natgillin/translations-raw huggingface dataset:
SOHL & SÖHLKE θρου 905, παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμογής, που να επιβάλλουν την εξέ­ταση του φακέλου από την Επιτροπή. Επί του έκτου ερωτήματος
SÖHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN within the meaning of Article 905(1) of the implementing Regulation which would necessitate examination of the file by the Commission. Sixth question
Με το έκτο ερώτημα το αιτούν δικαστήριο ερωτά ουσιαστικώς αν, στην περίπτωση στην οποία αναφέρεται το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', του κανονισμού εφαρμογής, εξακολουθεί να πληρούται η προϋπόθεση της ελλείψεως προφανούς αμέλειας του επιχειρηματία, από την οποία το άρθρο 899 του κανονισμού εφαρ­μογής εξαρτά την επιστροφή ή τη διαγραφή των δασμών.
By its sixth question the national court asks essentially whether, in the situation referred to in Article 900(1 )(o) of the implementing Regulation, the condition that there be no obvious negligence on the part of the trader, to which Article 899 of the implementing Regulation makes repayment or remission of duties subject, is always satisfied.
Όσον αφορά το έκτο ερώτημα, αρκεί να υπομνηστεί ότι το άρθρο 899 του κανο­νισμού εφαρμογής ορίζει ότι, «όταν η τελωνειακή αρχή απόφασης, στην οποία υποβάλλεται η αίτηση επιστροφής ή διαγραφής που αναφέρεται στο άρθρο 239, παράγραφος 2, του [τελωνειακού] κώδικα διαπιστώνει:
In that context it is sufficient to point out that Article 899 of the implementing Regulation states 'where the decisionmaking customs authority establishes that an application for repayment or remission submitted to it under Article 239(2) of the [Customs] Code:
— ότι οι λόγοι που προβάλλονται για την υποστήριξη της αίτησης αυτής αντι­στοιχούν σε μία από τις περιπτώσεις που περιγράφονται στα άρθρα 900 έως 903 και δεν συνεπάγονται προφανή αμέλεια ή δόλο εκ μέρους του ενδιαφερομένου, εγκρίνει την επιστροφή ή τη διαγραφή του ποσού των σχετικών εισαγωγικών δασμών».
— is based on grounds corresponding to one of the circumstances referred to in Articles 900 to 903, and that these do not result from deception or obvious negligence on the part of the person concerned, it shall repay or remit the amount of import duties concerned.'
Όπως ορθώς υπογράμμισαν η Επιτροπή και το Hauptzollamt, από το άρθρο 899 του κανονισμού εφαρμογής προκύπτει αναμφίβολα ότι η κατά το άρθρο 239, παρά­γραφος 2, του τελωνειακού κώδικα επιστροφή ή διαγραφή παρέχεται μόνον όταν συντρέχουν σωρευτικώς δύο προϋποθέσεις, ήτοι, πρώτον, ότι συντρέχει «μία από τις περιπτώσεις που περιγράφονται στα άρθρα 900 έως 903» και, δεύτερον, «ότι [αυτές
As the Commission and the Hauptzollamt have rightly observed, it is quite clear from the wording of Article 89 of the implementing Regulation that the repayment or remission referred to in Article 239(2) of the Customs Code may be made only if two cumulative conditions are satisfied, that is to say, first, that 'one of the circumstances referred to in Articles 900 to 903' applies and,
Την ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνει, ιδίως, η δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 3254/94, με τον οποίο προστέθηκε στον κανονισμό εφαρμογής το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ'.
That interpretation is supported in particular by the 15th recital in the preamble to Regulation No 3254/94 which added Article 900(1 )(o) to the implementing Regulation.
Πράγματι, σύμφωνα με την αιτιολογική αυτή σκέψη, υπάρχουν «περιπτώσεις κατά τις οποίες η τελωνειακή οφειλή γεννάται με άλλο τρόπο από τη θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία και για τις οποίες ο εισαγωγέας μπορεί να προσκομίσει έγγραφο που του επιτρέπει να τύχει τέτοιας προτιμησιακής μεταχείρισης» και, «στην περίπτωση που δεν υπάρχει προφανής δόλος ή αμέλεια, η υποχρέωση, στις περιπτώσεις αυτές, καταβολής των δασμών φαίνεται δυσανάλογη σε σχέση με την προστασία που παρέχει το κοινό δασμολόγιο».
According to that recital, there are 'cases in which the importer is able to produce a document showing entitlement to such preferential treatment but the customs debt has been incurred for reasons other than release for free circulation' and 'the obligation to pay duty in such cases, where no deception or obvious negligence is involved, is disproportionate to the need for protection which the common customs tariff is intended to provide'.
Συνεπώς, στο έκτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η τελωνειακή αρχή ή το εθνικό δικαστήριο που έχει επιληφθεί αιτήσεως επιστροφής ή διαγραφής εισαγω­γικών ή εξαγωγικών δασμών δεν μπορεί να θεωρήσει ότι ο ενδιαφερόμενος δεν ενήργησε με δόλο ή προφανή αμέλεια μόνον επειδή βρίσκεται στην κατάσταση που περιγράφει το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', του κανονισμού εφαρμογής.
Therefore, the answer to the sixth question must be that, where an application is submitted for the repayment or remission of import or export duties, the customs authority or national court cannot assume that the person concerned has not acted with any fraudulent intent or in a manner which is obviously negligent on the sole ground that he is in a situation referred to in Article 900(1 )(o) of the implementing Regulation.
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Γερμανική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου καθώς και η Επιτροπή που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται.
The costs incurred by the German and United Kingdom Governments and by the Commission, which have submitted observations to the Court, are not recoverable.
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Since these proceedings are, for the parties to the main proceedings, a step in the proceedings pending before the national court, the decision on costs is a matter for that court.
Ι ­ 7950
I - 7950
SOHL & SÖHLKE Για τους λόγους αυτούς,
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN On those grounds,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα), κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε με διάταξη της 2ας Δεκεμβρίου 1997 το Finanzgericht Bremen, αποφαίνεται:
THE COURT (Sixth Chamber), in answer to the questions referred to it by the Finanzgericht Bremen by order of 2 December 1997, hereby rules:
2 ) α) Οι όροι που χρησιμοποιούνται στο γερμανικό κείμενο των άρθρων 212α του κανονισμού 2913/92, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 82/97 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1996, 239 του κανονισμού 2913/92 και 859 του κανονισμού 2454/93 προς χαρακτηρισμό της αμέλειας έχουν μία και την αυτή έννοια.
2. (a) The terms used to qualify negligence in the German version of Article 212a of Regulation No 2913/92, as amended by Regulation (EC) No 82/97 of the European Parliament and of the Council of 19 December 1996, Article 239 of Regulation No 2913/92 and Article 859 of Regulation No 2454/93 have one and the same meaning.
β) Είναι αδύνατον να συναχθεί το συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται προφανής αμέλεια κατά την έννοια του άρθρου 239, παράγραφος 1, δεύτερη
(b) It is not possible to conclude that there was no obvious negligence within the meaning of the second indent of Article 239(1) of Regulation
ΑΠΟΦΑΣΗ της 11.11.1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98 περίπτωση, του κανονισμού 2913/92 στην περίπτωση κατά την οποία η τελωνειακή οφειλή γεννάται σύμφωνα με το άρθρο 204, παράγραφος 1, στοιχείο α', του κανονισμού 2913/92 λόγω συμπεριφοράς συνιστώσας προφανή αμέλεια κατά την έννοια του άρθρου 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού 2454/93.
No 2913/92 where a customs debt is incurred pursuant to Article 204(l)(a) of Regulation No 2913/92 as a result of behaviour which constitutes obvious negligence within the meaning of the second indent of Article 859 of Regulation No 2454/93.
γ) Προκειμένου να εκτιμηθεί αν συντρέχει «προφανής αμέλεια», κατά την έννοια του άρθρου 239, παράγραφος 1, δεύτερη περίπτωση, του κανο­νισμού 2913/92, πρέπει ιδίως να ληφθεί υπόψη ο περίπλοκος χαρακτήρας των διατάξεων από τη μη εκτέλεση των οποίων γεννήθηκε η τελωνειακή οφειλή, η επαγγελματική πείρα και η επιμέλεια του επιχειρηματία.
(c) In order to determine whether there is 'obvious negligence' within the meaning of the second indent of Article 239(1) of Regulation No 2913/92, account must be taken in particular of the complexity of the provisions noncompliance with which has resulted in the customs debt being incurred and the professional experience of, and the care taken by, the trader.
Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να εκτιμήσει αν, βάσει αυτών των κριτη­ρίων, συντρέχει ή όχι προφανής αμέλεια του επιχειρηματία.
It is for the national court to determine, on the basis of those criteria, whether there is obvious negligence on the part of the trader.
4) α) Μόνον περιστάσεις δυνάμενες να περιαγάγουν τον αιτούντα σε εξαιρετική κατάσταση σε σχέση με τους άλλους επιχειρηματίες που ασκούν την ίδια δραστηριότητα μπορούν να δικαιολογήσουν παράταση της προθεσμίας που προβλέπει το άρθρο 49, παράγραφος 1, του κανονισμού 2913/92.
4. (a) Only circumstances liable to put the applicant in an exceptional situation in relation to other traders carrying on the same activity can justify an extension of the timelimit referred to in Article 49(1) of Regulation No 2913/92.
Τέτοιες περιστάσεις μπορούν να αποτελέσουν οι εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες, καίτοι δεν είναι ξένες προς τον επιχειρηματία, δεν περιλαμβάνονται, εντούτοις, στα γεγονότα που συνήθως αντιμετωπίζει ο επιχειρηματίας κατά την άσκηση του επαγγέλματός του.
Exceptional circumstances which, although not unknown to the trader, are not events which would normally confront any trader in the exercise of his occupation may constitute such circumstances.
Εναπόκειται στις τελωνειακές αρχές και στα εθνικά δικαστήρια να εκτιμούν, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, αν συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις.
It is for the customs authorities and the national courts to determine in each case whether such circumstances exist.
β) Το κοινοτικό δίκαιο δεν εμποδίζει τον επιχειρηματία να καταθέσει μία μόνον αίτηση παρατάσεως της προθεσμίας εντός της οποίας πρέπει να
(b) Community law does not preclude a trader from lodging a single application for an extension of the prescribed timelimit for assigning to
Ι ­ 7952
I - 7952
SOHL & SÖHLKE δοθεί τελωνειακός προορισμός σε εμπορεύματα τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών συνοπτικών διασαφήσεων. Εντούτοις, ακόμη και στην περίπτωση ενιαίας αιτήσεως, παράταση της προθεσμίας μπορεί να χορηγηθεί μόνο για τα εμπορεύματα για τα οποία δεν έχει ακόμα λήξει η προθεσμία εντός της οποίας έπρεπε να τους έχει δοθεί τελωνειακός προο­ρισμός. 5) Το άρθρο 90Θ, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', του κανονισμού 2454/93, όπως τρο­ποποιήθηκε με το άρθρο 1, σημείο 29, του κανονισμού (ΕΚ) 3254/94 της Επι­τροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1994, έχει εφαρμογή στις περιπτώσεις στις οποίες θα μπορούσαν τα εμπορεύματα να τύχουν κοινοτικής μεταχειρίσεως ή προτιμησιακής δασμολογικής προτιμήσεως, όχι όμως στις περιπτώσεις στις οποίες τα εμπορεύματα θα μπορούσαν να τύχουν άλλου είδους ευνοϊκής μεταχειρίσεως.
SÖHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN goods covered by several summary declarations a customsapproved treatment or use. However, even in the case of a single application, the timelimit may be extended only in respect of goods in relation to which the prescribed timelimit for assigning a customsapproved treatment or use has not yet expired. 5. Article 900(l)(o) of Regulation No 2454/93, as amended by Article 1(29) of Commission Regulation (EC) No 3254/94 of 19 December 1994, applies to cases in which the goods would have been eligible for Community treatment or preferential tariff treatment, but not to cases in which the goods would have been eligible for other forms of favourable treatment.
Αν η επιληφθείσα αρχή δεν είναι σε θέση, ενόψει των προβληθέντων λόγων, να λάβει απόφαση επιστροφής ή διαγραφής βάσει του άρθρου 899 του κανονισμού 2454/93, είναι υποχρεωμένη να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία «που μπορούν να αποτελέσουν ειδική κατάσταση που προκύπτει από περιστάσεις για τις οποίες δεν υπήρξε δόλος ή προφανής αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερομένου», κατά την έννοια του άρθρου 905, παράγραφος 1, του κανονισμού 2454/93, που να επιβάλλουν την εξέταση του φακέλου από την Επιτροπή.
Where the decisionmaking authority is not in a position, on the basis of the grounds adduced, to take a decision to repay or remit duties on the basis of Article 899 of Regulation No 2454/93, it is required to examine of its own motion whether there is any evidence 'which might constitute a special situation resulting from circumstances in which no deception or obvious negligence may be attributed to the person concerned' within the meaning of Article 905(1) of Regulation No 2454/93 which would necessitate examination of the file by the Commission.
Ι ­ 7953
I - 7953
Υπόθεση C­179/98
Case C-179/98
(αίτηση του Cour du travail de Bruxelles για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Cour du Travail de Bruxelles)
«Συμφωνία συνεργασίας ΕΟΚ­Μαρόκου —Άρθρο 41, παράγραφος 1 — Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων στον τομέα των κοινωνικών ασφαλίσεων — Προσωπικό πεδίο εφαρμογής»
(EEC-Morocco Cooperation Agreement — Article 41(1) — Principle of non discrimination in the field of social security — Scope ratione personae)
Alber της 18ης Μαΐου 1999 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 11ης Νοεμβρίου 1999 . . . .
Opinion of Advocate General Alber delivered on 18 May 1999 Judgment of the Court (Sixth Chamber), 11 November 1999
Διεθνείς συμφωνίες — Συμφωνία συνεργασίας ΕΟΚ­Μαρόκου — Μαροκινοί εργαζό­μενοι απασχολούμενοι εντός κράτους μέλους — Κοινωνική ασφάλιση — Ίση μεταχεί­ριση —Άρθρο 41, παράγραφος 1, της Συμφωνίας —Επίκληση του εκ μέρους μέλους της οικογενείας διακινούμενου Μαροκινού εργαζομένου ο οποίος απέκτησε την ιθαγένεια του κράτους υποδοχής —Προϋπόθεση —Διατήρηση εκ μέρους του εργαζομένου, έναντι του δικαίου του κράτους μέλους υποδοχής, της μαροκινής ιθαγενείας — Εκτίμηση από το εθνικό δικαστήριο (Συμφωνία συνεργασίας ΕΟΚ­Μαρόκου, άρθρο 41 § 1)
International agreements — EEC-Morocco Cooperation Agreement — Moroccan workers employed in a Member State — Social security — Equal treatment — Article 41 (1) of the Agreement — Whether Article 41 (1) may be relied upon by a member of the family of a Moroccan migrant worker who has acquired the nationality of the host Member State — Condition — Where the worker is regarded under the law of the host Member State as having retained Moroccan nationality — To be determined by the national court
Ι ­ 7955
I - 7955
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C­179/98
SUMMARY — CASE C-179/98
Ένα μέλος της οικογενείας διακινούμε­νου εργαζομένου μαροκινής ιθαγενείας, σε περίπτωση που ο εργαζόμενος αυτός απέκτησε την ιθαγένεια του κράτους μέλους υποδοχής πριν από την ημε­ρομηνία κατά την οποία το ως άνω μέλος της οικογενείας άρχισε να κατοικεί μαζί του εντός του εν λόγω κράτους μέλους και ζητεί τη χορήγηση παροχής κοινω­νικής ασφαλίσεως δυνάμει της νομοθε­σίας του ως άνω κράτους, δεν μπορεί να στηριχθεί στο άρθρο 41, παράγραφος 1, της Συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ της ΕΟΚ και του Μαρόκου, επικαλούμενο τη μαροκινή ιθαγένεια του προαναφερ­θέντος εργαζομένου για να ζητήσει την εφαρμογή της προβλεπόμενης από τη διάταξη αυτή αρχής της ίσης μεταχειρί­σεως στον τομέα της κοινωνικής ασφα­λίσεως.
A member of the family of a migrant worker of Moroccan nationality — where that worker has acquired the nationality of his host Member State before the date on which that member of his family began to live with him there and applied for a social security benefit under the legislation of that State — cannot rely on Article 41(1) of the EEC-Morocco Cooperation Agree ment as a ground for invoking that worker's Moroccan nationality for the purposes of obtaining the benefit of the principle of equal treatment in the field of social security laid down in that provision.
Το ως άνω μέλος της οικογενείας Μαροκινού διακινούμενου εργαζομέ­νου, εφόσον ο εργαζόμενος αυτός έχει και την ιθαγένεια του κράτους μέλους υποδοχής, δεν μπορεί να επικαλεστεί τη
Such a member of the family of a Moroccan migrant worker, where that worker also has the nationality of the host Member State, could invoke the worker's Moroccan nationality, for the
Ο όρος «μέλη της οικογενείας» του Μαροκινού διακινούμενου εργαζομέ­νου, υπό την έννοια του άρθρου 41, παράγραφος 1, της Συμφωνίας συν­εργασίας μεταξύ της ΕΟΚ και του Μαρόκου, η οποία παρέχει την προστα­σία που προβλέπει η αρχή της απαγο­ρεύσεως των διακρίσεων στον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως όχι μόνο στον ίδιο τον Μαροκινό διακινούμενο εργα­ζόμενο, αλλά και στα μέλη της οικογε­νείας του που κατοικούν μαζί του, καλύπτει και τους ανιόντες του εργαζο­μένου αυτού και του συζύγου του που κατοικούν μαζί του εντός του κράτους μέλους υποδοχής.
The term 'members of the family' (of a Moroccan migrant worker), within the meaning of Article 41(1) of the EEC-Morocco Cooperation Agreement — which confers the benefit of the principle of nondiscrimination in the field of social security not only on the Moroccan migrant worker himself but also on members of his family living with him — also covers relatives in the ascending line of that worker and of his spouse who live with him in the host Member State.
Ι ­ 7956
I - 7956
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ SIEGBERT ALBER της 18ης Μαΐου 1999 *
OPINION OF ADVOCATE GENERAL ALBER deliveredon 18 May 1999*
Α — Εισαγωγή αποτελούσε μέλος του νοικοκυριού που συνίστατο από τον γαμβρό της και τη θυγα­τέρα της, οι οποίοι είχαν αποκτήσει τη βελ­γική ιθαγένεια «στα μέσα της δεκαετίας του '70, καθώς φαίνεται».
A — Introduction since September 1985 and is part of the household of her son-in-law and daughter who acquired Belgian nationality 'apparently in the mid-1970s'.
Κατά το αιτούν δικαστήριο, οι διατάξεις του βελγικού νόμου που διέπουν τη χορήγηση επιδόματος αναπηρίας είναι οι ακόλουθες:
According to the referring court, the provision of Belgian law relating to the grant of disability allowance states:
Στην υπό κρίση υπόθεση το Cour du travail de Bruxelles (Βέλγιο) υποβάλλει δύο προδι­καστικά ερωτήματα σχετικά με το αν η μαροκινής ιθαγενείας πεθερά ενός — αρχικά τουλάχιστον — Μαροκινού εργαζομένου, ο οποίος κατοικεί στο Βέλγιο και έχει αποκτ­ήσει στο μεταξύ τη βελγική ιθαγένεια, μπορεί να επικαλείται την αρχή της ίσης μεταχειρί­σεως που προβλέπει η Συμφωνία Συνεργα­σίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρό­κου 1 (στο εξής: Συμφωνία) για να λάβει στο Βέλγιο επίδομα αναπηρίας, καθώς και σχε­τικά με το αν αυτή αποτελεί μέλος της οικο­γενείας, ως πεθερά, κατά την έννοια του άρθρου 41, παράγραφος 1, της Συμφωνίας Συνεργασίας.
In the present case the Cour du Travail (Higher Labour Court), Brussels, has refer red for a preliminary ruling two questions which seek to establish whether the Moroccan mother-in-law of a worker — who was at least originally Moroccan — who lives in Belgium and has since acquired Belgian nationality, may rely on the requirement of equal treatment contained in the Cooperation Agreement between the European Economic Community and the Kingdom of Morocco1(hereinafter 'the Cooperation Agreement') in order to obtain a disability allowance in Belgium and whether she, as a mother-in-law, con stitutes a member of the family for the purposes of Article 41(1) of the Cooperation Agreement.
« Ο αιτών τη χορήγηση επιδόματος πρέπει να έχει την πραγματική κατοικία του στο Βέλγιο και:
'Any person claiming an allowance must have their actual residence [in Belgium] and fall within one of the following categories:
Η Ε Mesbah, προσφεύγουσα της κύριας δίκης (στο εξής: προσφεύγουσα), ζήτησε στις 22 Μαρτίου 1995 να λάβει το ως άνω επίδομα αναπηρίας.
Mrs Mesbah, the plaintiff in the main proceedings (hereinafter 'the plaintiff), applied for such a disability allowance on 22 March 1995. At the time she was a Moroccan national.
Τότε είχε τη μαροκινή ιθαγέ­νεια 2.
2 According to the referring court, she has lived in Belgium
* Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.
* Original language: German.
1 —Συμφωνία της 27ης Απριλίου 1976, η οποία εγκρίθηκε εξ ονόματος της Κοινότητας με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2211/78 του Συμβουλίου, της 26ης Σεπτεμβρίου 1978, περί συνάψεως συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και του Βασιλείου του Μαρόκου (ΕΕ ειδ. εκδ. 11/010, σ. 130).
1 — Cooperation Agreement between the European Economic Community and the Kingdom of Morocco of 27 April 1976 approved on behalf of the Community by Council Regulation (EEC) No 2211/78 of 26 September 1978 concerning the conclusion of the Cooperation Agreement between the European Economic Community and the Kingdom of Morocco (OJ 1978 L 264, p. 1).
2. να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 (...) ή
2 — According to the Belgian Government, she has possessed Belgian nationality since 9 January 1998.
Ι ­ 7957
I - 7957
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ALBERT — ΥΠΟΘΕΣΗ C­179/98
OPINION OF MR ALBER — CASE C-179/98
3. να είναι άπατρις (...) ή υπηκόους των κρατών μελών, στα οποία απασχολούνται.»
tion to nationals of the Member States in which they are employed.'
4. να είναι πρόσφυγας (...) ή
4. refugees ...
Οι αρμόδιες αρχές αρνήθηκαν την καταβολή του ως άνω επιδόματος στην προσφεύγουσα απλώς και μόνον επειδή αυτή δεν είχε τη βελγική ιθαγένεια.
The plaintiff was denied payment of that allowance solely on the ground that she did not possess Belgian nationality.
Κατά την άποψη του αιτούντος δικαστη­ρίου, η προσφεύγουσα — η οποία δεν έχει καθόλου δικά της εισοδήματα — μπορεί να επικαλεστεί την ως άνω απαγόρευση των διακρίσεων, καθόσον το μεν ζητούμενο επί­δομα περιλαμβάνεται στις παροχές κοινω­νικής ασφαλίσεως ενώ, επιπλέον, το άρθρο 41 έχει άμεσο αποτέλεσμα.
The referring court considers that the plaintiff — who has no income of her own — can rely on the principle of non discrimination in this case since the allow ance she applied for comes within the field of social security and, moreover, Article 41 has direct effect.
Το αιτούν δικαστήριο στηρίζεται προς τούτο στη νομολογία του Δικαστηρίου.
In that respect it relies on the caselaw of the Court of Justice.
Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο αμφιβάλλει αν η προ­σφεύγουσα εμπίπτει και στο προσωπικό πεδίο εφαρμογής της Συμφωνίας, καθόσον, κατά τα στοιχεία που παρέχει το αιτούν δικαστήριο, αυτή ήταν κατά τον χρόνο της υποβολής του σχετικού αιτήματος «το μόνο άτομο του νοικοκυριού του γαμβρού της και της θυγατέρας της που είχε διατηρήσει τη μαροκινή ιθαγένεια».
However, the national court expresses doubts as to whether the plaintiff also falls within the scope ratione personae of the Cooperation Agreement since, according to the referring court, she was 'the only person in the household of her son-in-law and daughter to have kept her Moroccan nationality' at the time the application was submitted.
Ο γαμβρός της και η θυγατέρα της απέκτησαν τη βελγική ιθαγέ­νεια «στα μέσα της δεκαετίας του '70, καθώς φαίνεται».
The son-in-law and daughter acquired Belgian nationality 'apparently in the mid-1970s'.
Εξ αυτού ανακύπτει το ζήτημα αν η προσφεύγουσα μπορεί ακόμη να θεωρείται ως μέλος της οικογενείας ενός Μαροκινού εργαζομένου, κατά την έννοια του άρ­θρου 41, παράγραφος 1, της Συμφωνίας.
Therefore, the question arose whether the plaintiff was still to be regarded as a member of the family of a Moroccan worker for the purposes of Article 41(1) of the Cooperation Agree ment.
Η προσφεύγουσα επικαλέστηκε ωστόσο την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων του άρθρου 41, παράγραφος 1, της Συμφω­νίας, που έχει ως εξής:
However, the plaintiff relied on the principle of nondiscrimination in Article 41(1) of the Cooperation Agreement, which states:
Ελλείψει ορισμού της εννοίας «μέλος της οικογενείας» στη Συμφωνία, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, εξάλλου, ποιο βαθμό συγγένειας καλύπτει η εν λόγω έννοια και αν αυτή έχει εφαρμογή στην περίπτωση της πεθεράς.
Since the Cooperation Agreement does not define the term 'member of the family', the referring court is also uncertain as to the degree of relationship covered by that term and whether it can be applied to the mother-in-law in this case.
Για τον λόγο αυτό υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
Consequently, it has referred the following questions to the Court of Justice for a preliminary ruling: