natgillin/translations-raw huggingface dataset:
βάλλει, για τους ίδιους εργαζομένους και για τις ίδιες περιόδους δραστηριότητας, εισφο­ρές στο σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως του κράτους όπου είναι εγκατεστημένη και την οποία το κράτος υποδοχής υποχρεώνει να καταβάλλει εισφορές στο δικό του σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως, όταν οι εισφορές αυτές δεν παρέχουν στους μισθωτούς της κανένα δικαίωμα επί κοινωνικής παροχής) την υποχρέωση να καταβάλει εργοδοτικές εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως για μισθωτούς τους οποίους έχει αποσπάσει στο κράτος αυτό, καθώς και ότι η υποχρέωση αυτή δεν δικαιολογείται ούτε όταν έχει ως σκοπό την αντιστάθμιση των οικονομικών ωφελημάτων που ο εργοδότης θα μπορούσε να αντλήσει λόγω μη τηρήσεως της περί κατώτατου κοινωνικού μισθού νομοθεσίας του κράτους εντός του οποίου εκτελείται η παροχή 28.
liable for contributions in respect of the same workers and for the same periods of employment under the legislation of the Member State in which he is established, and where the contributions paid in the host Member State do not entitle those workers to any social security benefits), to pay the employer's share of social security contributions in respect of the workers whom it posts to that State, and that such a requirement could not be justified even if it were intended to offset the economic advantages which the employer might have gained by not complying with the legisla tion on minimum wages in the State in which the work is performed.28
30 — Πράξη για τους όρους προσχώρησης του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας και για τις προσαρμογές των Συνθηκών (ΕΕ 1985, L 302, α 23).
30 — Act concerning the conditions of accession of the Kingdom of Spain and the Portuguese Republic and the adjustments to the Treaties (OJ 1985 L 302, p. 23).
28 — Όπ. αν., σκέψη 15.
28 — Ibidem, paragraph 15.
Ι ­ 8482
I - 8482
ARBLADE κ.λπ.
ARBLADE AND OTHERS workers and, more specifically, conditions for taking up employment.
ξαρτήτως του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος ο εργοδότης.
ter in which country the employer is established.
Το tribunal administratif de Chalôns­sur­Marne είχε υποβάλει στο Δικαστήριο δύο προδικαστικά ερωτήματα ζητώντας να διευκρινιστεί αν το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει σε ένα κράτος μέλος να υποχρεώνει τις επιχειρήσεις οι οποίες, όντας εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, μετακινούνται στο έδαφός του για να παράσχουν εκεί υπηρεσίες και απασχολούν νομίμως και συνήθως υπηκόους τρίτων κρατών να λαμβάνουν, για τους εργαζομέ­νους αυτούς, άδεια εργασίας από εθνική υπηρεσία μεταναστεύσεως και να καταβάλ­λουν τα σχετικά τέλη, επ' απειλή επιβολής διοικητικού προστίμου.
The question whether or not workers who are not entitled to freedom of move ment (in this instance, nationals of nonmember countries) could work in France in the context of the provision of services by a Belgian undertaking specialising in demolition work which had posted them there, arose once again in Vander Elst.32The Tribunal Administratif, Châlons-sur-Marne, referred to the Court for a preliminary ruling two questions by which it sought to ascertain whether Community law precludes a Member State from requiring undertakings which are established in another Member State and enter the first Member State in order to provide services, and which lawfully and habitually employ nationals of nonmember countries, to obtain work permits for those workers from a national immigration authority, and to pay the attendant costs, with the imposition of an administrative fine as the penalty for infringement.
Οι νόμοι των οποίων η παράβαση προ­σαπτόταν στην επιχείρηση Rush Portuguesa ήταν νόμοι δημοσίας τάξεως οι οποίοι, ως τοιούτοι, εφαρμόζονταν επί όλων των προσώπων που βρίσκονταν επί του εθνικού εδάφους.
The legislation which Rush was accused of infringing related to matters of public policy and, as such, was applicable to all persons within the national territory.
Παρά ταύτα, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το άρθρο 60 της Συνθήκης, σύμφωνα με το οποίο ο παρέχων υπηρεσίες μπορεί, για την εκτέλεση της παροχής του, να ασκήσει προσωρινά τη δραστηριότητα του στο κράτος εντός του οποίου παρέχεται η υπηρεσία με τους ίδιους όρους που το κράτος αυτό επιβάλλει στους δικούς του υπηκόους, έχει την έννοια ότι η επιβολή, στον εγκα­τεστημένο σε άλλο κράτος μέλος παρέχοντα υπηρεσίες που μετακινεί προσωπικό, περιο­ριστικών όρων όπως η υποχρέωση προσλή­ψεως προσωπικού επί τόπου ή η υποχρεω­τική έκδοση άδειας εργασίας δημιουργεί δυσμενείς διακρίσεις σε βάρος του εν λόγω παρέχοντος υπηρεσίες σε σχέση προς τους ανταγωνιστές του που είναι εγκατεστημένοι στη χώρα υποδοχής, και οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιούν ελεύθερα το δικό τους προσωπικό, και πλήττει την ικανότητά του να παράσχει την υπηρεσία 31.
The Court of Justice none the less inter preted Article 60 of the Treaty, which provides that the person providing a service may temporarily pursue his activity in another Member State under the same conditions as are imposed by that State on its own nationals, as meaning that the imposition on a provider of services from another Member State of conditions which restrict the movement of his staff, such as the requirement to engage staff in situ or the obligation for employees to be in possession of a work permit, discriminates against that person in relation to his competitors established in the host country, who are able to use their own staff without restrictions, and moreover affects his ability to provide the service.
Και πάλι, ενό­ψει των ανησυχιών που εξέφρασε η Γαλλική Κυβέρνηση επισημαίνοντας ότι οι Πορτογά­λοι εργαζόμενοι αμείβονταν με ισχνούς μι­σθούς, το Δικαστήριο υπενθύμισε ότι ένα κράτος μέλος μπορεί, χωρίς να παραβιάζει το κοινοτικό δίκαιο, να επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας του περί κατώ­τατου μισθού σε κάθε πρόσωπο που παρέχει έμμισθη εργασία, έστω και προσωρινού χαρακτήρα, επί του εδάφους του, ανε­
31 Again, in response to the concern expressed by the French Government, which had contended that the workers were receiving very low pay, the Court reiterated that Community law does not preclude Member States from extend ing their legislation relating to minimum wages to any person who is employed, even temporarily, within their territory, no mat
Το Δικαστήριο απάντησε καταφατικά και, μολονότι η απόφαση δεν περιέχει καμία καινοτομία σε σχέση προς τη σχετική νομο­λογία που ήδη είχε διαμορφωθεί, παρέσχε δύο διευκρινίσεις Οι οποίες εμφανίζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την επίλυση της υπό κρίση υποθέσεως.
The Court's reply was of course in the affirmative and, although the judgment does not add anything new to the earlier caselaw on the subject, it contains two clarifications which are of special relevance to this case.
31 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 15 απόφαση Rush Portuguesaį σκέψη 12.
31 — Rush Portuguesa, cited at footnote 15 above, paragraph 12.
32 ■— Ανωτέρω υποσημείωση 15, σκέψη 23.
32 — Cited at footnote 15 above, paragraph 23.
Ι - 8483
I - 8483
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ­JARABO — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C­369/96 και C­376/96 τύπως σύμβαση εργασίας διεπόμενη από το βελγικό δίκαιο.
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — JOINED CASES C-369/96 AND C-376/96 tries possessed valid employment contracts governed by Belgian law.
Αφενός, από την απόφαση Seco και Des­quenne & Girai το Δικαστήριο συνήγαγε ότι κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους η οποία υποχρεώνει τις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος να καταβάλλουν τέλη για να μπορούν να απασχολούν στο έδαφος του εργαζομένους για τους οποίους υπόκεινται ήδη, για τις ίδιες περιόδους δραστηριότητας, σε παρόμοιες επιβαρύνσεις εντός του κράτους μέλους κατοικίας τους συνιστά πρόσθετη οικονο­μική επιβάρυνση για τους εργοδότες αυτούς, οι οποίοι στην πραγματικότητα υφίστανται βαρύτερες επιβαρύνσεις σε σχέση με τους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστ­ημένοι στο εθνικό έδαφος 33. 69.
First, the Court infers from the judgment in Seco that legislation of a Member State which requires undertakings established in another Member State to pay fees in order to be able to employ in its own territory workers in respect of whom they are already liable, for the same periods of employment, to pay similar fees in the State in which they are established entails an additional financial burden which is more onerous for those undertakings than for providers of services within the national territory.33
Η απόφαση αυτή παρουσιάζει διττό ενδιαφέρον.
That judgment is interesting in two respects.
Πρώτον, διότι το Δικαστήριο επιβεβαιώνει την πάγια νομολογία του σύμφωνα με την οποία το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να επεκτεί­νουν το πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας τους περί κατωτάτων μισθών ή των συλλο­γικών συμβάσεων εργασίας που συνάπτο­νταισυ ναφώς από τους κοινωνικούς εταίρους σε κάθε πρόσωπο που παρέχει έμμισθη εργασία, έστω και προσωρινού χαρακτήρα, επί του εδάφους τους, ανεξαρτήτως της χώρας εγκαταστάσεως του εργοδότη, ούτε απαγορεύει στα κράτη μέλη να επιβάλλουν την τήρηση των κανόνων αυτών με τα κατάλληλα μέσα.
First, because in it the Court reiterates its settled caselaw to the effect that Community law does not preclude Member States from extending their legislation, or collective labour agree ments entered into by both sides of industry, relating to minimum wages, to any person who is employed, even temporarily, within their territory, no matter in which country the employer is established, nor from enforcing those rules by appropriate means.
Δεύτερον, η απόφαση αυτή είναι ενδιαφέρουσα διότι η υπόθεση αφορο­ύσε τα περιοριστικά αποτελέσματα τα οποία είχε για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών η υποχρέωση την οποία το βελγικό δίκαιο επι­βάλλει στις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστη­μένες σε άλλο κράτος μέλος και εκτελούν έργα στο Βέλγιο να καταβάλλουν, για κάθε εργαζόμενο, εισφορές για ένσημα πίστεως και για ένσημα κακοκαιρίας.
Secondly, because the case con cerned the restrictive effects on the freedom to provide services resulting from the obligation under Belgian law for employers established in another Member State and temporarily carrying out works in Belgium to pay, for each worker, contributions in respect of loyalty stamps and badweather stamps.
Αφετέρου, το Δικαστήριο απέρριψε και πάλι το επιχείρημα ότι η γαλλική νομοθεσία ήταν απαραίτητη ώστε να αποτρέπονται οι επι­χειρήσεις των άλλων κρατών μελών από του να απασχολούν εργαζομένους υπηκόους τρίτων χωρών καταβάλλοντάς τους χαμηλό­τερες αμοιβές και εφαρμόζοντας όρους εργασίας λιγότερο ευνοϊκούς από εκείνους που εξασφαλίζονται γενικώς από τη νομο­θεσία του κράτους μέλους υποδοχής και υπενθύμισε ότι κάθε κράτος μέλος μπορεί να επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής της νομοθε­σίας του περί ελαχίστου μισθού σε κάθε πρόσωπο που παρέχει έμμισθη εργασία, έστω και προσωρινού χαρακτήρα, επί του εδά­φους του, ανεξαρτήτως της χώρας εγκατασ­τάσεως του εργοδότη.
Secondly, the Court once more refuted the argument that the French legislation was necessary in order to prevent undertakings from other Member States using workers from nonmember countries, making their remuneration and other working conditions less favourable than those normally guaranteed by the laws of the host State.
Το Δικαστήριο τόνισε εξάλλου ότι οι εργαζόμενοι υπήκοοι τρίτης χώρας που απασχολούνταν από την επι­χείρηση Vander Elst είχαν συνάψει νομο­
It reiterated that any Member State may extend its legislation on the minimum wage to any person who is employed within its territory, no matter in which country the employer is established, and emphasised that the workers employed by Vander Elst who were nationals of nonmember coun
Το Δικαστήριο παρατήρησε καταρχάς ότι μια εθνική ρύθμιση η οποία υποχρεώνει
In that judgment, the Court held that national legislation which requires an
33 — Όπ. αν., σκέψη 15.
33 — Ibidem, paragraph 15.
34 — Ανωτέρω υποσημείωση 15, σκέψη 12.
34 — Cited at footnote 15 above, paragraph 12.
Ι ­ 8484
I - 8484
τον εργοδότη, ο οποίος ενεργεί ως παρέχων υπηρεσίες υπό την έννοια της Συνθήκης, να καταβάλλει εργοδοτικές εισφορές στο ασφαλιστικό ταμείο του κράτους μέλους υποδοχής, επιπλέον των εισφορών τις οποίες έχει ήδη καταβάλει στο ασφαλιστικό ταμείο του κράτους όπου είναι εγκατεστημένος, του επιβάλλει μια πρόσθετη οικονομική επι­βάρυνση, με αποτέλεσμα ο εργοδότης αυτός να μη βρίσκεται στην ίδια μοίρα, από πλευ­ράς ανταγωνισμού, με τους εργοδότες που είναι εγκατεστημένοι στο κράτος υποδοχής.
ARBLADE AND OTHERS lation of the State where the service is provided.36 employer, as a person providing a service within the meaning of the Treaty, to pay employer's contributions in the host Member State in addition to the contributions already paid by him in the Member State where he is established places an additional financial burden on him, so that he is not, as far as competition is concerned, on an equal footing with employers established in the host State.
Προσέθεσε δε ότι πρέπει, συνεπώς, να θεωρηθεί ότι μια τέτοια ρύθμιση, έστω και αν εφαρμόζεται αδιακρίτως τόσο στους ημεδα­πούς παρέχοντες υπηρεσίες όσο και σ' αυτούς των άλλων κρατών μελών, είναι ικανή να συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών υπό την έννοια του άρ­θρου 59 της Συνθήκης 35.
Accordingly, the Court continued, such legislation, even if it applies without distinction to national providers of services and to those of other Member States, is liable to restrict the freedom to provide services within the meaning of the Treaty. 35
Το Δικαστήριο τόνισε, εξάλλου, ότι, δεδομέ­νου ότι η κοινωνική προστασία των εργαζο­μένων συνιστά τον μοναδικό λόγο γενικού συμφέροντος που είναι ικανός να δικαιο­λογήσει περιορισμούς της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών όπως οι επίδικοι στην υπόθεση εκείνη, οι τυχόν τεχνικής φύσεως διαφορές που παρατηρούνται όσον αφορά τη διαχείριση των ασφαλιστικών αυτών καθεστώτων δεν μπορούν να δικαιολογή­σουν έναν τέτοιο περιορισμό, και ότι, για τον λόγο αυτόν, τα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης απαγορεύουν σε κράτος μέλος να υποχρεώνει μια επιχείρηση, εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος και εκτελούσα προσωρινώς έργα στο πρώτο κράτος, να καταβάλλει εργοδοτικές εισφορές υπό μορφή ενσήμων πίστεως και ενσήμων κακο­καιρίας για εργαζόμενους που απασχο­λούνται στα έργα αυτά, ενώ η επιχείρηση αυτή υποχρεούται ήδη να καταβάλλει ανά­λογες εισφορές, για τους ίδιους εργαζόμε­νους και για τις ίδιες περιόδους δραστη­ριότητας, στο κράτος όπου είναι εγκατεστη­μένη 37.
The Court also pointed out that, since the social protection of workers is the only consideration of public interest capable of justifying restrictions on the freedom to provide services such as those at issue in that case, any technical differences in the operation of the two schemes could not justify such a restriction. Accordingly, Articles 59 and 60 preclude a Member State from requiring an undertaking established in another Member State and temporarily carrying out works in the first-mentioned State to pay employer's contributions in respect of loyalty stamps and badweather stamps with respect to workers assigned to carry out those works, where that under taking is already liable for similar contributions, with respect to the same workers and for the same periods of work, in the State where it is established.37
Δηλώνω πάραυτα ότι, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει κανένας λόγος που να δικαιολογεί μεταβολή της νομολογίας αυτής.
I can say here and now that, in my view, there is no reason for any change in that case-law.
Δεδομένου ότι η βελγική ρύθμιση που καθιερώνει περιορισμούς στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών μπορεί να δικαιολογηθεί από επιτακτικούς λόγους απτόμενους του γενικού συμφέροντος, δηλαδή από λόγους κοινωνικής προστασίας των εργαζομένων, και εφαρμόζεται σε κάθε πρόσωπο ή επι­χείρηση που ασκεί δραστηριότητα στον
The issue in this case will be to decide, given that the Belgian rules imposing restrictions on the freedom to provide services may be justified by over riding reasons relating to the public inter est, such as the social protection of work ers, and apply to any person or undertaking pursuing an activity in the construction sector, if that interest is already safeguarded
Στη συνέχεια, το Δικαστήριο δέχθηκε ότι το γενικό συμφέρον που άπτεται της κοινωνικής προστασίας των εργαζομένων στον οικοδο­μικό τομέα, λόγω των ιδιαιτέρων συνθηκών που επικρατούν στον τομέα αυτόν, μπορεί μεν να αποτελέσει επιτακτικό λόγο δικαιο­λογούντα έναν τέτοιο περιορισμό της ελεύ­θερης παροχής υπηρεσιών, αυτό, ωστόσο, δεν συμβαίνει όταν οι εν λόγω εργαζόμενοι απολαύουν της ίδιας προστασίας, ή κατ' ουσίαν συγκρίσιμης προστασίας, δυνάμει των εργοδοτικών εισφορών που ήδη κατα­βάλλονται από τον εργοδότη εντός του κρά­τους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος.
The Court went on to acknowledge that, while it is true that the public interest relating to the social protection of workers in the construction industry may, because of circumstances specific to that sector, constitute an overriding requirement justi fying such a restriction on the freedom to provide services, this is not the case where the workers in question enjoy the same protection, or essentially similar protection, by virtue of employer's contributions already paid by the employer in the Member State of establishment.
Το Δικαστήριο κατέληξε ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να εξετάσει κατά πόσον οι επιταγές της νομο­θεσίας του κράτους εγκαταστάσεως είναι ανάλογες ή, εν πάση περιπτώσει, συγκρίσιμες με εκείνες που θέτει η νομοθεσία του κράτους
It concluded that it was for the national court to determine whether the requirements imposed by the legislation of the State of establishment are similar, or in any event comparable, to those imposed by the legis
36 — Όπ. αν., σκέψη 17.
36 — Ibidem, paragraph 17.
37 — Όπ. αν., σκέψεις 21 και 22.
37 — Ibidem, paragraphs 21 and 22.
35 — Όπ. αν., σκέψη 14.
35 — Ibidem, paragraph 14.
Ι ­ 8485
I - 8485
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ­JARABO — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C­369/96 και C­376/96 επίδικο τομέα, μπορούν να διακριθούν δύο είδη κατώτατου μισθού.
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — JOINED CASES C-369/96 AND C-376/96 purposes of this case, two types of minimum wage can be identified.
οικοδομικό τομέα, πρέπει, εν προκειμένω, να καθοριστεί μήπως το συμφέρον αυτό εξα­σφαλίζεται ήδη από τους κανόνες στους οποίους υπόκεινται ήδη οι επιχειρήσεις εντός του κράτους εγκαταστάσεως τους· στη συνέχεια, να εξεταστεί κατά πόσον η ρύθμιση αυτή είναι αναγκαία για την εξασφάλιση της επιτεύξεως του σκοπού της και, τέλος, να εξεταστεί μήπως η ρύθμιση αυτή βαίνει πέραν του αναγκαίου για την επίτευξη του σκοπού αυτού μέτρου.
by the rules to which the undertakings are subject in the Member State in which they are established, if those rules are necessary in order to ensure that the objective which they pursue is attained, and if they go beyond what is necessary in order to attain that objective.
Πρώτον, σε ορισμένα κράτη μέλη, υφίσταται ένας διεπαγγελματικός κατώτατος μισθός ο οποίος συνίσταται σε ένα ποσό καθοριζό­μενο με νομοθετική ή κανονιστική πράξη βάσει παραγόντων όπως ο δείκτης των τιμών καταναλωτή, η μέση εθνική παραγωγικότητα και η γενική οικονομική συγκυρία. Συνεπώς, ο μισθός αυτός αναθεωρείται περιοδικώς.
To that end, it is essential, in order to clarify the terms which the Court has used, to look closely at the conditions under which a Member State may extend its legislation, or collective labour agreements entered into by both sides of industry, relating to minimum wages, to any person employed within its territory.
Λαμβάνω ως δεδομένο ότι ως μισθός πρέπει να θεωρούνται όλα τα οικονομικά ωφελήματα τα οποία οι εργαζόμενοι λαμ­βάνουν σε χρήμα ή σε είδος για τις υπηρεσίες που παρέχουν στο πλαίσιο της επαγγελμα­τικής τους δραστηριότητας για λογαρισσμό άλλου, εφόσον με τα ωφελήματα αυτά αμεί­βεται η παρεχόμενη εργασία, ανεξαρτήτως της μορφής της αμοιβής ή των περιόδων αναπαύσεως πού εξομοιώνονται προς περιόδους εργασίας.
I shall proceed from the premise that the term 'wage' is to be understood as meaning all the economic advantages received by workers, whether in cash or in kind, for the performance of services of work as an employee, whether in respect of actual work, however remunerated, or of rest periods reckonable as work.
Εξαιρούνται από την έννοια του μισθού τα ποσά που εισπράττο­νται από τον εργαζόμενο ως απόδοση δαπανών στις οποίες υποβλήθηκε κατά την άσκηση της επαγγελματικής του δραστη­ριότητας.
It excludes amounts received by a worker by way of compensation for expenses incurred in connection with the performance of his work.
Το οικονομικό αντάλλαγμα της έμμισθης δραστηριότητας περιλαμβάνει συνήθως ένα βασικό μισθό και διάφορα συμπληρώματα του μισθού.
Secondly, there are industrywide minimum wages, laid down for each industry by collective agreements which generally introduce pay rises on the basis of the multiindustry minimum wage, often applicable throughout the national terri tory, and are binding on all undertakings within the industry.
Ο βασικός μι­σθός καθορίζεται αποκλειστικά βάσει των μονάδων του χρόνου εργασίας, Όσον αφορά τα συμπληρώματα του μισθού, αυτά μπο­
The industrywide minimum wage, arrived at through collective bargaining between employers and workers, usually has a complex structure, for which there are frequently historical reasons, but which is explained above all by the power relationships prevailing during the negotiations.
ωφελήματα τα οποία ο εργαζόμενος εισπ­ράττει για την εργασία του.
ARBLADE AND OTHERS obtains in consideration of his work, and I am in no doubt that the definition of industrywide minimum wages which I have given necessarily encompasses amounts to which workers are entitled under those two schemes.
Τα συμπληρώματα του μισθού περιλαμβάνουν επίσης τις έκτακτες παροχές που αποκα­λούνται, κατά περίπτωση, δώρο Χριστου­γέννων ή τέλους του έτους, συμμετοχή στα κέρδη, επίδομα άδειας ή άλλα παρόμοια ωφελήματα.
length of service; the job, e.g. night work and work in highly toxic, physically demanding or dangerous conditions; the quality or quantity of work, e.g. bonuses, incentives, bonuses for exceptional duties or attendance, and overtime; special bonuses such as Christmas pay, end-of-year premiums, profit-sharing, holiday supplements, etc.; and holiday pay.
Ασφαλώς, δεν είναι σπάνιο να προβλέ­πουν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας έκτακτες παροχές τις οποίες ο εργοδότης θα καταβάλλει στους εργαζομένους άπαξ, ΔΙÇ ή τρις του έτους, ή και συχνότερα, και οι οποίες υπολογίζονται συνήθως βάσει του κατώτα­του μηνιαίου βασικού μισθού αυξημένου κατά το πριμ αρχαιότητας.
It is not of course unusual for a collective agreement to provide for special bonuses which the employer is to pay to workers once, twice, three times a year or even more frequently, and which usually amount at least to monthly basic pay plus the length-of-service supplement.
Δεν είναι σπάνιο επίσης να περιέχουν οι συλλογικές συμβάσεις του οικοδομικού τομέα κανόνες που απο­βλέπουν στον μετριασμό των συνεπειών των διακοπών της δραστηριότητας που οφείλον­ται σε λόγους ανωτέρας βίας, καιρικά φαι­νόμενα, κακοκαιρίες ή κάθε άλλο λόγο ανε­ξάρτητο της βουλήσεως της επιχειρήσεως, η οποία, καθ' όλο το διάστημα αυτό, εξακο­λουθεί να υποχρεούται να καταβάλλει τον μισθό στο προσωπικό της.
Nor is it unusual for agreements in the construction sector to contain rules intended to govern the consequences of stoppages due to force majeure, atmospheric disturbances, bad weather or any other factor for which the undertaking cannot be held responsible, during which the employer remains liable for wages.
Απομένει να καθοριστεί κατά πόσον τα ένσημα πίστεως και τα ένσημα κακοκαιρίας εμπίπτουν στην έννοια του κατώτατου μι­σθού που ισχύει για κάθε πρόσωπο που ασκεί έμμισθη δραστηριότητα εντός ορισμένου κράτους μέλους.
It now remains to be determined whether loyalty stamps and badweather stamps fall within the concept of a minimum wage applicable to any person employed within the territory of a Member State.
Από τα στοιχεία της δικογ­ραφίας προκύπτει ότι τα ένσημα πίστεως αποτελούν έκτακτη παροχή η οποία κατα­βάλλεται στον εργαζόμενο άπαξ του έτους, ήτοι τέσσερις μήνες μετά το τέλος του έτους, και η οποία αντιστοιχεί στο 9 % του ακαθά­ριστου μισθού.
The documents before the Court show that loyalty stamps are a special bonus amounting to 9% of gross remuneration which workers receive once a year, which serves to reward their commitment to the construction industry, and which is paid four months after the end of the financial year.