natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αν εξαιρέσει κανείς τη Δανία (29,8 %), το ποσοστό των απασχολούμενων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ανερχόταν στην Ελλάδα σε 24,7 % κατά το 1989, στη Γαλλία σε 22,8 %, στη Μ.
The average in other Member States of OECD was 40.5% for the same year, while in European countries it was 48.6%.'211 If one takes employment in the public sector as the yardstick of such influence, then Greece clearly occupies the top position in the Community.
Βρετανία σε 19,9 %, στη Γερμανία σε 15,5 %, στην Ισπα­νία σε 13,9 % και στην Πορτογαλία σε 13,5 %(22).
With the exception of Denmark (29.8%), the proportion of those employed in the wider public sector in Greece came to 24.7% in 1989; in France, it was 22.8%; in the United Kingdom, 19.9%; in Germany, 15.5%; in Spain, 13.9% and in Portugal, 13.5%.'221
Συγκρίνοντας διαχρονικά το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα του συνόλου της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, που αναφέρεται εδώ ως ποσοστό βάσης 100 %, με αυτό της Ελλάδας, διαπιστώνεται κατά τα τελευταία χρόνια μια συνεχής απόκλιση παρά σύγκλιση της Ελλάδας προς τον κοινοτικό μέσο όρο.
Turning to the average per capita income for the EC as a whole, which is used below as the base value of 100%, a comparison with that of Greece shows that, in recent years, there has been a continuous divergence from, rather than convergence to, the Community average by Greece.
Σχέση (σε %)
BACKGROUND INFORMATION
Πηγή: Επιτροπή των ΕΚ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 30.5.1991, ο. 88.
Source: European Commission, cited in Oikonomikos Tachydromos, 30.5.1991, p. 88.
Για το 1992 προβλέπεται μια περαιτέρω μείωση της σχέσης ως προς τον κοινοτικό μέσο όρο στο 52,4 %.
For 1992, a further fall is forecast in the re­lationship to the Community average, to 52.4%.
Αυτή η επιδείνωση καθίσταται ακόμη πιο ανησυχητική λόγω του γεγονότος ότι στην περίοδο 1985-1990 η Ισπανία βελτίωσε την αντίστοιχη σχέση της από 71,8 σε 76,7 %, η Πορτογαλία από 52,1 σε 56,2 % και η Ιρλανδία από 65,2 σε 68,8%.
This deterioration is even more disturbing because, over the period 1985-90, Spain improved its position from 71.8 to 76.7%, Portugal from 52.1 to 56.2% and Ireland from 65.2 to 68.8%.
- Εκτός από την προαναφερθείσα αποβιομηχάνιση διαπιστώθηκε μια διόγκωση του ελλείμματος στο «αγροτικό ισοζύγιο».
As well as the deindustrialization mentioned above, a rise in the agricul­tural deficit has been identified.
Έτσι αυξήθηκε π.χ. ο βαθμός εισαγωγικής διείσδυσης στους τομείς τρόφιμα, ποτά και κα­πνά από 21,1 % το 1981, οπότε η χώρα εντάχθηκε στην ΕΚ, σε 34,4 % το 1985(23).
Thus, for example, imports of foodstuffs, drinks and tobacco rose from 21.1 % (of all imports) in 1981, which was the year Greece joined the EC, to 34.4% in 1985.'231
- Η επέκταση του τριτογενή τομέα δεν βασίστηκε τόσο στη διάνοιξη νέων πεδίων δραστηριότητας, όπως η παροχή σύγχρονων υπηρεσιών κλπ., αλλά ήταν αποτέλεσμα της διόγκωσης του ευρύτερου δημόσιου τομέα (που η συμμετοχή του στο σύνολο της απασχόλησης αυξήθηκε από 17,0 % το 1981 σε 24,7 % το 1989) και του κορεσμού πολλών επαγγελ­μάτων, σε συνδυασμό με μια επέκταση των λεγόμενων «παρασιτικών» οικονομικών δραστηριοτήτων.
The expansion of the tertiary sector was not due to any great extent to the opening up of new areas of activity, such as the supply of modern services, etc. but was rather the result of a growth in the wider public sector (the share of which in total employment rose from 17.0% in 1981 to 24.7% in 1989), as well as reaching saturation in many occupations, together with an extension of so-called 'parasitic' economic activity.
Ως τέτοιες νοούνται εκείνες κυρίως οι διαμεσολαβητικές δραστηριότητες, που είναι κατά βάση περιττές αλλά και συνάμα αναγκαίες, λόγω του ότι πολλές στοιχειώδεις κρατικές λει­τουργίες διεκπεραιώνονται είτε πλημμελώς είτε με μεγάλη καθυ­στέρηση.
This term usually means those intermedi-ary activities which are basically unnecessary but at the same time in demand because many elementary State functions are carried out either incompletely or with great delay.
- Ένα άλλο, κρίσιμο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας αποτελούν τα υψηλά ποσοστά πληθωρισμού καθ' όλη την τελευταία εικοσαετία.
Another critical problem facing the Greek economy is the high rate of infla­tion throughout the last 20 years.
Από το 1981 έως το 1991 ο ετήσιος ρυθμός πληθωρισμού κυμαινόταν μεταξύ του 14 και του 25 %.
From 1981 to 1991, the annual rate of in­flation lay between 14 and 25%.
Ακόμη σημαντικότερη είναι η σχέση αυτού του ποσοστού προς τον αντίστοιχο μέσο όρο της ΕΚ, η οποία από 1,98 το 1981 χειροτέρεψε στο 3,78 το 1991 (αφού στο μεταξύ είχε σημειώσει αρνητικά ρεκόρ 6,0 το 1986 και 4,82 το 1987)(24).
The relationship of this figure to the re­spective EC average is even more significant: it deteriorated from 1.98 in 1981 to 3.78 in 1991 (having, meanwhile, achieved a negative record of 6.0 in 1986 and 4.82 in 1987).'241
Το σχετικό έλ­λειμμα αυξήθηκε από 2,2 δισεκατ.
The trade deficit doubled from USD 6.69 billion in 1981 to USD 12.31 billion in 1991.
USD σε 3,56 δισεκατ.
On the other hand, the trend in the current balance of payments is less of a problem.
USD το 1990, αλλά στη συνέχεια μειώθηκε στα 1,46 δισεκατ. USD το 1991.
The relevant deficit rose from USD 2.2 billion to USD 3.56 billion in 1990 but later fell to USD 1.46 billion in 1991.
Ιδιαίτερα θετική επίδραση είχαν εδώ οι εισροές από την ΕΚ, οι οποίες αυξήθηκαν
A particularly positi­ve effect here was that of the financial injection from the EC, which rose from USD 2.6 billion in 1989 to USD 2.9 billion in 1990 and USD 4.03 billion in 1991.'251 τ
Πίσω απ' αυτές τις πολύ γενικά και συνοπτικά διατυπωμένες διαρθρωτικές και ποιοτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας κρύβεται κατ' ουσίαν ένα μεγάλο πρόβλημα: αυτό της χαμηλής (και περαιτέρω μειούμενης) αντα­γωνιστικότητας, η οποία ενόψει της ολοκλήρωσης της ενιαίας εσωτερικής αγοράς μπορεί να μετατραπεί σε υπαρξιακό πρόβλημα ενός σημαντικού τμήματος της ελληνικής οικονομίας.
Underlying these very general and briefly expressed structural and qualitative weaknesses of the Greek economy is a substantial problem: that of a low (and continually shrinking) competitiveness which, in view of the completion of the single market, may turn into a problem affecting the very existence of a significant part of the Greek economy.
Αυτό το πρόβλημα συνίσταται, κατά γενική ομολογία, όχι τόσο στην έλλειψη κεφαλαίων, μηχανημάτων ή πρώτων υλών, όσο κυρίως στην ποιοτική και ποσοτική ανεπάρκεια του ανθρώπινου δυναμικού, ιδίως σε επίπεδο μεσαίων στελεχών και ειδικότε­ρα στον καθεαυτό τομέα της παραγωγής.
This problem, by general consensus, consists in, not so much the lack of capital, machinery or raw materials, as in the qualitative and quantitative inadequacy of human resources, especially as regards middle management and, specifically, in the production sector itself.
Ζητήματα όπως π.χ. «βιομηχα­νική ηθική και πειθαρχία», σύγχρονες συνθήκες εργασίας κι εργασιακές σχέσεις, καθιέρωση και τήρηση προδιαγραφών ποιότητας και παραγωγής κλπ. σχετίζονται άμεσα με την προαναφερθείσα κατάσταση.
Issues such as, for example, 'industrial work ethic and discipline', contemporary working conditions and industrial relations, the establishment and maintenance of specifications for quality, production, etc., are directly related to this situation.
Αν αναλογι­σθεί κανείς ότι, λόγω της προβλεπόμενης χαμηλής γεννητικότητας και της συνακόλουθης στασιμότητας και γήρανσης του πληθυσμού, οι ανθρώπινοι πόροι της Ελλάδας θα μειωθούν, τότε μπορεί εύκολα να διαβλέψει τη ζωτική πλέον σημασία της ποιότητας αυτού του δυναμικού.
If we stop to think of the low birth rate forecast and the relevant levelling out and ageing of the population, we may conclude that, as human resources in Greece decrease, the quality of this workforce will become of vital importance.
Ενώπιον της (ποσοτικής τουλάχιστον) υπερκάλυψης των κοινωνικοοικονομικών αναγκών σε αποφοίτους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η προσοχή και η ένταση των προσπαθειών εκ μέρους όλων των ενδιαφερομένων θα πρέπει να επικεντρωθεί στον τομέα της από κάθε άποψη υπανάπτυκτης επαγγελ­ματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.
Faced with the (at least quantitative) superabundance of tertiary education graduates, who more than cover the socioeconomic needs of the country, all interested parties should concentrate their attention and the strength of their efforts on improving the altogether underdeveloped vocational education and training provided.
Η ιστορική εξέλιξη της επαγγελματικής εκπαίδευσης
The evolution of vocational education
Οι νόμοι και τα διατάγματα που διαμόρφωσαν σε καθοριστικό βαθμό την επαγγελματική εκπαίδευση μεταπολεμικά ήταν οι εξής:
In the postwar period, the following laws and decrees decisively influenced vo­cational education:
Το νομοθετικό διάταγμα (ΝΔ) 3971/1959 «Περί τεχνικής και επαγγελ­ματικής εκπαιδεύσεως, οργανώσεως της μέσης εκπαιδεύσεως και διοικήσεως της παιδείας».
Decree 3971/1959 on technical and vocational education, organization of secondary education and management of education.
Το ΝΔ 3973/1959 «Περί ενοποιήσεως και συντονισμού της διοικήσεως της επαγγελματικής εκπαιδεύσεως».
Decree 3973/1959 on integration and coordination of the management of vocational education.
Το ΝΔ 580/1970 «Περίτου εποπτικού, εκπαιδευτικού, βοηθητικού ερ­γαστηριακού, διοικητικού και βοηθητικού προσωπικού των κατω­τέρων και μέσων επαγγελματικών σχολών και τινών οργανωτικών διατάξεων».
Decree 580/1970 on supervisory, educational, assistant laboratory, admini­strative and assistant personnel of lower and intermediate vocational schools and on certain organizational provisions.
Το ΝΔ 581/1970 «Περί διοικήσεως Σχολής Εκπαιδευτικών Λειτουργών Επαγγελματικής και Τεχνικής Εκπαιδεύσεως (ΣΕΛΕΤΕ)»
Decree 581 /1970 on the management of a teacher-training college for tech­nical and vocational education (Selete).
Το ΝΔ 652/1970 «Περί κέντρων ανωτέρας τεχνικής εκπαιδεύσεως».
Decree 652/1970 on higher technical educational centres.
Το ΝΔ 789/1970 «Περί οργανώσεως της Σχολής Εκπαιδευτικών Λει­τουργών Επαγγελματικής και Τεχνικής Εκπαιδεύσεως».
Decree 789/1970 on the organization of a teacher-training college for tech­nical and vocational education.
Ο νόμος 309/1976 «Περί οργανώσεως και διοικήσεως της γενικής εκ­παιδεύσεως».
Law 309/1976 on the organization and management of general education.
Ο νόμος 576/1977 «Περί οργανώσεως και διοικήσεως της μέσης και ανωτέρας τεχνικής και επαγγελματικής εκπαιδεύσεως».
Law 576/1977 on the organization and management of intermediate and higher technical and vocational education.
Ο νόμος 1304/1982 «Για την επιστημονική-παιδαγωγική καθοδήγηση και τη διοίκηση στη γενική και τη μέση τεχνική-επαγγελματική εκ­παίδευση και άλλες διατάξεις».
Law 1304/1982 on scientific-pedagogical guidance and management in general and intermediate technical-vocational education and other provi­sions.
Ο νόμος 1404/1983 «Δομή και λειτουργία των τεχνολογικών εκπαι­δευτικών ιδρυμάτων».
Law 1404/1983 on structure and operation of technological educational in­stitutes.
Ο νόμος 1566/1985 «Δομή και λειτουργία της πρωτοβάθμιας και δευ­τεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις».
Law 1566/1985 on structure and operation of primary and secondary edu­cation and other provisions.
Ο νόμος 1836/1989 «Προώθηση της απασχόλησης και της επαγγελμα­τικής κατάρτισης και άλλες διατάξεις».
Law 1836/1989 on promotion of employment and vocational training and other provisions.
Ο νόμος 2009/1992 «Εθνικό σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης και άλλες διατάξεις».
Law 2009/1992 on a national system for vocational education and training and other provisions.
Εξέλιξη του συστήματος επαγγελματικής εκπαίδευσης (Ελλάδα)
Evolution of the training system in Greece
Οργάνωση και διοίκηση της γενικής εκπαίδευσης (Ν)
Organization and management of general education (L)
Τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, οργάνωση της ·μέσης εκπαίδευσης (ΝΔ)
Technical and vocational education, organization of secondary education and management of education (D)
Οργάνωση και διοίκηση της μέσης και ανώτερης τεχνικη'ς και επαγγελματι­κής εκπαίδευσης (Ν)
Organization and management _^ of intermediate and higher technical and vocational education (L)
Δομή και λειτουργία των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών ·~ Ιδρυμάτων (Ν)
Structure and operation of technological education institutes TEI (L)
Προσωπικό πάσης φύσεως των κατωτέρων και μέσων επαγγελματικών σχολών *~ (ΝΔ)
Supervisory, educational, assistant laboratory, administrative and assistant personnel of lower and intermediate vocational schools and on certain organizational provisions (D)
Κέντρα Ανωτέρας Τεχνικής και Επαγγελματικη'ς ·Εκπαιδευσης/ΚΑΤΕΕ (ΝΔ)
Higher technical educational centres KATEE (D)
Δομή και λειτουργία της πρωτοβάθμιας και #δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Ν)
Structure and operation of primary and secondary ·-education (L)
Εθνικό σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης (Ν)
National system for vocational education and training (L)
Ν = Νόμος ΝΔ = Νομοθετικό διάταγμα ω co
L= Law D - Decree
Παρά τις επανειλημμένες, πολύ­πλευρες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ενός σύγχρονου κι αποδοτικού συστήματος επαγγελματικής εκπαίδευσης, που θα μπορούσε ν' ανταπο­κριθεί στις επείγουσες κι εκτεταμένες αναπτυξιακές ανάγκες, η κυ­βέρνηση κατόρθωσε μόλις το 1959 να πετύχει μια συνολική νομοθετική ρύθμιση του θέματος (με τα ΝΔ 3971 και 3973).
In spite of the repeated many-sided initiatives to create a contemporary and effective vocational education system which would meet pressing and extensive developmental needs, the government only managed in 1959 to reach an overall legislative regulation of the matter (with Decrees 3971 and 3973).
Τότε υπήρχε ακόμη η εξαετής υποχρεωτική εκπαίδευση, που κάλυπτε μέχρι και το 12ο έτος της ηλικίας και τελείωνε με το απολυτήριο του δημοτικού σχολείου.
At that time, compulsory education lasted six years, ending at age 12, with the primary school leaving certificate.
Στη συνέχεια οι νέοι είχαν τρεις εναλλακτικές δυνατότητες επαγγελματικής τους εκπαίδευσης, στην περίπτωση κατά την οποία θα προ­τιμούσαν αυτήν και όχι τη γενική εκπαίδευση, δηλαδή το εξαετές τότε γυμ­νάσιο, το οποίο κάλυπτε ολόκληρη τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και λει­τουργούσε κυρίως σαν δίαυλος για μετέπειτα σπουδές στο πανεπιστήμιο:
The 'gymnasion' of that time covered the en tire span of secondary education and mainly acted as a passage towards higher education. Those young people who did not wish to continue with general education, i.e. a further six years at the gymnasion, had three possibilities for vo cational education open to them:
— Τις κατώτερες τεχνικέςεπαγγελματικές σχολές, μονοετούς έως τε­τραετούς φοιτήσεως, όπου θα εκπαιδεύονταν ως «ειδικευμένοι τε­χνίτες».
Lower technical-vocational schools, where studies lasted from one to four years, from which they would leave as 'skilled technicians'.
— Τις μέσες τεχνικέςεπαγγελματικές σχολές, τριετούς κατά κανόνα φοιτήσεως, με στόχο να αποφοιτήσουν από εκεί ως «εργοδηγοί».
Intermediate technical-vocational schools, studies at which normally lasted three years, where the aim was to leave as 'foremen'.
Ωστόσο η είσοδος τους σ' αυτές τις σχολές προαπαιτούσε την παρα­κολούθηση των τριών πρώτων τάξεων του γυμνασίου και επιτυχή αποφοίτηση τους από την τρίτη τάξη του.
A requirement for en try to these schools was attendance at the first three years of gymnasion with a satisfactory leaving certificate at the end of the third year.
— Τέλος, είχαν τη δυνατότητα, με τη συμπλήρωση του 14ου έτους της ηλικίας τους, να εγγραφούν στις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ, που είχαν ιδρυθείτο 1953 και παρείχαν άτυπη επαγγελματική κατάρτιση, περίπου κατά το πρότυπο του γερμανικού «δυϊκού συστήματος».
The third possibility, after age 14, was to enrol in the apprenticeship schools of the OAED, founded in 1953 and providing an informal vocational training, following the model of the German 'dual system'.
Επρόκειτο εδώ για μια μορφή εναλλασσόμενης κατάρτισης, με πρωινή εργασία των νέων σε επιχειρήσεις και απογευματινά μαθή­ματα θεωρίας καθώς και εργαστήρια στα κέντρα μαθητείας(26).
This operated as a form of sandwich course, whereby the young people worked in businesses in the morning and spent the afternoon in theory classes, as well as in laboratory practicáis at apprenticeship centres.'261
Αυτές οι εναλλακτικές δυνατότητες αποτελούσαν όλες μαζί ένα υπο­σύστημα μέσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που ήταν σαφώς κάθετα δια­φοροποιημένο.
These alternative openings altogether constituted a subsystem within an educational system which was clearly vertically differentiated.
Μ' άλλα λόγια, κάθε νέος που επέλεγε τότε την επαγγελμα­τική εκπαίδευση είχε μόνο μια θεωρητική, απειροελάχιστη πιθανότητα να σπουδάσει μελλοντικά στο πανεπιστήμιο, ακόμη κι αν ανακάλυπτε κανείς ανάλογες δυνατότητες του αργότερα, δηλαδή με κάποια χρονική καθυ­στέρηση.
In other words, every young person who, at that time, opted for vocational education had an infinitesimal chance of going to university in the future, even if he discovered there spective aptitude later, i.e. with a certain time lag.
Αποτελεί πλέον αναμφισβήτητο ιστορικό γεγονός, ότι τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια μετά την ψήφηση των προαναφερθέντων νόμων για την επαγγελματική εκπαίδευση οι υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες δεν ερ­γάστηκαν διόλου αποδοτικά ή ικανοποιητικά σ' αυτόν τον τομέα.
It is now an indisputable historical fact that, in the first years at least, following enactment of the above laws concerning vocational education, the State services responsible did not work at all effectively or satisfactorily in this matter.
Η προ­σφορά των δημοσίων προγραμμάτων επαγγελματικής εκπαίδευσης δεν μπορούσε να ικανοποιήσει ούτε καν τις ελάχιστες απαιτήσεις, τόσο από πλευράς ποιότητας όσο κι από πλευράς έκτασης και ποικιλίας.
The provision of public vocational education programmes could not meet even the least demands qualitatively or from the point of view of extent and variety.
Γι' αυτό δεν αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός ότι η επαγγελματική εκπαίδευση δεν μπό­ρεσε, έστω και μετά από μακρά περίοδο εκκίνησης, να εξελιχθεί σε μια γνήσια, ισότιμη εναλλακτική λύση προς τη γενική εκπαίδευση.
It is, therefore, not surprising that vocational education did not manage to de velop into a genuine, equivalent alternative to general education, even after a long starting period.
Μ' αυτές της τις αδυναμίες και χωρίς ευέλικτες οριζόντιες διασυνδέσεις από και προς τη γενική εκπαίδευση, η επαγγελματική εκπαίδευση κατέληξε τελικά
On account of these weaknesses and in the absence of flexible horizontal mobility to and from general education, vocational education ended up operating as an Opening for lack of anything better' for all the young men and women who, for various reasons, abandoned, too soon, the way to post-gymnasion university education.
να λειτουργεί ως «διέξοδος ανάγκης» για όλους εκείνους τους νέους και τις νέες, που για διαφόρους λόγους εγκατέλειπαν πρόωρα το δρόμο προς τη μεταγυμνασιακή-πανεπιστημιακή εκπαίδευση.
At the same time, vocational education served as a mechanism for social dis tinctions, in the sense that pupils from higher social strata accounted for a much greater proportion in general education than in the population as a whole and the same was true for pupils of 'lower' social strata in technical vocational education.
Η μικρή αίγλη και απήχηση της επαγγελματικής εκπαίδευσης μεταξύ των νέων αντικατοπτρίζεται καταρχήν στη στασιμότητα τόσο του αριθμού των μαθητών των αντίστοιχων σχολών όσο και του ποσοστού τους στο σύνολο των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης επί σειρά ετών.
The low glamour and appeal of vocational education amongst the young was reflected for many years both by the static numbers of students in the respective schools, as well as by their percentage over the total of students in secondary education.
Στη δεκαε­τία του '70 το ποσοστό αυτό έφτασε στην καλύτερη περίπτωση το 20 %(27).
In the 1970s this percentage, at best, reached 20%.'27]
Ακόμη και στο πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του '80, όταν δηλαδή οι μεταρ­ρυθμίσεις του 1976 και 1977, με την καθιέρωση της εννιάχρονης υπο­χρεωτικής εκπαίδευσης, τη δημιουργία επαγγελματικών σχολών νέου τύ­που και τις δυνατότητες για κάποια οριζόντια κινητικότητα στον Β' κύκλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, άρχισαν να αποδίδουν κάποια αποτε­λέσματα, η ροπή προς τη γενική εκπαίδευση και στη συνέχεια προς τα πα­νεπιστήμια παρέμεινε πολύ ισχυρή.
Even during the first half of the 1980s, the tendency to stay in general education and go on to university remained powerful, although the reforms of 1976 and 1977 had already taken place: compulsory education had been increased to nine years, new types of vocational school had been created and a certain horizontal mobility had been established in the second cycle of secondary education.
Τα ποσοστά των μαθητών της επαγγελ­ματικής εκπαίδευσης στο σύνολο των μαθητών του Β' κύκλου της δευτε­ροβάθμιας αυξήθηκαν έως το 28,5 %, αλλά μόνο προσωρινά, όπως δείχνει ο ακόλουθος πίνακας:
The share by vocational education pupils in the total of pupils in the second cycle of secondary education rose to 28.5% but only temporarily, as shown in the following table.
Αριθμός όλων των εγγεγραμμένων μαθητών στον μεταγυμνασιακό κύκλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης
Total number of pupils enrolled in the second cycle of secondary education
Τεχν.-επαγγ. σχολές (ΤΕΣ)
Technical/ Vocational lykeion (TEL)
Γενικό λϋκειο(ΓΕΛ)
Technical/ Vocational schools (TES)
Πηγή: Μονογραφία CEDEFOP, 1985, ο. 42.
Source: CEDEFOP monograph, 1985, p. 42.
Αυτή η ιστορική αναδρομή δεν θα ήταν πλήρης αν δεν γινόταν κάποια ανα­φορά στο ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
This historical review would be incomplete without some mention of the part played by private-sector initiative.
Επειδή το κράτος δεν ήταν σε θέση να αναπτύξει και να λειτουργήσει ένα αποτελεσματικό σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης, επέτρεψε σε ιδιωτικούς φορείς να δραστη­ριοποιηθούν σ' αυτό τον τομέα.
As the State was in no position to develop and operate an effective vocational education system, it allowed private agencies to be active in this sphere.
Κατόπιν τούτου, οι ιδιωτικές τεχνικέςεπαγγελματικές σχολές αυξήθηκαν στη δεκαετία του '50, ιδιαίτερα όμως στη δεκαετία του '60, με αποτέλεσμα το 1970 να έχουν αποκτήσει πλέον κυρίαρχη θέση.
So the 1950s saw an increase in private technical-vocational schools, which rose further in the 1960s, with the result that in the 1970s they dominated the field.
Την εποχή εκείνη περίπου το 75 % όλων των μαθητών της
During that period about 75% of all technical-vocational pupils attended private schools (see following table).
Η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης μπορούσε πια να εκτονωθεί ελεύθερα μετά το 1974, δηλαδή μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
As the private vocational schools occupied a prominent place, public opinion almost naturally 'blamed' them as re­sponsible for the misfortunes of the whole system and demanded a strict con­frontation with, or even abolition of, these schools.
Οι κυβερνήσεις που ανέλαβαν την εξουσία μετά το 1974 άφη­σαν έμμεσα να εννοηθεί ότι θα ανταποκρίνονταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σ' αυτό το αίτημα.
The governments which came to power after 1974 left it to be understood implicitly that they would respond to this demand in one way or another.
Ανεξάρτητα από το γεγονός, ότι τελικά δεν συ­νέβη κάτι τέτοιο, οι ιδιωτικοί φορείς πήραν στα σοβαρά εκείνο το «μήνυμα» και περιόρισαν ολοένα και περισσότερο τις δραστηριότητες τους.
Although nothing of the sort happened in the end, the private agencies read the signs and took them seriously, so that they in­creasingly limited their activities.
Αντί­στοιχη αύξηση σημείωσε, λόγω αυτής της εξέλιξης, ο αριθμός των μαθητών στις δημόσιες επαγγελματικές σχολές: το ποσοστό τους επί του συνόλου των μαθητών αυξήθηκε από 24,6 % το 1970 σε 62,5 % το 1976, όπως φαίνεται κι από τον ακόλουθο πίνακα:
A corresponding increase was noted in the num­ber of pupils attending State-run vocational schools: their share in the total of pupils rose from 24.6% in 1970 to 62.5% in 1976, as shown in the following table.
Μαθητές επαγγελματικών σχολών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, συνολικά και κατανεμημένοι στις δημόσιες και τις ιδιωτικές σχολές
Secondary education pupils in vocational schools of which
Πηγή: Μονογραφία CEDEFOP, 1985, σ. 89.
Source: CEDEFOP monograph, 1985, p. 89.