natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με το βασικό πλαίσιο που χάραξε για το σύστημα δημόσιας διοίκησης των Κάτω Χωρών, ο Thorbecke προσπάθησε να επιτύχει τη δημιουργία ενός "συνδέσμου αμοιβαίως περιοριζόμενων θεσμικών οργάνων, που αποσκοπεί στην ελεύθερη συνεργασία τους".
In his basic constitutional plan for Dutch government, Thorbecke endeavoured to create an 'association of mutually restricting bodies designed to work freely together'.
Σύμφωνα με το σύνταγμα του Thorbecke, οι οργανισμοί τοπικής και περιφερειακής διοίκησης διαθέτουν ευρείες, γενικές αρμοδιότητες για τη ρύθμιση υποθέσεων που αφορούν τοπικά συμφέροντα.
Under this constitution, local and provincial authorities have broad, general powers to deal with matters of local concern.
Διαφορετικά από ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις Κάτω Χώρες δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει λόγος περί γραμμικής ταξινόμησης αρμοδιοτήτων.
There is no question of compartmentalized administrative arrangements in the Netherlands, as, for example, in the United Kingdom.
Η περιγραφή του ανοικτού διοικητικού συστήματος των περιφερειών και των δήμων έχει μόνο προστατευτικό χαρακτήρα.
The open administrative systems of provinces and local authorities are subject only to deficit ceilings.
Μολονότι οι δήμοι και οι περιφέρειες λαμβάνουν υπόψη τους κανόνες που έχουν θεσπιστεί από την ανώτερη διοικητική βαθμίδα, έχουν απόλυτη ελευθερία να πράξουν αυτά που θεωρούν απαραίτητα και χρήσιμα.
As long as local and provincial authorities take account of legislation passed by higher authorities, they are free to do and allow anything that they consider necessary and useful.
Ο Thorbecke ήταν αντίθετος προς τις απόψεις σύμφωνα με τις οποίες η ανεξαρτησία των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης ταυτίζεται με την περιχαράκωση και την απομόνωση των διαφόρων διοικητικών οργανισμών.
Thorbecke resisted the view that the independence of local government should be associated with protecting and isolating one authority from the other.
Χαρακτηριστικό του συστήματος είναι η διασύνδεση και η ανεξαρτησία "ανώτερων" και "κατώτερων" διοικητικών βαθμίδων.
His system is typified by the circumscribed independence of 'higher' and 'lower' authorities.
Η ελευθερία των δήμων έγκειται στο γεγονός ότι έχουν το δικαίωμα να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες στους κόλπους του συστήματος των σχέσεων μεταξύ των διαφόρων διοικητικών βαθμίδων.
Local authorities' freedom lies in their right of initiative within the system of interadministrative relations.
Στο σχέδιο του Thorbecke, η πραγματική εξουσία των δήμων αντιπαρατίθεται στην κρατική εξουσία των εποπτικών αρχών (Boersema, 1949· Toonen, 1987).
In Thorbecke's scheme, the actual power of local authorities is balanced by the constitutional power of regulatory authorities (Boersema 1949; Toonen 1987).
Επηρεασμένος από την γερμανική ιστορική νομική σχολή, ο Thorbecke πρόσθεσε στο πρότυπο του ενιαίου κράτους στοιχεία τα οποία είναι αναμφισβήτητο ότι ταιριάζουν σε μία οργανική') αντίληψη της έννουας του κράτους.
Under the influence of the German historical school of law, Thorbecke included in his unitary-state model features that manifestly belong to an organicgovernment model.
Ο Thorbecke χάραξε ανοιχτά σχήματα για τη διάρθρωση της τοπικής, της περιφερειακής και της εθνικής διοίκησης, οι αρμοδιότητες των οποίων αλληλεπικαλύπτονταν εν μέρει και αλληλοπεριορίζονταν.
He established open administrative arrangements for local, provincial, and national authorities, which were thus accorded partly overlapping and mutually limiting remits.
Η περιφερειακή διοίκηση στις Κάτω Χώρες ισοδυναμεί συχνά με συνδιοίκηση.
Regional government in the Netherlands is often a matter of cogovernment.
Η αξία που αποδίδεται στη συναίνεση στα πλαίσια της συνδιοίκησης προσφέρει σε κάθε εταίρο σημαντικές ανασταλτικές εξουσίες.
The value placed on consensus gives considerable leverage to each power-sharing partner, which can provide incentives to seek creative solutions that satisfy all parties, but may also lead to frustrating deadlocks.
"Η κλίμακα κοινών αποφάσεων", που περίγραψε ο Scharpf για τη Γερμανία, ισχύει και για τις Κάτω Χώρες.
and disadvantages. Local authorities can use their local knowledge and operational experience.
Οι περιφέρειες μπορούν να εκμεταλλευτούν τον ενδιάμεσο ρόλο του "συνδετικού κρίκου" που διαδραματίζουν.
Provinces can turn their intermediary 'linch-pin' position to account.
Οι εθνικές αρχές μπορούν σε τελευταία ανάλυση να αποφασίζουν για τη διευθέτηση διενέξεων, ωστόσο, αντί να επιβάλλουν τη θέληση τους στους οργανισμούς τοπικής και περιφερειακής διοίκησης, προτιμούν μάλλον να αναζητούν την επίτευξη συμφωνίας με αυτούς (Rieken και Baaijens, 1986).
And national authorities can act as a final arbitrator of conflicts, while preferring to reach agreements with provinces and local authorities rather than to impose their will on them (Rieken and Baaijens 1986).
Το εθνικό σύστημα.
2.1 The National System
Ο πολιτολόγος Lijphart διακρίνει δύο πρότυπα δημοκρατίας με διάφορες θεσμικές διαστάσεις.
The political scientist Lijphart distinguishes between two models of democracy, which he breaks down into different institutional dimensions.
Το πρώτο αφορά το δημοκρατικό πρότυπο του Westminster, η περισσότερο καθαρή μορφή του οποίου συναντάται στο Ηνωμένο Βασίλειο (πριν από την περιφερειακή κατανομή).
The first is the Westminster model of democracy, which in its purest form is found in the United Kingdom (before devolution).
Το δεύτερο είναι το συναινετικό δημοκρατικό πρότυπο, το οποίο είναι σαφώς εμπνευσμένο από την προηγούμενη) έρευνα που πραγματοποίησε ο Lijphart με αντικείμενο την "συναινετική δημοκρατία" στις Κάτω Χώρες.
The second is the consensus model of democracy, which is clearly inspired by Lijpharts earlier search for 'constitutional democracy' in the Netherlands.
Το πρώτο πρότυπο χαρακτηρίζεται από τη συγκέντρωση της εξουσίας σε ένα κεντρικό μηχανισμό, ενώ το δεύτερο από την κατανομή και τη διασπορά της εξουσίας.
The former model is hallmarked by concentration and centralization of power, and the second by power-sharing and decentralization.
Στην έρευνα του Lijphart και άλλων, που στηρίζεται στην ύπαρξη ενός "συνεχούς" κρίκου (.ιεταξύ του προτύπου του Westminster και του συναινετικού προτύπου, το πολιτικό σύστημα των Κάτω Χωρών τοποθετείται συνήθως στην περισσότερο συναινετική πλευρά του φάσματος (βλ. π.χ.
Lijphart and other authors who assume that there is a continuum between the Westminster model and the consensus model generally situate the political system of the Netherlands at the most consensual end of the continuum (cf., for example, Anderson and Guilory 1997).
Στις Κάτω Χώρες ισχύει ένα εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής χωρίς όρια.
The Netherlands has a party and voting system without thresholds and with equal representation.
την οποία απαιτείται ειδική πλειοψηφία 2/3 των μελών του Κοινοβουλίου.
between government and Parliament is in theory dualistic.
Στις Κάτω Χώρες είναι εντελώς αδύνατο ένα και μόνο κόμμα να κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία.
Although this is less the case in practice, dualism is certainly more institutionalized at the national level than at the local level.
Όμως, η κυβέρνηση δεν ταυτίζεται με το κοινοβούλιο.
The two houses of the Dutch Parliament are less well attuned to each other than the two houses in Germany, but more so than the two houses in the United States.
Η σχέση των δύο σωμάτων είναι θεωρητικά δυαδική.
The lower house is the more important of the two and is directly elected.
Η κάτω βουλή είναι το σημαντικότερο από τα δύο σώματα και εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες.
The upper house is elected indirectly via the twelve provinces.
Η άνω βουλή εκλέγεται μέσω ενός κλιμακωτού συστήματος από τις δώδεκα επαρχίες.
However, the link with the provinces is weak; in Germany the link between the Länder and the Bundesrat is much stronger.
Από την άποψη των επισήμων θεσμών, το σύστημα των Κάτω Χωρών στηρίζεται σε μεγάλο αλλά όχι υπερβολικό βαθμό στη συναίνεση.
In respect of formal institutions, the Dutch system is designed to be relatively, but not excessively, consensual.
Οι Κάτω Χώρες είναι για παράδειγμα ένα ενιαίο κράτος και όχι μία ομοσπονδία (όπου η αρχή της διασποράς της εξουσίας στις διάφορες διοικητικές βαθμίδες έχει επισημοποιηθεί).
Thus the Netherlands is a unitary state, not a federation (in which there is a formal principle of power-sharing between tiers of government).
Η διοικητική νοοτροπία της Δημοκρατίας στηριζόταν απόλυτα στη "διαρκή προσαρμογή".
It is above all the informal instruments of government, whose origins must often be traced back many centuries, that gives the Netherlands its place among the most consensual democracies.
Ακόμα και σήμερα, η διοικητική νοοτροπία που επικρατεί στις Κάτω Χώρες περιγράφεται με βάση τα τρία Σ των όρων συζήτηση, συναίνεση και συμβιβασμός (Duyvendak, 1998).Τα τρία Σ επηρεάζουν εντελώς το σύστημα των Κάτω Χωρών.
The administrative culture of the republic was one of improvisation, and today its style of government is still described in terms of the 'three Cs': consultation, consensus, and compromise (Duyvendak 1998). The three Cs permeate every level of the Dutch system.
Βρίσκουν την έκφραση τους στην νεοσυντεχναακή οικονομία, η οποία στηρίζεται στη θεσμοθετημένη συνεργασία εργοδοτών, εργαζομένων και κράτους.
They are evident in the (neo-)corporatist economic system that is based on formal cooperation between employers, employees, and government.
Τα τρία Σ βρίσκουν επίσης την έκφραση τους στην τοπική πολιτική, όπου η πολιτική και ο σχεδιασμός αποτελούν τα σύγχρονα ισοδύναμα της μεθόδου της πειθούς και των κοινών διαβουλεύσεων από την εποχή της δημοκρατίας των Επτά Ενωμένων Επαρχιών.
They are also evident in local politics, where joint policymaking and interactive planning are the modern equivalents of persuasion and consultation during the time of the Republic of the Seven United Provinces.
Η εθνική διοικητική νοοτροπία στηρίζεται στη συζήτηση.
The Dutch government system is based on a culture of dialogue.
Το διοικητικό καθεστώς των Κάτω Χωρών είναι ένα καθεστώς διαβουλεύσεων και συνεδριάσεων (Van Vree, 1994).
It is a system of discussion and meetings (Van Vree 1994).
Σχετικά με το θέμα αυτό, ο πανεπιστημιακός καθηγητής της νεώτερης ιστορίας, W.
W. Frijhoff, a Professor of Modern History, remarked on this subject in an interview: 'In fact, nobody is in charge here, everybody is in charge, and that must be said in every possible way'.
Frijhoff, παρατήρησε τα εξής σε μία συνέντευξη: "Στην πραγματικότητα, εδώ δεν είναι κανείς κυρίαρχος, όλοι είναι κυρίαρχοι και αυτό πρέπει να λεχθεί με κάθε δυνατό τρόπο".
Frijhoff referred to the typical Dutch culture of dialogue, which certainly dates back twelve generations and proved its worth above all during the life of the republic: 'The Dutch republic had an ill-defined structure. Power was exercised at local level, by the town councils and the states and regions.
Ο Frijhoff αναφερόταν σε μία χαρακτηριστικά ολλανδική νοοτροπία διαλόγου που είναι βέβαιο ότι παρατηρείται εδώ και δώδεκα γενιές και καθιερώθηκε κυρίως την περίοδο της Δημοκρατίας: "Η διάρθρωση) της δημοκρατίας των Κάτω Χωρών ήταν ασαφής.
The States General were just an offshoot of this system, and this still has an effect today'. Where culturally determined traditions and mores are concerned, it is interesting to compare the Netherlands with Belgium.
Την εξουσία μοιράζονταν σε τοπική κλίμακα οι διοικήσεις των πόλεων, των επαρχιών, και των περιφερειών.
On the one hand, the Netherlands has many similarities with Belgium, which is also a consensus democracy, even more so since fédéralisation; on the other hand, substantial differences can be observed between Belgium and the Netherlands with respect to models of citizenship.
Το κράτος δεν αποτελούσε παρά απόρροια αυτών.
This has to do with the difference between the Latin and northern (political) cultures.
Το σύστημα αυτό εξακολουθεί να λειτουργεί."
According to Hofstede's research (1991), the Netherlands clearly fits the northern model, whereas Belgium is much closer to the Latin model.
Οι έννοιες κυβέρνηση) και κράτος δεν έχουν στις Κάτω Χώρες την αρνητική χροιά που έχουν στο Βέλγιο.
culture. Authority and state do not have the negative connotations that they have in Belgium.
Σε γενικές γραμμές, οι δήμοι θεωρείται ότι αποτελούν τη σημαντικότερη βαθμίδα τοπικής αυτοδιοίκησης στις Κάτω Χώρες.
Local authorities are generally seen as the most important tier of subnational government in the Netherlands.
Οι δημοτικές αρχές είναι ελεύθερες να αναπτύσσουν δραστηριότητες που θεωρούν σημαντικές για την ευημερία της τοπικής κοινότητας· ωστόσο η ελευθερία αυτή δεν είναι απόλυτη.
In the constitutional set-up, as it has developed since Thorbecke's drafting of the constitution, local authorities have an open administrative remit, subject to certain conditions.
Πρόκειται για μία σχετική ελευθερία (Toonen, 1991).
They are free to develop activities that they consider important for the well-being and welfare of the local community, but this freedom is not unlimited: it is a conditional freedom (Toonen 1991).
Οι δράσεις της τοπικής διοίκησης δεν πρέπει να έρχονται σε αντίφαση με κανόνες και συμφέροντα που υπερβαίνουν την τοπική κλίμακα.
Localgovernment activities must not conflict with rules and requirements set by higher tiers of government.
Για το λόγο αυτό, οι δημοτικές αρχές υπόκεινται σε διοικητική εποπτεία, η οποία διακρινόταν ανέκαθεν σε προληπτική και σε κατασταλτική εποπτεία.
Local authorities are also subject to administrative surveillance, which has traditionally been broken down into preventive and disciplinary surveillance.
Με την πάροδο του χρόνου, μειώθηκαν οι δράσεις καταστατικής εποπτείας, που δεν ήταν δημοφιλείς στους δήμους, και αυξήθηκε η σημασία της προληπτικής εποπτείας.
Over the course of time, disciplinary surveillance, which was unpopular with local authorities, has been scaled down, and the role of preventive surveillance has increased.
Ένα μεγάλο μέρος της διοικητικής εποπτείας ανατέθηκε στην επαρχία (βλ. παρακάτω).
The provinces are largely responsible for administrative surveillance (see below).
Ένας άλλος παράγοντας που έχει τυπικά το καθήκον να αξιολογεί τις δράσεις της τοπικής διοίκησης όσον αφορά τις ευρύτερες συνέπειες και επιδράσεις τους είναι ο δήμαρχος.
Another player whose formal task is to assess the broader implications and merits of local government is the mayor. Mayors are appointed for this task by the national government.
Για το σκοπό αυτό ο δήμαρχος ορίζεται από το κράτος.
Unlike Belgian mayors, who are also appointed rather than directly elected, Dutch mayors usually have no links with local politics.
Από τους δημάρχους των Κάτω Χωρών αναμένεται ανεξάρτητη στάση.
National concerns—geographical distribution of political parties, political rotation, and 'outplacement'—are very relevant here.
Στην περίπτωση) αυτή σημαντικό, ρόλο διαδραματίζουν διάφορα γεγονότα που αφορούν την ευρύτερη χώρα - διασπορά των πολιτικών κομμάτων στη χώρα, πολιτική') εναλλαγή και "επαγγελματική επανένταξη".
Local views are increasingly being taken into account, but it is still standard practice for the Minister for Home Affairs to approve the preferred local candidate.
Οι τοπικοί πολιτικοί παράγοντες μπορούν να εξετάζουν τις υποψηφιότητες και να γνωμοδοτούν.
The possibility of introducing a system of elected mayors has been discussed for some time, but it is and remains unlikely that mayors will ever be elected.
Οι τοπικές γνωμοδοτήσεις λαμβάνονται ολοένα και περισσότερο υπόψη, ωστόσο σε πολλές περυττώσεις ο Υπουργός Εσωτερικών αγνοεί τον υποψήφιο που συγκεντρώνει τις τοπικές προτιμήσεις.
Although the current system has disadvantages, it also has considerable advantages. The fact that mayors are appointed by central government means that they are often well connected at this level, and this has positive implications for the management of local authorities' external relations.
Η καθιέρωση του συστήματος των εκλεγμένων δημάρχων συζητείται από πολύ καιρό, ωστόσο, φαίνεται απίθανο ότι τα πράγματα θα αλλάξουν.
The fact that the mayor is not a direct player does not have to worry constantly about being re-elected, and can, therefore, concentrate on his/her main task—being an influential observer—is an advantage for the political process in the local council and the municipal executive.
Και αυτό επειδή το σημερινό
Research has shown that mayors in the Netherlands have considerable
σύστημα, εκτός από μειονεκτήματα, προσφέρει και σημαντικά πλεονεκτήματα.
influence compared with other local political players.
Εκτός από την προστασία της δημόσιας τάξης, οι δήμαρχοι των Κάτω Χωρών δεν έχουν πολλά συγκεκρυμένα διοικητικά καθήκοντα.
Apart from being responsible for public order, Dutch mayors have few policyrelated duties.
Τα καθήκοντα αυτά κατανέμονται μεταξύ των αντιδημάρχων που μαζί με το δήμαρχο αποτελούν κατά ένα τρόπο το διοικητικό συμβούλιο των δήμων.
Responsibility for policy is shared by the aldermen, who sit with the mayor on the municipal executive, which is in charge of the day-to-day management of the local authority.
Οι αντιδήμαρχοι είναι μέλη του δημοτικού συμβουλίου Kat εκλέγονται από αυτό.
The aldermen are elected by and from the local council.
Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για ένα αντιπροσωπευτικό συμβούλιο που συγκροτείται από το συνασπισμό περισσότερων πολιτικών κομμάτων.
It is much less common than in Belgium for the aldermen to come from a homogeneous political majority in the council; the executive more often reflects the political make-up of the council, with several political parties forming a coalition.
Τυπικά πρόκειται περί μονασμού.
The local council is formally the highest administrative organ of the local authority.
Οι αντιδήμαρχοι συμμετέχουν στο δημοτικό συμβούλιο.
Technically, it is a unitary system.
Το συμβούλιο του δημάρχου και των αντιδημάρχων είναι κατά έναν τρόπο το εκτελεστικό όργανο του δημοτικού συμβουλίου.
The councillors sit on the council, and the municipal executive is, as it were, the executive arm of the council.
(Tops, 1994) Το έργο των αντιδημάρχων δεν αποτελεί ακριβής αποτέλεσμα των δράσεων των δημοτικών συμβούλων.
In practice, the situation is much more dualistic, with the aldermen playing an active, shaping role in local politics and the councillors an evaluating and monitoring role (Tops 1994). The work of the aldermen is not as much driven by the councillors than vice versa.
Αυτό που παρατηρείται είναι στην ουσία το αντίθετο.
Of all the political positions in the local authority, that of councillor has become the most pressurized.
Από όλες τις πολιτικές θέσεις που υπάρχουν σε ένα δήμο, η θέση του δημοτικού συμβούλου δέχεται τις μεγαλύτερες πιέσεις.
The local council is officially the most important body, but in practice it is bypassed by local politics in various spheres: the aldermen are not very politically dynamic, and in the public domain the councillors feel themselves to be more and more sidelined by civil servants and interest groups who are increasingly influencing the emergence of collective preferences through interactive decisionmaking arrangements and local referendums.
Τα σημαντικότερα θεσμικά όργανα των επαρχιών στις Κάτω Χώρες είναι ο βασιλικός επίτροπος (ο διοριζόμενος από το θρόνο πρόεδρος δύο άλλων βασικών οργάνων), το επαρχιακό συμβούλιο (αντιπροσωπευτικό όργανο της επαρχίας) και το σώμα των μονίμων αντιπροσώπων (το διοικητικό συμβούλιο).
The most important institutions in Dutch provincial government are the royal commissioner (who heads the other two main bodies), the provincial council (the province's elected body), and the provincial executive (day-to-day management).
Μετά την ανεξαρτητοποίηση των Κάτω Χωρών (1813) τα πρόσωπα που ανέλαβαν να καταρτίσουν το νέο σύνταγμα του βασιλείου των Κάτω Χωρών (1814-15) έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αναθέσουν στις επαρχίες έναν περιορισμένο, δευτερεύοντα ρόλο και να τις μετατρέψουν σε διοικητικό παράρτημα της κεντρικής εξουσίας.
the Netherlands regained its independence (1813), the authors of the new Constitution of the Kingdom of the Netherlands (1814-5) did their utmost to steer the provinces into a minor role as administrative offshoots of central government.
Από θεωρητική άποψη, η βασική συνταγματική') διάρθρωση που θεσπίστηκε από τον Thorbecke (σύνταγμα, 1848· επαρχιακός νόμος, 1850- δημοτικός νόμος 1851) ήταν λιγότερο δυσμενής γυα την ανάπτυξη του δυναμικού των επαρχυών από ό,τι πιστεύεται συνήθως.
The basic constitutional structure (Constitution (1848), Provinces Act (1850), and Municipalities Act (1851)) designed by Thorbecke restricted the authority of the provinces less than is usually assumed.
Ο Thorbecke μπορεί μεν να είχε σχεδιάσει την διάρθρωση ενός ενωάου κράτους, ωστόσο ο ενιαίος χαρακτήρας του εν λόγω κράτους δεν έπρεπε κατά τη γνώμη του να στηρίζεται στην κεντρική διοίκηση), αλλά σε μία δυναμική διαδικασία συντονισμού των τριών ενεργών συστατικών του. (Toonen κ.α., 1992).
Thorbecke had certainly designed a unitary state, but, according to his plan, unity within this state should not be based on central government, but on a dynamic process of coordination between the three active elements of the state (Toonen 1992).
Είναι βέβαιο ότι στην διοικητική πρακτική δεν αξιοποιήθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο οι δυνατότητες που προσέφερε θεωρητικά στις επαρχίες το σύνταγμα του Thorbecke.
The scope given, in theory, to the provinces under Thorbecke's constitution was certainly not taken full advantage ofin practice.
Από το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα και στην πορεία του 20ου οι επαρχίες απώλεσαν διοικητικές εξουσίες κατά ένα τρόπο ο οποίος δεν έγινε πάντοτε αντιληπτός από ξένους παρατηρητές - οι οποίοι παρατηρούν κατά κύριο λόγο τη συνταγματική θέση των ενδιάμεσων διοικητικών βαθμίδων (Hesse και Kleinfeld, 1990).
During the second half of the nineteenth century and in the twentieth century, the provinces lost administrative authority in a way that has not always been understood by outside observers—who look first at the constitutional status of the middle tier of government (Hesse and Kleinfeld 1990).
Η κεντρική κυβέρνηση και οι δήμοι καθορίζουν περισσότερο από ό,τι οι επαρχίες το χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης.
Central government and local authorities rather than the provinces have become the face of public administration, to the extent even that over time the provinces have been described as 'the authorities' authority', that is an authority that was only visible and relevant to the authorities and civil servants of central government, provinces, and local authorities.
Το πεδίο δραστηριότητας των σημερινών επαονιών μπορεί σε γενικές γραμμές να ταξινομηθεί σε τρεις κατηγορίες.
This is the classic role of the province as the watchdog of local authorities and water boards, particularly as regards their finances, and as the intermediary between central and local government, which is apparent, for example, in the role played by the royal commissioner in appointing mayors.
Κατ' αρχάς, υπάρχουν διοικητικές δράσεις που έχουν ως αντικείμενο τους πολίτες.
Third are the activities of provincial government in the sphere of social policy.
Απ' αυτήν την άποψη, ο ρόλος των επαργιών είναι περιορισμένος -(τουλάχιστον είναι λιγότερο εμφανής, με εξαίρεση την περίπτωση αναδιάρθρωσης δήμων).
Over the past ten years, this has expanded considerably in areas such as the environment, agriculture, nature conservation, economic development, communications and transport.
Κατά δεύτερον, υπάρχει η πραγματική διοίκηση διοικούντων.
An active, organizing role is increasingly often aspired to, with the emphasis on mobilizing the relevant players and introducing them to each other (social organizations, local authorities, centralgovernment bodies, business).
Κατά τρίτο, υπάρχουν δραστηριότητες της δημόσιας διοίκησης που απευθύνονται σε κοινωνικές ομάδες συμφερόντων.
Starting with Thorbecke's concept, which emphasizes the conditional autonomy of government bodies, actual developments since the mid-nineteenth century can be seen as a steady increase in both the scale and the intensity of interaction between the levels of government.
Την τελευταία δεκαετία οι προσπαθείς αυτές έχουν ενταθεί σημαντικά σε τομείς όπως το περιβάλλον, η γεωργία, η προστασία της φύσης, η οικονομική
In order to operate effectively today, local authorities and higher levels of government must coordinate their activities.