natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με Διάταξη της 8ης Αυγούστου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 16 Αυγούστου 1988, το Verwaltungsgericht Frankfurt am Main υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 1, στοιχείο β, του κανονισμού 1821/81 της Επιτροπής.
By an order of 8 August 1988, which was received at the Court on 16 August 1988, the Verwaltungsgericht Frankfurt am Main referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 1 (b) of Commission Regulation No. 1821/81.
Το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν η σίκαλη για την οποία ζητείται εξισωτική αποζημίωση πρέπει να έχει αλεσθεί από την επιχείρηση αλευροποιίας η οποία ζητεί τη χορήγηση της εν λόγω αποζημιώσεως.
That question was raised in proceedings between Wilhelm Lampe Mühle, a German milling undertaking, and the BALM, concerning the latter's refusal to grant Wilhelm Lampe Mühle the carry-over payment for which it had applied in respect of 320 tonnes of bread rye on the ground that the Community rules required, for verification purposes, that the undertaking applying for the said payment should itself carry out the milling of the quantities of rye which were the subject of the application, and Wilhelm Lampe Mühle had not satisfied that requirement.
Κατά συνέπεια, ο έλεγχος των προϋποθέσεων αυτών, στον οποίο πρέπει να προβαίνουν οι εθνικές αρχές δυνάμει του άρθρου 8 του κανονισμού, δεν μπορεί να είναι ο ίδιος.
In that regard the Court stated first of all that it was clear from the provisions of Regulation No. 1821/81 that the conditions for granting the carry-over payment for rye were not the same as those for other cereals. Consequently, the checks which had to be carried out by the national authorities under Article 8 of the Regulation could not be identical.
Όπως προκύπτει από τις ανωτέρω παρατηρήσεις η χορήγηση της εξισωτικής αποζημίωσης μόνο στις επιχειρήσεις αλευροποιίας, σε συνδυασμό με την ελάφρυνση της διαδικασίας αποδείξεως της απαιτουμένης ποιότητας της σίκαλης, μαζί με την ανάγκη ελέγχου που προκύπτει, συνδέεται, στο σύστημα του εν λόγω κανονισμού, με τη φυσική παρουσία των ποσοτήτων σίκαλης στις εγκαταστάσεις της επιχειρήσεως που ζητεί την αποζημίωση και την άλεση τους από την εν λόγω επιχείρηση, ώστε οι αρμόδιες αρχές να μπορούν να ελέγχουν αν ή ποσότητα αλεύρου που προέκυψε απο την άλεση ανταποκρίνεται στις ποσότητες σίκαλης που ήταν διαθέσιμες κατά το τέλος της περιόδου εμπορίας προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο συγχύσεως της σίκαλης αυτής και της σίκαλης της νέας συγκομιδής.
It was clear from that that, under the system of the regulation in question, the restriction to the milling industry of the class of persons entitled to receive the carry-over payment, combined with the lighter burden of proving the quality requirement for rye and the resulting supervision requirements, was linked with the physical presence of the quantities of rye concerned on the premises of the applicant undertaking and with their being milled by that undertaking, to enable the competent authorities to check whether the quantity of flour obtained from the milling corresponded with the quantities of rye in stock at the end of the marketing year and to avoid any confusion between the rye in question and rye from the new crop.
Την ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνει το παράρτημα II του κανονισμού 1821/81, το οποίο προβλέπει ότι η ενδιαφερόμενη επιχείρηση πρέπει να υποβάλει, μαζί με την αίτηση για τη χορήγηση εξισωτικής αποζημιώσεως, δήλωση που να βεβαιώνει ότι η σίκαλη "πρόκειται να αλεσθεί με σκοπό τη χρησιμοποίηση της για την ανθρώπινη διατροφή".
That Interpretation was confirmed by Annex II to Regulation No. 1821/81, which provided that the undertaking concerned, when applying for a carry-over payment, was to supply a declaration that the rye "will be milled for human consumption".
Τη δέσμευση αυτή, όμως, μπορεί ευλόγως να αναλάβει εκείνη μόνο η επιχείρηση που πρόκειται η ¡δια να προβεί στην άλεση της σίκαλης για την οποία ζήτησε την καταβολή εξισωτικής αποζημιώσεως.
Such an undertaking could reasonably be given only by the undertaking which would itself mill the rye in respect of which it was applying for a carry-over payment.
Πρέπει, επίσης, να τονισθεί ότι στην περίπτωση που γίνει δεκτό ότι οι επιχειρήσεις αλευροποιίας μπορούν να εκχωρούν τις σχετικές ποσότητες σίκαλης, μετά την υποβολή της αιτήσεως τους για χορήγηση εξισωτικής αποζημιώσεως, δεν θα είχαν πλέον νόημα οι διατάξεις του κανονισμού 1821/81 που προβλέπουν την προαναφερθείσα διάκριση, εφόσον δεν θα συνέτρεχε πλέον λόγος χορηγήσεως της ενισχύσεως για τη σίκαλη μόνο στις επιχειρήσεις αλευροποιίας και εφόσον θα ήταν πλέον απαραίτητος ο έλεγχος όλων των κρίκων της εμπορικής αλυσίδας.
The Court also stated that if it were accepted that milling undertakings could sell the quantities of rye in question after applying for a carry-over payment, the provisions of Regulation No. 1821/81 which provided for the aforesaid distinction would be devoid of all meaning, in so far as there would no longer be any purpose in limiting to milling undertakings the persons receiving the payment for rye and in so far as it would be necessary to check all stages in the commercial chain.
Η προσφεύγουσα της κύριας δίκης ισχυρίζεται ότι η υπ'αυτή την έννοια ερμηνεία των εν λόγω διατάξεων θα δημιουργούσε διακρίσεις έναντι των επιχειρήσεων που ζητούν εξισωτική αποζημίωση για το μαλακό σίτο ή τον αραβόσιτο και, κατά συνέπεια, θα αντέβαινε προς το άρθρο 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης.
The plaintiff in the main proceedings claimed that such an interpretation of the provisions 1n question would be discriminatory as regards undertakings which applied for a carry-over payment for common wheat and maize and would thus infringe Article 40 (3) of the Treaty.
Πρέπει, σχετικώς, να παρατηρηθεί ότι η διαφορετική μεταχείρηση των αιτήσεων για χορήγηση εξισωτικών αποζημιώσεων, ανάλογα με τα σιτηρά για τα οποία ζητείται η χορήγηση των αποζημιώσεων αυτών, δικαιολογείται λόγω των διαφορετικών προϋποθέσεων που απαιτούνται και οι οποίοι συνεπάγονται διαφορετικές μεθόδους ελέγχου.
In this regard the Court stated that the difference in the treatment of applications for carry-over payments according to the cereals for which the payments were requested was justified by the differences in the conditions laid down, which necessitated different methods of supervision.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται :
The Court ruled as follows:
Ο γενικός εισαγγελέας Walter Van Gerven ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 12ης Δεκεμβρίου 1989.
Mr Advocate General Van Gerven delivered his Opinion at the sitting on 12 December 1989.
Πρότεινε να δοθεί η ακόλουθη απάντηση: "Το άρθρο 1, στοιχείο β, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1821/81 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1981 (ΕΕ 1981, L 182, σ.
"Article 1 (b) of Commission Regulation (EEC) No. 1821/81 of 2 July 1981 (Official Journal 1981 No. L 182, p.
10) έχει την έννοια ότι η σίκαλη για την οποία ζητείται εξισωτική αποζημίωση και η οποία ανήκει στην επιχείρηση αλευροποιίας που υποβάλλει την αίτηση, κατά το τέλος της περιόδου εμπορίας, μπορεί, επίσης, να αλεσθεί, με σκοπό τη χρησιμοποίηση της για την ανθρωπινή διατροφή, και από άλλες επιχειρήσεις αλευροποιίας, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω επιχειρήσεις αλευροποιίας θα έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν στην επιφορτισμένη με τον έλεγχο διοικητική αρχή μέσω αξιόπιστης λογιστικής παρουσιάσεως των αποθεμάτων και κατάλογο των ποσοτήτων που αλέσθηκαν, εξατομικευμένα πληροφοριακά στοιχεία ισοδύναμα με εκείνα που είχε την υποχρέωση να υποβάλει η ¡δια η επιχείρηση αλευροποιίας που υπέβαλε την αίτηση, θέτουν δε τα πληροφοριακά στοιχεία στη διάθεση της επιφορτισμένης με τον έλεγχο αρχής - προσκομίζοντας ενδεχομένως τα λογιστικά βιβλία κατόπιν αιτήσεως της τελευταίας - και υπό την προϋπόθεση, επίσης, ότι επιτρέπουν στην επιφορτισμένη με τον έλεγχο διοικητική αρχή να πραγματοποιήσει επιτόπιο έλεγχο εφόσον το κρίνει απαραίτητο".
10), must be interpreted as meaning that the rye in respect of which the carry-over payment is applied for and which is owned by the applicant milling undertaking at the end of the marketing year may be milled for human consumption by other milling undertakings provided that the latter are able to supply the authority responsible for supervision, by means of reliable accounts of stocks and registers of millings, with Information on each milling equivalent to that which the applicant milling undertaking must itself supply, that they place such information at the disposal of the authority responsible for supervision - if necessary, supplying the books at the latter's request - and also authorize the authority responsible for supervision to make a physical on the spot check if it so desires".
υποθ. C-347/87 : Tri veneta Zuccheri κ.λ. κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Case C-347/87: Triveneta Zuccheri and Others v Commission of the European Communities - 22 March 1990 (State aids - Common organization of the markets - Sugar - Reimbursement as compensation for losses caused under national regulations - State aid) (Sixth Chamber)
22.03.1990 "Κρατικές ενισχύσεις - Κοινή οργάνωση των αγορών - Ζάχαρη - Επιστροφές προς αντιστάθμιση ζημιών που προκάλεσε η εφαρμογή εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως περί τιμών - Κρατική ενίσχυση" (Έκτο Τμήμα)
By an application lodged on 11 November 1987, Tri veneta Zuccheri SpA, whose registered office is In Verona (Italy), together with seven other Italian companies which deal in sugar, sought a declaration that Commission Decision No. 87/533/EEC, addressed to the Italian Republic and whereby the Commission found that the reimbursement to Italian traders of Lit.
Πρέπει, καταρχάς, να τονισθεί ότι οι λόγοι που προβάλλουν οι προσφεύγουσες εταιρίες στηρίζονται στο γεγονός ότι η ιταλική κανονιστική ρύθμιση περί καθορισμού ανωτάτων τιμών ζάχαρης είναι ασυμβίβαστη με το κοινοτικό δίκαιο.
37.12 per kilogramme of white sugar held in storage on 29 October 1984 constituted a State aid incompatible with the Common Market within the meaning of Article 92 of the EEC Treaty, and could not therefore be operated, was void.
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, επιβάλλεται να τονισθεί ότι για να αποφανθεί επί του βάσιμου των λόγων αυτών το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να αποφανθεί επί του ασυμβιβάστου με το κοινοτικό δίκαιο της εν λόγω κανονιστικής ρυθμίσεως.
This refund was decided upon in order to compensate traders for the diminution in their profit margin resulting from a reduction in the maximum sales price for sugar by Lit. 40.09 in relation to the price previously in force.
Αποτελεί, όμως, πάγια νομολογία ότι εκτός από την περίπτωση της προσφυγής προς αναγνώριση παραβάσεως το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφαίνεται επι του ασυμβιβάστου εθνικής κανονιστικής διατάξεως με το κοινοτικό δίκαιο.
The Court first pointed out that the applicants' submissions were based on the premise that the Italian rules on the fixing of maximum prices for sugar were incompatible with Community law. That being the case, it had to be stated that, in order to determine whether the submissions were wellfounded, the Court was necessarily required to pronounce upon the compatibility with Community law of those rules.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
It followed therefrom that the Court could not rule on the submissions raised by the applicants by which they contested that the Italian measure in question was in the nature of an aid, without risking prejudging, in the context of an application for a declaration of nullity brought against a decision of the Commission, the question of compatibility with Community law of the Italian system for determining sugar prices.
0 γενικός εισαγνελέας Walter Van Gerven ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 11ης Ιανουαρίου 1990.
Advocate General Walter Van Gerven delivered his Opinion at the sitting on
Πρότεινε : "Προτείνω στο Δικαστήριο να ακυρώσει την απόφαση 87/533/ΕΟΚ της Επιτροπής, λό^ω ανεπαρκούς αιτιολογίας, και να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα".
He proposed that the Court should declare Commission Decision No. 87/533/EEC void on the ground that 1t did not contain an adequate statement of reasons and that the defendant should be ordered to pay the costs of the proceedings.
υποθ. C-333/88 : P.J. Krier Tither κατά Commissioners of Inland Revenue
Case C-333/88: P.J. Krier Tither ν Commissioners of Inland Revenue - 22 March 1990 (Privileges and immunities - Protocol on the Privileges and Immunities of the Communities - Deduction of mortgage interest) (Sixth Chamber)
Με Διάταξη της 15ης Νοεμβρίου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 18 Νοεμβρίου 1988, το Office of the Special Commissioners of Income Tax υπέβαλε σειρά προδικαστικών ερωτημάτων ως προς την ερμηνεία του άρθρου 13 του πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: το πρωτόκολλο) καθώς και των άρθρων 5 και 7 της Συνθήκης ΕΟΚ.
By an order of 15 November 1988, which was received at the Court on 18 November 1988, the Office of the Special Commissioners of Income Tax referred to the Court for a preliminary ruling several questions relating to the interpretation of Article 13 of the Protocol on the Privileges and Immunities of the European Communities (hereinafter referred to as "the Protocol") and Articles 5 and 7 of the EEC Treaty.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του P.J.K. Tither, υπαλλήλου της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των Commissioners of Inland Revenue, με αφορμή την άρνηση των τελευταίων να του χορηγήσουν την απαραίτητη βεβαίωση προκειμένου να επωφεληθεί του συστήματος κινήτρων για την απόκτηση και βελτίωση ατομικής κατοικίας που προβλέπει ο Finance Act του 1982 και φέρει την ονομασία MIRAS (Mortgage Interest Relief at Source -έκπτωση στην πηγή των τόκων ενυπόθηκων δανείων), με την αιτιολογία ότι ο Tither, ως κοινοτικός υπάλληλος, δεν είναι "ειδικός δανειολήπτης", έννοια η οποία, κατά τον Finance Act, δεν περιλαμβάνει τα πρόσωπα τα οποία σκούν καθήκοντα ή κατέχουν θέσεις που συνεπάγονται αμοιβές που δεν υπόκεινται σε φόρο, δυνάμει ειδικής εξαιρέσεως ή ασυλίας.
These questions were raised in the context of proceedings between Mr P.J.K. Tither, an official of the Commission of the European Communities, and the Commissioners of Inland Revenue relating to a refusal to grant a notice necessary to enable him to benefit from a scheme pursuant to the Finance Act 1982, designed to encourage the acquisition and improvement of
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στα ερωτήματα που υπέβαλε το εθνικό δικαστήριο πρέπει, καταρχάς, να υπογραμμιστεί ότι σκοπός του συστήματος MIRAS είναι να ελαφρύνει τις επιβαρύνσεις που συνεπάγεται για τους δανειολήπτες η καταβολή τόκων για ενυπόθηκα δάνεια, ως κίνητρο για την αγορά και βελτίωση της κατοικίας των ιδιωτών.
- 22 - private dwellings, known as the MIRAS scheme (Mortgage Interest Relief at Source), on the ground that, as a Community official, Mr Tither was not a "qualifying borrower", since, under the Finance Act, this expression did not include persons who held an office or employment in respect of which they received emoluments which were not chargeable to tax by virtue of a special exemption or Immunity.
Για τα πρόσωπα που τα φορολογητέα εισοδήματα τους είναι χαμηλότερα από όσο απαιτείται για την επιβολή του βασικού συντελεστή, το ίδιο αυτό σύστημα έχει ως αποτέλεσμα τη χορήγηση στον δικαιούχο απευθείας επιδόματος, δεδομένου ότι στην περίπτωση αυτή δεν υφίσταται κανένας δεσμός μεταΕύ της φορολογικής επιβαρύνσεως και της εκπτώσεως που συνεπάγεται η καταβολή τόκων.
In order to reply to the questions raised by the Special Commissioners of Income Tax, it was first of all necessary to emphasize that the MIRAS scheme was designed to alleviate the burdens on borrowers stemming from the payment of mortgage Interest, In order to encourage the purchase or Improvement of dwelling houses by private persons. As regards persons whose taxable income was too low to be charged to tax at the basic rate, the scheme had the effect of granting the beneficiary a direct subsidy given that, in such a case, there was no relationship between a tax burden and a deduction made from the payment of interest.
Ενόψει αυτής της καταστάσεως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 13 του πρωτοκόλλου δεν υποχρεώνει τα κράτη μέλη να χορηγούν στους υπαλλήλους και το λοιπό προσωπικό της Κοινότητας τα ¡δια επιδόματα που λαμβάνουν οι διακιούχοι που καθορίζονται κατά τις εφαρμοστέες εθνικές διατάξεις.
In the light of that situation, the Court considered that Article 13 of the Protocol did not require Member States to grant officials and other servants of the Community the same subsidies that were paid to beneficiaries determined in accordance with the relevant national provisions.
Εκείνο μόνο που επιβάλλει το εν λόγω άρθρο είναι να παρέχεται η δυνατότητα σε πρόσωπο που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του και υπόκειται σε ορισμένους φόρους να επωφελείται από κάθε φορολογικό πλεονέκτημα που κανονικώς παρέχεται στους φορολογουμένους, ώστε να μην του επιβάλλεται υψηλότερη φορολογική επιβάρυνση.
Article 13 merely required that, whenever such persons were subject to certain taxes, they were able to enjoy any tax advantage normally available to taxable persons, so as to prevent those persons from being subject to a greater tax burden.
Ως προς το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ, πρέπει να τονισθεί ότι, όπως έχει ήδη τονίσει το Δικαστήριο, η διάταξη αυτή απαγορεύει, στα κράτη μέλη να λαμβάνουν μέτρα που θα μπορούσαν να παρακωλύσουν την ομαλή λειτουργία των κοινοτικών οργάνων.
As far as Article 5 of the EEC Treaty was concerned, it had to be remembered that, as the Court had already pointed out, that provision prohibited Member States, Inter alia, from adopting measures which were likely to Impede the functioning of the Community institutions.
Μολονότι μέτρο όπως το σύστημα MIRAS μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να στερεί τους υπαλλήλους και το λοιπό προσωπικό των Κοινοτήτων από φορολογικό πλεονέκτημα που θα μπορούσαν να επικαλεστούν αν δεν είχαν την ιδιότητα αυτή, δεν κρίνεται πιθανό ότι το μέτρο αυτό θα μπορούσε να αποτρέψει ορισμένα πρόσωπα από το να υπηρετήσουν στις Κοινότητες ή ότι θα μπορούσε να τα παρακινήσει να παραιτηθούν από τα καθήκοντα που ασκούν στις Κοινότητες, με αποτέλεσμα την παρακώλυση της λειτουργίας των κοινοτικών οργάνων.
Although a system such as the MIRAS scheme might have the effect of depriving officials and servants of the Communities of a financial advantage which they would enjoy if they did not have that status, it did not appear that the scheme was likely to dissuade certain persons from entering the service of the Communities, or to induce them to quit the employment that they carried on there. It was, consequently, not of such a nature as to impede the functioning of the Community institutions.
Ως προς το άρθρο 7 της Συνθήκης, είναι βέβαιο ότι το σύστημα MIRAS δεν προβαίνει σε διάκριση μεταξύ των δικαιούχων ανάλογα με την ιθαγένεια τους.
As regards Article 7 of the Treaty, it was not disputed that the MIRAS scheme made no distinction between beneficiaries on the basis of their nationality.
Ούτε η διάταξη αυτή, συνεπώς, μπορεί να επηρεάσει την εκτίμηση τη σχετική με το άρθρο 13 του πρωτοκόλλου.
Accordingly, that provision was also not capable of having any bearing on the interpretation of Article 13 of the Protocol in this case.
"Οι διατάξεις των άρθρων 5 και 7 της Συνθήκης, καθώς και οι διατάξεις του άρθρου 13 του πρωτοκόλλου περί των προνομίων και ασυλιών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, έχουν την έννοια ότι δεν εμποδίζουν κράτος μέλος που επιδοτεί τους τόκους που καταβάλλουν οι ιδιώτες για δάνεια αγοράς ή βελτιώσεως της κύριας κατοικίας τους, εντός του εδάφους του εν λόγω κράτους, όταν οι ενδιαφερόμενοι διαθέτουν, εντός του εν λόγω κράτους μέλους, φορολογητέο εισόδημα μικρότερο από το ύψος των καταβαλλομένων τόκων, αρνείται να επεκτείνει την ευεργετική αυτή ρύθμιση στους υπάλληλους και το λοιπό προσωπικό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, όταν το φορολογητέο εισόδημα των προσώπων αυτών εντός του εν λόγω κράτους μέλους είναι μικρότερο από το ύψος των τόκων που καταβάλλουν."
"The provisions of Articles 5 and 7 of the Treaty and of Article 13 of the Protocol on the Privileges and Immunities of the European Communities must be interpreted as meaning that they do not preclude a Member State, which subsidizes interest paid by individuals on loans taken out for the acquisition or improvement of their main
Ο γενικός εισαννελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε τις προτάσεις του στη συνεδρίαση Tnc 8nc Φεβρουαρίου 1990.
February 1990.
22.03.1990 "Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Αγαθά υπό καθεστώς ελεύθερης κυκλοφορίας - Βάρος αποδείξεως" (Έκτο Τμήμα)
Case C-83/89: Openbaar Ministerie and the prosecuting party, the Minister of Finance ν Vincent Houben - 22 March 1990 (Preliminary ruling) (Free movement of goods - Goods 1n free circulation - Burden of proof) (Sixth Chamber)
Με απόφαση της 10ης Μαρτίου 1989, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Μαρτίου 1989, το Hof van Beroep te Antwerpen υπέβαλε σειρά προδικαστικών ερωτημάτων ως προς την ερμηνεία ορισμένων διατάξεων του κοινοτικού δικαίου περί των εμπορευμάτων που κυκλοφορούν εντός της Κοινότητας.
By a judgment of 10 March 1989, received at the Court on 14 March 1989, the Hof van Beroep te Antwerpen referred a number of questions to the Court for a preliminary ruling on the Interpretation of certain provisions of Community law relating to goods in circulation within the Community.
Το πρώτο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου αναφέρεται στο αν είναι δυνατό, και υπό ποιες προϋποθέσεις, να θεωρηθεί ότι εμπόρευμα εισαγόμενο από τρίτη χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς "ελεύθερης κυκλοφορίας" στην Κοινότητα ακόμα και όταν δεν έχουν τηρηθεί οι διατυπώσεις εισαγωγής και δεν έχουν καταβληθεί οι δασμοί.
Those questions were raised during the course of criminal proceedings Instituted by the Public Prosecutor's Office in Belgium against Mr Houben, who was charged with having entered Belgium from Germany while in the possession of stereo equipment manufactured in Japan installed in his car without making the declaration required by law and without paying the customs duty payable on that Importation.
Πρέπει, σχετικώς, να τονισθεί ότι ως προϊόντα ευρισκόμενα υπό καθεστώς ελεύθερης κυκλοφορίας πρέπει να θεωρηθούν εκείνα τα οποία, προερχόμενα απο τρίτη χωρά, εισήχθησαν νομοτύπως σε ένα οποιοδήποτε κράτος μέλος σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 10, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΟΚ.
In its first question, the national court sought to ascertain whether it was possible, and, if so, in what circumstances, to consider that goods imported from a nonmember country were in "free circulation" in the Community even 1f the import formalities had not been completed and the customs duty paid.
24 εισαγωγής και την καταβολή των διαφόρων δασμών σε ένα κράτος μέλος, εισήχθησαν κατόπιν σε άλλο κράτος μέλος.
In that regard, the Court pointed out that products in free circulation were to be understood as meaning those products which, coming from nonmember countries, had been duly Imported into any one of the Member States in accordance with the requirements laid down in Article 10 (1) of the EEC Treaty.
Το Hof van Beroep ερωτά κατόπιν ποιος φέρει το βάρος να αποδείξει, κατά την εισαγωγή από ένα κράτος μέλος σε άλλο, ότι τα εμπορεύματα που φέρουν μαζί τους οι επιβάτες ή περιέχονται στις αποσκευές τους, ευρίσκονται υπό καθεστώς ελεύθερης κυκλοφορίας εντός της Κοινότητας.
That article drew no distinction between goods imported from a nonmember country in circulation in the Member State where the import formalities had been completed and the various duties paid and those which, after proper completion of the import formalities and payment of the various duties In one Member State, were subsequently imported into another Member State.
Πρέπει, καταρχάς, να τονισθεί σχετικώς ότι οι κανονισμοί 222/77 του Συμβουλίου και 223/77 της Επι τροπής καθιερώνουν τον κανόνα ότι η απόδειξη του κοινοτικού χαρακτήρα ενός εμπορεύματος πραγματοποιείται αποκλειστικώς, εκτός προβλεπομένης εξαιρερεως, με βάση το έγγραφο Τ2 ή το έγγραφο T2L.
The Hof van Beroep's second question sought to determine on whom, on the occasion of an Importation from one Member State Into another, the burden of proving that goods accompanying travellers or contained In their luggage were in free circulation 1n the Community fell.