natgillin/translations-raw huggingface dataset:
HENKEL HELLAS εθνικού δικαστηρίου θα πρέπει να είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβάλει φόρο όπως εκείνος για τον οποίο πρόκειται στην κύρια δίκη.
HENKEL HELLAS V GREEK STATE the main proceedings may be imposed by Greece.
γραφος 6, του νόμου του 1992, δεν θα έπρεπε κατά συνέπεια να χαρακτηριστεί τυπικά ως φόρος εισφοράς επί των πράξεων του άρ­θρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδη­γίας, θα εξετάσω το συμβατό του προς την οδηγία.
formally be classified as constituting capital duty on the transactions covered by Article 4(2)(a) of the Directive, I shall consider its compatibility with the Directive.
Κατά τη γνώμη μου, αν το Δικαστή­ριο έκλινε προς την υιοθέτηση της απόψεως αυτής, θα έπρεπε, εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με το άρθρο 10, να χαρακτηρίσει τον επίμαχο φόρο ως επιβάρυνση έχουσα ισοδύναμο αποτέλεσμα με φόρο εισφοράς επί της κεφαλαιοποιήσεως κερδών υπό την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοι­χείο α'.
To my mind, if the Court were minded to take that view, it should, in any event, pursuant to Article 10, classify the duty at issue as a charge having equivalent effect to a capital duty on the capitalisation of profits within the meaning of Article 4(2)(a).
Με την απόφαση Potente Carni και Cispadana Costruzioni, το Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 10 της οδηγίας έπρεπε να ερμηνευθεί ως απαγορεύον τους «[έμμεσους φόρους] που παρουσιάζουν τα αυτά χαρακτηριστικά με τον φόρο επί της εισφο­ράς (...)»17.
In Potente Carni and Cispadana Costruzioni, the Court held that Article 10 of the Directive was to be interpreted as prohibiting 'indirect taxes which have the same character istics as capital duty ...'.
Το κριτήριο αυτό πληρούται
17 This criterion is clearly satisfied in the present case.
Ενόψει της απαντήσεως που προτείνω για το πρώτο ερώτημα, παρέλκει η λεπτο­μερής εξέταση του δεύτερου ερωτήματος.
In view of the answer I propose to the first question, there is no need to consider the second question in detail.
Είναι προφανές ότι όλοι οι φόροι εισφοράς, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που επιβάλ­λει η Ελλάδα, περιορίζονται από το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας στον ανώτατο συντελεστή του 1 %.
It is obvious that all capital duties, including those applied by Greece, are limited by Article 7(2) of the Directive to a maximum rate of 1%.
σαφώς στην υπό κρίση υπόθεση.
In the present case, if it is true that the tax at issue is a capital duty which exceeds that rate, the essential point is that its imposition is prohibited.
Ο αμφισβητούμενος φόρος επιβάλλεται κατά την πραγματοποίηση μιας από τις συγκεκρι­μένες οικονομικές πράξεις του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', ήτοι της κεφα­λαιοποιήσεως αδιανεμητων κερδών.
Since Greece chose to exempt from capital duty, when implementing Directive 85/303, those transactions which fall to be considered within Article 4(2)(a), it may no longer impose any such duty whatsoever on such transactions, which include one such as that involved in the main proceedings.18
18 — Υπό το φως του συμπεράσματος αυτού, δεν χρειάζεται να εξετάσω το κύρος της φορολογικής βάσης που επέλεξαν οι ελληνικές αρχές σύμφωνα με τη διοικητική εγκύκλιο που διέπει τον υπολογισμό του αμφισβητούμενου φόρου (βλ. παράγραφο 2 ανωτέρω), την οποία μνημονεύει η απόφαση περί παραπομπής.
18 — In the light of this conclusion, it is unnecessary for me to consider the validity of the basis of assessment adopted by the Greek authorities pursuant to the administrative circular governing the calculation of the impugned tax (see paragraph 2 above), to which reference is made in the order for reference.
Αρκεί να λεχθεί ότι, αν το Δικαστήριο συμφωνήσει με την Επιτροπή και κρίνει οτι η Ελλάδα συνεχίζει να έχει το δικαίωμα να επιβάλλει φόρο εισφοράς με ανώ­τατο συντελεστή το 1 % επί των πράξεων που εμπίπτουν στο άρθρο 4, παράγραφος 2, στοίχειο α', της οδηγίας, θα πρότεινα να μην υπολογισθεί η φορολογική βάση με αναφορά στα μικτά κέρδη, δεδομένου ότι το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο γ', της οδηγίας ορίζει ρητώς, ως φορολογική βάση στην περίπτωση κεφαλαιοποι­ήσεως κερδών, «το ονομαστικό ποσό της αυξήσεως αυτής».
Suffice it to say, that if the Court were to agree with the Commission and rule that Greece remains entitled to impose capital duty up to the maximum rate of 1% on transactions falling within Article 4(2)(a) of the Directive, I would recommend that the taxable amount should not be calculated by reference to gross profits, since Article 5(1 )(c) of the Directive specifies expressly, as the basis of assessment in the case of capitalisation of profits, 'the nominal amount of such increase'.
17 — Απόφαση της 20ής Απριλίου 1993, C­71/91 και C­178/91, Συλλογή 1993, σ. Ι­1915, σκέψη 29.
17 — Joined Cases C-71/91 and C-178/91 [1993] ECR 1-1915, paragraph 29.
Ι ­ 8023
I - 8023
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ FENNELLY — ΥΠΟΘΕΣΗ C­350/98
OPINION OF MR FENNELLY — CASE C-350/98
IV — Πρόταση
IV — Conclusion
Κατόπιν των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει την ακόλουθη απάντηση στα ερωτήματα που του υπέβαλε το Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιά:
In the light of the foregoing, I recommend that the Court answer the questions referred by the Diikitiko Protodikio, Piraeus as follows:
1) Φόρος επιβαλλόμενος από κράτος μέλος επί της κεφαλαιοποιήσεως αδια­νέμητων κερδών, όπως αυτός για τον οποίο πρόκειται στην κύρια δίκη, συνιστά φόρο εισφοράς επί πράξεως εμπίπτουσας στο άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, όπως έχει τροποποιηθεί.
(1) A duty charged by a Member State on the capitalisation of undistributed profits, such as that at issue in the main proceedings, constitutes a capital duty on a transaction falling within Article 4(2)(a) of Council Directive 69/335/ EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising of capital, as amended;
2) Ένα κράτος μέλος όπως η Ελληνική Δημοκρατία, η οποία, κατά τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 85/303/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 1985, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, επέλεξε να απαλλάξει τις πράξεις του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας 69/335 από τον φόρο εισφοράς, δεν έχει πλέον δικαίωμα να επιβάλει οποιονδήποτε φόρο εισφοράς επί των πράξεων αυτών.
(2) A Member State such as the Hellenic Republic, which, when transposing Council Directive 85/303/EEC of 10 June 1985 concerning indirect taxes on the raising of capital into national law, chose to exempt the transactions covered by Article 4(2)(a) of Directive 69/335 from capital duty, is no longer entitled to impose any capital duties on such transactions.
Ι ­ 8024
I - 8024
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα) της 11ης Νοεμβρίου 1999 *
JUDGMENT OF THE COURT (Sixth Chamber) 11 November 1999*
Στην υπόθεση C-350/98, που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 234 ΕΚ), με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
REFERENCE to the Court under Article 177 of the EC Treaty (now Article 234 EC) by the Diikitiko Protodikio, Piraeus, Greece, for a preliminary ruling in the proceedings pending before that court between
Ελληνικού Δημοσίου, η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των άρθρων 4 και 7 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ.
Greek State on the interpretation of Articles 4 and 7 of Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising of capital (OJ, English Special Edition 1969 (II), p.
20), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 85/303/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 1985 (EE L 156, σ. 23),
412), as amended by Council Directive 85/303/EEC of 10 June 1985 (OJ 1985 L 156, p. 23),
* Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.
* Language of the case: Greek.
Ι - 8025
I - 8025
1999 —ΥΠΟΘΕΣΗ C­350/98
1999 — CASE C-350/98
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα), συγκείμενο από τους R. Schintgen, πρόεδρο του δευτέρου τμήματος, προεδρεύοντα του έκτου τμήματος, G.
THE COURT (Sixth Chamber), composed of: R. Schintgen, President of the Second Chamber, acting as President of the Sixth Chamber, G. Hirsch and H. Ragnemalm (Rapporteur), Judges,
Hirsch και Η.
Advocate General: N. Fennelly,
Fennelly γραμματέας: Η. von Holstein, βοηθός γραμματέας, λαμβάνοντας υπόψη τις γραπτές παρατηρήσεις που κατέθεσαν:
Registrar: H. von Holstein, Deputy Registrar, after considering the written observations submitted on behalf of:
— η Henkel Hellas ABEE, εκπροσωπούμενη από τον Δ.
— Henkel Hellas ABEE, by D. Papadellis, of the Athens Bar,
Τσαγκαράκη, εισηγήτρια στην Ειδική Νομική Υπηρεσία — Τμήμα Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Δικαίου του Υπουργείου Εξωτερικών,
— the Greek Government, by K. Paraskevopoulou-Grigoriou, Agent for Legal Proceedings in the State Legal Service, and D. Tsagkaraki, Adviser in the Special Legal Service — Section for European Community Law in the Ministry of Foreign Affairs, acting as Agents,
Ι ­ 8026
I - 8026
Γκουλούση, κατά τη συνεδρίαση της 22ας Ιουνίου 1999, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 9ης Σεπτεμβρίου 1999, εκδίδει την ακόλουθη
HENKEL HELLAS V GREEK STATE and the Commission, represented by D. Gouloussis, at the hearing on 22 June 1999, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 9 September 1999, gives the following
Με διάταξη της 29ης Μαΐου 1998, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 24 Σεπτεμβρίου 1998, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιά υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 234 ΕΚ), δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 4 και 7 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων (ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ.
By order of 29 May 1998, received at the Court on 24 September 1998, the Diikitiko Protodikio (Administrative Court of First Instance), Piraeus, referred to the Court for a preliminary ruling under Article 177 of the EC Treaty (now Article 234 EC) two questions on the interpretation of Articles 4 and 7 of Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising of capital (OJ, English Special Edition 1969 (II), p.
20), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 85/303/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 1985 (ΕΕ L 156, σ.
412), as amended by Council Directive 85/303/EEC of 10 June 1985 (OJ 1985 L 156, p.
23, στο εξής: οδηγία 69/335).
23) (here inafter 'Directive 69/335').
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Henkel Hellas ABEE (στο εξής: Henkel Hellas) και του Ελληνικού Δημοσίου,
Those questions were raised in proceedings between the company Henkel Hellas ABEE ('Henkel Hellas') and the Greek State concerning the payment of duty on the capitalisation of undistributed profits.
Ι - 8027
I - 8027
Η κοινοτική ρύθμιση
Community legislation
Η οδηγία σκοπεί, μεταξύ άλλων, στην εναρμόνιση των στοιχείων που συντελούν στον καθορισμό και στην είσπραξη εντός της Κοινότητας του πλήττοντος τις συγκεντρώσεις κεφαλαίων φόρου επί της εταιρικής εισφοράς, και τούτο στο πλαίσιο της εξαλείψεως των φορολογικών εμποδίων που δυσχεραίνουν την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 1998, C­236/97, Codan, Συλλογή 1998, σ. I­8679, σκέψη 3).
Directive 69/335 is aimed in particular at achieving harmonisation of the factors involved in the fixing and levying of duty on the raising of capital to which investments in companies in the Community are subject, by means of the elimination of tax obstacles which interfere with the free movement of capital (see, in particular, Case C-236/97 Skatteministeriet v Codan [1998] ECR I-8679, paragraph 3).
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 69/335 καθορίζει τον κατάλογο των πρά­ξεων που υπόκεινται στον φόρο εισφοράς.
Article 4(1) of Directive 69/335 sets out the transactions which give rise to the levying of capital duty.
Το άρθρο 4, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 69/335 απαριθμεί τις πράξεις στις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να εξακολουθούν να επιβάλλουν τον φόρο αυτό, στον βαθμό που αυτές υπάγονταν στον φορολογικό συντελεστή 1 % την 1η Ιουλίου 1984.
The first subparagraph of Article 4(2) lists the transactions which the Member States may continue to subject to that duty to the extent that they were taxed at the rate of 1% as at 1 July 1984.
Πάντως, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 69/335, η Ελληνική Δημο­κρατία καλείται να καθορίσει σε ποιες από τις απαριθμούμενες πράξεις επιβάλλει φόρο εισφοράς.
According to the second subparagraph of Article 4(2), however, the Hellenic Republic is to determine which of the transactions listed it will subject to capital duty.
Το άρθρο 4, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α', της οδηγίας 69/335 αφορά «την αύξηση του εταιρικού κεφαλαίου μιας κεφαλαιουχικής εταιρίας διά της κεφαλαιοποιήσεως κερδών, αποθεματικών ή προβλέψεων».
Item (a) of the first subparagraph of Article 4(2) specifically covers the 'increase in the capital of a capital company by capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves'.
Ι ­ 8028
I - 8028
Όσον αφορά τον φορολογικό συντελεστή, το άρθρο 7 της οδηγίας 69/335 ορίζει τα εξής:
As regards the rate of duty, Article 7 provides:
Τα κράτη μέλη απαλλάσσουν από το φόρο εισφοράς τις πράξεις (...) οι οποίες, την 1η Ιουλίου 1984, απαλλάσσονταν ή υπάγονταν στη φορολογία με συντελεστή 0,50 % ή μικρότερο.
Member States shall exempt from capital duty transactions ... which were, as at 1 July 1984, exempted or taxed at a rate of 0.50% or less.
Η απαλλαγή υπόκειται στους όρους που ίσχυαν κατά την ημερομηνία αυτή για τη χορήγηση απαλλαγής ή, ενδεχομένως, για την επιβολή φορολογικού συντελεστή 0,50 % ή μικρότερου.
The exemption shall be subject to the conditions which were applicable, on that date, for the grant of the exemption or, as the case may be, for imposition at a rate of 0.50% or less.
Τα κράτη μέλη μπορούν είτε να απαλλάσσουν του φόρου εισφοράς όλες τις πράξεις, εκτός από εκείνες που αναφέρονται στην παράγραφο 1, είτε να επιβάλλουν ενιαίο συντελεστή που δεν θα υπερβαίνει το 1 %.
Member States may either exempt from capital duty all transactions other than those referred to in paragraph 1 or charge duty on them at a single rate not exceeding 1%.
Σύμφωνα με το άρθρο 10, στοιχείο α', της οδηγίας 69/335, πλην του φόρου εισφοράς, τα κράτη μέλη δεν εισπράττουν, όσον αφορά τις εταιρίες, ενώσεις προσώπων ή
Article 10(a) provides that, apart from capital duty, Member States are not to charge, with regard to companies, firms, associations or legal persons operating
Ι ­ 8029
I - 8029
Η εθνική ρύθμιση
National legislation
Η οδηγία 69/335 μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο με τον νόμο 1676/1986 (ΦΕΚ Α' 204/29.12.1986) ο οποίος, στο άρθρο του 21, καθόρισε το ύψος του φόρου εισφοράς στο 1 % της φορολογητέας αξίας.
Directive 69/335 was transposed into national law by Law 1676/1986 (FEK (Official Gazette) I 204/29.12.1986) which, in Article 21, fixed capital duty at 1% of the taxable value.
Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο 22, παρά­γραφος 2, στοιχείο β', του νόμου αυτού, απαλλάσσεται από τον φόρο εισφοράς η αύξηση του κεφαλαίου που πραγματοποιείται με κεφαλαιοποίηση κερδών, αποθε­ματικών ή προβλέψεων.
Under Article 22(2)(b) of that Law, however, increases in capital by the capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves are exempted from capital duty.
Το άρθρο 42, παράγραφος 6, του νόμου 2065/1992, που έχει εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης, ορίζει ωστόσο τα εξής:
Article 42(6) of Law 2065/1992, which is applicable in the main proceedings, nevertheless provides:
«Κέρδη αδιανέμητα που έχουν φοροληγηθεί στο όνομα του νομικού προσώπου, αν διανεμηθούν με οποιαδήποτε μορφή ή κεφαλαιοποιηθούν από την κατάθεση του παρόντος στη Βουλή προς ψήφιση και εφεξής, υπόκεινται σε φορολογία με συντε­λεστή φόρου 3 %, μη επιστρεφομένου ή συμψηφιζομένου του φόρου εισοδήματος που είχε καταβληθεί κατά τον χρόνο που προέκυψαν τα κέρδη αυτά.»
'Undistributed profits which have been taxed in the name of the legal person shall, if distributed in any form whatsoever or capitalised after the draft of this Law was deposited with Parliament for enactment, be subject to tax at a rate of 3%, without repayment or offsetting of the income tax paid at the time when those profits were realised.'
Η διαφορά της κύριας δίκης
Main proceedings
10 Με απόφαση της γενικής συνελεύσεως των μετόχων, της 31ης Αυγούστου 1995, η Henkel Hellas προέβη σε κεφαλαιοποίηση των ήδη φορολογηθέντων επ' ονόματι της
10 By resolution of a general meeting of its shareholders on 31 August 1995, Henkel Hellas capitalised undistributed profits of GRD 215 066 276 already
Ι ­ 8030
I - 8030
HENKEL HELLAS αδιανεμήτων κερδών που αντιστοιχούσαν στις χρήσεις 1972,1973 και 1981 έως 1989, ύψους 215 066 276 δρχ.
HENKEL HELLAS V GREEK STATE taxed in its name, corresponding to the financial years 1972, 1973 and 1981 to 1989.
11 Η Henkel Hellas υπέβαλε στη φορολογική αρχή δηλώσεις αποδόσεως του φόρου 3 % που προβλέπεται στο άρθρο 42, παράγραφος 6, του νόμου 2065/1992.
11 Henkel Hellas submitted to the tax authority declarations for payment of the duty of 3% laid down by Article 42(6) of Law 2065/1992.
Στις εν λόγω δηλώσεις, η εταιρία διατύπωσε επιφύλαξη όσον αφορά την επιβολή του φόρου 3 % στα κεφαλαιοποιηθέντα κέρδη, σύμφωνα με τις διατάξεις της ελληνικής νομο­θεσίας.
In those declarations it set out a qualification concerning the application of that duty to capitalised profit, in accordance with the provisions of Greek law.
12 Με την ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά ασκηθείσα προσφυγή της κατά της σιωπηρής αποφάσεως, με την οποία απορρίφθηκε η επιφύλαξη αυτή, η Henkel Hellas υποστηρίζει ότι η επιβολή του φόρου με συντελεστή 3 % στην αύξηση των κεφαλαίων με κεφαλαιοποίηση κερδών είναι ευθέως αντίθετη προς την οδηγία 69/335.
12 In the action brought by it before the Diikitiko Protodikio, Piraeus, for the annulment of the implied rejection of those qualifications, Henkel Hellas submits that the duty of 3 % on the increase in capital resulting from the capitalisation of profits is directly contrary to Directive 69/335.
13 Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιά, έχοντας αμφιβολίες ως προς το συμβατό του φόρου αυτού προς την οδηγία 69/335, αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
13 Since the Diikitiko Protodikio, Piraeus, was unsure whether that duty was consistent with Directive 69/335, it decided to stay proceedings and to refer the following questions to the Court of Justice for a preliminary ruling:
« 1) Εάν ο επιβαλλόμενος από την Ελληνική Πολιτεία, σύμφωνα με το άρθρο 42, παράγραφος 6, του νόμου 2065/1992, φόρος είναι ταυτόσημος με τον από το άρθρο 4 της οδηγίας 69/335, της 17ης Ιουλίου 1969, του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, όπως μεταγενεστέρως τροποποιήθηκε, προβλεπό­μενο φόρο εισφοράς, ενόψει και του ότι την 1η Ιουλίου 1984 δεν υπήρχε τέτοιος φόρος εισφοράς στην Ελλάδα και
'(1) Is the duty charged by the Greek State pursuant to Article 42(6) of Law 2065/1992 equivalent to the capital duty laid down by Article 4 of Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969, as subsequently amended, taking into account that on 1 July 1984 no such capital duty existed in Greece?
2) Σε καταφατική περίπτωση, εάν επιτρέπεται ο συντελεστής του φόρου αυτού, ενόψει και των δημοσιονομικών ιδιαιτεροτήτων της Ελλάδας, να υπερβαίνει το από την ανωτέρω κοινοτική οδηγία ποσοστό του 1 %.»
(2) If so, taking account of Greece's special fiscal situation, may the rate of that duty exceed the rate of 1% in the abovementioned directive?'
14 Με το πρώτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ' ουσίαν αν η οδηγία 69/335 απαγορεύει την επιβολή φόρου επί της κεφαλαιοποιήσεως των αδιανέμητων κερδών κεφαλαιουχικής εταιρίας, όπως είναι ο επίμαχος στην κύρια δίκη φόρος.
14 By its first question, the national court essentially asks whether Directive 69/335 prevents a tax from being levied on the capitalisation by a capital company of undistributed profits, such as the tax at issue in the main proceedings.
15 Η Ελληνική Κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι οι διατάξεις του νόμου 1676/1986, που διέπει τη φορολόγηση των συγκεντρώσεων κεφαλαίων στην Ελλάδα, δεν προβλέ­πουν πράξη υποκείμενη, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α', της οδηγίας 69/335, σε φόρο εισφοράς που να αντιστοιχεί στην αύξηση κεφαλαίου με κεφαλαιοποίηση κερδών, αποθεματικών ή προβλέψεων.
15 The Greek Government points out that Law 1676/1986, which governs taxation on the raising of capital in Greece, makes no provision for capital duty to be imposed on any transaction corresponding to an increase in capital by capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves, referred to in item (a) of the first subparagraph of Article 4(2) of Directive 69/335.
Αντιθέτως, το άρθρο 22, παράγραφος 2, στοιχείο β', του ίδιου νόμου απαλλάσσει ρητώς τις αυξήσεις κεφα­λαίου με κεφαλαιοποίηση κερδών, αποθεματικών ή προβλέψεων.
On the contrary, Article 22(2)(b) of that Law expressly exempts increases in capital by the capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves.
16 Κατά την Ελληνική Κυβέρνηση, το άρθρο 42 του νόμου 2065/1992 αφορά απο­κλειστικά την άμεση φορολογία εισοδήματος και δεν σχετίζεται με την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου των ανωνύμων εταιριών, η οποία παραμένει αφορολόγητη.
16 According to the Greek Government, Article 42 of Law 2065/1992 is concerned solely with the direct taxation of income and does not relate to increases in the capital of public limited companies, which remain free of tax.
Το άρθρο αυτό έχει μεταβατικό χαρακτήρα, λόγω της αλλαγής του καθεστώτος της εισπράξεως του φόρου επί του εισοδήματος που αποτελούν τα κέρδη των ανωνύμων εταιριών, τα οποία φορολογούνται αυτά καθεαυτά.
Article 42 is transitional, because of the alteration of the system for levying tax on income constituted by profits of public limited companies, which are taxable as such.
17 Η Ελληνική Κυβέρνηση υποστηρίζει συνεπώς ότι ο επίμαχος στην κύρια δίκη φόρος του 3 % συνιστά άμεσο φόρο εισοδήματος.
17 The Greek Government thus maintains that the duty of 3% at issue in the main proceedings is a direct tax on income.
Η οδηγία 69/335 όμως αποσκοπτεί στην κατάργηση των εμμέσων φόρων, πλην του φόρου εισφοράς, οι οποίοι έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτόν.
Directive 69/335 seeks to abolish indirect taxes, other than capital duty, with the same characteristics as capital duty.
Επιβάλλεται συνεπώς η διαπίστωση ότι η εναρμόνιση που προβλέπει η οδηγία 69/335 δεν αφορά τους αμέσους φόρους οι οποίοι, όπως ο φόρος εισοδήματος των εταιριών, εμπίπτουν στις αποκλειστικές αρμοδιότητες των κρατών
The harmonisation provided for by Directive 69/335 does not extend to direct taxes, such as company income tax, which are a matter for the Member States
Ι ­ 8032
I - 8032
HENKEL HELLAS μελών (απόφαση της 26ης Σεπτεμβρίου 1996, C­287/94, Frederiksen, Συλλογή 1996, σ. 1­4581, σκέψη 21).
HENKEL HELLAS V GREEK STATE themselves (Case C-287/94 Frederiksen v Skatteministeriet [1996] ECR 1-4581, paragraph 21).
18 Συναφώς, πρέπει να τονιστεί, πρώτον, όπως επιβεβαίωσε η Ελληνική Κυβέρνηση, ότι, κατά τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 69/335, η Ελληνική Δημοκρατία έκανε χρήση της ευχέρειας που της παρέχει το άρθρο 7, παράγραφος 1, τελευταίο εδάφιο, της οδηγίας αυτής και απάλλαξε ρητώς από τον φόρο εισφοράς την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου κεφαλαιουχικής εταιρίας με κεφαλαιοποίηση κερδών, αποθεματικών ή προβλέψεων.
18 In that regard, it should be noted first of all that, as the Greek Government has confirmed, when Directive 69/335 was transposed into national law the Hellenic Republic made use of the power reserved to it by the final subparagraph of Article 7( 1 ) of that directive and expressly exempted from capital duty increases in the capital of a capital company by capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves.