natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το Πρωτοδικείο εξέτασε εν συνεχεία τις επικρίσεις της αναιρεσείουσας σχετικά με την ωριαία αμοιβή των εκπαιδευομένων, κατόπιν τις επικρίσεις σχετικά με τις προ­
The Court of First Instance went on to consider the appellant's criticisms in regard to the hourly rate of pay for trainees, the regular attendance bonuses, and, finally, the leased computer hardware and depreciation costs.
Όσον αφορά την ωριαία αμοιβή, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, στις σκέψεις 85 έως 87 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η αμοιβή αυτή ήταν υπερβολικά υψηλή με βάση την εθνική νομοθεσία και από αυτό συμπέρανε ότι η αναιρεσείουσα δεν μπο­ρούσε να προσάψει στην Επιτροπή ότι δεν προέβαλε αντιρρήσεις στο στάδιο της εγκριτικής αποφάσεως, δεδομένου ότι μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να περιέχει έγκριση μιας παράνομης κατά το εθνικό δίκαιο πράξεως.
With regard to the hourly rate of pay, the Court of First Instance held in paragraphs 85 to 87 of the judgment under appeal that that rate was too high, under the relevant national legislation, and concluded that the appellant could not criticise the Commission for not raising any objections when it adopted the approval decision, since such a decision could not involve approval of an act which was illegal under national law.
Όσον αφορά τις προσαυξήσεις λόγω συνεπούς παρακολουθήσεως, το Πρωτοδικείο τόνισε επίσης, στη σκέψη 89 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η μείωση του σχετικού κονδυλίου οφειλόταν στη χρησιμοποίηση συντελεστών ανώτερων από εκείνους που επιτρέπει η εθνική νομοθεσία.
With regard to the regular attendance bonuses, the Court of First Instance also held in paragraph 89 of the judgment under appeal that it was the use of rates higher than those authorised by national law which led to the reduction in the entry concerned.
Τέλος, όσον αφορά τον εξοπλισμό σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές που αποτέλεσε αντικείμενο χρηματοδοτικής μισθώσεως, καθώς και τις αποσβέσεις των αγαθών εν γένει, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε, στις σκέψεις 90 και 91 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι τα σχετικά με τα κονδύλια αυτά ποσά έπρεπε αντιστοίχως να υπολογιστούν και να αποσβεστούν βάσει περιόδου έξι μηνών, και όχι δώδεκα, στην πρώτη περίπτωση, και βάσει περιόδου δώδεκα μηνών στη δεύτερη περίπτωση.
Finally, so far as the leased computer hardware was concerned and the depreciation of assets generally, the Court of First Instance held in paragraphs 90 and 91 of the judgment under appeal that the amounts relating to those entries ought to have been calculated and written off over a period of six months and not twelve, in the first case, and over a period of twelve months, in the second case.
50 Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αφορούσε παραβίαση των αρχών της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφαλείας δικαίου, το Πρωτοδικείο θεώρησε, στη σκέψη 97 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η αναιρεσείουσα δεν μπορούσε να επικαλεστεί την αρχή αυτή καθόσον δεν εκτέλεσε το πρόγραμμα επαγγελματικής καταρτίσεως σύμφωνα με τους όρους από τους οποίους εξηρτάτο η χορήγηση της συνδρομής.
As regards the third plea, alleging infringement of the principles of protection of legitimate expectations and of legal certainty, the Court of First Instance held in paragraph 97 of the judgment under appeal that the appellant could not rely on the former principle since it had not carried out the training in accordance with the conditions to which the award of the assistance had been made subject.
Επιπλέον, το Πρωτοδικείο τόνισε, στη σκέψη 98 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ούτε η απόφαση του Πρωτοδικείου της 12ης Ιανουαρίου 1995 μπορούσε να δημιουργήσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στην αναιρεσείουσα, στον βαθμό που το Πρωτοδικείο δεν είχε αποφανθεί, με την απόφαση αυτή, επί της νομιμότητας της μειώσεως της συνδρομής, αλλά αποκλεισ­τικά επί της ελλείψεως αιτιολογίας της επίδικης αποφάσεως.
Moreover, the Court of First Instance stated in paragraph 98 that the judgment of 12 January 1995 also could not have given rise to any legitimate expectation on the appellant's part, in so far as the Court of First Instance had not set out its views, in that judgment, on the legality of the reduction in the assistance but had ruled only that the contested decision did not contain a statement of reasons.
Τέλος, όσον αφορά τα χρονικά πλαίσια εντός των οποίων η Επιτροπή εξέδωσε την επίδικη απόφαση, το Πρωτοδικείο τόνισε, στη σκέψη 99 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, εφόσον η αναιρεσείουσα δεν έβαλε κατά του χρονικού διαστήματος εντός του οποίου η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση της 29ης Μαρτίου 1993, την οποία ακύρωσε το
Lastly, as to the length of time which the Commission had taken to adopt the contested decision, the Court of First Instance pointed out in paragraph 99 of the judgment under appeal that since the appellant had not challenged the period
Ι ­ 8052
I - 8052
Πρωτοδικείο με την απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 1995, μόνον ο μετά την απόφαση αυτή χρόνος έπρεπε να ληφθεί υπόψη για να εκτιμηθεί ο εύλογος χαρακτήρας του ως άνω χρονικού διαστήματος.
BRANCO V COMMISSION within which the Commission had adopted the decision of 29 March 1993, annulled by the Court of First Instance in its judgment of 12 January 1995, only the period subsequent to that judgment could be taken into account in determining whether the length of time was reasonable.
Το Πρωτοδικείο θεώρησε, στις σκέψεις 100 και 101 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το χρονικό διάστημα των δύο ετών ήταν εύλογο, λαμβανομένων υπόψη των μέτρων που έλαβε η Επιτροπή κατά την περίοδο αυτή.
The Court of First Instance held in paragraphs 100 and 101 that two years was a reasonable period in view of the measures which the Commission had taken during that period.
51 Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αφορούσε προσβολή των φερομένων ως κεκτημένων κατόπιν της εγκριτικής αποφάσεως της Επιτροπής δικαιωμάτων, το Πρωτοδικείο θεώρησε, στις σκέψεις 105 έως 107 της αναιρεσιβαλλομένης αποφά­σεως, ότι η αναιρεσείουσα, δεδομένου ότι δεν τήρησε τους όρους στους οποίους υπέκειτο το πρόγραμμα επαγγελματικής καταρτίσεως, δεν μπορούσε να προβάλει τέτοια δικαιώματα.
51 As regards the fourth plea, alleging breach of rights ostensibly acquired following the Commission's approval decision, the Court of First Instance held in paragraphs 105 to 107 of the judgment under appeal that since the appellant had not complied with the conditions governing the training programme it could not claim such rights.
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που αφορούσε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, το Πρωτοδικείο θεώρησε, στις σκέψεις 110 έως 112 της αναιρεσι­βαλλομένης αποφάσεως, ότι, δεδομένου ότι οι μειώσεις που επέβαλε η Επιτροπή συνδέονταν άμεσα με τις διαπιστωθείσες μη σύννομες πράξεις και είχαν ως σκοπό να αποκλείσουν την απόδοση αποκλειστικά και μόνον των παράνομων ή περιττών δαπανών, η εν λόγω αρχή δεν είχε παραβιαστεί.
With regard to the fifth plea, alleging infringement of the principle of proportionality, the Court of First Instance held in paragraphs 110 to 112 of the judgment under appeal that the reductions made by the Commission were directly linked to the irregularities detected and were designed solely to exclude reimbursement of unlawful or unnecessary expenditure, with the result that this principle had not been infringed.
Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή στο σύνολο της.
The Court of First Instance accordingly dismissed the action in its entirety.
Το Πρωτοδικείο εξέτασε επίσης το αίτημα της αναιρεσείουσας να μη ληφθεί υπόψη ένα έγγραφο επισυναφθέν στο υπόμνημα ανταπαντήσεως της Επιτροπής.
The Court of First Instance also considered the appellant's request seeking the removal of a document annexed to the Commission's rejoinder. In that regard, the
Συναφώς, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε, στη σκέψη 114 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το εν λόγω έγγραφο που επιγραφόταν «κατηγορητήριο» αναφερόταν στη διαδικα­σία που είχε κινήσει η IGF ενώπιον του Tribunal Criminal do Porto.
Court of First Instance pointed out in paragraph 114 of the judgment under appeal that the document concerned, which was entitled 'charge', referred to the proceedings instituted by the IGF before the Tribunal Criminal do Porto.
Το Πρωτοδικείο είπε, στις σκέψεις 116 και 117 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν
The Court of First Instance stated in paragraphs 116 and 117 that it had not relied on
Ι ­ 8053
I - 8053
Η αίτηση αναιρέσεως
The appeal
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε ορισμένες αρχές και παρέβη ορισμένους κανόνες του κοι­νοτικού δικαίου, πράγμα που πρέπει να έχει ως συνέπεια την αναίρεση της αναι­ρεσιβαλλομένης αποφάσεως και, επομένως, την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.
In support of its appeal, the appellant claims that the Court of First Instance infringed certain principles and rules of Community law which should lead to annulment of the judgment under appeal and consequently to annulment of the contested decision.
Η αναιρεσείουσα προβάλλει, κατ' ουσίαν, πέντε λόγους.
It raises essentially five pleas.
Πρώτον, το Πρωτοδικείο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως σχετικά με την προέλευση την εκθέσεως της IGE
First, it argues that the Court of First Instance committed a manifest error of appraisal regarding the origin of the IGF report.
Δεύτερον, το Πρωτοδικείο παρέβη το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για τη Διασφάλιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (στο εξής: ΕΣΑΔ), αρνούμενο να αποκλείσει από τη δικογραφία ένα έγγραφο.
Second, it claims that the Court of First Instance infringed Article 6(3) of the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms ('the ECHR') by refusing to remove a document from the file.
Τρίτον, το Πρωτοδικείο παρέβη το άρθρο 5, παράγραφος 4, του κανονισμού 2950/83, θεωρώντας ότι το DAFSE μπορούσε, ένα έτος μετά την πιστοποίηση της αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου, να προβάλει ότι η αναιρεσείουσα είχε υποβάλει ορισμένες μη επιλέξιμες δαπάνες.
Third, the appellant submits that the Court of First Instance infringed Article 5(4) of Regulation No 2950/83 in holding that, one year after certification of the final payment claim, the DAFSE could claim that the appellant had submitted certain ineligible expenses.
Τέταρτον, το Πρωτοδικείο παραβίασε τις αρχές της προστασίας της δικαιολο­γημένης εμπιστοσύνης και της ασφαλείας δικαίου, θεωρώντας ότι το χρονικό διάστημα εντός του οποίου εκδόθηκε η επίδικη απόφαση ήταν εύλογο.
Fourth, it argues that the Court of First Instance infringed the principles of protection of legitimate expectations and of legal certainty when it held that the period within which the contested decision had been taken was reasonable.
Ι ­ 8054
I - 8054
60 Πέμπτον, το Πρωτοδικείο κακώς έκρινε ότι ένα τμήμα των δαπανών της αναιρεσείουσας ήταν μη επιλέξιμο και συνεπώς παρέβη τα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού 2950/83, την αρχή της αναλογικότητας και την αρχή της ασφαλείας δικαίου.
60 Fifth, the appellant submits that the Court of First Instance was wrong to rule that part of the appellant's expenses was ineligible, thereby infringing Articles 5 and 6 of Regulation No 2950/83, the principle of proportionality and the principle of legal certainty.
61 Σύμφωνα με το άρθρο 119 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, κατά πάσα στάση της δίκης, να την απορρίψει με αιτιολογημένη διάταξη.
61 Under Article 119 of its Rules of Procedure, where an appeal is clearly inadmissible or clearly unfounded, the Court may at any time dismiss it by a reasoned order.
Επί του πρώτου λόγου
The first plea
Η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι πλανήθηκε προδήλως περί την εκτίμηση θεωρώντας, στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν αμφισβητείτο ότι η IGF είχε προβεί σε έλεγχο κατόπιν αιτήσεως του DAFSE.
The appellant claims that the Court of First Instance committed a manifest error of appraisal in holding, in paragraph 49 of the judgment under appeal, that it was not disputed that the IGF had conducted the audit at the request of the DAFSE.
Η πλάνη προέρχεται, κατά την αναιρεσείουσα, από εσφαλμένη παρουσίαση των πραγματικών περιστατικών στις σκέψεις 17 και 18 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις οποίες αναφέρεται ότι το DAFSE είχε αμφιβολίες ως προς το σύννομο της αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου.
The error arises, according to the appellant, from an inaccurate presentation of the facts in paragraphs 17 and 18 of the judgment under appeal, which state that the DAFSE had doubts as to the accuracy of the final payment claim.
Ως εκ τούτου, το DAFSE ζήτησε από την IGF να διενεργήσει, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 2950/83, έλεγχο της αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου.
It accordingly requested the IGF to examine the final payment claim, pursuant to Article 7(1) of Regulation No 2950/83.
Στην πραγματικότητα, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το DAFSE δεν διατύπωσε καμία αμφιβολία όσον αφορά το σύννομο της αιτήσεως πληρωμής ούτε ανέφερε ότι
In actual fact, the appellant claims, the DAFSE had expressed no doubts as to the accuracy of the payment claim, nor did it mention that it had requested the IGF to
Ι - 8055
I - 8055
Κατά την αναιρεσείουσα, η έκθεση της IGF αποτελεί τυχαία και προερχόμενη αποκλειστικά από την IGF πράξη, την οποία δεν ζήτησε το DAFSE.
According to the appellant, the IGF report is a coincidental document which was produced at the initiative of the IGF alone and was not requested by the DAFSE.
Συναφώς, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, δυνάμει των άρθρων 168 Α της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 225 ΕΚ) και 51, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα και πρέπει να στηρίζεται σε λόγους αφορώντες αναρμοδιότητα του Πρωτοδικείου, πλημμέλειες κατά την ενώ­πιον του διαδικασία που θίγουν τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος και παραβίαση του κοινοτικού δικαίου από το Πρωτοδικείο.
In this connection, it should be pointed out that Article 168a of the EC Treaty (now Article 225 EC) and the first paragraph of Article 51 of the EC Statute of the Court of Justice state that an appeal is to be limited to points of law and must be based on grounds of lack of competence of the Court of First Instance, breach of procedure before it which adversely affects the interests of the appellant or infringement of Community law by the Court of First Instance.
Από τις προπαρατεθείσες διατάξεις προκύπτει επίσης ότι η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να στηρίζεται παρά σε λόγους που αφορούν παράβαση των κανόνων δικαίου, αποκλειομενης κάθε εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών.
It also follows from the foregoing provisions that an appeal may be based only on grounds relating to the infringement of rules of law, to the exclusion of any appraisal of the facts.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναι­ρεσείουσα απλώς αμφισβητεί την εκτίμηση του Πρωτοδικείου σχετικά με την προέλευση της εκθέσεως της IGF και δεν προβάλλει την παράβαση κανενός κανόνα δικαίου.
The unavoidable conclusion is that, in its first plea, the appellant is merely challenging the appraisal by the Court of First Instance of the origins of the IGF report and is not pleading an infringement of any rule of law.
Ι ­ 8056
I - 8056
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο πρώτος λόγος πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος.
In those circumstances, the first plea must be dismissed as being manifestly inadmissible.
Επί του οεντέρον λόγου
The second plea
Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι το Πρωτοδικείο παρέβη το άρθρο 6, παράγραφος 3, της ΕΣΑΔ, θεωρώντας ότι παρείλκε η απόφανση του επί της αιτήσεως της να αφαιρεθεί από τη δικογραφία ένα επιγραφόμενο ως «κατηγορητήριο» και προσαρτημένο στο υπόμνημα ανταπαντήσεως της Επιτροπής έγγραφο, με το αιτιολογικό ότι δεν είχε στηριχθεί στο έγγραφο αυτό για να εκδώσει την απόφαση του.
The appellant takes the view that the Court of First Instance infringed Article 6(3) of the ECHR when it held that it was unnecessary to rule on the appellant's request for removal of a document entitled 'charge', annexed to the Commission's rejoinder, on the ground that it did not rely on that document in arriving at its decision.
Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το έγγραφο αυτό, που αποτελεί μήνυση κατατεθείσα από το DAFSE ενώπιον του Tribunal Criminal do Porto για κατάχρηση επιδοτήσεων και διάπραξη απάτης με σκοπό την είσπραξη των επιδοτήσεων, καλύπτεται από το δικαστικό απόρρητο.
The appellant claims that the document concerned, which is an indictment lodged by the DAFSE before the Tribunal Criminal do Porto alleging misappropriation of funds and fraud committed with a view to obtaining funds, is covered by the confidentiality of judicial proceedings.
Προσθέτει ότι η απάντηση της στο έγγραφο καλύπτεται επίσης από το δικαστικό απόρρητο, βάσει του πορτογαλικού δικαίου, και δεν μπορεί να κοινο­λογηθεί.
It adds that its reply to the document is also covered by the confidentiality of judicial proceedings under Portuguese law and cannot therefore be disclosed.
Επομένως, το Πρωτοδικείο δεν έπρεπε να λάβει υπόψη το έγγραφο.
The Court of First Instance could not therefore take that document into consideration.
Η αναιρεσείουσα τονίζει όμως ότι το έγγραφο μνημονεύεται στη σκέψη 33 της αναι­ρεσιβαλλομένης αποφάσεως ως αποδεδειγμένο πραγματικό περιστατικό.
The appellant submits that the document is referred to in paragraph 33 of the judgment under appeal as an established matter of fact.
71 Η Επιτροπή φρονεί ότι το σημείο αυτό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως αφορά ένα πραγματικό ζήτημα το οποίο εκφεύγει, κατ' αρχήν, της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου.
71 The Commission considers that that paragraph of the judgment under appeal concerns an issue of fact which does not, in principle, fall within the jurisdiction of the Court of Justice.
72 Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν μνημονεύει το έγγραφο, αλλά αναφέρει ότι το Tribunal Criminal do Porto και το DAFSE γνωστοποίησαν στην Επιτροπή ότι το DAFSE είχε καταθέσει μήνυση ενώπιον του δικαστηρίου αυτού κατά της αναιρεσείουσας για κατάχρηση επιδοτήσεων και διάπραξη απάτης με σκοπό την είσπραξη των επιδοτήσεων.
72 In this connection, paragraph 33 of the judgment under appeal does not refer to the document but merely states that the Tribunal Criminal do Porto and the DAFSE informed the Commission that the DAFSE had instituted proceedings against the appellant before that court for misappropriation of funds and fraud committed with a view to securing funds.
Η κοινοποίηση των στοιχείων αυτών συνιστά, όπως τόνισε η Επιτροπή, πραγματικό ζήτημα το οποίο εκφεύγει της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου.
Communication of that information constitutes, as the Commission has emphasised, an issue of fact which does not fall within the jurisdiction of the Court.
Επιπλέον, δεν προκύπτει ούτε από το διατακτικό ούτε από το σκεπτικό της αναιρεσιβαλλομένης
Furthermore, it does not appear from either the operative part or the grounds of the judgment under appeal that the
Ι ­ 8057
I - 8057
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος ως προδήλως αβάσιμος.
The second plea must therefore be dismissed as being manifestly unfounded.
Επί του τρίτον λόγου
The third plea
Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι το Πρωτοδικείο παρέβη το άρθρο 5, παράγραφος 4, του κανονισμού 2950/83.
The appellant considers that the Court of First Instance infringed Article 5(4) of Regulation No 2950/83.
Κατά την αναιρεσείουσα, εφόσον το DAFSE είχε πιστοποιήσει την πραγματική και λογιστική ακρίβεια των στοιχείων που περιείχε η τελική έκθεση που του είχε υποβληθεί, δεν μπορούσε, ένα έτος μετά την πιστοποίηση, να ισχυριστεί ότι η αναι­ρεσείουσα είχε υποβάλει ορισμένες μη επιλέξιμες δαπάνες.
According to the appellant, once the DAFSE had certified the accuracy of the facts and accounts contained in the final report submitted to it it could not claim, one year after certification, that the appellant had submitted certain ineligible expenses.
Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι το κράτος μέλος οφείλει να διενεργεί τους ελέγχους και τις πιστοποιήσεις πριν από την τελική απόφαση περί της πληρωμής του υπολοίπου, η οποία λαμβάνεται εντός απαρέγκλιτης προθεσμίας δέκα μηνών μετά το πέρας των ενεργειών στις οποίες στηρίζεται η αίτηση πληρωμής.
The appellant considers that the Member State must carry out the controls and audits before making the final decision on the payment claim, which must be taken within a mandatory period of ten months of the date of completion of the operations concerned.
Επομένως, η εκ μέρους του DAFSE πιστο­ποίηση είχε οριστικό και ανεπιφύλακτο χαρακτήρα, τούτο δε κατά μείζονα λόγο καθόσον, εν προκειμένω, το DAFSE κατείχε όλα τα στοιχεία που είχε στη διάθεση της η IGE
Certification by the DAFSE was therefore definitive and not conditional, all the more so since in this case it had all the information that had been available to the IGF.
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Πρωτοδικείο, θεωρώντας στις σκέψεις 47 και 49 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αφενός, ότι το κράτος μέλος δεν παύει να έχει τη δυνατότητα να μεταβάλει την εκτίμηση του σχετικά με την αίτηση πληρωμής του υπολοίπου μετά την ημερομηνία αυτή, εφόσον θεωρεί ότι βρίσκεται ενώπιον μη σύννομων πράξεων που δεν είχαν αποκαλυφθεί προγενέστερα, και, αφετέρου, ότι τίποτα δεν εμποδίζει μια αρχή όπως το DAFSE να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες επαγγελματία ελεγκτή, όπως είναι η IGF, προκειμένου να διενεργήσει έλεγχο του
The appellant maintains that, by holding in paragraphs 47 and 49 of the judgment under appeal that the Member State may still alter its assessment of the final payment claim at a later date if it considers that the claim contains irregularities which had not been previously detected, and that there is nothing to preclude an authority such as the DAFSE from having recourse to a professional auditing body such as the IGF in order to assist it in checking the accuracy of the
Ι ­ 8058
I - 8058
BRANCO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σύννομου της αιτήσεως πληρωμής, παρέβη το άρθρο 5, παράγραφος 4, του κανο­νισμού 2950/83.
BRANCO V COMMISSION facts and accounts in a final payment claim, the Court of First Instance infringed Article 5(4) of Regulation No 2950/83.
Συναφώς, όπως τόνισε το Πρωτοδικείο στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το άρθρο 6 της αποφάσεως 83/673 προβλέπει ότι οι αιτήσεις πληρωμής του υπολοίπου πρέπει να περιέρχονται στην Επιτροπή εντός προθεσμίας δέκα μηνών από της περατώσεως των προγραμμάτων επαγγελματικής καταρτίσεως και ότι αποκλείεται πληρωμή συνδρομής για την οποία υποβάλλεται αίτηση μετά την παρέλευση της προθεσμίας αυτής.
As the Court of First Instance stated in paragraph 48 of the judgment under appeal, Article 6 of Decision 83/673 provides in this regard that applications for final payment must reach the Commission within 10 months of the date of completion of the training operations and that no payment may be made in respect of aid for which the application is submitted after the expiry of that period.
Όπως ορθώς διαπίστωσε το Πρωτοδικείο, αν οι έλεγχοι του σύννομου της αιτήσεως δεν μπορούσαν να πραγματοποιούνται παρά μόνον πριν από την πιστοποίηση της πραγματικής και λογιστικής ακρίβειας της αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου, θα υπήρχε το ενδεχόμενο να μη μπορεί το κράτος μέλος να υποβάλει την αίτηση αυτή στην Επιτροπή εντός της εν λόγω προ­θεσμίας, οπότε θα αποκλειόταν η πληρωμή του υπολοίπου της συνδρομής.
As the Court of First Instance rightly held, if checks to establish conformity could be made only before certification that the facts and accounts in a final payment claim were accurate, the Member State might not be in a position to submit that claim to the Commission within the above 10-month period, with the result that final payment of the aid could not be made.
Ορθώς επομένως το Πρωτοδικείο κατέληξε ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, η πιστοποίηση της πραγματικής και λογιστικής ακρίβειας μιας αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου, η οποία πραγματοποιείται πριν από τον περί του σύννομου έλεγχο ή πριν από την ολοκλήρωση του ελέγχου αυτού, μπορεί να είναι προς το συμφέρον του δικαιούχου της συνδρομής.
The Court of First Instance therefore rightly concluded that, in some cases, certification of the accuracy of the facts and accounts in a final payment claim prior to a check to establish conformity or before its completion might be in the interest of the aid recipient.