natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Προδικαστική - Finanzgericht Baden-Württemberg Freiburg - Κανονισμός (ΕΟΚ) 855/84 του Συμβουλίου - 'Εγκριση της χορηγήσεως ειδικής ενισχύσεως από τη Γερμανία υπό μορφή επιστροφής του ΦΠΑ - Προϊόντα εισαγόμενα από άλλο κράτος μέλος
Annulment of the Commission decision of 30 October 1992, made public by its spokesperson in which it declared itself incompetent to enquire, pursuant to Council Regulation No 4064/89 on the control of concentrations between undertakings, into the concentration between British Airways and Dan Air -Possibility that access to intra-Community airlines may be hindered
Ενώπιον του Πρωτοδικείου
Case T-4/93 C. André ν Commission
Υπόθ.
Staff case
Προσφυγή υπαλλήλου
Case Τ-5/93 R. Tremblay and Others ν Commission
Υπόθ.
See case T-114/92
Τ-111/92: Μ. Hocken κατά Επιτροπής
Case T-6/93 F. Pérez Jiménez ν Commission
Υπόθ. Τ-112/92: J.
Staff case
Υπόθ. Τ-114/92: Bureau Européen des Médias de l'Industrie Musicale, (BENIM) κατά Επιτροπής
Published by the Information Service of the Court of Justice of the European Communities, L-2925 Luxembourg.
Η σύνταξη του παρόντος δελτίου περατώθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1993.
Original version (French) completed on 18 January 1993
Εβδομάδα από 18 έως 22 Ιανουαρίου 1993 αριθ. 2-93
THE PROCEEDINGS OF THE COURT OF JUSTICE AND COURT OF FIRST INSTANCE OF THE EUROPEAN COMMUNITIES ' Week of 18 to 22 January 1993 No 2/93
ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
JUDGMENTS Case C-361/90 page 3
Υποθ. C-lOl/91 Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας Φορολογία Συνεκδ. υποθ.
THIS BULLETIN IS PREPARED BY THE INFORMATION SERVICE OF THE COURT OF JUSTICE IN ORDER TO SUPPLY READERS WITH RAPID INFORMATION ON THE WORK OF THE INSTITUTION.
C-106/90, C-317/90 και C-129/91 Emerald Meats Ltd κατά Επιτροπής Γεωργία Υποθ.
HOWEVER, ONLY THE COMPLETE TEXT OF THE JUDGMENTS AND OPINIONS PUBLISHED LATER IN THE REPORTS OF CASES BEFORE THE COURT OF JUSTICE AND COURT OF FIRST INSTANCE IS AUTHENTIC.
C-308/90 Advanced Nuclear Fuels GmbH κατά Επιτροπής ΕΚΑΕ Υποθ.
THE INFORMATION CONTAINED IN THIS BULLETIN MAY BE REPRODUCED PROVIDED
Υποθ. C-321/91 Tara Meat Packers Ltd κατά Intervention Board for Agricultural Produce Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Claus Gulmann Συνεκδ. υποθ. C.259/91, C-331/91 και C-332/91 P.
OPINIONS Case C-8/92 General Milk Products GmbH ν Hauptzollamt Hamburg-Jonas Opinion of Mr Advocate General Darmon Case C-321/91 Tara Meat Packers Ltd ν Intervention Board for Agricultural Produce Opinion of Mr Advocate General Gulman Joined Cases C-259/91, C-331/91 and C-332/91 P. Alluè and Others ν Università degli Studi di Venezia Opinion of Mr Advocate General Lenz Joined Cases C-333/91 Sofitam S.A. ν Minister responsible for the Budget Opinion of Mr Advocate General Van Gerven
Υποθ. C-361/90: Επιτροπή κατά Πορτογαλικής Δημοκρατίας
I. JUDGMENTS Case C-361/90: Commission ν Portuguese Republic
19.01.1993 "Παράβαση κράτους - Προοδευτική διαρρύθμιση μονοπωλίων - Όροι προσχωρήσεως της Πορτογαλικής Δημοκρατίας - Μεταβατικά μέτρα" (Ολομέλεια)
(Failure of a Member State to fulfil obligations -- Progressive adjustment of monopolies -- Conditions of accession of the Portuguese Republic Transitional measures) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 10 Δεκεμβρίου 1990, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι η Πορτογαλική Δημοκρατία, μη προβαίνοντας στην προοδευτική διαρρύθμιση του μονοπωλίου αιθυλικής αλκοόλης, γεωργικής και μη προελεύσεως, καθώς και του μονοπωλίου αγοράς και προμηθείας των οινικών αποσταγμάτων που προορίζονται για την παραγωγή οίνου Πόρτο, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 208, παράγραφος 1, της Πράξεως Προσχωρήσεως της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.
By application lodged on 10 December 1990 the Commission brought an application for a declaration that, by failing to adjust progressively the monopoly in ethyl alcohol of agricultural and non-agricultural origin and the monopoly in the acquisition and supply of wine spirits for use in the making of port wine, the Portuguese Republic had failed to fulfil its obligations under Article 208(1) of the Act concerning the conditions of accession of the Kingdom of Spain and the Portuguese Republic.
Παρατηρείται συναφώς ότι, κατά την ημερομηνία που έτασσε η αιτιολογημένη γνώμη, η Πορτογαλική Κυβέρνηση είχε κινήσει τη διαδικασία της προοδευτικής διαρρυθμίσεως των εν λόγω μονοπωλίων σύμφωνα με την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 208, παράγραφος 1, της Πράξεως Προσχωρήσεως.
The Court observed that by the date fixed in the reasoned opinion the Portuguese Government had begun to adjust the monopolies in question progressively in accordance with the obligation laid on it by Article 208(1) of the Act of accession.
Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται από το γεγονός ότι, κατά την ημερομηνία εκείνη, η Πορτογαλική Κυβέρνηση δεν είχε ανοίξει, για την αιθυλική αλκοόλη και για τα οινικά αποστάγματα, ποσοστώσεις για την εισαγωγή και την ελεύθερη εμπορία των εισαγομένων προϊόντων, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που προβλεπόταν στη σύσταση την οποία της είχε απευθύνει η Επιτροπή στις 8 Οκτωβρίου 1987.
The fact that the Portuguese Government had not by that date opened quotas in respect of ethyl alcohol and wine spirits for the importation and unrestricted trade in imported products in accordance with the timetable set out in the recommendation which the Commission addressed to it on 8 October 1987 was not significant.
Πράγματι, η πρώτη παράγραφος του άρθρου 208 δεν προσδιορίζει τα μέσα με τα οποία πρέπει να επιχειρηθεί η προοδευτική διαρρύθιση των επιδίκων μονοπωλίων.
Article 208(1) did not specify the methods by which the contested monopolies were to be progressively adjusted.
Κατά συνέπεια, η επιλογή των μέσων αυτών εναπόκειται στην Πορτογαλική Δημοκρατία.
Consequently, the choice of method was a matter for the Portuguese Republic.
0 γενικός εισανγελέας Giuseppe Tesauro ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου mc 22ας Σεπτεμβρίου 1992.
Mr Advocate General Tesauro delivered his Opinion at the sitting of the Court on 22 September 1992.
"να απορρίψει την προσφυγή και να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα."
(State monopoly of a commercial character in alcohol in Portugal -- Act of accession of the Portuguese Republic to the European Communities Recommendation of the Commission (Full Court)
C-76/91: Caves Neto Costa SA (CNC) κατά Υπουργού Εμπορίου και Τουρισμού και Υφυπουργού Εξωτερικού Εμπορίου
The questions arose in proceedings between the abovementioned parties in connection with the decision of the Minister of Commerce to refuse CNC's request to import pure alcohol from France.
19.01.1993 "Κρατικό μονοπώλιο εμπορικού χαρακτήρα για την αλκοόλη στην Πορτογαλία - Πράξη Προσχωρήσεως της Πορτογαλικής Δημοκρατίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες - Σύσταση της Επιτροπής" (Ολομέλεια)
"Article 37(1) of the Treaty and Article 208(1) of the Act of accession must be interpreted as meaning that the obligation imposed on the Portuguese Republic to adjust the monopoly in ethyl alcohol progressively does not necessarily require the opening during the transitional period of quotas for free importation from other Member States of products covered by the monopoly."
Με Διάταξη της 14ης Φεβρουαρίου 1991, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 25 Φεβρουαρίου 1991, το Supremo Tribunal Administrativo υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 37 της Συνθήκης και του άρθρου 208 της Πράξεως Προσχωρήσεως της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.
Article 37(1) of the Treaty and Article 208(1) of the Act of accession must be interpreted as meaning that the obligation imposed on the Portuguese Republic to adjust the State monopoly in ethyl alcohol progressively does not automatically require the opening of quotas for free importation.
"Το άρθρο 37, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΟΚ και το άρθρο 208, παράγραφος 1, της Πράξεως Προσχωρήσεως έχουν την έννοια ότι η επιβαλλόμενη στην Πορτογαλική Δημοκρατία υποχρέωση να διαρρυθμίσει προοδευτικώς το μονοπώλιο αιθυλικής αλκοόλης δεν συνεπάγεται κατ'ανάγκην και υποχρέωση της να ανοίξει, κατά τη μεταβατική περίοδο, ποσοστώσεις ελεύθερης εισαγωγής των υπαγομένων σ'αυτό το μονοπώλιο προϊόντων από τα άλλα κράτη μέλη."
Until the end of the transitional period, Article 208(1) of the Act of accession and Article 37(1) of the Treaty do not confer rights on individuals which may be relied upon before the national courts."
19.01.1993 "Σύμβαση των Βρυξελλών - Αρθρο 13, πρώτο και δεύτερο εδάφιο - Διεθνής δικαιοδοσία σε συμβάσεις καταναλωτών - 'Εννοια του όρου καταναλωτής - Αγωγή εταιρίας δικαιοδόχου ιδιώτη"
(Brussels Convention -- Article 13, first and second paragraphs -- Consumer contracts -- Meaning of the term "consumer" -- Action brought by a company to which an individual's rights have been assigned)
Με Διάταξη της 29ης Ιανουαρίου 1991, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 11 Μαρτίου 1991, το Bundesgerichtshof υπέβαλε τέσσερα προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 13, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, της Συμβάσεως για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
By an order of 29 January 1991, which was received by the Court on 11 March 1991, the Bundesgerichtshof referred for a preliminary ruling four questions on the interpretation of the first and second paragraphs of Article 13 of the Convention on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters.
Η εταιρία TVB, εγκατεστημένη στο Μόναχο, άσκησε ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων αγωγή κατά της μεσιτικής εταιρίας Hutton Inc., εγκατεστημένης στη Νέα Υόρκη, στηριζόμενη σε δικαίωμα που της είχε εκχωρηθεί.
TVB, a company established in Munich, brought proceedings before the German courts against Hutton Inc., a firm of brokers whose registered office is in New York, on the basis of a right which had been assigned to it.
0 εκχωρητής, Γερμανός υπήκοος, είχε αναθέσει στην εταιρία Hutton, η οποία διαφήμιζε τις υπηρεσίες της με αγγελίες στον γερμανικό τύπο, τη διενέργεια έναντι προμηθείας συναλλαγών επί προθεσμία που αφορούσαν συνάλλαγμα.
The assignor, a German national, had instructed Hutton Inc., which offered its services in advertisements appearing in the German press, to carry out currency futures transactions on a commission basis.
Προς τούτο, είχε προβεί σε σημαντικές καταβολές που απωλέσθηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου με τις εν λόγω συναλλαγές.
He paid considerable sums in that connection which were almost entirely lost as a result of the transactions.
Η TVB ζητεί την επιστροφή των ποσών που απώλεσε ο εκχωρητής, προβάλλοντας ότι η Hutton δεν ενημέρωσε επαρκώς τον εκχωρητή σχετικά με τους κινδύνους που ενέχουν οι συναλλαγές επί προθεσμία.
TVB demanded repayment of the sums lost by the assignor on the ground that Hutton had not informed him sufficiently of the risks connected with futures transactions.
Το Oberlandesgericht München έκρινε αρμόδια τα γερμανικά δικαστήρια προς εκδίκαση της διαφοράς, η δε Hutton άσκησε αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Bundesgerichtshof.
The Oberlandesgericht München (Higher Regional Court, Munich) decided that the German courts had jurisdiction to hear the case and Hutton appealed against that decision to the Bundesgerichtshof (Federal Court of Justice).
"Το άρθρο 13 της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις έχει την έννοια ότι ο ενάγων που ενεργεί στο πλαίσιο της επαγγελματικής του δραστηριότητας, δεν είναι δηλαδή ο ίδιος καταναλωτής, όταν είναι συμβαλλόμενος σε μία απο τις συμβάσεις που απαριθμούνται στο πρώτο εδάφιο της διατάξεως αυτής δεν μπορεί να υπαχθεί στους περί διεθνούς δικαιοδοσίας ειδικούς κανόνες που θεσπίζει η Σύμβαση όσον αφορά τις συμβάσεις καταναλωτών."
"Article 13 of the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters must be interpreted as meaning that a plaintiff who acts in the exercise of his profession and is therefore not himself the consumer who is a party to one of the contracts listed in the first paragraph of Article 13 cannot invoke the special rules on jurisdiction laid down in the Convention as regards consumer contracts."
0 γενικός εισαγγελέας Marco Darmon ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 27ης Οκτωβρίου 1992.
Mr Advocate General Darmon delivered his Opinion at the sitting of the Court on 27 October 1992.
Ο γενικός εισαγγελέας πρότεινε να δοθεί η ακόλουθη απάντηση:
He proposed that the Court should rule as follows:
Δεν είναι καταναλωτής υπό την έννοια των άρθρων 13 και 14 της Συμβάσεως των Βρυξελλών ο ενάγων ο οποίος δεν είναι ο ίδιος συμβαλλόμενος σε μία από τις συμβάσεις που απαριθμούνται στο πρώτο εδάφιο του άρθρου 13 της Συμβάσεως των Βρυξελλών.
A party bringing civil proceedings who is not personally a party to one of the contracts listed in the first paragraph of Article 13 is not a consumer within the meaning of Articles 13 and 14 of the Brussels Convention.
Εταιρία που έχει την έδρα της σε συμβαλλόμενο στη Σύμβαση των Βρυξελλών κράτος και η οποία ανήκει οικονομικώς στον αντισυμβαλλόμενο του καταναλωτή, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να συνάπτει συμβάσεις, δεν αποτελεί υποκατάστημα, πρακτορείο ή άλλη εγκατάσταση υπό την έννοια του άρθρου 13, δεύτερο εδάφιο, της Συμβάσεως των Βρυξελλών.
A company established in a State signatory to the Brussels Convention is not a branch, agency or other establishment within the meaning of the second paragraph of Article 13 of the Convention if it is effectively owned by the party with whom the consumer has contracted but has no authority to enter into contracts.
Το άρθρο 13, δεύτερο εδάφιο, της Συμβάσεως δεν έχει εφαρμογή, λόγω ελλείψεως στοιχείου αλλοδαπότητας, όταν το υποκατάστημα εταιρίας εδρεύουσας σε τρίτο κράτος βρίσκεται στο έδαφος του συμβαλλομένου κράτους στο οποίο έχει την κατοικία του ο καταναλωτής.
When the branch of a company established in a non-Contracting State is situated on the territory of the same Contracting State as that in which the consumer is domiciled the second paragraph of Article 13 of the Convention does not apply, there being no extra-territorial factor.
Σύμβαση μεσιτείας η οποία έχει ως αντικείμενο την διενέργεια προθεσμιακών συναλλαγών επί συναλλάγματος ή κινητών αξιών και τη σύναψη συμβάσεων παραδόσεως αγαθών αποτελεί σύμβαση που έχει ως αντικείμενο παροχή υπηρεσιών υπό την έννοια του άρθρου 13, πρώτο εδάφιο, σημείο 3, της Συμβάσεως των Βρυξελλών.
A commission-based contract to carry out currency, security and commodity futures transactions is a contract for the supply of services within the meaning of sub-paragraph (3) of the first paragraph of Article 13 of the Brussels Convention.
Στις συμβατικές διαφορές κατά την έννοια του άρθρου 13, πρώτο εδάφιο, περιλαμβάνονται και οι αιτήσεις που στηρίζονται σε αξιώσεις λόγω παραβάσεως των συμβατικών ή των προσυμβατικών υποχρεώσεων και εξ αδικαιολογήτου πλουτισμού που γεννώνται από τη σύναψη μίας και της αυτής συμβάσεως."
The phrase "proceedings concerning a contract" in the first paragraph of Article 13 covers claims based on breach of contractual and pre-contractual obligations and unjust enrichment occasioned by the conclusion of one and the same contract."
Υποθ.
Page 7
C-101/91: Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
Case C-lOl/91: Commission ν Italian Republic
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 27 Μαρτίου 1991, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη λαμβάνοντας τα αναγκαία μέτρα προς εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 21ης Φεβρουαρίου 1989 στην υπόθεση 203/87, Επιτροπή κατά Ιταλίας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης.
By an application lodged on 27 March 1991 the Commission brought proceedings for a declaration that, by failing to take the measures necessary to comply with the judgment of the Court of Justice of 21 February 1989 in Case 203/87 Commission ν Italy, the Italian Republic had failed to fulfil its obligations under Article 171 of the EEC Treaty.
Κατόπιν ασκήσεως προσφυγής λόγω παραβάσεως, το Δικαστήριο, με την προαναφερθείσα απόφαση, αναγνώρισε ότι η Ιταλική Δημοκρατία, χορηγώντας για την περίοδο που περιλαμβάνεται μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου 1984 και της 31ης Δεκεμβρίου 1988 απαλλαγή από τον φόρο προστιθεμένης αξίας, με επιστροφή των φόρων που καταβλήθηκαν στο προηγούμενο στάδιο, για ορισμένες εργασίες nou έγιναν υπέρ των θυμάτων του σεισμού στην Κομπανία και στο Basilicate, παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 2 της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
In proceedings for a declaration of failure to fulfil obligations, the Court declared in the abovementioned judgment that by granting for the period between 1 January 1984 and 31 December 1988 an exemption from value-added tax with reimbursement of the tax paid at the preceding stage in respect of certain transactions carried out for earthquake victims in Campania and Basilicata, the Italian Republic had infringed Article 2 of the Sixth Council Directive (77/388/EEC).
Εντούτοις, οι ιταλικές αρχές παρέτειναν διαδοχικά την ισχύ του επιδίκου καθεστώτος απαλλαγής έως τις 31 Δεκεμβρίου 1992.
However, the Italian authorities extended the contested exemption arrangements on several occasions up to 31 December 1992.
Παρατηρείται συναφώς ότι, κατά πάγια νομολογία, καίτοι το άρθρο 171 δεν προσδιορίζει την προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να εκτελούνται οι αποφάσεις με τις οποίες αναγνωρίζεται παράβαση των υποχρεώσεων κράτους μέλους, το συμφέρον που απορρέει από την άμεση και ομοιόμορφη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου επιβάλλει η εκτέλεση αυτή να αρχίζει πάραυτα και να ολοκληρώνεται εντός των συντομότερων δυνατών προθεσμιών.
The Court recalled, in that connection, that it had consistently held that even though Article 171 of the Treaty did not specify the period within which a judgment declaring that a Member State had failed to fulfil its obligations under the Treaty must be implemented, the need for immediate and uniform application of Community law required that implementation must start immediately and must be completed within the shortest possible time.
Παρατηρείται επίσης ότι η παρούσα παράβαση δεν συνίσταται μόνο στην αποχή από τη λήψη ορισμένων μέτρων προς συμμόρφωση προς απόφαση του Δικαστηρίου, αλλά και στη λήψη ειδικών μέτρων με σκοπό την παράταση της ισχύος ενός καθεστώτος φορολογικής απαλλαγής το οποίο κρίθηκε αντίθετο προς το κοινοτικό δίκαιο με απόφαση του Δικαστηρίου έχουσα ισχύ δεδικασμένου.
The Court also observed that the present failure to fulfil obligations lay not only in the failure to adopt certain measures to comply with a judgment of the Court of Justice, but also in the adoption of specific measures extending a system of tax exemptions already declared contrary to Community law by a judgment of the Court having the status of res judicata.
Αυτή η συμπεριφορά αποτελεί ιδιάζουσα και απαράδεκτη παράβαση της υποχρεώσεως των κρατών μελών, από το άρθρο 5, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, να απέχουν από κάθε μέτρο ικανό να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των σκοπών της Συνθήκης και κλονίζει, ως εκ τούτου, τις ουσιώδεις βάσεις της κοινοτικής έννομης τάξης.
Lastly, the Court observed that in any event the finding that a Member State had failed to fulfil its Community obligations implied firstly that the judicial and administrative authorities of that State were automatically prohibited from applying the incompatible tax exemption, and secondly that they had an obligation to adopt all the measures necessary in order to implement Community law.
Τέλος, υπενθυμίζεται ότι, εν πάση περιπτώσει, η αναγνώριση της εκ μέρους ενός κράτους μέλους παραβάσεως των κοινοτικών του υποχρεώσεων συνεπάγεται τόσο για τις δικαστικές όσο και για τις διοικητικές αρχές του εν λόγω κράτους μέλους, αφενός, αυτοδίκαια απαγόρευση της εφαρμογής του καθεστώτος φορολογικής
"By failing to take the measures necessary to comply with the judgment of the Court of Justice of 21 February 1989 in Case 203/87 Commission ν Italy the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Article 171 of the EEC Treaty."
Το Δικαστήριο αποφάσισε:
Mr Advocate General Gulmann delivered his Opinion at the sitting of the Court on 28 October 1992.
"να δεχθεί την προσφυγή της Επιτροπής και να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα."
"uphold the Commission's application and order the Italian Republic to bear the costs."
C-106/90, C-317/90 και C-129/91: Emerald Meats Ltd κατά Επιτροπής
Joined Cases C-106/90, C-317/90 and C-129/91: Emerald Meats Ltd ν Commission
Με δικόγραφα που κατέθεσε αντιστοίχως στις 18 Απριλίου 1990, στις 22 Οκτωβρίου 1990 και στις 9 Μαΐου 1991, η Emerald Meats Ltd., εταιρία ιρλανδικού δικαίου, ζήτησε, αφενός, την ακύρωση ορισμένων πράξεων που εξέδωσε η Επιτροπή στο πλαίσιο της διαχειρίσεως των κοινοτικών δασμολογικών ποσοστώσεων για το κατεψυγμένο βόειο κρέας οι οποίες ανοίχθηκαν για τα έτη 1990 και 1991 με τους κανονισμού (ΕΟΚ) 3889/89 και 3838/90 της Επιτροπής και, αφετέρου, να υποχρεωθεί η Κοινότητα να την αποζημιώσει για τις απώλειες που υπέστη ή πρόκειται να υποστεί εξ αιτίας της μη προσήκουσας διαχειρίσεως των εν λόγω δασμολογικών ποσοστώσεων από την Επιτροπή.
By applications lodged on 18 April 1990, 22 October 1990 and 9 May 1991 Emerald Meats Ltd, a company governed by Irish Law, brought an action, first, for the annulment of certain measures taken by the Commission in connection with the management of Community tariff quotas for frozen meat of bovine animals opened for 1990 and 1991 respectively by Council Regulation (EEC) No 3889/89 and Council Regulation (EEC) No 3838/90, and secondly, for an order that the Community should compensate Emerald Meats for the loss which it had and would suffer as a result of the Commission's failure to administer and manage the relevant Community tariff quotas correctly.
Η Emerald Meats υποστηρίζει, πρώτον, ότι η Επιτροπή οφείλε να ελέγξει τις πληροφορίες που της έδωσαν οι ιρλανδικές αρχές και οι οποίες, όπως γνωρίζει ή όφειλε να γνωρίζει, ήταν εσφαλμένες ή βασίζονταν σε παράνομη ερμηνεία της κοινοτικής ρυθμίσεως και δεν μπορούσαν επουδενί να αποτελέσουν έγκυρο έρεισμα των δικών της πράξεων.
Emerald Meats claimed first that the Commission should have verified the information provided by the Irish authorities, which it knew, or should reasonably have known, was incorrect or based on an unlawful interpretation of the Community legislation and could in no event constitute a valid basis for its own measures.
Παρατηρείται συναφώς ότι, κατά την κοινοτική ρύθμιση, η Επιτροπή δεν έχει ούτε την υποχρέωση ούτε εξάλλου τη δυνατότητα να ελέγχει την ακρίβεια των καταλόγων ή των πληροφοριών που της διαβιβάζουν οι αρχές των κρατών μελών και ότι, μη έχοντας αρμοδιότητα προς καθορισμό της αναλογίας στην οποία μπορούν να ικανοποιηθούν οι αιτήσεις που έχουν κριθεί παραδεκτές από τις εθνικές αρχές, δεν προβαίνει η ίδια στην κατανομή ή την ανακατανομή των κατά τον τρόπο αυτό καθοριζομένων ποσοτήτων στους δικαιούχους και, ιδίως, δεν έχει το δικαίωμα να υποκαταστήσει τις εθνικές αρχές όσον αφορά τη χορήγηση πιστοποιητικών εισαγωγής.
The Court observed, in that regard, that, under the Community legislation, the Commission was neither under a duty nor indeed empowered to check the correctness of the lists or information notified to it by the Member States' authorities and that, since it was responsible only for determining the extent to which applications admitted by the national authorities might be accepted, the Commission itself did not allocate or reallocate the quantities thus determined to the persons entitled, and in particular did not have the power to substitute itself for the national authorities for the purposes of the issue of import licences.
Η Emerald Meats υποστηρίζει στη συνέχεια ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 3 του κανονισμού 3889/89, δεχόμενη την επιστροφή ορισμένων ποσοτήτων, προς
In that regard, the Court observed that the quantities which the Member States had to notify to the Commission were those for which no application had been submitted by 31 August and that the date of 16 September was simply the last date for notifying to the Commission the situation existing in each Member State at 31 August.