natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ανάλογες διαπιστώσεις γίνονται σε πολλές άλλες πρόσφατες αποφάσεις: στην απόφαση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού της 28ης Απριλίου 1992 (έκθεση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού για το 1992, σ.
Similar findings have been made in several other recent decisions: the Competition Council decision in Comité Interprofessionnel des Fromage du Cantal (28 April 1992, Report ofthe Competition Council for 1992 p.
270) και στην απόφαση του Εφετείου των Παρισίων της 16ης Δεκεμβρίου 1992 στην υπόθεση Comité Interprofessionnel des Fromages du Cantal (B.O.C.C 1993, σ.
270); the Paris Court of Appeal judgment in the same case (16 December 1992, BOCC 1993 p.
13)· στην απόφαση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού της 25ης Φεβρουαρίου 1992 (έκθεση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού για το 1992, σ.
13); the Competition Council decision in Facam (25 February 1992, Report ofthe Competition Council for 1992 p.
213) και στην απόφαση του Εφετείου Παρισίων της 3ης Μαρτίου 1993 στην υπόθεση FACAM (Β.O.C.C. 1993, σ.
213); and the Paris Court of Appeal judgment in the same case (3 March 1993, BOCC 1993 p.
103· η απόφαση αυτή παρουσιάζει επίσης ενδιαφέρον για άλλους λόγους, που αναλύονται στην συνέχεια).
103) - this latter case is also of interest for other reasons, which will be analysed below.
Με τον ίδιο τρόπο εφαρμόζεται και η απαγόρευση του άρθρου 86, αν και σε σπανιότερες περιπτώσεις.
It can be expected that the prohibition in Article 86 will be apphed in the same way, though less often.
Έτσι, στην απόφαση της 13ης Ιανουαρίου 1993 στην υπόθεση PECHINEY ELECTROMETALLURGIE (Β.O.C.C. 1993, σ.
In its Péchiney Electrométallurgie judgment (13 January 1993, BOCC 1993 p.
40), με την οποία επιβεβαιώθηκε η απόφαση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού της 31ης Μαρτίου 1992 (Έκθεση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού για το 1992, σ.
40), in which it upheld a decision ofthe Competition Council (31 March 1992, Report ofthe Competition Council for 1992 p.
248), το Εφετείο εξέτασε στη βάση αυτή τις πρακτικές εξοβελισμού ανταγωνιστών από την αγορά:
248), the Court of Appeal invoked Article 86 in a case of exclusionary conduct:
464), όπως επιβεβαιώθηκε με την απόφαση του Εφετείου Παρισίων της 27ης Φεβρουαρίου 1995, (επιθεώρηση "Europe" Απρίλιος 1995 αριθ.
"...the applicant pursued an effective and deliberate strategy aimed at eliminating an enterprise operating on the same market.
Τα εθνικά δικαιοδοτικά όργανα αναγνωρίζουν επίσης την αρμοδιότητα τους να εξετάσουν κατά πόσο μία σύμπραξη αποτελεί αντικείμενο απαλλαγής από την Επιτροπή βάσει του άρθρου 85 παράγραφος 3 της Συνθήκης.
The national authorities have also accepted that they have jurisdiction to decide whether a restrictive agreement has been exempted by the Commission under Article 85(3) of the Treaty.
Έτσι, στην απόφαση της 17ης Ιουνίου 1992 που μνημονεύτηκε προηγουμένως, αναφορικά με την προσφυγή που είχε υποβάλει η Compagnie Générale de Vidéo-Communication, το Εφετείο των Παρισίων παρατήρησε ότι:
In its judgment in Compagnie Générale de Vidéo-Communication, (17 June 1992, already referred to), the Paris Court bf Appeal observed as follows:
"Κανένας από τους διαδίκους δεν ισχυρίζεται ότι οι συμφωνίες διανομής που περιλαμβάνουν παρόμοιες ρήτρες έχουν αποτελέσει αντικείμενο ατομικής απαλλαγής από την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατ' εφαρμογή του άρθρου 85 παράγραφος 3 της Συνθήκης και σύμφωνα με τη διαδικασία κοινοποίησης που προβέπεται από τις διατάξεις του κανονισμού 17/62 του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 6ης Φεβρουαρίου 1962.
"It is not contended by any ofthe parties that the distribution agreements œntaining such clauses have been the subject of individual exemption by the Cceimission of the European Communities under Article 85(3) ofthe Treaty following notification under Council Regulation No 17.
Κατά συνέπεια, ισχύει η απαγόρευση που θεσπίζεται από την παράγραφο 1 του άρθρου 85 της Συνθήκης...".
The prohibition in Article 85(1) ofthe Treaty consequently apphes..." b.
223 και ανάλογη απόφαση του ιδίου δικαστηρίου της 22ας Σεπτεμβρίου 1992 στην υπόθεση POISSON, στην αυτή επιθεώρηση του Φεβρουαρίου 1993, αριθ.
The same rules are apphed by the ordinary courts in their own spheres of jurisdiction - commercial, criminal, etc. - wherever necessary for a decision in the cases coming before them - actions for annulment or for damages, criminal prosecutions etc.
Επίσης, οι κοινοτικοί κανόνες έχουν εφαρμοσθεί από τα τακτικά δικαστήρια κατά την εξέταση αιτήσεων λήψης προσωρινών μέτρων (απόφαση του Ανώτατου Ακυρωτικού, Εμπορικό Τμήμα, 13 Οκτωβρίου 1993, Le Mylord, Επιθεώρηση "Contrats, Concurrence - Consommation, Δεκέμβριος 1993 αριθ. 22).
Community rales have also been apphed by the ordinary courts in actions for interim measures (judgment of the Court of Cassation, Commercial Division, 13 October 1993 LeMylord, reported in Contrats-Concurrence-Consommation December 1993 No 22).
37, με σχολιασμό του S. BLAZY).
37, with a note by S. Blazy).
Γενικότερα όμως παρατηρείται μία αναμφισβήτητη τάση των εθνικών δικαιοδοτικών οργάνων να ευθυγραμμίζονται με την κοινοτική νομολογία.
More generally, there is an undeniable tendency for the domestic courts to follow the precedents set by the Community courts.
Αυτό είναι για παράδειγμα το συμπέρασμα που προκύπτει από την απόφαση του Ανωτάτου Ακυρωτικού της 4ης Μαΐου 1993 στην υπόθεση ROCAMAT (Β.O.C.C. 1993, σ.
This can be seen for example in the judgment of the Court of Cassation in Rocamat (4 May 1993, BOCC 1993 p.
259), στην οποία το ανώτατο γαλλικό δικαστήριο αποδέχτηκε στην ύπαρξη ενός ελάχιστου ορίου αισθητού περιορισμού του ανταγωνισμού για
259), where the Court accepted the concept of a de minimis threshold for the application ofthe ban on restrictive agreements laid down in Article 7 ofthe 1986 Order, and in its reasoning expressly referred to Community law:
"Το Εφετείο όμως ορθώς, εφάρμοσε τις διατάξεις του άρθρου 7 του διατάγματος της 1ης Δεκεμβρίου 1986 που απαγορεύουν τις συμπράξεις με αντικείμενο αντίθετο προς τους κανόνες ανταγωνισμού και, παραπέμποντας στην ερμηνεία που έχει δοθεί στο κοινοτικό δίκαιο για το άρθρο 85 παράγραφος 1 της Συνθήκης έκρινε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η απαγόρευση αυτή δεν μπορούσε να στοιχειοθετηθεί, εφόσον η καταγγελλόμενη συμφωνία είχε περιορισμένες επιπτώσεις στη σχετική αγορά και δεν ήταν σε θέση να βλάψει αισθητά τη λειτουργία του ανταγωνισμού· το πρώτο σκέλος του λόγου αναιρέσεως είναι αβάσιμο: ...".
But the Court of Appeal acted quite properly when, called upon to apply Article 7 of the Order of 1 December 1986, which prohibits restrictive agreements with an anticompetitive object it referred to the interpretation given in Community law to Article 85(1) ofthe Treaty, made an assessment ofthe facts before it, and decided that the prohibition in Article 7 could not be invoked here, as the disputed agreement had only a limited effect on the relevant market and could have no appreciable adverse effect on competition. The first limb of this claim is unfounded..."
Επίσης, το Συμβούλιο Ανταγωνισμού σε μια απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου του 1994 στον τομέα του έτοιμου σκυροδέματος (Β.O.C.C. 1994 σελ.
The Competition Council has apphed the Community case­law on predatory pricing (Court of Justice judgment in Akzo [1991] ECR 1­3339) in a decision on ready­mixed concrete (14 September 1994, BOCC 1994 p. 89).
Μπορεί να γίνει επίκληση των κοινοτικών απαγορεύσεων έναντι των δημόσιων αρχών;
Can Articles 85 and 86 be relied upon against public authorities ?
Όπως έκρινε λοιπόν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στην πρώτη από τις εν λόγω αποφάσεις:
In Meng, for example, the Court held that:
"Τα άρθρα 3, στοιχείο στ, 5, δεύτερο εδάφιο, και 85, της Συνθήκης ΕΟΚ, δεν αντιτίθενται σε κανονιστική ρύθμιση, η οποία απαγορεύει στους μεσολαβητές ασφαλίσεων να παραχωρούν στους πελάτες τους εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τις καταβληθείσες από τις ασφαλιστικές εταιρείες προμήθειες, σε περίπτωση που δεν υφίσταται οποιαδήποτε σχέση με επιχειρηματική συμπεριφορά προβλεπόμενη από το άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης".
"Articles 3(f), 5(2) and 85(1) ofthe EEC Treaty do not, in the absence of any conduct ofthe kind referred to in Article 85(1) of the EEC Treaty on the part of undertakings, preclude state mies which prohibit insurance agents from transferring to their clients all or part of the commissions paid by insurance companies." a.
α. Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δημοσίων αρχών και των επιχειρήσεων γενικά, το θέμα ανακύπτει σε επίπεδο εσωτερικού δικαίου στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι κάποια ρύθμιση στην οποία προβαίνουν οι δημόσιες αρχές περιορίζει τον ανταγωνισμό και επομένως δημιουργεί πρόβλημα σε συνάρτηση με τις απαγορεύσεις των άρθρων 85 ή 86.
As far as relations between public authorities and enterprises in general are concerned, the question will arise in domestic law where rales originating with the authorities are found to have effects which restrict competition so that there may be conflict with the prohibitions in Articles 85 and 86.
Γαλλία των πράξεων της διοίκησης, και κρίνουν στην προκειμένη περίπτωση κατά πόσο οι εν λόγω πράξεις είναι σύμφωνες με τις διατάξεις των άρθρων 85 και 86 της συνθήκης.
This will generally be a matter for the administrative courts, which have jurisdiction to consider the lawfulness of acts of the public administration, and thus in the cases that interest us here to consider whether such acts are compatible with Articles 85 and 86 ofthe Treaty.
782), το Συμβούλιο της Επικρατείας υιοθετεί μία λύση παραπλήσια με αυτήν στην οποία είχε καταλήξει το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις προαναφερθείσες υποθέσεις:
782), the supreme French administrative court, the Conseil d'Etat, took a view very similar to that taken by the Court of Justice in the cases just referred to:
"Παρά το ότι από τις διατάξεις του άρθρου 85 της Συνθήκης της 25ης Μαρτίου 1957 για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας προκύπτει σαφώς ότι απαγορεύεται στις επιχειρήσεις οποιαδήποτε συμφωνία ή πρακτική που είναι σε θέση να περιορίσει ή να στρεβλώσει τη λειτουργία του ανταγωνισμού στις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, το άρθρο L 221-27 του κώδικα εργατικής νομοθεσίας και οι αποφάσεις του Νομάρχη του Ροδανού (Rhône) της 8ης Φεβρουαρίου 1984 με τις οποίες διατάσσεται, με βάση τη συμφωνία μεταξύ των συνδικαλιστικών οργανώσεων των μισθωτών και των επαγγελματικών οργανώσεων των εμπόρων, το κλείσιμο ορισμένων καταστημάτων την Κυριακή για να καθίσταται δυνατή η εβδομαδιαία ανάπαυση των μισθωτών, δεν έχουν ούτε ως αντικείμενο, αλλά ούτε και ως αποτέλεσμα να επιτρέπονται ή να ευνοούνται οι συμπράξεις μεταξύ των επιχειρήσεων των εν λόγω κλάδων, κατά την έννοια των προαναφερθεισών διατάξεων...".
"It is clear from the wording of Article 85 of the Treaty establishing the European Economic Community that it prohibits any agreement or practice on the part of undertakings which might restrict or distort competition in trade between Member States of the European Economic Community; but Article L­221­27 ofthe Labour Code and the orders made by the Prefect ofthe Department of Rhône on 8 February 1984 which required ordered the closure of certain establishments on Sundays in order to allow employees a weekly day of rest, having regard to an agreement between trade unions and traders' associations, had neither the object nor the effect of permitting or encouraging any restrictive agreement between undertakings in the sectors concerned which might fall within the scope of those provisions..."
Σε μία ακόμη πιο πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (Conseil d'Etat) της 27ης Σεπτεμβρίου 1993 που εκδόθηκε στις υποθέσεις BASSET και NOUGUES (Συλλογή των αποφάσεων του Conseil d'Etat σελ.
A more recent judgment of the Conseil d'État, in the case of Basset ν Nougues, took the same position in respect of Article 86, but departed from the approach just outlined in that it made no reference to
639) υιοθετείται η ίδια θέση αναφορικά με την εφαρμογή του άρθρου 86, χωρίς όμως να τίθεται ως προϋπόθεση η αντιανταγωνιστική συμπεριφορά της επιχείρησης, σε αντίθεση με την προαναφερθείσα απόφαση.
253 anticompetitive conduct on the part of an undertaking (27 September 1993, Recueil des arrêts du Conseil d'État p.63,9).
Η ίδια λύση δόθηκε επίσης και από τα ποινικά δικαστήρια τα οποία πρέπει να εξετάζουν τη νομιμότητα των κειμένων στα οποία βασίζεται η δίωξη ή αντιστρόφως η υπεράσπιση (Ανώτατο Ακυρωτικό, Ποινικό Τμήμα, απόφαση της 28ης Σεπτεμβρίου 1992, VILLEY, Revue de jurisprudence de droit des affaires 1992, αριθ. 1098).
The same position has likewise been taken in the criminal courts, which have jurisdiction to consider the lawfulness of legislation cited by the prosecution or the defence (Court of Cassation, Criminal Division, 28 September 1992 Villey, reported in Revue de jurisprudence de droit des affaires 1992 No 1098).
Στις σχέσεις μεταξύ των δημοσίων αρχών και των δημοσίων επιχειρήσεων ή των επιχειρήσεων στις οποίες έχουν παραχωρηθεί αποκλειστικά ή ειδικά δικαιώματα, τα άρθρα 85 και 86 της Συνθήκης εφαρμόζονται σε συνδυασμό με το άρθρο 90, όπως είναι έγινε πρόσφατα σε πολλές αποφάσεις του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
In dealings between pubhc authorities and pubhc undertakings, and undertakings to which Member States grant special or exclusive rights, Articles 85 and 86 ofthe Treaty apply in conjunction with Article 90; and the reader will be aware that Article 90 has in recent times been considered in a considerable body of Court of Justice precedent, in which the Court has treated these enterprises in accordance with the ordinary rales of Community competition law, subject only to the exceptions authorized by Article 90(2).
Το άρθρο αυτό εφαρμόζεται επίσης σε εθνικό επίπεδο από τα διοικητικά δικαστήρια.
Article 90 has also been considered at national level by the administrative courts.
Πάντως, στην πράξη αποφεύγεται συνήθως η εφαρμογή των κοινοτικών κανόνων, όπως καταδεικνύεται από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας της 24ης Απριλίου 1992 στην υπόθεση Union Nationale des Fédérations d'Organismes d'H.L.M. (Συλλογή των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, σ.
But there the effect has in practice most often been to prevent the application ofthe Community competition rales: an example is the Conseil d'État judgment in Union Nationale des Fédérations d'Organismes d'HLM., where the court had to consider whether an order regulating financial investment by social housing bodies was lawful in the light of Articles 85 and 86 (24 April 1992, Recueil des arrêts du Conseil d'État p. 193):
297 κανόνες της παρούσας Συνθήκης, ιδίως στους κανόνες ανταγωνισμού, στο βαθμό που η εφαρμογή των κανόνων αυτών δεν εμποδίζει νομικά ή ουσιαστικά την εκπλήρωση της ιδιαίτερης αποστολής που τους έχει ανατεθεί.
Article 90(2) ofthe Rome Treaty states that "undertakings entrusted with the operation of services of general economic interest or having the character of a revenue-producing monopoly shall be subject to the rules contained in this Treaty, in particular to the rules of competition, in so far as the application of such rules does not obstruct the performance, in law or in fact, of the particular tasks assigned to them.
Η υποχρέωση καταθέσεων που τους επιβάλλεται δικαιολογείται από την εκπλήρωση της αποστολής τους.
The obligation to lodge funds which is imposed on them is justified by their task.
Έτσι, ο ισχυρισμός των προσφευγόντων ότι η υποχρέωση αυτή θίγει κατά αθέμιτο τρόπο τη βασική αρχή του ελεύθερου ανταγωνισμού η οποία επιβεβαιώνεται στα άρθρα 85 και 86 της Συνθήκης της Ρώμης, δεν είναι βάσιμος...".
The applicants are wrong to contend that this obligation has an unlawful adverse effect on the principle of free competition enshrined in Articles 85 and 86 of the Treaty of Rome... "
1-2533), αυτό γίνεται μόνο στις περιπτώσεις που συνάγεται ότι το εθνικό δικαστήριο έχει εξουσία να εφαρμόσει τα άρθρα 85 και 86, και όχι να τα κηρύξει ανεφάρμοστα.
The Court of Justice has indeed accepted that Articles 85 and 86 have direct effect even in conjunction with Article 90 (most recently in CaseC-320/91 Corbeau [1993] ECR 1-2533, 19 May 1993, not yet reported in English), but this has always been in cases where the conclusion was that a national court had power to apply Articles 85 and 86, and not that it was required to declare them inapplicable.
Αν δεχθούμε την αναλογία με τις αποκλειστικές αρμοδιότητες που αναγνωρίζονται στις κοινοτικές αρχές για τη χορήγηση απαλλαγής βάσει του άρθρου 85 παράγραφος 3 (ή για τις παρεκκλίσεις από τη βασική απαγόρευση χορήγησης κρατικών ενισχύσεων βάσει του άρθρου 92 παράγραφος 3), η γαλλική λύση είναι, επομένως, αμφισβητήσιμη.
If one accepts an analogy with the Community authorities' exclusive power to grant exemption under Article 85(3), or exemption from the general ban on state aid under Article 92(3), the French approach here is perhaps open to criticism.
Από την άλλη θεσπίζεται η αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής, που τελεί υπό τον έλεγχο του Δικαστηρίου, σε ό,τι αφορά την εφαρμογή του άρθρου 85 παράγραφος 3 μέσω της έκδοσης ατομικών αποφάσεων ή κανονισμών απαλλαγής κατά κατηγορίες.
The separation of powers which the Treaty establishes for the application ofthe Community competition rales is particularly complex, because ofthe division it makes between Community and national authorities: they have concurrent power to apply Article 85(1) and Article 86, while the Commission has exclusive power, subject to judicial review, to apply Article 85(3) by decision in an individual case or by block exemption.
17 του Συμβουλίου, της 6ης Φεβρουαρίου 1962, στον οποίο προστίθεται, στην παράγραφο 3, ότι "ενόσω η Επιτροπή δεν έχει κινήσει καμία διαδικασία κατ' εφαρμογή των άρθρων 2, 3 ή 6, οι αρχές των κρατών μελών παραμένουν αρμόδιες για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 85 παράγραφος 1 και του άρθρου 86 ...".
This mechanism is reflected in Article 9 of Council Regulation No 17: paragraph 3 states that "as long as the Commission has not initiated any procedure under Articles 2, 3 or 6, the authorities of the Member States shall remain competent to apply Articles 85(1) and Article 86..."
Ο εθνικός δικαστής υποχρεούται, όπως είναι ευνόητο, να σέβεται με την ισορροπία αυτή.
Clearly a domestic court is required to respect this balance.
Ωστόσο, επιδιώκοντας μια αποτελεσματικότητα, αναγκάζεται να αναζητεί, είτε ανεξάρτητα είτε επικαλούμενος την κοινοτική νομολογία (βλ. ιδίως τις αποφάσεις του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 28ης Φεβρουαρίου 1991 στην υπόθεση Δηλιμήτης, Συλλογή σ.
In the interests of effectiveness, however, the courts have sought solutions making for better application ofthe Community rales; they have done so either independently or by invoking Community case-law (see the judgment of the Court of Justice in Delimitis [1991] ECR 1935, and the judgment ofthe Court of First Instance in Automec [1992] ECRfi-2223).
Ι 2223), λύσεις που θα επέτρεπαν να διασφαλιστεί η καλύτερη εφαρμογή των κοινοτικών κανόνων.
Some of these approaches are evoked in the Commission Notice on cooperation between national courts and the Commission in applying Articles 85 and 86 ofthe EEC Treaty (see point 2 above).
Οι διαδικαστικοί κανόνες
Rules of procedures
Μία πρώτη σειρά μέτρων προβλέπεται στο νέο άρθρο 56α που προστέθηκε με το νόμο της 11ης Δεκεμβρίου 1992 (βλ. ανωτέρω σημ.3) στο διάταγμα της 1ης Δεκεμβρίου 1986.
A first set of measures is provided for in the new Article 56bis which was added to the 1986 Order by the Act of 11 December 1992 (see point 3 above).
Βάσει του κειμένου αυτού, οι διαδικαστικοί κανόνες που θεσπίζονται από το διάταγμα και ιδίως οι κανόνες που αφορούν τις εξουσίες διεξαγωγής ερευνών (τίτλος VI) και εξέτασης των υποθέσεων (τίτλος III) εφαρμόζονται, για την υλοποίηση των άρθρων 85 και 86, από τις αρχές που είναι επιφορτισμένες με την εφαρμογή του δικαίου του ανταγωνισμού.
Under this provision the rules of procedure laid down in the Order, in particular the rales on powers of investigation (Title VI) and inquiries (Title III), can be applied by the French competition authorities in order to ensure compliance with Articles 85 and 86.
Ι. 4785), και με την προαναφερθείσα ανακοίνωση της Επιτροπής (σημεία 10 και 11).
This is line with established Court of Justice precedent (see most recently the Spanish banL· case [1992] ECR 1-4785), and with the Commission Notice just referred to (points lOand 11 ofthe Notice).
Όροι παρέμβασης των εθνικών αρχών και δικαστηρίων
When may national authorities or courts intervene ?
Η γαλλική νομολογία ασχολήθηκε επίσης με το θέμα των όρων παρέμβασης των εθνικών αρχών και δικαστηρίων.
The French courts have also had to rale on the question when the national authorities or courts may intervene.
Συμβουλίου Ανταγωνισμού της 18ης Ιανουαρίου 1994, ASIA MOTOR, επιθεώρηση "Europe", Απρίλιος 1994 αριθ.
Firstly, it is implied in the decisions analysed at point 5 above that if no Commission action is envisaged, either under Article 85(1) and (3) or under Article 86, there is no procedural obstacle to a reference to the domestic authorities under domestic law (Competition Council 18 January 1994 Asia Motor.
154, όπως επιβεβαιώθηκε από το Εφετείο Παρισίων της 3ης Φεβρουαρίου 1995, στο ίδιο αριθ. 146).
Europe April 1994 No 154; upheld, Paris Court of Appeal 3 February 1995 Europe 1995 No 146).
Ενόσω η Επιτροπή δεν έχει κινήσει επίσημα τη διαδικασία που προβλέπεται από το κείμενο, οι εθνικές αρχές έχουν τη δυνατότητα να παρέμβουν.
As long as the Commission has not formally initiated proceedings of any ofthe classes there set out, the national authorities are free to act.
Σ' αυτό κατέληξε το Εφετείο των Παρισίων, αποφαινόμενο ως αρχή που είναι επιφορτισμένη με την εφαρμογή του δικαίου του ανταγωνισμού, στην ήδη προαναφερθείσα απόφαση του της 3ης Μαρτίου 1993 στην υπόθεση FACAM (B.O.C.C. 1993, σ. 103).
The Paris Court of Appeal, in its capacity as the competition authority, so held in its judgment in Facam, to which we have already referred (3 March 1993, BOCC 1993 p. 103).
Η FACAM, σε βάρος της οποίας το Συμβούλιο του Ανταγωνισμού είχε επιβάλει κυρώσεις, επειδή δεν είχε συμμορφωθεί με τις διατάξεις του άρθρου 7 του διατάγματος της 1ης Δεκεμβρίου 1986, είχε προβάλει πρωτοδίκως ενώπιον του Εφετείου το επιχείρημα ότι είχε κοινοποιήσει την εν λόγω πρακτική στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και είχε ζητήσει ως εκ τούτου από το δικαστή να αναστείλει την έκδοση της απόφασης, εν αναμονή της απόφασης απαλλαγής, που υπαγόταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κοινοτικών αρχών.
The Competition Council imposed a penalty on Facam for having infringed Article 7 ofthe 1986 Order; Facam challenged the decision before the Court of Appeal, for the first time in that Court putting forward the argument that the disputed practice had been notified to the European Commission and consequently asking the Court to stay the proceedings pending an exemption decision, which was a matter exclusively for the Community authorities.
Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε για τους ακόλουθους λόγους:
The application was dismissed, on the following grounds:
"Εάν Ομοσπονδία είχε εκπληρώσει τη διατύπωση αυτή υπό τους όρους που θεσπίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 του κανονισμού 17/62, είναι απίθανο η επίδικη σύμπραξη να είχε τύχει ατομικής απαλλαγής, αν ληφθούν υπόψη τα βασικά κριτήρια που καθορίζονται στο άρθρο 85 παράγραφος 3 της Συνθήκης ΕΟΚ, αλλά και από τη νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και την πρακτική έκδοσης αποφάσεων της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων...".
"Assuming that the formal step taken by Facam satisfies the requirements of Article 4(1) of Regulation No 17, it is unlikely that the disputed price agreement would qualify for individual exemption having regard to the fundamental tests laid down in Article 85(3) ofthe EEC Treaty, to the judgments ofthe Court of Justice ofthe European Communities and to the practice followed by the Commission ofthe European Communities in its decisions ..."
Η λύση αυτή συμπίπτει με τη σύσταση που γίνεται στην ήδη μνημονευθείσα ανακοίνωση της Επιτροπής, η οποία εκδόθηκε λίγο πριν από την εν λόγω απόφαση (βλ. τα σημεία 28 και επ.).
This rule coincides with that recommended in the Commission Notice, which very closely preceded it (see points 28 et seq. ofthe Notice).