natgillin/translations-raw huggingface dataset:
"Το άρθρο 214 της Συνθήκης ΕΟΚ και οι διατάξεις του κανονισμού 17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου 1962, πρώτου κανονισμού εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης, έχουν την έννοια ότι τα κράτη μέλη, στο πλαίσιο της αρμοδιότητας που τους αναγνωρίζεται για την εφαρμογή των εθνικών και κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού, δεν μπορούν να χρησιμοποιούν ως αποδεικτικά μέσα τις μη δημοσιευθείσες πληροφορίες που περιέχονται στις απαντήσεις επιχειρήσεων επί αιτήσεων παροχής πληροφοριών που απηύθυνε α' αυτές η Επιτροπή κατ' εφαρμογή του άρθρου 11 του κανονισμού 17 ούτε τις πληροφορίες που περιέχονται στις αιτήσεις και κοινοποιήσεις οι οποίες προβλέπονται στα άρθρα 2, 4 και 5 του κανονισμού 17."
"Article 214 of the EEC Treaty and the provisions of Regulation No 17 of the Council of 6 February 1962, First Regulation implementing Articles 85 and 86 of the Treaty, must be interpreted as meaning that in the exercise of their jurisdiction to apply national and Community use to as evidence requests for rules on competition the Member States may not unpublished information contained in the replies information directed to undertakings under Article
0 γενικός εισαγγελέας F.
11 of and No 17".
G: Jacobs ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 10ης Ιουνίου 1992.
Mr Advocate General F.G. Jacobs delivered his Opinion at the sitting of 10 June 1992.
Οι πληροφορίες που περιέχονται σε αίτηση που υποβλήθηκε κατ' εφαρμογή του άρθρου 2 ή σε κοινοποίηση που πραγματοποιήθηκε κατ' εφαρμογή των άρθρων 4 ή 5 του κανονισμού 17, τις οποίες οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών κοινοποίησαν στην Επιτροπή κατ' εφαρμογή του άρθρου 10, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται από τις εν λόγω αρχές ως απόδειξη παραβιάσεως των εθνικών κανόνων ανταγωνισμού σε διαδικασίες δυνάμενες να καταλήξουν στην επιβολή κυρώσεων στις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις.
Information contained in an application made under article 2 or a notification made under Articles 4 or 5 of Regulation No 17 and transmitted by the Commission to the competent authorities of the Member States in accordance with Article 10(1) of that regulation may not be used by those authorities, in proceedings which might result in the imposition of a penalty on the undertakings concerned, as evidence that the national rules on competition have been infringed.
Δεν απαγορεύεται ωστόσο στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών να διεξάγουν τη δική τους έρευνα, στο πλαίσιο των εν λόγω εθνικών κανόνων, όταν λαμβάνουν γνώση παρομοίων πληροφοριών.
The competent authorities of the Member States are not, however, precluded from instituting their own investigations under those rules as a result of having received that information.
Οι πληροφορίες τις οποίες συγκεντρώνει η Επιτροπή βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού 17 και τις οποίες κοινοποιεί στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών, κατά το άρθρο 10, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται από τις εν λόγω αρχές ως απόδειξη παραβιάσεως των κανόνων της εθνικής νομοθεσίας περί ανταγωνισμού.
Information acquired by the Commission under Article 11 of Regulation No 17 and transmitted to the competent authorities of the Member States in accordance with Article 10(1) of that regulation may not be used by those authorities as evidence that the national rules on competition have been infringed.
Δεν απαγορεύεται, ωστόσο, στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών να διεξάγουν τη δική τους έρευνα, στο πλαίσιο των εν λόγω εθνικών κανόνων, όταν λαμβάνουν γνώση παρομοίων πληροφοριών.
The competent authorities of the member States are not, however, precluded from instituting their own investigations under those rules as a result of having received that information.
Όταν οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών εφαρμόζουν τα άρθρα 85, παράγραφος 1, και 86 της Συνθήκης ΕΟΚ βάσει του άρθρου 88 της εν λόγω Συνθήκης και του άρθρου 9, παράγραφος 3, του κανονισμού 17, δεν μπορούν, στο πλαίσιο διαδικασιών που μπορεί να καταλήξουν στην επιβολή κυρώσεων στις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις, να χρησιμοποιούν πληροφορίες περιεχόμενες σε αίτηση που υποβλήθηκε δυνάμει του άρθρου 2 ή σε κοινοποίηση δυνάμει των άρθρων 4 ή 5 του εν λόγω κανονισμού, ως απόδειξη παραβάσεων των προαναφερθεισών διατάξεων της Συνθήκης.
Where the competent authorities of the Member States apply Articles 85(1) and 86 of the EEC Treaty in accordance with Article 88 of that Treaty and Article 9(3) of Regulation No 17, they are not entitled, in proceedings which might result in the imposition of a penalty on the undertakings concerned, to use information contained in an application made under Article 2 or a notification made under Articles 4 or 5 of that regulation as evidence that those provisions of the Treaty have been infringed.
Δεν απαγορεύεται ωστόσο να πραγματοποιούν τη δική τους έρευνα, κατ' εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων της Συνθήκης, όταν λαμβάνουν γνώση παρομοίων πληροφοριών.
Those authorities are not, however, precluded from instituting their own investigations in application of those provisions of the Treaty as a result of having received that information.
Οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών δεν έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν πληροφορίες τις οποίες συνέλεξε η Επιτροπή βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού 17 ως αποδείξεις παραβάσεων των άρθρων 85, παράγραφος 1, και 86 της Συνθήκης
The competent authorities of the Member States are not entitled to use information acquired by the Commission under Article 11 of Regulation
Δεν απαγορεύεται, ωστόσο, να πραγματοποιούν τη δική τους έρευνα, κατ' εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων της Συνθήκης, όταν λαμβάνουν γνώση παρομοίων πληροφοριών".
Those authorities are not, however, precluded from instituting their own investigations in application of those provisions of the Treaty as a result of having received that information".
Υπόθ. C-83/91: Wienand Mei 1 icke κατά ADV/ORGA F.Α. Meyer AG
Case C-83/91: Wienand Neilicke ν ADV/ORGA F.A. Meyer AG - 16.7.1992 (Prel imi nary rul i ng) (Company law - Directive 77/91/EEC) (Full Court)
(Προδικαστική) "Δίκαιο επιχειρήσεων - Δίκαιο των εταιριών - Οδηγία 77/91/ΕΟΚ" (Ολομέλεια)
By an order of 15 January 1991, which was received at the Court on 1 March 1991, the Landgericht Hannover referred for a preliminary ruling a number of questions on the interpretation of the Second Council Directive (77/91/EEC) of 13 December 1976 on coordination of safeguards which, for the protection of the interests of members and others, are required by Member States of companies within the meaning of the second paragraph of Article 58 of the Treaty, in respect of the formation of public liability companies and the maintenance and alteration of their capital, with a view to making such safeguards equivalent.
Με Διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 1991, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο την 1η Μαρτίου 1991, το Landgericht Hannover υπέβαλε σειρά προδικαστικών ερωτημάτων ως προς την ερμηνεία της δεύτερης οδηγίας 77/91/ΕΟΚ του Συμβουλίου, περί συντονισμού των εγγυήσεων που απαιτούνται στα κράτη μέλη εκ μέρους των εταιριών κατά την έννοια του άρθρου 58, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης για την προστασία των συμφερόντων των εταίρων και των τρίτων με σκοπό να καταστούν οι εγγυήσεις αυτές ισοδύναμες όσον αφορά τη σύσταση της ανωνύμου εταιρίας και τη διατήρηση και τις μεταβολές του κεφαλαίου της.
Those question were raised in the course of a dispute between Mr Meilicke and the company ORGA of which he was a shareholder concerning the refusal of its management to provide him with certain information during one of the general meetings of shareholders on the problem of establishing whether the caselaw of the Bundesgerichtshof in relation to increases in capital pursuant to which a subscription of capital in the form of a cash payment preceded or followed by a transaction in which the company in question pays the subscriber a sum which permits the company to discharge a debt owed to the subscriber is classified as a disguised contribution in kind and is thereby rendered subject to the rules on publication and valuation laid down for contributions in kind.
(29) Επιβάλλεται κατ' αρχάς να διαπιστωθεί ότι δεν αποδείχθηκε ότι οι όροι εφαρμογής της εν λόγω νομολογίας συντρέχουν στην υπόθεση της κύριας δίκης.
The Court stated that it had not been proved that the conditions for the application of that caselaw had been met in the case in the main proceedings.
Πράγματι, η εταιρία ORGA αμφισβητούσε πάντοτε το κατά πόσο η γερμανική νομολογία έχει εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση, το ίδιο δε το παραπέμπον δικαστήριο δεν λαμβάνει ρητή θέση ως προς το ζήτημα αυτό.
ORGA had always disputed the application of the German caselaw to the dispute at issue and the national court itself gave a conditional opinion on the matter.
(30- Συνεπώς, το πρόβλημα του ασυμβιβάστου της θεωρίας περί εισφοράς σε είδος με 31) τη δεύτερη οδηγία αποτελεί υποθετικό πρόβλημα, αυτό δε το γεγονός επιβεβαιώνεται από το ότι στη δικογραφία δεν διευκρινίζονται τα πραγματικά και νομικά στοιχεία βάσει των οποίων θα μπορούσε να προσδιοριστεί το πλαίσιο εντός του οποίου πραγματοποιήθηκε η αύξηση του κεφαλαίου της 0RGA και να προσδιοριστούν οι σχέσεις μεταξύ της πραγματοποιηθείσας εισφοράς και της θεωρίας της συγκεκαλυμμένης εισφοράς σε είδος, όπως αυτή συνάγεται από τη γερμανική νομολογία.
It followed that the problem of the compatibility of the theory of the contribution in kind with the second directive was hypothetical and that that was confirmed by the fact that the file on the case did not specify the elements of fact and law which would permit the context to be defined in which the increase in ORGA's capital took place and to prove the links between the contribution made and the theory of the disguised contribution in kind, as it emerged from the German case-law.
(32) Βάσει αυτών των δεδομένων, το δικαστήριο θα υπερέβαινε τα όρια του λειτουργήματος του εάν αποφάσιζε να αποφανθεί χωρίς να διαθέτει τα απαραίτητα
Accordingly, the Court would exceed the limits on its function if it decided to give a ruling without having available the elements of fact and law necessary to give a useful reply to the questions referred to it.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
The Court ruled: a ruling on the questions put by the
"Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί των ερωτημάτων που υπέβαλε το Landgericht Hannover."
"It is unnecessary to give Landgericht Hannover".
Tesauro ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση Tnc 8nc Απριλίου 1992.
Mr Advocate General G. Tesauro delivered his Opinion at the sitting of 8 April 1992.
Πρότεινε να δοθεί η ακόλουθη απάντηση στα αναδιατυπώθηκαν) του Landgericht Hannover:
He proposed that the Court should reply as follows to the questions (as reformulated by him) submitted by the Landgericht Hannover:
Ποσό οφειλόμενο από εταιρία το οποίο εισφέρεται στην εν λόγω εταιρία στο πλαίσιο αυξήσεως του κεφαλαίου της πρέπει να χαρακτηριστεί, στο πλαίσιο της εφαρμογής της δεύτερης οδηγίας, ως εισφορά σε μετρητά, εφόσον πρόκειται για βεβαιωμένη οφειλή, εκκαθαρισμένη ή απαιτητή- συνεπώς, πράξη που συνίσταται σε διπλή πληρωμή είναι σύμφωνη προς τη δεύτερη οδηγία, εφόσον η οφειλή ανταποκρίνεται στις εν λόγω προϋποθέσεις.
A claim made against a company and contributed to that company in connection with an increase in capital in cash is to be described, within the meaning and for the purposes of the second directive, as a contribution in cash in so far as the claim in question is for cash and is liquidated and payable, a transaction comprising a double payment is therefore in conformity with the second directive, provided that the claim is liquidated and payable.
Το άρθρο 11, παράγραφος 1, της δεύτερης οδηγίας, σε συνδυασμό με τα άρθρα 10 και 27, παράγραφος 2, της εν λόγω οδηγίας, έχει την έννοια ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατ' αναλογία σε περιπτώσεις διαφορετικές από εκείνες που προβλέπει: οι περιπτώσεις αυτές εξακολουθούν να υπάγονται στις ρυθμίσεις του κοινού δικαίου που εφαρμόζεται σε περιπτώσεις παραβιάσεως του νόμου aut similia, ενδεχομένως κατόπιν ερμηνείας του Δικαστηρίου.
Article 11 of the second directive, in conjunction with Articles 10 and 27(2) thereof, must be interpreted as meaning that it may not be applied by analogy to cases other than those envisaged therein; the member States may, however, on the basis of the relevant provisions of the general law within their own legal order, take action against transactions of which the timing raises suspicions and where the parties' intent to circumvent is proved, after interpretation, if appropriate, by the Court of Justice.
Το εθνικό δικαστήριο που καλείται να εφαρμόσει τους κανόνες της δεύτερης οδηγίας υποχρεούται να ερμηνεύσει την εθνική του νομοθεσία λαμβάνοντας υπόψη το γράμμα και τους σκοπούς της οδηγίας".
The national court, when called upon to apply the second directive, is required to interpret its own national law in the light of the text and the purpose of that directive".
Υπόθ. C-343/90: Manuel José Lourenço Dias κατά Director da Alfândega do Porto
Case C-343/90: Manuel José Lourenço Dias ν Director da Alfândega do Porto - 16.7.1992 (Preliminary rul ing) (Taxation - Interpretation of Articles 12 and 95 of the EEC Treaty - Motor vehicle tax) (Fifth Chamber)
Με Διάταξη της 18ης Οκτωβρίου 1990, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 16 Νοεμβρίου 1990, το Tribunal Fiscal Aduaneiro do Porto (Πορτογαλία) υπέβαλε οκτώ προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των διατάξεων της Συνθήκης ΕΟΚ περί των φορολογικών επιβαρύνσεων ισοδυνάμου αποτελέσματος με εισαγωγικούς δασμούς και περί των εσωτερικών φόρων που δημιουργούν διακρίσεις, προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσο συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο εθνική κανονιστική ρύθμιση που επιβάλλει φόρο επί των αυτοκινήτων οχημάτων.
By an order of 18 October 1990, which was received at the Court on 16 November 1990, the Tribunal Fiscal Aduaneiro do Porto (Portugal) referred for a preliminary ruling eight questions on the interpretation of the provisions of the EEC Treaty concerning charges having an effect equivalent to customs import duties and discriminatory internal taxation in order to determine whether national legislation introducing a tax on motor vehicles was compatible with Community law.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς σχετικής με απόφαση του διευθυντή τελωνείων του Porto να επιβάλλει στον Dias πρόστιμο για τελωνειακή παράβαση επειδή τροποποίησε ορισμένα τεχνικά χαρακτηριστικά αυτοκινήτου οχήματος εισαγωγής, χωρίς να καταβάλει το τέλος που συνεπαγόταν η τροποποίηση αυτή και το οποίο πλήττει κατ' αρχήν όλα τα αυτοκίνητα οχήματα είτε εισάγονται είτε συναρμολογούνται ή κατασκευάζονται στην Πορτογαλία.
Those questions arose in the course of a dispute concerning the decision of the Director of the Oporto Customs Office to fine Mr Dias for customs fraud on the ground that he changed certain technical specifications of an imported motor vehicle without paying the tax which such changes entailed and which was applicable in principle to all motor vehicles whether imported into Portugal or assemble or produced there.
(47) Επιβάλλεται σχετικώς να τονισθεί ότι, στα περισσότερα κράτη μέλη, τα φορολογικά συστήματα χαρακτηρίζονται από τις μεγάλες διαφορές των φόρων που επιβάλλονται σε ορισμένα προϊόντα ή των εκπτώσεων ή μειώσεων που παρέχονται για τα προϊόντα αυτά.
The Court pointed out, firstly, that in most of the Member States the systems of taxation were characterized by the extreme diversity with which certain products were taxed or benefitted from abatements or deductions.
(48) Το ενδεχόμενο μεταχειρίσεως που εισάγει διακρίσεις μεταξύ ορισμένων κατηγοριών προϊόντων δεν μπορεί να επηρεάσει τη συμφωνία με το κοινοτικό δίκαιο εσωτερικών φόρων που πλήττουν άλλες κατηγορίες προϊόντων, εφόσον οι φόροι αυτοί επιβάλλονται κατά τρόπο που δεν δημιουργεί διακρίσεις.
The possibility of discriminatory treatment for certain categories of products could have no bearing on the compatibility with Community law of internal taxes applying to other categories of products provided that those taxes were themselves applied in a non-discriminatory manner.
Πράγματι, το ενδεχόμενο διακρίσεως εις βάρος ορισμένων προϊόντων δεν έχει ως αναγκαστική συνέπεια να καθιστά ολόκληρο το φορολογικό σύστημα ασυμβίβαστο με το κοινοτικό δίκαιο.
The possibility of discrimination against certain products did not necessarily render the entire fiscal system incompatible with Community law.
(53) Επιβάλλεται επίσης να τονισθεί ότι φόρος που πλήττει τόσο τα εισαγόμενα όσο και τα ημεδαπά προϊόντα, ο οποίος όμως εφαρμόζεται στην πράξη μόνο ως προς τα εισαγόμενα προϊόντα, επειδή η εθνική παραγωγή είναι εξαιρετικά περιορισμένη, δεν συνιστά φόρο ισοδυνάμου αποτελέσματος με εισαγωγικούς δασμούς, κατά την έννοια των άρθρων 9 και 12 της Συνθήκης ΕΟΚ, εφόσον ενσωματώνεται σε γενικό σύστημα εσωτερικών φόρων που πλήττουν συστηματικά κατηγορίες προϊόντων βάσει αντικειμενικών κριτηρίων που εφαρμόζονται αδιακρίτως της καταγωγής των προϊόντων.
The Court pointed out, secondly, that a charge which applied both to imported products and national products, but in practice applied almost exclusively to imported products because domestic production is extremely small did not constitute a charge having an effect equivalent to a customs duty on imports within the meaning of Articles 9 and 12 of the EEC Treaty if it was part of a general system of internal dues applied systematically to categories of products in accordance with objective criteria irrespective of the origin of the products.
Στην περίπτωση αυτή έχει τον χαρακτήρα εσωτερικού φόρου, κατά την έννοια του άρθρου 95.
It therefore constituted internal taxation within the meaning of Article 95.
Φόρος αυτοκινήτου, ο οποίος εφαρμόζεται χωρίς διάκριση τόσο επί των οχημάτων που συναρμολογούνται και κατασκευάζονται στην Πορτογαλία όσο και επί των εισαγομένων οχημάτων, τόσο καινουργών όσο και μεταχειρισμένων, εντάσσεται σ' ένα τέτοιο γενικό σύστημα εσωτερικών φόρων, που πλήττουν κατηγορίες προϊόντων, δυνάμει αντικειμενικού κριτηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση του κυλινδρισμού.
The motor vehicle tax, which applied without distinction both to motor vehicles assembled and produced in Portugal and to imported motor vehicles, both new and second hand, formed part of such a general system of internal dues applied to categories of products in accordance with objective criteria, in the present case engine capacity.
Το γεγονός ότι ορισμένα στοιχεία ή ορισμένες λεπτομέρειες εφαρμογής συστήματος εσωτερικής φορολογίας δημιουργούν δυσμενείς διακρίσεις, και κατά συνέπεια απαγορεύονται από το άρθρο 95 της Συνθήκης, δεν σημαίνει ότι ολόκληρο το φορολογικό σύστημα στο οποίο εντάσσονται είναι ασυμβίβαστο με το εν λόγω άρθρο.
Where certain components or certain rules for the application of a system of internal taxation are discriminatory and consequently prohibited by Article 95, that does not necessarily mean that the whole of the tax system of which those components or rules form a part has to be considered to be incompatible with that article.
Φόρος αυτοκινήτου που επιβάλλεται χωρίς διάκριση επί των αυτοκινήτων που συναρμολογούνται ή κατασκευάζονται στο κράτος μέλος στο οποίο επιβάλλεται ο φόρος επί των εισαγομένων αυτοκινήτων, καινούργιων και μεταχειρισμένων, δεν μπορεί να θεωρεί ως φορολογική επιβάρυνση ισοδυνάμου αποτελέσματος με εισαγωγικούς δασμούς, απαγορευόμενη από το άρθρο 12 της Συνθήκης ΕΟΚ."
A motor vehicle tax charged both on vehicles assembled and manufactured in the Member State where it is levied and on new or used imported vehicles cannot be considered to be a charge having equivalent effect to a customs duty on imports prohibited by Article 12 of the EEC Treaty".
Tesauro ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 31ης Μαρτίου 1992.
Mr Advocate General G. Tesauro delivered his Opinion at the sitting of 31 March 1992.
"Φόρος, ονομαζόμενος φόρος αυτοκινήτου, ο οποίος πλήττει τόσο τα εισαγόμενα όσο και τα ημεδαπά προϊόντα, δεν συνιστά φόρο ισοδυνάμου αποτελέσματος με εισαγωγικό δασμό, κατά την έννοια των άρθρων 9 και 12 της Συνθήκης, όταν εντάσσεται σε γενικό σύστημα εσωτερικών φόρων που πλήττουν συστηματικά κατηγορίες προϊόντων ανάλογα με αντικειμενικά κριτήρια που εφαρμόζονται αδιακρίτως της καταγωγής των προϊόντων".
"A tax, called a motor vehicle tax, which applies both to imported and domestic products, does not constitute a charge having an effect equivalent to a customs duty on imports within the meaning of Articles 9 and 12 of the Treaty if it is part of a general system of internal dues applied systematically to categories of products in accordance with objective criteria irrespective of the origin of the products".
Υπόθ. C-78/91: Rose Hughes κατά Chief Adjudication Officer, Belfast
Case C-78/91: Rose Hughes ν Chief Adjudication Officer, Belfast - 16.7.1992 (Preliminary rul ing) (Freedom of movement of persons - Social security - Family credit) (Fifth Chamber)
Με απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 1991, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 26 Φεβρουαρίου 1991, ο Social Security Commissioner, Belfast, υπέβαλε σειρά προδικαστικών ερωτημάτων ως προς την ερμηνεία των άρθρων 4, παράγραφος 1, και 73 του κανονισμού ΕΟΚ 1408/71 του Συμβουλίου, καθώς και ως προς την ερμηνεία των διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου.
By a decision of 14 January 1991, which was received at the Court on 26 February 1991, the Social Security Commissioner, Belfast, referred for a preliminary ruling a number of questions concerning the interpretation of Articles 4(1) and 73 of Regulation (EEC) No 1408/71 of the Council, and on the interpretation of Regulation (EEC) No 1612/68 of the Council.
(2-3) Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς σχετικής με την άρνηση του Chief Adjudication Officer να παράσχει στη Hughes το ευεργέτημα της Family Credit, παροχής που δεν εξαρτάται από εισφορές και η οποία καταβάλλεται εβδομαδιαίως και σε μετρητά σε μειονεκτούσες οικογένειες που κατοικούν στη Βόρεια Ιρλανδία, με το αιτιολογικό ότι η Hughes δεν ανταποκρινόταν στην προϋπόθεση κατοικίας.
Those questions were raised in the course of proceedings between Rose Hughes and the Chief Adjudication Officer, Belfast, concerning Mrs Hughes' entitlement to family credit, which is a weekly noncontributory cash benefit granted to families with limited means residing in Northern Ireland, on the ground that Mrs Hughes did not meet that residence condition.
Η Hughes φρονεί ότι ακόμα και αν γίνει δεκτό ότι δεν πληροί την προϋπόθεση κατοικίας, δικαιούται ωστόσο να λάβει τη Family Credit, δυνάμει του κοινοτικού δικαίου.
Mrs Hughes considered that, even if she did not fulfil the residence condition, she was nonetheless entitled to family credit by virtue of Community law.
Ισχυρίζεται ότι η Family Credit, ως οικογενειακή παροχή, συνιστά παροχή κοινωνικής ασφαλίσεως κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο η, του κανονισμού 1408/71, ή τουλάχιστον, κοινωνικό πλεονέκτημα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68 και ότι η προϋπόθεση κατοικίας που προβλέπει η βρετανική νομοθεσία συνιστά συγκεκαλυμμένη διάκριση εις βάρος των διακινουμένων εργαζομένων.
She argued that family credit, as a family benefit, constituted a social security benefit for the purposes of Article 4(1)(h) of Regulation No 1408/71 or at least a social advantage within the meaning of Article 7(2) of Regulation No 1612/68 and that the residence condition imposed by the United Kingdom legislation constituted indirect discrimination against migrant workers.
(19) Επιβάλλεται σχετικώς να τονισθεί ότι η Family Credit εκπληρώνει διπλή λειτουργία που συνίσταται, αφενός μεν, στην κάλυψη των αναγκών συντηρήσεως των κακώς αμειβομένων εργαζομένων, αφετέρου δε, στην αντιστάθμιση των οικογενειακών επιβαρύνσεων, όπως ιδίως προκύπτει από το γεγονός ότι καταβάλλεται μόνο εφόσον η οικογενειακή μονάδα του συγκεκριμένου εργαζομένου περιλαμβάνει ή μη πολλά τέκνα, καθώς και από το γεγονός ότι το ύψος της ποικίλει ανάλογα με την ηλικία των τέκνων.
The Court pointed out, firstly, that family credit in fact performed a dual function: firstly it maintained in work workers who were poorly paid; and secondly, it met family expenses, as was clear in particular from the fact that it was paid only where the claimant's family included one or more children and from the fact that the amount of the benefit varied according to the age of the children.