natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Από τη διάταξη παραπομπής προκύπτει ότι το εθνικό δικαστήριο παρακινήθηκε να υποβάλει το ερώτημα αυτό λόγω μικρών διαφορών ορολογίας σχετικών με την έννοια της αμέλειας που παρατηρούνται στις δια­τάξεις τις σχετικές με την επιστροφή ή τη . διαγραφή δασμών (άρθρο 239 του κώδικα και άρθρα 899 και 905 του κανονισμού εφαρμογής), καθώς και στις διατάξεις τις σχετικές με τη γέννηση τελωνειακής οφειλής (άρθρο 859 του κανονισμού εφαρμογής).
It appears from the order for reference that the national court was prompted to put this question because of minor linguistic differences in the concepts of negligence used in the provisions relating to repayment and remission of customs duties (Article 239 of the Code and Articles 899 and 905 of the implementing regulation) and in the provisions relating to the incurring of a customs debt (Article 859 of the imple menting regulation).
Ενώ στο αγγλικό και γαλλικό κείμενο του τελωνειακού κώδικα και του κανονισμού εφαρμογής χρησιμοποιούνται οι ίδιοι όροι «obvious negligence » και «négligence manife­ste», στο γερμανικό κείμενο αυτών των δια­τάξεων χρησιμοποιούνται όροι ελαφρώς διαφορετικοί: στα άρθρα 239, 899 και 905 χρησιμοποιούνται οι όροι «offensichtliche Fahrlässigkeit», ενώ στο άρθρο 859 χρησιμο­ποιείται ο όρος «grobe Fahrlässigkeit».
Although in the English and French versions of the Code and the implementing regulation the same terms, 'obvious negligence' and 'négligence manifeste', are used in all those provisions, the German version uses slightly different terms: Articles 239, 899 and 905 use the term 'offensichtliche Fahrlässigkeit' (obvious/manifest negligence) while Article 859 refers to 'grobe Fahrlässigkeit' (serious/grave negligence).
Επίσης, στο άρθρο 212α, το οποίο επεκτείνει τις περιστάσεις υπό τις οποίες μπορεί να παρασχεθεί απαλλαγή από τους δασμούς, ορίζοντας ότι μια τέτοια απαλλαγή χορηγεί­ται, ιδίως, εφόσον η συμπεριφορά του ενδιαφερομένου δεν ενέχει ούτε «δόλιους χειρισμούς» ούτε «έκδηλη αμέλεια», ενώ στο γαλλικό κείμενο χρησιμοποιείται και πάλι ο όρος «négligence manifeste», στο γερμανικό
Moreover in Article 212a, which extends the circumstances in which there may be exemption from customs duties by providing that exemption shall apply where, inter alia, there is neither 'fraudulent dealing nor manifest negligence', while the French is again 'négligence manifeste' the German uses yet another term, 'offenkundige Fahrlässigkeit' (obvious/manifest negligence).
Στις γραπτές της παρατηρήσεις η Επι­τροπή κατέγραψε λεπτομερώς όλες τις γλωσσικές αποδόσεις των εν λόγω διατά­ξεων.
The Commission in its written observations has undertaken an exhaustive review of all the language versions of the legislation.
Το κύριο συμπέρασμα που συνάγεται από την εν λόγω καταγραφή είναι ότι οι όροι δεν χρησιμοποιούνται κατά τρόπο συστημα­τικό.
The principal conclusion to be drawn from that review is that the terms used display no coherent pattern.
Όπως προανέφερα στο γαλλικό κείμενο χρησιμοποιείται ένας όρος και στις πέντε αυτές διατάξεις· το ίδιο και στο δανικό, ιτα­λικό, πορτογαλικό και ισπανικό κείμενο.
As seen above, the French version makes do with one term in all five provisions; so do the Danish, Italian, Portuguese and Spanish versions.
Στο αγγλικό κείμενο χρησιμοποιούνται δύο όροι: στο φινλανδικό και ελληνικό χρησιμο­ποιούνται τρεις (όχι όμως στα ίδια σημεία)· το ρεκόρ κατέχουν το γερμανικό και το σουη­δικό κείμενο που χρησιμοποιούν τέσσερις όρους (και πάλι όχι στα ίδια σημεία).
The English version uses two terms; the Finnish and Greek use three (but not distributed in the same way); the Dutch and the Swedish hold the record with four (similarly not distributed in the same way).
Το μόνο εύλογο συμπέρασμα κατά τη γνώμη μου είναι ότι ο νομοθέτης δεν είχε την πρόθεση να προβεί σε σημαντικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των χρησιμοποιηθέντων όρων.
The only sensible conclusion is to my mind that no significant difference between the various terms used was inten ded by the legislator.
Δεδομένου ότι η χρήση των όρων στις διάφορες γλωσσικές αποδόσεις των διατά­ξεων έγινε χωρίς κανένα προφανή λόγο, ερμηνεία τους υπό διαφορετική έννοια θα έθιγε σοβαρά την ενιαία εφαρμογή των νομοθετικών αυτών ρυθμίσεων.
To interpret the different terms in different senses would, given the lack of any rhyme or reason in the use of the terms in the different language versions, seriously undermine the uniform application of the legislation.
Ι ­ 7906
I - 7906
SÖHL & SÖHLKE διαγραφής μολονότι δεν ήταν δυνατόν να αγνοεί την ύπαρξη τους. Ειδικότερα, αποτελεί "σοβαρή αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερομένου":
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN although he must have been aware of their existence. "Serious negligence" may be attributed to the person concerned in particular where:
Εντούτοις, μπορεί να προστεθεί, όπως τονίζει η Επιτροπή, ότι με τον ή τους χρησι­μοποιηθέντες όρους ο νομοθέτης θέλησε να προσδιορίσει κάτι διαφορετικό από τη «négligence grave» ή «serious negligence», που χρησιμοποιήθηκε (και ορίστηκε) σε προηγούμενη νομοθετική ρύθμιση: είχε χρησιμοποιηθεί στα άρθρα 4α, 6α και 11α του κανονισμού 1430/79 45 και ορίστηκε με το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) 3799/86 46.
It may none the less be added, as the Commission notes, that by the term or terms used the legislator intended to mean something different from 'serious negligence' or 'négligence grave', the term used (and defined) in earlier legislation: it was used in Articles 4a, 6a and 11a of Regulation No 1430/79 45 and defined in Article 2 of Regulation No 3799/86.46Although 'grobe Fahrlässigkeit' was used in the Ger man version of Article 859 of the imple menting regulation, all the other then official language versions of Regulation No 3799/86 (Danish, Dutch, Greek, Italian, Portuguese and Spanish) used a term which is different from — and apparently stronger than — the term or terms used in the current legislation.
— το γεγονός ότι ένα πρόσωπο που δεν ασκεί το επάγγελμα του εκτελωνιστή δεν έχει συμμορφωθεί προς τις διαδικαστι­κές διατάξεις των οποίων η τήρηση αποτελεί καταρχήν προϋπόθεση για την έγκριση της επιστροφής ή της διαγραφής μολονότι είχε ήδη αντιμετωπίσει στο παρελθόν ανάλογη κατάσταση και ήταν, συνεπώς, εν γνώσει των διοικητικών μέτρων που πρέπει να ληφθούν προκει­μένου να εξασφαλιστεί η εν λόγω επι­στροφή ή διαγραφή,
— a person not in business as a customs declarant has failed to comply with the procedural requirements which in principle are a condition for the granting of repayment or remission although he has already been in a similar situation and he was consequently aware of the legal requirements for obtaining such repayment or remission;
Το άρθρο 2, στοιχείο β', του κανονισμού 3799/86 ορίζει τα εξής:
Article 2(b) of Regulation No 3799/86 provided as follows:
— το γεγονός ότι ένα πρόσωπο που ασκεί το επάγγελμα του εκτελωνιστή και που αντιπροσωπεύει το πρόσωπο στο όνομα του οποίου υποβλήθηκε αίτηση επι­στροφής ή διαγραφής δεν έχει εκτελέσει τις οδηγίες που του είχε δώσει το εν λόγω πρόσωπο για να προβεί στις διοικητικές ενέργειες ενώπιον των τελωνειακών αρχών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η εν λόγω επιστροφή ή διαγραφή».
— a person practising as a customs declarant, representing the person in whose name an application for repayment or remission is made, has failed to take the steps laid down by legislation in relation to the customs authorities, as instructed by that person, in order to secure such repayment or remission.'
« β) θεωρείται ότι υπάρχει "σοβαρή αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερομένου" όταν αυτός δεν έχει συμμορφωθεί προς τις διαδικαστικές διατάξεις των οποίων η τήρηση αποτελεί καταρχήν προϋπόθεση για την έγκριση της επιστροφής ή της
'"serious negligence" may be attributed to the person concerned where he has failed to comply with the procedural requirements which in principle are a condition for the granting of repayment or remission
45 — Προαναφερθείς στην υποσημείωση 41.
45 — Cited in note 41.
46 — Κανονισμός της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 1986, περί καθο­ρισμού των διατάξεων εφαρμογής των άρθρων 4α, 6α, 11α και 13 του κανονισμού 1430/79 (ΕΕ L 352, α 19).
46 — Commission Regulation (EEC) No 3799/86 of 12 December 1986 laying down provisions for the implementation of Articles 4a, 6a, 11a and 13 of Council Regulation (EEC) No 1430/79 on the repayment or remission of import or export duties, OJ 1986 L 352, p. 19.
O κανονισμός 3799/86 καταργήθηκε με το άρθρο 913 του κανονισμού εφαρμογής.
Regulation No 3799/86 was repealed by Article 913 of the imple menting regulation.
Συνεπώς, το προηγούμενο κριτήριο σοβαρής αμέλειας ήταν ότι ο ενδιαφερόμενος «δεν είναι δυνατό να αγνοεί την ύπαρξη»
Thus the previous test for serious negligence required that the person con cerned 'must have been aware of [the]
Ι ­ 7907
I - 7907
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ JACOBS —ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98 διαδικαστικών κανόνων η τήρηση των υπό την έννοια ότι οποιοσδήποτε σώφρων οποίων αποτελεί, καταρχήν, προϋπόθεση για που δραστηριοποιείται στον τομέα αυτό και την έγκριση της επιστροφής ή της διαγραφής· βρίσκεται υπό ανάλογες συνθήκες οφείλει να η σχετική διατύπωση στο γερμανικό και γνωρίζει.
OPINION OF MR JACOBS — CASE C-48/98 existence' of the procedural requirements which in principle were a condition for the granting of repayment or remission; the equivalent French and German verbs were 'ne pouvait ignorer' and 'Kenntnis haben mußte'.
Κατά κανόνα εναπόκειται στο αγγλικό κείμενο είναι, αντιστοίχως, «must εθνικό δικαστήριο να αποφανθεί αν μια have been aware» και «Kenntnis haben συγκεκριμένη συμπεριφορά εμπίπτει στην mußte».
In the absence of a specific definition of the current test of 'obvious negligence' in the context of the Customs Code I consider that that test will be satisfied if the person concerned should have been aware of those requirements, in the sense that a reasonable person in his business and circumstances would have been aware of them.
Ελλείψει ειδικού ορισμού του όρου έννοια αυτή, προσθέτω όμως ότι συμμερίζο­
It is in general for the national court to determine whether given conduct falls within the scope of the concept, although I would add that I share the Commission's view that conduct such as that described in the order for reference in the present case manifestly amounts to obvious negligence.
Για τους ανωτέρω λόγους προτείνω στα ερωτήματα του Finanzgericht Bremen να δοθούν οι ακόλουθες απαντήσεις:
I accordingly consider that the questions referred by the Finanzgericht, Bremen, should be answered as follows:
« 1) Το άρθρο 859 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, εγκύρως θεσπίζει σύστημα εξαντλητικής απαριθμήσεως των παραλεί­ψεων, κατά την έννοια του άρθρου 204, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα οι οποίες "δεν έχουν πραγματικές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναπόθεσης ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώ­τος".
(1) Article 859 of Commission Regulation (EEC) No 2454/93 of 2 July 1993 laying down provisions for the implementation of Council Regulation (EEC) No 2913/92 ('the implementing regulation') contains a validly constituted and exhaustive set of rules on failures, within the meaning of Article 204(1) of Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992 establishing the Community Customs Code ('the Customs Code'), which 'have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question'.
2) Στην περίπτωση που αίτημα παρατάσεως της προθεσμίας που προβλέπει το άρθρο 859, σημείο 1, του κανονισμού εφαρμογής εμπροθέσμως υποβληθέν,
(2) Where an application has been made in time for an extension of the timelimit referred to in Article 859(1) of the implementing regulation and refused by a
Ι ­ 7908
I - 7908
SÖHL & SÖHLKE απορρίφθηκε από τις τελωνειακές αρχές με απόφαση κατά της οποίας δεν χωρεί πλέον προσφυγή, το εθνικό δικαστήριο μπορεί αυτοδικαίως να εξετάσει αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις χορηγήσεως μιας τέτοιας παρατάσεως. 3) i) Παράταση της προβλεπόμενης από το άρθρο 49, παράγραφος 1, του τελω­νειακού κώδικα προθεσμίας μπορεί να χορηγηθεί μόνον εφόσον συντρέχουν ειδικές και έκτακτες περιστάσεις που δικαιολογούν αφεαυτών την παράταση της προθεσμίας.
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN decision of the customs authority no longer open to appeal, the national court may not examine of its own motion the criteria for the grant of such an extension. (3) (i) An extension of the period referred to in Article 49(1) of the Customs Code may be granted only where there are specific and extraordinary circumstances which in themselves justify the extension and its duration.
ii) Μια αίτηση παρατάσεως της προθεσμίας μπορεί να αφορά πολλές διασαφή­σεις μιας ορισμένης περιόδου, εφόσον οι ειδικές και έκτακτες περιστάσεις που προβάλλονται αφορούν όλες τις διασαφήσεις αυτές.
(ii) An application for an extension of time may relate to several declarations within a given period provided that the specific and extraordinary circumstances relied on relate to all the declarations concerned.
4) Το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', του κανονισμού εφαρμογής δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση κατά την οποία τα εμπορεύματα θα μπορούσαν να τύχουν άλλων μορφών προτιμησιακής τελωνειακής μεταχειρίσεως πέραν αυτών που ρητώς προβλέπονται στην εν λόγω διάταξη.
(4) Article 900(1 )(o) of the implementing regulation is not applicable where the goods would have been eligible for forms of preferential tariff treatment other than those expressly mentioned in that provision.
5) Εξετάζοντας αίτηση επιστροφής δασμών, οι τελωνειακές αρχές και τα δικαστήρια δεν υποχρεούνται να εξετάσουν αυτεπαγγέλτως όλους τους πιθα­νούς λόγους επιστροφής.
(5) Where a claim is made for repayment or remission of customs duties under Article 239(1) of the Customs Code, the customs authorities and courts are not required to examine of their own motion whether all relevant criteria for repayment are fulfilled.
6) Όταν συντρέχουν οι προϋποθέσεις επιστροφής που προβλέπει το άρθρο 900, παράγραφος 1, σημείο ξ', του κανονισμού εφαρμογής, δεν μπορεί να υποτεθεί ότι
(6) Where the repayment criteria laid down in Article 900(1 )(o) of the implementing regulation are fulfilled, it cannot be assumed that the person
Ι ­ 7909
I - 7909
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ JACOBS —ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98 ο ενδιαφερόμενος δεν ενήργησε με δόλια πρόθεση ή ότι δεν επέδειξε προφανή αμέλεια.
OPINION OF MR JACOBS — CASE C-48/98 concerned has not acted with any fraudulent intent or in a manner which is obviously negligent.
7) Συντρέχει περίπτωση "πρόδηλης αμέλειας" κατά την έννοια του άρθρου 239, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα όταν ο ενδιαφερόμενος δεν μπορούσε να αγνοεί την ύπαρξη διαδικαστικών κανόνων η τήρηση των οποίων αποτελεί, καταρχήν, προϋπόθεση για την έγκριση της επιστροφής ή της διαγραφής, υπό την έννοια ότι οποιοσδήποτε σώφρων που δραστηριοποιείται στον τομέα αυτό και βρίσκεται υπό ανάλογες συνθήκες οφείλει να γνωρίζει.»
(7) There will be 'obvious negligence' within the meaning of the second indent of Article 239(1) of the Customs Code if the person concerned should have been aware of the existence of the procedural requirements which in principle were a condition for the granting of repayment or remission, in the sense that a reasonable person in his business and circumstances would have been aware of them.
Ι ­ 7910
I - 7910
SOHL & SÖHLKE ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα) της 11ης Νοεμβρίου 1999 *
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN JUDGMENT OF THE COURT (Sixth Chamber) 11 November 1999*
Στην υπόθεση C­48/98, που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Finanzgericht Bremen (Γερμανία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 234 ΕΚ), με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
REFERENCE to the Court under Article 177 of the EC Treaty (now Article 234 EC) by the Finanzgericht Bremen, Germany, for a preliminary ruling in the proceedings pending before that court between
Firma Sohl & Söhlke και Hauptzollamt Bremen, η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των άρθρων 49,204 και 239 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ L 302, σ.
Firma Sohl & Söhlke and Hauptzollamt Bremen, on the interpretation of Articles 49, 204 and 239 of Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992 establishing the Community Customs Code (OJ 1992 L 302, p.
1), και 212α του κανο­νισμού 2913/92, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 82/97 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1996 (ΕΕ 1997, L 17, σ.
1) and Article 212a of Regulation No 2913/92, as amended by Regulation (EC) No 82/97 of the European Parliament and of the Council of 19 December 1996 (OJ 1997 L 17, p.
1), καθώς και ως προς το κύρος και την ερμηνεία του άρθρου 859 και την ερμηνεία των άρθρων 900 και 905 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού 2913/92
1) and on the validity and interpretation of Article 859 and the interpretation of Articles 900 and 905 of Commission Regulation (EEC) No 2454/93 of 2 July 1993 laying down provisions for the implementation of Regulation No 2913/92 (OJ 1993 L 253, p. 1), as amended by
(ΕΕ L 253, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1, σημείο 29, του κανονισμού (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1994 (ΕΕ L 346, σ. 1),
Article 1(29) of Commission Regulation (EC) No 3254/94 of 19 December 1994 (OJ 1994 L 346, p. 1),
Schintgen (εισηγητή), πρόεδρο του δευτέρου τμήματος, προεδρεύοντα του έκτου τμήματος, Ρ. J. G.
THE COURT (Sixth Chamber), composed of: R. Schintgen (Rapporteur), President of the Second Chamber acting for the President of the Sixth Chamber, PJ.G. Kapteyn and H. Ragnemalm, Judges,
Jacobs γραμματέας: Η. von Holstein, βοηβόςγραμματέας, „ λαμβάνοντας υπόψη τις γραπτές παρατηρήσεις που κατέθεσαν:
Registrar: H. von Holstein, Deputy Registrar, after considering the written observations submitted on behalf of:
— η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον Ε.
— the German Government, by E. Röder, Ministerialrat at the Federal Ministry of the Economy, and CD.
Quassowski, Regierungs­direktor στο ίδιο υπουργείο,
Quassowksi, Regierungsdirektor at the same Ministry, acting as Agents,
Cooper, του Treasury Solicitor's Department, επικουρούμενη από την S. Moore, barrister,
— the United Kingdom Government, by D. Cooper, of the Treasury Solicitor's Department, acting as Agent, and S. Moore, Barrister,
Bierwagen, δικηγόρο Βρυξελλών, έχοντας υπόψη την έκθεση ακροατηρίου, αφού άκουσε τις προφορικές παρατηρήσεις της Firma Sohl & Söhlke, εκπροσωπο­ύμενης από τον H.­J. Stiehle, της Γερμανικής Κυβερνήσεως, εκπροσωπούμενης από τον W.­D. Plessing, Ministerialrat στο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικών, καθώς και της Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από την Κ. Schreyer, επικουρούμενη από την R. Bierwagen, κατά τη συνεδρίαση της 11ης Φεβρουαρίου 1999, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 29ης Απριλίου 1999, εκδίδει την ακόλουθη Απόφαση
SÖHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN — the Commission of the European Communities, by R. Tricot, of its Legal Service, and K. Schreyer a national civil servant on secondment to the Legal Service, acting as Agents, and R. Bierwagen, of the Brussels Bar, having regard to the Report for the Hearing, after hearing the oral observations of Firma Söhl & Söhlke, represented by H.-J. Stiehle, of the German Government, represented W.-D. Plessing, Ministerialrat at the Federal Ministry of Finance, acting as Agent, and of the Commission, represented by K. Schreyer and R. Bierwagen, at the hearing on 11 February 1999, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 29 April 1999, gives the following Judgment
Με διάταξη της 2ας Δεκεμβρίου 1997, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 24 Φεβρουαρίου 1998, το Finanzgericht Bremen υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 234 ΕΚ), επτά προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 49,204 και 239 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβου­λίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ L 302, σ.
By order of 2 December 1997, received at the Court on 24 February 1998, the Finanzgericht (Finance Court) Bremen referred to the Court for a preliminary ruling under Article 177 of the EC Treaty (now Article 234 EC) seven questions on the interpretation of Articles 49, 204 and 239 of Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992 establishing the Community Customs Code (OJ 1992 L 302, p.
1, στο εξής: τελωνειακός κώδικας), και 212α του κανονισμού 2913/92, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 82/97 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
1, hereinafter 'the Customs Code') and Article 212a of Regulation No 2913/92, as amended by Regulation (EC) No 82/97 of the
Ι ­ 7913
I - 7913
1), καθώς και ως προς το κύρος και την ερμηνεία του άρθρου 859 και την ερμηνεία των άρθρων 900 και 905 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού 2913/92 (ΕΕ L 253, σ.
European Parliament and of the Council of 19 December 1996 (OJ 1997 L 17, p. 1) and on the validity and interpretation of Article 859 and the interpretation of Articles 900 and 905 of Commission Regulation (EEC) No 2454/93 of 2 July 1993 laying down provisions for the implementation of Regulation No 2913/92 (OJ 1993 L 253, p.
1), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1, σημείο 29, του κανονισμού (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1994 (ΕΕ L 346, σ.
1), as amended by Article 1(29) of Commission Regulation (EC) No 3254/94 of 19 December 1994 (OJ 1994 L 346, p.
1, στο εξής: κανονισμός εφαρμογής).
1, hereinafter 'the implementing Regulation').
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της γερμανικής επι­χειρήσεως Firma Sohl & Söhlke (στο εξής: Sohl & Söhlke), η οποία ασχολείται με το εμπόριο ενδυμάτων, και του Hauptzollamt Bremen (στο εξής: Hauptzollamt), αναφορικά με σειρά πράξεων επιβολής φόρου σχετικά με εκτελωνισμούς που αφορούσαν την περίοδο μεταξύ Φεβρουαρίου και Δεκεμβρίου 1994. Το κοινοτικό νομικό πλαίσιο
Those questions were raised in proceedings between the German undertaking Firma Söhl & Söhlke (hereinafter 'Söhl & Söhlke'), a textile business, and Hauptzollamt (Principal Customs Office) Bremen (hereinafter 'the Hauptzollamt') concerning several notices of assessment in respect of customs clearances relating to the period from February to December 1994. The relevant Community provisions
Το άρθρο 49 του τελωνειακού κώδικα ορίζει:
Article 49 of the Customs Code states:
Ι ­ 7914
I - 7914
Όταν το δικαιολογούν οι περιστάσεις, η τελωνειακή αρχή μπορεί να αποφασίσει τη σύντμηση ή να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που αναφέρονται στην παράγραφο 1.
Where circumstances so warrant, the customs authorities may set a shorter period or authorise an extension of the periods referred to in paragraph 1.
Το άρθρο 204, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα προβλέπει:
Article 204(1) of the Customs Code provides:
«Τελωνειακή οφειλή κατά την εισαγωγή γεννάται: α) από τη μη εκτέλεση μιας από τις υποχρεώσεις τις οποίες συνεπάγεται, για εμπόρευμα υποκείμενο σε εισαγωγικούς δασμούς, η παραμονή του σε προσω­ρινή εναπόθεση ή η χρησιμοποίηση του τελωνειακού καθεστώτος υπό το οποίο έχει τεθεί, ή β) (...) σε περιπτώσεις άλλες από εκείνες που αναφέρονται στο άρθρο 203, εκτός αν απο­δειχθεί ότι οι παραλείψεις αυτές δεν είχαν πραγματικές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναπόθεσης ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώτος.»
in cases other than those referred to in Article 203 unless it is established that those failures have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question.'
Το άρθρο 203 του τελωνειακού κώδικα αναφέρεται στην υπεξαίρεση [απο­μάκρυνση] εμπορεύματος υποκείμενου σε εισαγωγικούς δασμούς από την τελω­νειακή επιτήρηση.
Article 203 of the Customs Code refers to the unlawful removal from customs supervision of goods liable to import duties.
Ι ­ 7915
I - 7915