natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τέλος, ερωτά αν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι δεν υφίσταται προφανής αμέλεια offensichtliche Fahrlässigkeit (στο ελληνικό κείμενο πρόδηλη αμέλεια), κατά την έννοια του άρθρου 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα, στην περίπτωση κατά την οποία η μη τήρηση της τασσομένης με το άρθρο 49, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα προθεσμίας, η οποία θεωρείται ότι συνιστά προφανή αμέλεια (grobe Fahrlässigkeit), κατά την έννοια του άρ­θρου 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού εφαρμογής, είχε ως αποτέλεσμα τη
Lastly, it asks whether it is possible to conclude that there was no obvious negligence ('offensichtliche Fahrlässigkeit') within the meaning of the second indent of Article 239(1) of the Customs Code where non compliance with the timelimit laid down in Article 49(1) of the Customs Code, which is regarded as constituting obvious negligence ('grobe Fahrlässigkeit') within the meaning of the second indent of Article 859 of the implementing
Ι ­ 7934
I - 7934
SÖHL & SÖHLKE γένεση τελωνειακής οφειλής σύμφωνα με το άρθρο 204, παράγραφος 1, στοιχείο α', του τελωνειακού κώδικα. Επί τον πρώτον και τρίτον σκέλονς τον εβοόμον ερωτήματος
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN Regulation, results in a customs debt being incurred pursuant to Article 204(1)(a) of the Customs Code.
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του ερωτήματος, επιβάλλεται, αφενός, να τονιστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ανάγκη ομοιόμορφης ερμηνείας των κοινοτικών κανο­νισμών αποκλείει, σε περίπτωση αμφιβολίας, να λαμβάνεται μεμονωμένα υπόψη το κείμενο μιας διατάξεως, αλλ' αντιθέτως απαιτεί να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται υπό το πρίσμα των κειμένων στις άλλες επίσημες γλώσσες (βλ. σχετικώς απόφαση της 2ας Απριλίου 1998, C­296/95, EMU Tabac κ.λπ., Συλλογή 1998, σ. I­1605, σκέψη 36).
As regards the first part of the question, it should be borne in mind first of all, that, according to settled caselaw, the need for a uniform interpretation of Community regulations makes it impossible for the text of a provision to be considered in isolation but requires, on the contrary, that it should be interpreted and applied in the light of the versions existing in the other official languages (see, to that effect, Case C-296/95 EMU Tabac and Others [1998] ECR I-1605, at paragraph 36).
Αφετέρου, πρέπει να τονιστεί, όπως υπογράμμισε και ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 72 και 73 των προτάσεων του, ότι, αντιθέτως προς το γερμανικό κείμενο, όπου τα άρθρα 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα και 899, πρώτη περίπτωση, και 905, παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμογής υπάρχει ο όρος offensichtliche Fahrlässigkeit, ενώ στο άρθρο 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού εφαρμογής υπάρχει ο όρος grobe Fahrlässigkeit, στο δε άρθρο 212α του τελωνειακού κώδικα, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 82/97, ο όρος offen­kundige Fahrlässigkeit, στο γαλλικό, δανικό, ιταλικό, πορτογαλικό και ισπανικό κείμενο χρησιμοποιείται ο ίδιος όρος σε όλες αυτές τις διατάξεις.
Secondly, as the Advocate General notes at paragraphs 72 and 73 of his Opinion, unlike the German version, in which the second indent of Article 239(1) of the Customs Code, the first indent of Article 899 and Article 905(1) of the implementing Regulation use the term 'offensichtliche Fahrlässigkeit', whereas the second indent of Article 859 of the implementing Regulation uses the term 'grobe Fahrlässigkeit' and Article 212a of the Customs Code, as amended by Regulation No 82/97, 'offenkundige Fahrlässigkeit', the French, Danish, Italian, Portuguese and Spanish versions use the same terms in all those provisions.
Όσον αφορά τις άλλες γλώσσες, σε ορισμένες χρησιμοποιούνται δύο όροι, σε άλλες τρεις και σε άλλες τέσσερις, όχι όμως στα ίδια σημεία.
As for the other language versions, some use two terms and others three or four, but not in the same places.
Επομένως, όπως υπογραμμίζει ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 73 των προτάσεων του, από τη σύγκριση όλων των γλωσσικών αποδόσεων των σχετικών διατάξεων προκύπτει ότι δεν χρησιμοποιείται κατά τρόπο συστηματικό ένας όρος για τον χαρακτηρισμό της αμέλειας.
Thus, as the Advocate General points out at paragraph 73 of his Opinion, a comparison of all the language versions of the abovementioned provisions indicates that the terms qualifying negligence are not used consistently.
Συνεπώς, ο νομοθέτης δεν επιδίωκε την επίτευξη ενός ειδικού σκοπού χρησιμοποιώντας διαφορετικούς όρους στη γερμανική γλώσσα.
It must therefore be concluded that the legislature was not pursuing a particular objective
Ι ­ 7935
I - 7935
1999 —ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98
1999 — CASE C-48/98 by using different terms in the German version.
Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι χαρακτηρίζοντες την αμέλεια όροι, όπως χρησιμοποιούνται στη σχετική ρύθμιση, έχουν όλοι μία και την αυτή έννοια και πρέπει να θεωρηθούν ως αφορώντες την προφανή αμέλεια (στη γερμανική γλώσσα την offensichtliche Fahrlässigkeit).
Accordingly it must be considered that the terms which qualify negligence in the abovementioned rules all have one and the same meaning and must be understood as referring to obvious negligence ('offensichtliche Fahrlässigkeit' in the German version).
Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι οι όροι που χρησιμοποιούνται στο γερμανικό κείμενο των άρθρων 212α του τελωνειακού κώδικα, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 82/97, 239 του τελωνειακού κώδικα και 859 του κανονισμού εφαρμογής προς χαρακτηρισμό της αμέλειας έχουν μία και την αυτή έννοια.
It follows from the foregoing considerations that the terms used to qualify negligence in the German version of Article 212a of the Customs Code, as amended by Regulation 82/97, Article 239 of the Customs Code and Article 859 of the implementing Regulation have one and the same meaning.
Στο γερμανικό κείμενο οι όροι αυτοί πρέπει να θεωρηθούν ως αφορώντες την offensichtliche Fahrlässigkeit (προφανή αμέλεια).
In the German version those terms must be understood as referring to 'offensichtliche Fahrlässigkeit' (obvious negligence).
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του εβδόμου ερωτήματος, πρέπει να τονιστεί ότι, εφόσον χρησιμοποιείται η ίδια έννοια της προφανούς αμέλειας στα άρθρα 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού εφαρμογής και 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα, είναι αδύνατον να συναχθεί το συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται προφανής αμέλεια κατά την έννοια του άρθρου 239, παρά­γραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα στην περίπτωση κατά την οποία η τελωνειακή οφειλή γεννάται σύμφωνα με το άρθρο 204, παράγραφος 1, στοιχείο α', του τελωνειακού κώδικα, λόγω συμπεριφοράς συνιστώσας προφανή αμέλεια κατά την έννοια του άρθρου 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού εφαρμογής.
As regards the third part of the seventh question, since the same term, that is to say 'obvious negligence' is used in the second indent of Article 859 of the implementing Regulation and the second indent of Article 239(1) of the Customs Code, it is not possible to conclude that there was no obvious negligence within the meaning of the second indent of Article 239(1) where a customs debt is incurred pursuant to Article 204(1 )(a) of the Customs Code as a result of behaviour which constitutes obvious negligence within the meaning of the second indent of Article 859 of the implementing Regulation.
Επί του δευτέρου σκέλους του εβδόμου ερωτήματος
Second part of the seventh question
51 Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του εβδόμου ερωτήματος, πρέπει κατ' αρχάς να υπομνηστεί ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 46 έως 49 της παρούσας αποφά­σεως, το άρθρο 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα
51 As regards the second part of the seventh question, it should be observed first of all that, as is evident from paragraphs 46 to 49 of this judgment, the second indent of Article 239(1) of the Customs Code and the other provisions of the
Ι ­ 7936
I - 7936
SOHL & SÖHLKE και οι λοιπές διατάξεις του τελωνειακού κώδικα ή του κανονισμού εφαρμογής, που αποτελούν αντικείμενο της παρούσας αποφάσεως, παραπέμπουν στην ίδια έννοια της «προφανούς αμέλειας». 52
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN Customs Code or the implementing Regulation which form the subjectmatter of this judgment refer to the same concept of 'obvious negligence'.
Επιβάλλεται εν συνεχεία να τονιστεί ότι η επιστροφή ή η διαγραφή εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, που παρέχονται υπό ορισμένες προϋποθέσεις και σε ειδικώς προβλεπόμενες περιπτώσεις, συνιστούν εξαίρεση από το κανονικό σύστημα εισαγωγών και εξαγωγών και ότι, κατά συνέπεια, οι προβλέπουσες μια τέτοια επιστροφή ή διαγραφή διατάξεις πρέπει να ερμηνεύονται στενά.
Secondly, the repayment or remission of import and export duties, which may be made only under certain conditions and in cases specifically provided for, constitutes an exception to the normal import and export procedure and, consequently, the provisions which provide for such repayment or remission are to be interpreted strictly.
Εφόσον η έλλειψη «προφανούς αμέλειας» αποτελεί προϋπόθεση sine qua non, προκειμένου να ζητηθεί η επιστροφή ή διαγραφή εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, έπεται ότι η έννοια αυτή πρέπει να ερμηνευθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε ο αριθμός των περιπτώσεων επιστροφής ή διαγραφής να παραμείνει περιορισμένος.
Since a lack of 'obvious negligence' is an essential condition of being able to claim repayment or remission of import or export duties, it follows that that term must be interpreted in such a way that the number of cases of repayment or remission remains limited.
Τέλος, στον τελωνειακό κώδικα συγκεντρώθηκαν προφανώς διατάξεις του τελω­νειακού δικαίου ευρισκόμενες έως τότε διάσπαρτες σε μεγάλο αριθμό κοινοτικών κανονισμών και οδηγιών.
Thirdly, it appears that the Customs Code brought together the provisions of customs law which had previously been dispersed in a large number of Community regulations and directives.
'Ετσι, το άρθρο 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουλίου 1979, περί της επιστροφής ως αχρεωστήτως εισπρα­χθέντων ή της διαγραφής χρέους εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/015, σ.
When that happened Article 13 of Council Regulation (EEC) No 1430/79 of 2 July 1979 on the repayment or remission of import or export duties (OJ 1979 L 175, p.
162), περιελήφθη ουσιαστικώς στο άρθρο 239 του τελωνειακού κώδικα.
1) was essentially reproduced in Article 239 of the Customs Code.
Συνεπώς, η σχετική με το πρώτο νομολογία του Δικαστηρίου πρέπει να ισχύσει και για το δεύτερο.
Therefore, the caselaw of the Court concerning the former must also apply to the latter.
254), αποβλέπουν στον ίδιο σκοπό, που είναι ο περιορισμός της «εκ των υστέρων» καταβολής εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών στις περιπτώσεις όπου είναι δικαιολογημένη και συμβιβάζεται με τη θεμελιώδη αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης.
1), pursue the same aim, namely to limit the post-clearance payment of import and export duties to cases where such payment is justified and is compatible with a fundamental principle such as that of the protection of legitimate expectations.
Συνεπώς, οι προϋποθέσις από τις οποίες εξαρτάται η εφαρμογή αυτών των άρθρων, ήτοι, για το άρθρο 13 του κανονισμού 1430/79, η
It follows that the conditions to which the application of those articles is made subject, that is to say that no negligence or deception may be attributed to the
Ι ­ 7937
I -7937
Εξάλλου, στην απόφαση της 26ης Ιουνίου 1990, C­64/89, Deutsche Fernsprecher (Συλλογή 1990, σ. 1­2535, σκέψη 19), αναφορικά με το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79, το Δικαστήριο έκρινε ότι, για να κριθεί αν μπορούσε ο επι­χειρηματίας να διαγνώσει την πλάνη στην οποία υπέπεσε η τελωνειακή αρχή, πρέπει να ληφθούν υπόψη ιδίως η ακριβής φύση της πλάνης, η επαγγελματική πείρα και η επιμέλεια του επιχειρηματία.
Moreover, in its judgment concerning Article 5(2) of Regulation No 1697/79 in Case C-64/89 Deutscher Fernsprecher [1990] ECR I-2535, paragraph 19, the Court held that the question whether or not an error committed by the customs authorities was detectable by a trader had to be examined taking account in particular of the precise nature of the error, the professional experience of, and the care taken by, the trader.
Κατ' αναλογία αυτών των κριτηρίων, πρέπει να θεωρηθεί ότι, προκειμένου να εκτιμηθεί αν συντρέχει «προφανής αμέλεια», κατά την έννοια του άρθρου 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα, πρέπει ιδίως να λαμβάνεται υπόψη η περιπλοκότητα των διατάξεων των οποίων η μη εκτέλεση προκάλεσε τη γένεση της τελωνειακής οφειλής, καθώς και η επαγγελματική πείρα και η επιμέλεια του επιχειρηματία.
By analogy with those criteria, in order to determine whether or not there is 'obvious negligence' within the meaning of the second indent of Article 239(1) of the Customs Code, account must be taken in particular of the complexity of the provisions noncompliance with which has resulted in the customs debt being incurred, and the professional experience of, and care taken by, the trader.
Όσον αφορά την επαγγελματική πείρα του επιχειρηματία, πρέπει να εξεταστεί αν πρόκειται ή όχι για επιχειρηματία του οποίου η επαγγελματική δραστηριότητα συνίσταται, ουσιαστικώς, στην πραγματοποίηση εισαγωγών και εξαγωγών και αν έχει αποκτήσει ήδη κάποια πείρα στον τομέα αυτόν.
As regards the professional experience of the trader, it is necessary to examine whether or not he is a trader whose business activities consist mainly in import and export transactions and whether he had already gained some experience in the conduct of such transactions.
Όσον αφορά την επιμέλεια του επιχειρηματία, επιβάλλεται να τονιστεί ότι εναπό­κειται σ' αυτόν, αν έχει αμφιβολίες ως προς την ακριβή εφαρμογή των διατάξεων από
As regards the care taken by the trader, it must be noted that, where doubts exist as to the exact application of the provisions noncompliance with which may result in a customs debt being incurred, the onus is on the trader to make inquiries
Ι ­ 7938
I - 7938
SOHL & SÖHLKE τη μη εκτέλεση των οποίων μπορεί να γεννηθεί τελωνειακή οφειλή, να ενημερωθεί και να αναζητήσει κάθε δυνατή διευκρίνιση ώστε να μην παραβεί τις σχετικές διατάξεις. 59
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN and seek all possible clarification to ensure that he does not infringe those provisions. 59
Εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να κρίνει, βάσει αυτών των κριτηρίων εκτιμή­σεως, αν συντρέχει ή όχι προφανής αμέλεια του επιχειρηματία.
It is for the national court to determine, on the basis of those criteria, whether there is obvious negligence on the part of the trader.
Συνεπώς, στο δεύτερο σκέλος του εβδόμου ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, προκειμένου να εκτιμηθεί αν συντρέχει «προφανής αμέλεια», κατά την έννοια του άρθρου 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του τελωνειακού κώδικα, πρέπει ιδίως να ληφθεί υπόψη ο περίπλοκος χαρακτήρας των διατάξεων από τη μη εκτέλεση των οποίων γεννήθηκε η τελωνειακή οφειλή, η επαγγελματική πείρα και η επιμέλεια του επιχειρηματία.
In those circumstances, the answer to the second part of the seventh question must be that in order to determine whether or not there is 'obvious negligence' within the meaning of the second indent of Article 239(1) of the Customs Code, account must be taken in particular of the complexity of the provisions non compliance with which has resulted in the customs debt being incurred and the professional experience of, and the care taken by, the trader.
Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να εκτιμήσει αν, βάσει αυτής της ερμηνείας, συντρέχει ή όχι προφανής αμέλεια του επιχειρηματία.
It is for the national court to determine, on the basis of those criteria, whether there is obvious negligence on the part of the trader.
61 Το δεύτερο ερώτημα περιλαμβάνει δύο σκέλη.
61 The second question comprises two limbs.
Επί τον πρώτου σκέλους του οευτέρον ερωτήματος
First limb of the second question
62 Με το δεύτερο ερώτημα του το εθνικό δικαστήριο ερωτά ουσιαστικώς αν το κοινο­τικό δίκαιο απαγορεύει το να εκτιμά ένα δικαστήριο με πλήρη αυτοτέλεια αν η προϋπόθεση που προβλέπει το άρθρο 859, σημείο 1, του κανονισμού εφαρμογής, ότι δηλαδή πρέπει να έχει χορηγηθεί παράταση της προθεσμίας, πληρούται στην
62 By this question the national court asks essentially whether Community law precludes a court from determining independently whether the criterion laid down in Article 859(1) of the implementing Regulation, namely that the timelimit ought to have been extended, is fulfilled where an application for an
Ι ­ 7939
I - 7939
Πρέπει να τονιστεί, όπως έπραξε και η Επιτροπή, ότι σε περίπτωση όπως αυτή της κύριας δίκης, στην οποία οι τελωνειακές αρχές προσάπτουν σε επιχειρηματία παράβαση συνιστάμενη στη μη τήρηση της τασσομένης με το άρθρο 49, παρά­γραφος 1, του τελωνειακού κώδικα προθεσμίας, αφού προηγουμένως απέρριψαν αίτηση παρατάσεως αυτής της προθεσμίας με απόφαση κατά της οποίας δεν μπορεί πλέον να ασκηθεί προσφυγή, καμία διάταξη του τελωνειακού κώδικα ή του κανο­νισμού εφαρμογής δεν απαγορεύει στο εθνικό δικαστήριο να εκτιμήσει με πλήρη αυτοτέλεια αν η παράβαση αυτή εμπίπτει ή όχι στο άρθρο 859, σημείο 1, του κανονισμού εφαρμογής.
As the Commission has noted, in a case such as that in the main proceedings, in which the customs authorities are alleging a failure on the part of the trader in that he did not comply with the timelimit laid down in Article 49(1) of the Customs Code after they had refused an extension of that timelimit by a now unappealable decision, no provision of the Customs Code or the implementing Regulation precludes a national court from determining independently whether the said failure is covered by Article 859(1) of the implementing Regulation.
Πράγματι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, μια τέτοια απαγόρευση δεν προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 859, σημείο 1, του κανονισμού εφαρμογής.
Contrary to the contentions of the United Kingdom Government, no such prohibition is apparent from the wording of Article 859(1) of the implementing Regulation.
Η διάταξη αυτή συνιστά μια μόνον από τις προβλεπόμενες στο άρθρο 859 του κανονισμού εφαρμογής παραβάσεις, οι οποίες μπορούν, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να θεωρηθούν ως μη έχουσες πραγματικές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναπόθεσης ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώτος, κατά την έννοια του άρθρου 204, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα.
That provision constitutes just one of the failures set out in Article 859 of the implementing Regulation which may, under certain conditions, be considered to have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question within the meaning of Article 204(1) of the Customs Code.
Εξάλλου, καίτοι το άρθρο 243 του τελωνειακού κώδικα παρέχει σε όλους τους επιχειρηματίες δικαίωμα προσφυγής κατά των αποφάσεων των τελωνειακών αρχών που έχουν ως αντικείμενο την εφαρμογή της τελωνειακής νομοθεσίας και τους αφορούν άμεσα και ατομικά, το άρθρο 245 του τελωνειακού κώδικα αναθέτει στα κράτη μέλη τη θέσπιση διατάξεων σχετικών με την εφαρμογή της διαδικασίας προσφυγής.
Furthermore, although Article 243 of the Customs Code grants all traders a right to appeal against decisions taken by the customs authorities which relate to the application of customs legislation, and which concern them directly and individually, Article 245 of the Customs Code leaves it to the Member States to determine the provisions for the implementation of the appeals procedure.
Πρέπει να προστεθεί ότι, εν πάση περιπτώσει, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, ελλείψει σχετικής κοινοτικής ρυθμίσεως, στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους απόκειται να ορίσει τα αρμόδια δικαστήρια καινά ρυθμίσει τις διαδικαστικές λεπτομέρειες ασκήσεως προσφυγών που σκοπούν στην κατοχύρωση της προστα­
It should be added that in any event the Court has held that in the absence of Community rules governing a matter, it is for the domestic legal system of each Member State to designate the courts and tribunals having jurisdiction and to lay down the detailed procedural rules governing actions for safeguarding rights
SOHL & SÖHLKE σίας των δικαιωμάτων που οι διάδικοι αντλούν από το άμεσο αποτέλεσμα του κοι­νοτικού δικαίου, υπό την προϋπόθεση ότι οι λεπτομέρειες αυτές δεν μπορούν να είναι λιγότερο ευνοϊκές από εκείνες που αφορούν παρόμοιες προσφυγές της εσω­τερικής έννομης τάξης ούτε να καθιστούν αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που παρέχει η κοινοτική έννομη τάξη (βλ. ιδίως τις αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 1976, 33/76, Rewę, Συλλογή τόμος 1976, σ. 747, σκέψη 5· 45/76, Cornet, Συλλογή τόμος 1976, σ. 765, σκέψεις 12 έως 16, και της 14ης Δεκεμβρίου 1995, C­312/93, Peterbroeck, Συλλογή 1995, σ. I­4599, σκέψη 12). 67
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN which individuals derive from the direct effect of Community law, it being understood that such rules must not be less favourable than those governing similar domestic actions nor render virtually impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law (see, in particular, Case 33/76 Rewe [1976] ECR 1989, at paragraph 5; Case 45/76 Comet [1976] ECR 2043, at paragraphs 12 to 16, and Case C-312/93 Peterbróeck [1995] ECR I-4599, at paragraph 12). 67
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο σκέλος του δευτέρου ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν κωλύει ένα εθνικό δικαστήριο να εκτιμήσει με πλήρη αυτοτέλεια αν η προϋπόθεση που προβλέπει το άρθρο 859, σημείο 1, του κανονισμού εφαρμογής, δηλαδή ότι πρέπει να έχει χορηγηθεί παρά­ταση της προθεσμίας, πληρούται, στην περίπτωση που απορρίφθηκε από τις τελω­νειακές αρχές εγκαίρως υποβληθείσα αίτηση παρατάσεως της προθεσμίας με απόφαση κατά της οποίας δεν είναι πλέον δυνατόν να ασκηθεί προσφυγή.
In the light of the foregoing considerations, the answer to the first limb of the second question must be that Community law does not preclude a national court from determining independently whether the criterion laid down in Article 859(1) of the implementing Regulation, namely that the timelimit ought to have been extended, is fulfilled where an application for an extension made in time has been refused by a now unappealable decision of the customs authority.
Επί του δευτέρου σκέλους του δευτέρου ερωτήματος
Second limb of the second question
Με το ερώτημα αυτό το εθνικό δικαστήριο ερωτά ουσιαστικώς, πρώτον, ποιες περιστάσεις δικαιολογούν παράταση της προθεσμίας που τάσσει το άρθρο 49, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα και αν προβλήματα που αφορούν μια επιχείρηση, όπως η αιφνίδια ασθένεια μελών του προσωπικού ή οι κανονικές άδειές του, η ενημέρωση νέων μελών του προσωπικού, τα προβλήματα που δημιουργούνται από τη χρήση μηχανογραφημένου προγράμματος για την τελωνειακή διαχείρηση, υπερβολικός φόρτος εργασίας λόγω υπολογισμών που αφορούν την παθητική τελειοποίηση και οι οποίοι έπρεπε κανονικά να γίνουν από τις τελωνειακές αρχές, μπορούν να αποτελέσουν μια τέτοια περίσταση.
By this question, the national court asks essentially, first of all, what circumstances can justify an extension of the timelimit referred to in Article 49(1) of the Customs Code and whether problems peculiar to an undertaking, such as the fact that employees have suddenly fallen ill or have been absent on leave, the induction of new employees, problems with the application of a data processing system developed for the purposes of carrying out customs formalities or, in cases involving outward processing, the excessive work involved in the preparation of attributions which ought normally to be prepared by the customs authorities, might constitute such a circumstance.
Δεύτερον, το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν πρέπει να υποβάλλεται αίτηση παρατάσεως της προθεσμίας για κάθε διασάφηση ή αν πρέπει να υποβάλλεται μία μόνον αίτηση για περισσότερες της μιας διασαφήσεις που έγιναν εντός ορισμένης περιόδου, η οποία στην υπόθεση της κύριας δίκης περιλαμβάνει πολλούς μήνες.
Secondly, the national court seeks to ascertain whether an application for an extension must be made in respect of each declaration or whether a single application may be made in respect of several declarations to be made within a given period, that is to say a period of several months in the main proceedings.