natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Πρωτοδικείο αφενός έκρινε ότι παρείλκε η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής κατά παραλείψεως, διότι η προσφυγή είχε καταστεί άνευ αντικειμένου, αφού στις 25 Σεπτεμβρίου 1996 η Επιτροπή είχε δια­βιβάσει στο Συμβούλιο πρόταση κανονισμού για την υπαγωγή της σοματοζάλμης στο παράρτημα II, και αφετέρου απέρριψε την αγωγή αποζημιώσεως ως αβάσιμη.
By the contested judgment the Court of First Instance declared that there was no need to adjudicate on the application for a declaration of failure to act, the subjectmatter of the application for a declaration of failure to act having ceased to exist since, on 25 September 1996, the Commission submitted to the Council a proposal for a regulation including somatosalm in Annex II, and also dismissed the claim for damages as unfounded.
Η αναιρεσείουσα ζητεί τη μερική ακύρωση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά το μέρος κατά το οποίο απορρίφθηκε η αγωγή αποζημιώσεως, και την κατα­δίκη της Επιτροπής στα δικαστικά έξοδα αμφοτέρων των βαθμών ή, επικουρικά, την αναπομπή της υποθέσεως στο Πρωτοδικείο.
The appellant seeks the partial annulment of the contested judgment in so far as it dismissed its claim for damages and an order that the Commission bear the costs of both sets of proceedings or, in the alternative, that the case be referred back to the Court of First Instance for judgment.
Η αναιρεσείουσα προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως, οι οποίοι στηρίζονται στην εσφαλμένη ερμηνεία αφενός του άρθρου 8, παράγραφος 3, στοιχείο β', του κανο­νισμού 2377/90, που ορίζει ότι «η Επιτροπή υποβάλλει αμέσως στο Συμβούλιο πρόταση για τα μέτρα που πρέπει να θεσπιστούν», και αφετέρου του ίδιου του
In support of its appeal the appellant relies on two pleas alleging misinterpretation, first, of Article 8(3)(b) of Regulation No 2377/90, which provides that 'the Commission shall without delay propose to the Council the measures to be
10 Η Fedesa ζητεί από το Δικαστήριο να δεχθεί τα αιτήματα της αναιρεσείουσας και να καταδικάσει την Επιτροπή στα έξοδα της παρεμβάσεως.
10 Fedesa asks the Court to grant the forms of order sought by the appellant and to order the Commission to bear the costs of its intervention.
11 Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως, την καταδίκη της αναι­ρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα και της Fedesa στα δικά της έξοδα.
11 The Commission contends that the appeal should be dismissed and that the appellant should be ordered to pay the costs and Fedesa to pay its own costs.
Επιχειρήματα των διαδίκων
Arguments of the parties
12 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα βάλλει κατά του γεγονότος ότι το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, στη σκέψη 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η λέξη «αμέσως», η οποία χρησιμοποιείται στο άρθρο 8, παράγραφος 3, στοιχείο β', του κανονισμού 2377/90, υποχρεώνει μεν την Επιτροπή να ενεργήσει ταχέως, αλλά παράλληλα της αφήνει ορισμένα περιθώρια ελιγμών.
12 By its first plea the appellant criticises the finding of the Court of First Instance at paragraph 65 of the contested judgment that the expression 'without delay' in Article 8(3)(b) of Regulation No 2377/90, whilst requiring the Commission to act swiftly, allows it some latitude.
13 Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται κυρίως ότι από τα κείμενα του κανονισμού 2377/90 στις διάφορες γλώσσες και από την εν γένει οικονομία του προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν διαθέτει κανένα χρονικό περιθώριο για την υποβολή προτάσεως στο Συμβούλιο.
13 Its principal argument is that it is clear from the various language versions and from the general structure of Regulation No 2377/90 that the Commission is not allowed a time margin for submitting a proposal to the Council.
14 Επικουρικά, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι η ερμηνεία που έδωσε το Πρωτοδικείο στο άρθρο 8, παράγραφος 3, στοιχείο β', του κανονισμού 2377/90 είναι ορθή, είναι προφανές ότι το ενδεκάμηνο δεν ανταποκρί­νεται στην έννοια «αμέσως».
14 In the alternative, the appellant submits that, even if the interpretation given to Article 8(3)(b) by the Court of First Instance were to be upheld, a period of 11 months clearly does not correspond to the idea of 'without delay'.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με την οποία έγινε δεκτό ότι η Επιτροπή, μολονότι παρέμεινε αδρανής επί έξι μήνες και δεν εξέδωσε
In holding that the Commission had met the requirement to act swiftly when it had remained
PHAROS κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ πριν την παρέλευση ένδεκα μηνών την πράξη που όφειλε να θεσπίσει, τήρησε την υποχρέωση της να ενεργεί ταχέως, είναι κατά νόμο αναιτιολόγητη ή ανεπαρκώς αιτιολογημένη.
PHAROS V COMMISSION inactive for six months and not adopted the measure it was required to take until 11 months had elapsed, the contested judgment was not properly reasoned.
15 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι κακώς το Πρωτοδικείο δέχτηκε, με τη σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή, όταν της ζητείται να αποφανθεί επί υποθέσεως που είναι ιδιαίτερα περίπλοκη και λεπτή από επιστημονική και πολιτική άποψη, έχει το δικαίωμα να ζητεί από την ΕΚΦ την έκδοση συμπληρωματικής γνώμης, παρά το γεγονός ότι ο κανονισμός 2377/90 σιωπά επ' αυτού.
15 By its second plea the appellant submits that the Court of First Instance erred in stating in paragraph 69 of the contested judgment that, where it is confronted with a matter which is highly complex and sensitive both scientifically and politically, the Commission has the right to seek a further opinion from the CVMP even though Regulation No 2377/90 is silent on the point.
Αντίθετα, η διαδικασία που προβλέπεται στα άρθρα 6 και 8 του κανονισμού 2377/90 χαρακτηρίζεται από σαφήνεια και ακρίβεια, δεν εξαρτάται από αιρέσεις, καλύπτει πλήρως όλες τις περιπτώσεις και δεν επιτρέπει στην Επιτροπή να ενεργεί διαφορετικά.
On the contrary, the procedure laid down by Articles 6 and 8 of Regulation No 2377/90 is clear, precise and unconditional in that regard, makes exhaustive provision for all possible situations and does not allow the Commission to act otherwise.
16 Κατά την αναιρεσείουσα, το γεγονός ότι, όπως διαπιστώνεται στη σκέψη 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή, χάρη στη συμπληρωματική γνώμη της ΕΚΦ, «διευκόλυνε σημαντικά τις εργασίες του Συμβουλίου, το οποίο, αφού έλαβε γνώση της συμπληρωματικής γνώμης (...), δεν προέβαλε αντιρρήσεις για την κατά­ταξη της σοματοζάλμης στο παράρτημα II», δεν ασκεί συναφώς επιρροή.
16 The appellant submits that the fact that, as stated in paragraph 70 of the contested judgment, the Commission, as a result of the further opinion of the CVMP, 'greatly facilitated the work of the Council, which, having noted the further opinion of the CVMP, did not oppose the inclusion of somatosalm in Annex II', is of no relevance in this context.
Εν πάση περιπτώσει, η ερμηνεία των περιστατικών στην οποία προέβη το Πρωτοδικείο είναι προδήλως εσφαλμένη.
In any event, the interpretation of the facts by the Court of First Instance is clearly wrong.
Η συμπληρωματική γνώμη δεν επηρέασε καθόλου τη στάση των κρατών μελών.
The further opinion had no influence on the position taken by the Member States.
17 Η Fedesa προσθέτει ότι από την απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Ιουνίου 1998, Τ­120/96, Lilly Industries κατά Επιτροπής (Συλλογή 1998, σ. Π­2571, σκέψη 90), προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε νομίμως να στηρίξει στην ισχύουσα αναστολή εμπορίας της BST την απόφαση της περί απορρίψεως της αιτήσεως υπαγωγής της ουσίας στο παράρτημα Π.
17 Fedesa argues further that the judgment of the Court of First Instance in Case T-120/96 Lilly Industries v Commission [1998] ECR II-2571, paragraph 90, makes clear that the Commission was not legally entitled to base its decision rejecting the request for inclusion of the substance in Annex II on the existence of the moratorium on BST, particularly as that moratorium was not introduced to protect public health but for socioeconomic reasons.
18 Οι δύο λόγοι αναιρέσεως πρέπει να συνεξεταστούν.
18 It is appropriate to consider these two pleas together.
20 Το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να συναχθεί από το κείμενο του άρθρου 8, παράγραφος 3, στοιχείο β', του κανονισμού 2377/90 ως προς το χρονικό διάστημα εντός του οποίου πρέπει να ληφθεί η απόφαση της Επιτροπής είναι ότι, αν και απαιτείται ορισμένη ταχύτητα αντιδράσεως, το διάστημα αυτό δεν προσδιορίζεται επακριβώς και, αντίθετα απ' ό,τι υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, η λήψη της αποφάσεως δεν πρέπει να είναι άμεση.
Nothing in the wording of Article 8(3)(b) of Regulation No 2377/90 suggests any conclusion regarding the length of time indicated by the expression 'without delay', other than that, while a certain degree of rapidity is required, the Commission is not required to act within a precise period of time nor at once, contrary to the appellant's submission.
21 Όσον αφορά τα συμφραζόμενα και τους σκοπούς, επισημαίνεται ότι το Συμβούλιο, με το άρθρο 8 του κανονισμού 2377/90, μεταβίβασε ορισμένες εκτελεστικές αρμο­διότητες στην Επιτροπή, σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2, διαδικασία ΠΙ, εναλλακτική διατύπωση β', της αποφάσεως 87/373/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 1987,
21 As regards context and aims, it should be observed that, by Article 8 of Regulation No 2377/90, the Council conferred implementing powers on the Commission, in accordance with Articles 1 and 2, procedure III, Variant (b), of Council Decision 87/373/EEC of 13 July 1987 laying down the procedures for
Ι­8188
I -8188 8188
PHAROS κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατί­θενται στην Επιτροπή (ΕΕ L 197, σ. 33).
PHAROS V COMMISSION the exercise of implementing powers conferred on the Commission (OJ 1987 L 197, p. 33).
Από το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 2377/90 προκύπτει ότι το Συμβούλιο, αφότου η Επιτροπή του υποβάλει πρόταση για τα ληπτέα μέτρα, ανακτά όλες τις νομοθετικές αρμοδιότητές του, περιλαμβανομένου του προβλεπομένου στο άρθρο 189 Α της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 250 ΕΚ) δικαιώματος να τροποποιεί την πρόταση της Επιτροπής, αποφαινόμενο με ειδική πλειοψηφία.
It is clear from Article 8(3) of Regulation No 2377/90 that, once the Commission has proposed to it the measures to be taken, the Council has its full legislative powers, including the right, provided for by Article 189a of the EC Treaty (now Article 250 EC), to amend the Commission's proposal by unanimous decision.
Το άρθρο 8, παράγραφος 3, στοιχείο γ', του κανονισμού 2377/90 ορίζει εντούτοις ότι, αν το Συμβούλιο δεν θεσπίσει μέτρα εντός τριών μηνών, η Επιτροπή ανακτά την αρμο­διότητα θεσπίσεως των προτεινόμενων μέτρων, εκτός εάν το Συμβούλιο αποφανθεί με απλή πλειοψηφία κατά των εν λόγω μέτρων.
However, under Article 8(3)(c) of Regulation No 2377/90, if, after a period of three months, the Council has not acted on the proposal, the Commission once again has the power to adopt the proposed measures, unless the Council has decided against them by a simple majority.
Κατά συνέπεια, αν τα προτεινόμενα από την Επιτροπή μέτρα δεν είναι σύμφωνα προς τη γνώμη της ΕΠΤΠ ή δεν εκδοθεί γνώμη, η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη να υποβάλει στο Συμβούλιο τα ίδια αυτά μέτρα, χωρίς καμία τροποποίηση.
It follows that, where the measures proposed by the Commission are not in conformity with the opinion of the Adaptation Committee, or where no opinion is delivered, the Commission is not obliged to submit the same measures, without amendment, to the Council.
Επομένως, εφόσον η Επιτροπή μπορεί να μεταβάλει την πρόταση που έχει υποβάλει στο Συμβούλιο σχετικά με τα ληπτέα μέτρα, πρέπει κατ' ανάγκη να έχει στη διάθεση της επαρκή χρόνο για να εξετάσει τους διαφόρους εναλλακτικούς τρόπους ενέρ­γειας.
Accordingly, if the Commission has the right to amend the proposal relating to the measures to be taken which it submits to the Council, it must have sufficient time to consider the various courses of action open to it.
Συνεπώς, ορθώς το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, με τη σκέψη 65 της αναιρεσιβαλλο­μένης αποφάσεως, ότι το άρθρο 8, παράγραφος 3, στοιχείο β', του κανονισμού 2377/90 δεν προσδιορίζει επακριβώς την προθεσμία εντός της οποίας η Επιτροπή οφείλει να υποβάλει στο Συμβούλιο πρόταση για τα ληπτέα μέτρα και ότι, αντίθετα, χρησιμοποιώντας τη λέξη «αμέσως», ο κοινοτικός νομοθέτης υποχρεώνει μεν την
It follows that the Court of First Instance was right to hold, at paragraph 65 of the contested judgment, that Article 8(3)(b) of Regulation No 2377/90 does not specify exactly the period within which the Commission must propose to the Council the measures to be adopted and that in using the expression 'without
Από τα ανωτέρω προκύπτει επίσης ότι ορθώς το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, με τη σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή, όταν της ζητείται να αποφανθεί επί υποθέσεως που είναι ιδιαίτερα περίπλοκη και λεπτή, έχει το δικαίωμα να ζητεί από την ΕΚΦ την έκδοση συμπληρωματικής γνώμης, παρά το γεγονός ότι ο κανονισμός 2377/90 σιωπά επ' αυτού.
It also follows that the Court of First Instance was right to hold, at paragraph 69 of the contested judgment, that where it is confronted with a matter which is highly complex and sensitive the Commission must be accorded the right to seek a further opinion from the CVMP even though Regulation No 2377/90 is silent on the point.
Πράγματι, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υποθέσεως, όπου τέσσερα κράτη μέλη εξέφρασαν, στο πλαίσιο της ΕΠΤΠ, αντιρρήσεις σε σχέση με το σχέδιο των ληπτέων μέτρων, διαβλέποντας τον κίνδυνο χρησιμοποιήσεως της σοματοζάλμης ως αυξη­τικής ορμόνης, και έξι κράτη μέλη απέσχαν από την ψηφοφορία επί του ζητήματος αυτού, δεν μπορεί να καταλογιστεί στην Επιτροπή το γεγονός ότι επιδίωξε την έκδοση επιστημονικής γνώμης με σκοπό να αποφύγει τον κίνδυνο να απορριφθεί η πρόταση της από το Συμβούλιο με απλή πλειοψηφία.
In circumstances such as those in the present case, in which four Member States on the Adaptation Committee, fearing that somatosalm might be used to boost growth, opposed the draft measures and six Member States abstained from voting, the Commission cannot be criticised for having sought a scientific opinion in an effort to prevent its proposal from being rejected by the Council by simple majority.
Όσον αφορά την αιτίαση της αναιρεσείουσας ότι κακώς το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η συμπληρωματική γνώμη της ΕΚΦ επηρέασε τη στάση των κρατών μελών στο πλαίσιο του Συμβουλίου, αρκεί η διαπίστωση ότι πρόκειται για αμφισβήτηση της ορθότητας της εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών από το Πρωτοδικείο, για την οποία δεν έχει αρμοδιότητα το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της αιτήσεως αναιρέσεως (βλ. απόφαση της 28ης Μαΐου 1998, C­7/95 Ρ, Deere κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. Ι­3111, σκέψη 21).
As regards the appellant's claim that the Court of First Instance was wrong to take the view that the further opinion of the CVMP had an influence on the position taken by the Member States in the Council, it suffices to note that this claim calls into question the appraisal of the facts by the Court of First Instance, which the Court of Justice has no jurisdiction to review on appeal (see Case C-7/95 P Deere v Commission [1998] ECR I-3111, paragraph 21).
Όσον αφορά την επιχειρηματολογία της Fedesa σχετικά με το ότι η Επιτροπή έλαβε υπόψη την ύπαρξη του μορατόριουμ σχετικά με τη BST, επιβάλλεται η διαπίστωση
Fedesa's argument alleging that the Commission took account of the moratorium on BST is of no relevance in the present appeal. As Advocate General Mischo
PHAROS κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ότι δεν ασκεί, καμία επιρροή επί της αιτήσεως αναιρέσεως. Συγκεκριμένα, όπως τόνισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 68 των προτάσεων του, αφενός το Πρωτοδικείο δεν επέτρεψε στην Επιτροπή να αρνηθεί να περιλάβει τη σοματοζάλμη στο παράρτημα II στηριζόμενη στο μορατόριουμ αυτό και αφετέρου το εν λόγω μορατόριουμ επικαλέστηκαν οι εκπρόσωποι των κρατών μελών στο πλαίσιο της ΕΠΤΠ και όχι η Επιτροπή, η οποία ζήτησε την έκδοση επιστημονικής γνώμης ως απάντηση στους φόβους που είχαν εκφραστεί.
PHAROS V COMMISSION observes at point 68 of his Opinion, the Court of First Instance did not authorise the Commission to refuse to include somatosalm in Annex II on the basis of that moratorium and, second, it was the representatives of the Member States on the Adaptation Committee who raised the matter of the moratorium and not the Commission, which requested a scientific opinion to allay the concerns thus raised.
30 Τέλος, όσον αφορά το επικουρικό επιχείρημα της αναιρεσείουσας περί ελλείψεως αιτιολογίας ή ανεπαρκούς αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, καθό­σον το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι η Επιτροπή τήρησε την υποχρέωση της να ενεργεί ταχέως, επισημαίνεται ότι το χρονικό διάστημα εντός του οποίου η Επιτροπή οφείλει να εξετάσει τους διαφόρους εναλλακτικούς τρόπους ενέργειας (βλ. σκέψη 24 της παρούσας αποφάσεως) πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με τον βαθμό περιπλοκότητας της συγκεκριμένης υποθέσεως.
30 As regards the appellant's alternative submission that no grounds or insufficient grounds were stated for the contested judgment in that the Court of First Instance found that the Commission respected the obligation to act swiftly, it should be observed that the amount of time the Commission has to consider the various courses of action open to it (see paragraph 24 above) must be appraised in the light of the complexity of the matter concerned.
31 Εν προκειμένω όμως δεν αμφισβητείται ότι ο κίνδυνος χρησιμοποιήσεως της σοματοζάλμης ως αυξητικής ορμόνης και ο κίνδυνος έμμεσης διακυβεύσεως του μορατόριουμ σχετικά με τη BST, λόγω υπαγωγής της σοματοζάλμης στο παράρτημα II, επισημάνθηκαν για πρώτη φορά στο πλαίσιο της ΕΠΤΠ, όπου τέσσερις αντι­προσωπείες αντιτάχθηκαν στο σχέδιο της Επιτροπής και έξι απέσχαν από την ψηφοφορία.
31 In the present case, it is not disputed that the risk that somatosalm might be used to boost growth and that its inclusion in Annex II might indirectly undermine the moratorium on BST was raised for the first time in the Adaptation Committee, in which four delegations opposed the Commission's draft and six abstained from the vote.
32 Υπό τις συνθήκες αυτές, το ενδεκάμηνο εντός του οποίου η Επιτροπή αρχικά επα­νεξέταζε την υπόθεση επί έξι μήνες και στη συνέχεια ζήτησε την έκδοση δεύτερης επιστημονικής γνώμης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υπερβολικά μακρό χρονικό διάστημα.
32 In the circumstances, a period of 11 months, during which the Commission initially reconsidered the file for six months and then sought a second scientific opinion, cannot be considered to be an excessively long period.
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο, δεχόμενο, με τη σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, αφού ορισμένα κράτη μέλη είχαν εκφράσει, λόγω των προα­ναφερθέντων κινδύνων, αντιρρήσεις για την υπαγωγή της σοματοζάλμης στο παράρτημα ΙΙ, δεν επιτρέπεται να προσαφθεί στην Επιτροπή το γεγονός ότι επα­νεξέταζε επί ορισμένο διάστημα την υπόθεση και στη συνέχεια ζήτησε την έκδοση συμπληρωματικής γνώμης από την ΕΚΦ, αιτιολόγησε επαρκώς την εκτίμηση του επί του ζητήματος κατά πόσον η Επιτροπή είχε τηρήσει την υποχρέωση της να ενεργεί ταχέως.
Accordingly, in finding at paragraph 68 of the contested judgment that, since certain Member States had objected to the inclusion of somatosalm in Annex II because of the fears outlined above, the Commission could not be criticised for having reconsidered the matter for a certain time and then asking the CVMP for a further opinion, the Court of First Instance gave sufficient grounds for its appraisal of the question whether the Commission respected the obligation to act swiftly.
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι οι λόγοι αναιρέσεως που προέβαλε η αναιρεσείουσα δεν είναι βάσιμοι, οπότε η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
It follows from all the foregoing considerations that the pleas put forward by the applicant are unfounded and that the appeal must be dismissed.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118, ο ηττηθείς διάδικος καταδι­κάζεται στα δικαστικά έξοδα, αν υπήρχε σχετικό αίτημα του αντιδίκου.
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, which applies to appeals by virtue of Article 118, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs, if they have been asked for in the successful party's pleadings.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή είχε προβάλει σχετικό αίτημα και η αναιρεσείουσα ηττήθηκε, πρέπει η αναιρεσείουσα να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Since the Commission has asked for costs and the appellant has been unsuccessful, it must be ordered to pay the costs.
Η δε Fedesa, η οποία παρε­νέβη υπέρ της αναιρεσείουσας, πρέπει να καταδικαστεί, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, τόσο στα δικά της έξοδα όσο και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή λόγω της παρεμβάσεως.
As regards Fedesa, which intervened in support of the forms of order sought by the appellant, it must be ordered to bear its own costs and those of the Commission arising from its intervention, pursuant to Article 69(4) of the Rules of Procedure.
Ι­8192
I - 8192
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:
THE COURT (Fifth Chamber) hereby:
Ι - 8194
I - 8194
Υπόθεση C­161/98
Case C-161/98
(αίτηση του Tribunal du travail de Mons για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Tribunal du Travail de Mons)
« Κοινωνική ασφάλιση — Κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 [όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1248/92] — Παροχές της ιδίας φύσεως οφειλόμενες δυνάμει της νομοθεσίας δύο ή περισσοτέρων κρατών μελών —Ρήτραμειώσεως, αναστολής ή καταργήσεως προβλεπόμενη από τη νομοθεσία κράτους μέλους — Εθνική νομοθεσία αναγνωρίζουσα δυνάμει νομίμου τεκμηρίου ("τεκμηρίου των ετών του πολέμου") περιόδους απασχολήσεως υπό την προϋπόθεση ότι για τις περιόδους αυτές δεν έχει συσταθεί δικαίωμα λήψεως συντάξεως με επιβάρυνση άλλου συστήματος, περιλαμβανομένων των συστημάτων της αλλοδαπής»
(Social security — Regulation (EEC) No 1408/71 (as amended by Regulation (EEC) No 1248/92) — Benefits of the same kind payable under the legislation of two or more Member States — Provision on reduction, suspension or withdrawal laid down by the legislation of a Member State — National legislation acknowledging periods in accordance with a legal presumption (war years presumption) where no pension right payable under another scheme (including a foreign scheme) is established for them)
Alber της 18ης Μαΐου 1999 Ι ­ 8197 Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 18ης Νοεμβρίου 1999. . .
Opinion of Advocate General Alber delivered on 18 May 1999 Judgment of the Court (Fifth Chamber), 18 November 1999
Κοινωνική ασφάλιση των διακινουμένων εργαζομένων — Παροχές — Εθνικοί κανόνες κατά της σωρεύσεως —Συνυπολογισμός, για τον καθορισμό της συντάξεως, των ετών του πολέμου βάσει τεκμηρίου που περιορίζεται στις περιόδους που δεν παρέχουν δικαίωμα λήψεως συντάξεως από σύστημα άλλου κράτους — Ρύθμιση που δεν αποτελεί ρήτρα μειώσεως, αναστολής ή καταργήσεως υπό την έννοια του κανονισμού 1408/71 (Κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1248/92)
Social security for migrant workers — Benefits — National legislation to prevent overlapping — Where, in calculating pensions, the war years are taken into account in accordance with a presumption confined to periods not reckonable for the purposes of a pension under the scheme of another Member State — Such rules do not constitute 'provisions on reduction, suspension or withdrawal' within the meaning of Regulation No 1408/71 (Council Regulation No 1408/71, as amended by Regulation No 1248/92)
Ι­8195
I - 8195
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C­161/98
SUMMARY — CASE C-161/98 which the person concerned receives a pension under a scheme of another State.