natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επομένως, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι τίποτε δεν εμπόδιζε το DAFSE να χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες επαγγελματία ελεγκτή, όπως είναι η IGF, προκειμένου να ελέγξει, μετά την ημερομηνία πιστοποιήσεως, την ακρίβεια των στοιχείων που περιείχε η αίτηση πληρωμής του υπολοίπου.
It was therefore permissible for the Court of First Instance to state that there was nothing to preclude the DAFSE from having recourse to a professional auditing body such as the IGF in order to check, following the certification date, the accuracy of the facts and accounts in the final payment claim.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο τρίτος λόγος πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβά­σιμος.
That being so, the third plea must be dismissed as manifestly unfounded.
Επί τον τετάρτου λόγου so Η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι παραβίασε τις αρχές της προ­στασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφαλείας δικαίου θεωρώντας,
80 The appellant claims that the Court of First Instance breached the principles of protection of legitimate expectations and of legal certainty when it held in
Ι ­ 8059
I - 8059
Κατά την αναιρεσείουσα, μολονότι η Επιτροπή δεν υπόκειται σε καθορισμένη προθεσμία, οφείλει ωστόσο να τηρήσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα.
81 In the appellant's view, although the Commission was not subject to a particular time-limit, it ought none the less to have acted within a reasonable period.
Ένα χρονικό διάστημα όμως 8 ετών (1989­1997) είναι υπερβολικό.
A period of 8 years (1989-1997) was excessive.
Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι η Επιτροπή όφειλε να λάβει απόφαση αμέσως μετά την παραλαβή της πιστοποιήσεως του DAFSE, που υπογράφηκε στις 2 Αυγούστου 1989.
The appellant considers that the Commission should have taken a decision immediately after it received the DAFSE's certification, which was signed on 2 August 1989.
Το χρονικό αυτό διάστημα δημιούργησε στην αναιρεσείουσα τη δικαιολογημένη προσδοκία ότι η Επιτροπή θα συμφωνούσε με την πιστοποίηση του DAFSE.
The period created in the mind of the appellant a legitimate expectation that the Commission would endorse the DAFSE's certification.
Η προσδοκία αυτή ενισχύθηκε από τη δικαστική απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 1995.
That expectation was reinforced by the judgment of 12 January 1995.
Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ δύο περιόδων: εκείνης που εκτείνεται από τις 2 Αυγούστου 1989 μέχρι τη δικαστική απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 1995 και εκείνης που εκτείνεται από τις 12 Ιανουαρίου 1995 μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου 1996, ημερομηνία της επίδικης αποφάσεως.
The appellant considers that two periods must be distinguished: the period from 2 August 1989 to the judgment of 12 January 1995, and the period from 12 January 1995 to 16 December 1996, the date of the contested decision.
Όσον αφορά, πρώτον, την περίοδο από 2 Αυγούστου 1989 έως την απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 1995, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι θεώρησε ότι, εφόσον η αναιρεσείουσα δεν είχε αμφισβητήσει το χρονικό διάστημα εντός του οποίου η Επιτροπή είχε εκδώσει την απόφαση της της 29ης Μαρτίου 1993, μόνον η μετά την ως άνω δικαστική απόφαση περίοδος έπρεπε να ληφθεί υπόψη.
As regards, first, the period from 2 August 1989 to the judgment of 12 January 1995, the appellant criticises the Court of First Instance for stating that, since it did not challenge the period within which the Commission had adopted its decision of 29 March 1993, only the period after that judgment should be taken into account.
Κατά την αναιρεσείουσα, το ζήτημα του ευλόγου χρονικού διαστήματος εξακο­λουθεί να μπορεί να προβληθεί.
According to the appellant, the question of a reasonable period may be raised at any time.
Περαιτέρω, η ευχέρεια αυτή είναι πολλώ μάλλον πρόδηλη εν προκειμένω καθόσον, δεδομένου ότι η πρώτη απόφαση της Επιτροπής
Moreover, that possibility is all the more evident in the present case since, as the Commission's first decision was annulled on grounds of failure to
Ι ­ 8060
I - 8060
BRANCO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ακυρώθηκε λόγω ελλείψεως αιτιολογίας, η αναιρεσείουσα δεν διέθετε όλα τα αναγκαία στοιχεία για να την αμφισβητήσει.
BRANCO V COMMISSION state reasons, the appellant did not have all the information needed in order to challenge it.
Επιπλέον, η αναιρεσείουσα φρονεί ότι, μετά την ακυρωτική απόφαση του Πρωτοδικείου, η Επιτροπή δεν μπορούσε να εκτελέσει τη δικαστική απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 1995, παρά μόνον εκδίδοντας νέα απόφαση ικανοποιούσα το αίτημα πληρωμής του υπολοίπου.
In addition, the appellant considers that, following the annulment ordered by the Court of First Instance, the Commission could give effect to the judgment of 12 January 1995 only by adopting a new decision allowing the application for payment of the claim.
Όσον αφορά, δεύτερον, την περίοδο των δύο ετών που διανύθηκε μεταξύ της 12ης Ιανουαρίου 1995 και της 16ης Δεκεμβρίου 1996, η αναιρεσείουσα φρονεί ότι αποτελεί μη εύλογο χρονικό διάστημα.
As regards, second, the period of two years which elapsed between 12 January 1995 and 16 December 1996, the appellant considers that this constitutes an unreasonable period.
Η αναιρεσείουσα εκτιμά ότι η ανακοπή που άσκησε η Επιτροπή κατά της δικαστικής αποφάσεως της 12ης Ιανουαρίου 1995 ήταν απολύτως παρελκυστική και ισχυρίζεται ότι η μόνη ενέργεια που πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο αυτή είναι η αίτηση της Επιτροπής προς το DAFSE να προβεί στην ακρόαση της αναιρεσείουσας.
In its view, the proceedings brought by the Commission against the judgment of 12 January 1995 were intended purely to delay matters and it claims that the only action taken during that period was the Commission's application to the DAFSE to arrange a hearing for the appellant.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι καμία εκ μέρους της Επιτροπής ή του DAFSE ενέργεια ή απουσία ενέργειας δεν μπορούσε να δημιουργήσει στην αναιρεσείουσα δικαιο­λογημένη εμπιστοσύνη ότι η Επιτροπή θα συμφωνούσε με την πιστοποίηση του DAFSE.
No action or inaction on the part of the Commission or the DAFSE could have given rise to a legitimate expectation on the appellant's part that the Commission would endorse the DAFSE's certification.
Συγκεκριμένα, πρώτον, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 2950/83, η Επιτροπή είναι αυτή που λαμβάνει την τελική απόφαση και αναλαμβάνει μόνη, έναντι των δικαιούχων, τη νομική ευθύνη μιας τέτοιας αποφάσεως (βλ. απόφαση της 24ης Οκτωβρίου 1996, C­32/95 Ρ, Επιτροπή κατά Lisrestal κ.λπ., Συλλογή 1996, σ. I­5373, σκέψη 29).
First, under Article 6(1) of Regulation No 2950/83 it is the Commission which adopts the final decision and takes sole legal liability for such a decision as against the beneficiaries (see Case C-32/95 P Commission v Lisrestal and Others [1996] ECR1-5373, paragraph 29).
Επομένως, η πιστοποίηση του DAFSE δεν αποτελούσε πράξη δεσμεύουσα την Επιτροπή.
Certification by the DAFSE was not therefore an act which was binding on the Commission.
Δεύτερον, η απόφαση αυτή εξηρτάτο, σύμφωνα με την ίδια αυτή διάταξη, από την εκ μέρους της αναιρεσείουσας τήρηση των προϋποθέσεων που καθορίστηκαν για τη χορήγηση της χρηματοδοτικής συνδρομής.
Second, under the same provision, that decision was dependent on the appellant's complying with the conditions governing the grant of financial assistance.
Ορθώς επομένως το Πρωτοδικείο
The Court of First Instance was therefore right when it held in paragraph 97 of the
Ι ­ 8061
I - 8061
90 Περαιτέρω, ορθώς επίσης το Πρωτοδικείο έκρινε, στη σκέψη 98 της αναιρεσιβαλ­λομένης αποφάσεως, ότι ούτε η δικαστική απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 1995 μπορούσε να δημιουργήσει δικαιολογημένη εμπιστοσύνη στην αναιρεσείουσα, στο μέτρο που, με την απόφαση αυτή, το Πρωτοδικείο δεν αποφάνθηκε για τη νομι­μότητα της μειώσεως της συνδρομής, αλλά αποκλειστικά για την έλλειψη αιτιολογίας της επίδικης αποφάσεως.
90 The Court of First Instance was also correct to hold in paragraph 98 of the judgment under appeal that the judgment of 12 January 1995 could not give rise to any legitimate expectation on the appellant's part, in so far as the Court of First Instance did not set out its views, in that judgment, on the legality of the reduction in the assistance but ruled only that the decision at issue did not contain a statement of reasons.
91 Επομένως, ο τέταρτος λόγος πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμος.
91 The fourth plea must therefore be dismissed as being manifestly unfounded.
Επί του πέμπτου λόγου
The fifth plea
92 Η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι έκρινε, όπως και η IGF με την έκθεση της, ότι ένα τμήμα των δαπανών που υποβλήθηκαν με την αίτηση πληρωμής δεν ήταν επιλέξιμο, στηριζόμενο, εσφαλμένως, στα ακόλουθα στοιχεία: πρώτον, η μέθοδος ελέγχου της IGF ήταν αποδεκτή· δεύτερον, η ανάθεση υπεργολαβίας στην Ε.
92 The appellant claims that the Court of First Instance, like the IGF in its report, found that some of the expenses set out in the claim for payment were ineligible on the following erroneous grounds: first, that the IGF's auditing method was acceptable; second, that E.B. Ld.a did not need to subcontract since it was not an undertaking which specialised in the work entrusted to it by the appellant; third, that the Commission was entitled to take the view that E.B. Ld.ahad achieved a very high level of profits; fourth, that the payment made by E.B. Ld.ato the
Β. Ld.a είχε πραγματοποιήσει εξαιρετικά υψηλά κέρδη·
Cooperative de Serviços da Area Administrativa de Empresas CRL was relevant; fifth, that the expenses of the subcontracting company Açorlis Ld.ahad been
Ι ­ 8062
I - 8062
Η αναιρεσείουσα φρονεί ότι, συνεπώς, το Πρωτοδικείο παρέβη τα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού 2950/83 και παραβίασε τις αρχές της αναλογικότητας, της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της ασφαλείας δικαίου.
93 The appellant considers that the Court of First Instance therefore infringed Articles 5 and 6 of Regulation No 2950/83 and the principles of proportionality, protection of legitimate expectations, and legal certainty.
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι αιτιάσεις αυτές στηρίζονται σε υποτιθέ­μενη εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών εκ μέρους του Πρωτο­δικείου και ότι αποσκοπούν στην πραγματικότητα να επιτύχουν την εκ μέρους του Δικαστηρίου νέα εκτίμηση των περιστατικών που διαπίστωσε το Πρωτοδικείο.
94 It should be noted in this regard that these complaints are based on an allegedly incorrect appraisal of the facts by the Court of First Instance and that they actually seek to obtain from the Court of Justice a fresh appraisal of the facts established by that Court.
Η αναιρεσείουσα απλώς επαναλαμβάνει τα επιχειρήματα που ανέπτυξε ενώπιον του Πρωτοδικείου.
The appellant is merely repeating the arguments that it put forward before the Court of First Instance.
Όπως υπενθυμίστηκε στη σκέψη 67 της παρούσας διατάξεως, η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να στηρίζεται παρά σε λόγους που αφορούν την εκ μέρους του Πρωτο­δικείου παράβαση κανόνων δικαίου, αποκλειομένης κάθε εκτιμήσεως των πραγ­ματικών περιστατικών.
As has been pointed out in paragraph 67 of this order, an appeal may be based only on grounds relating to the infringement of rules of law by the Court of First Instance, to the exclusion of any appraisal of the facts.
Το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να προβεί σε νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.
It does not lie within the jurisdiction of the Court to carry out a fresh appraisal of the facts.
Επιπλέον, δυνάμει των άρθρων 168 Α της Συνθήκης, 51 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου και 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να αναφέρει επακριβώς τα επικρινόμενα στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επι­
Moreover, Article 168a of the Treaty, Article 51 of the EC Statute of the Court of Justice and Article 112(l)(c) of the Rules of Procedure of the Court state that an appeal must indicate precisely the contested elements of the judgment which the appellant seeks to have set aside, and also the legal arguments specifically
Την απαίτηση αυτή δεν πληροί η αίτηση αναιρέσεως που περιορίζεται στην επανάληψη των λόγων και των επιχειρημάτων που έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου, συμπε­ριλαμβανομένων εκείνων που στηρίχθηκαν επί πραγματικών περιστατικών τα οποία ρητώς δεν έγιναν δεκτά από το δικαστήριο αυτό· συγκεκριμένα, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως, στον βαθμό που δεν περιέχει επιχειρηματολογία αποσκοπούσα ειδικώς στην επίκριση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αποτελεί στην πραγματικότητα αίτηση για απλή επανεξέταση της ασκηθείσας ενώπιον του Πρωτοδικείου προσ­φυγής, πράγμα το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο 49 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του τελευταίου (βλ., μεταξύ άλλων, προπαρατεθείσα απόφαση Deere κατά Επιτροπής, σκέψεις 19 και 20).
That requirement is not satisfied by an appeal confined to reproducing the pleas in law and arguments previously submitted to the Court of First Instance, including those based on facts expressly rejected by that Court; in so far as such an appeal does not contain any arguments specifically contesting the judgment appealed against, it amounts in reality to no more than a request for re-examination of the application submitted to the Court of First Instance, which the Court of Justice does not have jurisdiction under Article 49 of the EC Statute to undertake (see, in particular, Deere v Commission, cited above, paragraphs 19 and 20).
Επομένως, ο πέμπτος λόγος πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος.
The fifth plea must therefore be dismissed as manifestly inadmissible.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι οι λόγοι που προέβαλε η αναι­ρεσείουσα προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως είναι είτε προδήλως απαράδεκτοι είτε προδήλως αβάσιμοι.
It is clear, in the light of all of the foregoing, that the pleas submitted by the appellant in support of its appeal are either manifestly inadmissible or manifestly unfounded.
Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί κατ' εφαρμογήν του άρθρου 119 του Κανονισμού Διαδικασίας.
The appeal must therefore be dismissed pursuant to Article 119 of the Rules of Procedure.
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που έχει εφαρ­μογή στην αναιρετική διαδικασία βάσει του άρθρου 118, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον έχει υποβληθεί σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, which is applicable to the appeal procedure pursuant to Article 118 thereof, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party's pleadings.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή υπέβαλε σχετικό αίτημα και η αναιρεσείουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί η τελευταία στα δικαστικά έξοδα.
Since the Commission has applied for costs and the appellant has been unsuccessful, the appellant must be ordered to bear the costs.
Ι ­ 8064
I - 8064
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα) διατάσσει:
THE COURT (Fourth Chamber) hereby orders:
στα δικαστικά έξοδα.
Eugenio Branco Ld.a is ordered to pay the costs.
Ι - 8065
I - 8065
Υπόθεση C­209/97
Case C-209/97
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
Commission of the European Communities v Council of the European Union
« Κανονισμός (ΕΚ) 515/97 — Νομική βάση — Άρθρο 235 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 308 ΕΚ) ή άρθρο 100 Α της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 95 ΕΚ)»
(Regulation (EC) No 515/97 — Legal basis — Article 235 of the EC Treaty (now Article 308 EC) or Article 100a of the EC Treaty (now, after amendment,
Ι­8069 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 18ης Νοεμβρίου 1999 ....
Opinion of Advocate General Saggio delivered on 11 March 1999 Judgment of the Court (Sixth Chamber), 18 November 1999
Ίδιοι πόροι των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων — Προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Κοινότητας — Καταπολέμηση της απάτης — Κανονισμός 515/97 περί της αμοιβαίας συνδρομής μεταξύ των διοικητικών αρχών των κρατών μελών και της συνεργασίας των αρχών αυτών με την Επιτροπή με σκοπό τη διασφάλιση της ορθής εφαρμογής των τελωνειακών και γεωργικών ρυθμίσεων — Νομική βάση — Άρθρο 235 της Συνθήκης (νυν άρθρο 308 ΕΚ)
Own resources of the European Communities — Protection of the Community's financial interests — Fight against fraud — Regulation No 515/97 on mutual assistance between the administrative authorities of the Member States and cooperation between the latter and the Commission to ensure the correct application of the law on customs and agricultural matters — Legal basis — Article 235 of the Treaty (now Article 308 EC)
[Συνθήκη ΕΚ, άρθρα 100 Α και 209 Α (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρα 95 ΕΚ και 280 ΕΚ) και άρθρο 235 (νυν άρθρο 308 ΕΚ)· κανονισμός 515/97 του Συμβουλίου]
(EC Treaty, Arts 100 and 209a (now, after amendment, Arts 95 EC and 280 EC) and Art. 235 (now Art. 308 EC); Council Regulation No 515/97)
Ι ­ 8067
I - 8067
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C­209/97 γία.
SUMMARY — CASE C-209/97
Δεδομένου ότι το άρθρο 209 Α της Συνθήκης (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 280 ΕΚ), όπως ίσχυε κατά τη θέσπιση του προπαρατεθέντος κανονισμού, καθόριζε τον επιδιωκόμενο σκοπό, χωρίς ωστόσο να απονέμει στην Επιτροπή την αρμοδιότητα να δημιουργήσει ένα σύστημα όπως το επίμαχο, η χρήση του άρθρου 235 της Συνθήκης ήταν δικαιολογημένη.
Community policies, which includes the customs union and agriculture. Since Article 209a of the Treaty (now, after amend ment, Article 280 EC), in the version applicable when Regulation No 515/97 was adopted, indicated the objective to be attained but did not confer on the Com mission competence to set up a system of the kind at issue, recourse to Article 235 of the Treaty was justified.
Ο κανονισμός 515/97, περί της αμοιβαίας συνδρομής μεταξύ των διοικητικών αρχών των κρατών μελών και της συνεργασίας των αρχών αυτών με την Επιτροπή με σκοπό τη διασφάλιση της ορθής εφαρμογής των τελω­νειακών και γεωργικών ρυθμίσεων, εκδόθηκε εγκύρως βάσει του άρθρου 235 της Συνθήκης (νυν άρθρου 308 ΕΚ), δεδομένου ότι το άρθρο 100 Α της Συνθήκης (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 95 ΕΚ) δεν έχει εφαρμογή εν προκειμένω.
Regulation No 515/97 on mutual assistance between the administrative authorities of the Member States and cooperation between the latter and the Commission to ensure the correct application of the law on customs and agricultural matters was properly adopted on the basis of Article 235 of the Treaty (now Article 308 EC), since Article 100a of the Treaty (now, after amendment, Article 95 EC) is not applicable in this context.
Πράγματι, το νομοθέτημα αυτό θεσπίζει, Εξάλλου, μολονότι είναι αληθές ότι ο εν λόγω στους τομείς τους οποίους αφορά, κανονισ­τική ρύθμιση η οποία, στο σύνολο της, έχει ως συγκεκριμένο σκοπό και περιεχόμενο την καταπολέμηση της απάτης και, επομένως, αποβλέπει στην προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Κοινότητας.
Indeed, that measure lays down, in relation to the various fields covered, rules the aim and specific content of which, taken as a whole, are the fight against fraud, so that it seeks to protect the financial interests of the Community. That protection does not fol low from the establishment of the customs union, but constitutes an independent objective which, under the scheme of the Treaty, is placed in Title II (financial provisions) of Part V relating to the Com munity institutions and not in Part III on
Η προστασία αυτή δεν απορρέει από την υλοποίηση της τελωνειακής ενώσεως, αλλ' αποτελεί αυτο­τελή στόχο ο οποίος, στο πλαίσιο του συστήματος της Συνθήκης, εντάχθηκε στον τίτλο II (δημοσιονομικές διατάξεις) του πέμπτου μέρους που αφορά τα όργανα της Κοινότητας και όχι στο τρίτο μέρος που αφορά τις πολιτικές της Κοινότητας, όπου εμπίπτουν η τελωνειακή ένωση και η γεωρ­ κανονισμός προβλέπει τη δημιουργία ενός αυτοματοποιημένου συστήματος πληροφο­ριών, το οποίο καλείται «τελωνειακό σύστημα πληροφοριών», το γεγονός και μόνον ότι το σύστημα αυτό δεν μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή χωρίς να ισχύουν στο εθνικό επίπεδο εναρμονισμένες σε κοινοτικό επίπεδο αρχές όσον αφορά την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα δεν αρκεί για να στηρίξει τη δυνατότητα εφαρ­μογής του άρθρου 100 Α της Συνθήκης, δεδομένου ότι η προσέγγιση αυτή των εθνικών νομοθεσιών αποτελεί παρακολου­θηματικού και μόνον χαρακτήρα αποτέ­λεσμα της κανονιστικής αυτής ρυθμίσεως.
Moreover, although Regulation No 515/97 provides for the creation of an automated information system called the 'Customs Information System', the mere fact that such a system cannot be established unless principles harmonised at Community level concerning the protection of personal data are in force at national level is not a sufficient basis for Article 100a of the Treaty to apply, since such harmonisation of national laws is only an incidental effect of the legislation.
Ι ­ 8068
I - 8068
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ANTONIO SAGGIO της 11ης Μαρτίου 1999 *
OPINION OF ADVOCATE GENERAL SAGGIO delivered on 11 March 1999 *
Με την υπό κρίση προσφυγή, η Επιτροπή ζητεί την ακύρωση του κανονισμού (ΕΚ) 515/97 του Συμβουλίου, της 13ης Μαρτίου 1997, περί της αμοιβαίας συνδρομής μεταξύ των διοικητικών αρχών των κρατών μελών και της συνεργασίας των αρχών αυτών με την Επιτροπή με σκοπό τη διασφάλιση της ορθής εφαρμογής των τελωνειακών και γεωργικών ρυθμίσεων1(στο εξής: κανονισμός).
In this action, the Commission is seeking the annulment of Council Regulation (EC) No 515/97 of 13 March 1997 on mutual assistance between the administrative authorities of the Member States and cooperation between the latter and the Commission to ensure the correct application of the law on customs and agricultural matters.
Η Επι­τροπή βάλλει κατά της νομικής βάσεως του κανονισμού, ο οποίος εκδόθηκε βάσει των άρθρων 43 και 235 της Συνθήκης ΕΚ.
1 At issue is the legal basis of the regulation, adopted on the basis of Articles 43 and 235 of the EC Treaty.
Κατά την άποψη της προσφεύγουσας, η προσβαλ­λόμενη πράξη έπρεπε, αντιθέτως, να εκδοθεί βάσει των άρθρων 43 και 100 Α της Συνθήκης αυτής.
The applicant takes the view that the contested regulation should have been adopted instead on the basis of Articles 43 and 100a of the EC Treaty.
Με διατάξεις του Προέδ­ρου του Πρωτοδικείου της 29ης Σεπτεμβρίου 1997 και της 1ης Δεκεμβρίου 1997, επετράπη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στη Γαλ­λική Δημοκρατία να παρέμβουν στην υπό κρίση υπόθεση υπέρ της Επιτροπής και του Συμβουλίου αντιστοίχως.
By orders of the President of the Court of 29 September 1997 and 1 December 1997, the European Parliament and the French Government were granted leave to intervene in support of the forms of order sought by the Commission and the Council respectively.
που ανατίθεται στα διάφορα θεσμικά όργανα τα οποία μετέχουν στη νομοθετική διαδικασία, όσον και των διαφόρων πλειο­ψηφιών που απαιτούνται για την έκδοση της πράξεως.
lative process and the majority required to adopt the measure. It is a wellknown fact that Article 235 simply provides for the Parliament to be consulted and for the Council to act unanimously; Article 100a establishes that the Council is to act in accordance with the co-decision procedure referred to in Article 189b, which entails qualified majority voting and greater participation by the Parliament in the adoption of the measure.
Συνεπώς είναι προφανές ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, η επιλογή της νομικής βάσεως ασκεί επιρροή στη διαδικασία καταρτίσεως της πράξεως και μπορεί, εκ του λόγου αυτού, να έχει αντίκτυπο στο περιε­χόμενο της πράξεως αυτής.
In these circumstances, it is clear therefore that the choice of legal basis affects the drafting process and may thus also affect the content of the measure.
Κατά συνέπεια, κατά παγία νομολογία, η ενδεχόμενη δια­πίστωση εσφαλμένης επιλογής της νομικής βάσεως θεμελιώνει παράβαση ουσιώδους τύπου συνεπαγόμενη το παράνομο της πρά­ξεως σύμφωνα με το άρθρο 173 της Συνθήκης ΕΚ.
Consequently, in accordance with settled caselaw, if it were to be found that an incorrect legal basis had been chosen, this would represent a breach of essential procedural requirements such as to render the measure unlawful under Article 173 of the EC Treaty.
Ο καθορισμός της ορθής νομικής βάσεως της προσβαλλομένης πράξεως δεν αποτελεί απλώς και μόνον ένα αμιγώς τυπικό στοιχείο.
The establishment of the correct legal basis of the contested measure is not merely a matter of form.