natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συγκεκριμένα, δέχθηκε ότι, «σε περίπτωση που η ακυρότητα προβάλλεται ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, πρέπει περαιτέρω η διάταξη αυτή να γεννά υπέρ των πολιτών της Κοινότητας το δικαίωμα να την επικαλούνται ενώπιον του Δικαστηρίου» (σκέψεις 4 έως 9).
In fact, the Court ruled that 'before invalidity can be relied upon before a national court, that provi sion of international law must also be capable of conferring rights on citizens of the Community which they can invoke before the courts' (paragraphs 4 to 9).
Μεταγενέστερα, με τις αποφάσεις SIOT, SPI και SAMI, και Chiquita Italia 19, το Δικαστήριο, στηριζόμενο στην ίδια συλλογιστική, κήρυξε εαυτόν αναρμόδιο επίσης για την ερμηνεία των κανόνων της ΓΣΔΕ στο πλαίσιο προδικαστικών ερωτ­ημάτων που του είχαν υποβληθεί δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης.
The Court therefore con cluded that, although under the EC Treaty the Community had assumed powers previously exercised by Member States in implementing the GATT and although the provisions of that agreement are to be regarded as binding within the Community legal order, nevertheless the General Agree ment cannot be invoked by an individual before a national court and, therefore, the Court may not give a ruling on incompatibility between a Community measure and GATT rules in the context of a question on validity raised under Article 177.18Later, in its judgments in SIOT, SAMI and Chiquita19the Court, following the same reasoning, also held that it did not have jurisdiction to interpret the GATT rules in the context of references for a preliminary ruling under Article 177 of the Treaty.
Με την απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 1994, Γερμανία κατά Συμβουλίου, στην οποία παραπέμπουν οι διάδικοι, αυτή η αρχή της περιορισμένης αρμοδιότητας του κοινοτικού δικαστή επεκτάθηκε επίσης στις διαδικασίες προσφυγών που στηρίζονται στο άρθρο 173
In the judgment of 5 October 1994 in Germany v Council, relied on by the parties in the present case, the limited jurisdiction
18 — Βλ., υπ' αυτήν την έννοια, την απόφαση της 24ης Οκτωβρίου 1973, 9/73, Schlüter (Συλλογή τόμος 1972­1973, α 709, σκέψη 27).
18 —See judgment in Case 9/73 Schlüter [1973] ECR 1135, paragraph 27.
Περαιτέρω, εξέθεσε ότι, για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό, «πρέπει να ερευνηθεί το πνεύμα, η οικονομία και η διατύπωση της Γενικής Συμφωνίας» (σκέψεις 19 και 20).
19 — See judgments in Case 266/81 SIOT [1983] ECR 731, paragraph 12; Joined Cases 267/81 and 269/81 SAMI [1983] ECR 801, paragraphs 23 and 24; Case C-469/93 Chiquita Italia [1995] ECR 1-4533, paragraphs 25 to 29.
19 — Αποφάσεις της 16ης Μαρτίου 1983, 266/81, SIOT (Συλλογή 1983, σ.
The Court then considered whether the GATT 'confers rights on citizens of the Community on which they can rely before the courts in contesting the validity of a Community measure'.
731, οκέψη 12), και 267/81 έως 269/81, SPI και SAMI (Συλλογή 1983, σ.
For this purpose, the judge continued, 'the spirit, the general scheme and the terms of the GATT must be considered' (paragraphs 19 and 20).
801, σκέψεις 23 και 24), καθώς και απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 1995, C­469/93, Chiquita Italia (Συλλογή 1995, α 1­4533, σκέψεις 25 έως 29).
In its analysis of the characteristics of the GATT, the Court concluded that the provisions of that agreement may not be invoked before national courts, essentially for two reasons: first, the great flexibility of its provisions, in particular those conferring the possibility of derogations and the option for States to
Ι ­ 8406
I - 8406
Δικαστήριο, παραπέμποντας σε δύο προγε­νέστερες αποφάσεις20, δέχθηκε ότι είναι αρμόδιο να ασκήσει αυτόν τον έλεγχο νομι­μότητας μόνο σε δύο υποθετικές περιπτώ­σεις, ήτοι: «στην υποθετική περίπτωση κατά την οποία η Κοινότητα θέλησε να προβεί στην εκτέλεση μιας συγκεκριμένης υπο­χρεώσεως ανειλημμένης στο πλαίσιο της ΓΣΔΕ ή κατά την οποία η κοινοτική πράξη της Συνθήκης.
PORTUGAL V COUNCIL two previous judgments20 held that it had jurisdiction to review the lawfulness of such an act only 'if the Community inten ded to implement a particular obligation entered into within the framework of GATT, or if the Community act expressly refers to specific provisions of GATT' (paragraph 111). The Court, therefore, citing judgments which apparently are not entirely in line with the settled caselaw which denies that the GATT rules have of the Community judicature was held to apply also to an action brought under Article 173 of the Treaty.
Στην απόφαση αυτή, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι η μεγάλη ελα­στικότητα των κανόνων της ΓΣΔΕ όπως και του συστήματος επιλύσεως των διαφορών όχι μόνο σημαίνουν ότι «ένας ιδιώτης υπήκοος κράτους μέλους της Κοινότητας δεν μπορεί να στηριχθεί [στους κανόνες της ΓΣΔΕ] για να αμφισβητήσει τη νομιμότητα κοινοτικής πράξεως, [αλλά επιπλέον] δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να λάβει υπόψη του τις διατάξεις της Γενικής Συμφωνίας προκειμένου να εκτιμήσει τη νομιμότητα ενός κανονισμού στο πλαίσιο προσφυγής που ασκήθηκε από κράτος μέλος δυνάμει του άρθρου 173, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης» (σκέψη 109).
The judgment repeated that the great flexibility of the GATT provisions and the loose arrange ments for the settlement of conflicts not only mean that 'an individual within the Community cannot invoke it in a court to challenge the lawfulness of a Community act, [but] also preclude the Court from taking provisions of GATT into consideration to assess the lawfulness of a [Community act] in an action brought by a Member State under the first paragraph of Article 173 of the Treaty' (paragraph 109).
Με άλλα λόγια, αφού η συμφωνία της ΓΣΔΕ, θεωρούμενη στο σύνολό της, δεν έχει απευθείας εφαρμογή, τούτο συνεπάγεται όχι μόνον ότι το εθνικό δικαστήριο δεν μπορεί να εφαρμόσει τους κανόνες της συμφωνίας και να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα σχετικό με ενδεχόμενη σύγκρουση μεταξύ των δύο αυτών πηγών δικαίου, αλλά επίσης ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφαίνεται επί της νομιμότητας κοινοτικής πράξεως που φέρεται ότι αντιβαίνει προς κανόνα της ΓΣΔΕ στο πλαίσιο ευθείας προσφυγής ακυρώσεως.
In other words, as the GATT does not have direct effect, national courts may not apply the rules of the agreement or refer ques tions for preliminary ruling on any conflict between the two sources of law, nor may the Court give a ruling on the lawfulness of a Community act which is claimed to be contrary to a GATT rule in an action for annulment.
Πράγματι, το Δικαστήριο θεω­ρεί ότι «οι διάφορες ιδιαιτερότητες [των κανόνων της ΓΣΔΕ] καθιστούν προφανές ότι οι κανόνες της Γενικής Συμφωνίας υπόκει­νται σε ορισμένες προϋποθέσεις», γεγονός το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το ενδεχο­μένως ανεπιφύλακτο περιεχόμενο των ιδίων αυτών κανόνων, και ότι «από το πνεύμα, το γράμμα και την οικονομία της συμφωνίας δεν μπορεί να συναχθεί υποχρέωση των συμβαλλομένων μερών να αναγνωρίσουν στους κανόνες αυτούς ισχύ κανόνων διε­θνούς δικαίου με άμεση εφαρμογή εντός των εννόμων τάξεων τους».
The Court added that 'the special features [of the GATT] show that the GATT rules are not unconditional', although their content may be, and that 'an obligation to recognise them as rules of international law which are directly applicable in the domestic legal systems of the Contracting Parties cannot be based on the spirit, general scheme or terms of GATT'.
Το Δικαστήριο συνήγαγε εντεύθεν ότι, ελλείψει ακριβώς τέτοιας υποχρεώσεως, δεν υποχρεούται να ελέγχει τη νομιμότητα κοινοτικής πράξεως η οποία επικρίνεται ως ασυμβίβαστη προς τους κανόνες της ΓΣΔΕ.
The Court concludes from this that in the absence of such an obligation, it is not required to review the lawfulness of a Community act that is alleged to conflict with the GATT rules.
Πάντοτε με την ίδια απόφαση Γερμανία κατά Συμβουλίου, το
In the same judgment, Germany v Council, the Court, citing
20 — Η απόφαση Γερμανία κατά Συμβουλίου παραπέμπει ρητά σε δύο αποφάσεις οι οποίες, εκ πρώτης όψεως, αποτελούν εξαιρέσεις σε σχέση με τη γενική νομολογία περί των εννόμων αποτελεσμάτων των κανόνων της ΓΣΔΕ.
20 — The judgment in Germany v Council [1994] expressly refers to two previous judgments which, at first sight, constitute exceptions to the general caselaw on the legal effect of the GATT rules.
Η πρώτη απόφαση εκδόθηκε στις 22 Ιουνίου 1989 στην υπόθεση 70/87, Fediol κατά Επιτροπής (Συλλογή 1989, σ. 1781).
The first, in Case 70/87 Fediol v Commission [1989] ECR 1781 dates back to 22 June 1989.
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού προβλέπει ότι αθέμιτες εμπορικές πρακτικές είναι όλες οι πρακτικές τρίτων χωρών που είναι ασυμβίβαστες, στον τομέα του διεθνούς εμπορίου, είτε με το διεθνές δίκαιο είτε με τους γενικά αποδεκτούς κανόνες.
Article 2(1) of that regulation establishes that any international trade practices attributable to third countries which are incompatible with international law or with the generally accepted rules are to be considered unlawful.
Το Δικαστήριο δέχθηκε ότι οι συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 2 και 3 του κανονισμού παρέχουν στους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες το δικαίωμα «να επικαλούνται τις διατάξεις της ΓΣΔΕ στην καταγγελία που υποβάλλουν στην Επι­τροπή, προκειμένου να αποδειχθεί ο αθέμιτος χαρακτήρας των εμπορικών πρακτικών από τις οποίες θεωρούν οτι ζημιώνονται».
The Court ruled that the combined provisions of Articles 2 and 3 of the regulation entitle the economic agents concerned 'to rely on the GATT provisions in the complaint which they lodge with the Commission in order to establish the illicit nature of the commercial practices which they consider to have harmed them'.
Στην περίπτωση αυτή, το Δικαστήριο θεωρεί ότι είναι αρμόδιο να «υποβάλει σε έλεγχο νομιμότητας την απόφαση της Επιτροπής που αποτελεί εφαρμογή των διατάξεων αυτών» (σκέψη 22).
In that case the Court affirmed its jurisdiction to exercise 'powers of review over the legality of the Commission's decision applying those provisions' (paragraph 22).
Κατά συνέ­πεια, το Δικαστήριο δέχεται ότι, μολονότι, εν γένει, οι κανόνες της ΓΣΔΕ δεν έχουν άμεσο αποτέλεσμα, η ρητή παραπομπή που περιέ­χεται στον κανονισμό 2641/84 παρέχει, παρά ταύτα, στους πολίτες το δικαίωμα να επικαλούνται τους κανόνες αυτούς ενώπιον των δικαστηρίων.
The Court therefore held that although the GATT rules do not in general have direct effect, the express reference in Regulation 2641/84 confers on individuals the right to invoke those provisions before a court.
Η απόφαση αυτή φαίνεται να εντάσσεται στον γενικό νομολογιακό άξονα σχετικά με την έλλειψη αναγνωρίσεως αμέσου αποτελέσματος στους κανόνες της ΓΣΔΕ.
The judgment appears to be in line with the general legal view on the lack of direct effect of the GATT rules.
Τούτο ¿εν μπορεί να γίνει δεκτό όσον αφορά την άλλη απόφαση στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση Γερμανία κατά Συμβουλίου, ήτοι την απόφαση της 7ης Μαΐου 1991, C­69/89, Nakajima κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1991, α Ι­2069).
The other judgment cited by the Court in Germany v Council, the judgment in Case C-69/89 Nakajima [1991] ECR 1-2069 is quite different.
Πράγματι, στην απόφαση αυτή, το Δικαστήριο εκκίνησε από την αρχή ότι οι διατάξεις της Γενικής Συμφωνίας δεσμεύουν την Κοινότητα και ότι το ίδιο ισχύει και για τον κώδικα αντινταμπινγκ, «με τον οποίο τέθηκε σε εφαρμογή το άρ­θρο VI της Γενικής Συμφωνίας».
In that case the Court proceeded on the assumption that the provisions of the GATT had the effect of binding the Community and that this also applied to the Anti-Dumping Code 'adopted for the purpose of implementing Article VI of the GATT'.
Ως εκ τούτου, δέχθηκε, σε σχέση με την αμφισβήτηση του κύρους πράξεως εκδοθείσας προς εκπλήρωση των διεθνών υποχρεώσεων που απορρέουν από τον κώδικα αυτό, ότι οφείλει «να εξασφαλίζει τη συμμόρφωση προς τις διατάξεις της Γενικής Συμφωνίας και τα μέτρα που έχουν θεσπιστεί για την εφαρμογή της» και, συνακόλουθα, να εξετάζει αν «το Συμβούλιο υπερέβη τα óρiα αυτού του νομικού πλαισίου και αν, με τη βαλλόμενη διάταξη, παρέβη [τον] κώδικα αντιντάμπινγκ».
It follows, according to the Court, that when a measure adopted in order to comply with international obligations arising from that code is challenged, the Court must 'ensure compliance with the General Agreement and its implementing measures' and consequently 'examine whether the Council went beyond the legal framework thus laid down ' and whether by adopting the disputed provision, it acted in breach of 'the Anti-Dumping Code'.
Στην υπόθεση εκείνη, η εταιρία Nakajima προέβαλε το ασυμβίβαστο του κανονισμού αντινταμπινγκ (ΕΟΚ) 2423/88 του Συμβουλίου, της 11ης Ιουλίου 1988, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρω­παϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ L 209, α 1), προς τον κώδικα αντινταμπινγκ, ήτοι τη συμφωνία περί εφαρμογής του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου που εγκρίθηκε εξ ονό­ματος της Κοινότητας με την απόφαση 80/271/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Δεκεμβρίου 1979, περί συνάψεως των πολυμερών συμφω­νιών που προέκυψαν από τις εμπορικές διαπραγματεύσεις 1973­1979 (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/019, σ. 3).
In that case, Nakajima had claimed that Council Regulation (EEC) No 2423 of 11 July 1988 (OJ 1988 L 209, p. 1) was at variance with the Anti-Dumping Code implement ing Article VI of the General Agreement on Tariffs and Trade, approved on behalf of the Community in Council Decision 80/271/EEC of 10 December 1979 concerning the conclusion of the Multilateral Agreements resulting from the 1973 to 1979 trade negotiations (OJ 1980, L 71, p. 1).
Φρονώ ότι η απόφαση αυτή αντιστοιχεί μάλλον στη γενική νομολογία σχετικά με τις διεθνείς συμφωνίες και απομακρύνεται από τα κριτήρια που εφαρμόζονται για την αξιο­λόγηση των αποτελεσμάτων των συμφωνιών της ΓΣΔΕ έναντι των κανόνων του παραγώγου κοινοτικού οικαίου.
That judgment is, in my opinion, more consistent with the generalcase-law on international agreements and is based on different criteria from those used to evaluate the effects of the GATT with regard to Community secondary legislation.
Ι ­ 8407
I - 8407
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ SAGGIO — ΥΠΟΘΕΣΗ C­149/96 παραπέμπει ευθέως σε ρητώς καθοριζόμενες διατάξεις της Γενικής Συμφωνίας» (σκέψη 111).
OPINION OF MR SAGGIO — CASE C-149/96 direct effect and may therefore be enforced by the Community judicature, held that these provisions produce binding effects within the Community legal order only if the contested act implements the GATT, that is, if there is a functional relationship between the GATT rules and the Community rules, and also if the Community act refers expressly to the international rules.
Ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση δημιουργεί η έλλειψη δυνατότητας επικλήσεως των ιδίων διατάξεων της ΓΣΔΕ, πάντοτε ως κριτηρίου νομιμότητας, εκ μέρους των προνομιούχων διαδίκων, όπως είναι τα κράτη μέλη στις διαδικασίες ευθειών προσφυγών που στηρίζονται στο άρθρο 173 της Συνθήκης.
criterion for determining the legality of that act have direct effect, in cases where it is claimed that the Community act infringes rules of international law other than the GATT.21 What is even more surprising is the conclusion that privileged persons, such as Member States, may not invoke the provisions of the GATT as a criterion of legality in direct actions brought under Article 173 of the Treaty.
Πράγματι, δεν υπάρχει κανέ­νας λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να εξαρτηθεί η λειτουργία της διεθνούς συμφωνίας, ως κριτηρίου νομιμότητας των κοινοτικών πράξεων, από προϋποθέσεις που απαιτούνται συνήθως, εντός του ειδικού πλαισίου της κοινοτικής έννομης τάξεως, για την αναγνώριση του αμέσου αποτελέσματος των διατάξεων των διεθνών συμφωνιών που συνάπτει η Κοινότητα.
It is not clear why the functioning of an international agree ment, as a criterion of legality for Community acts, should be subject to the conditions normally required, in a specifically Community context, for the direct effect of the provisions of international agreements concluded by the Community to be recognised. In my view, an international agree ment, by virtue of its clear, precise and unconditional terms, can in principle con stitute a criterion of legality for Community acts.
Πολλώ μάλλον θεωρώ ότι ένας κανόνας που απορρέει από διεθνή συμφωνία μπορεί, κατ' αρχήν, λόγω του σαφούς, ακριβούς και ανεπιφύλακτου περιεχομένου του, να αποτελεί κριτήριο ελέγχου της νομιμότητας των κοινοτικών πράξεων.
This does not mean — in the light of Community law on the subject — that a rule displaying those characteristics necessarily confers on individuals rights on which they may rely in actions before the courts. For this result to be achieved in the Community legal order, this is, for individuals to be entitled to rely on a provision in an agreement before the courts, it must be implicit in the general context of the agreement that its provisions may be
Τούτο δεν σημαίνει — ενόψει του σχετικού κοινοτικού δικαίου — ότι ένας
The Court held that an individual may invoke fundamental rules of customary international law against the disputed regulation, which was taken pursuant to those rules and deprives [him] of the rights to preferential treatment (judgment of 16 June 1998 in Case C-162/96 Racke v Hauptzollamt Mainz, not yet published in the ECR, paragraph 48).
Η προαναφερθείσα νομολογία δημι­ουργεί σύγχυση: πράγματι, για να μπορούν η ΓΣΔΕ καθώς και οι συμφωνίες που συνά­πτονται βάσει της Γενικής Συμφωνίας να αποτελούν πηγές δικαίου και, κατά συνέ­πεια, κριτήριο νομιμότητας των κοινοτικών πράξεων εντός της κοινοτικής έννομης τάξεως, απαιτείται να μπορούν οι πολίτες να επικαλούνται τις διατάξεις της ενώπιον των δικαστηρίων.
The caselaw cited above is surprising: the Court has held that for the GATT and the agreements concluded on the basis of the General Agreement to be considered as a source of law and therefore as a criterion for determining the legality of Community acts within the Community order, individuals must be able to invoke its provisions before a court of law.
Η προϋπόθεση αυτή διατυ­πώθηκε για πρώτη φορά σε μια απόφαση που αφορούσε ένα προδικαστικό ερώτημα περί κύρους, ήτοι στο πλαίσιο διαδικασίας που ενέπιπτε στην αρμοδιότητα εθνικού δικαστηρίου.
That condition was set out for the first time in a preliminary ruling on validity and therefore in the context of proceedings before a national court.
Στην περίπτωση της αποφά­σεως International Fruit Company κ.λπ., το Δικαστήριο απέκλεισε το άμεσο αποτέλεσμα των κανόνων της ΓΣΔΕ στηριζόμενο στην αρχή ότι δεν μπορούσε να γίνει επίκληση των κανόνων αυτών ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου και ότι, υπ' αυτές τις συνθήκες, δεν δικαιολογούνταν η υποβολή προδικα­στικού ερωτήματος ως προς τη νομιμότητα κοινοτικής πράξεως υπό το φως των κα­
In its judgment in International Fruit the Court concluded that the GATT rules were not applicable because they could not be invoked before a national court and that the national court consequently could not refer a question for a preliminary ruling on the validity of a Community measure by reference to the rules of the agreement in question.
Ι ­ 8408
I - 8408
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ β) Η απευθείας εφαρμογή των κανόνων του ΠΟΕ και η σημασία της ενδέκατης αιτιολο­γικής σκέψεως της αποφάσεως 94/800 κανόνας που έχει τα χαρακτηριστικά αυτά παρέχει οπωσδήποτε στους ιδιώτες έννομο συμφέρον για την προβολή των δικαιωμάτων αυτών ενώπιον των δικαστηρίων.
(b) Direct applicability of WTO provisions and the scope of the eleventh recital in the preamble to Council Decision 94/800 invoked before the courts.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο φρονώ ότι ένας κανόνας που απορρέει από διεθνή συμφωνία μπορεί ενδεχομένως να μην έχει απευθείας εφαρ­μογή, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι δικαιολο­γείται να στερείται οποιουδήποτε δεσμευτι­κού αποτελέσματος έναντι των κοινοτικών οργάνων και, συνακόλουθα, της λειτουργίας του ως (κοινοτικού) κριτηρίου νομιμότητας.
That being so, I believe that a provision of an agreement may be held not to have direct effect but that does not justify failing to recognise it as binding on the Community institutions and thence excluding it as a criterion of legality (for the Community).
Ενόψει των θεωρήσεων αυτών, έρχομαι στην ανάλυση των αποτελεσμάτων και, συνακόλουθα, της ενδεχόμενης απευθείας εφαρμογής — υπό την έννοια που προα­ναφέρθηκε — των κανόνων του ΠΟΕ.
On the basis of the above considerations, let us now consider the effectiveness and, thence, the possibility of direct applicability — as discussed above — of the WTO provisions.
Όπως ορθώς έχει υπογραμμιστεί στη θεωρία, οι κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου διαφέρουν, από τη φύση τους, από εκείνους της προγενέστερης συμφωνίας ΓΣΔΕ: η συμφωνία ΓΣΔΕ ήταν μια συμφω­νία με μεταβατικό χαρακτήρα, η οποία προέβλεπε ένα ελαστικό σύστημα όσον αφορά τις αρμοδιότητες των κρατών μελών, το οποίο περιόριζε τον δεσμευτικό χαρακτήρα των διαφόρων διατάξεων της και, σύμφωνα με την ίδια λογική, δεν προέβλεπε (όπως έχει υπογραμμίσει το Δικαστήριο) ένα ορισμένο με ακρίβεια και κλειστό σύστημα επιλύσεως των διαφορών.
In academic writings it has rightly been stressed that the rules of the World Trade Organisation differ in nature from those of its predecessor, the GATT, an essentially provisional agreement providing for a flexible system of powers of the Member States which limited the extent to which individual provisions could be binding and, on the same principle, did not (as the Court has stressed) establish a clearly defined, fixed system for the settle ment of disputes.
Ωστόσο, ενόψει των προεκτεθέντων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα χαρακτηριστικά αυτά δεν αποκλείουν, κατ' αρχήν, τη δυνατότητα να έχει ένας συγκεκριμένος κανόνας διεθ­νούς συμφωνίας ειδικά δεσμευτικά αποτε­λέσματα για τα υποκείμενα διεθνούς δικαίου — και, κατά συνέπεια, για τα όργανα τους — τα οποία έχουν κυρώσει τη συμφωνία ή τα οποία (όπως η Κοινότητα στο πλαίσιο της ΓΣΔΕ του 1947). δεσμεύονται εμμέσως από τα αποτελέσματα αυτά.
While it must be recognised, on the basis of my earlier observa tions, that such characteristics do not, in principle, preclude the possibility that a particular provision in an international agreement may have specific legally bind ing effects on persons in international law — and therefore on their institutions — which have ratified the agreement or which (as in the case of the Community in the context of the GATT Agreement of 1947) are bound indirectly by them, the process of amendment of the agreements on the liberalisation of international trade must also be considered, a process which led to the creation of an international body of an institutional nature such as the World Trade Organisation, with a more balanced and stable structure than that of the organisation established under the 1947 agreement. Above all, it must be recognised that many provisions of the agreements attached to the Agreement establishing the
Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να ληφθεί υπόψη η διαδικασία τροποποιήσεως των συμφωνιών που αφορούν τη σταδιακή ελευθέρωση του διεθνούς εμπορίου, η οποία οδήγησε στην ίδρυση ενός διεθνούς οργανισμού θεσμικής φύσεως, όπως είναι ο Παγκόσμιος Οργανι­σμός Εμπορίου, ο οποίος έχει μια πιο ισορ­ροπημένη και σταθερή δομή από τον οργα­νισμό που είχε ιδρυθεί με τη συμφωνία του 1947.
Furthermore, to restrict the Court's jurisdiction to interpreting and applying WTO rules only where Community measures enforce the rules or expressly refer to them would mean that the rules of the WTO Agreement could not be applied unless the international agreement had been incorporated in the Community legal order by means of a transposing or enabling act, and would thus reduce the scope of Article 228(7) of the Treaty which, according to the Court's interpretation, provides for international agreements to be binding within the Community legal order from the time they are concluded.
Ι ­ 8409
I - 8409
Στην τελευταία αιτιολογική σκέψη της αποφάσεως 94/800, σχετικά με τη σύναψη της συμφωνίας για τον ΠΟΕ, το Συμβούλιο δήλωσε ότι, «ως εκ φύσεως, δεν είναι δυνατή η άμεση επίκληση της συμφωνίας για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπο­ρίου και των παραρτημάτων της ενώπιον του Δικαστηρίου ή των δικαστηρίων των κρατών μελών».
In the decision on the conclusion of the WTO Agreement, the Council stated in the last recital in the preamble to Decision 94/800 that by its nature, the Agreement establishing the World Trade Organisation, including the annexes thereto, is not susceptible to being directly invoked in Com munity or Member State courts.