natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επομένως, κατά το άρθρο 30 της Συνθήκης, η σύμβαση δεν μπορεί να απαγορεύει τη χρησιμοποίηση στη Γαλλία μιας ισπανικής ονομασίας που έχει προσλάβει τον χαρακτήρα ονομασίας γένους στη Γαλλία.
In those circumstances the Convention could not, by virtue of Article 30 of the Treaty, prohibit the use in France of a Spanish designation which had become a generic term in France.
Επ' αυτού πρέπει να τονιστεί ότι σκοπός της συμβάσεως είναι να αποφευχθεί ο κίνδυνος να χρησιμοποιούν οι παραγωγοί ενός συμβαλλομένου κράτους τις ονομασίες γεωγραφικής προελεύσεως άλλου κράτους και να εκμεταλλεύονται έτσι τη φήμη των προϊόντων των επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες στις περιοχές ή τους τόπους που χαρακτηρίζονται με τις ονομασίες αυτές.
In that regard, the Court emphasized that the aim of the Convention was to prevent the producers of a Contracting State from using the geographical designations of another State, thereby taking advantage of the reputation attaching to the products of undertakings established in the regions or places referred to by those designations.
0 σκοπός αυτός, με τον οποίο επιδιώκεται η διασφάλιση της υπάρξεως θεμιτού ανταγωνισμού, πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει σχέση με την προστασία της βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας, κατά την έννοια του άρθρου 36, αρκεί οι εν λόγω ονομασίες να μην έχουν προσλάβει στο κράτος προελεύσεως, κατά τον χρόνο ενάρξεως της ισχύος της συμβάσεως αυτής ή μεταγενέστερα, τον χαρακτήρα ονομασίας γένους.
That aim, which was intended to ensure fair competition, could be regarded as falling within the protection of industrial and commercial property within the meaning of Article 36, provided the designations in question had not acquired, either at the time of the entry into force of that Convention or subsequently thereto, a generic connotation in the country of origin.
Εφόσον η προστασία που παρέχει ένα κράτος στις ονομασίες που χαρακτηρίζουν ορισμένες περιφέρειες ή ορισμένους τόπους της επικράτειας του δικαιολογείται από την άποψη του άρθρου 36 της Συνθήκης, η Συνθήκη δεν απαγορεύει ούτε την επέκταση της προστασίας αυτής στο έδαφος άλλου κράτους μέλους.
Where the protection afforded by a State to designations referring to regions or places in its territory was justified in the light of Article 36 of the Treaty, that provision did not preclude such protection from being extended to the territory of another Member State.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
1 he Court ruled as follows:
"Τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης δεν απαγορεύουν την εφαρμογή των κανόνων διμερούς συμβάσεως μεταξύ κρατών μελών που αφορά την προστασία των ενδείξεων προελεύσεως και των ονομασιών προελεύσεως, όπως είναι η γάλλο-ισπανική σύμβαση της 27ης
"Articles 30 and 36 of the Treaty do not preclude the application of rules 1 aid down by a bilateral Convention between Member States on the protection of indications of provenance and designations of origin, such as the franco-Spanish Convention of 27 June 1973, provided that the protected designations have not acquired, either at the time of the entry into force of that Convention or subsequently thereto, a generic connotation in the country of origin."
Τα άρθρα 30 και 34 της Συνθήκης ΕΟΚ έχουν την έννοια ότι δεν απαγορεύουν τα μέτρα προστασίας των ενδείξεων γεωγραφικής προελεύσεως ή των ονομασιών προελεύσεως που απαριθμούνται στη γάλλο-ισπανική σύμβαση της 27ης Ιουνίου 1973, και συγκεκριμένα των ενδείξεων "Alicante" και "Jijona", παρά μόνο οι εν λόγω ενδείξεις δεν συνιστούν πλέον ενδείξεις γεωγραφικής προελεύσεως, άλλα ονομασίες γένους.
Articles 30 and 34 of the EEC Treaty are to be interpreted as prohibiting the measures for the protection of descriptions of place of origin or for the statutory protection of indications of geographical origin laid down in the Franco-Spanish Convention of 27 June 1973, in particular the designations "Alicante" or "Jijona", only if the designations in question no longer constitute descriptions of place of origin but generic terms.
Το άρθρο 36 της Συνθήκης ΕΟΚ έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει την προστασία των ονομασιών γένους."
Article 36 of the EEC Treaty must be interpreted as not authorizing the protection of generic terms."
Υποθ.
Case C-156/91:
C-156/91: Hansa Fleisch Ernst Mundt GmbH & Co. KG κατά Landrat des Kreises Schleswig-Flensburg 10.11.1992 "Υγειονομικός έλεγχος - Τέλη - Οδηγία 85/73/ΕΟΚ - Απόφαση 88/408/ΕΟΚ - Άμεσο αποτέλεσμα" (Δεύτερο τμήμα)
Hansa Fleisch Ernst Mundt GmbH & Co Flensburg - 10 November 1992 (Health inspection - Fees - Directive 85/73/EEC - Decision 88/405/EEC - Direct effect) (Second Chamber)
Με Διάταξη της 15ης Μαρτίου 1991, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Ιουνίου 1991, το Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 85/73/ΕΟΚ και της αποφάσεως 88/408/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
By Order of 15 March 1991, which was received at the Court on 13 June 1991, the Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht referred to the Court for a preliminary ruling three questions on the interpretation of Council Directive 85/73/EEC and Council Decision 88/408/EEC.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν κατά την εκδίκαση διαφοράς μεταξύ των ανωτέρω αναφερομένων διαδίκων σε σχέση με το ύψος των τελών που όφειλε η Hansa Fleisch στο Landrat για τους υγειονομικούς ελέγχους που διενεργήθηκαν στις εγκαταστάσεις της.
Those questions were raised in proceedings between the aforesaid parties as regards the amount of fees payable by Hansa Fleisch to the Landrat in respect of the health inspections carried out on its premises.
Κατά την Hansa Fleisch, τα εντάλματα πληρωμής που εξέδωσε το Landrat ήταν παράνομα, μεταξύ άλλων επειδή τα τέλη, των οποίων την καταβολή απαιτούσε το Landrat, ήταν υψηλότερα από τα προβλεπόμενα στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της αποφάσεως 88/408.
According to Hansa Fleisch, the demands for payment issued by the Landrat were illegal on the ground, in particular, that the fees invoiced were higher than those provided for by Article 2(1) of Decision 88/408.
της εν λόγω αποφάσεως εξαρτά τη δυνατότητα αυξήσεως του ποσού των τελών που καθορίζεται από το άρθρο 2, παράγραφος 1.
Article 2(1) of Council Decision 88/408/EEC of 15 June 1988 on the level s of the fees to be charged for health inspections and control s of fresh meat pursuant to Directive 85/73/EEC may be relied upon by a private individual as against a Member State charging fees in excess of the amount provided for by that provision, where the conditions to which Article 2(2) of that decision subjects the possibility of increasing the level of fees laid down by Article 2(1) are not satisfied.
Πάντως, επίκληση του άρθρου 2, παράγραφος 1, της αποφάσεως 88/408 μπορεί να γίνεται μόνο κατά των πράξεων περί επιβολής τελών που εκδίδονται μετά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 11 της εν λόγω αποφάσεως.
However, Article 2(1) of Decision 88/408 may be relied upon only against demands for payment of fees issued after the expiry of the period provided for by Article 11 of that decision.
Το άρθρο 2, παράγραφος 2, της αποφάσεως 88/408 έχει την έννοια ότι ένα κράτος μέλος μπορεί να μεταβιβάζει στις περιφερειακές ή τοπικές αρχές την άσκηση της εξουσίας που του απονέμει η διάταξη αυτή."
Article 2(2) of Decision 88/408 must be interpreted as meaning that a Member State may del egate to regional or local authorities the exercise of the power conferred upon it by that provi si on."
0 νενικός εισαγνελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του δευτέρου τμήματος της 25ης Ιουνίου 1992.
Mr Advocate General Jacobs delivered his Opinion at the sitting of the Second Chamber of the Court on 25 June 1992.
0 γενικός εισαγγελέας πρότεινε στο Δικαστήριο να δώσει την εξής απάντηση στα ερωτήματα:
He proposed that the Court should reply to the questions as follows:
Οι ιδιώτες μπορούν να επικαλούνται ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων το άρθρο 2, παράγραφος 1, της αποφάσεως 88/408/F0K του Συμβουλίου κατά των κρατών μελών ποιι δεν έχουν κάνει ορθή χμηοη ι ης ελευθέριας δραοεως ιιοιι ι our παρέχει το άρθρο 2, παράγραφος 2, της αποφάσεως, η επίκληση όμως αυτή επιτρέπεται μόνο όταν πρόκειται για περίοδο μεταγενέστερη της ημερομηνίας που προβλέπει το άρθρο 11 της αποφάσεως.
"Article 2(1) of Council Decision 88/408/EEC may be relied upon by an individual before a national court against a Member State which has failed properly to exercise its discretion under Article 2(2) of the decision, but may be so relied upon only in respect of a period after the date fixed by Article 8 of the decision.
Το κράτος μέλος μπορεί να μεταβιβάζει στις περιφερειακές ή τοπικές αρχές την άσκηση των εξουσιών που του απονέμει το άρθρο 2, παράγραφος 2, της αποφάσεως".
A Member State may delegate the exercise of its powers under Article 2(2) of Decision 88/408/EEC to its regional or local authorities."
11.11.1992 "Κοινή οργάνωση της αμπελο-οινικής αγοράς - Πριμοδοτήσεις για την εκρίζωση αμπελιών - Συνεταιριστικές οινοποιίες" (Πρώτο τμήμα)
(Common organization of the market in wine - Grubbing-up premiums - Wine cooperatives) (First Chamber)
Με απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1991, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 9 Οκτωβρίου 1991, το tribunal d'instance de Béziers υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1442/88 του Συμβουλίου.
By judgment of 27 September 1992, which was received at the Court on 9 October 1991, the Tribunal d'Instance, Béziers, referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation of Article 7(1) of Council Regulation (EEC) No 1442/88.
Η Γαλλική Δημοκρατία αποφάσισε, κατ' εφαρμογή του άρθρου 7 του κανονισμού 1442/88, να παρακρατεί υπέρ των συνεταιριστικών οινοποιιών το 15 % των πριμοδοτήσεων για την οριστική εγκατάλειψη αμπελουργικών εκτάσεων.
The French Republic decided, pursuant to Article 7 of Regulation No 1442/88, to levy 15% of the amount of the permanent abandonment premiums in respect of wine-growing areas for the benefit of wine cooperatives.
Το 1988 ο Teulie υπέγραψε δήλωση εκριζώσεως αμπελιών και κατόπιν αυτού του χορηγήθηκε πριμοδότηση λόγω εγκαταλείψεως, το 15 % της οποίας καταβλήθηκε απ' ευθείας στη συνεταιριστική οινοποιία "les vignerons de Puissalicon".
In 1988, Mr Teulie signed a grubbing-up declaration and accordingly received an abandonment premium, 15% of which was paid directly to the wine cooperative "Les vignerons de Puissalicon".
0 Teulie, θεωρώντας ότι η παρακράτηση του ποσού αυτού υπέρ της συνεταιριστικής οινοποιίας αντέβαινε προς τον κανονισμό 1442/88, ενήγαγε την οινοποιία και αξίωσε να του αποδοθούν τα παρακρατηθέντα ποσά.
Taking the view that the levy for the benefit of the wine cooperative was contrary to Regulation No 1442/88, Mr Teulie demanded repayment of the sums levied.
Κατά τον Teulie, ο κανονισμός 1442/88, ο οποίος έχει απ' ευθείας εφαρμογή, δεν προβλέπει, όσον αφορά τα παρακρατούμενα ποσά, κατ' αποκοπήν ποσοστό 15 %, αλλά μια κλίμακα από 1 έως 15%, το δε
In his view, Regulation No 1442/88, which was directly applicable, laid down, so far as concerned the levy, not a flat rate of 15%, but a 1 - 15% bracket, the final amount to be negotiated between the wine cooperative and the wine-growers belonging thereto.
Η παράγραφος 1 του άρθρου 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1442/88 του Συμβουλίου, της 24ης Μαΐου 1988, για τη χορήγηση, για τις αμπελουργικές περιόδους 1988/89 μέχρι 1995/96, πριμοδοτήσεων για οριστική εγκατάλειψη αμπελουργικών εκτάσεων, δεν θέτει ως προϋπόθεση, αντίθετα από την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, την απόδειξη της υπάρξεως ζημίας του συνεταιριστικού φορέα, προκειμένου να μειωθεί το ποσό της πριμοδοτήσεως λόγω εκριζώσεως που οφείλεται σε ένα από τα μέλη του.
Article 7(1) of Council Regulation (EEC) No 1442/88 of 24 May 1988 on the granting, for the 1988/1989 to 1995/1996 wine years, of permanent abandonment premiums in respect of wine-growing areas does not, unlike Article 7(2) thereof, require it to be established that a cooperative has suffered loss before any reduction of the grubbing-up premium paid to any of its members.
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 1442/88 έχει την έννοια ότι τα κράτη μέλη μπορούν να καθορίζουν κατ' αποκοπή το ποσοστό των πριμοδοτήσεων που πρέπει να καταβάλλεται στις συνεταιριστικές οινοποιίες, εντός πάντως του ορίου του 15 %"
Article 7(1) of Regulation No 1442/88 must be interpreted as allowing a Member State to determine uniformly, subject to the 15% limit, the proportion of the premiums to be allocated to the wine cooperatives ."
0 γενικός εισαννελέας Carl Otto Lenz ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του πρώτου τμήματος της 9ης Ιουλίου 1992.
Mr Advocate General Lenz delivered his Opinion at the sitting of the First Chamber of the Court on 9 July 1992.
0 γενικός εισαγγελέας πρότεινε στο Δικαστήριο να δώσει την έξης απάντηση:
He proposed that the Court should reply as follows:
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1442/88 δεν θέτει ως προϋπόθεση της μειώσεως της πριμοδοτήσεως που καταβάλλεται στο δικαιούχο δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού την απόδειξη της υπάρξεως ζημίας της συνεταιριστικής οινοποιίας.
Article 7(1) of Regulation No 1442/88 does not require, in order to reduce the premium to be granted to the benficiary pursuant to Article 2(1) of the regulation, proof that a loss has been incurred by the wine cooperative.
Εντούτοις, κατ' εξαίρεση, η μείωση της πριμοδοτήσεως αποκλείεται, εφόσον ο δικαιούχος αποδεικνύει ότι η συνεταιριστική οινοποιία δεν έχει υποστεί καμία ζημία.
However, by way of exception, there is no reduction of the premium where the beneficiary can prove that the wine cooperative did not incur any loss.
Όσον αφορά την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 1442/88, τα κράτη μέλη μπορούν να καθορίζουν ενιαίο ποσοστό, ίσο προς 15 % κατ' ανώτατο όριο, για τη μείωση της πριμοδοτήσεως που οφείλεται στον δικαιούχο δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού."
For the purpose of applying the provisions set out in Article 7(1) of Regulation No 1442/88, a Member State may fix a uniform value of an amount not exceeding 15% by way of reduction of the premium to be allocated to the beneficiary pursuant to Article 2(1) of the regulation."
12.11.1992 "Φόρος προστιθεμένης αξίας - Έκτη οδηγία - 'Αρθρο 26 της οδηγίας -Γραφείο ταξιδιών - Διοργανωτής περιηγήσεων - Εκμίσθωση εξοχικών κατοικιών" (Τρίτο τμήμα)
(Value added tax - Sixth Directive - Article 26 of the directive - Travel agency - Tour operator - Letting of holiday accommodation) (Third Chamber)
Η Van Ginkel προτείνει στους πελάτες της "διακοπές με αυτοκίνητο", κατά τις οποίες ο πελάτης χρησιμοποιεί το δικό του όχημα, ενώ η Van Ginkel του εξασφαλίζει απλώς κατάλυμα σε εξοχικές κατοικίες που ανήκουν συνήθως σε τρίτους, οι οποίοι καταβάλλουν στη Van Ginkel προμήθεια ¡ση με το 20 % του μισθώματος.
"Article 26 of the Sixth Council Directive (77/388/EEC) of 17 May 1977 on the harmonization of the laws of the Member States relating to turnover taxes -Common system of value added tax: uniform basis of assessment is to be interpreted as meaning that the fact that the customer's transport is not arranged by a travel agency or by a tour operator and that the latter merely provide the customer with holiday accommodation are not such as to exclude the services provided by such undertakings from the scope of Article 26."
Στο σημείο αυτό επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 26 της έκτης οδηγίας δεν περιέχει καμία διάταξη που να ορίζει ρητά ότι, για την εφαρμογή της ειδικής ρυθμίσεως περί ΦΠΑ του άρθρου αυτού, η μεταφορά του ταξιδιώτη από και προς το κατάλυμα του πρέπει να εκτελείται από το γραφείο ταξιδιών.
"Article 26 must be interpreted as applying to operations carried out by a travel agency or a tour operator consisting in the letting to travellers of holiday accommodation belonging to a third party who is a taxable person, even though the traveller himself arranges for his own transportation to and from the holiday accommodation."
Ενα τέτοιο φορολογικό σύστημα θα αντέβαινε προς τους σκοπούς της οδηγίας.
Case C-209/91: Anne Watson Rask, Kirsten Christensen v ISS Kantineservice A/S - 12 November 1992
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
(Maintenance of workers' rights in the event of transfers of undertakings) (Third Chamber)
"Οι διατάξεις του άρθρου 26 της έκτης οδηγίας (77/388/ΕΟΚ) του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών -κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, έχουν την έννοια ότι το γεγονός ότι το γραφείο ταξιδιών ή ο διοργανωτής περιηγήσεων δεν εκτελεί τη μεταφορά του ταξιδιώτη, αλλ' απλώς του παρέχει εξοχική κατοικία, δεν σημαίνει ότι οι παρεχόμενες από τις επιχειρήσεις αυτές υπηρεσίες δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 26."
By order of 30 July 1991, which was received at the Court on 6 August 1991, the Soeog Handelsretten i Koebenhavn [Maritime and Commercial Court, Copenhagen] referred to the Court for a preliminary ruling three questions on the interpretation of Articles 1(1) and 3(2) of Council Directive 77/187/EEC.
0 νενικός εισαγγελέας Claus Gulmann ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του τρίτου TuñuoTOC της 1ης Οκτωβρίου 1992.
The plaintiffs of the main proceedings were employed in succession by Philips in one of the company's four canteens, and subsequently, as from 1 January 1989, by ISS, under an agreement concluded with Philips.
0 γενικός εισαγγελέας πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Following the unilateral amendment by ISS of the day on which the salaries of the workers transferred were paid, which had been fixed as the last working day of the month, and of the constituent elements of those workers' salaries,
Υποθ. C-209/91: Anne Watson Rask, Kirsten Christensen κατά ISS Kantineservice A/S
ISS refused to accede to those requests and dismissed Mrs Rask, who had refused to continue her employment relationship on those terms.
12.11.1992 "Διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων" (Τρίτο τμήμα)
In the proceedings before the national court concerning a claim for damages for wrongful dismissal and for payment of the contested allowances, ISS maintained that, contrary to the plaintiffs' contention, the agreement concluded with Philips did not constitute a transfer of an undertaking within the meaning of either the directive or the Danish law adopted for the application of the directive and that, accordingly, ISS was not in any event under an obligation to maintain conditions of pay that were strictly identical to those of Philips.
Με Διάταξη της 30ής Ιουλίου 1991, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 6 Αυγούστου 1991, το Sø- og Handelsretten i København υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 1, και του άρθρου 3, παράγραφος 2, της οδηγίας 77/187/Ε0Κ του Συμβουλίου.
The Court pointed out in that regard that where an undertaking entrusted, by means of an agreement, responsibility for running a service, such as a canteen, to another undertaking which thereby assumed the obligations of an employer in relation to the employees assigned thereto, the resultant transaction was liable to fall within the scope of the directive, as defined in Article 1(1) thereof.
Οι ενάγουσες της κύριας δίκης εργάζονταν αρχικά στην εταιρία Philips, σε ένα από τα τέσσερα εστιατόρια για το προσωπικό της εταιρίας αυτής, και στη συνέχεια, από την 1η Ιανουαρίου 1989, στην εταιρία ISS, κατόπιν συμφωνίας που είχε συνάψει η εταιρία αυτή με τη Philips.
The fact that, in such a case, the activity transferred was for the transferor merely a subsidiary activity not necessarily connected with the company's object could not have the effect of excluding that transaction from the scope of the directive.
Η συμφωνία αυτή πρόβλεπε ότι η ISS θα αναλάμβανε την πλήρη ευθύνη της λειτουργίας των εστιατορίων της Philips και θα προσλάμβανε το ήδη απασχολούμενο προσωπικό υπό τους ίδιους μισθολογικούς και συνταξιοδοτικούς όρους.
Nor did the fact that the agreement between the transferor and the transferee related to services provided exclusively for the benefit of the transferor against payment on terms laid down by the agreement preclude the applicability of the directive.
Ζήτησε επίσης, απο κοινού με την Christensen, να της χορηγηθούν διάφορα επιδόματα που της κατέβαλλε προηγουμένως η Philips.
The Court went on to state that, as the Court had already held, the directive did not aim to introduce a uniform level of protection for the Community as a whole on the basis of common criteria.
Η ISS αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματα αυτά και απέλυσε τη Rask, η οποία είχε αρνηθεί να εξακολουθήσει να εργάζεται υπό τις συνθήκες αυτές.
Accordingly, the benefit of the directive could not be relied upon except to ensure that the worker concerned was protected in its relationship with the transferee in the same way as was the case in his relationship with the transferor, by virtue of the rules of law of the Member State concerned.
Ενώπιον του Sø- og Handelsretten i København, από το οποίο οι ενάγουσες ζήτησαν να τους επιδικάσει αποζημίωση λόγω παράνομης απολύσεως και να υποχρεώσει την ISS να τους καταβάλει τα επίδικα επιδόματα, η ISS ισχυρίστηκε ότι, αντίθετα από ό,τι υποστήριζαν οι ενάγουσες, η συμφωνία με τη Philips δεν αποτελούσε μεταβίβαση επιχειρήσεως κατά την έννοια της οδηγίας ή του δανικού νόμου που εκδόθηκε για τη μεταφορά της οδηγίας στο δανικό δίκαιο και ότι συνεπώς η ISS δεν είχε, εν πάση περιπτώσει, την υποχρέωση να διατηρήσει τους ίδιους ακριβώς μισθολογικούς όρους που ίσχυαν προηγουμένως για τους εργαζομένους οτη Philips.
Accordingly, the Court considered that, in so far as it was permissible under national law, except in the case of the transfer of an undertaking, for the employment relationship to be altered to the detriment of the workers, in particular as regards the conditions of pay, such an alteration was not excluded simply by reason of the fact that the undertaking had, in the meantime, been transferred and that the agreement had accordingly been concluded with the new head of the undertaking. Since the transferee took the transferor's place by virtue of Article 3(1) of the directive, the employment relationship could, so far as concerned the rights and obligations arising thereunder, be altered in relation to the transferor, on the understanding that in no circumstances could the transfer of an undertaking constitute p_er se the reason for that alteration.
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 77/187/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Φεβρουαρίου 1977, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των σχετικών με τη διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση μεταβιβάσεων επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων, έχει την έννοια ότι η οδηγία μπορεί να εφαρμόζεται στις περιπτώσεις στις οποίες ο επιχειρηματίας αναθέτει, με σύμβαση, σε ένα άλλο επιχειρηματία την ευθύνη της εκμεταλλεύσεως μιας υπηρεσίας που παρέχεται στους μισθωτούς και την οποία παρείχε προηγουμένως άμεσα ο ίδιος, έναντι αμοιβής και διαφόρων οφελών που καθορίζονται με τη συμφωνία μεταξύ των δύο αυτών επιχειρηματιών.
Artide 1(1) of Council Directive 77/187/EEC of 14 February 1977 on the approximation of the laws of the Member States relating to the safeguarding of employees' rights in the event of transfers of undertakings, businesses or parts of businesses, must be interpreted as meaning that the directive may apply in a situation in which an undertaking entrusts another undertaking by contract with responsibility for running a service for employees, previously managed directly, for a fee and various benefits the terms of which are determined by agreement between them;
Το άρθρο 3 της οδηγίας έχει την έννοια ότι, κατά τη μεταβίβαση, οι όροι της συμβάσεως εργασίας ή της εργασιακής σχέσεως που αφορούν τον μισθό, και συγκεκριμένα την ημερομηνία καταβολής και τη σύνθεση του μισθού, δεν επιτρέπεται να μεταβάλλονται, ακόμη και αν το ύψος του μισθού παραμένει συνολικά αμετάβλητο.
Article 3 of the directive must be interpreted as meaning that, on the transfer, the terms of the contract of employment or of the employment relationship with regard to salary, in particular the date of payment and the composition of the salary, may not be altered even though the total amount of the salary remains unchanged.