natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Levitt, solicitors, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμ­βούργο το δικηγορικό γραφείο De Brandt, Van Hecke, Lagae & Loesch, 11, rue Goethe, αναιρεσείουσα, που έχει ως αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως κατά της διατάξεως του Προέδρου του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 21ης Ιουλίου 1999 στην υπόθεση Τ­191/98 R, DSR­Senator Lines κατά Επιτροπής (που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμα στη Συλλογή), με την οποία ζητείται η αναίρεση της διατάξεως αυτής, καθώς και: — κυρίως η αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως 1999/243/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Σεπτεμβρίου 1998, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης ΕΚ (υπόθεση IV/35.134 — Trans­Atlantic Conference Agree­ment) (EE 1999, L 95, σ.
— suspension of the operation of Commission Decision 1999/243/EC of 16 September 1998 relating to a proceeding pursuant to Articles 85 and 86 of the EC Treaty (Case No IV/35.134 — Trans-Atlantic Conference Agreement) (OJ 1999 L 95, p.
1), στο μέτρο που στα άρθρα 8 και 10 επιβάλλει στην
1) in so far as, in Articles 8 and 10, it
Ι ­ 8735
I - 8735
— επικουρικώς, την αναστολή εκτελέσεως της εν λόγω αποφάσεως υπό τους όρους που πρότεινε η αναιρεσείουσα στην Επιτροπή με επιστολή της 1ης Ιουνίου 1999,
— in the alternative, suspension of the operation of the above Decision subject to the conditions proposed by the appellant to the Commission by letter of 1 June 1999;
— έτι επικουρικότερο, την αναπομπή της υποθέσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου προκειμένου να αποφανθεί εκ νέου,
— in the further alternative, referral of the case back to the Court of First Instance for a fresh decision; and
Lyal, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C Gómez de la Cruz, μέλος της ίδιας υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg, καθής στην πρωτοβάθμια δίκη,
Commission of the European Communities, represented by R. Lyal, of its Legal Service, acting as Agent, with an address for service in Luxembourg at the office of C. Gómez de la Cruz, also of the Legal Service, Wagner Centre, Kirchberg, defendant at first instance,
Ι - 8736
I - 8736
Plessing, Ministerialrat στο ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομίας, και C.­D. Quas­sowski, Regierungsdirektor στο ίδιο υπουργείο, Postfach 13 08, D­53117 Βόνη, παρεμβαίνουσα στην πρωτοβάθμια δίκη,
Federal Republic of Germany, represented by W.-D. Plessing, Ministerialrat at the Federal Ministry of Economic Affairs, and C.-D. Quassowski, Regierungsdirektor at the same Ministry, acting as Agents, Postfach 13 08, D — 53117 Bonn, intervener at first instance,
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα Α. La Pergola, εκδίδει την ακόλουθη
THE PRESIDENT OF THE COURT after hearing the Advocate General, A. La Pergola, makes the following
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου την 1η Οκτωβρίου 1999, η DSR­Senator Lines GmbH άσκησε, βάσει των άρθρων 225 ΕΚ και 50, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, αίτηση αναιρέσεως κατά της δια­τάξεως του Προέδρου του Πρωτοδικείου της 21ης Ιουλίου 1999 στην υπόθεση Τ­191/98 R, DSR­Senator Lines κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. II­2531, στο εξής: προσβαλλομένη διάταξη), με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την αίτηση αναστολής εκτελέσεως της αποφάσεως 1999/243/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Σεπ­
By application lodged at the Registry of the Court of Justice on 1 October 1999, DSR-Senator Lines GmbH brought an appeal pursuant to Article 225 EC and the second paragraph of Article 50 of the EC Statute of the Court of Justice against the order of the President of the Court of First Instance of 21 July 1999 in Case T-191/98 R DSR-Senator Lines v Commission [1999] ECR II-2531 (hereinafter 'the order under appeal') rejecting its application for suspension of the operation of Commission Decision 1999/243/EC of 16 September 1998 relating to a
ΔΙΑΤΑΞΗ της 14.12.1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-364/99 P(R) τεμβρίου 1998, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης ΕΚ (υπόθεση IV/35.134 — Trans-Atlantic Conference Agreement) (EE 1999, L 95, σ.
ORDER OF 14, 12. 1999 — CASE C-364/99 P(R) proceeding pursuant to Articles 85 and 86 of the EC Treaty (Case No IV/ 35.134 — Trans-Atlantic Conference Agreement) (OJ 1999 L 95, p.
1), στο μέτρο που στα άρθρα 8 και 10 επιβάλλει στην αναιρεσείουσα πρόστιμο ύψους 13 750 000 ευρώ.
1) in so far as, in Articles 8 and 10, it imposes a fine of EUR 13 750 000 on the appellant.
Εκτός από την ακύρωση της προσβαλλομένης διατάξεως η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
As well as seeking to have that order set aside, the appellant requests:
— κυρίως να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως 1999/243 κατά το μέτρο που της επιβάλλει, στα άρθρα 8 και 10, πρόστιμο 13 750 000 ευρώ χωρίς υποχρέωση συστάσεως τραπεζικής εγγυήσεως,
— suspension of the operation of Decision 1999/243 with effect from 14 February 1999 in so far as, in Articles 8 and 10, it imposes a fine of EUR 13 750 000 on the appellant, no attendant obligation to be placed on the appellant to provide a bank guarantee;
— επικουρικώς, να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως της εν λόγω αποφάσεως υπό τους όρους που πρότεινε η αναιρεσείουσα στην Επιτροπή με επιστολή της 1ης Ιουνίου 1999,
—■ in the alternative, suspension of the operation of the above Decision subject to the conditions proposed by the appellant to the Commission by letter of 1 June 1999;
— έτι επικουρικότερον, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Πρωτοδικείου προκειμένου να αποφανθεί εκ νέου,
— in the further alternative, referral of the case back to the Court of First Instance for a fresh decision; and
— να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα.
— that costs be reserved.
Ι - 8738
I - 8738
Με χωριστά δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία στις 25 και στις 26 Οκτωβρίου 1999, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και η Επιτροπή κατέθεσαν τις γραπτές παρατηρήσεις τους ενώπιον του Δικαστηρίου.
By documents lodged at the Court Registry on 25 and 26 October 1999, the Federal Republic of Germany and the Commission submitted their written observations to the Court.
Το ιστορικό της διαφοράς, όπως εκτίθεται στην προσβαλλομένη διάταξη, είναι το ακόλουθο:
The factual background to the dispute was described in the order under appeal as follows:
Στις 19 Οκτωβρίου 1994, η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 94/980/ΕΚ, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (ΙV/34.446 —Trans­Atlantic Agreement) (EE L 376, σ.
On 19 October 1994 the Commission adopted Decision 94/980/EC relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the EC Treaty (IV/34.446 — Trans-Atlantic Agreement) (OJ 1994 L 376, p.
1), με την οποία, αφενός, διαπίστωσε ότι ορισμένες διατάξεις της TAA, εκ των οποίων, ιδίως, οι αναφερόμενες σε ορι­σμένες υπηρεσίες χερσαίων μεταφορών στο έδαφος της Κοινότητας, παρέβαι­ναν την παράγραφο 1 του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 81 ΕΚ) και, αφετέρου, αρνήθηκε την εφαρμογή του άρθρου 85, παράγραφος 3, της Συνθήκης και του άρθρου 5 του κανονισμού 1017/68 του Συμβουλίου, της 19ης Ιουλίου 1968, περί εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού στους τομείς των σιδηροδρομικών, οδικών και εσωτερικών πλωτών μεταφορών (ΕΕ ειδ. έκδ.
1), in which, first, it found that certain provisions of the TAA, in particular those relating to certain inland transport services in Community territory, infringed Article 85(1) of the EC Treaty (now Article 81(1) EC) and, second, it refused to apply to those provisions Article 85(3) of the Treaty and Article 5 of Regulation (EEC) No 1017/68 of the Council of 19 July 1968 applying rules of competition to
Ι ­ 8739
I - 8739
86), στις διατάξεις αυτές. Η απόφαση 94/980, της 19ης Οκτωβρίου 1994, απαγόρευε στους αποδέκτες της να προβαίνουν, ιδίως, σε δραστηριότητες καθορισμού των τιμών που έχουν στόχο ή αποτέλεσμα ταυτόσημο ή ανάλογο με εκείνο των διατάξεων της TAA.
Decision 94/980 prohibited the undertakings to which it was addressed from engaging, inter alia, in price-fixing practices which had the same or a similar object or effect as the provisions contained in the TAA.
Κατά το πέρας πολυάριθμων συζητήσεων με την Επιτροπή, οι μετέχουσες στην TAA εταιρίες κοινοποίησαν στην τελευταία, στις 5 Ιουλίου 1994, μια νέα συμφωνία προοριζόμενη να αντικαταστήσει την TAA και φέρουσα τον τίτλο Trans­Atlantic Conference Agreement (Συμφωνία Διατλαντικής Ναυτιλιακής Διασκέψεως, στο εξής: TACA), η οποία τέθηκε σε εφαρμογή στις 24 Οκτωβρίου 1994.
Following numerous discussions with the Commission, the parties to the TAA notified to the Commission on 5 July 1994 a new agreement intended to replace the TAA, called the Trans-Atlantic Conference Agreement ("the TACA"), which entered into force on 24 October 1994.
Λόγω διαδοχικών τροποποιήσεων, πέντε νέες διατυπώσεις της TACA κοινοποιήθηκαν στην Επιτροπή μετά την 5η Ιουλίου 1994.
Because of a succession of amendments, five new versions of the TACA were notified to the Commission after 5 July 1994.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1998 η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 1999/243 (...).
On 16 September 1998 the Commission adopted Decision 1999/243 ...
Συμφωνά με τα άρθρα 1,2 και 3 της Αποφάσεως [1999/243], οι μετέχουσες στην TACA επιχειρήσεις παρέβησαν τις διατάξεις του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης, του άρθρου 53, παράγραφος 1, της Συμφωνίας περί Ενιαίου Ευρω­παϊκού Χώρου (ΕΟΧ) και του άρθρου 2 του κανονισμού 1017/68, της 19ης Ιουλίου 1968, συνάπτοντας συμφωνία δυνάμει της οποίας προέβησαν σε διάφορες δραστηριότητες αντίθετες προς τον ανταγωνισμό.
According to Articles 1, 2 and 3 of [Decision 1999/243], the parties to the TACA infringed Article 85(1) of the Treaty, Article 53(1) of the Agreement establishing the European Economic Area (EEA) and Article 2 of Regulation No 1017/68 by entering into an agreement under which they engaged in various anti-competitive activities.
Σύμφωνα με τα άρθρα 5 και 6 της Αποφάσεως, η αιτούσα και οι λοιπές μετέ­χουσες στην TACA εταιρίες παρέβησαν τις διατάξεις του άρθρου 86 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 82 ΕΚ) και του άρθρου 54 της Συμφωνίας ΕΟΧ, μεταβάλλοντας τη διάρθρωση του ανταγωνισμού στην αγορά ώστε να ενι­σχύσουν τη συλλογική δεσπόζουσα θέση τους και προβλέποντας περιορισμούς ως προς τη δυνατότητα συνάψεως συμβάσεων παροχής υπηρεσιών και ως προς το περιεχόμενο αυτών.
Articles 5 and 6 of [Decision 1999/243] state that the applicant and the other parties to the TACA have infringed Article 86 of the Treaty (now Article 82 EC) and Article 54 of the EEA Agreement by altering the competitive structure of the market so as to reinforce their collective dominant position and by placing restrictions on the availability and contents of service contracts.
Το άρθρο 8 της Αποφάσεως επιβάλλει στην αιτούσα πρόστιμο 13 750 000 ευρώ για τις παραβάσεις που διαπιστώνονται στα άρθρα 5 και 6 της Αποφάσεως.
Article 8 of [Decision 1999/243] imposes a fine of EUR 13 750 000 on the applicant in respect of the infringements found in Articles 5 and 6.
Το
Article 10
Ι ­ 8740
I - 8740
DSR­SENATOR LINES κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ άρθρο 10 της Αποφάσεως προβλέπει ότι τα πρόστιμα που καθορίζονται στο άρθρο 8 πρέπει να καταβληθούν εντός τριών μηνών από της ημερομηνίας κοι­νοποιήσεως της Αποφάσεως.
DSR-SENATOR LINES V COMMISSION provides that the fines laid down in Article 8 are to be paid within three months of the date of notification of the Decision.
Με έγγραφο της 25ης Σεπτεμβρίου 1998, η Επιτροπή κοινοποίησε την Απόφαση στην αιτούσα.
By letter of 25 September 1998 the Commission notified the applicant of [Decision 1999/243].
Στο έγγραφο αυτό, διευκρίνιζε ότι, αν η αιτούσα ασκούσε προ­σφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου, η Επιτροπή δεν θα προέβαινε σε κανένα μέτρο για την είσπραξη του προστίμου κατά την εκκρεμοδικία της υποθέσεως, υπό την προϋπόθεση ότι η οφειλή θα γεννούσε τόκους από της εκπνοής της προθεσμίας καταβολής και ότι το αργότερο κατά την ημερομηνία αυτή θα υπήρχε σύσταση τραπεζικής εγγυήσεως, αποδεκτής από την Επιτροπή και καλύπτουσας την κύρια οφειλή και τους τόκους.
In that letter it stated that, if the applicant brought an action before the Court of First Instance, it would not take any steps to recover the fine while the case was pending before the Court, provided that interest accrued on the amount due from the date on which the period for payment expired and that a bank guarantee acceptable to the Commission and covering both the principal sum and interest was provided no later than that date.
Με έγγραφο της 16ης Δεκεμβρίου 1998, η αιτούσα ζήτησε απαλλαγή από την υποχρέωση συστάσεως τραπεζικής εγγυήσεως.
By letter of 16 December 1998, the applicant asked for a dispensation from the obligation to provide a bank guarantee.
Η Επιτροπή απέρριψε το αίτημα αυτό με έγγραφο της 10ης Φεβρουαρίου 1999, θεωρώντας, ιδίως, ότι έπρεπε να είναι δυνατή η σύσταση της απαιτούμενης εγγυήσεως "από τους εταίρους, τραπεζίτες ή μετόχους της επιχειρήσεως".
The Commission rejected that request by letter of 10 February 1999, taking the view, in particular, that it had to be possible to raise the required guarantee from among "the company's partners, bankers or shareholders".
Επιπλέον, η Επιτροπή ανέφερε ότι ήταν έτοιμη να δεχθεί:
In addition, the Commission indicated that it was prepared to accept:
Ι ­ 8741
I - 8741
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 7 Δεκεμβρίου 1998, η αναιρεσείουσα ζήτησε την ακύρωση της αποφάσεως 1999/243.
By application lodged at the Registry of the Court of First Instance on 7 December 1998, the appellant sought annulment of Decision 1999/243.
Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου την 1η Μαρτίου 1999, η αναιρεσείουσα υπέβαλε δυνάμει του άρθρου 242 ΕΚ, αίτηση περί αναστολής εκτελέσεως, μέχρις εκδόσεως της επί της ουσίας αποφάσεως του Πρωτοδικείου, της αποφάσεως 1999/243 στο μέτρο που της επιβάλλει, στα άρθρα 8 και 10, πρόστιμο 13 750 000 ευρώ χωρίς να υποχρεούται να συστήσει την τραπεζική εγγύηση την οποία απαίτησε η Επιτροπή με το από 25 Σεπτεμβρίου 1998 έγγραφο ως προϋπόθεση για τη μη άμεση είσπραξη του προστίμου.
By separate document lodged at the Registry of the Court of First Instance on 1 March 1999, the appellant lodged an application pursuant to Article 242 EC for suspension of the operation of Decision 1999/243 pending delivery of the judgment in the main proceedings in so far as, in Articles 8 and 10, it requires the appellant to pay a fine of EUR 13 750 000, no attendant obligation to be placed on the appellant to provide the bank guarantee demanded by the Commission in its letter of 25 September 1998 as a condition for not immediately enforcing recovery of that fine.
Η προσβαλλομένη διάταξη
The order under appeal
Από την προσβαλλομένη διάταξη προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο, αφού διαπίστωσε ότι η αίτηση της αναιρεσείουσας είχε στην πραγματικότητα ως μόνο αντικείμενο να επιτύχει την απαλλαγή από την υποχρέωση συστάσεως τραπεζικής εγγυήσεως ως προϋποθέσεως για τη μη άμεση είσπραξη του προστίμου που επιβλήθηκε με την απόφαση 1999/243, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων εξέτασε το ζήτημα αν η αναιρεσείουσα προσκόμισε την απόδειξη ότι της ήταν αδύνατο να συστήσει την απαιτούμενη εγγύηση χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την ύπαρξη της και, επομένως, ότι επληρούτο η προϋπόθεση του επείγοντος.
In the order under appeal it was found that the object of the application was in fact solely to obtain dispensation from the obligation to provide a bank guarantee as a condition for the fine imposed by Decision 1999/243 not being recovered immediately. It was then considered whether the appellant had proved that it was impossible for it to provide the guarantee demanded without jeopardising its existence and that the condition relating to urgency was therefore satisfied.
Σε ένα πρώτο στάδιο, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων δέχθηκε, στις σκέψεις 61 έως 63 της προσβαλλομένης διατάξεως, ότι η αναιρεσείουσα απέδειξε επαρκώς την αδυναμία της να λάβει η ίδια την τραπεζική εγγύηση που απαιτεί η Επιτροπή.
Initially, the President of the Court of First Instance acknowledged that the appellant had established with sufficient certainty that it was unable, by itself, to obtain the bank guarantee required by the Commission (paragraphs 61 to 63).
Όπως προκύπτει από τη σκέψη 64 της προσβαλλομένης διατάξεως, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων θεώρησε πάντως ότι, για να εκτιμηθεί η ικανότητα της αναιρεσείουσας να συστήσει την εν λόγω εγγύηση, έπρεπε να ληφθεί επίσης υπόψη ο
However, the view was taken that, when assessing the appellant's ability to provide the bank guarantee, account had also to be taken of the group of undertakings to which it belonged, directly or indirectly, bearing in mind both the
Ι - 8742
I - 8742
DSR­SENATOR LINES κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ όμιλος εταιριών από τον οποίο εξαρτάτο άμεσα ή έμμεσα, σταθμίζοντας αφενός το δημόσιο συμφέρον που συνδέεται με την εκτέλεση των αποφάσεων της Επιτροπής και αφετέρου τα πλεονεκτήματα που είναι δυνατό να απορρέουν για τους εταίρους της εταιρίας από την ενδεχόμενη, αντίθετη προς τον ανταγωνισμό, συμπεριφορά της εταιρίας.
DSR-SENATOR LINES V COMMISSION public interest attaching to implementation of Commission decisions and the potential advantages which might accrue for a company's shareholders from its anti-competitive conduct (paragraph 64).
10 Συναφώς, από τις σκέψεις 65 έως 69 της προσβαλλομένης διατάξεως προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα δεν προσκόμισε στοιχεία ικανά να αποδείξουν ότι η Hanjin, της οποίας είναι θυγατρική εταιρία κατά 80 % και η οποία είναι επίσης αποδέκτης της αποφάσεως 1999/243, δεν ήταν σε θέση να συνδράμει ώστε να συσταθεί η εγγύηση που απαιτεί η Επιτροπή.
10 It was concluded that the appellant had not adduced evidence capable of proving that Hanjin — an undertaking which holds an 80% stake in the appellant, its subsidiary, and which was also an addressee of Decision 1999/243 — was not in a position to assist it for the purpose of providing the guarantee required by the Commission (paragraphs 65 to 69).
11 Ειδικότερα, το γεγονός ότι οι μέτοχοι της αναιρεσείουσας στους οποίους συγκατα­λέγεται η Hanjin είχαν δηλώσε σαφώς την πρόθεση τους να μην υποστηρίξουν την επιχείρηση δεν αποδεικνύει ότι εμποδίζονταν να το πράξουν.
11 In particular, the fact that the appellant's shareholders, including Hanjin, had clearly stated that they did not intend to support the appellant did not prove that they were prevented from so doing.
Αντιθέτως, η Επι­τροπή προσκόμισε στοιχεία αποδεικνύοντα ότι η Hanjin είχε επιτύχει καλά οικονο­μικά αποτελέσματα για το 1998 και προέβλεπε επίσης κέρδη για τη χρήση 1999, η δε αναιρεσείουσα δεν αμφισβήτησε σοβαρά τα στοιχεία αυτά.
On the contrary, evidence produced by the Commission, which the appellant made no serious attempt to dispute, indicated that Hanjin's performance in 1998 had been healthy, as was its financial forecast for 1999.
12 Κατά συνέπεια, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, κρίνοντας ότι δεν πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος, απέρριψε την αίτηση αναστολής εκτελέσεως χωρίς να εξετάσει τους λοιπούς λόγους και τα επιχειρήματα που είχε προβάλει η αναιρε­σείουσα.
12 On the ground that the condition relating to urgency had not therefore been satisfied, the application for interim relief was dismissed and the other pleas and arguments put forward by the appellant in support thereof were not considered.
Τα επιχειρήματα των διαδίκων
Arguments of the parties
13 Προκαταρκτικώς, η αναιρεσείουσα δηλώνει ότι, μετά την έκδοση της προσβαλλο­μένης διατάξεως, ζήτησε για τρίτη φορά από τους μετόχους της να τη συνδράμουν
13 By way of a preliminary point, the appellant states that, following the order under appeal, it submitted to its shareholders a third request for assistance in providing
Ι ­ 8743
I - 8743
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
First plea in law
14 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα παρατηρεί ότι ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου, στηριζόμενος στο γεγονός ότι η αναιρεσείουσα δεν είχε αποδείξει ότι ο ένας από τους τρεις μετόχους της «δεν μπορούσε» να τη συνδράμει, ερμήνευσε εσφαλμένα την προϋπόθεση του επείγοντος και κακώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν αποδείχθηκε ο κίνδυνος επελεύσεως σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας.
14 The first plea in law raised by the appellant is that, in relying on the fact that the appellant had failed to show that one of its three shareholders was 'prevented' from offering it assistance, the President of the Court of First Instance misinterpreted the condition relating to urgency and wrongly concluded that a risk of serious and irreparable damage had not been established.
Πράγματι, η συνδρομή της προϋποθέσεως που απαιτεί ο δικαστής των ασφαλι­στικών μέτρων δεν εξαρτάται από τη βούληση της αναιρεσείουσας.
In reality, satisfaction of the condition required by the President of the Court of First Instance lies outside the appellant's control.
15 Κατά την αναιρεσείουσα, το καίριο ζήτημα δεν είναι αν οι μέτοχοι είναι σε θέση να τη συνδράμουν αλλά το αν έπραξε ό,τι είναι δυνατό να αναμένεται ευλόγως εκ μέρους της για να επιτύχει τη συνδρομή τους.
15 According to the appellant, the relevant question is not whether its shareholders are in a position to provide assistance but rather whether it, the appellant, has done everything that might reasonably be expected of it to procure such assistance.
16 Δεν αμφισβητείται όμως ότι η αναιρεσείουσα δεν διαθέτει κανένα μέσο, νομικό ή έστω ηθικό, για να απαιτήσει οποιαδήποτε συνδρομή εκ μέρους των μετόχων της.
16 It is not disputed that the appellant has no means whatsoever, legal or even moral, to extract any form of assistance from its shareholders.
17 Επιπλέον, ο συλλογισμός του δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων στηρίζεται στο τεκμήριο ότι μόνον ένας των μετόχων, η Hanjin, μπορούσε να παρέμβει, ενώ δεν
17 Moreover, the reasoning of the President of the Court of First Instance rests on the presumption that only one of the shareholders — Hanjin — is in a position to
Ι ­ 8744
I - 8744
DSR­SENATOR LINES κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ πιθανολογείται τέτοια παρέμβαση αν δεν υπάρχουν παρόμοιες συνεισφορές εκ μέρους των λοιπών μετόχων.
DSR-SENATOR LINES V COMMISSION assist, whereas such assistance is unlikely in the absence of similar contributions from the other shareholders.
18 Η αναιρεσείουσα φρονεί περαιτέρω ότι καμιά αιτιολογία δεν στηρίζει τη διατυπο­ύμενη, στη σκέψη 69 της προσβαλλομένης διατάξεως, κρίση ότι «η κατάσταση της Hanjin είναι, εκ πρώτης όψεως, επαρκώς υγιής ώστε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι θα ήταν σε θέση να προσφέρει καθοριστική συνδρομή στην αναιρεσείουσα».
18 Furthermore, the appellant contests as wholly unsubstantiated the statement in paragraph 69 of the order under appeal that 'Hanjin is prima facie in a sufficiently healthy position for the conclusion to be drawn that it would be able to provide the applicant with decisive assistance'.
Αντι­θέτως, όπως προκύπτει από τη σκέψη 41 της προσβαλλομένης διατάξεως, η αναι­ρεσείουσα είχε προσκομίσει στοιχεία στον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων που αποδείκνυαν τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η Hanjin.
It is clear from paragraph 41 that, on the contrary, the appellant had produced evidence to the Court establishing Hanjin's financial difficulties.
Η αναιρε­σείουσα επικαλείται επίσης μια έκθεση της 16ης Σεπτεμβρίου 1999 την οποία επι­συνάπτει στην αίτηση της.
On that point, the appellant also refers to a report dated 16 September 1999 appended to its appeal.
Η έκθεση αυτή που καταρτίστηκε από τον καθηγητή Tae­Woo Lee του Ναυτικού Πανεπιστημίου της Κορέας αναδεικνύει τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Hanjin.
This report, prepared by Professor Tae-Woo Lee of Korea Maritime University, brings to light Hanjin's financial difficulties.
19 Η αναιρεσείουσα προσθέτει ότι οι πέντε διατάξεις που μνημονεύονται στη σκέψη 64 της προσβαλλομένης διατάξεως δεν ενδιαφέρουν την παρούσα υπόθεση διότι δεν επρόκειτο για περιπτώσεις στις οποίες, όπως εν προκειμένω, οι αιτούντες είχαν αποδείξει σαφώς ότι είχαν ζητήσει τη συνδρομή των μετόχων τους και ότι οι τελευ­ταίοι την είχαν αρνηθεί ρητά.
19 The appellant adds that the five orders referred to in paragraph 64 of the order under appeal have no bearing here since, by contrast with the present case, they did not concern situations in which the applicants had clearly showed that they had requested assistance from their shareholders and that those requests had been expressly rejected.