natgillin/translations-raw huggingface dataset:
"Η ισχύουσα το 1991 Συνδυασμένη Ονοματολογία, που θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2472/90 της Επιτροπής, της 31ης Ιουλίου 1990, που τροποποιεί το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου για τη Δασμολογική και Στατιστική Ονοματολογία και το Κοινό Δασμολόγιο, έχει την έννοια ότι ένα σύνολο ειδών, συσκευασμένο προς λιανική πώληση για τον καθορισμό του ύψους της χοληστερίνης στο πλάσμα του αίματος, το οποίο έχει τα χαρακτηριστικά του Chemcard Cholesteroltest, πρέπει να καταταγεί στη διάκριση 4823 9090."
"The Combined Nomenclature in force in 1991 introduced by Commission Regulation (EEC) No 2472/90 of 31 July 1990 amending Annex I to Council Regulation (EEC) No 2658/87 on the tariff and statistical nomenclature and on the Common Customs Tariff must be interpreted as meaning that a product put up in a set for retail sale for determining the
Van Gerven ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του τρίτου τμήματος της 14ης Απριλίου 1994.
cholesterol level of blood plasma with the characteristics of the 'Chemcard Cholesteroltest' must be classified under subheading No 4823 9090."
Πρότεινε στο Δικαστήριο:
He proposed that the Court should reply as follows:
"να απαντήσει στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα ότι τα χρησιμεύοντα για τη διενέργεια του σχετικού τεστ είδη, τα οποία περιγράφονται στο εν λόγω ερώτημα, πρέπει να καταταγούν στην κλάση ΣΟ 3822.
"On the basis of the foregoing I therefore propose that the Court should reply to the first question that the test set described therein must be classified under heading No 3822 of the Combined Nomenclature. The second and third questions do not then call for any reply."
Προδικαστική "Κοινωνική ασφάλιση των διακινουμένων εργαζομένων - Δικαίωμα του φορέα οφειλέτη έναντι του τρίτου υπευθύνου- Άρθρο 93, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71" (Πέμπτο τμήμα)
Preliminary ruling (Social security for migrant workers - Rights of institutions responsible for benefits against liable third parties - Article 93(1) of Regulation (EEC) No 1408/71) (Fifth Chamber)
Με Διάταξη της 17ης Δεκεμβρίου 1992 που περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 23 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, το Østre Landsret υπέβαλε στο Δικαστήριο τέσσερα προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 93 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου.
By order of 17 December 1992, received at the Court on 23 December 1992, the Østre Landsret (Eastern District Court) referred to the Court for a preliminary ruling four questions on the interpretation of Article 93 of Council Regulation (EEC) No 1408/71.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του Deutsche Angestellten-Krankenkasse, που είναι γερμανικός φορέας κοινωνικής ασφαλίσεως και της εταιρίας Lærerstandens Brandforsikring G/S, που είναι δανική εταιρία ασφαλίσεως αυτοκινήτων, σχετικά με την επιστροφή των ποσών που κατέβαλε η DAK λόγω του ατυχήματος που υπέστη στη Δανία η θυγατέρα μιας των ασφαλισμένων της, ονόματι Leipelt.
Those questions were raised in proceedings between Deutsche Angestellten-Krankenkasse ("DAK"), a German social security institution, and Lærerstandens Brandforsikring G/S ("LB"), a Danish insurance company which inter alia writes motor insurance policies, concerning the recoupment of sums paid by DAK following an accident in Denmark to the daughter of its insured, Andrea Edith Leipelt.
Στις 5 Οκτωβρίου 1986, η θυγατέρα της Leipelt υπήρξε θύμα τροχαίου ατυχήματος που προκλήθηκε από δανικό όχημα ασφαλισμένο ως προς την αστική ευθύνη από την LB.
Mrs Leipelt's daughter was the victim of a road accident on 5 October 1986 caused by a Danish motorist who was insured against third party liability by LB.
Το θύμα νοσηλεύθηκε στη Δανία και στη συνέχεια διακομίστηκε στη Γερμανία, όπου επίσης νοσηλεύθηκε.
She was in hospital in Denmark and was then transported to Germany, where she stayed in hospital.
Η DAK ανέλαβε όλα τα έξοδα, νοσηλείας και μεταφοράς που ανήλθαν σε 6 600 δανικές κορόνες (DKR) για τη νοσηλεία στη Δανία, 712,48 DKR για τη μεταφορά από τη Δανία στη Γερμανία και 8 188,95 γερμανικά μάρκα (DM) για τη νοσηλεία στη Γερμανία.
DAK paid the entire cost of the hospital treatment and the transport, namely DKR 6 600 for the stay in hospital in Denmark, DKR 712.48 for the transport from Denmark to Germany and DM 8 188.95 for the stay in hospital in Germany.
Η DAK άσκησε αγωγή κατά της LB ενώπιον του Københavns byret και στη συνέχεια έφεση ενώπιον του Østre Landsret και ζήτησε να της καταβληθούν όλα τα ποσά που κατέβαλε.
DAK brought proceedings against LB before the Københavns Byret (District Court, Copenhagen) and, on appeal, the Østre Landsret for reimbursement of the sums it had paid.
Στήριξε δε την αγωγή της στα δικαιώματα του θύματος, στα οποία υποστήριξε ότι υποκαταστάθηκε δυνάμει του άρθρου 116 του βιβλίου Χ του γερμανικού Κώδικα κοινωνικής ασφαλίσεως.
It based its claims on the rights of the victim, to which it claimed to have been subrogated under Paragraph 116 of Part X of the German Social Security Code.
H DAK αντέταξε ότι, βάσει του άρθρου 93 του κανονισμού, τα δανικά δικαστήρια οφείλουν να αναγνωρίσουν το δικαίωμα υποκαταστάσεως που προβλέπει εν προκειμένω υπέρ αυτής η γερμανική νομοθεσία.
DAK counter-argued that the subrogation which it had the benefit of under German law had to be recognized by the Danish courts, by virtue of Article 93 of the regulation.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, ενώπιον του Østre Landsret ανέκυψε το ζήτημα της εκτάσεως εφαρμογής της προαναφερθείσας διατάξεως καθώς και της δυνατότητας εφαρμογής του δανικού νόμου στη διαφορά της κυρίας δίκης.
The Østre Landsret thereupon considered the scope of that article and whether the Danish law could be applied to the proceedings before it.
Με τα τέσσερα ερωτήματα που υπέβαλε εθνικό δικαστήριο ερωτά στην ουσία ποιο εθνικό δίκαιο πρέπει να εφαρμοστεί, δυνάμει του άρθρου 93 του κανονισμού, για να προσδιοριστούν οι προϋποθέσεις και το περιεχόμενο του δικαιώματος αναγωγής ενός φορέα κοινωνικής ασφαλίσως κατά την έννοια του κανονισμού, κατά του προκαλέσαντος τη ζημία που επήλθε στο έδαφος άλλου κράτους μέλους και αποτέλεσε την αιτία της καταβολής παροχών κοινωνικής ασφαλίσεως.
In those four questions the national court essentially asked which was the national law applicable under Article 93 of the regulation to determine the conditions and extent of the right of recoupment of a social security institution within the meaning of the regulation against the party causing an injury, where the injury has occurred in the territory of another Member State and has entailed the payment of social security benefits.
Ειδικότερα, το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν διατάξεις όπως αυτές του δανικού νόμου εμποδίζουν την υποκατάσταση υπέρ του φορέα-οφειλέτη ενός άλλου κράτους μέλους.
The national court wished to know, more particularly, whether provisions such as those of Paragraphs 17(1) and 22(2) of the Danish law exclude the bringing of an action by an institution responsible for benefits in another Member State.
Το άρθρο 93, παράγραφος 1, του κανονισμού, σκοπεί να δώσει τη δυνατότητα στον φορέα κοινωνικής ασφαλίσεως, που κατέβαλε παροχές κοινωνικής ασφαλίσεως κατόπιν της προκλήσεως ζημίας στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, να ασκήσει έναντι του τρίτου υπευθύνου της ζημίας τα μέσα παροχής εννόμου προστασίας που προβλέπει το δίκαιο το οποίο εφαρμόζει, είτε πρόκειται για υποκατάσταση είτε για άλλη νομική τεχνική.
According to the Court, Article 93(1) of the regulation has the object of allowing a social security institution, which has paid social security benefits following an injury sustained in the territory of another Member State, to exercise against the third party liable for the injury the rights of action provided for by the legislation which it administers, either by means of subrogation or by any other legal method. The rights thus conferred on national social security institutions constitute a logical and fair counterpart to the extension of the obligations of those institutions throughout the entire Community as a result of the provisions of the regulation
Το δικαίωμα που παρέχεται κατ' αυτόν τον τρόπο στους εθνικούς φορείς κοινωνικής ασφαλίσεως αποτελεί το λογικό και εύλογο συμπλήρωμα της επεκτάσεως των υποχρεώσεων των φορέων αυτών στο σύνολο του κοινοτικού εδάφους, επέκταση που απορρέει από τις διατάξεις του κανονισμού.
To that end, Article 93(1) of the regulation provides that each Member State is to recognize the subrogation of the institution responsible for benefits to the rights which the recipient of the benefits has against the third party bound to compensate for the injury, or the direct rights of the institution responsible against the third party, where that institution is so subrogated or has such rights under the legislation of the Member State to which it is subject.
Προς τον σκοπό αυτό ακριβώς το άρθρο 93, παράγραφος 1, του κανονισμού προβλέπει ότι κάθε κράτος μέλος αναγνωρίζει την υποκατάσταση του φορέα οφειλέτη στα δικαιώματα που έχει ο δικαιούχος των παροχών έναντι του τρίτου, υπόχρεου προς αποκατάσταση της ζημίας ή το δικαίωμα του φορέα οφειλέτη να στραφεί απευθείας εναντίον του εν λόγω τρίτου, οσάκις η νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο ανήκει ο φορέας οφειλέτης προβλέπει υπέρ αυτού τη μία ή την άλλη δυνατότητα.
Article 93(1) should thus be seen as conflict-of-laws rule, which requires the national court hearing an action for compensation brought against the party liable for the injury to apply the law of the Member State to which the institution responsible is subject, not only to determine whether that institution is subrogated by law to the rights of the injured party or has direct rights against the third party liable, but also to determine the nature and extent of the claims to which the institution responsible for benefits is subrogated or which it can bring directly against the third parties.
Το άρθρο 93, παράγραφος 1, του κανονισμού αναλύεται δηλαδή σε κανόνα άρσεως συγκρούσεως νόμων που επιβάλλει στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο εκδικάζει αγωγή αποζημιώσεως κατά του προκαλέσαντος τη ζημία, να εφαρμόσει το "¡καιο του κράτους μέλους στο οποίο ανήκει ο φορέας οφειλέτης όχι μόνο για να προσδιορίσει αν ο φορέας αυτός υποκαθίσταται εκ του νόμου στα δικαιώματα του θύματος ή αν έχει δικαίωμα να στραφεί απευθείας κατά του τρίτου υπευθύνου, αλλά και για να προσδιορίσει τη φύση και το περιεχόμενο των απαιτήσεων στις οποίες υποκαθίσταται ο οφειλέτης φορέας ή τις οποίες μπορεί να προβάλει απευθείας έναντι του τρίτου.
If the national court were to apply the law of the Member State in whose territory the injury was sustained to determine the extent of the rights of the institution responsible it might have to deprive Article 93(1) of part or all of its practical effect. That would be the case in particular if the legislation of the Member State in whose territory the injury had been sustained provided that the subrogation or direct rights did not cover certain types of claim which the institution responsible could enforce, by means of subrogation or direct rights, in the Member State to which it was subject.
Πράγματι, αν το εθνικό δικαστήριο εφάρμοζε το δίκαιο του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου επήλθε η ζημία, για να προσδιορίσει το περιεχόμενο του δικαιώματος αναγωγής του φορέα οφειλέτη, θα μπορούσε ενδεχομένως να εξουδετερώσει εν όλω ή εν μέρει την πρακτική αποτελεσματικότητα του όρθρου 93, παράγραφος 1, του κανονισμού.
The rights referred to in Article 93(1) of the regulation relate, however, in accordance with the wording of that article, only to social security benefits payable as a result of an injury which has occurred in the territory of another Member State. It must be stated that the benefits referred to in Article 93(1) include benefits intended to cover costs, such as hospital or transport costs, incurred in a Member State other than that in which the institution responsible is established.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Preliminary ruling (Road transport - Social provisions: applicability to transport operations in which part of the route passes through a State not a party to the ERTA - "Period of 24 hours" and "day") (Sixth Chamber)
Ειδικότερα, διατάξεις όπως οι των άρθρων 17, παράγραφος 1, και 22, παράγραφος 2, του δανικού νόμου δεν εμποδίζουν το δικαίωμα αναγωγής των οφειλετών φορέων των άλλων κρατών μελών."
By judgment of 16 April 1992, received at the Court on 22 July 1992, the Arrondissementsrechtbank (District Court), Amsterdam referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation of Articles 2(1) and 8(1) of Council Regulation (EEC) No 3820/85.
Lenz ανέπτυΕε τις προτάοεις του κατά τη συνεδρίαση του πέυπτου τμήυατος της 14ης Απριλίου 1994.
They had been committed for the most part in the course of journeys within the Community, but also, in some cases, during transport operations to destinations in Switzerland or in transit through that State.
Πρότεινε να δοθεί η ακόλουθη απάντηση:
Switzerland, a non-member country, is not a party to the ERTA (European Agreement concerning the Work of Crews of Vehicles Engaged in International Road Transport).
Το άρθρο 93, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 έχει την έννοια ότι η ενδεχόμενη υποκατάσταση του υπόχρεου προς καταβολή παροχών φορέα εξαρτάται, τόσο όσον αφορά την αρχή της
The court of first instance, the Kantonrechter (Cantonal Court), Amsterdam, convicted Van Swieten. It held that certain of its drivers had not complied, in relation to transport operations carried out within the Community, with the provisions regarding the minimum dairy rest period laid down by Article 8(1) of
14 εφαρμογής της όσο και την έκταση της, από τη νομοθεσία που ισχύει για τον εν λόγω φορέα.
Regulation No 3820/85 and, in relation to transport operations to or via Switzerland, with Article 11 of the 1977 Order.
Οι εθνικές διατάξεις που περιορίζουν ή αποκλείουν το δικαίωμα αυτό δεν έχουν εφαρμογή στην περίπτωση αυτή."
In addition, Van Swieten contested the method of control adopted by the Netherlands authorities in monitoring compliance with the daily rest periods, maintaining that it is incompatible with Article 8(1) of Regulation No 3820/85.
Υπόθ.
Question 1
"Αναίρεση - Υπάλληλος - Πειθαρχικό καθεστώς - Ποινή υποβιβασμού" ( Έκτο τμήμα)
The Court emphasised that the effectiveness of those rules would be compromised if the application of the Community system were dependent on the journeys made by vehicles registered in different Member States and if national laws continued to apply where the journeys were made only partly within the Community.
Προδικαστική "Οδικές μεταφορές - Κοινωνικές διατάξεις: εφαρμογή στις μεταφορές στις οποίες ένα τμήμα του δρομολογίου εκτελείται εντός κράτους μη συμβαλλομένου μέρους στη Συμφωνία AETR - 'Περίδος 24 ωρών' και 'ημέρα'" ( Έκτο τμήμα)
As regards the question of the commencement of the "period of 24 hours" referred to in Article 8(1) of Regulation No 3820/85, the Court stated that it should be borne in mind that that regulation is intended in particular to ensure road safety and to improve working conditions for drivers.
Με απόφαση της 16ης Απριλίου 1992, η οποία περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 22 Ιουλίου 1992, το Arrondissementsrechtbank te Amsterdam υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς τα άρθρα 2, παράγραφος 1, και 8, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85 του Συμβουλίου.
With that in mind, Article 8(1) of Regulation No 3820/85 seeks, by providing that each period of 24 hours must include a minimum number of hours of rest per day, to ensure that driving times and rest periods alternate, so that drivers do not remain at the wheel of their vehicles for periods of such length as to cause tiredness and jeopardize road safety.
Οι παραβάσεις αφορούσαν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, την τήρηση του ελαχίστου χρόνου αναπαύσεως εντός κάθε περιόδου 24 ωρών, ο οποίος προβλέπεται από το όρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 3820/85.
It followed from that objective of Regulation No 3820/85 that the period of 24 hours referred to in Article 8(1) cannot be taken to mean an isolated period of time beginning at the same time each day, regardless of the previous daily or weekly rest period.
Η Ελβετία, τρίτη χώρα, δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στην Ευρωπαϊκή Συμφωνία περί της εργασίας των πληρωμάτων οχημάτων που εκτελούν διεθνείς οδικές μεταφορές (AETR).
That interpretation, known as the "fixed start" approach, would in some cases allow drivers to remain at the wheel for an excessive period before taking their daily rest, thereby jeopardizing road safety.
Δεδομένου ότι ο κανονισμός 3820/85 δεν προέβλεψε ρητώς ότι έχει εφαρμογή στις διαδρομές από ή προς τρίτη χώρα μη συμβαλλόμενο μέρος στη Συμφωνία AETR, όταν η μεταφορά διενεργείται από οχήματα ταξινομημένα σε κρότος μέλος, οι
It follows that the term "period of 24 hours" referred to in Article 8(1) of Regulation No 3820/85 means a period whose commencement is variable, in that it begins to run at the time of the actual commencement of driving after the end of the previous daily or weekly rest period. Only by adopting that interpretation is it possible to devise a system of alternating periods of driving and rest which preserves road safety and eases drivers' working conditions.
15 ολλανδικές αρχές συνηθίζουν, στις περιπτώσεις αυτές, να εφαρμόζουν την ολλανδική νομοθεσία στο σύνολο του δρομολογίου και να μη λαμβάνουν υπόψη τον κανονισμό 3820/85.
Artide 2(1) of Council Regulation (EEC) No 3820/85 of 20 December 1985 on the harmonization of certain social legislation relating to road transport must be interpreted as meaning that that regulation is abo applicable to carriage by road within the Community by vehicles registered in a Member State in the course of journeys to or from third countries which are not parties to the European Agreement concerning the Work of Crews of Vehicles Engaged in International Road Transport, or in transit through such countries.
Ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, η Van Swieten υποστήριξε ότι ο'κανονισμός 3820/85 έχει εφαρμογή στις μεταφορές που διενεργούνται με προορισμό την Ελβετία ή που περιλαμβάνουν διαμετακόμιση μέσω της χώρας αυτής όσον αφορά το τμήμα του δρομολογίου που εκτελείται εντός της Κοινότητας.
The expression 'each period of 24 hours' in Article 8(1) of Regulation (EEC) No 3820/85 must be interpreted as meaning any period of 24 hours commencing at the time when the driver activates the tachograph following a weekly or daily rest period.
Για το τμήμα αυτό του δρομολογίου, ο ολλανδικός νόμος δεν μπορούσε, κατά την Van Swieten, να εφαρμοστεί.
Where the daily rest is taken in two or three separate perùxLs, the calculation must commence at the end of the period of not less than eight hours."
Επί του πρώτου ερωτήματος
He proposed that the Court should reply as follows:
Παρατηρείται συναφώς ότι ένας από τους κύριους σκοπούς του κανονισμού 3820/85 είναι η βελτίωση της ασφάλειας στις οδικές μεταφορές και των συνθηκών εργασίας των οδηγών.
"(1) pursuant to Article 2(1) of Regulation No 3820/85, that regulation applies to carriage by road using vehicles registered in a Member State as regards the part of the journey made within the Community even where the transport operation in question took place partly outside the Community;
Πρέπει, ωστόσο, να γίνει δεκτό ότι η πρακτική αποτελεσματικότητα της εν λόγω κανονιστικής ρυθμίσεως θα διακυβευόταν αν η εφαρμογή των κοινοτικών κανόνων εξηρτάτο από τη διαδρομή την οποία ακολουθούν τα οχήματα που είναι ταξινομημένα στα διάφορα κράτη μέλη και αν τα εθνικά δίκαια εξακολουθούσαν να έχουν εφαρμογή στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ένα τμήμα μόνο του δρομολογίου εκτελείται εντός της Κοινότητας.
(2) the expression 'period of 24 hours' in Article 8(1) of Regulation No 3820/85 must be taken to mean a period of time, comprising 24 hours, commencing at the end of the previous daily or weekly rest period; in order to verify whether, within a 'period of 24 hours', a driver has complied with the requirement of a daily rest laid down in Article 8(1) of Regulation No 3820/85, account must also be taken of time spent driving in non-Member countries."
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Preliminary ruling (Free movement of goods - Petrol station opening hours) (Sixth Chamber)
Πράγματι, αυτή η θεωρία, αποκαλούμενη θεωρία της σταθερής ενάρξεως, επιτρέπει, σε ορισμένες περιπτώσεις, στον οδηγό να καθυστερεί υπερβολικά την έναρξη της ημερησίας αναπαύσεως του και να θέτει έτσι σε κίνδυνο την οδική ασφάλεια.
questions on the interpretation of Articles 30 to 36 and Article 86, in conjunction with Articles 3(f) and 5 of the Treaty, to enable it to assess the compatibility with those provisions of the Netherlands rules relating to the closing of petrol stations.
Πράγματι, μόνον η ερμηνεία αυτή επιτρέπει τη διαμόρφωση ενός ρυθμού εναλλαγής μεταξύ των περιόδων οδηγήσεως και αναπαύσεως ο οποίος διασφαλίζει την οδική ασφάλεια και ελαφρύνει τις συνθήκες εργασίας του οδηγού.
In substance, the national court asked whether Article 30 of the Treaty precludes rules which provide for the compulsory closing of shops, and whether Article 86, in conjunction with Articles 3(f) and 5 of the Treaty, precludes such rules which distinguish between different categories of traders in connection with national provisions concerning the grant of licences for the petrol stations.
Η έκφραση 'περίοδος 24 ωρών' του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85 υποδηλώνει κάθε χρονικό διάστημα αυτής της διάρκειας, το οποίο αρχίζει από το χρονικό σημείο κατά το οποίο ο οδηγός, μετά από περίοδο εβδομαδιαίας ή ημερησίας αναπαύσεως, θέτει σε λειτουργία τον ταχογράφο.
However, the application to products from other Member States of national provisions restricting or prohibiting certain selling arrangements is not such as to hinder, directly or indirectly, actually or potentially, trade between Member States provided that those provisions apply to all relevant traders operating within the national territory and provided that they affect in the same manner, in law and in fact, the marketing of domestic products and of those from other Member States.
Tesauro ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τυηυατος της 20ής Ιανουαρίου 1994.
Those conditions were fulfilled in the case of rules such as those at issue in the main proceedings.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να δώσει την ακόλουθη απάντηση :
The rules in question relate to the times and places at which the goods in question may be sold to consumers.
Συνεκδ. υποθ. C-401/92 και C-402/92 Tankstation't Heukske vof και J.Β.Ε. Boermans Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων
Article 30 of the Treaty is to be interpreted as not applying to national rules concerning the closing of shops which apply to all traders operating within the national territory and which affect in the same manner, in law and in fact, the marketing of domestic products and of products from other Member States.
Προδικαστική "Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Ώρες λειτουργίας πρατηρίων βενζίνης" ( Έκτο τμήμα)
The provisions of Articles 85 and 86 of the Treaty, in conjunction with Articles 3(f) and 5 of the Treaty, do not apply to such rules."
Με αποφάσεις της 12ης Νοεμβρίου 1992, που περιήλθαν στο Δικαστήριο στις 27 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, το Gerechtshof te 's-Hertogenbosch (τμήμα οικονομικών υποθέσεων) υπέβαλε ορισμένα προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία των άρθρων 30 έως 36 καθώς και του άρθρου 86, σε συνδυασμό με τα όρθρα 3, στοιχείο στ', και 5 της Συνθήκης, προκειμένου να κρίνει αν συμβιβάζεται με τις διατάξεις αυτές η ολλανδική ρύθμιση περί των ωρών κατά τις οποίες τα πρατήρια βενζίνης παραμένουν κλειστά.
Article 30 of the EC Treaty has to be interpreted as not being applicable to national legislation on shop closing which, like that at issue in these proceedings, applies equally to all economic operators (including those from other Member States) carrying out their activities in the national territory, affects the marketing of domestic products and products from other Member States in the same manner in law and, on an overall view, also in fact, and, on an overall view, does not impede intra-Community trade in any other manner.
Επί του άρθρου 30 της Συνθήκης
Case C-414/92 Solo Kleinmotoren GmbH ν Emilio Boch Convention on jurisdiction/enforcement of judgments