natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην υπό κρίση περίπτωση, η συγκεκριμένη αποκλειστική προθεσμία αφορά όχι μόνον το επίδικο τέλος υπέρ του Δημοσίου, αλλά το σύνολο των τελών υπέρ του Δημοσίου.
As regards the latter principle, the Court has held that it is compatible with Community law to lay down reasonable limitation periods for bringing proceedings in the interests of legal certainty which protects both the taxpayer and the administration concerned. Such time-limits are not liable to render virtually impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law.
Επί του τρίτου ερωτήματος
In that regard, a time-limit of three years under national law, reckoned from the date of the contested payments, appears reasonable.
Αυτή η ποικιλία των εθνικών συστημάτων απορρέει ιδίως από την απουσία κοινοτικής ρυθμίσεως όσον αφορά την απόδοση των αχρεωστήτως εισπραττομένων εθνικών φόρων.
Observance of the principle of equivalence implies, for its part, that the procedural rule at issue applies without distinction to actions alleging infringements of Community law and to those alleging infringements of national law, with respect to the same kind of charges or dues.
Με το τρίτο ερώτημα του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο αν το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση οδηγίας αποκλειστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου αρχόμενη από την ημερομηνία της καταβολής των εν λόγω φόρων, ενώ, κατά την ημερομηνία αυτή, η οδηγία αυτή δεν είχε ακόμα μεταφερθεί ορθώς στο εθνικό δίκαιο.
That principle cannot, however, be interpreted as obliging a Member State to extend its most favourable rules governing recovery under national law to all actions for repayment of charges or dues levied in breach of Community law.
Έτσι, το Δικαστήριο έκρινε, με την απόφαση της 2ας Δεκεμβρίου 1997, Fantasie κ.λπ., ότι το
Thus, Community law does not preclude the legislation of a Member State from laying down,
Το γεγονός ότι το Δικαστήριο έχει εκδώσει προδικαστική απόφαση ως προς την ερμηνεία διατάξεως του κοινοτικού δικαίου χωρίς να περιορίσει τα διαχρονικά αποτελέσματα της αποφάσεως αυτής δεν θίγει το δικαίωμα των κρατώ/ν μελών να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση της διατάξεως αυτής αποκλειστική προθεσμία του εθνικού δικαίου.
The fact that the Court has given a preliminary ruling interpreting a provision of Community law without limiting the temporal effects of its judgment does not affect the right of a Member State to impose a time-limit under national law within which, on penalty of being barred, proceedings for repayment of charges levied in breach of that provision must be commenced.
Το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει σε κράτος μέλος να αντιτάσσει στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθένων κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου τριετή αποκλειστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου αποκλίνουσα από το κοινό καθεστώς των αγωγών περί αναζητήσεως των αχρεωστήτως καταβληθέντων μεταξύ ιδιωτών, οι οποίες υπόκεινται σε ευνοϊκότερη προθεσμία, εφόσον η αποκλειστική αυτή προθεσμία εφαρμόζεται κατά τον ίδιο τρόπο στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής των φόρων αυτών οι οποίες στηρίζονται στο κοινοτικό δίκαιο και σε εκείνες που στηρίζονται στο εσωτερικό δίκαια
Community law does not prohibit a Member State from resisting actions for repayment of charges levied in breach of Community law by relying on a time-limit under national law of three years, by way of derogation from the ordinary rules governing actions between private individuals for the recovery of sums paid but not due, for which the period allowed is more favourable, provided that that time-limit applies in the same way to actions based on Community law for repayment of such charges as to those based on national law.
Υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση οδηγίας αποκλειστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου αρχόμενη από την ημερομηνία της καταβολής των εν λόγω φόρων, έστω και αν, κατά την ημερομηνία αυτή η οδηγία αυτή δεν είχε ακόμα μεταφερθεί ορθώς στο εθνικό δίκαια*
In circumstances such as those of the main proceedings, Community law does not prevent a Member State from resisting actions for repayment of charges levied in breach of a directive by relying on a time-limit under national law which is reckoned from the date of payment of the charges in question, even if, at that date, the directive concerned had not yet been properly transposed into national law.
Ruiz-Jarabo Colomer ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 26ης Μαρτίου 1998.
Advocate General D. Ruiz-Jarabo Colomer delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 26 March 1998.
Η εφαρμογή των αποκλειστικών προθεσμιών που προβλέπει η εθνική νομοθεσία για την άσκηση ένδικης προσφυγής περί επιστροφής φόρων αχρεωστήτως καταβληθέντων δεν ισοδυναμεί προς διαχρονικό περιορισμό των αποτελεσμάτων αποφάσεως του Δικαστηρίου, τον οποίο μόνον το Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα να αποφασίζει.
It is not contrary to Community law for national legal systems to impose a time-limit of three years for bringing actions against the tax authorities for repayment of charges levied but not due, even if that time-limit is different from that laid down for actions between private individuals for recovery of sums unduly paid, provided that it applies without distinction to actions for repayment based on national law and to actions based on the application of Community law.
Το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει να επιβάλλουν οι εθνικές έννομες τάξεις τριετή αποκλειστική προθεσμία για την άσκηση των προσφυγών κατά των δημοσιονομικών αρχών με αίτημα την επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντων φόρων, ακόμα και όταν η προθεσμία αυτή διαφέρει από την προθεσμία που ισχύει για τις αγωγές περί αναζητήσεως του αχρεωστήτως καταβληθέντος μεταξύ ιδιωτών, υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω προθεσμία εφαρμόζεται αδιακρίτως στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής του αχρεωστήτως καταβληθέντος οι οποίες στηρίζονται σε λόγους απτόμενους του εσωτερικού δικαίου και σ" εκείνες που στηρίζονται σε λόγους απορρέοντες από την εφαρμογή των κοινοτικών κανόνων.
It is not contrary to Community law to apply to a claim for repayment of a charge incompatible with a directive national rules whereby the action for recovery of the charges unduly paid is time-barred at the expiration of three years from the date of payment, even where those the effect of those rules is to prevent, in whole or in part, that repayment.'
Υποθ. C-260/96 Ministero delle Finanze κατά Spac SpA Αρχές του κοινοτικού δικαίου
Case C-260/96 Ministero delle Finanze ν Spac SpA Principles of Community law
15 Σεπτεμβρίου 1998
15 September 1998
Προδικαστική «Αναζήτηση αχρεωστήτως καταβληθέντων δικαίου» (Ολομέλεια)
Preliminary ruling (Recovery of sums paid but not due Procedural time-limits under national law) (Full Court) allowed is more favourable.
Με διάταξη της 18ης Απριλίου 1996, το Corte d'appello di Venezia υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου σχετικά με την αναζήτηση των αχρεωστήτως καταβληθέντων.
By order of 18 April 1996, the Corte d'Appello di Venezia (Court of Appeal, Venice) referred to the Court of Justice for a preliminary ruling a question on the interpretation of Community law concerning recovery of sums unduly paid.
Το ερώτημα αυτό συμπίπτει με το δεύτερο ερώτημα που υποβλήθηκε στην κρίση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-231/96, επί της οποίας εκδόθηκε απόφαση στις 15 Σεπτεμβρίου 1998.
That question was dealt with in a similar manner by the Court in its judgment of 15 September 1998 in Case C-231/96 (second question).
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του ιταλικού Υπουργείου Οικονομικών και της Spac SpA (στο εξής: Spac) σχετικά με το υπέρ του Δημοσίου τέλος εγγραφής των εταιριών στο μητρώο επιχειρήσεων (στο εξής: τέλος υπέρ του Δημοσίου).
That question was raised in proceedings between the Italian Ministry of Finance and Spac SpA (hereinafter 'Spac') concerning the tassa di concessione governativa (administrative charge) for entering companies on the register of companies (hereinafter 'the registration charge').
Με το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο αν το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση οδηγίας αποκλειστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου αρχόμενη από την ημερομηνία της καταβολής των εν λόγω φόρων, ενώ, κατά την ημερομηνία αυτή, η οδηγία αυτή δεν είχε ακόμα μεταφερθεί ορθώς στο εθνικό δίκαιο.
By the second part of its question, the national court seeks to ascertain whether Community law prohibits a Member State from resisting actions for repayment of charges in breach of a directive by relying on a time-limit under national law which is reckoned from the date of payment of the charges in question even though, at that date, the directive concerned had not yet been properly transposed into national law.
Το ερώτημα αυτό συμπίπτει με το τρίτο ερώτημα που υποβλήθηκε στην κρίση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-231/96, επί της οποίας εκδόθηκε απόφαση στις 15 Σεπτεμβρίου 1998.
That question was dealt with in a similar manner by the Court in its judgment of 15 September 1998 in Case C-231/96 (third question).
Με το πρώτο σκέλος του ερωτήματος του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο αν το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου τριετή αποκλειστική προθεσμία προβλεπόμενη από το εθνικό δίκαιο, κατά παρέκκλιση από το κοινό καθεστώς των αγωγών περί αναζητήσεως αχρεωστήτως καταβληθέντος μεταξύ ιδιωτών, για τις οποίες ισχύει ευνοϊκότερη προθεσμία.
By the first part of its question, the national court seeks to ascertain whether Community law precludes a Member State from resisting actions for repayment of charges levied in breach of Community law by relying on a time-limit under national law of three years, by way of derogation from the ordinary rules governing actions between private individuals for the recovery of sums paid but not due, for which the period
Υπό περιστάσεις όπως αυτές της υποθέσεως της κύριας δίκης το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση οδηγίας αποκλειστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου αρχόμενη από την ημερομηνία της καταβολής των εν λόγω φόρων, έστω και αν, κατά την ημερομηνία αυτή η οδηγία αυτή δεν είχε ακόμα μεταφερθεί ορθώς στο εθνικό δίκαια»
In circumstances such as those of the main proceedings, Community law does not prevent a Member State from resisting actions for repayment of charges levied in breach of a directive by relying on a time-limit under national law which is reckoned from the date of payment of the charges in question, even if, at that date, the directive concerned had not yet been property transposed into national law.'
Το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει να επιβάλλουν οι εθνικές έννομες τάξεις τριετή αποκλειστική προθεσμία για την άσκηση των προσφυγών κατά των δημοσιονομικών αρχών με αίτημα την επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντων φόρων, ακόμα και όταν η προθεσμία αυτή διαφέρει από την προθεσμία που ισχύει για τις αγωγές περί αναζητήσεως του αχρεωστήτως καταβληθέντος μεταξύ ιδιωτών, υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω προθεσμία εφαρμόζεται αδιακρίτως στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής του αχρεωστήτως καταβληθέντος οι οποίες στηρίζονται σε λόγους απτόμενους του εσωτερικού δικαίου και & εκείνες που στηρίζονται σε λόγους απορρέοντες από την εφαρμογή των κοινοτικών κανόνων. 2)
It is not contrary to Community law for national legal systems to impose a time-limit of three years for bringing actions against the tax authorities for repayment of charges levied but not due, even if that time-limit is different from that laid down for actions between private individuals for recovery of sums unduly paid, provided that it applies without distinction to actions for repayment based on national law and to actions based on the application of Community law.
Το κοινοτικό δίκαιο δεν αποκλείει την εφαρμογή, σε αίτηση περί επιστροφής φόρου ο οποίος δεν συμβιβάζεται με οδηγία, εθνικής ρυθμίσεως δυνάμει της οποίας η ένδικη προσφυγή προς ανάκτηση αχρεωστήτως καταβληθέντων φόρων υπόκειται σε τριετή αποκλειστική προθεσμία από της ημερομηνίας της καταβολής του φόρου, ακόμα και όταν η ρύθμιση αυτή έχει ως συνέπεια να εμποδίζει, εν όλω ή εν μέρει, την εν λόγω επιστροφή του φόρου.»
It is not contrary to Community law to apply to a claim for repayment of a charge incompatible with a directive national rules whereby the action for recovery of the charges unduly paid is time-barred at the expiration of three years from the date of payment, even where those the effect of those rules is to prevent, in whole or in part, that repayment.'
Αρχές του κοινοτικού δικαίου
Principles of Community law
15 Σεπτεμβρίου 1998 καταβληθέντων
the payment of interest, by applying their domestic rules regarding the rate of interest and the date from which interest must be calculated.
Διαδικαστικές προθεσμίες του εθνικού
The Tribunale di Genova entertains doubts as to the compatibility of those conditions of repayment with the caselaw of the Court on the refunding of charges levied in breach of Community law.
Προδικαστική «Αναζήτηση αχρεωστήτως δίκαιον — Τόκο» (Ολομέλεια)
It follows that Community law does not preclude a Member State from laying down, with respect to interest, methods of calculation for repayment of charges improperly levied which are less favourable than those applicable to actions between private individuals for the recovery of sums paid but not due, provided that the methods in question apply without distinction to actions based on Community law and to those based on national law.
Επί του πρώτου ερωτήματος
In this case, it does not appear from the wording of the rule at issue that it applies only to actions of the latter kind.
Με τρεις παρεμφερείς διατάξεις της 27ης Ιουνίου και της 19ης Ιουλίου 1996, το Tribunale di Genova υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου σχετικά με την αναζήτηση των αχρεωστήτως καταβληθέντων.
The national court also queries the compatibility with Community law of national provisions which prescribe, for all obligations of repayment incumbent upon the State, an interest rate of 3% per half-year, as from the commencement of proceedings, if it is recognised that the administration acted in good faith. It observes that, according to the provisions of the Civil Code governing the recovery of sums paid but not due, the legally prescribed rate is 10% per annum and the interest accrues as from the date on which proceedings were commenced if the person who received the payment acted in good faith.
Με το πρώτο ερώτημα του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ' ουσίαν αν το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση οδηγίας αποκλειστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου αρχόμενη από την ημερομηνία της καταβολής των εν λόγω φόρων, ενώ, κατά την ημερομηνία αυτή, η οδηγία αυτή δεν είχε ακόμα μεταφερθεί ορθώς στο εθνικό δίκαιο.
By its second question, the national court also seeks to ascertain to what extent the foregoing interpretation might be affected by the fact that the methods for calculating interest were settled by the national authority responsible for the infringement of Community law which gave rise to the claims for repayment.
Το ερώτημα αυτό συμπίπτει με το τρίτο ερώτημα που υποβλήθηκε στην κρίση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-231/96, επί της οποίας εκδόθηκε απόφαση στις 15 Σεπτεμβρίου 1998.
By its first question, the national court seeks essentially to ascertain whether Community law prohibits a Member State from resisting actions for repayment of charges levied in breach of a directive by relying on a time-limit under national law which is reckoned from the date of payment of the charges in question even though, at that date, the directive concerned had not yet been properly transposed into national law.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφορών μεταξύ, αφενός, της ιταλικής δημοσιονομικής υπηρεσίας και, αφετέρου, της Ansaldo Energia SpA (στο εξής: Ansaldo Energia), της Marine Insurance Consultants Sri (στο εξής: Marine Insurance Consultants), καθώς και της GMB Sri και ένδεκα άλλων ανωνύμων εταιριών και εταιριών περιορισμένης ευθύνης (στο εξής: GMB κ.λπ), σχετικά με το υπέρ του Δημοσίου τέλος εγγραφής των εταιριών στο μητρώο επιχειρήσεων (στο εξής: τέλος υπέρ του Δημοσίου).
The national court refers in that regard to Article 3 of Decree-Law No 307/94, which authorises the Minister of Finance to determine, by specific decree, the interest rates to be applied to fiscal debts payable by and to the State, having regard to developments on the monetary and financial market.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
That question was dealt with in a similar manner by the Court in its judgment of 15 September 1998 in Case C-231/96 (third question).
Παρατηρεί, συγκεκριμένα, ότι, σύμφωνα με τους κανόνες του Αστικού Κώδικα περί αναζητήσεως των αχρεωστήτως καταβληθέντων, το νόμιμο ετήσιο επιτόκιο είναι 10 %, τόκοι δε οφείλονται από της ημέρας της ασκήσεως της σχετικής αγωγής εφόσον ο λήπτης ήταν καλής πίστεως.
By its second question, the national court seeks essentially to ascertain whether Community law precludes, in the event of the repayment of taxes levied in breach thereof, payment of interest calculated by methods which are less favourable than those applicable under the ordinary rules governing actions for the recovery of sums paid but not due and which, moreover, were laid down by the national authority responsible for the infringement concerned.
Ελλείψει κοινοτικών διατάξεων περί αποδόσεως τελών εισπραχθέντων αχρεωστήτως βάσει κοινοτικών κανονισμών που κηρύχθηκαν ανίσχυροι, εναπόκειται στις εθνικές αρχές να ρυθμίσουν όλα τα παρεπόμενα ζητήματα σχετικά με την απόδοση αυτή, όπως είναι η καταβολή τόκων, εφαρμόζοντας τους εσωτερικούς τους κανόνες όσον αφορά το επιτόκιο και την
In the absence of provisions of Community law regarding the reimbursement of charges improperly levied on the basis of Community regulations that have been declared invalid, it is for the national authorities to settle all ancillary questions relating to such reimbursement, such as
Όμως, στην υπό κρίση περίπτωση, από τη διατύπωση του επιδίκου κανόνα δεν προκύπτει ότι ο κανόνας αυτός αφορά αποκλειστικά την τελευταία αυτή κατηγορία προσφυγών.
Community law does not preclude, in the event of the repayment of charges levied in breach thereof, payment of interest calculated by methods less favourable than those applicable under Ûte ordinary rules governing actions for the recovery of sums paid bu t not due between private individuals, provided that those methods apply in the same way to such actions brought under Community law as to those brought under nationa I law.'
Υπό περιστάσεις όπως αυτές των υποθέσεων των κυρίων δικών, το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση οδηγίας αποκλειστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου αρχόμενη από την ημερομηνία της καταβολής των εν λόγω φόρων, έστω και αν, κατά την ημερομηνία αυτή η οδηγία αυτή δεν είχε ακόμα μεταφερθεί ορθώς στο εθνικό δίκαιο
It is not contrary to Community law to apply to a claim for repayment of a charge incompatible with a directive national rules whereby the action for recovery of the charges unduly paid is time-barred at the expiration of three years from the date of payment, even where those the effect of those rules is to prevent, in whole or in part, that repayment.
Σε περίπτωση επιστροφής φόρων εισπραχθέντων κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου, το δίκαιο αυτό δεν απαγορεύει την καταβολή τόκων σύμφωνα με κανόνες υπολογισμού λιγότερο ευνοϊκούς από τους ισχύοντες στο πλαίσιο του κοινού καθεστώτος της αγωγής αναζητήσεως των αχρεοχπήτων καταβληθέντων μεταξύ ιδιωτών, εφόσον οι κανόνες αυτοί εφαρμόζονται κατά τον ίδιο τρόπο στις ένδικες προσφυγές περί επιστροφής των φόρων αυτών οι οποίες στηρίζονται στο κοινοτικό δίκαιο και & εκείνες που στηρίζονται στο εσωτερικό δίκαια» Ο γενικός εισαγγελέας Ρ. Ruiz-Jarabo Colomer ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 26ης Μαρτίου 1998.
It is not contrarty to Community law for national legal systems to impose, in conneciton with actions brought against the tax authorities for repayment of charges levied but not due, different rates of interest from those laid down for actions for recovery of sums unduly paid between private individuals, provided that those rates apply without distinction to actions based on Community law and to those based on national law.'
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Case C-431/97 Commission of the European Communities v Ireland Transport
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 19 Δεκεμβρίου 1997, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 94/57/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Νοεμβρίου 1994, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και από τη Συνθήκη ΕΚ.
(1) declare that, by failing to adopt within the prescribed period the provisions necessary to comply with Council Directive 94/57/EC of 22 November 1994 on common rules and standards for ship inspection and survey organisations and for the relevant activities of maritime administrations, Ireland has failed to fulfil its obligations under the Treaty;
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
(2) order Ireland to pay the costs of these proceedings.
Πρότεινε στο Δικαστήριο:
By order of 14 October 1996, the Pretura Circondariale de Caserta (Caserta Magistrates' Court) referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the validity of Council Regulation (EEC) No 1738/91 of 13 June 1991, hereinafter 'the contested regulation').
«1) να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία, παραλείποντας να θεσπίσει εμπροθέσμως τις αναγκαίες διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την οδηγία 94/57/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Νοεμβρίου 1994, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και πρότυπα για τους οργανισμούς επιθεώρησης και εξέτασης πλοίων και για τις συναφείς δραστηριότητες των ναυτικών αρχών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη,
regulations fixing the prices, premiums and MGQs for 1991 were invalid, Mr Pontillo brought proceedings against Donatab before the Pretura Circondariale di Caserta for a declaration that the burden of the reduction at issue should not be passed on to him in his dealings with that company.
2) να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.»
By decision of 22 July 1993, the Pretura Circondariale di Caserta thereupon sought a preliminary ruling from the Court of Justice as to the validity of the contested regulation, in so far as it set the MGQ for the 1991 harvest of Burley I tobacco retroactively.
Προδικαστική «Κοινή οργάνωση αγοράς — Ακατέργαστος καπνός — Καθεστώς τιμών πριμοδοτήσεων— Κύρος τον κανονισμού (ΕΟΚ) 1738/91 του Συμβουλίου» (Πέμπτο τμήμα)
In its judgment of 5 October 1994, the Court held that consideration of the question referred had disclosed no factor of such a kind as to affect the validity of the contested regulation.