natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 3 της αποφάσεως της Επιτροπής, της σχετικής με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (IV/31.572 και IV/32.571 - κατασκευαστική βιομηχανία στις Κάτω Χώρες) αναστέλλεται, καθόσον αφορά τα στοιχεία εκείνα των επιδίκων ρυθμίσεων που δεν συνδέονται με την ύπαρξη συμπεφωνημένης πρακτικής ή ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των επιχειρηματιών, την παροχή προτιμήσεως και την άμεση μετακύλιση στους υπέρ ων οι κατακυρώσεις των ποσών αποζημιώσεως για έξοδα υπολογισμού και επαγγελματικές εισφορές.
The operation of Article 3 of the Commission Decision relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the EEC Treaty (IV/31.572 and 32.571 - Building and construction industry in the Netherlands) is suspended in so far as it concerns elements of the contested rules which are not linked to the existence of a concerted action or an exchange of information between the undertakings, to the giving of preference and to the direct passing on to the client of the amounts to be reimbursed for
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα."
The costs are reserved".
Γλώσσα πρωτοτύπου: η γαλλική.
Original version (French) completed on 22 July 1992.
ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ 1
THE PROCEEDINGS OF THE COURT OF JUSTICE AND COURJ OF FIRST INSTANCE OF THE EUROPEAN COMMUNITIES
Εβδομάδες από 14 εως 25 Σεπτεμβρίου 1992 αριθ. 23-92
Week of 14 to 25 September 1992
Υποθ. C-153/91
Case C-153/91 CamiTle Petit ν Office National des Pensions fONP) Freedom of movement for persons
Υποθ. Τ-28/90 Asia Motor France κατά Επιτροπής
Case T-28/90 Asia Motor France ν Commission
C-195/91-P Bayer κατά Επιτροπής Ανταγωνισμός Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Claus Gulmann Υπόθ. C-226/91 J.
Case C-226/91 J. Molenbroek ν Sociale Verzekeringsbank Social policy Opinion of Mr Advocate General Tesauro
Υπόθ. C-219/91 Ποινική δίκη κατά J. S. W. Ter Voort
Case C-208/91 R. Beaulande ν Directeur des Services Fiscaux de Nantes Taxation Opinion of Mr Advocate General Darmon
Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Giuseppe Tesauro Συνεκδ. υποθ.
Case C-313/90 CIRFS and Others ν Commission State aid Opinion of Mr Advocate General Lenz
Β) Ενώπ ι ον του Πρωτοδ ι κε i ου
Joined Cases C-134/91 and C-135/91 Kerafina Keramische und Finanz Holding and AG Vioktimatiki AEVE ν Hellenic Republic Company law Opinion of Mr Advocate General Tesauro
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Before the Court of First Instance
Υπόθ. C-153/91: Camille Petit κατά Office national des pensions (ONP)
Case C-153/91:
"Ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων -- Εθνική νομοθεσία περί της χρήσεως των γλωσσών ενώπιον των δικαστηρίων -- Αμιγώς εσωτερική κατάσταση κράτους μέλους" (Πέμπτο τμήμα)
Camille Petit ν Office National des Pensions (ONP) - 22 July 1992 (Freedom of movement for workers - National laws on the use of languages in judicial proceedings - Wholly internal matter for a Member State) (Fifth Chamber)
Με απόφαση της 3ης Ιουνίου 1991, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 10 Ιουνίου 1991, το tribunal du travail των Βρυξελλών υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 2, 3 και 84, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου.
By judgment of 3 June 1991, received at the Court Registry on 10 June 1991, the Tribunal du Travail de Bruxelles submitted three questions for a preliminary ruling, concerning the interpretation of Articles 2, 3 and 84(4) of Council Regulation No 1408/71.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο προσφυγής του Petit, βελγικής ιθαγενείας, εργασθέντος μόνο επί του βελγικού εδάφους, κατά της ΟΝΡ.
The questions arose in the course of proceedings brought against the ONP oy Mr Petit, a Belgian national who had worked solely in the territory of Belgium.
Όμως, ο βελγικός νόμος περί της χρήσεως των γλωσσών ενώπιον των Δικαστηρίων ορίζει για την προσφυγή αυτή τη χρήση της ολλανδικής γλώσσας, επί ποινή ακυρώσεως.
However, the Belgian law on the use of languor in judicial proceedings required Dutch to be used for this particular action, otherwise i t was inval id.
Με τα ερωτήματα του, το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν τα άρθρα 48 και 51, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΟΚ και ο προαναφερθείς κανονισμός 1408/71 εφαρμόζονται σε καταστάσεις όπως αυτή που αναφέρθηκε πιο πάνω.
In asking the questions, the national court was seeking to establish whether Articles 48 and 51(1) of the EEC Treaty, and the aforesaid Regulation No 1408/71, applied to situations such as the one described above.
"Τα άρθρα 48, παράγραφος 1, και 51 της Συνθήκης ΕΟΚ και ο κανονισμός 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, και ιδίως τα άρθρα 3 και 84, παράγραφος 4, δεν έχουν εφαρμογή σε καταστάσεις των οποίων όλα τα συστατικά στοιχεία εντοπίζονται στο εσωτερικό ενός μόνου κράτους μέλους."
"Articles 48 and 51(1) of the EEC Treaty, and Council Regulation No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to self-employed persons and to members of their families moving within the Community, as amended and up dated by Council Regulation No 2001/83 of 2 June 1983, and in particular Articles 3 and 84(4) thereof, do not apply to situations of which every element is confined within a single Member State."
0 γενικός εισαγγελέας Carl Otto Lenz ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 9ης Ιουλίου 1992.
Mr Advocate General Lenz delivered his Opinion at the sitting on 9 July 1992
Πρότεινε να δοθεί στα υποβληθέντα ερωτήματα η ακόλουθη απάντηση:
He proposed that the following answer be given to the questions referred to the Court:
Στην περίπτωση που δεν συντρέχει κοινοτικό στοιχείο, οι συνδυασμένες διατάξεις του όρθρου 84, παράγραφος 4 και του άρθρου 2 του κανονισμού 1408/71 δεν εφαρμόζονται επί εργαζομένων που υπόκεινται στη νομοθεσία ενός μόνον κράτους μέλους του οποίου έχουν την ιθαγένεια και στο έδαφος του οποίου κατοίκησαν και εργάσθηκαν.
Unless some Community dimension is in evidence, the combined provisions of Articles 84(4) and 2 of Regulation No 1408/71 do not apply to workers governed by the laws of a single Member State of which they are nationals and on whose territory they have resided and worked.
Οι διατάξεις κοινοτικού δικαίου που θεσπίζονται για την εγκαθίδρυση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων εφαρμόζονται μόνο καθόσον αφορά την εγκαθίδρυση της εν λόγω ελεύθερης κυκλοφοφίας των εργαζομένων μεταξύ των κρατών μελών.
The provisions of Community law which were adopted in order to establish freedom of movement for workers operate only for the purpose of establishing that freedom of movement for workers between the Member States.
Τ-138/89: NBV & NVB κατά Επιτροπής 17 Σεπτεμβρίου 1992 "Ανταγωνισμός -- Αρνητική πιστοποίηση -- Πράξη την οποία δεν μπορεί να προσβάλει ο δικαιούχος" (Δεύτερο τμήμα)
Case T-138/89: NBV and NVB ν Commission - 17 September 1992 (Competition - Negative clearance - Act not open to challenge by the beneficiary) (Second Chamber)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 2 Οκτωβρίου 1989, η NBV και η NVB άσκησαν, δυνάμει του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή ακυρώσεως της αποφάσεως 89/152/Ε0Κ της Επιτροπής.
By application lodged at the Registry of the Court of Justice on 2 October 1989 the NBV and NVB brought an action under Article 173 of the EEC Treaty for the annulment of Commission Decision 89/512/EEC.
Με την απόφαση αυτή, η Επιτροπή χορήγησε αρνητική πιστοποίηση που αφορά τη συμφωνία μεταξύ των τραπεζών σχετικά με τα εμβάσματα "actie-accepten" υπογραφείσα από τις προσφεύγουσες, για τον λόγο ότι η συμφωνία αυτή, ενώ είναι περιοριστική του ανταγωνισμού, δεν έχει αισθητές επιπτώσεις στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.
In that decision the Commission had issued negative clearance for the inter-bank agreement signed by the applicants regarding "actie-accepten" payments, on the ground that the agreement, although inherently restrictive of competition, had no appreciable effect on trade between Member States.
Η προσφυγή αποβλέπει στην ακύρωση της εν λόγω αποφάσεως μόνο καθόσον αυτή αναγνωρίζει ότι η συμφωνία είναι περιοριστική του ανταγωνισμού.
The action sought to annul the Commission decision in so far as it holds the agreement to be inherently restrictive of competition.
Η Επιτροπή υποβάλλει ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής επικαλούμενη δύο λόγους: α) η προσβαλλομένη πράξη δεν βλάπτει τις προσφεύγουσες οι οποίες δεν έχουν έννομο συμφέρον για την άσκηση της εν λόγω προσφυγής· β) η απόφαση, της οποίας η NVB δεν ήταν αποδέκτης, δεν την αφορά ούτε άμεσα ούτε ατομικά.
The Commission pleaded that the application was inadmissible on two grounds: (a) the contested act did not adversely affect the applicants, who had no interest in bringing an action, and (b) the decision was not of direct and individual concern to NVB, and was not addressed to it.
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η αρνητική πιστοποίηση συνιστά τυπικώς διατυπωθείσα άποψη, απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 173 της συνθήκης, η οποία μπορεί να υιοθετηθεί στο πλαίσιο του άρθρου 85 της Συνθήκης.
The applicants claimed that, in procedural terms, negative clearance constituted a decision for the purposes of Article 173 of the EEC Treaty capable of being adopted under Article 85 of the Treaty.
Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι η προσφυγή του άρθρου 173 της Συνθήκης μπορεί να ασκηθεί μόνο κατά βλαπτικής πράξεως, δηλαδή κατά πράξεως που μπορεί να επηρεάσει συγκεκριμένη νομική κατάσταση και ότι, στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι πρόκεται για απόφαση αρνητικής πιστοποιήσεως που χορηγήθηκε κατόπιν αιτήσεως των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων και ενώσεων επιχειρήσεων και με την οποία η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι, βάσει των στοιχείων που αυτή διαθέτει, δεν συντρέχει κατ' αυτήν λόγος παρεμβάσεως δυνάμει των άρθρων 85 ή 86 της Συνθήκης, το Πρωτοδικείο κρίνει ότι αυτή η απόφαση παρέχει ικανοποίηση στον
The Court of First Instance held that an action under Article 173 of the Treaty could be brought only against an adverse act, which meant an act liable to affect a specific legal position; since this case concerned a decision in the form of a negative clearance, issued at the request of the undertakings and associations of undertakings concerned, whereby the Commission had found on the evidence before it that there was no cause for it to intervene pursuant to Articles 85 or 86 of the EEC Treaty, the Court of First Instance ruled that such a decision gave satisfaction to the
αιτούντα και, λόγω της φύσεως της, δεν μπορεί ούτε να αλλάξει τη νομική κατάσταση του ούτε να τον βλάψει.
- 6 person requesting it and was inherently incapable of changing its legal position or of adversely affecting it.
Εξάλλου, το Πρωτοδικείο αναφέρει ότι ο επιχειρηματίας πρέπει να αποδεικνύει την ύπαρξη υπαρκτού και ενεστώτος εννόμου συμφέροντος κατά την ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως και ότι αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω, καθόσον οι προσφεύγουσες επικαλούνται μόνο καταστάσεις μέλλουσες και αβέβαιες προκειμένου να αποδείξουν το συμφέρον που έχουν να ζητήσουν την ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως.
The Court further noted that a trader had to show evidence of a real and immediate interest in having the contested act annulled, which was not the case here, where the applicants had pointed only to contingent future circumstances as evidence of their interest in having the act annulled.
Επιπλέον, από όλα όσα προηγήθηκαν προκύπτει ότι οι προσφεύγουσες δεν μπορούν παραδεκτώς να ασκήσουν ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή με την οποία ζητούν την ακύρωση της αρνητικής πιστοποιήσεως η οποία, σύμφωνα με την αίτηση τους, τους χορηγήθηκε από την Επιτροπή, για τον μόνο λόγο ότι, στην αιτιολογική έκθεση της αποφάσεως της, αυτή αναγνώρισε ότι η κοινοποιηθείσα συμφωνία περιόριζε τον ανταγωνισμό.
Moreover, it was clear from the foregoing as a whole that the applicants had no right to bring proceedings before the Court for the annulment of the negative clearance which the Commission had issued to them at their request, when their only argument was that the decision stated in its preamble that the agreement notified to it was in restraint of competition.
Επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Accordingly, the application had to be dismissed as inadmissible.
Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
The Court of First Instance held as follows:
"Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
The application is dismissed as inadmissible;
Τ-24/90: Automec κατά Επιτροπής
The applicants are ordered to pay the costs."
18 Σεπτεμβρίου 1992 "Ανταγωνισμός -- Υποχρεώσεις της Επιτροπής σε περίπτωση υποβολής καταγγελίας"
Case T-24/90: Automec ν Commission - 18 September 1992 (Competition - Obligations of the Commission when a complaint has been submitted to it)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 3 Μαΐου 1990, η Automec Sri άσκησε προσφυγή, η οποία έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής, της 28ης Φεβρουαρίου 1990, περί απορρίψεως της αιτήσεως της προσφεύγουσας βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του κανονισμού 17, η οποία αφορά τη συμπεριφορά των εταιριών BMW AG και BMW Italia Spa.
By application lodged on 3 May 1990 Automec S.r.l. brought an action for the annulment of the Commission's decision of 28 February 1990 rejecting the applicant's request pursuant to Article 3(2) of Regulation No 17 regarding the conduct of the companies BMW AG and BMW Italia SpA.
To Πρωτοδικείο αναγνωρίζει ότι η καταγγελία της προσφεύγουσας περιείχε αφενός αίτημα για τη θέσπιση δύο ειδικών μέτρων έναντι της BMW, δηλαδή μια διαταγή που να της επιβάλει την εκτέλεση των συστάσεων της προσφεύγουσας και μια διαταγή που να την υποχρεώνει να επιτρέψει στην προσφεύγουσα να χρησιμοποιεί ορισμένα από τα σήματα της.
The Court of First Instance observed that the applicant's complaint consisted of a request for the adoption of two specific measures against BMW, namely an order requiring it to give effect to the applicant's instructions and an order requiring BMW to permit the applicant to use some of its trade-marks.
Το Πρωτοδικείο κρίνει ότι πρέπει να καθοριστεί αν η Επιτροπή παρέβη το κοινοτικό δίκαιο, ιδίως το άρθρο 3 του κανονισμού 17, απορρίπτοντας την αίτηση περί θεσπίσεως των ανωτέρω ειδικών διαταγών.
The Court found it necessary to establish whether the Commission had infringed Community law, and in particular Article 3 of Regulation No 17, by rejecting the request for the specific orders referred to above.
Το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι το άρθρο 85, παράγραφος 1, απαγορεύει ορισμένες συμφωνίες ή πρακτικές που αντιστρατεύονται τον ανταγωνισμό και ότι στο εθνικό δίκαιο εναπόκειται να καθορίσει τις άλλες συνέπειες που συνδέονται με παράβαση του άρθρου 85 της Συνθήκης, όπως
The Court recalled that Article 85(1) prohibited certain anti-competitive agreements and practices, but that it was the task of national law to define the further consequences flowing from a breach of Article 85, such
η υποχρέωση της επανορθώσεως της προκληθεί σας σε τρίτον ζημίας ή ενδεχόμενη υποχρέωση συνάψεως συμβάσεως.
- 7 as the duty to make good the damage caused to third parties or, possibly, the obligation to agree on terms.
Δεδομένου ότι η συμβατική ελευθερία πρέπει να παραμείνει ο κανόνας, δεν είναι δυνατό, κατ' αυτήν, να αναγνωριστεί στην Επιτροπή, στο πλαίσιο της εξουσίας διαταγής που αυτή διαθέτει προκειμένου να παύσουν οι παραβάσεις του άρθρου 85, παράγραφος 1, η εξουσία να διατάσσει σε συμβαλλόμενο τη σύναψη συμβατικών σχέσεων.
The Court held that, since freedom of contract had to remain the rule, in principle the Commission could not, in principle, legitimately be required to use the mandatory powers given to it for the suppression of contraventions of Article 85(1) in such a way as to enjoin a party to enter into contractual relations.
Το Πρωτοδικείο αναγνωρίζει ότι, υπό τις παρούσες περιστάσεις, η Επιτροπή δεν ήταν εξουσιοδοτημένη να προβεί σε ειδικές διαταγές, υποχρεώνοντας τη BMW να εφοδιάζει την προσφεύγουσα και να της επιτρέπει να χρησιμοποιεί τα σήματα της.
The Court held that, in the circumstances of the case, the Commission was not empowered to issue specific orders obliging BMW to supply the applicant with stocks or to permit the applicant to use its trade-marks.
Όσον αφορά τους άλλος λόγους που επικαλέστηκε η προσφεύγουσα, δηλαδή την παράβαση του άρθρου 155 της Συνθήκης, του άρθρου 3 του κανονισμού 17 και του άρθρου 6 του κανονισμού 99/63, την παράβαση της υποχρεώσεως προς αιτιολογία, το ανεφάρμοστο και το παράνομο του κανονισμού 123/85 και την ύπαρξη καταχρήσεως εξουσίας, το Πρωτοδικείο αναγνωρίζει ότι είναι αβάσιμη.
As for the other pleas, whereby the applicant had alleged infringements of Article 155 of the EEC Treaty, Article 3 of Regulation No 17 and Article 6 of Regulation No 99/63, breach of the obligation to give reasons, the inapplicability and illegality of Regulation No 123/85 and a misuse of powers, the Court found them to be unfounded.
18 Σεπτεμβρίου 1992 "Προσφυγή κατά παραλείψεως -- Παραδεκτό -- Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως -- Αγωγή αποζημιώσεως -- εκκαθάριση των δικαστικών εξόδων"
Case T-28/90: Asia Motor France ν Commission - 18 September 1992 (Action for failure to act - Admissibility - Decision unnecessary - Action for damages - Payment of expenses)
Οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις επιδίδονται στην εισαγωγή και το εμπόριο στη Γαλλία οχημάτων ιαπωνικής μάρκας που έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός άλλων κρατών μελών της Κοινότητας, όπως είναι το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο.
The applicant undertakings are engaged in importing and marketing in France Japanese-made vehicles put in free circulation in other Member States of the Community such as Belgium and Luxembourg.
θεωρώντας ότι είναι θύματα παράνομης συμφωνίας, συναφθείσας μεταξύ πέντε εισαγωγέων ιαπωνικών οχημάτων στη Γαλλία, κατέθεσαν καταγγελία στην Επιτροπή, η οποία δεν έδωσε συνέχεια στις καταγγελίες τους.
They considered themselves the victims of an illegal agreement concluded between five importers of Japanese cars into France, and accordingly complained to the Commission, which did not give effect to their complaints.
Η Επιτροπή, μετά την κατάθεση της προσφυγής, κοινοποίησε στους προσφεύγοντες απόφαση περί οριστικής απορρίψεως των καταγγελιών τους.
By application lodged at the Registry of the Court of Justice on 20 March 1990, Asia Motor France and three other applicants sought, first, a declaration under the third paragraph of Article 175 of the EEC Treaty that the Commission had failed to take in their regard a decision based on
Ως προς το παραδεκτό της προσφυγής, το Πρωτοδικείο αναγνωρίζει ότι η προσφυγή ήταν παραδεκτή, εφόσον βασίζεται στο άρθρο 175 της Συνθήκης, ανεξάρτητα από το ζήτημα αν η λήψη θέσεως εκ μέρους της Επιτροπής την αποστέρησε εκ των υστέρων από το αρχικό της αντικείμενο.
As far as the admissibility of the application was concerned, the Court of First Instance found it admissible in so far as it was based on Article 175 of the Treaty, regardless of whether the Commission's definition of its position had subsequently made the original purpose of that application redundant.
Πράγματι, αυτή η λήψη θέσεως δεν έχει επίπτωση στο παραδεκτό των αιτημάτων της προσφυγής, το οποίο πρέπει να εκτιμάται κατά την ημερομηνία της καταθέσεως της προσφυγής.
The fact of its having defined its position had no bearing on the admissibility of the applicants' pleas, since the issue had to be examined as at the date of submission of the application.
Όσον αφορά το αντικείμενο των αιτημάτων, το Πρωτοδικείο αναγνωρίζει ότι σε μια περίπτωση όπως η προκειμένη, κατά την οποία η πράξη, της οποίας η παράλειψη αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς, θεσπίσθηκε μετά την άσκηση της προσφυγής, πριν από τη δημοσίευση της αποφάσεως, η δήλωση του Δικαστηρίου ή του Πρωτοδικείου περί αναγνωρίσεως της παραλείψεως δεν μπορεί πλέον να οδηγήσει στα αποτελέσματα που προβλέπονται από το άρθρο 176 της Συνθήκης και ότι τα αιτήματα των προσφευγόντων που στηρίζονται στο άρθρο 175 κατέστησαν άνευ αντικειμένου μετά από την άσκηση της προσφυγής και, ότι, επομένως, δεν συντρέχει λόγος να αποφανθεί ως προς αυτά.
Turning to the subject-matter of the pleas the Couri ot ¡ vrst instance found that in circumstances such as those in question, in which the act whose omission was in dispute had been adopted after the commencement of proceedings but before delivery of the judgment, a declaration by either Court that the institution has failed to act cannot then have the consequences envisaged under Article 176 of the Treaty; the Court held that the applicants' pleas based on Article 175 had become redundant after the commencement of the proceedings, so that there was no need to give judgment on them.
Όσον αφορά την τροποποίηση των αιτημάτων προσφυγής κατά παραλείψεως σε αιτήματα προσφυγής ακυρώσεως, το Πρωτοδικείο αναφέρει ότι οι ανακοινώσεις, με τις οποίες η Επιτροπή αποφαίνεται επί καταγγελίας που κατατέθηκε ενώπιον της, δεν έχουν τον χαρακτήρα αποφάσεων δυναμένων να βλάψουν, κατά την έννοια του άρθρου 189 της Συνθήκης, και, επομένως, δεν μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως βάσει του άρθρου 173 της Συνθήκης.
As regards the attempt to replace a request for a declaration of failure to act with a request for the annulment of a documentary act, the Court o^ First Instance noted that the notices by which the Commission gives its opinion on a complaint submitted to it cannot, by their nature, be construed as decisions liable to have adverse effects for the purposes of Article 189 of the EEC Treaty and hence cannot be the subject of an action for their annulment under Article 173 thereof.
Το Πρωτοδικείο δηλώνει ότι οι προσφεύγοντες, οι οποίοι αρχικώς προσέφυγαν στο Πρωτοδικείο βάσει του άρθρου 175 της Συνθήκης, δεν μπορούν να ζητήσουν παραδεκτώς την τροποποίηση των εν λόγω αρχικών αιτημάτων σε αιτήματα προσφυγής ακυρώσεως, βασιζόμενα στο άρθρο 173 της Συνθήκης και βάλλοντα κατά της προσωρινής ανακοινώσεως της 8ης Μαΐου 1990.
The Court stated that the applicants, having originally brought the action on the basis of Article 175 of the EEC Treaty, could not be permitted to seek to change the form of relief as originally sought into an action under Article 173 for the annulment of the provisional notice of 8 May 1990.
Όσον αφορά τη ζημία που αναφέρεται στο εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο, αυτή αφορά μόνο οικονομικές απώλειες που επήλθαν πριν από την περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας θα μπορούσε, ενδεχομένως, να ευθύνεται το κοινοτικό θεσμικό όργανο βάσει φερομένης παραλείψεως.
As to the damage alleged in the originating application, it covered only the financial losses incurred before the period during which the Commission might hypothetically have been made liable on account of its supposed failure to act.
Από τις σκέψεις αυτές προκύπτει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη καθόσον στηρίζεται στα άρθρα 178 και 215 της Συνθήκης.
The Court concluded that the application was inadmissible in so far as it was based on Articles 178 and 215 of the EEC Treaty.
Πρότεινε το Δικαστήριο:
The Court of First Instance held as follows:
0 γενικός εισαγγελέας Claus Gulmann ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση Tnc ολομελείαο του Δικαστηρίου της 15ης Σεπτεμβρίου 1992.
There is no need to give a decision on the heads of claim in the application in so far as the application is based on Article 175 of the Treaty;
Πρότεινε το Δικαστήριο:
The remaining heads of claim in the application are dismissed as inadmissible."
Υπόθ. 210/91: Επιτροπή κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
Case C-74/91: Commission ν Federal Republic of Germany
Παράβαση κράτους -- Άρθρο 19 του κανονισμού ΕΟΚ 3599/82 του Συμβουλίου και άρθρο 19 της 17ης οδηγίας του Συμβουλίου -- Απαλλαγή από τον φόρο προστιθεμένης αξίας επί των προσωρινών εισαγωγών άλλων αγαθών εκτός του μέσου μεταφοράς -- Πρακτική περιορίζουσα την προσωρινή εισαγωγή των προσωπικών ειδών των ταξιδιωτών.
Failure of a Member State to fulfil its obligations - Article 26 of the Sixth Council Directive on VAT - Travel agencies - Calculation of the taxable margins where the services supplied include transport by air or sea to another Member State. -
0 γενικός εισαγγελέας Claus Gulmann ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομελείας του Δικαστηρίου της 15ης Σεπτεμβρίου 1992.
Mr Advocate General Gulmann delivered his Opinion at the sitting of the full Court on 15 September 1992.
Προτείνε το Δικαστήριο:
He proposed that the Court should: