natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα άρθρα 12, παράγραφος 2, και 46 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 δεν αντιτίθενται σε εθνική διάταξη με την οποία μειώνεται η διάρκεια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας που πρέπει να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό συντάξεως κατά τέτοιο τρόπο ώστε το σύνολο των ετών εργασίας στο κράτος του οργανισμού εκκαθαρίσεως και σε κάθε άλλο κράτος μέλος να μη υπερβαίνει ορισμένο ανώτατο όριο.
Articles 12(2) and 46 of Regulation (EEC) No 1408/71 do not prevent a national provision reducing the length of working life to be taken into account in calculating a retirement pension so that the total number of pensionable years in the State of the paying body and in all the other Member States does not exceed a certain ceiling.
Τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης ΕΟΚ δεν αντιτίθενται σε αυτή τη διάταξη εφοοον αυτή εφαρμόζεται αδιακρίτως στα έτη σταδιοδρομίας κατά τα οποία ο ενδιαφερόμενος εργάστηκε στο κράτος μέλος εκκαθαρίσεως και σε αυτά κατά τα οποία εργάστηκε σε οποιοδήποτε άλλο κράτος μέλος."
Articles 48 and 51 of the EEC Treaty do not prevent such a provision where it applies without distinction to the pensionable years in the paying Member State and the pensionable years in any other Member State."
Υποθ. C-116/92 : Κ.Α. Charlton κ.λπ.
Case C-116/92: K.A. Charlton and Others Preliminary ruling (Road transport - Driving periods and breaks) (Sixth Chamber)
Με Διάταξη της 7ης Απριλίου 1992, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Απριλίου 1992, το Manchester Crown Court υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85 του Συμβουλίου.
By order of 7 April 1992, received at the Court on 13 April 1992, the Manchester Crown Court referred three questions to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Article 7(1) and (2) of Council Regulation (EEC) No 3820/85.
Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ως εξής :
The Court held:
Το άρθρο 7, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών έχει την έννοια ότι απαγορεύει στους οδηγούς οι οποίοι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του να οδηγούν χωρίς διάλειμμα επί διάστημα μεγαλύτερο των 4,5 ωρών.
Article 7(1) and (2) of Council Regulation (EEC) No 3820/85 of 20 December 1985 on the harmonization of certain social legislation relating to road transport is to be interpreted as prohibiting drivers to which it applies from driving continuously for more than 4 1/2 hours. But where a driver has taken 45 minutes' break either as a single break or as several breaks of
Οσάκις όμως ο οδηγός πραγματοποίησε ένα διάλειμμα 45 λεπτών ή περισσότερα διαλείμματα τουλάχιστον 15 λεπτών το καθένα εντός μιας, ή αμέσως μετά το τέλος μιας περιόδου οδηγήσεως 4,5 ωρών, ο υπολογισμός που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού επαναλαμβάνεται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη ο χρόνος οδηγήσεως και τα διαλείμματα που πραγματοποίησε προηγουμένως.
17 - at least 15 minutes during or at the end of a 4 1/2-hour period, the calculation provided for by Article 7(1) of the Regulation should begin afresh, without taking into account the driving time and breaks previously completed by the driver.
Η αρχή του υπολογισμού που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 3820/85, συμπίπτει με τη στιγμή κατά την οποία ο οδηγός θέτει σε λειτουργία τη συσκευή ελέγχου που προβλέπει ο κανονισμός (ΕΟΚ) 3821/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, σχετικά με τη συσκευή ελέγχου στον τομέα των οδικών μεταφορών, και αρχίζει να οδηγεί το όχημα."
The calculation provided for by Article 7(1) of Regulation No 3820/85 begins at the moment when the driver sets in motion the recording equipment provided for by Council Regulation (EEC) No 3821/85 of 20 December 1985 on recording equipment in road transporc and begins driving."
Πρότεινε να δοθούν οι εξής απαντήσεις :
He proposed that the Court should rule as follows:
"Στο πρώτο ερώτημα, που αποτελεί το κύριο ερώτημα, πρέπει να δοθεί η ακόλουθη απάντηση :
"With respect to the first question, which is the central question, I propose the following answer:
"Το όρθρο 7, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών, απαγορεύει στους οδηγούς οχημάτων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού να οδηγούν, σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο, πέραν των 4,5 ωρών χωρίς διάλειμμα, δηλαδή χωρίς να τηρούνται ένα ή περισσότερα διαλείμματα διαρκείας συνολικώς τουλάχιστον 45 λεπτών, και/ή χωρίς να ολοκληρώνεται περίοδος αναπαύσεως."
'Article 7(1) and (2) of Regulation (EEC) No 3820/85 of 20 December 1985 on the harmonization of certain social legislation relating to road transport prohibits drivers of vehicles within the scope of the Regulation from at any time driving for more than 4 1/2 hours continuously, without taking a break or breaks of a total of at least 45 minutes and/or beginning a rest period.'
Λαμβάνοντας υπόψη την απάντηση στο πρώτο ερώτημα, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής στο δεύτερο ερώτημα :
In the light of the answer to the first question, I propose that the Court answer the second question as follows:
"Η περίοδος οδηγήσεως διαρκείας 4,5 ωρών που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφοι 1 και 2, μπορεί να αρχίζει ανά πάσα στιγμή κατά την οποία ο οδηγός αρχίζει να οδηγεί, καθώς και, αδιαλείπτως, οποτεδήποτε κατά τη διάρκεια της οδηγήσεως."
'The driving period of 4 1/2 hours mentioned in Article 7(1) and (2) may begin at any moment at which the driver begins to drive and, on a rolling basis, at any moment during driving.'
Λαμβάνοντας υπόψη την προτεινομένη απάντηση στα δύο προηγούμενα ερωτήματα, δεν μου φαίνεται αναγκαίο να δοθεί ξεχωριστή απάντηση στο τρίτο ερώτημα.
In the light of the proposed answer to the two preceding questions, it seems to me that it is unnecessary to give a separate answer to the third question.
Τέλος, προτείνω να δοθεί στο τέταρτο ερώτημα η ακόλουθη απάντηση :
Finally, I propose that the fourth question should be answered as follows:
"Το άρθρο 7, παράγραφοι 1 και 2, του προαναφερθέντος κανονισμού περιέχει αυτοτελή υποχρέωση, η οποία προστίθεται στις άλλες υποχρεώσεις που διατυπώνονται ιδίως στα άρθρα 6 και 8.
'Article 7(1) and (2) of the Regulation lay down an independent obligation in addition to the other regulations laid down inter alia by Articles 6 and 8.
Όπως και όλες οι διατάξεις του εν λόγω κανονισμού, η υποχρέωση αυτή πρέπει να ερμηνεύεται υπό το φως του γράμματος της, καθώς και της συνοχής και των σκοπών του ιδίου αυτού κανονισμού."
Like all provisions of the Regulation they must be interpreted in the light of their wording and the context and aims of the rules concerned.'"
Υποθ. C-307/91 : Association agricole Luxlait κατά V. Hendel
Page 18
Με απόφαση της 24ης Σεπτεμβρίου 1991, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 29 Νοεμβρίου 1991, το tribunal de paix de Luxembourg υπέβαλε ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 857/84 του Συμβουλίου.
By judgment of 24 September 1991, received at the Court on 29 November 1991, the Tribunal de Paix (Magistrates Court) referred a question to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Article 7(2) of Council Regulation (EEC) No 857/84.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Hendel, ο οποίος εκμεταλλεύεται μία γεωργική επιχείρηση, και της Association agricole Luxlait, όσον αφορά τον υπολογισμό της συμπληρωματικής εισφοράς όταν επήλθε αλλαγή του αγοραστή κατά τη διάρκεια της οικείας περιόδου.
The question was raised in proceedings between Mr Hendel, a farmer, and the Association Agricole Luxlait in relation to the calculation of the additional levy where there was a change of purchaser during the marketing year.
Το Δικαστήριο αιιοφάνθηκε :
The Court held:
"Το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 857/84 του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 1984, περί γενικών κανόνων για την εφαρμογή της εισφοράς που αναφέρεται στο άρθρο 5γ του κανονισμού (ΕΟΚ) 804/68 στον τομέα του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων έχει την έννοια ότι η ατομική ποσότητα αναφοράς του παραγωγού που χορηγήθηκε από τον πρώτο αγοραστή για την τρέχουσα περίοδο κατανέμεται, οσάκις ο παραγωγός συμβάλλεται με άλλον αγοραστή κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, μεταξύ των διαδοχικών αγοραστών κατά τρόπον ώστε να ισούται, για τον πρώτο, με τις ποσότητες που του παραδόθηκαν πράγματι και για τον δεύτερο, με την ετήοια ποσότητα αναφοράς του παραγωγού μείον τις ποσότητες που παραδόθηκαν οτον πρώτο αγοραστή.
"Article 7(2) of Council Regulation (EEC) No 857/84 of 31 March 1984 adopting general rules for the application of the levy referred to in Article 5c of Regulation (EEC) No 804/68 in the milk and milk products sector is to be interpreted as meaning that the producer's individual reference quantity, attributed by the first purchaser for the current year, is to be apportioned, if during that year he changes purchaser, between the successive purchasers so as to correspond in the case of the first purchaser to the quantity actually delivered to it and in the case of the second to the producer's annual reference quantity less the quantity delivered to the first purchaser.
Επομένως, υπέρβαση της ατομικής ποσότητας αναφοράς υπάρχει μόνο εφόσον ο παραγωγός, ανεξαρτήτως της σχέσεως του με τον ένα ή τον άλλο αγοραστή, πραγματοποίησε παραγωγή υπερβαίνουσα την ατομική ποσότητα αναφοράς που του χορηγήθηκε για την τρέχουσα περίοδο."
Consequently, the producer exceeds his individual reference quantity only if and in so far as, regardless of his attachment to either purchaser, his production exceeds the individual reference quantity attributed to him for the current year."
Darmon ανέπτυΕε τις προτάσεις κατά τη συνεδρίαση του τρίτου τμήματος Tnc 3ης Φεβρουαρίου 1993.
Mr Advocate General Darmon delivered his Opinion at the sitting of the Third Chamber on 3 February 1993.
Προτείνε το Δικαστήριο να αποφανθεί :
He proposed that the Court should rule as follows:
Υποθ. C-120/92 : F. Schultz κατά Hauptzoll amt Heilbronn
Page 19
Προδικαστική
16 December 1993
"Συμπληρωματική εισφορά επί του γάλακτος - Περιεκτικότητα του γάλακτος σε λιπαρές ουσίες" (Τρίτο τμήμα)
Case C-120/92: F. Schultz ν Hauptzollamt Heilbronn Preliminary ruling (Additional milk levy - Fat content of the milk) (Third Chamber)
Με Διάταξη της 23ης Μαρτίου 1992, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 15 Απριλίου 1992, το Finanzgericht Baden-Württemberg υπέβαλε δύο ερωτήματα ως προς την ερμηνεία και το κύρος του άρθρου 12, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, και δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1546/88 της Επιτροπής.
By order of 23 March 1992, received at the Court on 15 April 1992, the Finanzgericht Baden-Württemberg referred two questions to the Court on the interpretation and validity of the first subparagraph of Article 12(1) and the second indent of the second subparagraph of Article 12(1) of Commission Regulation (EEC) No 1546/88.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ Friedrich Schultz και Hauptzollamt Heilbronn σχετικά με την περίοδο αναφοράς η οποία έπρεπε να ληφθεί υπόψη για τον καθορισμό της περιεκτικότητας του γάλακτος σε λιπαρά.
Those questions were raised in proceedings between Friedrich Schultz ν Hauptzollamt Heilbronn in relation to the relevant reference periods they had taken into account in determining the fat content of milk.
Το άρθρο 12, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1546/88 της Επιτροπής, της 3ης Ιουνίου 1988, ο οποίος περιλαμβάνει τις εκτελεστικές διατάξεις για την επιβολή της πρόσθετης εισφοράς που προβλέπει το άρθρο 5γ του κανονισμού (ΕΟΚ) 804/68, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1033/89 της Επιτροπής, της 20ής Απριλίου 1989, έχει την έννοια ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να λαμβάνουν υπόψη, για την εξακρίβωση της αντιπροσωπευτικής περιεκτικότητας του γάλακτος σε λιπαρές ουσίες, παρά μόνο τις περιόδους εφαρμογής του συστήματος της πρόσθετης εισφοράς τις οποίες προβλέπει ρητά η ανωτέρω διάταξη.
"(1) Article 12(1) of Commission Regulation (EEC) No 1546/88 of 3 June 1988 laying down detailed rules for the application of the additional levy referred to in Article 5c of Regulation (EEC) No 804/68, as amended by Commission Regulation (EEC) No 1033/89 of 20 April 1989 is to be interpreted as meaning that in order to determine the fat content of the milk to be regarded as representative the Member State may rely only on the periods of application of the additional levy scheme expressly provided for in that provision.
Από την εξέταση του άρθρου 12, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1546/88 της Επιτροπής, της 3ης Ιουνίου 1988, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1033/89 της Επιτροπής, της 20ής Απριλίου 1989, δεν προέκυψαν στοιχεία ικανά να θίξουν το κύρος της διατάξεως αυτής."
Consideration of the second subparagraph of Article 12(1) of Commission Regulation (EEC) No 1546/88 of 3 June 1988, as amended by Commission Regulation No 1033/89 of 20 April 1989, has disclosed nothing capable of affecting the validity of that provision."
Van Gerven ανέπτυΕε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του τρίτου τυηματος της I9nc Μαΐου 1993.
Mr Advocate General Van Gerven delivered his Opinion at the sitting of the Court on 19 May 1993.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως ακολούθως :
He proposed that the Court should reply as follows:
Το άρθρο 12, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο και δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1546/88, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1033/89, μπορεί να ερμηνευθεί μόνο υπό την έννοια ότι επιτρέπει τον καθορισμό της περιεκτικότητας σε λιπαρές ουσίες που πρέπει να θεωρείται ως αντιπροσωπευτική λαμβάνοντας υπόψη άλλη περίοδο εφαρμογής πλην της πρώτης η της δεύτερης περιόδου εφαρμογής του συστήματος της συμπληρωματικής εισφοράς.
The first subparagraph of Article 12(1) and the second indent of the second subparagraph of Article 12(1) of Regulation (EEC) No 1546/88, as amended by Article 1 of Regulation (EEC) No 1033/89 cannot be interpreted as meaning that it allows the fat content which has to be regarded as representative to be determined on the basis of a period for application other than the first or second period of application of the additional levy scheme.
Από την εξεταοη του όρθρου 12, παράγραφοι 1 και 2, που προαναφέρθηκε, και υπό το φως των περιστάσεων που εκτίθενται στη Διάταξη παραπομπής, δεν προέκυψαν γεγονότα ή περιστάσεις ικανά να θίξουν το κύρος της επίδικης ρυθμίσεως."
Consideration of the first and second subparagraphs of Article 12(1) in the light of the circumstances set out in the order of reference has disclosed no facts or circumstances capable of affecting the validity of the regulation in question."
Με Διάταξη της 19ης Δεκεμβρίου 1991, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 3 Φεβρουαρίου 1992, το Sozialgericht Reutlingen υπέβαλε ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 9, 10, παράγραφος 2, και 13, παράγραφος 2, περίπτωση δ, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου.
By order of 19 December 1991, received at the Court on 3 February 1992, the Sozialgericht Reutlingen (Social Court Reutlingen) referred a question to the Court on the interpretation of Articles 9, 10(2) and 13(2)(d) of Council Regulation (EEC) No 1408/71.
Ιο ερώτημα αυτό ανέκυψε οτο πλαίσιο προσφυγής, την οποία άσκησε η προσφεύγουσα, Γαλλίδα υπήκοος, κατά αποφάσεως του BfA, με την οποία το τελευταίο αρνήθηκε να της επιστρέψει τις υποχρεωτικές εισφορές τις οποίες η ίδια είχε καταβάλει οτο πλαίσιο της εκ του νόμου συντάξεως γήρατος μεταξύ του 1973 και του 1977, περίοδο κατά την οποία η ενδιαφερόμενη εργαζόταν στη Γερμανία.
That question was raised in proceedings brought by the plaintiff, a French national, against the decision of the BfA refusing to reimburse him the compulsory contributions paid as statutory pension insurance between 1973 and 1977 when the person concerned was employed in Germany.
"Δεν αντίκειται προς τα άρθρα 3, 9, 10, παράγραφος 2, και 13, παράγραφος 2, στοιχείο δ, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας όπως έχει τροποποιηθεί με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, το να αποκλείεται από τη νομοθεσία ενός κράτους μέλους, όπου προβλέπεται η επιστροφή των εισφορών που έχουν καταβληθεί από μισθωτό βάσει υποχρεωτικής ασφαλίσεως σε περίπτωση υπαγωγής του στο ειδικό σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως των δημοσίων υπαλλήλων εντός αυτού του κράτους, μια τέτοια επιστροφή όταν ένας εργαζόμενος εισέρχεται στη δημόσια διοίκηση άλλου κράτους μέλους."
"Articles 3, 9, 10(2) and 13(2)(d) of Regulation (EEC) No 1408/71 of the Council of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to self-employed persons and to members ot their families moving within the Community, in the version thereof resulting from Council Regulation (EEC) No 2001/83 of 2 June 1983, do not prohibit the legislation of a Member State which provides for the reimbursement of contributions paid by employed persons in respect of compulsory insurance as members of a special social security scheme tor civil servants in that State from excluding such reimbursement where the employee enters the civil service of another Member State.
0 γενικός εισαγγελέας F.G. Jacobs ανέπτυΕε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 22ας Απριλίου 1993.
Mr Advocate General Jacobs delivered his Opinion at the sitting of the Court on 22 April 1993.
Κατά τη γνώμη του:
He was of the opinion that the Court should reply as follows:
"Το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής αοαφαλίοεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και οτα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητος, δεν επιβάλλει σε κράτος μέλος την υποχρέωση να αποδίδει τις εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως που καταβλήθηκαν υποχρεωτικώς εκ μέρους εργαζομένου ο οποίος αποδέχεται στη συνέχεια θέση εργασίας στο έδαφος άλλου κράτους μέλους ή καλύπτεται από το ειδικό σύστημα ασφαλίσεως των δημοσίων υπαλλήλων, διατηρώντας παράλληλα το δικαίωμα εκούσιας ασφαλίσεως συνεχιζόμενης στο πρώτο κράτος, παρά το γεγονός ότι πρόσωπο που έχει καταβάλει τις ίδιες εισφορές δυνάμει της νομοθεσίας του πρώτου κράτους, και διορίζεται κατόπιν σε θέση δημοσίου υπαλλήλου στο ίδιο κράτος, θα είχε δικαίωμα αποδόσεως των εισφορών του."
"Article 3(1) of Council Regulation (EEC) No 1408/71 on the application of social security schemes to employed persons, to self-employed persons and to members of their families moving within the Community, does not require a Member State to reimburse compulsory social security contributions made by a person who subsequently takes up a position in another Member State in which he is covered by a special scheme for
Υποθ. C-334/92 : T. Wagner Miret κατά Fondo de garantia salarial
Case C-334/92: T. Magner Miret ν Fondo de Garantía Salarial
Προδικαστική "Οδηγία σχετικά με την προστασία των μισθωτών από την αφερεγγυότητα του εργοδότη τους - Πεδίο εφαρμογής - Φορέας των εγγυήσεων" (Πέμπτο τμήμα)
(Directive relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer - Scope - Guarantee institution) (Fifth Chamber)
Με Διάταξη της 31ης Ιουλίου 1992, που πρωτοκολλήθηκε στις 4 Αυγούστου 1992, το Tribunal Superior de Justicia de Cataluña υπέβαλε προδικαστικά ερωτήματα ωςα προς την ερμηνεία της οδηγίας 80/987/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
By order of 31 July 1992, registered at the Court on 4 August 1992, the Tribunal Superior de Justicia de Cataluña referred questions to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Council Directive 80/987/EEC.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν επ' ευκαιρία διαφοράς οτο πλαίσιο της οποίας η προσφεύγουσα, μέλος του προσωπικού διευθύνσεως μιας ειι ιχειρήσεως η οποία κατέστη αφερέγγυα, ζητεί από το Fondo de garantía salarial την καταβολή των καθυστερούμενων αποδοχών της.
Those questions were raised in proceedings in which the plaintiff, a member of the management of an undertaking which had become insolvent, sought payment of arrears of salary from the Fondo de Garantía Salarial.
Επί των δύο πρώτων ερωτημάτων
The first two questions
Με τα δύο πρώτα του ερωτήματα το εθνικό δικαστήριο έρωτα αν τα μέλη του προσωπικού διευθύνσεως μπορούν να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί αφερεγγυότητας του εργοδότη, ενώ δεν περιλαμβάνονται στο τμήμα Ι του παραρτήματος της οδηγίας αυτής.
The Court observed that in the first two questions the national court was asking whether members of the management could be excluded from the scope of the directive on insolvency of employers since they were not included in Section 1 of the annex to the directive.
Η οδηγία περί της αφερεγγυότητας του εργοδότη προορίζεται να έχει εφαρμογή σε όλες τις κατηγορίες μισθωτών, όπως καθορίζεται απο το εθνικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους, εξαιρέσει εκείνων οι οποίες απαριθμούνται στο παράρτημα της.
The Court observed that the directive on insolvency of employers was intended to apply to all classes of employees defined as such by the national law of a Member State apart from those listed in the annex thereto.
Κάνοντας χρήση της δυνατότητας που προβλέπεται απο το άρθρο 1, παράγραφος 2, της οδηγίας, το Βασίλειο της Ισπανίας ζήτησε την εξαίρεση των ατόμων που απασχολούνται στο σπίτι στην υπηρεσία φυσικού προσώπου.
The Court observed that in the exercise of the option provided for by Article 1(2) of the directive the Kingdom of Spain had sought the exclusion of domestic servants employed by a natural person.
Η εξαίρεση αυτή περιλαμβάνεται στο τμήμα Ι του παραρτήματος της οδηγίας περί της αφερεγγυότητας του εργοδότη, όπως τροποποιήθηκε λόγω της εντάξεως του Βασιλείου της Ισπανίας στην οδηγία 87/164 της 2ας Μαρτίου 1987.
That exclusion was contained in Section I of the annex to the directive on the insolvency of employers, as amended by reason of the accession of the Kingdom of Spain by Directive 87/164 of 2 March 1987.
Αντίθετα, το Βασίλειο της Ισπανίας δεν ζήτησε να περιληφθεί και η κατηγορία του προσωπικού διευθύνσεως στο τμήμα Ι του παραρτήματος.
On the other hand the Kingdom of Spain had not requested that the class management staff should be mentioned in Section I to the annex.
Πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η οδηγία περί της αφερεγγυότητας του εργοδότη δεν υποχρεώνει τα κράτη μέλη να συστήσουν ένα και τον αυτό οργανισμό εγγυήσεως για όλες τις κατηγορίες εργαζομένων και, κατά συνέπεια, να προβλέψουν την εξάρτηση του προσωπικού διευθύνσεως από τον οργανισμό εγγυήσεως ο οποίος συστάθηκε για τις άλλες κατηγορίες μισθωτών.
The Court considered that with its third question the national court was asking whether management staff had, under the directive on the insolvency of employers, the right to claim payment of arrears of salary from the guarantee
Κάθε εθνικό δικαστήριο, όταν ερμηνεύει και εφαρμόζει το εθνικό δίκαιο, πρέπει να θεωρεί ως δεδομένο ότι το κράτος είχε την πρόθεση να εκτελέσει κυρίως τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οικεία οδηγία.
The Court stressed that the directive on the insolvency of employers did not require Member States to create a single guarantee institution for all classes of employees and consequently to make management staff dependent on the guarantee institution set up for other classes of employees.
Εφαρμόζοντας το εθνικό δίκαιο, είτε πρόκειται για προγενέστερες είτε για μεταγενέστερες της οδηγίας διατάξεις, ένα εθνικό δικαστήριο που καλείται να το ερμηνεύσει οφείλει να πράξει τούτο κατά το μέτρο του δυνατού, υπό το φως του κείμενου και του σκοπού της οδηγίας, ώστε να επιτευχθεί το αποτέλεσμα που επιδιώκεται απο την τελευταία, συμμορφούμενο έτσι προς το άρθρο 189, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης.
When it interprets and applies national law every national court must assume that the State intended fully to implement the obligations under the directive in question. In applying national law, whether the provisions in question were adopted before or after the directive, the national court called upon to interpret it is required to do so, as far as possible, in the light of the wording and the purpose of the directive in order to achieve the result pursued by the latter and thereby comply with the third paragraph of Article 189 of the Treaty.