρέπει, κατά την ερμηνεία εθνικών νομοθετικών διατάξεων, να λαμβάνουν κάθε δυνατό μέτρο για την επίτευξη των αποτελεσμάτων που επιδιώκονται με την οδηγία.
The European Court of Justice has, on several occasions, held that, even in the absence of transposing measures or the implementation of specific obligations resulting from a directive, the national authorities, when interpreting national law, should take all possible measures in order to achieve the results aimed at by a directive.
Επιπλέον, το Δικαστήριο έκρινε στην υπόθεση των ελών της Santoña ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να απαλλαγεί από το καθήκοντου να προστατεύσει μία περιοχή που, με βάση τα σχετικά επιστημονικά κριτήρια, αξίζει προστασίας, με το να μην τη χαρακτηρίσουν ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας.
Furthermore, the European Court of Justice ruled in Santoña Marshes that a Member State could not escape from its duty to protect a site which, according to relevant scientific criteria, deserved protec tion, by not classifying it as a special protection area.
Η αρχή αυτή θα μπορούσε ενδεχομένως να ισχύει κατ' αναλογία στα ζητήματα που ανακύπτουν από την οδηγία 92/43/ΕΟΚ.
It is possible that this principle could be used, by analogy, in questions arising from Directive 92/43/EEC.
Κατόπιν των ανωτέρω, συνιστάται στις αρχές των κρατών μελών να μεριμνούν ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να επιδεινωθεί η κατάσταση των περιοχών που περιλαμβάνονται στους εθνικούς καταλόγους προτεινόμενων ΤΚΣ, μέχρι να καταρτιστεί ο κοινοτικός κατάλογος των ΤΚΣ.
In the light of the foregoing, Member State authorities are advised to ensure that sites on their na tional list of proposed SCIs are not allowed to deteriorate before the Community list of SCIs is adopt ed.
Στις περιπτώσεις όπου ο εθνικός κατάλογος είναι ακόμη ελλιπής, συνιστάται στις αρμόδιες αρχές να μεριμνούν επίσης ώστε να μην επιδεινώνεται η κατάσταση περιοχών που, σύμφωνα με επιστημονικά στοιχεία βασιζόμενα στα κριτήρια του παραρτήματος III της οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, θα έπρεπε να περιλαμβάνονται στον εθνικό κατάλογο.
Where the national List remains incomplete, they are advised to also ensure the non-deterioration of sites that, according to scientific evidence based on the criteria of Annex III of Directive 92/43/EEC, shouLd be on the national list.
Μια πρακτική λύση είναι η ορθή χρήση της διαδικασίας εκτίμησης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων (ΕΠΕ) κατ' εφαρμογή της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ σε σχέση με τα
One practical suggestion is to make correct use of environmental impact assessment (EIA) under Directive 85/337/EEC (impact assessment) in relation to potentially damaging projects. The European Court of Justice has already confirmed the importance which should be attached to sensitive natural sites when deciding whether projects should undergo an EIA under this directive (see Annex I, point 4).
Ειδική ζώνη διατήρησης
The above considerations can be summarised in the following table:
Παράγραφοι 2,3 και 4
6(2), (3) and (4)
Παράγραφοι 1,2,3 και 4
6(1), (2), (3) and (4)
Εφαρμογή των διατάξεων Προαιρετική για τις του άρθρου 6 παραγράφους 1,2,3 και 4, ανάγκη λήψης μέτρων ώστε να μην επιδεινωθεί η κατάσταση της περιοχής
Applicability of Article 6 provisions