natgillin/translations-raw huggingface dataset:
81 Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 113, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να μεταβάλει το αντικείμενο της ενώπιον του Πρωτοδικείου δίκης.
81 It must be remembered that, under Article 113(2) of the Rules of Procedure of the Court of Justice, the subjectmatter of the proceedings before the Court of First Instance may not be changed in the appeal.
82 Επομένως, η πρωτοδίκως αιτούσα δεν μπορεί να ισχυρίζεται, στο στάδιο της αι­τήσεως αναιρέσεως, ότι, δήθεν, υφίσταται νόμιμη υποχρέωση για ορισμένες τρίτες χώρες να υιοθετήσουν μέτρα ανάλογα προς αυτά που είχε λάβει το Συμβούλιο, και τούτο εφόσον αυτή απέφυγε να πράξει κάτι τέτοιο πρωτοδίκως.
82 The appellant cannot therefore allege, at the appeal stage, that there is a legal obligation for certain third countries to adopt measures analogous to those adopted by the Council if it did not do so at first instance.
Πράγματι, η αι­τούσα περιορίστηκε στο να ισχυριστεί ότι, στο πλαίσιο της αναγνωρίσεως του κοι­νοτικού κεκτημένου, ότι οι υποψήφιες για προσχώρηση χώρες μπορούσαν να συνεχίσουν το παράδειγμα που είχε δώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση.
It had confined itself to stating that, as part of their adoption of the acquis communautaire, the countries applying for accession were likely to follow the example set by the European Union.
Εξάλλου, η αιτούσα δεν είχε κάνει καμία ειδική μνεία των χωρών της KAK.
It did not, moreover, specifically mention the CIS countries.
Ι ­ 8369
I - 8369
Κατά τα λοιπά, η αναιρεσείουσα περιορίζεται, κατ' ουσίαν, στο να επαναλαμβάνει την επιχειρηματολογία που είχε πρωτοδίκως προβάλει και κατά την οποία μια από τις προβλέψιμες συνέπειες της κοινοτικής απαγορεύσεως είναι το ότι και άλλες χώρες θα επέβαλλαν αυτομάτως παρόμοια απαγόρευση.
For the rest, the appellant essentially confines itself to repeating the arguments which it put forward at first instance, according to which one of the foreseeable consequences of the Community ban would be that other countries would automatically impose a similar ban.
Επομένως, για τους λόγους που μνημονεύονται στη σκέψη 61 της παρούσας δια­τάξεως, οι διαπιστώσεις του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή στη σκέψη 160 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, δηλώσεις κατά τις οποίες, αφενός, ουδόλως αποδεικνύεται ότι η αναστολή εφαρμογής θα εμπόδιζε τις τρίτες χώρες να απαγορεύσουν την εμπορία της βιργινιαμυκίνης στο έδαφός τους και, αφετέρου, ότι η μείωση των πωλήσεων στις τρίτες χώρες δεν αποτελεί άμεση συνέπεια του επίδικου κανονισμού, δεν μπορούν να τεθούν υπό αμφισβήτηση στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.
On the grounds referred to in paragraph 61 of this order, the findings of the President of the Court of First Instance at paragraph 160 of the contested order, according to which, first, it had not been established that suspension of operation of the contested regulation would prevent third countries from banning the marketing of virginiamycin on their territory and, second, reduced sales in third countries were not a direct consequence of the contested regulation, cannot be reviewed in this appeal.
Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
The third ground of appeal must therefore be dismissed.
Kerckhove και Ρ. Lambert υποστηρίζουν ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έπρεπε να είχε λάβει υπόψη του, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως του επείγοντος, και τη δική τους ζημία.
In a supplementary plea, H. Kerckhove and P. Lambert maintain that the damage sustained by them should have been taken into consideration by the President of the Court of First Instance when he assessed the question of urgency.
Προς στήριξη του λόγου τους αναιρέσεως, οι παρεμβαίνοντες ισχυρίζονται ότι, εφόσον τους αναγνωρίστηκε επαρκές έννομο συμφέρον, αυτό μπορεί να προστα­τευθεί μόνον εάν ληφθεί υπόψη, για την εκτίμηση του επείγοντος, η ζημία που ισχυρίζονται ότι υφίστανται.
In support of this plea, those interveners contend that since they have been recognised as having a sufficient interest to intervene, that interest can only be protected if, for the purpose of assessing the question of urgency, the damage they claim they will sustain is taken into consideration.
Οι εν λόγω παρεμβαίνοντες προσθέτουν ότι η αντίθετη πρακτική που ακολουθήθηκε από τον Πρόεδρο του Πρωτοδικείου είναι δυνατό να θέσει σε κίνδυνο την ομοιόμορφη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου, ενθαρρύνοντας τους τρίτους ενδιαφερομένους να προσφύγουν στα εθνικά τους δικαστήρια προ­κειμένου να πετύχουν την προσωρινή προστασία των συμφερόντων τους.
Furthermore, the contrary practice followed by the President of the Court of First Instance is likely to jeopardise the uniform interpretation of Community law, by encouraging interested third parties to turn to their national courts in order to obtain interim protection of their interests.
Ι ­ 8370
I - 8370
Πρέπει, κατ' αρχάς, να επισημανθεί ότι από το άρθρο 83, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου απορρέει ότι μόνο το πρόσωπο που έχει προσβάλει πράξη κοινοτικού οργάνου στο πλαίσιο προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου μπορεί παραδεκτώς να υποβάλει και αίτηση αναστολής εκτελέσεως της πράξεως αυτής.
The first point to note is that it follows from the first subparagraph of Article 83(1) of the Rules of Procedure of the Court of Justice that only the person who has challenged a measure of an institution in proceedings before the Court has standing to apply for suspension of operation of that measure.
Εξάλλου, προκειμένου να κηρυχθεί παραδεκτή αυτή η αίτηση αναστολής εκτελέ­σεως, ο αιτών οφείλει να αποδείξει την ύπαρξη ορισμένων στοιχείων που επιτρέπουν να συναχθεί, εκ πρώτης όψεως, το παραδεκτό της επί της ουσίας προσφυγής με την οποία συνδέεται η αίτηση του λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, και τούτο προκειμένου να μην μπορεί, μέσω της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, να επιτευχθεί αναστολή εκτελέσεως πράξεως που δεν πρόκειται, στη συνέχεια, να ακυρωθεί από το Δικαστήριο, εφόσον η σχετική προσφυγή του κριθεί απαράδεκτη κατά την εξέ­ταση επί της ουσίας (βλ. τη διάταξη της 27ης Ιανουαρίου 1988, 376/87 R, Distrivet κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1988, σ. 209, σκέψεις 21 και 22).
Furthermore, in order for that application for suspension of operation to be held admissible, the applicant must establish that there are grounds for concluding prima facie that the main application to which the application for interim measures relates is admissible, in order to prevent a situation where that person is able, by means of an application for interim measures, to obtain suspension of the operation of a measure which the Court subsequently refuses to declare void because, on examination of the substance of the case, the application is declared inadmissible (see Case 376/87 R Distrivet v Council [1988] ECR 209, paragraphs 21 and 22).
Οι επιταγές αυτές απορρέουν από το γεγονός ότι αντικείμενο της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων είναι αποκλειστικώς η διασφάλιση της προσωρινής προστασίας των πολιτών, στο μέτρο που κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο για την πλήρη αποτελεσματικότητα της εκδοθησομένης οριστικής αποφάσεως, και τούτο προκει­μένου να αποφευχθεί ένα κενό στην παρεχόμενη από το Δικαστήριο έννομη προ­στασία (βλ., υπό την έννοια αυτή, τη διάταξη της 3ης Μαΐου 1996, C­399/95 R, Γερμανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. I­2441, σκέψη 46).
Those requirements follow from the fact that the purpose of proceedings for interim relief is solely to ensure that interim protection is available to individuals, if it is necessary in order for the definitive future decision to be fully effective, in order to ensure that there is no lacuna in the legal protection provided by the Court of Justice (see, to that effect, Case C-399/95 R Germany v Commission [1996] ECR I-2441, paragraph 46).
91 Αντιθέτως, οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληροί ένα πρόσωπο προκειμένου να του επιτραπεί να παρέμβει σε μια διαφορά είναι λιγότερο επιτακτικές, δεδομένου ότι το άρθρο 37 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου απλώς απαιτεί το εν λόγω πρόσωπο να δικαιολογεί έννομο συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς αυτής.
91 However, the conditions which a person must satisfy in order to obtain leave to intervene in a case are less stringent, since Article 37 of the EC Statute of the Court of Justice requires only that he establish an interest in the result of the case.
Πράγματι, η ενώπιον του κοινοτικού δικαστή παρέμβαση έχει παρεπόμενο σε σχέση με το αντικείμενο της διαφοράς χαρακτήρα.
An intervention in proceedings before the Community judicature is of an ancillary nature in relation to the subjectmatter of the case.
Εξ αυτού απορρέει ότι, στο πλαίσιο μιας αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως μιας πράξεως, ο παρεμβαίνων, μολονότι δύναται βεβαίως να επικαλεστεί τα δικαιώματά
It follows that, in the context of an application for suspension of operation of a measure, although an intervener may assert his interests, he cannot widen the
Επομένως, το επείγον μιας αιτήσεως λήψεως ασφαλιστικών μέτρων πρέπει να εκτιμάται, όπως προκύπτει, εξάλλου, από πάγια νομολογία (βλ., μεταξύ άλλων, τη διάταξη της 6ης Φεβρουαρίου 1986,310/85 R, Deufil κατά Επιτροπής, Συλλογή 1986, σ.
The urgency of an application for the adoption of interim measures must therefore be assessed in the light of the extent to which an interlocutory order is necessary in order to avoid serious and irreparable damage to the party seeking the adoption of the interim measure, as has moreover repeatedly been confirmed by the Court (see, in particular, Case 310/85 R Deufil v Commission [1986] ECR 537, paragraph 15).
Kerckhove και Ρ. Lambert, οι οποίες διαπνέονται από τον σκοπό της ομοιόμορφης εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου.
That conclusion cannot be undermined by the considerations of expediency formulated by H. Kerckhove and P. Lambert on the basis of the objective of the uniform interpretation of Community law.
Κατά τα λοιπά, διαπιστώνεται ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έλαβε υπόψη, κατά το στάδιο της σταθμίσεως των εκατέρωθεν συμφερόντων, το συμφέρον των παρεμβαινόντων, πράγμα που σημαίνει ότι δι­ασφαλίστηκε η πρακτική αποτελεσματικότητα της παρεμβάσεως τους.
It is, moreover, quite clear that the President of the Court of First Instance took into consideration the interest of the interveners when balancing the interests at stake, so that their intervention was not rendered futile.
Kerckhove και Ρ. Lambert λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
It follows from the foregoing that the plea raised by H. Kerckhove and P. Lambert must be dismissed.
Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
Fifth ground of appeal
Με τον τελευταίο της λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προσάπτει στον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή το γεγονός ότι εφάρμοσε, σε
In its final ground of appeal, the appellant complains that the President of the Court of First Instance applied over-restrictive criteria for the grant of an interim
Ι ­ 8372
I - 8372
PFIZER ANIMAL HEALTH κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ μια περίπτωση όπως η προκείμενη, λίαν περιοριστικά κριτήρια όσον αφορά τη λήψη προσωρινού μέτρου, πράγμα που τον ώθησε στο να μη προβεί, κακώς, σε οποιαδήποτε στάθμιση των εκατέρωθεν υφισταμένων συμφερόντων.
PFIZER ANIMAL HEALTH V COUNCIL measure in a case such as this, which led him wrongly to decline to weigh up the interests at stake.
Συναφώς, πρέπει, κατ' αρχάς, να επισημανθεί ότι, όπως ορθώς επισήμανε η Δανική Κυβέρνηση, ο τρόπος με τον οποίο ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής διαπίστωσε και εκτίμησε, κατά τη στάθμιση των εκατέρωθεν υφισταμένων συμφερόντων, τα πραγματικά περιστατικά, λαμβάνοντας υπόψη ορισμένα από τα υποβληθέντα στην κρίση του αποδεικτικά στοιχεία, δεν μπορεί, κατ' αρχήν, να τεθεί υπό αμφισβήτηση στο πλαίσιο μιας αιτήσεως αναιρέσεως.
The first point to be noted is, as the Danish Government has rightly observed, that the manner in which the court hearing an application for interim measures established and assessed the facts and accepted certain evidence submitted to it, in order to balance the interests at stake, cannot in principle be challenged in an appeal.
100 Κατά τα λοιπά, αντίθετα προς ό,τι διατείνεται η αναιρεσείουσα, από την αναιρεσι­βαλλομένη διάταξη δεν προκύπτει ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφα­λιστικών μέτρων δικαστής δεν προέβη στη στάθμιση των εκατέρωθεν υφισταμένων συμφερόντων για τον λόγο απλώς και μόνον ότι εμπλέκονταν εν προκειμένω θεωρήσεις συνδεόμενες με τη δημόσια υγεία.
100 Furthermore, contrary to the appellant's contention, it is not apparent from the contested order that the President of the Court of First Instance declined to balance the interests at stake on the sole ground that considerations of public health were involved.
101 Πράγματι, από τις σκέψεις 174 έως 179 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως απορρέει ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής προσπάθησε να προσδιορίσει τη σημασία του κινδύνου της μεταδόσεως από το ζώο στον άνθρωπο ανθεκτικών στα αντιβιοτικά βακτηριδίων, πράγμα που αποτέλεσε τη βάση του επίδικου κανονισμού, εξετάζοντας τα προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα στοιχεία.
101 It follows from paragraphs 174 to 179 of the contested order that the President of the Court of First Instance sought to determine the extent of the risk of transmissibility from animals to humans of bacteria resistant to antibiotics, which formed the basis of the contested regulation, by examining the documents produced by the parties.
Όπως δηλώνεται στη σκέψη 180 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής, αφού εξέτασε και τη σοβαρότητα του κινδύνου, κατέληξε τελικώς στο συμπέρασμα ότι οι συνέπειες, όσον αφορά τους ανθρώπους, της ενισχύσεως της αντιμικροβιακής αντιστάσεως, σε περίπτωση που επρόκειτο κάτι τέτοιο να συμβεί, θα ήσαν δυνητικώς λίαν σοβαρές για τη δημόσια υγεία.
As he indicates at paragraph 180 of the contested order, the President also examined the seriousness of the risk and concluded that the consequences of increased antimicrobial resistance in human medicine, if they materialised, were potentially very serious for public health.
102 Έχοντας έτσι εκτιμήσει τη σημασία και τη σοβαρότητα του κινδύνου σχετικά με τη χρησιμοποίηση της βιργινιαμυκίνης στις ζωοτροφές, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής ορθώς προέβη σε σύγκριση των στοιχείων αυτών με την επικαλούμενη από την αιτούσα και τους υποστηρίζοντες αυτήν ζημία, όσον αφορά εμπορικά και εταιρικά συμφέροντα, προκειμένου να θεμελιώσει το συμπέρασμα του ότι η τελευταία αυτή ζημία «δεν ήταν δυνατό να υπερισχύσει της ζημίας, όσον αφορά τη δημόσια υγεία των πληθυσμών, που η αναστολή εφαρμογής
102 Having thus assessed the extent and the seriousness of the risk linked to use of virginiamycin in animal feed, the President of the Court of First Instance was fully entitled to compare those factors with the damage claimed by Pfizer and the parties supporting it, in terms of commercial and social interests, and to reach the conclusion that such damage 'cannot outweigh the damage to public health
Ι ­ 8373
I - 8373
1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ C­329/99 P(R) του βαλλόμενου κανονισμού θα ήταν δυνατό να προκαλέσει και η οποία δεν θα μπορούσε να επανορθωθεί σε περίπτωση μεταγενέστερης απορρίψεως της κύριας προσφυγής».
1999 — CASE C-329/99 P(R) which would be liable to be caused by suspension of the contested regulation, and which could not be remedied if the main action were subsequently dismissed'.
103 Επομένως, ο λόγος αναιρέσεως σχετικά με τη στάθμιση των εκατέρωθεν συμφε­ρόντων πρέπει να απορριφθεί.
103 The ground of appeal concerning the balancing of interests must therefore be rejected as well.
104 Ενόψει όλων των ανωτέρω σκέψεων, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
104 In the light of all the above considerations, the appeal must be dismissed.
105 Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που δυνάμει του άρθρου 118 εφαρμόζεται στη διαδικασία της αιτήσεως αναιρέσεως, ο ηττηθείς διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
105 According to Article 69(2) of the Rules of Procedure, applicable to the appeal procedure by virtue of Article 118 thereof, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party's pleadings.
Το άρθρο 69, παράγραφος 4, ορίζει ότι τα κράτη μέλη και τα όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα και ότι το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι το ίδιο θα ισχύσει όσον αφορά άλλους παρεμβαίνοντες.
Article 69(4) provides that the Member States and institutions which intervene in proceedings are to bear their own costs and that the Court may order other interveners to do the same.
Δεδομένου ότι η αναιρεσείουσα ηττήθηκε και το Συμβούλιο ζήτησε την καταδίκη της στα δικαστικά έξοδα, πρέπει αυτή να καταδικαστεί στα έξοδα της παρούσας δίκης.
Since the appellant's pleas have been unsuccessful, and the Council has applied for costs, the appellant must be ordered to pay the costs of this appeal.
Η Επιτροπή, το Βασίλειο της Δανίας, η Φινλανδική Δημοκρατία, το Βασίλειο της Σουηδίας, η Fedesa και η Fefana καθώς και οι Η. Kerckhove και Ρ.
The Commission, the Kingdom of Denmark, the Republic of Finland, the Kingdom of Sweden, Fedesa and Fefana and H. Kerckhove and P. Lambert must bear their own costs.
Ι ­ 8374
I - 8374
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ διατάσσει:
THE PRESIDENT OF THE COURT hereby orders:
Υπόθεση C­89/96
Case C-89/96
Πορτογαλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Portuguese Republic v Commission of the European Communities
« Προσφυγή ακυρώσεως — Εμπορική πολιτική — Ποσοτικά όρια στην εισαγωγή κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων — Προϊόντα προελεύσεως Ινδίας — Κανονισμός (ΕΚ) 3053/95 — Μερική ανάκληση»
(Action for annulment — Commercial policy — Quantitative restrictions on imports of textile products — Products originating in India — Regulation (EC) No 3053/95 — Partial withdrawal)
Saggio της 25ης Φεβρουαρίου 1999 .
Opinion of Advocate General Saggio delivered on 25 February 1999 ....
Ι ­ 8379 Απόφαση του Δικαστηρίου της 23ης Νοεμβρίου 1999 1­8387
Judgment of the Court, 23 November 1999
Προσφυγή ακυρώσεως — Ανάκληση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, εκκρεμούσης της οίκης — Διατήρηση των δικαιωμάτων που απονεμήθηκαν στους έλκοντες δικαίωμα από το νομοθέτημα — Προσφυγή άνευ αντικειμένου — Δεν καθίσταται [Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 173 (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 230 ΕΚ)J
Actions for annulment — Withdrawal of the contested measure while the proceedings are before the Court — Where rights acquired by the intended beneficiaries are preserved — Whether the action is rendered devoid of purpose — Purpose subsists in those circumstances
Ι ­ 8377
I - 8377
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C­89/96
SUMMARY — CASE C-89/96
Μια προσφυγή ακυρώσεως δεν καθίσ­ταται άνευ αντικειμένου λόγω της μερικής ανακλήσεως της προσβαλλο­μένης πράξεως εκκρεμούσης της δίκης, εφόσον η πράξη περί ανακλήσεως διευκρινίζει ότι δεν θίγει τα δικαιώματα που η ανακληθείσα πράξη απένειμε στους έλκοντες δικαίωμα από αυτήν.
An action for annulment is not rendered devoid of purpose by reason of the partial withdrawal of the contested measure while the proceedings are before the Court, where the act of withdrawal specifies that it does not affect rights which the measure with drawn may have conferred on its intended beneficiaries.
Δεν μπορεί να επιτρέπεται σε ένα θε­σμικό όργανο της Κοινότητας, το οποίο θέσπισε νομοθέτημα χωρίς να είναι αρμόδιο προς τούτο, να το ανακαλεί μόλις αμφισβητηθεί η νομιμότητα του ενώπιον του Δικαστηρίου, διατηρώντας συγχρόνως, κατ' ουσίαν, σε ισχύ τα αποτελέσματα τα οποία αυτό παρήγαγε, προκειμένου να υλοποιήσει κατά τον τρόπο αυτόν, παρά την ανάκληση της παράνομης πράξεως, τον στόχο που επιθυμούσε να επιτύχει διά της θεσπί­σεως του εν λόγω νομοθετήματος.
It is not open to a Community institution which has adopted a measure without being competent to do so to withdraw that measure when its legal ity is challenged before the Court and at the same time essentially to preserve the effects which it has produced, in order thereby to achieve, notwithstanding the withdrawal of the illegal measure, the objective initially pursued.
Ι ­ 8378
I - 8378
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
PORTUGAL V COMMISSION
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ANTONIO SAGGIO της 25ης Φεβρουαρίου 1999 * δεν έχει εφαρμογή στα είδη λαϊκής τέχνης και στα υφαντά.
OPINION OF ADVOCATE GENERAL SAGGIO delivered on 25 February 1999 * is to apply to the products expressly listed in Annex I (Article 1).
Συγκεκριμένα, κατά το άρ­θρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού:
Pursuant to that regulation, the system of quantitative limits does not apply to handloom and folklore products.
«Τα ποσοτικά όρια που παρατίθενται στο παράρτημα V δεν εφαρμόζονται στα προϊόντα οικοτεχνίας και λαϊκής τέχνης που περιγράφονται στα παραρτήματα VI και Via, τα οποία συνοδεύονται, κατά την εισαγωγή, από πιστοποιητικό εκδιδόμενο από τις αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής, σύμφωνα με τα παραρτήματα VI και Via, και πληρούν τις λοιπές προϋποθέσεις που ορί­ζονται στα παραρτήματα αυτά.»
Accordingly, Article 3(1) pro vides that: 'the quantitative limits referred to in Annex V shall not apply to the cottage industry and folklore products specified in Annexes VI and Via which are accompanied on importation by a certificate issued by the competent authorities of the country of origin in accordance with the provisions of Annexes VI and Via and which fulfil the other conditions laid down therein'.
Η Πορτογαλική Δημοκρατία, με την προ­σφυγή ακυρώσεως που άσκησε βάσει του άρ­θρου 173 της Συνθήκης ΕΚ, η οποία πρωτο­κολλήθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 21 Μαρτίου 1996, ζητεί από το Δι­καστήριο να κηρύξει άκυρο το παράρτημα V του κανονισμού (ΕΚ) 3053/95 της Επιτροπής, της 20ής Δεκεμβρίου 1995, για την τροπο­ποίηση των παραρτημάτων Ι, Π, ΠΙ V, VI, VΙΙ, VΙΙΙ, IX και XI του κανονισμού (ΕΟΚ) 3030/93 του Συμβουλίου περί κοινών κανό­νων εισαγωγής ορισμένων κλωστοϋφαν­τουργικών προϊόντων καταγωγής τρίτων χωρώνλ(στο εξής: κανονισμός 3053/95).
By application for annulment under Article 173 of the EC Treaty, lodged at the Court Registry on 21 March 1996, the Portuguese Republic asks the Court to annul Annex V to Commission Regulation (EC) No 3053/95 of 20 December 1995 amending Annexes I, II, III, V, VI, VII, VIII, IX and XI of Council Regulation (EEC) No 3030/93 on common rules for imports of certain textile products from third coun tries (hereafter referred to as 'Regulation No 3053/95').
Συ­νεπώς, η Πορτογαλική Δημοκρατία προ­σβάλλει την πράξη με την οποία η Επιτροπή εξαίρεσε τα ινδικά είδη λαϊκής τέχνης και τα ινδικά υφαντά από τις ποσοστώσεις εισα­γωγής για τα προϊόντα αυτά οι οποίες θε­σπίστηκαν με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3030/93 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1993 2.
1 The Portuguese Republic is thus challenging the instrument by which the Commission has exempted Indian cottage industry and folklore products from the quantitative restrictions placed on the import of such products pursuant to the aforesaid Council Regulation No 3030/93.
Ο κανονισμός 3030/93 προβλέπει σύστημα ποσοστώσεων καθοριστέων ετησίως για τα προϊόντα που απαριθμούνται ρητώς στο παράρτημα Ι (άρθρο 1).
Council Regulation (EEC) No 3030/93 of 12 October 1993 on common rules for imports of certain textile products from third countries (hereafter referred to as 'Regulation No 3030/93')2provides for a system of annual quantitative limits which
1 —EEL 323,σ.1.
1 — OJ 1995 L 323, p. 1.
2 — EE L 275, σ. 1.
2 — OJ 1993 L 275, p. 1.
Το παράρτημα VI, στο οποίο παραπέμπει ρητώς το άρθρο αυτό περιλαμβάνει στο σημείο του 1 τον κατάλογο των προϊόντων που πρέπει να θεωρούνται είδη λαϊκής τέχνης και υφαντά.
Annex Via provides for an exception to the import restrictions on cottage industry and folklore products, specifying, in particular, that 'exports of hand-made garments made in the cottage industry of India from fabric referred to in paragraph 1 of Annex VI... are included in the quantitative limits established in Annex V'.
Συνεπώς, το παράρτημα αυτό προβλέπει ότι τα υφαντά προελεύσεως Ινδίας δεν πρέπει να περιλαμβάνονται
The regulation, therefore, pro vides that cottage industry products origi-