natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τον Ιούνιο του 1995 η Sohl & Söhlke άσκησε προσφυγή ενώπιον του Finanzgericht με αίτημα την ακύρωση των δασμών που επιβλήθηκαν με την απόφαση της 23ης Μαΐου 1995, η οποία εκδόθηκε σε απάντηση των διοικητικών της ενστάσεων κατά των πράξεων επιβολής φόρου. Τον Ιούνιο του 1997 άσκησε ενώπιον του ιδίου δικαστη­ρίου προσφυγή κατά της αποφάσεως της 12ης Μαΐου 1997 περί απορρίψεως της διοικητικής της ενστάσεως κατά της αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα της για επιστροφή των δασμών. 27
In June 1995 Sohl & Söhlke brought an action before the Finanzgericht seeking the annulment of the duties fixed in the decision of 23 May 1995 issued in response to its objections to the notices of assessment. In June 1997 it brought an action before the same court challenging the decision of 12 May 1997 dismissing its appeal against the decision to refuse its application for repayment. 27
Το Finanzgericht Bremen διέταξε την ένωση των δύο υποθέσεων και αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδι­καστικά ερωτήματα:
The Finanzgericht Bremen, which ordered that the two cases should be joined, decided to stay proceedings and refer the following questions to the Court for a preliminary ruling:
1), μία εγκύρως θεσπισθείσα και πλήρης ρύθμιση περί παραλείψεων, κατά την έννοια του άρθρου 204, παρά­γραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ 1992, L 302, σ.
1) ("the implementing Regulation") contain a validly constituted and exhaustive set of rules on failures, within the meaning of Article 204(1)(a) of Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992 establishing the Community Customs Code (OJ 1992 L 302, p. 1) ("the Customs Code"), which "have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question" ?
2) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: α) Κωλύεται το επιληφθέν δικαστήριο να εξετάσει αυτοδικαίως αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για παράταση της προθεσμίας κατά το άρθρο 859, σημείο 1,
Where an application is made in time for an extension of the timelimit referred to in Article 859(1) of the implementing Regulation, is the
Ι ­ 7927
I - 7927
ΑΠΟΦΑΣΗ της 11.11.1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98 του κανονισμού 2454/93 στην περίπτωση που υποβλήθηκε εμπροθέσμως σχετικό αίτημα, όταν αίτημα για παράταση της προθεσμίας έχει απορριφθεί από τις τελωνειακές αρχές με απόφαση η οποία δεν δύναται πλέον να προσβληθεί; β) Μπορεί το αίτημα για παράταση της προθεσμίας — αντί να αναφέρεται χωριστά για κάθε μία από τις διασαφήσεις που περιλαμβάνονται σε σχετικό κατάλογο — να αναφέρεται συνολικά σε όλες τις διασαφήσεις μιας ορι­σμένης χρονικής περιόδου (η οποία στην προκειμένη περίπτωση εκτείνεται σε αρκετούς μήνες), προβαλλόμενης ως δικαιολογίας για την αιτούμενη παρά­ταση της υπάρξεως κατά τη χρονική αυτή περίοδο ειδικών προβλημάτων λειτουργίας της επιχειρήσεως (π.χ. αιφνίδια ασθένεια υπαλλήλων ή απουσία τους λόγω αδείας, πρόσληψη νέου προσωπικού, προβλήματα εφαρμογής νέου ηλεκτρονικού συστήματος για τη διεκπεραίωση των τελωνειακών διατυπώσεων, υπερβολικές δαπάνες καταχώρισης κατά την παθητική τελειοποίηση, στην οποία θα έπρεπε να προβαίνουν οι τελωνειακές αρχές), χωρίς να συντρέχει προφανής αμέλεια κατά το άρθρο 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 2454/93;
Is it permissible for an application for an extension to relate not to declarations to be listed individually but instead globally to all declarations to be made within a given period (in this case, several months), where reference is made, by way of justification, to special problems existing during that period in the applicant's business (for example, the fact that employees have suddenly fallen ill or have been absent on leave, the induction of new employees, problems with the application of a data processing system developed for the purposes of carrying out customs formalities or, in cases involving outward processing, the excessive work involved in the preparation of attributions which should in fact have been prepared by the customs authorities), without obvious negligence arising under the second indent of Article 859 of the implementing Regulation?
Μπορεί να γίνει δεκτό ότι η μη έγκαιρη εκπλήρωση της υποχρεώσεως καθο­ρισμού τελωνειακού προορισμού για τα εμπορεύματα, σε μια σειρά περιπτώ­σεων, συνιστά παράλειψη η οποία "δεν έχει πραγματικές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναπόθεσης ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώ­τος", στην περίπτωση που ορίστηκε τελωνειακός προορισμός για τα οικεία εμπορεύματα μετά την πάροδο της προθεσμίας, χωρίς να έχει δικαιολογηθεί
Must it be assumed that the numerous instances of failure to comply in time with the obligation to assign to goods presented to customs a customsapproved treatment or use are to be considered to "have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question" where such treatment or use is assigned to the goods after the time-
Ι ­ 7928
I - 7928
SOHL & SÖHLKE παράταση της προθεσμίας κατά το άρθρο 49, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα; 4) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα 2β ή στο ερώτημα 3:
SÖHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN limit has expired and an extension of the time allowed for such assignment would not have been justified under Article 49(2) of the Customs Code? 4. If Question 2(b) or Question 3 is to be answered in the negative:
Εφαρμόζεται το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', του κανονισμού 2454/93, το οποίο προστέθηκε με το άρθρο 1, σημείο 29, του κανονισμού (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1994 (ΕΕ 1994, L 346, σ.
Is Article 900(1 )(o) of the implementing Regulation, as inserted by Article 1(29) of Commission Regulation (EC) No 3254/94 of 19 December 1994 (OJ 1994 L 346, p.
1), εκτός από την περίπτωση της δασμολογικής προτιμησιακής μεταχείρισης ή της κοι­νοτικής μεταχείρισης, επίσης στην περίπτωση χορηγήσεως άλλων δασμολογικών ελαφρύνσεων;
1), concerning eligibility for preferential rates or Community treatment, also applicable to the grant of other forms of preferential tariff treatment?
Υποχρεούνται οι τελωνειακές αρχές και τα δικαστήρια, στην περίπτωση αι­τήσεως επιστροφής δασμών, να εξετάζουν αυτοδικαίως αν συντρέχουν όλες οι σχετικές προϋποθέσεις επιστροφής, ακόμα και στην περίπτωση που ο αιτών ρητώς στηρίζει το αίτημα επιστροφής σε μία μόνο εκ του νόμου προβλεπόμενη προϋπόθεση, έτσι ώστε στην προκειμένη περίπτωση να πρέπει επίσης να εξε­ταστεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα, σε συνδυασμό με το άρθρο 905, παράγ­ραφος 1, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού 2454/93, αναφορικά με διασαφή­σεις για υπαγωγή στο καθεστώς ελεύθερης κυκλοφορίας, ως προς τις οποίες έχουν υποβληθεί έγκυρα πιστοποιητικά κυκλοφορίας εμπορευμάτων τύπου EUR.1, ή πιστοποιητικά καταγωγής τύπου Α, και ως προς τις οποίες προβλέ­πεται πλήρης ή μερική απαλλαγή από τις εισαγωγικές επιβαρύνσεις για επα­νεισαγόμενα προϊόντα προοριζόμενα για παθητική τελειοποίηση (διαφορική δασμολογική επιβάρυνση) ή για επανεισαγόμενα προϊόντα μετά τη βελτίωση τους;
Where a claim is made for repayment, are the customs authorities and courts required to examine of their own motion whether all relevant criteria for repayment are fulfilled, even in the event that the claimant expressly bases his claim for repayment on one legal criterion only, thus rendering it necessary, in circumstances such as those of the present case, to examine whether the conditions laid down in the second indent of Article 239(1) of the Customs Code in conjunction with the first sentence of Article 905(1) of the implementing Regulation are fulfilled with regard to declarations for entry into free circulation in which valid movement certificates on Form EUR.l or certificates of origin on Form A have been produced, and where there exists the possibility of total or partial exemption from import duties of goods which have been reimported following outward processing (differential customs clearance) or goods returned following repair?
Ι ­ 7929
I - 7929
Το περιεχόμενο της έννοιας "πρόδηλη αμέλεια" του άρθρου 239, παρά­γραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα πρέπει να προσδιορί­ζεται λαμβανομένων υπόψη αντικειμενικών ή (επίσης) υποκειμενικών στοιχείων, είναι δε η έννοια αυτή ομοίου περιεχομένου με την έννοια "προφανής αμέλεια" του άρθρου 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 2454/93 και με την έννοια "πρόδηλη αμέλεια" του άρθρου 212α του τελωνειακού κώδικα μπορεί δε να θεωρηθεί ότι δεν συντρέχει "πρόδηλη αμέλεια" κατά το άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα στην περίπτωση που οφείλονται εισαγωγικοί δασμοί κατά το άρθρο 204, παράγραφος 1, στοιχείο α', επειδή παραβιάστηκε κατά πολλούς μήνες, για λόγους που ενδεικτικά αναφέρονται στο ερώτημα 2β, η προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 49, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα, δεν συντρέχουν δε προϋποθέσεις για παράταση της προθεσμίας, ώστε να συντρέχει επίσης προφανής αμέλεια κατά το άρθρο 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 2454/93;»
Should the term "offensichtliche Fahrlässigkeit" (obvious negligence) in the second indent of Article 239(1) of the Customs Code be defined according to objective and/or subjective criteria, and does it have the same meaning as the term "grobe Fahrlässigkeit" (obvious negligence) in the second indent of Article 859 of the implementing Regulation and the term "offenkundige Fahrlässigkeit" (manifest negligence) in Article 212a? Can no "obvious negligence" be said to exist within the meaning of Article 239 of the Customs Code where customs debts on importation have been incurred under Article 204(1 )(a) because, for reasons such as those given by way of example in Question 2(b), there has been noncompliance over a period of many months with the timelimit laid down in Article 49(1) of the Customs Code and no circumstances justifying extensions of time existed, with the result that there was also obvious negligence under the second indent of Article 859 of the implementing Regulation?'
Προκαταρκτικώς, σημειώνεται ότι κρίνεται σκόπιμο να εξεταστεί το τρίτο ερώτημα μετά το πρώτο και να δοθεί απάντηση στο έβδομο ερώτημα μετά το δεύτερο.
As a preliminary point, it would appear expedient to deal with the third question after the first and to answer the seventh question before the second.
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα το αιτούν δικαστήριο ερωτά ουσιαστικώς αν το άρθρο 859 του κανονισμού εφαρμογής θεσπίζει εγκύρως σύστημα που να ρυθμίζει εξαντλητικώς τις παραλείψεις κατά την έννοια του άρθρου 204, παράγραφος 1, του
By its first question, the national court asks essentially whether Article 859 of the implementing Regulation contains a validly constituted and exhaustive set of rules on failures, within the meaning of Article 204(1) of the Customs Code,
Ι ­ 7930
I - 7930
SÖHL & SÖHLKE τελωνειακού κώδικα, OL οποίες «δεν έχουν πραγματικές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναπόθεσης ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώτος». 30 Η Söhl & Söhlke και η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή δεν διέθετε επαρκή νομική βάση προκειμένου να απαριθμήσει εξαντλητικώς, στον κανονισμό εφαρμογής, τις περιπτώσεις που δύναται να καλύψει η επιφύλαξη του άρθρου 204, παράγραφος 1, in fine, του τελωνειακού κώδικα. 31 Αντιθέτως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι με τα άρθρα 204 και 249 του τελωνειακού κώδικα το Συμβούλιο της παρέσχε επαρκή νομική βάση προκειμένου να θεσπίσει, με τη σύμφωνη γνώμη της επιτροπής τελωνειακού κώδικα (στο εξής: επιτροπή), εξαντλητικούς κανόνες, όπως αυτοί που περιέχει το άρθρο 859 του κανονισμού εφαρμογής.
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN which 'have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question'. 30 Sohl & Söhlke and the German Government argue that the Commission did not have a sufficient legal basis to list exhaustively, in the implementing Regulation, the situations liable to be covered by the proviso at the end of Article 204(1) of the Customs Code. 31 However, the Commission submits that by Articles 204 and 249 of the Customs Code the Council provided it with a sufficient legal basis on which to enact, in agreement with the Customs Code Committee (hereinafter 'the Committee'), exhaustive rules such as those contained in Article 859 of the implementing Regulation.
Κατά την άποψη της, η επίτευξη του σκοπού της ενιαίας εφαρμογής του τελωνειακού κώδικα σε όλα τα κράτη μέλη καθιστούσε αναγκαία τη θέσπιση αυτής της εξαντλητικής ρυθμίσεως.
In its view, the objective of uniform application of the Customs Code in all the Member States necessitated the adoption of such exhaustive rules.
Επιβάλλεται σχετικώς να τονιστεί, κατ' αρχάς, ότι από τη νομολογία του Δικαστη­ρίου προκύπτει ότι, στην περίπτωση που διάταξη της Συνθήκης ΕΚ, όπως το άρθρο 28 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 26 ΕΚ), βάσει της οποίας κυρίως εκδόθηκε ο τελωνειακός κώδικας, παρέχει κατ' αρχήν αρμοδιότητα στο Συμβούλιο να θεσπίσει, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, τους κανόνες σε συγκεκριμένο τομέα, τα άρθρα 145 και 155 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρα 202 ΕΚ και 211 ΕΚ) επιτρέπουν στο Συμβούλιο να αναθέτει στην Επιτροπή, με τις πράξεις που εκδίδει, τις αρμοδιότητες εκτελέσεως των κανόνων που θεσπίζει.
In that context it should be borne in mind, first of all, that it follows from the caselaw of the Court that where a provision of the EC Treaty, such as Article 28 of the EC Treaty (now, after amendment, Article 26 EC) on the basis of which the Customs Code was adopted, in principle gives the Council power to adopt, on a proposal from the Commission, rules on a specified matter, Articles 145 and 155 (now Articles 202 EC and 211 EC) allow the Council to confer on the Commission, in the acts which the Council adopts, powers for the implementation of the rules which the Council lays down.
Το άρθρο 145 προβλέπει, πάντως, ότι το Συμβούλιο μπορεί, σε ειδικές περιπτώσεις, να επιφυλάσ­σεται να ασκεί το ίδιο τις εν λόγω αρμοδιότητες (βλ. μεταξύ άλλων, στον γεωργικό τομέα, απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 1992, C­240/90, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. 1­5383, σκέψη 35).
Article 145 nevertheless provides that the Council may also reserve the right, in specific cases, to exercise those powers itself (see in particular, with regard to agriculture, Case C-240/90 Germany v Commission [1992] ECR I - 5383, at paragraph 35).
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, αφενός, το Συμβούλιο, στο άρθρο 204 του τελω­νειακού κώδικα, δεν επιφύλαξε στον εαυτό του την αρμοδιότητα καθορισμού, κατά τρόπο εξαντλητικό, των κατηγοριών παραλείψεων στις οποίες αναφέρεται το εν
However, the fact remains, first, that the Council did not, in Article 204 of the Customs Code, reserve the right to list exhaustively the categories of failures referred to in that article and, secondly, that by Article 249 of the Customs Code
Ι ­ 7931
I - 7931
1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98 λόγω άρθρο και, αφετέρου, ανέθεσε στην Επιτροπή, με το άρθρο 249 του τελω­νειακού κώδικα, την αποστολή θεσπίσεως, σύμφωνα με υποχρεωτική διαδικασία προβλέπουσα στενή σύμπραξη της επιτροπής, τις «αναγκαίες διατάξεις για την εφαρμογή του (...) [τελωνειακού] κώδικα», πλην ορισμένων ειδικών διατάξεων στις οποίες δεν περιλαμβάνεται το άρθρο 204.
1999 — CASE C-48/98 it conferred on the Commission the task of adopting, in accordance with a prescribed procedure closely involving the Committee, the 'provisions required for the implementation of [the Customs] Code', except for certain specific provisions which do not include Article 204.
Στη συνέχεια, επιβάλλεται να τονιστεί ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, εφόσον το Συμβούλιο καθόρισε με τον βασικό κανονισμό του τους ουσιώδεις κανόνες του ρυθμιζομένου θέματος, μπορεί να μεταβιβάσει στην Επιτροπή τη γενική εξουσία θεσπίσεως των σχετικών λεπτομερειών εφαρμογής χωρίς να πρέπει να διευκρινίσει τα ουσιώδη στοιχεία των ανατιθεμένων αρμοδιοτήτων και ότι, για να συμβεί αυτό, μια διατυπωθείσα κατά τρόπο γενικό διάταξη παρέχει επαρκή βάση εξουσιοδο­τήσεως (βλ., μεταξύ άλλων, στον γεωργικό τομέα, προαναφερθείσα απόφαση Γερ­μανία κατά Επιτροπής, σκέψη 41).
Secondly, according to the caselaw of the Court, since the Council has laid down in its basic regulation the essential rules governing the matter in question, it may delegate to the Commission general implementing power without having to specify the essential components of the delegated power; for that purpose, a provision drafted in general terms provides a sufficient basis for the authority to act (see in particular, with regard to agriculture, Germany v Commission, cited above, at paragraph 41).
Επιβάλλεται επίσης η διαπίστωση ότι το άρθρο 249 του τελωνειακού κώδικα συνιστά επαρκή βάση εξουσιοδοτήσεως επιτρέπουσα στην Επιτροπή να καθορίσει τις λεπτομέρειες εφαρμογής του τελωνειακού κώδικα και, ιδίως, του άρθρου 204.
Furthermore, Article 249 of the Customs Code constitutes a sufficient basis for the Commission to adopt a set of rules for the implementation of the Customs Code and Article 204 in particular.
Επιβάλλεται συνεπώς να εξεταστεί αν το εξαντλητικού χαρακτήρα σύστημα που θεσπίστηκε με το άρθρο 859 του κανονισμού εφαρμογής είναι αναγκαίο ή χρήσιμο για την εφαρμογή του τελωνειακού κώδικα και αν αντιβαίνει προς αυτόν.
Therefore, it is necessary to ascertain whether the exhaustive set of rules laid down by Article 859 of the implementing Regulation is necessary or appropriate for the implementation of the Customs Code and whether it is contrary to that Code.
Ι ­ 7932
I - 7932
Επιβάλλεται σχετικώς η διαπίστωση, πρώτον, ότι, εφόσον ούτε το άρθρο 204 ούτε άλλη διάταξη του τελωνειακού κώδικα δεν αποκλείει τη δυνατότητα να θεσπίσει η Επιτροπή εξαντλητικούς κανόνες σχετικά με τις παραλείψεις οι οποίες «δεν έχουν πραγματικές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναπόθεσης ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώτος», το εξαντλητικού χαρακτήρα σύστημα που προβλέπει το άρθρο 859 του κανονισμού εφαρμογής δεν αντιβαίνει προς τον τελωνειακό κώδικα.
It must be observed, first, that since neither Article 204 nor any other provision of the Customs Code preclude the Commission from adopting exhaustive rules on failures which 'have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question', the exhaustive set of rules laid down by Article 859 of the implementing Regulation is not contrary to the Customs Code.
Δεύτερον, από την έβδομη και όγδοη αιτιολογική σκέψη του προοιμίου του τελω­νειακού κώδικα προκύπτει ότι σκοπός του Συμβουλίου είναι, πρώτον, «η εξασφά­λιση της ενιαίας εφαρμογής» του κώδικα σε όλα τα κράτη μέλη, προβλέποντας ειδική διαδικασία για τη θέσπιση των λεπτομερειών εφαρμογής εντός ευλόγων προθεσμιών και, αφετέρου, η προσπάθεια αποφυγής, «κατά την έκδοση των μέτρων εφαρμογής» του τελωνειακού κώδικα, «των απατών ή παρατυπιών που είναι δυνατόν να επιφέρουν ζημία στον γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων».
Secondly, it is evident from the seventh and eighth recitals in the preamble to the Customs Code that the Council sought to 'guarantee the uniform application' of the Code in the Member States by establishing, to that end, a specific procedure enabling the procedures for its implementation to be adopted within a suitable time, and to ensure that 'in adopting the measures required to implement' the Customs Code, the utmost care was taken 'to prevent any fraud or irregularity liable to affect adversely the General Budget of the European Communities'.
Έχοντας υπόψη αυτούς τους σκοπούς και την ανάγκη διασφαλίσεως της ίσης μεταχειρίσεως όλων των επιχειρηματιών σε όλα τα κράτη μέλη, το άρθρο 859 του κανονισμού εφαρμογής, καθόσον διασφαλίζει την ενιαία εφαρμογή αυτής της δια­τάξεως του τελωνειακού κώδικα σε όλα τα κράτη μέλη, πρέπει να θεωρηθεί όχι μόνο χρήσιμο, αλλά και αναγκαίο για την εφαρμογή της βασικής ρυθμίσεως.
Having regard to those objectives and the need to treat equally all traders in all the Member States, Article 859 of the implementing Regulation must be regarded not only as appropriate but also as necessary for the implementation of the basic legislation in that it guarantees the uniform application of a provision of the Customs Code in all the Member States.
41 Εξάλλου, εφόσον, κατά την πέμπτη αιτιολογική σκέψη του προοιμίου του κανο­νισμού εφαρμογής, «τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής», επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τηρήθηκε το άρθρο 249 του τελωνειακού κώδικα, που καθορίζει τη διαδικασία εκδόσεως του κανονισμού εφαρμογής, και ότι ο εν λόγω κανονισμός εκδόθηκε εγκύρως.
Moreover, since, under the fifth recital in the preamble to the implementing Regulation, 'the measures provided for by this Regulation are in accordance with the opinion of the Customs Code Committee', it should be noted that Article 249 of the Customs Code establishing the procedure for adopting the implementing Regulation has been complied with and that that regulation has been adopted with valid effect.
42 Συνεπώς, η εναντίωση που προέβαλαν η Sohl & Söhlke και η Γερμανική Κυβέρνηση δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Ι ­ 7933
42 Therefore, the objection raised by Sohl & Söhlke and the German Government cannot be sustained. I - 7933
11.1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98
1999 — CASE C-48/98
Βάσει των ανωτέρω, η απάντηση που πρέπει να δοθεί στο πρώτο ερώτημα είναι ότι το άρθρο 859 του κανονισμού εφαρμογής εγκύρως θεσπίζει σύστημα το οποίο διέπει εξαντλητικώς τις παραλείψεις, κατά την έννοια του άρθρου 204, παράγραφος 1, στοιχείο α', του τελωνειακού κώδικα, οι οποίες «δεν έχουν πραγματικές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναπόθεσης ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώτος».
In the light of the foregoing considerations, the answer to the first question must be that Article 859 of the implementing Regulation contains a validly constituted and exhaustive set of rules on failures, within the meaning of Article 204(1)(a) of the Customs Code, which 'have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question'.
Ενόψει της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα, παρέλκει απάντηση στο τρίτο ερώτημα.
Having regard to the answer given to the first question, there is no need to answer the third question.
Επί του εβδόμου ερωτήματος
Seventh question
Με το έβδομο ερώτημα του το αιτούν δικαστήριο ερωτά ουσιαστικώς, πρώτον, αν οι όροι offenkundige Fahrlässigkeit, offensichtliche Fahrlässigkeit και grobe Fahrlässi­gkeit, που χρησιμοποιούνται στο γερμανικό κείμενο των άρθρων 212α του τελω­νειακού κώδικα, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 82/97,239 του τελωνειακού κώδικα και 859 του κανονισμού εφαρμογής, που αντιστοιχούν στον γαλλικό όρο négligence manifeste (προφανής αμέλεια), έχουν την ίδια έννοια.
By its seventh question the national court asks essentially, first, whether the terms 'offenkundige Fahrlässigkeit', 'offensichtliche Fahrlässigkeit', and 'grobe Fahrlässigkeit', which appear respectively in the German version of Article 212a of the Customs Code, as amended by Regulation No 82/97, Article 239 of the Customs Code and Article 859 of the implementing Regulation and correspond to the terms 'manifest negligence' and 'obvious negligence' in the English version, have the same meaning.
Δεύτερον, το αιτούν δικαστήριο ερωτά ποια είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων πρέπει να εκτιμάται αν υπάρχει προφανής αμέλεια κατά την έννοια του άρθρου 239 του τελωνειακού κώδικα.
Secondly, the national court asks what are the criteria for determining whether or not there is obvious negligence within the meaning of Article 239 of the Customs Code.