natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σημαντική επιρροή επί της ανάπτυξης της σύγχρονης έννοιας της δημοκρατίας άσκησε και ο Rousseau με την προβολή του ατόμου έναντι της απόλυτης εξουσίας της εκκλησίας και του κράτους, και με την έννοια της γενικής βούλησης.
Rousseau was also important for the development of the modern concept of democracy in his championing of the individual against the absolute power of the Church and the State and in his concept of the general will.
Οι ιδέες του Διαφωτισμού υιοθετήθηκαν και μετεξελίχθηκαν στη δοκτρίνη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη, κατά την περίοδο της γαλλικής επανάστασης, η οποία αποτέλεσε τη βάση της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας.
The ideas of the Enlightenment were taken over and transformed into the doctrine of the Rights of Man and the Citizen at the French Revolution that formed the basis of modern liberal democracy.
Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε η έννοια του "έθνουςκράτους" ήταν την περίοδο της γαλλικής επανάστασης.
According to this notion, the 'nation' is identical with 'the people', who, in contradistinction to the theory of the divine right of kings, were regarded as the fount of sovereignty and state legitimacy.
Σύμφωνα με την έννοια αυτή, το "έθνος" είναι ταυτόσημο με "το λαό", ο οποίος, σε αντίθεση με τη θεωρία της "ελέω Θεού" εξουσίας των βασιλέων, εθεωρείτο ως βάση της κυριαρχίας και
The theory also had a normative dimension, which was that nations ought to have 'states' (whereas, previously, a single state might encompass several nations, as in the Austro-Hungarian Empire or in the United Kingdom) and that states and nations ought to be coterminous. In the French case, it was thought that the state also existed to create the nation and, during the Third Republic, universal education controlled by the central government was seen as one way of doing this.
της κρατικής νομιμότητας.
regardless of gender, ethnic background, or religion, is regarded as a citizen.
Μία από τις συνέπειες της νέας κατάστασης ήταν ότι οι πολίτες θα έφθαναν στο σημείο να αποκτήσουν έναν κοινό πολιτισμό και μια κοινή γλώσσα και να εγκαταλείψουν τα οποιαδήποτε ιδιαίτερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά που ενδέχεται να διέθεταν.
The implication was also that the citizens would eventually come to share a common culture and language and abandon whatever specific cultural features they might have possessed.
Αυτή η γαλλική αντίληψη της έννοιας του έθνους αποκαλέστηκε μερικές φορές εθελουσιαρχική (το άτομο επιλέγει την ιθαγένεια του) ή αντίληψη του έθνους ως δήμου.
This French understanding of nationhood has sometimes been called the voluntaristic concept (one chooses one's nationality) or nation as demos.
Η γερμανική αντίληψη της έννοιας του "έθνους" ήταν μάλλον διαφορετική και στηριζόταν στην κοινή γλωσσική κληρονομιά (ακόμη και αν η γλώσσα αυτή διαιρείτο σε πολλές διαλέκτους που δεν επέτρεπαν η μία την κατανόηση της άλλης)· η αντίληψη αυτή ταυτίστηκε με την ελληνική έννοια του έθνους.
The Germanic concept of 'nation' was rather different and was based on the notion of sharing a common linguistic culture (even if this was divided into many mutually-incomprehensible dialects); this has been called nation as ethnos.
Στις περιπτώσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας υπήρχε σε έναν ορισμένο βαθμό μια κοινή γλωσσική κληρονομιά, παρ'όλο που από πολιτική άποψη υπήρχε μια πληθώρα περιφερειακών ρυθμίσεων (από τις μεγάλες χώρες όπως η Πρωσία, έως τις πόλεις κράτη όπως η Βρέμη ή το Αμβούργο).
In the cases of Germany and Italy, there existed to some extent a common linguistic culture, but politically a great variety of territorial arrangements (from large countries such as Prussia to city states such as Bremen or Hamburg).
Ο εθνικισμός στις χώρες αυτές ισοδυναμούσε μ£ μια προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού κράτους με βάση αυτόν τον υποτιθέμενο κοινό πολιτισμό.
Nationalism in these countries meant the attempt to build a unified political state on the basis of this alleged, common culture.
Οι δύο αυτές έννοες του έθνους ως δήμου και ως έθνους είναι στενά συνδεδεμένες και η μία υπεισέρχεται στα όρια της άλλης.
The two notions of nation as demos and nation as ethnos are closely related, and the one tends to shade into the other.
Αυτή είναι μία από τις αιτίες των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν ακόμη και σύγχρονα κράτη και ορκηιένα εθνικιστικά κινήματα στην προσπάθεια τους να καθορίσουν την έννοια της εθνικότητας και της ιθαγένειας (Alter 1994).
This is one of the reasons for the difficulties even contemporary states and some nationalist movements have in defining the meanings of nationality and citizenship (Alter 1994).
κινημάτων κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
The coupling of 'nation' with 'state' led to the development oí nationalism as an ideology, and this gave rise to a series of political movements throughout the nineteenth century.
Έθνη όπως η Ιρλανδία και η Ελλάδα διεκδικούσαν την ανεξαρτησία τους από τις αυτοκρατορίες στις οποίες ήταν ενταγμένα.
Nations such as Ireland and Greece sought independence from the empires in which they found themselves.
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ορισμένες περιοχές που διέθεταν συγγενείς πολιτισμούς και γλώσσες αποπειράθηκαν να σχηματίσουν ενιαία κράτη.
As remarked above, attempts were made by territories sharing a similar culture or language to form single states.
Ο εθνικισμός ήταν μία ισχυρή αλλά αμφιλεγόμενη πολιτική δύναμη.
Nationalism was a powerful political force, but one that was ambiguous.
Παρ'όλο που σε ορισμένες περιπτώσεις διασυνδέθηκε με τον ιμπεριαλισμό, το φασισμό και το ναζισμό, έθεσε τα θεμέλια των σύγχρονων πολιτικών συστημάτων και διασυνδέθηκε στενά με την ανάπτυξη της φυλελεύθερης δημοκρατίας.
Although it was sometimes linked to imperialism, fascism, and Nazism, it also laid the foundations of our modern political systems and was also closely linked to the creation of liberal democracy.
Το έθνος κράτος αποτέλεσε μία από τις πιο ισχυρές μορφές πολιτικής οργάνωσης του αναπτυγμένου κόσμου στις αρχές του 20ού αιώνα.
The nation state became one of the most successful forms of political organization in the developed world by the early part of the twentieth century.
Αυτό επικυρώθηκε από τον Woodrow Wilson στη Συνθήκη των Βερσαλλιών με τη διακήρυξη της αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών.
Woodrow Wilson confirmed this at the Treaty of Versailles with the proclamation of the principle of the self-determination of peoples.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το σύστημα του έθνους κράτους υιοθετήθηκε και από τις πρώην αποικίες που ανεξαρτητοποιήθηκαν από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
After the Second World War the nation-state system was also adopted by the former colonies that achieved independence from the imperialist powers.
Πιο πρόσφατα, το σύστημα αυτό υιοθετήθηκε και από τα έθνη του πρώην σοβιετικού συνασπισμού.
More recently, it is the system adopted by the nations of the former Soviet bloc.
Συνεπώς, θα μπορούσε να λεχθεί ότι το έθνος κράτος αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο επιτυχή πολιτικά συστήματα που υπήρξαν ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία, εάν με την επιτυχία εννοούμε την πρόθεση άλλων να το μιμηθούν (Alter 1994).
It might be remarked, therefore, that the nation state represents one of the most successful political systems ever seen in human history, if by success we mean the willingness of others to imitate it (Alter 1994).
Δημοκρατία, καπιταλισμός και το έθνος-κράτος
1.2.2 Democracy, Capitalism, and the Nation State
Οι ιστορικοί επισημαίνουν τη διασύνδεση που υπάρχει μεταξύ του έθνους κράτους, του καπιταλισμού και της ανάπτυξης των θεσμών της φιλελεύθερης δημοκρατίας στον 19ο αιώνα (Hobsbawn 1992).
Historians point to the link between the emergence of the nation state, capitalism, and the development of the institutions of liberal democracy in the nineteenth century (Hobsbawn 1992).
Οι θεσμοί αυτοί υποτίθεται ότι αντιπροσώπευαν το "έθνος" ή το "λαό", αλλά. τουλάχιστον στην
This refers to the link between the creation of 'national' markets, through the breaking down of internal barriers to trade, and the
αρχή, η έννοια του "λαού" ο οποίος ασκούσε τη δημοκρατική εξουσία ήταν περιορισμένη σε πρόσωπα που διέθεταν κύρος και περιουσία.
The main institutions were: representative assemblies chosen in free elections; a pluralistic party system; professional administrations accountable to the elected representatives; a free press; political, social, and economic systems underpinned by law; and the development of subnational levels of democratic government.
Η κατάσταση αυτή άλλαξε κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα με τη διαρκή δυιύρυνση του ορισμού της έννοιας "λαός".'
These institutions allegedly represented the 'nation' or the 'people', but, at least at the beginning, the notion of 'the people' who exercised democracy was restricted to men of standing and wealth. This changed throughout the nineteenth and twentieth centuries with an ever-expanding definition of who constituted 'the people'1.
Αυτό το σύγχρονο, φιλελεύθερο-δημοκρατικό έθνος κράτος με τους ιδιαίτερους πολιτικούς και διοικητικούς θεσμούς του αποτελεί τμήμα της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής φιλοσοφίας και πρακτικής".
This modern, liberal-democratic nation state with its particular kinds of political and administrative institutions forms part of our common European2 heritage of political philosophy and practice.
Αυτό ισχύει, ακόμα και αν τα ευρωπαϊκά κράτη δεν υιοθέτησαν όλα ταυτόχρονα και με τον ίδιο τρόπο το σύστημα.
This is true even if European states did not all adopt the system at the same time and in the same manner.
Ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη έγιναν δημοκρατικά μόλις το 1970 και η μετάβαση τους στη δημοκρατία ολοκληρώθηκε μόλις το 1980'.
Some European states became democratic as late as the 1970s, and the transition to democracy was consolidated only in the 1980s3.
Παρ'όλο που δεν υπάρχει χώρα στην οποία η δημοκρατία να λειτουργεί τέλεια και πολλοί επιστήμονες αναφέρονται σήμερα στην κρίση του δημοκρατικού συστήματος, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι σήμερα η δημοκρατία έχει εμπεδωθεί σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και σε πολλά άλλα κράτη.
Although there is no country in which democracy functions perfectly and many scholars today speak of a crisis of our democratic system, nevertheless, we might remark that today it is basically entrenched in all of the member states of the European Union as well as many other states.
Το σύστημα παραμένει αρκετά εύθραυστο σε πολλές από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αν και στην περίπτωση αυτή υπάρχουν αρκετές διαφορές δεδομένου ότι σε ορισμένα από αυτά τα κράτη η δημοκρατία είναι πολύ πιο σταθερή από ό,τι σε άλλα.
It is still quite fragile in several of the countries of the former Soviet Union, although the experience here is quite mixed with some states more solidly democratic than others.
Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό της δυτικοευρωπαϊκής δημοκρατίας αφορά την ποικιλία των τρόπων με τους οποίους το σύστημα γίνεται αντιληπτό και εφαρμόζεται στις διάφορες χώρες.
Another important feature of West European democracy is the variety of ways in which this is understood and expressed in the different countries.
Στα κεφάλαια αυτού του εγχειριδίου περιγράφονται τα κύρια χαρακτηριστικά της καταγωγής και της εξέλιξης της έννοιας της δημοκρατίας σε κάθε κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο την κατανόηση της ακριβούς έννοιας του όρου.
The chapters of this Handbook outline the main features of the origins and evolution of the concept of democracy in each state in the European Union as a way of comprehending the exact meaning of this term.
Αυτή η ποικίλη αντίληψη ενός κοινού όρου θα πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί τμήμα της πλούσιας πολιτικής ιστορίας της Δυτικής Ευρώπης.
This variety of understandings of a common term should be regarded as part of the rich fabric of political history of Western Europe.
1.3 Ευρωπαϊκές παραλλαγές: κρατικές παραδόσεις και μορφές
1.3 Variations across Europe: State Traditions and State Forms
Ενώ τα ευρωπαϊκά κράτη διαθέτουν μια κοινή πολιτική παράδοση φιλελεύθερης δημοκρατίας, η θεσμική έκφραση της έννοιας αυτής δεν είναι η ίδια σε όλα.
While European states possess a common political heritage of liberal democracy, they do not all express it institutionally in the same manner.
Από την άποψη αυτή, θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε μια σειρά "κρατικών παραδόσεων" ή "οικογενειών", όπως η αγγλοσαξονική, η γερμανική, η ναπολεόντεια και η σκανδιναβική (Dyson 1980; Loughlin και Peters 1997).
In this regard, we might speak of a number of 'state traditions', or 'families' of states, such as the Anglo-Saxon, the Germanic, the Napoleonic, and the Scandinavian (Dyson 1980; Loughlin and Peters 1997).
Κάθε μία από αυτές τις κρατικές παραδόσεις αντιλαμβάνεται το κράτος με ιδιαίτερο τρόπο, γεγονός το οποίο οδήγησε στην ανάπτυξη διαφορετικών πολιτικών και
Each of these state traditions conceives of the state in a particular manner, and this has given rise to distinct political and administrative cultures, forms of state organization, and kinds of state-society relationships. However, it must be remembered that, within each of these 'families', there exist distinct national traditions.
διοικητικών νοοτροπιών, μορφών κρατικής οργάνωσης και σχέσεων κράτουςκοινωνίας. Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονείται ότι. σε κάθε μία απ'αυτές τις "οικογένειες", υπάρχουν διάφορες εθνικές παραδόσεις.
claimed to be a common Mediterranean culture (Loughlin 1994), there are important differences among the different countries from the point of view of their historical development, their political and administrative cultures, and their understanding of democracy itself.
Οι ίδιες παρατηρήσεις θα μπορούσαν να γίνουν και για άλλες "οικογένειες" που αναφέρονται στον πίνακα 1.
The same remarks might be made of the other 'families' mentioned in Table 1.
Παρ'όλα αυτά, ο πίνακας αυτός είναι χρήσιμος ως αφετηρία και ως μέσο για τη σύγκριση των διαφόρων κρατών.
Nevertheless, this Table is helpful as a starting point and as a means of comparison across the different states.
Επίσης, αναπαριστά τη μεγάλη ποικιλία των θεσμικών σχημάτων και των πολιτικών αντιλήψεων που υπάρχουν στη Δυτική Ευρώπη (Richardson 1982).
It also illustrates the rich diversity of institutional forms and of policy styles that exist within West Europe (Richardson 1982).
Ουσιαστικές διαφορές υπάρχουν επίσης όσον αφορά την πρακτική της δημοκρατίας.
There are also key differences in the practice of democracy.
Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί τρόποι εκλογής πολιτικών κομμάτων, ενώ ο ρόλος και η λειτουργία των κομμάτων στα διάφορα πολιτικά συστήματα παρουσιάζει σημαντική ποικιλία, προσφέροντας παράλληλα τη δυνατότητα προαγωγής της εξέλιξης και της αλλαγής (Broughton και Donovan 1999).
For example, there are several different ways of electing political parties, and the role and functions of parties in political systems display a great variety, but also a capacity for evolution and change (Broughton and Donovan 1999).
Επιπλέον, σε ορισμένες χώρες χρησιμοποιούνται συχνά δημοψηφίσματα ως μέθοδος για την άμεση συμμετοχή των πολιτών.
Furthermore, in some countries, referendums are widely used as a method of direct citizen participation.
Επίσης, υπάρχει μια ποικιλία μεθόδων που χρησιμοποιούνται για την εκλογή πολιτικών ηγετών, από προέδρους και πρωθυπουργούς έως δημάρχους.
There is also a variety of methods used for electing political leaders, from presidents and prime ministers to the mayors of communes.
ΠΙΝΑΚΑΣ 1 Κρατικές παραόόσεις
TABLE 1 State traditions
Παράδοση
Tradition
Γερμανική
Scandinavian no yes yes yes
Γαλλική
Is there a legal basis for the state
Σκανδιναβική όχι ναι ναι ναι
Jacobin, 'one and indivisible' integral/ organic federalist
Υπάρχει νομική βάση στην οποία στηρίζεται τα κράτος πλουραλιστικές οργανωτικές ανταγωνιστικές οργανωτικές
Basis of policy style legal corporatist consensual incrementalist, 'muddling through' legal technocratic regionalised unitary state cooperative federalism strong local autonomy
Σχέσεις κράτουςκοινωνίας ενωτικό κράτος/ ολοκληρωμένιι/
Dominant approach to discipline of public public law (Sweden), organization theory political science/ sociology
'κρατική εξουσία' (ΗΠΑ). μεταβίβαση εξουσιών/τοπική διοίκηση (HB) δημόσιο δίκαιο δημόσιο δίκαιο δημόσιο δίκαιο
First, the United Kingdom has been described as a 'union' state rather than a unitary state given that its formation occurred through a series of Acts of Union, with Wales, Scotland, and Ireland respectively (Urwin 1982).
Κυρίαρχη προσέγγιση της δημόσιας διοίκησης πολιτικές επιστήμες/ κοινωνιολογία
Among the rest, there is a variety of centrallocal relationships giving rise to distinct models of unitary state: centralized unitary, decentralized unitary, regionalised unitary (Bullmann 1996; Loughlin 1996b; 1998).
(Χουηδία), θεωρία της οργάνωσης (Νορβηγία)
There thus emerges a highly complex picture of the variety of the expression of democracy at the national and subnational levels within the member states of the European Union, as illustrated in Table 2.
Σουηδία. Νορβηγία, Δανία.
Regionalism is both a political idea or ideology and a set of political movements the origins of which are found in the nineteenth century.
Ισπανία (πριν από το 1978).
It would be going too far to say that we are witnessing the emergence of a 'Europe of the Regions', but certainly we may speak of a 'Europe with the Regions' (Hooghe and Marks ).
Πορτογαλία. Quebec.
There are great difficulties with the notion of a Europe of the Regions.
Ελλάδα Βέλγιο (πριν το 1988)
First, there are many ways of defining what is a region (Loughlin 1996a): a Europe oí which regions?
Γερμανία, Αυστρία, Κάτω Χώρες.
Regionalism should be distinguished from régionalisation, which is a 'top-down' approach to regional problems from central governments or the European Union.
Ισπανία (μετά το 1978), Βέλγιο (μετά το 1988)
It may or it may not take into account the demands of regionalism and, in fact, often ignores these.
Πηγή: Loughlin και Peters (1997).
1.5 Regional and Local Democracy
Υπάρχουν επίσης ορισμένες ιδιαίτερες μορφές κράτους όπως το ομοσπονδιακό και το ενιαίο κράτος (Loughlin 1996α).
All EU member states have democratic political systems at levels below the national. However, as Table 2 shows, there is a great variety in the arrangements between the national and the subnational, ranging from federations to unitary states.
Ωστόσο, αυτές οι δύο βασικές μορφές πρέπει να διαφοροποιηθούν περαιτέρω.
In some cases, the regional and local political systems replicate the national, in others it is different.
Υπάρχουν διάφορα είδη ομοσπονδίας, όπως ο "διττός φεντεραλισμός" - όπου οι διάφορες διοικητικές βαθμίδες της ομοσπονδίας δρουν ανεξάρτητα η μία από την άλλη, όπως στο Βέλγιο και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής - και ο "συνεργατικός φεντεραλισμός" - όπου οι διάφορες βαθμίδες διοίκησης δρουν σε στενή συνεργασία η μία με την άλλη, όπως στη Γερμανία (Hix 1998).
In the United Kingdom, for example, there will be, as a result of the current reforms, three different electoral systems in operation—the 'first-past-the-post' or plurality system at the national level, the single transferable vote (STV) system of proportional representation in Northern Ireland, and the 'additional-member' system that will operate for the Scottish Parliament and the Welsh National Assembly alongside the 'first-past-the-post' system.
Ωστόσο, τα "ενιαία" κράτη είναι πάρα πολύ διαφοροποιημένα.
In federal and regionalised states, such as Germany, Belgium, and Spain, there may be different party systems at the subnational level with the existence of regionally-based parties, such as the Bavarian Christlich Sozial Union (CSU, Christian Social Union), the Catalan Convergencia i Unío (CiU, Convergence and Union), and the Basque Partido Nacionalista Vasco (PNV, Basque Nationalist Party).
1.4 "Παλαιοί" και "νέοι " τοπικισμοί
patronage. Nevertheless, in all of our member states there is some degree of democracy operating at these levels.
Ο τοπικισμός είναι ταυτόχρονα μια πολιτική ιδέα ή ιδεολογία και μια σειρά από πολιτικά κινήματα οι ρίζες των οποίων ανατρέχουν στο 19ο αιώνα.
A further complication has entered the equation with the creation and development of the European Community/Union. The background to this was the devastation of the Second World War, but also the experience of the collapse of democracy in Germany and Italy.
Πολλοί από τους πρώτους τοπικιστές ήταν αντίθετοι προς το σύγχρονο έθνος κράτος καθώς και στις μορφές φιλελεύθερης δημοκρατίας την οποία θεωρούσαν ως ένα εξομοιωτικό σύστημα το οποίο οδηγούσε στη διάσπαση των φυσικών κοινοτήτων.
Furthermore, the threat from the Soviet Union was perceived to be a threat to Western liberal democracy. One of the primary reasons for the setting up of the European Community, therefore, was to protect democracy in the states where it had existed and to strengthen it in those countries that had experienced dictatorship.
Τα τελευταία χρόνια και οπωσδήποτε από το 1960 και μετά, αναπτύχθηκε μια άλλη, περισσότερο "προοδευτική" μορφή τοπικισμού, η οποία μπορεί να εκληφθεί ως ένα "εκσυγχρονιστικό" ρεύμα (Keating 1998).
Indeed, one of the conditions of entry into the Union today is that candidate states should possess the characteristics of liberal democracy outlined above.
Οι εξελίξεις αυτές ήταν εν μέρει υπεύθυνες για την ενίσχυση της περιφερειακής και διαρθρωτικής πολιτικής καθώς και των αρχών της επικουρικότητας και της εταιρικής σχέσης.
Countries such as Spain, Portugal, and Greece, which became members not long after having experienced non-democratic systems, found that membership helped them to consolidate their democratic systems.
Θα ήταν υπερβολικό να λεχθεί ότι είμαστε μάρτυρες της ανάπτυξης μιας "Ευρώπης των Περιφερειών" οπωσδήποτε όμως θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε μία "Ευρώπη" με τις περιφέρειες (Hooghe and Marks ).
It is ironic that, despite these successes, the Union has failed to develop into a fully democratic system itself. One of the major criticisms levelled against it is that there exists a serious 'democratic deficit' in Europe and that the key decision making institutions are not directly accountable to the peoples of Europe.
Η έννοια της Ευρώπης των Περιφερειών προσκρούει σε σημαντικές δυσχερείς.
Despite efforts to fill this deficit, such as strengthening the role of the European Parliament and the creation of the Committee of the Regions, the European system still lacks the democratic legitimacy characteristic of the nation states, which comprise its members.
Κατά πρώτον, υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να οριστεί η έννοια της Περιφέρειας (Loughlin 1996α): μια Ευρώπη ποιων περιφερειών; Κατά δεύτερον, δεν υπάρχουν ενδείξεις εξαφάνισης των εθνικών κυβερνήσεων οι οποίες, αντίθετα, εξακολουθούν να είναι οι πιο ισχυροί παράγοντες του νέου συστήματος διακυβέρνησης στην Ευρώπη.
One of the reasons for this deficit is that liberal democracy, as has been pointed out above, has grown up along with the nation-state form of political organization whether this is federal or one of the kinds of unitary state.
Κατά τρίτον, η εκπροσώπηση τους σε περιφερειακή κλίμακα, μέσω της Επιτροπής των Περιφερειών ή της ΓΔ XVI της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, παραμένει αρκετά ασθενής και υποτυπώδης.
However, it is unlikely that the EU will develop into such a nation state or even into a federation such as Germany or Austria (Hix 1998).
Εντούτοις, είναι ακριβέστερο να αναφερόμαστε σε μία Ευρώπη με τις Περιφέρειες κατά την έννοια ότι οι περιφερειακές καθώς και άλλες τοπικές αρχές συμμετέχουν σήμερα περισσότερο στη χάραξη της πολιτικής και διαθέτουν περισσότερη ελευθερία να δρουν σε ευρωπαϊκή κλίμακα από ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν.
The challenge is, therefore, both to strengthen the democratic institutions that do exist within the member states and to create new mechanisms whereby democratic control might be strengthened at the European level.4
O τοπικισμός έχει εν δυνάμει ένα χαρακτήρα "από τη βάση προς τα επάνω", πράγμα που σημαίνει ότι αντυτροσωπεύει μια σειρά αιτημάτων που υποβάλλονται από περιφερειακούς παράγοντες στην κεντρική κυβέρνηση.
It is true that the European Parliament, as a directly elected body, has been able to fill the democratic deficit to some extent and, through the co-decision procedure, does participate in the decisionmaking processes of the Council of Ministers.