natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά το άρθρο 225 ΕΚ και το άρθρο 51 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα και πρέπει να στηρί­ζεται σε λόγους αντλούμενους από αναρμοδιότητα του Πρωτοδικείου, πλημμέλειες κατά την ενώπιόν του δια­δικασία θίγουσες τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος ή παραβίαση του κοινο­τικού δικαίου από το Πρωτοδικείο, καθόσον το Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου η ουσιαστική ανακρίβεια των διαπιστώσεων του προκύπτει από τα στοιχεία της δικο­γραφίας που του έχουν υποβληθεί, και, αφετέρου, για την εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών.
Under Article 225 EC and Article 51 of the EC Statute of the Court of Justice, an appeal is to be limited to points of law and must lie on the grounds of lack of competence of the Court of First Instance, a breach of procedure before it which adversely affects the interests of the appellant or the infringement of Community law by the Court of First Instance. The Court of First Instance has exclusive jurisdiction, however, to establish the facts, save where a substantive inaccuracy in its findings is apparent from the documents submit ted to it, and to appraise those facts.
Στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, το Δικαστήριο δεν είναι, κατ' αρχήν, αρμό­διο να εξετάζει τις αποδείξεις που το Πρωτοδικείο έλαβε υπόψη προς στήριξη της διαπιστώσεως του ή της εκτιμήσεως του των πραγματικών περιστατικών.
The Court of Justice does not in principle have jurisdiction in appeals to examine evidence which the Court of First Instance has accepted in support of its findings of fact or assessment of the facts.
Πράγματι, εφόσον έχουν τηρηθεί οι γενικές αρχές του δικαίου ή οι δικονομι­κοί κανόνες που διέπουν το βάρος και τη διεξαγωγή των αποδείξεων, το Πρωτο­δικείο και μόνον αυτό είναι αρμόδιο να εκτιμήσει την αξία που πρέπει να δοθεί στα στοιχεία που του έχουν υποβληθεί.
Where the general principles of law and rules of procedure governing the burden of proof and the taking of evidence have been observed, it is for the Court of First Instance alone to assess the weight to be attributed to the evidence produced.
Από το άρθρο 83, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδι­κασίας του Δικαστηρίου απορρέει ότι μόνον το πρόσωπο που έχει προσβάλει
It follows from the first subparagraph of Article 83(1) of the Rules of Proce
Εξ αυτού απορρέει ότι, στο πλαίσιο αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως μιας πράξεως, ο παρεμβαίνων, μολονότι δύναται να επι­καλεστεί τα συμφέροντά του, δεν μπορεί να διευρύνει το αντικείμενο της διαφο­ράς προβάλλοντας ίδιον δικαίωμα για την παροχή σ' αυτόν δικαστικής προ­στασίας.
It follows that, in the context of an application for suspension of operation of a measure, although an inter vener may assert his interests, he can not widen the subjectmatter of the dispute by laying claim to a personal right to interim legal protection.
Ι­8344
I - 8344
PFIZER ANIMAL HEALTH κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
PFIZER ANIMAL HEALTH V COUNCIL
Το επείγον της αιτήσεως λήψεως ασφα­λιστικών μέτρων πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την ανάγκη που υφίσταται για την έκδοση προσωρινής αποφάσεως προκειμένου να αποφευχθεί η επέλευση σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας στον διάδικο που ζητεί το προσωρινό μέτρο.
The urgency of an application for the adoption of interim measures must therefore be assessed in the light of the extent to which an interlocutory order is necessary in order to avoid serious and irreparable damage to the party seeking the adoption of the interim measure.
Ι ­ 8345
I - 8345
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ της 18ης Νοεμβρίου 1999 *
ORDER OF THE PRESIDENT OF THE COURT 18 November 1999 *
Στην υπόθεση C-329/99 P(R),
In Case C-329/99 P(R),
May, 31, Grand-Rue, αναιρεσείουσα, που έχει ως αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως κατά της διατάξεως του Προέδρου του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 30ής Ιουνίου 1999 στην υπόθεση Τ-13/99 R, Pfizer Animal Health κατά Συμβουλίου (Συλλογή 1999, σ.
APPEAL against the order of the President of the Court of First Instance of the European Communities of 30 June 1999 in Case T-13/99 R Pfizer Animal Health v Council [1999] ECR 11-1961, seeking annulment of that order and referral of the case back to the President of the Court of First Instance for further consideration or grant of the application at first instance and an order that the Council pay the costs, the other parties to the proceedings being:
* Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
* Language of the case: English.
Ι - 8346
I - 8346
PFIZER ANIMAL HEALTH κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ billi, γενικό διευθυντή της διευθύνσεως νομικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τρά­πεζας Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad Adenauer, καθού πρωτοδίκως, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους P.
PFIZER ANIMAL HEALTH V COUNCIL office of A. Morbilli, Manager of the Legal Affairs Directorate of the European Investment Bank, 100 Boulevard Konrad Adenauer, defendant at first instance,
Χριστοφόρου, νομικούς συμβούλους, και F. Ruggeri Laderchi, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C Gómez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg, το Βασίλειο της Δανίας, εκπροσωπούμενο από τον J.
Commission of the European Communities, represented by P. Oliver and T. Christoforou, Legal Advisers, and E Ruggeri Laderchi, of its Legal Service, acting as Agents, with an address for service in Luxembourg at the office of C. Gómez de la Cruz, also of its Legal Service, Wagner Centre, Kirchberg,
Molde, προϊστάμενο τμήματος στο Υπουργείο Εξωτερικών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Δανίας, 4, boulevard Royal, η Φινλανδική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τον Η.
Kingdom of Denmark, represented by J. Molde, Head of Division, Ministry of Foreign Affairs, acting as Agent, with an address for service in Luxembourg at the Danish Embassy, 4 Boulevard Royal,
Rotkirch, πρεσβευτή, προϊστάμενο της υπηρεσίας νομικών υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, και την Τ.
Republic of Finland, represented by H. Rotkirch, Ambassador, Director of the Legal Service, Ministry of Foreign Affairs, and T. Pynnä, Legal Adviser in the same Ministry, acting as Agents, with an address for service in Luxembourg at the Finnish Embassy, 2 Rue Heinrich Heine,
Pynnä, νομικό σύμβουλο στο ίδιο υπουργείο, με τόπο επιδόσεων στο Λου­ξεμβούργο την Πρεσβεία της Φινλανδίας, 2, rue Heinrich Heine, το Βασίλειο της Σουηδίας, εκπροσωπούμενο από τον Α.
Kingdom of Sweden, represented by A. Kruse, Departementsråd in the Ministry of Foreign Affairs, acting as Agent, with an address for service in Luxembourg at the Swedish Embassy, 2 Rue Heinrich Heine,
Bourgeois, δικηγόρο Βρυξελλών, και την Ν. Köhncke, δικηγόρο Düsseldorf, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Α.
Hedwig Kerckhove and Paul Lambert, resident in Wingene, Belgium, represented by J. Bourgeois, of the Brussels Bar, and N. Köhncke, Rechtsanwältin, Düsseldorf, with an address for service in Luxembourg at the Chambers of A. May, 31 Grand-Rue, and
Ι ­ 8348
I - 8348
ΙΙ­1961, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη), διά­ταξη με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την αίτηση της αναστολής εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) 2821/98 του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1998, για την τροποποίηση της οδηγίας 70/524/ΕΟΚ του Συμβουλίου περί των προσθέτων υλών στη διατροφή των ζώων όσον αφορά την ανάκληση άδειας χρησιμοποίησης ορισ­μένων αντιβιοτικών (ΕΕ L 351, σ.
By application lodged at the Registry of the Court of Justice on 1 September 1999, Pfizer Animal Health SA appealed, pursuant to the second paragraph of Article 50 of the EC Statute of the Court of Justice, against the order of the President of the Court of First Instance of 30 June 1999 in Case T-13/99 R Pfizer Animal Health v Council [1999] ECR 11-1961, 'the contested order'); in that order the President of the Court of First Instance dismissed Pfizer's application for suspension of the operation of Council Regulation (EC) No 2821/98 of 17 December 1998 amending, as regards withdrawal of the authorisation of certain antibiotics, Directive 70/524/EEC concerning additives in feedingstuffs (OJ 1998 L 351, p.
4, στο εξής: επίδικος κανονισμός), ή τη λήψη κάθε άλλου μέτρου που θα έκρινε σωστό και ενδεδειγμένο.
4, 'the contested regulation') or for the adoption of such other measures as justice might require.
Η αναιρεσείουσα ζητεί να αναιρεθεί, εν όλω ή εν μέρει, η αναιρεσιβαλλομενη διά­ταξη, να αναπεμφθεί η υπόθεση στον Πρόεδρο του Πρωτοδικείου προκειμένου αυτός να αποφανθεί εκ νέου ή να αποφασίσει ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου την αναστολή εφαρμογής του επίδικου κανονισμού ή τη λήψη κάθε προσωρινού μέτρου που θα έκρινε αναγκαίο, καθώς και να καταδικασθεί το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
The appellant asks that the contested order be set aside, in whole or in part, that the case be referred back to the President of the Court of First Instance for further consideration or that the President of the Court of Justice order suspension of the operation of the contested regulation or any other interim measure considered necessary, and that the Council be ordered to pay the costs.
Τα σχετικά υπομνήματα των λοιπών διαδίκων στην παρούσα διαδικασία κατα­τέθηκαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου, αντιστοίχως, στις 23 Σεπτεμβρίου 1999
The written observations of the other parties were lodged at the Registry of the Court of Justice on 23 September 1999 by the Kingdom of Sweden, on
Ι ­ 8349
I - 8349
Kerckhove και Ρ.
1999 — CASE C-329/99 P(R)
Lambert, στις 5 Οκτωβρίου 1999 όσον αφορά το Συμβούλιο και τη Φινλανδική Δημοκρατία και στις 7 Οκτωβρίου 1999 όσον αφορά το Βασίλειο της Δανίας.
27 September 1999 by the Commission, Fédération Européenne de la Santé Animale ('Fedesa') and Fédération Européenne des Fabricants d'Adjuvants pour la Nutrition Animale ('Fefana'), on 28 September 1999 by H. Kerckhove and P. Lambert, on 5 October 1999 by the Council and the Republic of Finland, and on 7 October 1999 by the Kingdom of Denmark.
Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 1 έως 11 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, η υπόθεση εντάσσεται στο πλαίσιο της οδηγίας 70/524/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Νοεμβρίου 1970, περί των προσθέτων υλών στη διατροφή των ζώων (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/006, σ.
It is clear from paragraphs 1 to 11 of the contested order that the case arises in the context of Council Directive 70/524/EEC concerning additives in feedingstuffs (OJ, English Special Edition 1970 (III), p.
60), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 96/51/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1996 (ΕΕ L 235, σ. 39).
840), as amended by Council Directive 96/51/EC of 23 July 1996 (OJ 1996 L 235 p. 39).
Αντικείμενο της οδηγίας 70/524 είναι η κατάρτιση καταλόγου των προσθέτων ουσιών που μπορούν να εμπεριέχονται στις ζωοτροφές σε κοινοτικό επίπεδο για απροσ­διόριστο χρονικό διάστημα καθώς και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες είναι δυνατόν να γίνεται κάτι τέτοιο.
The purpose of Directive 70/524 is to lay down a list of additives the incorporation of which in feedingstuffs is authorised at Community level for an indeterminate period, together with the conditions attaching to their incorporation.
Η εν λόγω οδηγία προσδιορίζει επίσης τις περιστάσεις και τη διαδικασία, σύμφωνα με την οποία, αφενός, ένα κράτος μέλος μπορεί να θεσπίζει μέτρα διασφαλίσεως με αντικείμενο την προσωρινή αναστολή ή περιορισμό, στο έδαφός του, της χρήσεως επιτραπείσας πρόσθετης ουσίας και, αφετέρου, η Επιτροπή μπορεί να τροποποιήσει την οδηγία προκειμένου να εξασφαλίσει την υγεία των ανθρώπων ή των ζώων ή την προστασία του περιβάλλοντος.
It also sets out the circumstances in which and the procedure by which, for their part, Member States are entitled to adopt safeguard measures temporarily to suspend or restrict the use of an authorised additive on their territory and, for its part, the Commission may have amendments to the Directive adopted in order to ensure the protection of human or animal health or the environment.
PFIZER ANIMAL HEALTH κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ πολεμούν (στο εξής: αντίσταση στα αντιβιοτικά), όπως έχει τούτο εκτιμηθεί από τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή, εκτίθεται στις σκέψεις 12 έως 16 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
PFIZER ANIMAL HEALTH V COUNCIL resistance'), as assessed by the President of the Court of First Instance, is set out in paragraphs 12 to 16 of the contested order.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τη σκέψη 15 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, «οι επιστήμονες είναι σύμφωνοι όσον αφορά τη διαπίστωση ότι υφίσταται πραγματικός κίνδυνος να απολέσουν τα αντιβιοτικά την αποτελεσματικότητά τους, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα, ότι υφίστανται λιγότερα νέα τελειοποι­ημένα φάρμακα και ότι έχει σημειωθεί μια μόνιμη αντίσταση σε ορισμένα φάρμακα».
In particular, according to paragraph 15 thereof, '[s]cientists are agreed that there exists a real danger that antibiotics may become ineffective both in the short term and in the long term, that fewer new remedies are being developed and that permanent resistance to various remedies is becoming entrenched'.
Εξάλλου, από τις σκέψεις 17 επ. της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως προκύπτει ότι η πρωτοδίκως αιτούσα είναι ο μόνος παρασκευαστής ενός αντιβιοτικού γνωστού με το όνομα «βιργινιαμυκίνη», το οποίο παράγεται αποκλειστικώς στο κείμενο στο Rixensart (Βέλγιο) εργοστάσιο της και του οποίου η κυκλοφορία είχε επιτραπεί βάσει της αρχικώς προβλεπομένης από την οδηγία 70/524 διαδικασίας.
It is also clear from paragraph 17 et seq. of the contested order that the appellant is the sole manufacturer of an antibiotic called 'virginiamycin', produced exclusively in its factory at Rixensart (Belgium), which was approved under the authorisation procedure initially provided for by Directive 70/524.
Κατά τη διάρκεια του 1998, αφενός, το Βασίλειο της Δανίας, κάνοντας χρήση της ρήτρας διασφαλίσεως του άρθρου 11 της οδηγίας 70/524, απαγόρευσε τη χρήση, επί του εδάφους του, της βιργινιαμυκίνης για τη διατροφή των ζώων και, αφετέρου, το Βασίλειο της Σουηδίας υπέβαλε, σύμφωνα με τις διατάξεις της Πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Αυστρίας, της Δημοκρατίας της Φιν­λανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας και των περί προσαρμογών των ιδρυτικών Συνθηκών της Ένωσης (ΕΕ 1994, C 241, σ.
In 1998, first the Kingdom of Denmark, invoking the safeguard clause in Article 11 of Directive 70/524, prohibited the use of virginiamycin in animal feed on its territory and then the Kingdom of Sweden, pursuant to the Act concerning the conditions of accession of the Republic of Austria, the Republic of Finland and the Kingdom of Sweden and the adjustments to the Treaties on which the European Union is founded (OJ 1994 C 241, p.
21, και ΕΕ 1995, L 1, σ.
21, and OJ 1995 L 1, p.
1), στην Επι­τροπή αιτήσεις για την προσαρμογή της οδηγίας 70/524 αναφορικά με οκτώ αντι­βιοτικές ουσίες, μεταξύ των οποίων και η βιργινιαμυκίνη.
1), submitted to the Commission requests for adaptation of Directive 70/524 with regard to eight antibiotic substances, including virginiamycin.
10 Με τον επίδικο κανονισμό, το Συμβούλιο, επικαλούμενο την αρχή της προλήψεως αποφάσισε, μεταξύ άλλων, τη διαγραφή της βιργινιαμυκίνης από τον κατάλογο των προσθέτων ουσιών που μπορούν να εμπεριέχονται στις ζωοτροφές, σε κοινοτικό
10 By the contested regulation, the Council, citing the precautionary principle, removed virginiamycin from the list of additives the incorporation of which in
11 Μεταβατικώς, προβλέπεται ότι, στα κράτη μέλη όπου δεν απαγορευόταν, κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του επίδικου κανονισμού, ένα από τα αντιβιοτικά που αναφέρονται σ' αυτόν, το εν λόγω αντιβιοτικό εξακολουθεί να επιτρέπεται σ' αυτό το κράτος μέλος έως τις 30 Ιουνίου 1999.
11 As a transitional measure, it was laid down that in Member States where an antibiotic referred to by the contested regulation had not been banned on the date on which the latter entered into force, it was to remain authorised until 30 June 1999.
12 Οι λόγοι που ώθησαν το Συμβούλιο να θεσπίσει τον επίδικο κανονισμό, όπως αυτοί προκύπτουν από τις αιτιολογικές σκέψεις του εν λόγω κανονισμού, εκτίθενται στις σκέψεις 24 έως 30 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
12 The Council's reasons for adopting the contested regulation, as they appear in its preamble, are set out in paragraphs 24 to 30 of the contested order.
Οι λόγοι αυτοί έχουν σχέση, κατ' ουσίαν, με ανησυχία σχετικά με το φαινόμενο της αντιστάσεως στα αντιβιοτικά που μνημονεύεται στις σκέψεις 6 και 7 της παρούσας διατάξεως.
Essentially they express concern with regard to the emergence of antibiotic resistance referred to in paragraphs 6 and 7 of this order.
13 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 18 Ιανουαρίου 1999, η νυν αναιρεσείουσα ζήτησε την ακύρωση, μερική ή ολική, του επίδικου κανονισμού.
13 By application lodged at the Registry of the Court of First Instance on 18 January 1999, Pfizer sought the annulment, in whole or in part, of the contested regulation.
14 Εξάλλου, με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 15 Φεβρουαρίου 1999, η νυν αναιρεσείουσα υπέβαλε, δυνάμει των άρθρων 185 και 186 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρων 242 ΕΚ και 243 ΕΚ), αίτηση με την οποία ζήτησε, αφενός, να ανασταλεί, εν όλω ή εν μέρει, η εφαρμογή του επίδικου κανο-
14 By separate document lodged at the Registry of the Court of First Instance on 15 February 1999, Pfizer also applied, pursuant to Articles 185 and 186 of the EC Treaty (now Articles 242 EC and 243 EC), first, for suspension, either in whole or in part, of operation of the contested regulation pending judgment in the
Η αναιρεσιβαλλομένη διάταξη
The contested order
15 Με την αναιρεσιβαλλομένη διάταξη, ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου απέρριψε το αίτημα λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, αφού προηγουμένως αποφάνθηκε, διαδο­χικώς, επί του παραδεκτού, επί του fumus boni juris καθώς και επί του επείγοντος και επί της σταθμίσεως των εκατέρωθεν συμφερόντων.
15 By the contested order, the President of the Court of First Instance dismissed the application for interim measures after dealing in turn with the issues of admissibility, the existence of a prima facie case, urgency and the balancing of the interests at stake.
16 Κατ' αρχάς, από τις σκέψεις 120 έως 127 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως προκύπτει ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής διαπίστωσε την ύπαρξη ορισμένων στοιχείων που επέτρεπαν να συναχθεί, εκ πρώτης όψεως, το παραδεκτό της προσφυγής της κύριας δίκης και ότι, ως εκ τούτου, η αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων έπρεπε να κηρυχθεί παραδεκτή.
16 Paragraphs 120 to 127 of the contested order indicate that the President of the Court of First Instance found that there were certain factors enabling him to conclude that the main application was prima facie admissible with the result that the application for interim measures had to be declared admissible.
Πράγματι, μολονότι ο επίδικος κανονισμός παρουσιάζεται ως μέτρο γενικής ισχύος, κατά την έννοια του άρθρου 189 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 249 ΕΚ), δεν αποκλείεται να αφορά άμεσα και ατομικά την αιτούσα δεδομένου ότι αυτή είναι ο μόνος παρασκευαστής βιργινιαμυκίνης στον κόσμο και συμμετέχει, επιστημονικώς και οικονομικώς, σε ένα πρόγραμμα παρατηρήσεως της μικροβιακής αντιστάσεως των εχόντων λάβει αντι­βιοτικά ζώων, του οποίου η αξιοπιστία των αποτελεσμάτων ενδέχεται να διακυ­βευθεί από τον επίδικο κανονισμό.
Although the contested regulation took the form of a measure having general application within the meaning of Article 189 of the EC Treaty (now Article 249 EC), it might be of direct and individual concern to Pfizer, since it was the sole manufacturer of virginiamycin in the world and was, in that capacity, scientifically and financially involved in the surveillance programme concerning microbial resistance in animals which have received antibiotics, the reliability of which in terms of its results might be affected by the contested regulation.
17 Προκειμένου περί του fumus boni juris, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφα­λιστικών μέτρων δικαστής έκρινε, στις σκέψεις 131 έως 133 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι ο ισχυρισμός που η αιτούσα αντλούσε, κατ' ουσίαν, από την παρα­
17 On the question of a prima facie case, the President of the Court of First Instance considered, in paragraphs 131 to 133 of the contested order, that Pfizer's plea alleging, in essence, that the precautionary principle had been contravened could
18 Τέλος, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής εξέτασε, στις σκέψεις 134 έως 181 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το ζήτημα αν επρό­κειτο περί επείγοντος, ώστε να δικαιολογείται η λήψη του ζητουμένου μέτρου, και αν η στάθμιση των υφισταμένων εκατέρωθεν συμφερόντων απέβαινε υπέρ της απο­δοχής μιας τέτοιας αιτήσεως.
18 The President of the Court of First Instance went on to consider, at paragraphs 134 to 181 of the contested order, whether the application had the degree of urgency required before the measure requested could be ordered and whether the balancing of the interests at stake operated in the applicant's favour.
19 Συναφώς, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έκρινε, στη σκέψη 136 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η μόνη ζημία που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο της εξετάσεως της σχετικής με το επείγον προϋπο­θέσεως είναι αυτή που μπορεί να προκληθεί στα συμφέροντα του διαδίκου που ζητεί το προσωρινό μέτρο.
19 In that connection the President of the Court of First Instance held, at paragraph 136 of the contested order, that the only damage that could be taken into account in his examination of the criterion of urgency was that which might be caused to the interests of the party seeking the interim relief.
20 Προκειμένου περί μιας οικονομικής φύσεως ζημίας, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής εξέτασε, αφενός, το ζήτημα αν μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο η ίδια η ύπαρξη της αιτούσας, επικεντρώνοντας την προσοχή του στα αποτελέσματα της εφαρμογής του επίδικου κανονισμού επί του εργοστασίου της στο Rixensart και στην από οικονομική άποψη βιωσιμότητα της αιτούσας και, αφετέρου, το ζήτημα αν ήταν δυνατό τα μερίδια αγοράς της αιτούσας να μειωθούν κατά τρόπο ανεπανόρθωτο.
20 With regard to damage of a purely pecuniary nature, the President of the Court of First Instance examined, first, whether Pfizer's very existence was likely to be endangered, concentrating on the effects of application of the contested regulation on the Rixensart factory and on Pfizer's financial viability and, second, whether its market share was likely to be irremediably affected.
21 Όσον αφορά το εργοστάσιο του Rixensart, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής διαπίστωσε ότι από τη δικογραφία δεν προέκυπτε ότι το άμεσο κλείσιμό του θα ήταν η αναπόφευκτη συνέπεια της θέσεως σε ισχύ του επίδικου κανονισμού, και τούτο ενόψει της σπουδαιότητας, σε όγκο και αξία, των πωλήσεων βιργινιαμυκίνης στις λοιπές, εκτός αυτής της Δυτικής Ευρώπης, αγορές.
21 As far as the Rixensart factory was concerned, the President of the Court of First Instance found that it could not be concluded, on the evidence before him, that the entry into force of the contested regulation would inevitably result in the rapid closure of the plant in view of the high volume and value of sales of virginiamycin on markets other than the West European market.
22 Σύμφωνα με τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή, δεν αποδείχθηκε ούτε ότι η μείωση των θέσεων εργασίας που σχεδίαζε η αιτούσα, μείωση που θα έφθανε το 18 % του προσωπικού της, μπορεί να έχει ως συνέπεια το
22 In his view, it had not been shown that the reduction in employment envisaged by Pfizer, concerning 18% of the Rixensart staff, was likely to lead to the closure of
Ι ­ 8354
I - 8354
PFIZER ANIMAL HEALTH κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ κλείσιμο του εργοστασίου στο Rixensart, ούτε ότι οι ομάδες πωλητών του δεν μπο­ρούν να προσανατολιστούν προς νέες επαγγελματικές δραστηριότητες, ούτε ότι διακυβεύεται πλήρως η απόσβεση των πραγματικών ή προβλεπομένων στο εργο­στάσιο στο Rixensart επενδύσεων.
PFIZER ANIMAL HEALTH V COUNCIL the factory, that the sales teams could not be switched to other activities, or that the profitability as a whole of the investments made or envisaged in the Rixensart factory was affected.