natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η λήψη των προαναφερόμενων μέτρων αποφασίζεται, μετά από αίτηση του ενδιαφερόμενου διαδίκου, από τον πρόεδρο του αρμόδιου δικαστηρίου του τόπου κατοικίας του εναγομένου ή του τόπου στον οποίο έλαβε χώρα η εικαζόμενη παράβαση ή, εφόσον ήδη εκκρεμεί η υπόθεση, από τον δικαστή ενώπιον του οποίου συζητείται η υπόθεση.
In all of these cases, the urgent measures, if any, granted by the court, would be deemed to constitute interim relief, automatically becoming void once the final decision is rendered (after the main proceedings have been resumed).
Βασιλικό διάταγμα αριθ.
Royal Decree n.
1127 της 29ης Ιουνίου 1939.
929 of June 24,1942.
Βασιλικό Διάταγμα αριθ.
Royal Decree n.
62G της 16ης Μαρτίου 1942.
262 of March 16,1942. See note 27 above.
Προσωρινά μέτρα εν αναμονή απόφασης της Επιτροπής ή του Ευρωπαϊκού
315 was not necessary to stay the proceedings to await the Commission's final decision.
Πριν την αναστολή της διαδικασίας, κάθε διάδικος μπορεί να ζητήσει από το αρμόδιο δικαστήριο τη λήψη μέτρου επείγοντος χαρακτήρα σύμφωνα με το άρθρο 700 του c.p.c. εν αναμονή της απόφασης του ΔΕΚ ή της Επιτροπής.
The Pretore, however, on the basis ofthe fact that he considered the agreement in question to be valid under Community competition law, ordered the completion ofthe transfer ofthe shares concerned, but imposed a duty on the receiving party to provide the other party with a proper guarantee for "the possible restitution" of these shares should any future decision reverse the Pretore's decision with respect to the dispute.
Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της αναστολής δεν μπορεί να εκδοθεί πράξη που να έχει το χαρακτήρα απόφασης, ή πράξη "di impulso processuale" (δηλαδή διαδικαστική πράξη).
In the more specific area of trademarks, it should be noted that Article 61 ofthe trademark law76 provides that the court can grant special urgent measures where necessary.
Σχετικά με το θέμα αυτό, υπενθυμίζεται η απόφαση του Pretore di Roma (Finmeccanica και Ansaldo κατά ABB Ltd and ABB S.p.A.. απόφαση της 15ης Μαΐου 199075), αν και στην περίπτωση αυτή ο δικαστής δεν θεώρησε απαραίτητο να αναστείλει τη διαδικασία αναμένοντας την απόφαση της Επιτροπής.
These measures consist in the confiscation of the goods (and of the equipment necessary to produce them) which the plaintiff maintains infringe his trademark right.
Στην υπόθεση Sirena, ο πρόεδρος του Tribunale di Milano διέταξε την επιβολή ενός τέτοιου "sequestro".
In the Sirena case, the President ofthe Tribunale di Milano ordered such a "sequestro".
Εν συνεχεία, κινήθηκε η κύρια διαδικασία και ακολούθως ανεστάλη διότι το δικαστήριο ζήτησε από το ΔΕΚ την έκδοση προδικαστικής απόφασης, κατ'εφαρμογή του άρθρου 177.
Subsequently, the main proceedings were initiated and then suspended because the Court had asked the ECJ for a preliminary ruling under Article 177.
Κατά τη διάρκεια της αναστολής το "sequestro" παρέμεινε σε ισχύ, ως ένα είδος προσωρινού μέτρου, και, στην πράξη, προκατέλαβε την τελική απόφαση του Corte di Cassazione.
During the suspension period the "sequestro" remained in force, as a form of interim relief, and in practice, it anticipated the final dedsion ofthe Corte di Cassazione.
Πρέπει πάντως να υπογραμμιστεί ότι ο λόγος για τον οποίο διατάχθηκε η κατάσχεση δεν ήταν η καταγγελθείσα παραβίαση του άρθρου 85 ή 86.
It must, however, be emphasised that the reason for which the confiscation was granted was not for an alleged infringement of Article 85 or 86.
Αντίθετα, το ζήτημα που τέθηκε στο ιταλικό δικαστήριο και στο ΔΕΚ ήταν κατά πόσο παραβιάζεται το άρθρο 85 ή 86 με το δικαίωμα το οποίο παρέχεται από την εθνική νομοθεσία στον κάτοχο εμπορικού σήματος σε κράτος μέλος της ΕΟΚ να ζητήσει την κατάσχεση
On the contrary, the question submitted to the Italian court, and to the ECJ, was whether the grant ofthe right to the owner of a trademark under domestic law in one Member State to obtain the "sequestro" of products imported from other Member States carrying the same trademark, constitutes an irifiingement of Article 85 or 86.
("sequestro") εκείνων των προϊόντων που εισάγονται από άλλα κράτη μέλη και φέρουν το ίδιο εμπορικό σήμα.
The Corte di Cassazione answered this question in the negative, because in this particular case there were neither "cessioni parallele" ofthe same trademark (i.e. the assignment, following an understanding between the interested parties, ofthe same trademark to different parties in different Member States, leading to the sharing of markets, to the restriction of competition and to the creation of monopolies in each country), nor was there the "esaurimento comunitario" (exhaustion) ofthe trademark right.
Το Corte di Cassazione έκρινε ότι αυτό μπορεί να συμβεί μόνον όταν η εισαγωγή αφορά προϊόντα που φέρουν το ίδιο εμπορικό σήμα και τίθενται στην κυκλοφορία σε κοινοτικό έδαφος από τον κάτοχο του εμπορικού σήματος ή με τη συναίνεση του.
The Corte di Cassazione held that this latter is only the case where the import concerns products which carry the same trademark and which are put into circulation in the territory ofthe EU by the owner ofthe trade mark or with his consent.
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι τα ιταλικά δικαστήρια διατάσσουν τη λήψη προσωρινών μέτρων μόνο όταν αυτό ζητηθεί ειδικά από διάδικο.
Finally, it must be noted that no interim rehef may be granted by an Italian court unless specifically requested by a party.
Αποζημίωση στο πλαίσιο των διαδικασιών ασφαλιστικών μέτρων
Damages in interlocutory proceedings
Κατά τις διαδικασίες λήψης ασφαλιστικών μέτρων ο δικαστής δεν μπορεί να εκδώσει απόφαση για την καταβολή αποζημίωσης, το ύψος της οποίας εκτιμάται στο πλαίσιο της απόφασης επί της ουσίας της υπόθεσης.
In interlocutory proceedings the judge cannot mie on the recovery of damages, which may only be assessed in the subsequent final dedsion on the merits ofthe case.
Γ.
Royal Decree n.
Εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων
Enforcement of judgments
Οι αποφάσεις των ιταλικών δικαστηρίων έχουν ισχύ δεδικασμένου όταν δεν υπόκεινται πλέον σε τακτικά ένδικα μέσα τα οποία είναι:
Italian judgements have the effect of rejudicata when they are no longer subject to the ordinary forms of appeal, which are:
1. "appello" (έφεση)· 2. "regolamento di competenza" (σύγκρουση δικαιοδοσίας)· 3. "ricorso per cassazione" (αναίρεση)· 4. "revocazione ordinaria" (αναψηλάφηση, σε περίπτωση κακοδικίας).
1. "appello" (appeal); 2. "regolamento di competenza" (conflict ofjurisdiction); 3. "ricorso per cassazione" (appeal to the Supreme Court); 4. "revocazione ordinaria" (withdrawal of decision, in case of misjudgement)
Κανένα από τα προαναφερθέντα ένδικα μέσα δεν παρεμποδίζει την εκτέλεση των αποφάσεων, εκτός αν ο δικαστής που εκδικάζει την προσφυγή διατάξει, μετά από σχετική αίτηση διαδίκου, την αναστολή της εκτέλεσης με την αιτιολογία ότι η εκτέλεση ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρές και ανεπανόρθωτες ζημίες.
When a judgement acquires the effect of rejudicata, the decision becomes final and indisputable for the parties to the proceedings None of the above-mentioned means of appeal prevents the judgment from being enforceable, unless the judge of the appeal orders its suspension upon the request of a party for the reason that its enforcement may cause serious and irreparable damage.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο77τόνισε ότι δεν είναι αρμόδιο για την έκδοση προδικαστικών αποφάσεων σε ζητήματα που παραπέμπουν ενώπιον του διαιτητές οι οποίοι δεν μπορούν να θεωρηθούν ως "δικαστήριο κράτους μέλους".
The European ECJ has denied that it has jurisdiction to give rulings on questions referred to it by arbitrators, which do not have the "status" of a "court or tribunal of a Member State".
Ειδικότερα το Δικαστήριο έκρινε ότι: "Όταν οι διάδικοι είναι ελεύθεροι να επιλέξουν τα τακτικά δικαστήρια για την επίλυση των διαφορών τους και αντ'αυτού επιλέγουν τα διαιτητικά δικαστήρια, και επιπλέον όταν η δημόσια αρχή δεν παρεμβάλλεται στην επιλογή της διαιτητικής οδού και δεν λαμβάνει μέρος στη διαδικασία, τότε, μεταξύ της διαδικασίας διαιτησίας και του γενικού συστήματος παροχής εννόμου προστασίας μέσω των εθνικών δικαστηρίων δεν υφίσταται καμία επαρκώς στενή σχέση για να είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί ο διαιτητής ως "δικαστήριο κράτους μέλους" κατά την έννοια του άρθρου 177".
"Where the parties are free to elect to have then disputes resolved by the ordinary courts and they instead opt for arbitration, and further where the pubhc authorities are not involved in the decision to opt for arbitration and do not play a part in the proceedings, the link between the arbitration process and the organization of legal remedies through the national courts is not sufficiently close for the arbitrators to be considered as a "court or tribunal of a Member State" in the sense of Article 177."
Σχετικά με την εφαρμογή των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού από διαιτητές, αξίζει να σημειωθεί η απόφαση του "Tribunale di Bologna" (απόφαση της 18ης Ιουλίου 1987, Conema S.p.A. κατά CFI78) στην οποία ορίζεται ότι το θέμα του κατά πόσο μία ρήτρα που περιορίζει τον ανταγωνισμό ισχύει ή είναι άκυρη δεν μπορεί να υποβληθεί προς επίλυση σε διαιτητικό δικαστήριο "δεδομένου ότι πρόκειται για ζήτημα στο οποίο η ελευθερία των ιδιωτών διαδίκων περιορίζεται από κανόνες αυστηρού δικαίου και δημοσίου συμφέροντος (κατ'αναλογία με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 85 της Συνθήκης ΕΟΚ)".
As regards how arbitrators should apply Community competition law, the decision of the Tribunale di Bologna (decision of July 18, 1987, Coverne S.p.A. v. CFI78) stated that the issue as to whether a non competition clause is valid or not cannot be submitted to arbitration since "it is a matter where the freedom of the private parties is restrained by rules of pubhc law and pubhc interest (as Article 85 ofthe EC Treaty)".
Στη συνέχεια, ασκήθηκε έφεση κατά της αποφάσεως στο Corte d Appello di Bologna (Εφετείο).
Subsequently, the dedsion was appealed to the Corte d'Appello di Bologna.
To Corte d Appello ανέτρεψε την απόφαση του Tribunale (απόφαση της 11ης Οκτωβρίου 199079 για τους ακόλουθους λόγους: i) η σύμβαση περιείχε μια πολύ γενικού χαρακτήρος ρήτρα δικαιοδοσίας αναφερόμενη σε οποιαδήποτε πιθανά') αμφισβήτηση που να αφορά τη σύμβαση, ακόμη και αν η αμφισβήτηση ατιτή επρόκειτο να αφορά το εκτελεστό των συμβατικών υποχρεώσεων ii) ο γενικός κανόνας, βάσει της ιταλικής νομοθεσίας, είναι ότι οι ρήτρες δικαιοδοσίας θα παραμένουν εκτελεστές ακόμα και αν η ίδια η σύμβαση αποδεικνυόταν ανίσχυρη· και iii) καθώς το πεδίο εφαρμογής της ρήτρας δικαιοδοσίας ήταν γενικό, το ζήτημα του κατά πόσον η ρήτρα περί μη-ανταγωνισμού ήταν ισχυρή ή όχι αποτελούσε μια μόνο από τις πιθανές αμφισβητήσεις που θα μπορούσαν να επιλ\ιθούν μέσω διαιτησίας.
The Corte d'Appello reversed the decision ofthe Tribunale (Decision of October 11, 199079) for the following reasons: (i) the contract provided for a very general arbitration clause conœrning any possible dispute involving the contract, even if this dispute were to concern the enforceability ofthe contractual obligations; (ii) the general rule under Italian law is that arbitration clauses would remain enforceable even if the contract itself proved to be invalid; and (hi) as the arbitration clause's ambit was very general, the issue as to whether the noncompetition clause was valid or not was only one ofthe possible disputes that could have been resolved through arbitration.
'Ετσι, η ρήτρα διαιτησίας θεωρήθηκε ισχυρή ανεξάρτητα από το γεγονός ότι, στην πράξη, η διαιτητική διαδικασία θα είχε αποτέλεσμα επί θεμάτων επί των οποίων περιοριζόταν η ελευθερία των μερών να συνάψουν σύμβαση.
Thus, the arbitration clause was considered to be valid independently of the fact that, in practice, the arbitration proceedings would have an effect upon matters where the parties' freedom to enter into a contract was restrained.
Σύμφωνα με τους μελετητές του ιταλικού δικαίου, εφόσον το άρθρο 806 του c.p.c. απαγορεύει στους διαδίκους να επιλύσουν μέσω της διαιτησίας τις διαφορές τους εκείνες ως προς το αντικείμενο των οποίων έχουν ελευθερία διαθέσεως, οι διαιτητές δύνανται να αποφασίσουν [ΐόνον "incidenter tantum" εάν μια συμφωνία συμβιβάζεται με την κοινοτική ή εθνική νομοθεσία περί ανταγωνισμού, δεδομένου ότι οι νομοθετικοί κανόνες αυτού του είδους είναι αυστηρού δικαίου, λόγω του ότι ορισμένες πτυχές τους αφορούν την οικονομική πολιτική.
Italian scholars have held that, since Article 806 c.p.c. prohibits parties from resolving those disputes which cannot be amicably settled (or, in other words, freely disposed) by means of arbitration, arbitrators can only decide "incidenter tantum" whether an agreement is consistent with EU or national competition rales, as such rales are of a pubhc nature, by reason of then economic pohcy aims.
Βλέπε σημείωση 39. Riv. dellarb. 1991,725
See note 60 above.
ΑΓΩΓΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 85 ΚΑΙ 86.
CLAIMS AND DAMAGES IN ARTICLES 85 AND 86 PROCEEDINGS BEFORE THE ITALIAN COURTS
Αγωγές από συμβάσεις
Claims in contract
Οι αγωγές που ασκούνται βάσει του άρθρου 85 ή/και 86 αποσκοπούν συχνά στο να κηρυχθεί άκυρη μια συγκεκριμένη σύμβαση (ή επιμέρους ρήτρες της σύμβασης αυτής) ή να απαγορευθούν οι προβλεπόμενες σε μία σύμβαση καταχρηστικές πρακτικές, καθώς και στην επιστροφή των χρηματικών ποσών που καταβλήθηκαν βάσει της άκυρης σύμβασης (και τα οποία είχαν ως συνέπεια τον αδικαιολόγητο πλουτισμό του αποδέκτη).
Where a claim is brought under Articles 85 and/or 86, a declaration of nulhty with respect to the contract in question (or of specific clauses ofthat contract), or the prohibition ofthe abusive practice which results from the contract, is often sought, together with a claim for the recovery of monies paid under the void contract (which have resulted in the unjust enrichment ofthe party who received them).
Ακυρότητα βάσει του άρθρου 85 α)
Nullity under Article 85 a)
Προϋποθέσεις και έννομες συνέπειες_
Preconditions and legal consequences
Για την εφαρμογή του άρθρου 85, τα εθνικά δικαστήρια θα πρέπει προηγουμένως να κρίνουν αν η περιοριστική συμφωνία επηρεάζει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών.
In order to apply Article 85, national courts must first consider whether the restrictive agreement may affect trade between Member States.
07081 της 17ης Φεβρουαρίου 1990, έκρινε ότι δεν περιορίζει, παρεμποδίζει ή νοθεύει τον ανταγωνισμό στην κοινή αγορά μία συμφωνία μεταξύ δύο ανταγωνιστριών εταιρειών με την οποία τα μέρη επιδιώκουν να αποφευχθεί κάθε ενδεχόμενη σύγχυση στο κοινό σχετικά με τα παραγόμενα από τις επιχειρήσεις αυτές προϊόντα (όσον αφορά ορισμένα τεχνικά τους χαρακτηριστικά) και στην οποία δεν γίνεται λόγος για την εμφάνιση ή τη χρήση των προϊόντων.
07081 of February 17, 1990, considered that, an agreement between two competitors, whereby the parties intended to eliminate any possible confusion on the part ofthe public with regard to their respective products (in respect of certain technical specifications of those products) without interfering with the aesthetic characteristics ofthe products or with the use ofthe products, did not restrict, prevent, or distort competition on the common market.
Μία τέτοια συμφωνία προσφέρει προφανώς μεγαλύτερες δυνατότητες θεμιτού ανταγωνισμού μεταξύ των δύο ενδιαφερομένων επιχειρήσεων "εξαλείφοντας τους παράγοντες ενδεχόμενης στρέβλωσης και χωρίς να δημιουργείται, για κάποιο από τα συμβαλλόμενα μέρη, κατάσταση δεσπόζουσας θέσης τέτοια που να επηρεάζει τον ανταγωνισμό".
Such an agreement, in fact, permitted the two undertakings involved to compete more fairly "by removing the factors of a possible distortion and without granting to either ofthe parties a position of dominance such as to affect competition".
Και το Corte d'Appello di Milano (απόφαση της 28ης Απριλίου 1987, Α. Solerti κατά Cassa di Risparmio delle Provincie Lombarde80) επιβεβαίωσε ότι η περιλαμβανόμενη σε σύμβαση εγγύησης ρήτρα που ορίζει επιτόκιο ίσο με το ευνοϊκότερο επιτόκιο ("prime rate") που ορίζει η Ένωση Ιταλικών Τραπεζών ("ABI"), δεν παραβιάζει το άρθρο 85 δεδομένου ότι το επιτόκιο αυτό δεν το καθορίζει τραπεζικό καρτέλ που επηρεάζει τον ανταγωνισμό.
The Corte d'Appello of Milano (decision of April 28, 1987, A. Solerti v. Cassa di Risparmio delle Provincie Lombarde80) also affirmed that the clause contained in a guarantee contract providing for an interest rate equal to the most favourable rate ("prime rate") set by the Italian Banking Association ("ABI"), does not infringe Article 85 since this agreed rate of interest was not the result of a banking cartel which was restricting competition.
Το δικαστήριο έκρινε ότι ένα τέτοιο επιτόκιο δεν είναι ασυμβίβαστο με τα επιτόκια που εφαρμόζονται συνήθως στην κοινή αγορά και ότι δεν είναι αποτέλεσμα συμφωνίας που επηρεάζει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών, αλλά, αντίθετα, είναι σύμφωνο με τον κανόνα ο οποίος επιβάλλει την εφαρμογή ίσων όρων για την παροχή των ομοειδών υπηρεσιών.
The Corte stated that this interest rate was not incompatible with the rates usually apphed in the common market, and that it did not result from an agreement affecting trade between Member States, but on the contrary7, it complied with the principle which provides that similar conditions should be applied to the provision of similar services.
Η απόφαση του Corte d'Appello έγινε δεκτή με ορισμένα αρνητικά σχόλια81: κατά πρώτον, το δικαστήριο δεν έκρινε τα καθοριζόμενα από την ABI επιτόκια ως δεσμευτικές συμφωνίες βάσει του άρθρου 85, αλλά ως απλά στατιστικά στοιχεία, σε αντίθεση με προηγούμενες αποφάσεις του ΔΕΚ το οποίο είχε κρίνει ότι η αποδοχή συστάσεων (ακόμη και μη δεσμευτικού χαρακτήρα) από τις επιχειρήσεις προς τις οποίες απευθύνονται οι ΐη.·στάσεις αυτές, αποτελούν επαρκές στοιχείο ώστε να συνιστούν συμφωνία, ενόψει εφαρμογής του άρθρου 85.
The decision ofthe Corte d'Appello, has received some negative reviews81: the Corte, first did not consider that the rates set by ABI constituted binding agreements pursuant to Article 85, but simply statistical declarations, in contrast with prior statements of the ECJ, which have considered the acceptance of recommendations (even if not binding), by the undertakings to which they are addressed sufficient to constitute an agreement for the purposes of Article 85. Furthermore, the fact that there are "uniform conditions" for all clients does not "per se" imply the non-apphcability of Article 85.
Επιπλέον, η εκτίμηση ότι δεν γίνονται διακρίσεις ("ενιαίοι όροι για όλους τους πελάτες") δεν συνεπάγεται "per se" (αφεαυτής) τη μη εφαρμογή του άρθρου 85.
Artide 85 of a provision contained in a guarantee agreement which provided that in order to determine interest rates due under the contract reference should be made to the usual conditions apphed by the banks in the applicable geographical area ('piazza").
Το Tribunale αποφάνθηκε ότι η διάταξη αυτή ήταν ισχυρή για δύο λόγους: i) η συμφα)νία αποτελούσε συμφωνία ήσσονος σημασίας, η οποία όντως δεν παρήγαγε αποτελέσματα ούτε κάν σε ολόκληρη την εθνική αγορά· ii) το αποκαλούμενο τραπεζικό καρτέλ που υπήρχε στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν είχε αποτέλεσμα να καθορίζονται οι τιμές των παρεχόμενων τραπεζικών υπηρεσιών στην αγορά, κατά τρόπο πο\) να παρεμποδίζεται, να περιορίζεται ή να νοθεύεται ο ανταγωνισμός.
319 market; (ii) the so-called banking cartel that existed in this case did not have the effect of fixing prices on the banking services market so as to prevent restrict or distort competition.
Όσον αφορά το τελευταίο αυτό σημείο, το Tribunale (αντιμετωπίζοντας ορισμένες από τις κριτικές που ασκήθηκαν στην προαναφερόμενη απόφαση εκ μέρους του Corte dAppello di Milano) αποφάνθηκε ότι, σε κάθε περίπτωση, ο ανταγωνισμός μεταξύ διαφόρων πιστωτικών οργανισμών δεν εξαρτάται αποκλειστικά και θεμελιακά από τις δυνητικές διαφορές που ενδεχομένως υφίστανται μεταξύ των επιτοκίων ποτ' εφαρμόζουν οι οργανισμοί αυτοί.
With respect to the latter point the Tribunale (seeming to deal with some ofthe criticisms levelled at the above decision ofthe Corte d'Appello di Milano) stated that in any event competition between different credit institutions does not solely and fundamently depend upon the potential differences that may exist between interest rates apphed by those institutions.
Ακόμη περισσότερο, οι οργανισμοί αυτοί ανταγωνίζονται στη βάση ολόκληρων πακέτων κυρίων και δευτερευουσών υπηρεσιών που προσφέρουν στον πελάτη.
Rather, these institutions compete on the basis of the complete package of principal and accessory services that they offer to the client Further, in practice, individual banks can compete fully since they have the discretion to decide on the measure of trust they have in particular clients, and whether they are prepared to give them better rates than those apphed by other banks.
S.n.a.m. (απόφαση της 5ης Φεβρουαρίου 1981" έκρινε υπόθεση που αφορούσε σύμβαση προμήθειας αερίου μεθανίου.
S.n.a.m. (decision of February 5, 198183) related to a methane gas supply contract.
Το Tribunale, στο πλαίσιο της εκ μέρους του εξετάσεως της συμφωνίας αυτής, έκρινε κατά πόσον η συμφωνία θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.
The Tribunale, as part of its examination ofthe agreement considered whether the agreement could have an effect on trade between Member States.
Το Tribunale θεώρησε το γεγονός ότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ενάγοντος, η επίπτωση τοιι βάσει της συμφωνίας προμηθευόμενου μεθανίου επί του κόστους του κατασκευαζόμενου τελικού προϊόντος ανερχόταν απλώς στο 7% περίπου, και αποφάνθηκε ότι, δεδομένου ότι η επίπτωση επί της τιμής του τελικού προϊόντος ήταν αμελητέα, η συμφωνία αυτή δεν μπορούσε να έχει επιπτώσεις στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.
The Tribunale considered the fact that, according to the calculations of the plaintiff, the influence of methane gas supphed under the agreement under examination on the cost ofthe product manufactured with it was merely around 7% , and stated that since the effect on the price ofthe final product was not appreciable, the agreement was unable to have an effect on trade between Member States.
Ένα περαιτέρω σημείο που επεσήμανε το Tribunale αφορούσε το γεγονός ότι η εξεταζόμενη από αυτό συμφωνία είχε συναφθεί μεταξύ ενός παραγωγού και ενός πελάτη: εφόσον πρόκειται για τέτοια υπόθεση, σε καμμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί η συμφωνία ότι παραβιάζει το άρθρο 85.
A further point made by the Tribunale related to the fact that the agreement to fix prices under examination was between a producer and a customer: where this is the case, in no circumstances could the agreement be considered to infringe Article 85.
Το Tribunale di Milano, απέρριψε στην υπόθεση Beecham cosmetics κατά Nuova Corsiglia S.p.A και Nha Trang S.p.A. (απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 199184), τον ισχυρισμό του ενάγοντος ότι το άρθρο 85 δεν εφαρμοζόταν στην υπόθεση αυτή επειδή η συμφωνία είχε συναφθεί απλώς μεταξύ δύο μερών, τα οποία ήταν και τα δύο εγκατεστημένα στο ίδιο κράτος μέλος, και αφορούσε την πώληση προϊόντων αποκλειστικά εντός της επικράτειας αυτού του συγκεκριμένου κράτους μέλους.
The Tribunale di Milano, BECham cosmetics v. Nuova Corsiglia S.p.A. and Nha Trang S.p.A. (decision of January 14, 199184), rejected the claim raised by the plaintiff that Article 85 did not apply in this case because the agreement was merely between two parties, both based in the same Member State, and concerned the sale of products only on the territory ofthat one Member State.
Ιταλία εταιρείες με έδρα εκείνα τα άλλα κράτη μέλη στα οποία ήταν οι εξουσιοδοτημένοι πωλητές της Beecham στο πλαίσιο του συστήματος διανομής.
The Tribunale found in tact, that this contract was only one contract in one Member State in the context ofthe wider distribution system, covering various member states ofthe Community, ofthe products ofthe multinational company of which one ofthe parties was the Italian subsidiary; further, the contract products were not intended merely to be sold in Italy, but could also be resold in other Member States to companies based in those other Member States provided that they were dealers authorised under the BECham distribution system.
Συνεπώς, το Tribunale συμπέρανε ότι το άρθρο 85 εφαρμοζόταν στη συγκεκριμένη υπόθεση.
The Tribunale therefore concluded that Article 85 was apphcable to the case.