natgillin/translations-raw huggingface dataset:
C-185/89: Staatssecretaris van Financien κατά εταιρίας Velker International Oil Company Ltd 26.06.1990 (προδικαστική) Φορολογία - ΦΠΑ - Έκτη οδηγία σχετικά με το φόρο κύκλου εργασιών -Απαλλαγή" (Πέμπτο τμήμα)
Case C-185/89 Secretary of State for Finance ν Vel ker International Oil Company Ltd N.V. - 26 June 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Taxation - VAT - Sixth Directive relating to turnover taxes - Exemption) (Fifth Chamber)
Με απόφαση της 24ης Μαΐου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 29 Μαΐου 1989, το Hoge Raad των Κάτω Χωρών υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 15 της έκτης οδηγίας του Συμβουλίου.
By judgment of 24 May 1989, which was received at the Court on 29 May 1989, the Hoge Raad der Nederlanden [Supreme Court of the Netherlands] referred two questions to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Article 15 of the Sixth Council Directive.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Ολλανδού υφυπουργού οικονομικών και της εταιρίας Velker του Ρόττερνταμ, λόγω της αποφάσεως του πρώτου να επιβάλει συμπληρωματική επιβάρυνση στη δεύτερη ως φόρο κύκλου εργασιών για το οικονομικό έτος 1983.
Those questions were raised in a dispute between the Dutch Secretary of State for Finance and Vel ker International Oil Company Ltd, Rotterdam, as a result of an additional notice of assessment to turnover tax for 1983 which was received by Vel ker.
Το 1983, η εταιρία Velker πώλησε στην εταιρία Forsythe της Χάγης δύο ορτία μαζούτ για πλοία που της παρέδωσε σε δεξαμενές μισθωμένες απο την
In 1983 Vel ker sold to Forsythe, a company in The Hague, two consignments of bunker oil which were delivered on lighters hired by Forsythe and, some days later, loaded on to seagoing vessels.
orsythe και που μερικές ημέρες αργότερα φορτώθηκαν σε πλοία ανοικτής θάλασσας.
The two sales invoiced to Forsythe were zero rated by Velker for purposes of VAT.
Η ολλανδική φορολογική αρχή, επειδή έκρινε ότι οι ανωτέρω παραδόσεις μαζούτ δεν απαλλάσσονταν ano την καταβολή ΦΠΑ, εξέδωσε την προαναφερθείσα αποψαση περί επιβολής επιβαρύνσεως στη Velker.
The Netherlands tax authorities took the view that those supplies of bunker oil were ineligible for exemption from VAT, whereupon it Issued Velker with the aforesaid notice of assessment.
Επιληφθέν της διαφοράς, το Gerechtshof ακύρωσε την απόφαση, εκτιμώντας ότι το μαζούτ που παρέδωσε η Velker προοριζόταν για τον ανεφοδιασμό πλοίων ανοικτής θάλασσας και υπό την έννοια αυτή έπρεπε να απαλλάσσεται από την καταβολή ΦΠΑ, κατ'εφαρμογή ν του άρθρου 9 του ολλανδικού νόμου περί ψόρου κύκλου εργασιών που αποτελεί μεταφορά στην εσωτερική έννομη τάξη του άρθρου 15 της έκτης οδηγίας.
In the proceedings instituted before it, the Gerechtshof [Court of Appeal] The Hague quashed the notice of assessment on the ground that the oil supplied by Velker was intended for the fuelling and provisioning of seagoing vessels and that a supply of that kind had to be exempted from VAT, pursuant to Article 9 of the Netherlands law on value added tax implementing the provisions of Article 15 of the Sixth Directive.
Κατά της αποφάσεως αυτής του Gerechtshof ο Ολλανδός υφυπουργός οικονομικών άσκησε ενώπιον του Hoge Raad αναίρεση.
The Netherlands Secretary of State for Finance appealed on a point of law to the Hoge Raad against the judgment of the Gerechtshof.
Αυτό αποφάνθηκε οτι μόνο η παράδοση αγαθών που συνίσταται σε ανεφοδιασμό πλοίων, αγαθών που στη συνέχεια εξάγονται, μπορεί να θεωρηθεί ως παράδοση αγαθών προορισμένων για τον ανεφοδιασμό πλοίων κατά την έννοια της ολλανδικής νομοθεσίας.
The Secretary of State contended that only a supply of goods coinciding with the fuelling and provisioning of vessels and followed by the exportation of those goods could be regarded as a supply of goods intended for the fuelling and provisioning of seagoing vessels within the meaning of the Netherlands legislation.
Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι οι αναφερόμενες με το άρθρο 15, παράγραφος 4, πράξεις ανεφοδιασμού πλοίων απαλλάσσονται λόγω της εξομοιώσεως τους με πράξεις προς εξαγωγή.
In its first question, the national court asked whether the exemption provided for by Article 15 (4) of the Sixth Directive applied only to supplies of goods to the operator of a vessel who intended to use them for fuelling and provisioning or whether it also extended to supplies made at prior stages in the marketing chain, with the proviso that the goods were ultimately used for the fuelling and provisioning of vessels.
Όπως ακριβώς, όταν πρόκειται για πράξεις προς εξαγωγή, η αυτοδίκαιη απαλλαγή κατά το άρθρο 15, παράγραφος 1, ισχύει αποκλειστικώς για τις τελικές παραδόσεις αγαθών εξαγομένων από τον πωλητή ή για λογαριασμό του, καθ'όμοιο τρόπο και η κατά το άρθρο 15, παράγραφος 4, απαλλαγή δεν μπορεί να ισχύσει παρά για τις παραδόσεις αγαθών στον έχοντα την εκμετάλλευση πλοίων, ο οποίος πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα αγαθά για τον ανεφοδιασμό τους, και δεν μπορεί, συνακόλουθα, να επεκταθεί και στις παραδόσεις των εν λόγω αγαθών που λαμβάνουν χώρα σε στάδιο προγενέστερο της εμπορίας.
Just as, in the case of export operations, the automatic exemption provided for In Article 15 (4) applied exclusively to definitive supplies of goods exported by the vendor or on his behalf, so the exemption provided for in Article 15 (4) could apply only to supplies of goods to the operator of a vessel to be used by him for fuelling and provisioning and could not therefore be extended to supplies of those goods made at an earlier marketing stage.
Με το δεύτερο ερώτημα, το Hoge Raad ερωτά αν, για να γεννηθεί δικαίωμα προς απαλλαγή, η φόρτωση αγαθών επί πλοίου πρέπει να συμπίπτει με την πραγματική παράδοση στον έχοντα την εκμετάλλευση πλοίων.
In its second question, the Hoge Raad asked whether, in order to qualify for the exemption, the loading of goods on board vessels had to coincide physically with supplies made to the vessel operator.
Συναφώς, πρέπει να αναγνωριστεί ότι, ούτε από τη διατύπωση των επιδίκων διατάξεων, ούτε από την αλληλουχία στην οποία εντάσσονται, αλλ'ούτε και από το στόχο που επιδιώκουν μπορεί να δοθεί στις εν λόγω διατάξεις ερμηνεία τέτοια, ώστε η αποθήκευση των αγαθών, μετά την παράδοση τους και πριν από την υλική πράξη του ανεφοδιασμού, να οδηγεί στην απώλεια του δικαιώματος προς απαλλαγή.
The Court found that neither the wording of the provisions in question, nor the context in which they were set, nor the objective which they pursued, justified the adoption of an interpretation of those provisions to the effect that the storage of goods, following their supply and before the actual fuelling and provisioning of the vessel, resulted in forfeiture of the right to exemption.
"Οι διατάξεις του άρθρου 15, παράγραφος 4, της έκτης οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, σε θέματα εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τον φόρο κύκλου εργασιών-κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης άξιας: ενιαίος συντελεστής, έχουν την έννοια ότι δεν μπορούν να θεωρηθούν ως παραδόσεις αγαθών προορισμένων για τον ανεφοδιασμό πλοίων παρά μόνο οι παραδόσεις προς τον έχοντα την εκμετάλλευση πλοίων, ο οποίος πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα αγαθά αυτά για τον ανεφοδιασμό των πλοίων, χωρίς να είναι αναγκαίο η εκφόρτωση των αγαθών στα πλοία να συμπίπτει με την υλική πράξη της παραδόσεως στον έχοντα την εκμετάλλευση".
"Under Article 15 (4) of the Sixth Council Directive of 17 May 1977 on the harmonization of the laws of the Member States relating to turnover taxes - Common system of value added tax: uniform basis of assessment (77/388/EEC), properly construed, only supplies to a vessel operator of goods to be used by that operator for fuelling and provisioning are to be regarded as supplies of goods for the fuelling and provisioning of vessels, but there is no requirement that the goods should be actually shipped on board the vessels at the time of their supply to the operator."
0 γενικός εισαγγελέας Carl Otto Lenz ανέπτυΕε τις προτάσεις TOU κατά τη συνεδρίαση της 2ας Μαΐου 1990.
Mr Advocate General CO. Lenz delivered his Opinion at the sitting on 2 Mav 1990.
"Το άρθρο 15, παράγραφος 4, της έκτης οδηγίας περί ΦΠΑ πρέπει να ερμηνευτεί υπό την έννοια ότι λογίζονται υποχρεωτικώς ως παραδόσεις αγαθών προορισμένων νια τον ανεφοδιασμό πλοίων, όπως περιγράφονται στις εν λόγω διατάξεις, οι παραδόσεις στον επιχειρηματία, ο οποίος χρησιμοποιεί στη συνέχεια τα αγαθά για τον ανεφοδιασμό των πλοίων.
"Article 15 (4) of the Sixth Directive on value added tax must be Interpreted as meaning that supplies to an undertaking which subsequently uses the goods for the fuelling and provisioning of seagoing vessels must be regarded as supplies of goods for the fuelling and provisioning of the vessels described in that provision.
Προς τούτο δεν απαιτείται η παράδοση να συμπίπτει με τον ανεφοδιασμό, να λαμβάνει δηλαδή χώρα απ'ευθείας επί του πλοίου".
It Is unnecessary, for those purposes, for the supply to coincide with the fuelling and provisioning, that 1s to say, for it to take place directly on board the vessel."
(προδικαστική) 'Τεωργία - Συμπληρωματική εισφορά επί του γάλακτος" (Τρίτο τμήμα)
Alfons Berkenheide ν Hauptzollamt Münster - 26 June 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Agriculture - Additional levy on milk) (Third Chamber)
Με Διάταξη της 1ης Φεβρουαρίου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 6 Μαρτίου 1989, το Finanzgericht του Düsseldorf υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία διαφόρων διατάξεων των κανονισμών 857/84 του Συμβουλίου και 1371/84 της Επιτροπής.
By an order of 1 February 1989, which was received at the Court on 6 March 1989, the Finanzgericht [Finance Court] Düsseldorf referred a question to the Court for a preliminary ruling on the Interpretation of various provisions of Council Regulation (EEC) No. 857/84 and Commission Regulation (EEC) No. 1371/84.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Α. Berkenheide, γεωργού, και του Hauptzollamt του Munster ως προς την ποσότητα αναφοράς που παρασχέθηκε στον πρώτο για τους σκοπούς της συμπληρωματικής εισφοράς επί του γάλακτος.
That question was raised in proceedings between Mr Berkenheide, a farmer, and the Hauptzollamt [Principal Customs Office] Münster concerning the reference quantity assigned to him under the system of additional levies on milk.
Με την προσφυγή του, ο Berkenheide ζητεί τον εκ νέου υπολογισμό της ποσότητας αναφοράς του, χωρίς αύξηση του συντελεστή μειώσεως ως αποτέλεσμα της αυξήσεως της παραγωγής του μεταξύ των ετών 1981 και 1983.
In his action, Mr Berkenheide sought to have his reference quantity recalculated without the application of an Increase in the abatement rate based on the rise in his production between 1981 and 1983.
Προς στήριξη του αιτήματος του, ο προσφεύγων επικαλείται την επέλευση εξαιρετικού γεγονότος, κατά την έννοια του όρθρου 3, σημείο 3, του κανονισμού 157/8'
In support of his claim, he relied on the existence of an exceptional event within the meaning of Article 3 (3) of Regulation No. 857/84 consisting in the fact that milk production on his farm had decreased during 1981 and 1982 because his livestock was suffering from mastitis.
Το προδικαστικό ερώτημα άπτεται κατ'ουσίαν του ζητήματος αν οι διατάξεις των κανονισμών 857/84 και 1371/84 παρέχουν τη δυνατότητα, σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος επέλεξε το 1983 ως έτος αναφοράς, να ληφθεί υπόψη η κατάσταση των παράγωγων, η γαλακτοκομική παραγωγή των οποίων επηρεάστηκε κατά τα έτη 1981 και 1982 από εξαιρετικό γεγονός.
The question submitted for a preliminary ruling sought in substance to ascertain whether the provisions of Regulations No. 857/84 and No. 1371/84 made it possible, in the case of a Member State which had selected 1983 as the reference year, to take Into consideration the situation of producers whose milk production was affected by an exceptional event in 1981 or 1982.
"Οι διατάξεις του άρθρου 3, σημείο 3, του κανονισμού 857/84 του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 1984, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 3 του κανονισμού 1371/64 της Επιτροπής, της 16ης Μαΐου 1984, δεν ρυθμίζουν την κατάσταση των παραγωγών που επλήγησαν από ενα εξαιρετικό γεγονός κατά τ ri διάρκεια έτους άλλου από το έτος αναφοράς.
"The provisions of Article 3 (3) of Council Regulation (EEC) No. 857/64 of 31 March 1984 in conjunction with Article 3 of Commission Regulation (EEC) No. 1371/84 of 16 May 1984 do not govern a situation in which producers have been affected by an exceptional event in a year other than the reference year.
Αντιθέτως, οι διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 2, του κανόνι ouού 857/84, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1371/84 παρέχουν τη δυνατότητα, σε περίπτωση που ένα κρότος μέλος επέλεξε το 1983 ως έτος αναφοράς και έκανε χρήση της δυνατότητας να αυξομειώνει το ποσοστό που επηρεάζει τον καθορισμό των ποσοτήτων αναφοράς ανάλογα με την εξέλιξη των παραδόσεων εκ μέρους των παραγωγών μεταξύ των ετών 1981 και 1983, να λαμβάνεται υπόψη, για τους σκοπούς της προσαρμογής αυτής, η κατάσταση της κατηγορίας εκείνης παραγωγών, η γαλακτοκομική παραγωγή των οποίων επηρεάστηκε κατά το 1981 η το 1982 απο εξαιρετικό γεγονός".
However, the provisions of Article 2 (2) of Regulation No. 857/84 in conjunction with Article 2 (1) of Regulation No. 1371/84 permit, in the case of a Member State which has selected 1983 as the reference year and which has exercised the option of varying the percentage weighting for the determination of the reference quantities on the basis of the trend in deliveries by producers between 1981 and 1983, account to be taken for the purposes of such variation of the situation of the category of producers whose milk production was affected by an exceptional event in 1981 or 1982."
Ο νενικός εισαννελέας F.G. Jacobs ανέπτυΕε τις ποοτάσεκ κατά τη συνεδρίαση Tnc 29 Μαρτίου 1990.
Mr Advocate General F.G. Jacobs delivered his Opinion at the sitting on 29 March 1990.
"Τόσο οι διατάξεις του όρθρου 3, σημείο 3, του κανονισμού 857/84 του Συμβουλίου σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 3 του κανονισμού 1371/84 της Επιτροπής, όσο και οι διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 857/84 του Συμβουλίου σε συνδυασμό με το όρθρο 2, παράγραφος 1, του κανόνι ορού 1371/84 της Επιτροπής έχουν την έννοια ότι, εφόσον κράτος μέλος επέλεξε το 1983 και όχι το 1981 ως έτος αναφοράς για τον καθορισμό των ατομικών ποσοτήτων αναφοράς και με την εθνική ρύθμιση περί εφαρμογής τους προβλέπει συμπληρωματική μείωση των ποσοτήτων αναψορας των παραγωγών, το επίπεδο γαλακτοκομικής παραγωγής των οποίων ήταν υψηλότερο το 1983 σε σχέση με το 1981, οι παραγωγοί δεν μπορούν να αξιώνουν από το εν λόγω κράτος μέλος να λαμβάνει υπόψη, κατά τον υπολογισμό της συμπληρωματικής μειώσεως, το γεγονός ότι το 1981 η γαλακτοκομική παραγωγή τους επηρεάστηκε από εξαιρετικό γεγονός".
"Both Article 3 (3) of Council Regulation No. 857/84, in conjunction with Article 3 of Commission Regulation No. 1371/84, and Article 2 (2) of Council Regulation No. 857/84, in conjunction with Article 2 (1) of Commission Regulation No. 1371/84, must be interpreted as meaning that, where a Member State has chosen 1983 instead of 1981 as the reference year for the determination of individual reference quantities, and provides in its national implementing legislation for an additional reduction in the reference quantities of producers whose level of milk production in 1983 was higher than in 1981, a producer may not require that Member State, when applying to him that additional reduction, to take account of the fact that his milk production in 1981 was affected by an exceptional event."
υποθ. C-18/89: Maizena GmbH κατά Hauptzollamt του Krefeld
Case C-18/89: Maizena GmbH ν Hauptzollamt Krefeld - 27 June 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Agriculture - Production refunds - Art. 5a of Regulation No. 2742/75 -Isoglucose used in the production of sorbitol) (Sixth Chamber)
Με Διάταξη της 14ης Δεκεμβρίου 1988, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 23 Ιανουαρίου 1989, το Bundesfinanzhof υπέβαλε, στο πλαίσιο της εκκρεμούσας ενώπιον του διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Maizena και του Hauptzollamt του Krefeld (HZA), δυο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία και το κύρος του άρθρου 5α του κανονισμού 2742/75 του Συμβουλίου.
By order of 14 December 1988, which was received at the Court Registry on 23 January 1989, the Bundesfinanzhof [Federal Finance Court] referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation and validity of Article 5a of Council Regulation (EEC) No. 2742/75 which arose in the context of proceedings between Maizena and the Hauptzollamt [Principal Customs Office] Krefeld.
Η εταιρία Maizena έλαβε δυνάμει του κανονισμού 2742/75 επιστροφή στην παραγωγή λόγω μεταποιήσεως καλαμποκιού σε άμυλο.
Maizena had received a production refund under Regulation No. 2742/75 in respect of maize converted into starch.
Στηριζόμενο στο άρθρο 5α του κανονισμού αυτού, το HZA ζήτησε την απόδοση των επιστροφών στην παραγωγή που εισέπραξε η Maizena για τις ποσότητες αμύλου απο καλαμπόκι που είχε μεταποιήσει σε ισογλυκόζη.
On the basis of Article 5a of the abovementioned regulation, the Hauptzollamt demanded repayment of the production refunds received in respect of the quantities of maize starch converted into isoglucose.
Η Maizena αμφισβήτησε ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων τη νομιμότητα της εν λόγω αποφάσεως του HZA περί αποδόσεως των επιστροφών, ισχυριζόμενη ότι το άρθρο 5α δεν αφορά την ισογλυκόζη ως ενδιάμεσο προϊόν για την παρασκευή του σορβικού οξέος.
Before the national courts, Maizena contested the legality of the Hauptzoll amt's decision on the basis that Article 5a referred only to isoglucose as a final product and not isoglucose as an intermediate product in the production of sorbitol.
Η Maizena προσθέτει ότι η ερμηνεία που συνίσταται στο ότι το όρθρο 5α εφαρμόζεται αδιακρίτως στην ισογλυκόζη, ανεξάρτητα από τον τελικό της προορισμό, συνεπάγεται διάκριση μεταξύ σορβικού οξέος από ισογλυκόζη και από γλυκόζη ή ιμβερτοποιημένη ζάχαρη, τη στιγμή που για τα δυο τελευταία προϊόντα προβλέπονται επιστροφές.
Maizena added that the view that Article 5a applied to all isoglucose regardless of the use to which it was ultimately to be put gave rise to discrimination between sorbitol produced from isoglucose and sorbitol produced from glucose or sugar in the form of invert sugar, since the latter products attracted the refund.
"Το άρθρο 5α, παράγραφος 1, του κανονισμού 2742/75 του Συμβουλίου, της 29ης Οκτωβρίου 1975, σχετικό με τις επιστροφές στην παραγωγή στον τομέα των σιτηρών και του ρις ιού, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1665/77 του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1977, έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει τις επιστροφές στην παραγωγή όσον αφορά τα προοριζόμενα νια την παρασκευή ισογλυκόζης προϊόντα, όταν η ισογλυκόζη αποτελεί ενδιάμεσο προϊόν, μη προοριζόμενο για την αγορά, χρησιμοποιούμενο κατά την παρασκευή του σορβικού οξέος".
"Article 5a (1) of Regulation (EEC) No. 2742/75 of the Council of 29 October 1975 on production refunds in the cereals and rice sectors, as amended by Council Regulation (EEC) No. 1665/77 of 20 July 1977 amending Regulation (EEC) No. 2742/75, properly construed, does not prohibit production refunds in respect of products Intended for the manufacture of isoglucose when that isoglucose is to be used as an Intermediate product, not Intended for marketing, in the manufacture of sorbitol."
0 γενικόο εισαγγελέας Carl Otto Lenz ανέπτυξε τις ποοτάσεκ του κατά τη συνεδρίαση Tnc 7nc Μαοτίου 1990.
Mr Advocate General Carl Otto Lenz delivered his Opinion at the sitting on 7 March 1990.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
He proposed that the Court should reply as follows:
"Το άρθρο 5α, παράγραφος 1, του κανονισμού 2742/75, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1665/77, δεν απέκλειε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της κύριας δίκης τη χορήγηση της επιστροφής για την παραγωγή των προϊόντων που προορίζονταν για την παρασκευή ισογλυκόζης, στο βαθμό που η ισογλυκόζη αποτελούσε ενδιάμεσο προϊόν, ρη προοριζόμενο για την αγορά, χρησιμοποιούμενο κατά την παρασκευή του σορβικού οξέος".
"Article 5a (1) of Regulation No. 2742/75, as amended by Regulation No. 1665/77, did not exclude, at the material time, the payment of a production refund for products to be used in the manufacture of isoglucose in so far as the isoglucose is an intermediate product in the manufacture of sorbitol and 1s not as such intended to be marketed".
υποθ. C-33/89: Maria Kouaiska κατά Freie und Hansestadt Hamburg 27.06.1990 (προδικαστική) ''Κοινωνική πολιτική - Ισότητα αμοιβής - Προσωρινή αποζημίωση λόγω λύσεως της εργασιακής σχέσεως - Αποκλεισμός των εργαζομένων με μερική απασχόληση - Άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΟΚ" (Έκτο τμήμα)
Case C-33/89: Maria Kowalska ν Freie und Hansestadt Hamburg - 27 June 1990 (Preliminary ruling) (Social policy - Equal pay - Severance grant - Exclusion of part-time workers - Article 119 of the EEC Treaty) (Sixth Chamber)
Με Διάταξη της 12ης Δεκεμβρίου 1988, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 9 Φεβρουάριου 1989, το Arbeitsgericht του Αμβούργου υπέβαλε δ ύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΟΚ και της οδηγίας 75/117/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
By order of 12 December 1988, which was received at the Court on 9 February 1989, the Arbeitsgericht [Labour Court] Hamburg referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the Interpretation of Article 119 of the Treaty and of Council Directive 75/117/EEC.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Kouaiska και του πρώην εργοδότη της, της ελεύθερης και χανσεατικής πόλεως του Αμβούργου, ως προς το προβαλλόμενο από την προσφεύγουσα δικαίωμα να λάβει προσωρινή αποζημίωση κατά το χρόνο συνταξιοδοτήσεως της.
The questions were raised in proceedings brought by Mrs Kowalska against her former employer, the Free and Hanseatic City of Hamburg, concerning her entitlement to a temporary severance grant on retirement.
Η επίδικη σχέση εργασίας διεπόταν από τις διατάξεις της συλλογικής συμβάσεως εργασίας των συμβασιούχων του δημοσίου, το άρθρο 62 της οποίας προβλέπει ότι οι εργαζόμενοι με πλήρες ωράριο δικαιούνται την ημέρα της λύσεως της εργασιακής τους σχέσεως προσωρινή αποζημίωση.
Her employment relationship was governed by the provisions of the collective agreement for employees under contract to the Civil Service, Article 62 of which provides that full-time workers are entitled, on the day on which the employment relationship ceases, to a temporary severance grant.
°~ ~ ~~" με μερική απασχόληση, η πόλη του Αμβούργου αρνήθηκε να της καταβάλει την αποζημίωση.
Since Mrs Kowalska had worked only part-time, the City of Hamburg refused, on the basis of that provision, to pay her the grant.
Ενώπιον του Arbeitsgericht, η Kouaiska ισχυρίστηκε ότι η πρόβλεψη του ευεργετήματος της λήψεως αποζημιώσεως περιοριστικά και μόνο για τους εργαζομένους με πλήρες ωράριο συνιστά έμμεση δυσμενή διάκριση, απαγορευόμενη από το νόμο, σε βάρος των γυναικών, αν ληφθεί υπόψη ότι μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας που εργάζονται με μερική απασχόληση το ποσοστό σε γυναίκες εγγίζει το 90,2 %.
Before the Arbeitsgericht, Mrs Kowalska claimed that since the proportion of women working part-time in public service in the Federal Republic of Germany was 90.2%, the limitation of that grant to full-time employees constituted indirect discrimination against women, prohibited by law.