natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην προκειμένη περίπτωση, η προσβαλλομένη απόφαση υπογραμμίζει ορθά ότι τα αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις των εντεταλμένων ενδιαμέσων, των κατασκευαστών αυτοκινήτων και των διανομέων προσδιορίστηκαν και αποσαφη­νίστηκαν με τους προαναφερθέντες κανονισμούς, που εισάγουν εξαίρεση ανά κατηγορία, 123/85 και 1475/95, της 28ης Ιουνίου 1995, με την ανακοίνωση 91/C 329/06 της Επιτροπής, της 4ης Δεκεμβρίου 1991, τιτλοφορούμενη «Διευκρινίσεις σχετικά με τις δραστηριότητες των μεσαζόντων κατά την πώληση αυτοκινήτων» (ΕΕ C 329, σ.
In this case, as is rightly stated in the contested decision, the respective rights and obligations of the authorised agents, car manufacturers and dealers were defined and set out in block exemption Regulations No 123/85 and No 1475/95 of 28 June 1995, cited above, by Commission Communication 91/C 329/06 of 4 December 1991 entitled 'Clarification of the activities of motor vehicle intermediaries' (OJ 1991 C 329, p.
Π­493), και της 16ης Ιουνίου 1994 στην υπόθεση C­322/93 Ρ, Peugeot κατά Επιτροπής (Συλλογή 1994, σ. 1­2727).
20) and by the judgments of the Court of First Instance of 22 April 1993 in Peugeot v Commission (Case T-9/92 [1993] ECR II-493) and of the Court of Justice of 16 June 1994 in Peugeot v Commission (Case C-322/93 Ρ [1994] ECR I-2727).
Υπό τις περιστάσεις αυτές, η Επιτροπή μπορούσε να εκτιμήσει, χωρίς να υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη, ότι τα εθνικά δικαστήρια και οι εθνικές αρχές ήσαν σε θέση να αντιμετωπίσουν τις φερόμενες με την καταγγελία της προσφεύγουσας παραβάσεις και να διαφυλάξουν τα απορρέοντα από το κοινοτικό δίκαιο δικαιώματα της.
That being so, the Commission was entitled to reach the conclusion, and did not commit any manifest error in so doing, that the national courts and administrative authorities were capable of dealing with the infringements alleged in the applicant's complaint and of protecting the applicant's rights under Community law.
Το γεγονός ότι, στα πλαίσια της υποθέσεως Volkswagen [βλ. απόφαση 98/273/ΕΚ, της 28ης Ιανουαρίου 1998, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (IV/35.733 — VW) (ΕΕ L 124, σ.
The fact that, in the Volkswagen case (see Commission Decision 98/273/EC of 28 January 1998 relating to a proceeding under Article 85 of the EC Treaty (Case IV/35.733 — VW, OJ 1998 L 124, p.
60)], συμπεριεφέρθη εκ πρώτης
60), the Commission took action against
SGA κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ όψεως κατά τρόπο ανάλογο προς εκείνο που προσήψε η προσφεύγουσα στην PSA και στο δίκτυο της, εμπλέκοντας και άλλον κατασκευαστή οχημάτων, δεν κατα­δεικνύει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί την εκτίμηση του κοινοτικού συμφέροντος στην παρούσα υπόθεση.
SGA V COMMISSION conduct which at first sight appears similar to that which the applicant alleges against PSA and its network and which implicated another car manufacturer does not prove that it erred in its assessment of the Community interest in this case.
Πράγματι, οσάκις βρίσκεται αντιμέτωπη με κατάσταση, στα πλαίσια της οποίας ορισμένα στοιχεία επιτρέπουν να υφίστανται υπόνοιες ότι μερικές μεγάλες επιχει­ρήσεις ανήκουσες στον ίδιο οικονομικό τομέα ενεργούν κατά τρόπο αντίθετο προς το δίκαιο του ανταγωνισμού, η Επιτροπή νομιμοποιείται να επικεντρώσει τις προ­σπάθειές της σε μία από τις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις, διευκρινίζοντας παράλληλα στους επιχειρηματίες που θίγονται ενδεχομένως από την παράνομη συμπεριφορά των λοιπών παραβατών ότι εναπόκειτο στους ίδιους να προσφύγουν στα εθνικά δικαστήρια.
Where the Commission is faced with a situation where numerous factors give rise to a suspicion of anticompetitive conduct on the part of several large undertakings in the same economic sector, the Commission is entitled to concentrate its efforts on one of the undertakings concerned, whilst at the same time indicating to the economic operators who may have suffered damage as a result of the anticompetitive conduct of the other parties concerned that it was open to them to bring an action in the national courts.
Άλλως, η Επιτροπή θα ήταν υποχρεωμένη να κατατμήσει τα μέσα που διαθέτει σε διάφορες έρευνες μεγάλου βεληνεκούς, γεγονός που θα συνεπαγόταν τον κίνδυνο να μην τελεσφορίσει καμία από αυτές.
If it were otherwise, the Commission would be forced to spread its resources across a number of separate wide-ranging investigations, with the attendant risk that none could be brought to a satisfactory conclusion.
'Ετσι, θα εξανεμιζόταν το υπέρ της κοινοτικής έννομης τάξεως πλεονέκτημα που απορρέει από την έχουσα παραδειγ­ματική αξία απόφαση έναντι μιας των επιχειρήσεων που διέπραξαν παράβαση, ιδίως δε για τους επιχειρηματίες που εθίγησαν από τη συμπεριφορά των άλλων εταιριών.
The benefit to the Community legal order stemming from the exemplary value of a decision with regard to one of the undertakings in breach of the competition rules would then be lost, in particular for the economic operators injured by the conduct of the other companies.
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει επίσης να υπομνηστεί ότι η Επιτροπή είχε ήδη παρέμβει, όσον αφορά την Peugeot, με την απόφαση 92/154/ΕΟΚ, της 4ης Δεκεμβρίου 1991, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (IV/33.157 — Eco System/Peugeot, EE 1992, L 66, σ.
In that context, it is also appropriate to point out that the Commission has already taken action against Peugeot in its Decision 92/154/EEC of 4 December 1991 relating to a proceeding under Article 85 of the EEC Treaty (Case IV/33.157 — Eco System/Peugeot, O J 1992 L 66, p.
1), η οποία αποτέλεσε αντικείμενο των προαναφερθεισών αποφάσεων της 22ας Απριλίου 1993 στην υπόθεση Peugeot κατά Επιτροπής και της 16ης Ιουνίου 1994 στην υπόθεση Peugeot κατά Επιτροπής.
1) which was the subject of the judgments of 22 April 1993 and 16 June 1994 in Peugeot v Commission, cited above.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το γεγονός ότι η Επιτροπή προτίμησε να συνεχίσει την εξέταση των καταγγελιών που οδήγησαν στην απόφαση της επί της υποθέσεως Volkswagen αντί των στρεφομένων κατά της PSA καταγγελιών, μεταξύ των οποίων καταλεγόταν και αυτή της προσφεύγουσας, δεν επιτρέπει να διαπιστωθεί ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση της να εξετάσει, για κάθε περίπτωση χωριστά, τη σοβαρότητα των φερομένων παραβάσεων και το κοινοτικό συμφέρον που επιβάλλει την παρέμβαση της, ούτε ότι υπέπεσε συναφώς σε πλάνη περί την εκτίμηση.
That being so, the fact that the Commission preferred to investigate the complaints which led to its decision in the Volkswagen case rather than the complaints brought against PSA, which included that of the applicant, is not a ground for finding that it failed in its duty to examine on a case-by-case basis the seriousness of the alleged infringements and the Community interest in its taking action or that it committed an error of assessment.
61 Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του λόγου ακυρώσεως, το οποίο θεμελιώνεται σε πρόδηλη πλάνη περί του εντοπισμού του κέντρου βάρους της παραβάσεως, πρέπει
61 As regards the third part of the plea, alleging a manifest error as regards the location of the centre of gravity of the infringement, first of all the contested
Η περίσταση αυτή δεν αποτελεί παρά ένα από τα στοιχεία που έλαβε υπόψη της στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της, από τη διατύπωση δε της προσβαλλομένης αποφάσεως φαίνεται να προκύπτει ότι το ως άνω στοιχείο περιλαμβάνεται επικουρικώς και εκ περισσού.
That is only one of the factors which it took into consideration in making its assessment, and it is clear from the wording of the contested decision that it is a factor which is mentioned as a subsidiary matter and for what it might be worth.
Ακολούθως, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, η Επιτροπή δεν αγνόησε τον διασυνοριακό χαρακτήρα των επιδίκων πράξεων.
Next, it is clear from the contested decision that the Commission did not fail to appreciate the cross-border nature of the transactions in point.
Ορθώς, πάντως, εκτιμά ότι οι κατά κύριο λόγο εμπλεκόμενοι στην παρούσα υπόθεση, ήτοι ο κατασκευαστής, η προσφεύγουσα και οι καταναλωτές, πελάτες της τελευταίας, βρίσκονται στη Γαλλία και αρμόδιες να επιληφθούν της διαφοράς που ανέκυψε μεταξύ της προσφεύγουσας και της PSA και του δικτύου της είναι οι γαλλικές δικαστικές και διοικητικές αρχές.
However, it rightly considers that the main protagonists in this case, that is to say the manufacturer, the applicant and the consumers who are the applicant's customers, are based in France and that the French courts and administrative authorities have competence to deal with the dispute between the applicant and PSA and its network.
Τα εθνικά δικαστήρια βρίσκονται ιδίως σε πλεο­νεκτικότερη θέση απ' ό,τι η Επιτροπή να χωρήσουν στην εξέταση των πραγματικών περιστατικών που είναι αναγκαία προκειμένου να καταστεί εφικτή η απόφανση επί του ζητήματος αν η προσφεύγουσα ασκεί αποκλειστικά τη δραστηριότητα του παραγγελιοδόχου ή και εκείνη του ανεξάρτητου μεταπωλητή.
The national courts are, in particular, better placed than the Commission to carry out the investigation of the facts which is necessary in order to determine whether the applicant is acting only as an authorised intermediary or also as an independent reseller.
Ασφαλώς, η προσφεύγουσα αμφισβητεί το κατά πόσον τα εθνικά δικαστήρια είναι ικανά να διαφυλάξουν τα δικαιώματα της, πλην όμως δεν υποστήριξε την άποψη αυτή με συγκεκριμένα ενδεικτικά στοιχεία από τα οποία θα προέκυπτε ότι οι κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας και δικαστικής αμοιβαίας αρωγής δεν θα επέτρεπαν στην προκειμένη περίπτωση στα γαλλικά δικαστήρια να λάβουν υπόψη τα διασυνοριακά στοιχεία της διαφοράς.
It is true that the applicant disputes the ability of the national courts to protect its rights, but it has not substantiated its case in this respect by concrete evidence showing that the rules on international jurisdiction and judicial cooperation do not enable the French courts to take the cross-border aspects of the dispute into account in this case.
Επομένως, δεν πάσχει από πρόδηλες πλάνες περί τον εντοπισμό των σχετικών πραγματικών περιστατικών η εκτίμηση της Επιτροπής ως προς το κοινοτικό συμφέρον να συνεχίσει τον έλεγχο της καταγγελίας της προσφεύγουσας.
Consequently the Commission's assessment of the Community interest in pursuing the applicant's complaint is not vitiated by manifest errors as regards the places where material facts arose.
Έπεται ότι ο πρώτος και δεύτερος λόγος ακυρώσεως, καθώς και οι προβληθέντες κατά τη συζήτηση ακροατηρίου δύο λόγοι, είναι απορριπτέοι.
It follows that the first and second pleas and the two pleas raised at the hearing must be dismissed.
Επί τον τρίτον λόγον ακνρώσεως, ο οποίος θεμελιώνεται σε πρόδηλη πλάνη περί την εκτίμηση εκ μέρονς της Επιτροπής σχετικά με το αίτημα περί λήψεως προσωρινών μέτρων
Third plea: manifest error of assessment by the Commission in relation to the application for interim measures
Εναπόκειται στην Επιτροπή, κατά την άσκηση της εξουσίας της ελέγχου που της απονέμουν, σε θέματα ανταγωνισμού, η Συνθήκη και ο κανονισμός 17, να αποφα­σίσει, δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 1, του ως άνω κανονισμού, αν επιβάλ­λεται η θέσπιση προσωρινών μέτρων.
It is for the Commission, in the performance of the supervisory task conferred upon it by the Treaty and Regulation No 17 in competition matters, to decide, pursuant to Article 3(1) of Regulation No 17, whether it is necessary to adopt interim measures.
Για τη χορήγηση παρομοίων μέτρων, πρέπει να πληρούνται δύο προϋποθέσεις και συγκεκριμένα, πρώτον, οι πρακτικές ορισμένων επιχειρήσεων να είναι εκ πρώτης όψεως ικανές να στοιχειοθετούν παραβίαση των κοινοτικών κανόνων περί ανταγωνισμού δυνάμενη να αποτελέσει αντικείμενο επι­βολής κυρώσεων με απόφαση της Επιτροπής.
In order for such measures to be granted, two conditions must be met, namely, first, the practices of certain undertakings must be prima facie such as to constitute a breach of the Community rules on competition in respect of which a penalty could be imposed by a decision of the Commission.
Δεύτερον, πρέπει να επείγει η αντι­μετώπιση καταστάσεως ικανής να προκαλέσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία στον διάδικο που ζητεί τη λήψη των μέτρων ή που είναι απαράδεκτη για το γενικό συμφέρον (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 24ης Ιανουαρίου 1992 στην υπόθεση Τ­44/90, La Cinq κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II­1, σκέψη 28).
Secondly, there must be urgency in order to prevent the occurrence of a situation likely to cause serious and irreparable damage to the party applying for the measures or intolerable damage to the public interest (see Case T-44/90 La Cinq ν Commission [1992] ECR II-1, paragraph 28).
Στην προκειμένη περίπτωση, η προσφεύγουσα περιορίστηκε νο ζητήσει τη λήψη των προσωρινών μέτρων, χωρίς να διευκρινίσει πώς πληρούνται οι απαιτούμενες για τη χορήγηση τους προϋποθέσεις.
In this case the applicant confined itself to requesting interim measures without indicating in what way the requirements for the grant of such measures were satisfied.
Περαιτέρω, δεν δικαιολόγησε το βάσιμο του αι­τήματός της μετά την παραλαβή του εγγράφου της Επιτροπής της 11ης Αυγούστου 1994 (το οποίο προαναφέρθηκε στη σκέψη 4).
Neither has it shown that its request was well founded after it received the Commission's letter of 11 August 1994 (referred to at paragraph 4 above).
Υπό τις περιστάσεις αυτές, δεν μπορεί να αναγνωριστεί ότι συντρέχει οποιαδήποτε πλάνη περί την εκτίμηση εκ μέρους της Επιτροπής.
In those circumstances, there can be no finding that the Commission made an error of assessment.
Επομένως, ο τρίτος λόγος είναι αβάσιμος.
Consequently, the third plea in law is unfounded.
Η προσφεύγουσα περιορίζεται να αναφερθεί αορίστως με τα υπομνήματα της σε αρχές του δικαίου καθώς και σε αποφάσεις αφορώσες την έννοια της καταχρήσεως εξουσίας, χωρίς να διευκρινίζει πώς, κατά την άποψη της, ο λόγος αυτός ακυρώσεως θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη στην προκειμένη περίπτωση.
The applicant has confined itself to referring, in the abstract, in its pleadings to principles of law and judgments on the concept of misuse of powers, without explaining why in its view that ground for annulment should be upheld in this case.
Άρα, ο ως άνω λόγος
The plea does not therefore meet the requirements of Article 19 of the EC
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Accordingly, it must be dismissed as inadmissible.
Έπεται ότι είναι αβάσιμο το αίτημα περί ακυρώσεως της αποφάσεως της 5ης Ιουνίου 1996.
It follows that the claim for annulment of the decision of 5 June 1996 is unfounded.
Επί των αιτημάτων περί αποζημιώσεως (υποθέσεις Τ­189/95, Τ­39/96 και Τ­123/96)
Claim for compensation (Cases T-189/95, T-39/96 and T-123/96)
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πταίσμα δυνάμενο να επισύρει την εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας λόγω του ότι η τελευταία παρέβη την απορρέουσα από το άρθρο 3 της Συνθήκης και το άρθρο 3 του κανονισμού 17 υποχρέωση της να επιτύχει την παύση της παραβάσεως του κοινοτικού δικαίου που διέπραξε επιχείρηση, ενώ η παράλειψη της Επιτροπής τής προκάλεσε ζημία.
70 The applicant submits that the Commission committed a wrongful act capable of attracting non-contractual liability on the part of the Community by failing to fulfil its obligation under Article 3 of the Treaty and Article 3 of Regulation No 17 to ensure that a breach of Community law by an undertaking be brought to an end, and that the Commission's failure to act caused it damage.
71 Η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό των αιτημάτων περί αποζημιώσεως με το αιτιολογικό ότι τα δικόγραφα δεν είναι σύμφωνα προς τις διατάξεις του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
71 The Commission challenges the admissibility of the claims for compensation on the ground that the applications do not comply with Article 19 of the Statute of the Court of Justice and Article 44(1 )(c) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι τα αι­τήματα περί αποζημιώσεως είναι και αβάσιμα.
Nor does it consider the applications for compensation to be founded.
Κατά την άποψη της, δεν μπορεί να
It contends that no wrongful conduct in the treatment of the complaint
SGA κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της προσαφθεί οποιαδήποτε υπαίτια συμπεριφορά κατά την αντιμετώπιση της καταγγελίας, η δε προσφεύγουσα δεν απέδειξε ούτε την ύπαρξη της ζημίας ούτε την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της ζημίας και της φερομένης παραλείψεως.
SGA V COMMISSION can be imputed to it and that the applicant has failed to prove that there was damage or that there was a causal link between the damage and the alleged failure to act.
Σε κάθε περίπτωση, κατά πάγια νομολογία, η Επιτροπή δεν οφείλει, όταν επιλαμβάνεται καταγγελίας δυνάμει του άρθρου 3 του κανονισμού 17, να εκδώσει απόφαση σχετικά με την ύπαρξη ή όχι της φερομένης παραβάσεως, εκτός και αν η καταγγελία εμπίπτει στις αποκλειστικές αρμοδιότητές της, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει εν προκειμένω (βλ., επί παραδείγματι, προαναφερθείσα απόφαση Tremblay κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψη 59).
In any event it has consistently been held that where the Commission receives a complaint under Article 3 of Regulation No 17 it is not obliged to take a decision regarding the existence or otherwise of the alleged infringement unless the complaint falls within the exclusive purview of the Commission, which is not the case here (see, for example, Tremblay and Others ν Commission, cited above, paragraph 59).
Επομένως, η συμπεριφορά της Επιτροπής, κατά της οποίας βάλλει η προσφεύγουσα με τα παρόντα αιτήματά της περί αποζημιώσεως, δεν μπορεί να συνιστά πταίσμα δυνάμενο να επισύρει την ευθύνη της Κοινότητας.
It follows that the conduct on the part of the Commission to which this claim for compensation relates does not amount to a wrongful act capable of causing the Community to incur liability.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, πρέπει να απορριφθούν τα αιτήματα περί αποζημιώσεως, χωρίς να απαιτείται η εξέταση του ζητήματος αν οι αναπτύξεις της προσφεύγουσας ως προς τη φύση και την έκταση της ζημίας και ως προς την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της προσαπτομένης συμπεριφοράς της Επιτροπής και την ως άνω ζημία είναι επαρκείς ενόψει των απαιτήσεων του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
In those circumstances, the claim for compensation must be rejected, and it is not necessary to consider whether the applicant's submissions on the nature and scope of the damage and the causal link between the conduct with which the Commission is charged and that damage are sufficient for the purposes of the requirements of Article 19 of the Statute of the Court of Justice and Article 44(1 )(c) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε σχετικό αί­τημα του αντιδίκου.
Under the second subparagraph of Article 87(2) of the Rules of Procedure, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party's pleadings.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, ο παραιτού­μενος διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του αντιδίκου με τις παρατηρήσεις του επί της παραιτήσεως.
Under the first subparagraph of Article 87(5), a party who discontinues or withdraws from proceedings is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the other party's pleadings.
Εντούτοις, κατόπιν αιτήσεως του παραιτουμένου διαδίκου, τα δικαστικά έξοδα φέρει ο αντίδικος, εφόσον το δικαιολογεί προφανώς η στάση του.
However, upon application by the party who discontinues or withdraws from proceedings, the costs are to be borne by the other party if this appears justified by the conduct of that party.
Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, το Πρωτοδικείο μπορεί να κατανείμει τα δικαστικά έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του σε περίπτωση μερικής ήττας αμφοτέρων ή εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
Finally, under the first subparagraph of Article 87(3), where each party succeeds on some but fails on other heads, or where the circumstances are exceptional, the Court of First Instance may order that the costs be shared or that each party bear its own costs.
Ως προς την υπόθεση Τ­189/95, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφυγή κατά παραλείψεως από την οποία παραιτήθηκε η προσφεύγουσα ασκήθηκε εκπρόθεσμα, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα κάλεσε την Επιτροπή να ενεργήσει στις 24 Απριλίου 1995, ενώ η προσφυγή της ασκήθηκε μόλις στις 9 Οκτωβρίου 1995.
As regards Case T-189/95, it must be observed that the action for failure to act which the applicant withdrew was brought out of time, since the applicant called upon the Commission to act on 24 April 1995, but its action was not brought until 9 October 1995.
Δεδομένου ότι τα λοιπά αιτήματα της προσφυγής είναι απαράδεκτα, η προσφεύγουσα πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Since the other pleas in that action are inadmissible, it is appropriate to order the applicant to pay the costs.
Στα πλαίσια της υποθέσεως Τ­39/96, η προσφυγή κατά παραλείψεως από την οποία παραιτήθηκε η προσφεύγουσα κατέστη άνευ αντικειμένου λόγω της εκδόσεως εκ μέρους της Επιτροπής της αποφάσεως περί απορρίψεως, ενώ τα λοιπά αιτήματα της προσφεύγουσας είναι απαράδεκτα.
In Case T-39/96, the action for failure to act withdrawn by the applicant has became otiose owing to the Commission's decision of refusal, and the other claims for relief put forward by the applicant are inadmissible.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, δικαιολογείται κάθε διάδικος να φέρει τα δικαστικά έξοδα του.
In those circumstances, it seems proper that the parties should bear their own costs.
Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε στην υπόθεση Τ­123/96, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με τα αιτήματα της Επιτροπής.
Since the applicant has been unsuccessful in Case T-123/96, it must be ordered to pay the costs, as applied for by the Commission.
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
THE COURT OF FIRST INSTANCE (First Chamber) hereby:
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Δεκεμβρίου 1999.
Delivered in open court in Luxembourg on 13 December 1999.
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις Τ­190/95 και Τ­45/96
Joined Cases T­190/95 and T­45/96
« Ανταγωνισμός — Διανομή αυτοκινήτων — Εξέταση των καταγγελιών — Προσφυγή κατά παραλείψεως, προσφυγή ακυρώσεως και αγωγή αποζημιώσεως»
(Competition — Distribution of motor vehicles — Examination of complaints — Action for a declaration of failure to act, for annulment and for compensation — Inadmissibility)
Απόφαση του Πρωτοδικείου (πρώτο τμήμα) της 13ης Δεκεμβρίου 1999 . . II ­ 3620
Judgment of the Court of First Instance (First Chamber), 13 December 1999 II­3620
Προσφυγή κατά παραλείψεως — Προθεσμίες — Χαρακτήρας δημοσίας τάξεως — Δυνατότητα επικλήσεως δικαιολογημένης εμπιστοσύνης στηριζομένης σε δηλώσεις ή τοποθετήσεις της Επιτροπής — Δεν συντρέχει
Actions for failure to act — Time­limits — Mandatory — Whether it is possible to rely on a legitimate expectation based on affirmations or statements of position made by the Commission — Not possible
Προσφυγή ακυρώσεως — Πράξεις δυνάμενες να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως — Έννοια — Πράξεις παράγουσες δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα — Διοικητική διαδικασία εφαρμογής των κανόνων του ανταγωνισμού — Σιωπή της Επι­τροπής κατόπιν αιτήσεως περί κοινοποιήσεως εγγράφων —Αποκλείεται
Actions for annulment — Actionable measures — Meaning — Measures producing binding legal effects — Administrative proceeding in implementation of the competi­tion rules — Failure of the Commission to respond to a request for documents — Not an actionable measure
[Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 173 (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 230 ΕΚ)· κανονισμός αριθ. 17' κανονισμός 99/63 της Επιτροπής]
(EC Treaty, Art. 173 (now, after amendment, Art. 230 EC); Council Regulation No 17; Commission Regulation No 99/63)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ Τ­190/95 και Τ­45/96
SUMMARY — JOINED CASES T-190/95 AND T-45/96