natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η τελωνειακή υπηρεσία της Βερόνας, αφού πληροφορήθηκε από τις νορβηγικές τελωνειακές αρχές το 1993 ότι ο εισαγωγέας δεν ήταν σε θέση να αποδείξει τη νορβηγική καταγωγή των προϊόντων, κοινοποίησε στις αναιρεσείουσες την απόφαση της να προβεί στην εκ των υστέρων είσπραξη των δασμών.
Having in 1993 been informed by the Norwegian customs authorities that the exporter was unable to prove that the products were of Norwegian origin, the Verona Customs Office notified the appellants of its decision to effect a post­clearance recovery of the customs duties.
Επικαλούμενες την καλή τους πίστη, οι αναιρεσείουσες ζήτησαν από τις ιταλικές αρχές να μην προβούν στην εκ των υστέρων είσπραξη και να προσφύγουν σχετικά με το ζήτημα αυτό στην Επιτροπή.
The appellants, maintaining that they had acted in good faith, requested the Italian authorities not to effect that recovery and to refer the matter to the Commission.
Στις 30 Ιανουαρίου 1996, οι αναιρεσείουσες επιβεβαίωσαν στις ιταλικές αρχές ότι είχαν λάβει γνώση του φακέλου που οι τελευταίες προετίθεντο να διαβιβάσουν στην Επιτροπή και ότι δεν είχαν να κάνουν κανένα σχόλιο επ' αυτού.
On 30 January 1996 the appellants confirmed to the Italian authorities that they had taken cognisance of the file which those authorities were preparing to send to the Commission and that they had no comments to make in that regard.
Με έγγραφο της 6ης Φεβρουαρίου 1996, οι ιταλικές αρχές διαβίβασαν στην Επι­τροπή τον φάκελο που αφορούσε την αίτηση των αναιρεσειουσών και παρακάλεσαν την Επιτροπή να διασαφηνίσει αν, εν προκειμένω, ήταν δικαιολογημένο να μην προβούν στην είσπραξη των εισαγωγικών δασμών, συνολικού ύψους 148 890 000 ιταλικών λιρών (ITL), σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού
By letter of 6 February 1996 the Italian authorities sent to the Commission the file relating to the request made by the appellants and requested the Commission to determine whether, in the present case, there was any justification for the non­recovery of the import duties, totalling ITL 148 890 000, in accordance with Article 5(2) of Council Regulation (EEC) No 1697/79 of 24 July 1979 on the
CPL IMPERIAL 2 και UNIFRIGO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
CPL IMPERIAL 2 AND UNIFRIGO V COMMISSION post-clearance recovery of import duties or export duties which have not been required of the person liable for payment on goods entered for a customs procedure involving the obligation to pay such duties (OJ 1979 L 197, p. 1).
Στις 8 Οκτωβρίου 1996, η Επιτροπή εξέδωσε την επίδικη απόφαση, της οποίας το άρθρο 1 έχει ως εξής:
On 8 October 1996 the Commission adopted the contested decision, Article 1 of which is in the following terms:
« Οι εισαγωγικοί δασμοί ύψους 148 890 000 [ITL] που αποτελούν το αντικείμενο της αιτήσεως, με ημερομηνία 2 Φεβρουαρίου 1996, της Ιταλίας πρέπει να εισπραχθούν».
'The import duties, amounting to [ITL] 148 890 000, in respect of which Italy submitted its request dated 2 February 1996 must be recovered'.
Ύστερα από την έκδοση της επίδικης αποφάσεως, οι ιταλικές αρχές ζήτησαν από τις αναιρεσείουσες την καταβολή των δασμών.
Following the adoption of the contested decision, the Italian authorities demanded payment of the customs duties from the appellants.
Υπ' αυτές τις περιστάσεις, με δικόγραφα που πρωτοκολλήθηκαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 17 Ιανουαρίου 1997, κάθε μία από τις προσφεύγουσες ά­σκησε προσφυγή κατά της επίδικης αποφάσεως, επικαλούμενες παράβαση του άρθρου 871 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ L 253, σ.
It was in those circumstances that, by applications lodged at the Registry of the Court of First Instance on 17 January 1997, the appellants each brought an action against the contested decision, pleading infringement of Article 871 of Commission Regulation (EEC) No 2454/93 of 2 July 1993 laying down provisions for the implementation of Council Regulation (EEC) No 2913/92 establishing the Community Customs Code (OJ 1993 L 253, p.
1), του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79 και παραβίαση της γενικής αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
1) and violation of the general principle of the protection of legitimate expectations.
Με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή των προσφευγουσών ως αβάσιμη.
By the contested judgment, the Court of First Instance dismissed the appellants' actions as unfounded.
Ι ­ 8689
I - 8689
10 Τα κρίσιμα στοιχεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως είναι τα εξής:
10 The relevant particulars of the contested judgment are as follows:
2454/93, την κοινοποίηση συμπληρωματικών πληροφοριακών στοιχείων, μεταξύ άλλων της αποφάσεως του Høyesterett της 2ας Απριλίου 1993, που αμφισβήτησε το κύρος των πιστοποιητικών καταγωγής.
— in paragraphs 37 to 41, the Court of First Instance rejected the appellants' argument that the file submitted to the Commission was incomplete and that the Commission should therefore have requested additional information pursuant to the first paragraph of Article 871 of Regulation No 2454/93, in particular the judgment of the Høyesterett of 2 April 1993, which called in question the validity of the certificates of origin.
Στη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Πρωτοδικείο έκρινε ότι οι προσφεύγουσες δεν αμφισβήτησαν το συμπέρασμα των νορβηγικών αρχών ότι ο εισαγωγέας δεν ήταν σε θέση να αποδείξει τη νορβηγική καταγωγή των επιδίκων προϊόντων και δεν αμφισβήτησαν, στην αλληλογραφία τους με τις ιταλικές αρχές, τις πληροφορίες των νορβηγικών αρχών.
The Court of First Instance observed in paragraph 39 of the contested judgment that the appellants had not challenged the Norwegian authorities' conclusion that the exporter was unable to prove the Norwegian origin of the products in question, and that they had not disputed that information in their exchange of correspondence with the Italian authorities.
Στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο επισήμανε ότι ο εκπρόσωπος των προσφευγουσών επιβεβαίωσε, με έγγραφο της 30ής Ιανουαρίου 1996, ότι δεν είχε τίποτα να προσθέσει στον διαβιβασθέντα στην Επιτροπή φάκελο.
In paragraph 40 of the contested judgment, the Court of First Instance noted that the appellants' representative had confirmed by letter of 30 January 1996 that he had nothing to add to the file sent to the Commission.
Στη σκέψη 41, το Πρωτοδικείο συνήγαγε ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή μπορούσε να θεωρήσει ότι ο φάκελος που της είχε διαβιβαστεί ήταν πλήρης και ότι δεν χρειάζονταν περαιτέρω πληροφορίες·
The Court of First Instance inferred from this, in paragraph 41, that, in those circumstances, the Commission had been entitled to conclude that the file submitted to it was complete and that there was consequently no need for it to seek additional information;
— στις σκέψεις 53 έως 66 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι μόνον τα καταλογιστέα σε ενέργειες των ιδίων των αρμοδίων αρχών λάθη δίδουν δικαίωμα για άρνηση εκ των υστέρων καταβολής δασμών δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79.
— in paragraphs 53 to 66 of the contested judgment, the Court of First Instance found that only errors attributable to acts of the competent authorities confer entitlement to the waiver of post-clearance recovery of customs duties under Article 5(2) of Regulation No 1697/79.
Πάντως, τούτο δεν συμβαίνει όταν οι αρμόδιες αρχές έχουν πλανηθεί από ανακριβείς διασαφήσεις του εξαγωγέα, διασαφήσεις των οποίων την εγκυρότητα δεν οφείλουν ούτε να ελέγχουν ούτε να εκτιμούν.
That is not, however, the position where the competent authorities have been misled by incorrect declarations on the part of the exporter the validity of which they do not have to check or assess.
Υπό τις συνθήκες αυτές, στον ίδιο τον εισαγωγέα εναπόκειται να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για να προφυλάσσεται από τον κίνδυνο της κινήσεως σε βάρος του διαδικασίας για την εκ των υστέρων εί­
In those circumstances, it is the responsibility of the importer himself to make the necessary arrangements in order to guard against the risks of an
CPL IMPERIAL 2 και UNIFRIGO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σπραξη και οι προσφεύγουσες δεν μπορούν να επικαλούνται την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης· και
CPL IMPERIAL 2 AND UNIFRIGO V COMMISSION action for post-clearance recovery, and the appellants could not rely on the principle of the protection of legitimate expectations; and,
— προκειμένου για το επικουρικό αίτημα της CPL Imperial 2, για ακύρωση της επίδικης αποφάσεως όσον αφορά το ύψος των απαιτουμένων δασμών, το Πρωτοδικείο έκρινε, στις σκέψεις 81 έως 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφά­σεως, ότι η Επιτροπή έχει μόνον την. εξουσία να διαπιστώνει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79 και δεν καθορίζει το ύψος της απαιτουμένης οφειλής, αλλά απλώς μνημονεύει το ποσόν που αναφέρουν στην αίτηση τους οι αρμόδιες αρχές.
— as regards CPL Imperial 2's alternative application for annulment of the contested decision in so far as it concerned the amount of the duties demanded, the Court of First Instance held, in paragraphs 81 to 84 of the contested judgment, that the Commission's powers are limited to establishing whether the conditions for applying Article 5(2) of Regulation No 1697/79 are fulfilled and that it does not determine the amount of the debt payment of which is to be demanded, being required merely to refer to the amount indicated by the competent authorities in their demand.
11 Με την αίτηση αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
11 In their appeal, the appellants claim that the Court of Justice should:
— να κρίνει παραδεκτή την αίτηση αναιρέσεως·
— declare the appeal admissible;
— να μεταρρυθμίσει την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση και, συνεπώς, να ακυρώσει την επίδικη απόφαση, επικουρικώς:
— reverse the contested judgment and, in consequence, annul the contested decision; and, in the alternative, that it should:
— να αναγνωρίσει ότι η απόφαση αυτή δεν έχει ως αποτέλεσμα να διαπιστώσει αν συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις ασκήσεως του δικαιώματος τους να αντι­
— declare that the contested decision does not have the effect of establishing whether or not the conditions for waiver of the right to recover post-
99 — ΥΠΟΘΕΣΗ C­299/98 Ρ ταχθούν στην εκ των υστέρων είσπραξη των δασμών, σημείο επί του οποίου εναπόκειται εν πάση περιπτώσει στον εθνικό δικαστή να αποφανθεί,
1999 — CASE C-299/98 Ρ clearance customs duties are fulfilled, which is a matter to be decided by the national court in any event;
— να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα τόσο της πρωτοβάθμιας διαδικασίας όσο και της αναιρέσεως.
— order the Commission to pay the costs of the proceedings at first instance and of the appeal.
12 Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
12 The Commission contends that the Court should:
— κυρίως, να κρίνει απαράδεκτη την αίτηση αναιρέσεως κατά της αναιρεσιβαλ­λομένης αποφάσεως,
— primarily, declare the appeal brought by the appellants against the contested judgment inadmissible;
— επικουρικώς, να απορρίψει πλήρως την εν λόγω αίτηση αναιρέσεως ως αβάσιμη,
— alternatively, dismiss the appeal in its entirety as wholly unfounded;
— εν πάση περιπτώσει, να καταδικάσει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα.
— order the appellants to pay the costs in any event.
13 Δυνάμει του άρθρου 119 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, κατά πάσα στάση της δίκης, να απορρίψει την αίτηση αναιρέ­σεως με αιτιολογημένη διάταξη.
13 Under Article 119 of its Rules of Procedure, where an appeal is clearly inadmissible or clearly unfounded, the Court of Justice may dismiss it at any time by reasoned order.
Ι ­ 8692
I - 8692
CPL IMPERIAL 2 και UNIFRIGO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
CPL IMPERIAL 2 AND UNIFRIGO V COMMISSION
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
The first plea
Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
The first part of the first plea
14 Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε τα δικαιώματα άμυνας και το κοινοτικό δίκαιο για τον λόγο ότι δεν αναγνώρισε την υποχρέωση της Επιτροπής, σύμφωνα με το άρθρο 871, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 2454/93, να εξακριβώσει αν ο διαβι­βασθείς από τις ιταλικές αρχές στην Επιτροπή φάκελος περιείχε όλα τα στοιχεία που ήσαν αναγκαία για την εξέταση της εν λόγω υποθέσεως, καθόσον οι αναιρεσείουσες δεν μετέσχαν στη διαδικασία.
14 By the first part of their first plea, the appellants claim that the Court of First Instance infringed the rights of the defence and Community law by not acknowledging the Commission's obligation under the first paragraph of Article 871 of Regulation No 2454/93 to check whether the file sent to the Commission by the Italian authorities contained all the information needed for an examination of the matter, inasmuch as the appellants did not take part in the procedure.
Οι αναιρεσείουσες ούτε είχαν πληροφορηθεί για τη διαδικασία ούτε έγινε ακρόαση τους από την Επιτροπή.
They were neither informed of the existence of the procedure nor heard by the Commission.
Περαιτέρω,' οι αναιρε­σείουσες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή έπρεπε να λάβει υπόψη την εκδοθείσα από το Høyesterett απόφαση όσον αφορά την καταγωγή του εμπορεύματος.
The appellants further maintain that the Commission should have taken into consideration the judgment delivered by the Høyesterett as regards the origin of the goods.
15 Υπενθυμίζεται ότι από τα άρθρα 168 Α της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 225 ΕΚ) και 51, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα και πρέπει να βασίζεται σε λόγους που αντλούνται από την αναρμοδιότητα του Πρωτοδικείου, από πλημμέλειες κατά την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία που θίγουν τα συμφέροντα του αναιρε­σείοντος ή από παραβίαση του κοινοτικού δικαίου από το Πρωτοδικείο (βλ., μεταξύ άλλων, διάταξη της 17ης Σεπτεμβρίου 1996, C­19/95 Ρ, San Marco κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. 1­4435, σκέψη 36).
15 It should be recalled that, as is apparent from Article 168a of the EC Treaty (now Article 225 EC) and the first paragraph of Article 51 of the EC Statute of the Court of Justice, an appeal is to be limited to points of law and must be based on the grounds of lack of competence of the Court of First Instance, a breach of procedure before it which adversely affects the interests of the appellant or an infringement of Community law by the Court of First Instance (see, in particular, the order made in Case C-19/95 Ρ San Marco ν Commission [1996] ECR I-4435, paragraph 36).
16 Από τις προμνησθείσες διατάξεις προκύπτει επίσης ότι η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να στηρίζεται παρά μόνο σε λόγους που αφορούν την παράβαση νομικών κανόνων, αποκλειόμενης οποιασδήποτε εκτιμήσεως των πραγματικών περιστα­τικών.
16 It also follows from the abovementioned provisions that an appeal may be based only on grounds relating to the infringement of rules of law, to the exclusion of any appraisal of the facts.
Το Πρωτοδικείο είναι το μόνον αρμόδιο, αφενός, για την εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν η ανακρίβεια του περιεχομένου των δια­πιστώσεων του προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας που του υποβλήθηκαν, και, αφετέρου, για την εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών.
The Court of First Instance has exclusive jurisdiction, first, to establish the facts except where the substantive inaccuracy of its findings is apparent from the documents submitted to it and, second, to assess those facts.
Οσάκις το Πρωτοδικείο έχει διαπιστώσει ή εκτιμήσει ορισμένα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να απαιτεί τον έλεγχο που του επιβάλλει το άρθρο 168 Α της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 225 ΕΚ), εφόσον το Πρωτοδικείο τους έχει προσδώσει
Where the Court of First Instance has established or assessed the facts, the Court of Justice has jurisdiction under Article 168a of the EC Treaty (now Article 225 EC) to review the legal characterisation of those facts by the Court of First
Ι ­ 8693
I - 8693
17 Αρκεί η υπενθύμιση ότι από τα διαπιστωθέντα από το Πρωτοδικείο πραγματικά περιστατικά προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν χρειάζονταν να ζητήσει περαιτέρω πληροφορίες προκειμένου να εκδώσει την επίδικη απόφαση, καθόσον ο φάκελος που της είχε διαβιβαστεί ήταν πλήρης.
17 It is sufficient to recall that, as is apparent from the facts found by the Court of First Instance, the Commission did not need to seek additional information in order to make the contested decision, since the file submitted to it was complete.
Εφόσον οι αναιρεσείουσες είχαν ζητήσει από τις ιταλικές αρχές να προσφύγουν στην Επιτροπή και είχαν ισχυριστεί ότι δεν είχαν τίποτα να προσθέσουν στον διαβιβασθέντα στην Επιτροπή φάκελο, ορθώς το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν χρειαζόταν να ζητήσει περαιτέρω πληροφορίες.
Inasmuch as the appellants had requested the Italian authorities to refer the matter to the Commission and had confirmed that they had nothing to add to the file sent to the Commission, the Court of First Instance was correct in finding that there was no need for the Commission to request any additional information.
Το μόνο στοιχείο που δεν περιλαμβανόταν στον φάκελο που διαβι­βάστηκε στην Επιτροπή ήταν η απόφαση του Høyesterett της 2ας Απριλίου 1993.
The only item which did not appear in the file sent to the Commission was the judgment of the Høyesterett of 2 April 1993.
Εντούτοις, καθώς διαπίστωσε το Πρωτοδικείο στη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλο­μένης αποφάσεως, η απόφαση αυτή δεν αποδείκνυε ότι τα επίδικα προϊόντα είναι νορβηγικής καταγωγής, οπότε δεν μπορούσε να επηρεάσει την επίδικη απόφαση.
However, as the Court of First Instance stated in paragraph 42 of the contested judgment, the judgment of the Høyesterett did not establish that the products in question were of Norwegian origin, and could not therefore affect the contested decision.
18 Υπό τις συνθήκες αυτές, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμο.
18 In those circumstances, the first part of the first plea must be rejected as manifestly unfounded.
Επί του δευτέρου και τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
The second and third parts of the first plea
19 Με το δεύτερο και τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, που πρέπει να εξεταστούν από κοινού, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Πρωτοδικείο εσφαλμένως ερμήνευσε και εφάρμοσε το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79.
19 By the second and third parts of the first plea, which may appropriately be examined together, the appellants maintain that the Court of First Instance misinterpreted and misapplied Article 5(2) of Regulation No 1697/79.
Πράγματι, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται, αφενός, ότι το Πρωτοδικείο προσέθεσε στις τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού
They claim, first, that the Court of First Instance added a further condition to the three conditions prescribed by Article 5(2) of Regulation No 1697/79, by imposing on
Ι ­ 8694
I - 8694
CPL IMPERIAL 2 και UNIFRIGO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
CPL IMPERIAL 2 AND UNIFRIGO V COMMISSION them the burden of proving the origin of the goods in issue and, second, that they are not able to provide the necessary proof.
20 Πράγματι, μολονότι, όπως υπογράμμισε η Επιτροπή, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορρίπτεται ως απαράδεκτη αν περιορίζεται στην επανάληψη ή στην κατά γράμμα παράθεση των λόγων και επιχειρημάτων που έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου (βλ., μεταξύ άλλων, προαναφερθείσα διάταξη San Marco κατά Επι­τροπής, σκέψη 38), διαπιστώνεται ότι το δεύτερο και τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να κριθούν παραδεκτά.
Whilst it is true that, as the Commission has stated, an appeal must be dismissed as inadmissible if it confines itself to repeating or reproducing word for word the pleas in law and arguments previously submitted to the Court of First Instance (see, in particular, the order in San Marco ν Commission, cited above, paragraph 38), the second and third parts of the first plea must be declared admissible.
Πράγματι, οι αναιρεσείουσες επικρί­νουν, αν και λακωνικώς, την ερμηνεία του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονι­σμού 1697/79 στην οποία κατέληξε το Πρωτοδικείο.
The appellants are contesting, albeit laconically, the interpretation of Article 5(2) of Regulation No 1697/79 arrived at by the Court of First Instance.
21 Παρ' όλ' αυτά, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμος.
21 However, that plea must be rejected as manifestly unfounded.
Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο έκρινε μόνον επί της πρώτης προϋποθέσεως του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79.
In the present case, the Court of First Instance ruled only on the first condition laid down by Article 5(2) of Regulation No 1697/79.
Το Πρωτοδικείο έκρινε, στις
It held, in paragraphs 62 to
Ι ­ 8695
I ­ 8695
ΔΙΑΤΑΞΗ της 9.12.99 — ΥΠΟΘΕΣΗ C­299/98 Ρ σκέψεις 62 έως 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η προϋπόθεση αυτή δεν πληρούται εν προκειμένω, οπότε παρέλκει η εξέταση των λοιπών προϋποθέσεων.
65 of the contested judgment, that that condition was not fulfilled in the present case, so that there was no need to consider the other conditions.
Συναφώς, στη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Πρωτοδικείο έκρινε ότι ο εξαγωγέας βρισκόταν σε αδυναμία να αποδείξει την καταγωγή των επιδίκων εμπορευμάτων ορθώς δε κατέληξε, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ότι, επομένως, τα εμπορεύματα ήταν άγνωστης καταγωγής (βλ. απόφαση της 7ης Δεκεμβρίου 1993, C­12/92, Huygen κ.λπ., Συλλογή 1993, σ. 1­6381, σκέψη 17, και προαναφερθείσα απόφαση Faroe Seafood κ.λπ., σκέψη 16).
In that connection, the Court of First Instance found, in paragraph 39 of the contested judgment, that the exporter was unable to prove the origin of the goods in question, and rightly concluded, in accordance with the settled caselaw of the Court of Justice, that the goods were therefore of unknown origin (see Case C-12/92 Huygen and Others [1993] ECR I-6381, paragraph 17, and Faroe Seafood and Others, cited above, paragraph 16).
Το Πρωτοδικείο υπογράμμισε επίσης ότι οι αναιρεσείουσες δεν αμφισβήτησαν το γεγονός ότι ο εξαγωγέας αδυνατούσε να αποδείξει τη νορβηγική καταγωγή των επιδίκων προϊόντων.
The Court of First Instance also noted that the appellants had not contested the fact that the exporter was unable to prove the Norwegian origin of the products in question.
Συναφώς, από τις κοινοτικές διατάξεις απορρέει ότι στον εξαγωγέα εναπόκειται, προσκομίζοντας κάθε χρήσιμο δικαιολογητικό στοιχείο, να αποδείξει την καταγωγή των εμπορευμάτων [βλ. προαναφερθείσα απόφαση Faroe Seafood κ.λπ., σκέψεις 60 έως 64, και άρθρο 10, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2937/77 του Συμβου­λίου, της 23ης Δεκεμβρίου 1977, περί της εφαρμογής της αποφάσεως 1/77 της μικτής επιτροπής ΕΟΚ­Νορβηγίας, περί συμπληρώσεως και τροποποιήσεως του πρωτο­κόλλου αριθ.
On that point, it follows from the Community provisions that it is for the exporter to prove the origin of the goods by producing all appropriate supporting documents (see Faroe Seafood and Others, paragraphs 60 to 64, and Article 10(4) of Council Regulation (EEC) No 2937/77 of 20 December 1977 on the application of Decision No 1/77 of the EEC-Norway Joint Committee supplementing and amending Protocol 3 concerning the definition of the concept of Originating products' and methods of administrative cooperation and replacing certain decisions of the said Joint Committee (OJ 1977 L 344, p. 1)).
Έτσι, αντίθετα προς το επιχείρημα των αναιρεσειουσών, το Πρωτοδικείο δεν όρισε πρόσθετη προϋπόθεση απαιτώντας από τον εισαγωγέα να αποδεικνύει την καταγωγή των εμπορευμάτων.
Thus, contrary to the argument advanced by the appellants, the Court of First Instance did not introduce an additional condition by requiring the importer to prove the origin of the goods.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το δεύτερο και τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως προδήλως αβάσιμα.
In those circumstances, the second and third parts of the first plea must be rejected as manifestly unfounded.
Ι ­ 8696
I - 8696
UNIFRIGO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
CPL IMPERIAL 2 AND UNIFRIGO V COMMISSION
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
The second plea