natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όπως υπογραμμίζει το καθού της κύριας δίκης, χωρίς αιτιολογημένη αίτηση της παρατάσεως της προθεσμίας οι τελω­νειακές αρχές δεν θα είναι σε θέση να καθο­ρίσουν «τις πραγματικές ανάγκες που δικαιολογούν οι περιστάσεις».
As noted by the defendant, without a reasoned application for extension of time the customs authority will not be in a position to determine the 'genuine require ments... justified by the circumstances'.
Εξάλλου, κατά το γράμμα του άρθρου 859, σημείο 1, ρητώς απαιτείται αίτηση παρατάσεως, όπως προβλέπεται και στο σημείο 15 του παραρτή­ματος Α.2 της διεθνούς συμβάσεως για την απλούστευση και εναρμόνιση των τελω­νειακών συστημάτων 36, στην οποία η Κοι­
Moreover the wording of Article 859(1) strongly suggests that an application for extension is envisaged, as does point 15 of Annex A. 2 to the international convention on the simplification and harmonisation of customs procedures36to which the Com-
36 — Η σύμβαση αποτελεί παράρτημα της αποφάσεως 75/199/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Μαρτίου 1975, περί κυρώσεως της διεθνούς συμβάσεως για την απλούστευση και εναρμόνιση των τελωνειακών καθεστώτων και περί αποδοχής του παραρτήματος της «περί της τελωνειακής αποταμιεύσεως» (ΕΕ ειδ. έκδ. 02/012, σ. 5).
36 — The convention is annexed to Council Decision 75/199/ EEC of 18 March 1975 concluding an international convention on the simplification and harmonisation of customs procedures and accepting the Annex thereto concerning customs warehouses, OJ 1975 L 100, p. 1.
Το παράρτημα Α.2 έχει προσαρτηθεί στην απόφαση 78/528/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 6ης Ιουνίου 1978, περί αποδοχής εξ ονόματος της Κοινότητας τριών παραρτημάτων της διεθνούς συμβάσεως «περί απλουστεύσεως και εναρμονίσεως των τελωνειακών καθεστώτων» (ΕΕ ειδ. έκδ.
Annex A.2 is in the Annex to Council Decision 78/528/ EEC of 6 June 1978 accepting on behalf of the Community three Annexes to the International Convention on the simplification and harmonisation of customs procedures, OJ 1978 L 160, p. 13.
Για τους λόγους αυτούς καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η παράταση της προθεσμίας που προβλέπει το άρθρο 49, παράγραφος 1, μπορεί να χορηγηθεί μόνον όταν συντρέχουν ειδικές και έκτακτες περιστάσεις οι οποίες αφεαυτών δικαιολογούν παράταση της προ­θεσμίας.
I accordingly conclude that an extension of the period referred to in Article 49(1) may be granted only where there are specific and extraordinary circumstances which in themselves justify the extension and its duration.
Χρησιμοποιώ τον όρο «έκτακτες» υπό την κύρια έννοια του, δηλαδή υπό την έννοια εκείνου που δεν είναι κανονικό.
I mean 'extraordinary' in this context in its literal sense of outside the ordinary.
Καί­τοι περιστάσεις που αφορούν την ίδια την επιχείρηση μπορούν, εφόσον είναι έκτακτες υπό την έννοια αυτή, να δικαιολογήσουν μια παράταση, στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχουν τέτοιου είδους περιστάσεις: τα περιστατικά που προβάλλονται στο υπο­
Although events specific to an undertaking might, if extra ordinary in that sense, justify an extension, there are no such circumstances in the present case : events such as those recited in
Ι ­ 7900
I - 7900
SOHL & SÖHLKE Το τρίτο ερώτημα νότητα έχει προσχωρήσει και προς την οποία υποχρεούται να συμμορφωθεί.
SOHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN The third question munity is a party and to which it is required to conform.
Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να καθορίσει ποιες είναι οι περιστάσεις που μπορούν να δικαιο­λογήσουν παράταση σε μια συγκεκριμένη περίπτωση και πώς μπορούν να αποδειχθούν οι περιστάσεις αυτές.
It is for the national court to assess which circumstances may justify an extension in a particular case and how those circumstances may be proved.
Το συμπληρωματικό ερώτημα με το οποίο ζητείται να διευκρινιστεί αν οι περιστά­σεις που εκτίθενται στο ερώτημα συνιστούν περίπτωση προφανούς αμέλειας στερείται κατά συνέπεια ενδιαφέροντος, εφόσον κατά την άποψη μου στην προκειμένη περίπτωση δεν συντρέχουν έκτακτες περιστάσεις δυνά­μενες να δικαιολογήσουν παράταση της προθεσμίας.
The additional question whether obvious negligence arises in the circumstances of the question is thus no longer relevant, since in my view there were in the present case no extraordinary circumstances such as to justify extension of time.
Εντούτοις, το ζήτημα της αμέ­λειας εξετάζεται εκτενέστερα στο πλαίσιο του τελευταίου ερωτήματος του εθνικού δικαστηρίου 37.
The issue of negligence is however explored further in the context of the national court's final question.37
Το τρίτο ερώτημα του εθνικού δικαστη­ρίου, το οποίο υποβάλλεται για την περί­πτωση κατά την οποία — αντιθέτως των όσων υποστήριξα — η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι αρνητική (αν δηλαδή θεωρη­θεί ότι το άρθρο 859 δεν είναι έγκυρο), αναφέρεται στο αν πρέπει να κριθεί ότι οι παραλήψεις που σημειώθηκαν σε μεγάλο βαθμό περιπτώσεων, και οι οποίες συνί­σταντο στη μη συμμόρφωση προς την υπο­χρέωση προσδιορισμού, εντός των προβλε­πομένων προθεσμιών, τελωνειακού προο­ρισμού για τα προσκομισθέντα εμπορε­ύματα, δεν έχουν πραγματικές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναπο­θέσεως ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώτος, όταν τα προσκομισθέντα εμπορεύματα έλαβαν τελωνειακό προορισμό μετά την πάροδο της εικοσαήμερης προθεσ­μίας και δεν δικαιολογείται παράταση της προθεσμίας κατά το άρθρο 49, παράγ­ραφος 2, του τελωνειακού κώδικα.
The national court's third question, which arises only in the event that — contrary to my view — the first question is answered in the negative (so that Article 859 is regarded as invalid), asks whether it must be assumed that the frequent failures to assign the goods a customsapproved treatment or use within 20 days are to be considered to 'have no significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question' where such treatment or use is assigned to the goods after the 20 days and an extension of the time would not have been justified under Article 49(2).
Από τη διάταξη παραπομπής προκύπτει ότι το εθνικό δικαστήριο εκτιμά ότι ακόμη και αν δεν κριθεί ότι μεμονωμένες παραλήψεις όπως αυτές για τις οποίες πρόκειται εν προ­κειμένω δεν είχαν πραγματικές συνέπειες, κατά την έννοια του άρθρου 204, παράγ­ραφος 1, η εξαίρεση που προβλέπει η διά­ταξη αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην περίπτωση που δεν τηρήθηκαν οι προθεσμίες σε πολλές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια ενός έτους.
It appears from the order for reference that the national court is of the view that, even where isolated failures of the type at issue would not have been considered to have a significant effect within the meaning of Article 204(1), the exception in that provi sion cannot apply where the timelimits have been exceeded in numerous instances over the course of a year.
Δεδομένου ότι το ερώτημα αυτό δεν τίθεται αν η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι καταφατική, όπως προτείνω, θα το εξετάσω συνοπτικώς.
Since this question does not arise if, as I propose, the first question is answered in the affirmative, I shall deal with it briefly.
Για τους προεκτεθέντες λόγους προτείνω ως απάντηση στο δεύτερο σκέλος του δευτέ­ρου ερωτήματος του αιτούντος δικαστηρίου ότι i) παράταση της προβλεπόμενης από το άρθρο 49, παράγραφος 1, προθεσμίας μπο­ρεί να χορηγηθεί μόνον εφόσον συντρέχουν ειδικές και έκτακτες περιστάσεις που δι­καιολογούν αφεαυτών την παράταση της προθεσμίας και ii) μια αίτηση παρατάσεως της προθεσμίας μπορεί να αφορά πολλές διασαφήσεις μιας ορισμένης περιόδου, εφό­σον οι ειδικές και έκτακτες περιστάσεις που προβάλλονται αφορούν όλες τις διασαφήσεις αυτές.
In answer to the second part of the national court's second question I accord ingly conclude that (i) an extension of the period referred to in Article 49(1) may be granted only where there are specific and extraordinary circumstances which in themselves justify the extension and its duration and (ii) an application for an extension of time may relate to several declarations within a given period provided that the specific and extraordinary circumstances relied on relate to all the declarations concerned.
Είναι προφανές ότι οι επανειλημμένες παραβιάσεις της υποχρεώσεως προσδιορι­
It seems obvious that frequent failures to assign goods in temporary storage a
37 — Βλ. επόμενα σημεία 71 έως 76.
37 — See paragraphs 71 to 76 below.
Ι ­ 7901
I - 7901
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ JACOBS — ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98 να τύχουν άλλων δασμολογικών ελαφρύν­σεων.
OPINION OF MR JACOBS — CASE C-48/98 would have been eligible for other forms of preferential tariff treatment.
σμού τελωνειακού προορισμού για τα εμπο­ρεύματα που βρίσκονται υπό καθεστώς προσωρινής εναποθέσεως έχουν πραγματι­κές συνέπειες για την ορθή λειτουργία της προσωρινής εναποθέσεως ή του σχετικού τελωνειακού καθεστώτος.
customsapproved treatment or use will have a significant effect on the correct operation of the temporary storage or customs procedure in question.
Όπως προα­νέφερα, η συνέπεια είναι ότι το καθεστώς της προσωρινής εναποθέσεως χρησιμοποιείται ακριβώς όπως και το καθεστώς τελωνειακής εναποθέσεως, χωρίς την έγκριση και τον έλεγχο που απαιτούνται στην περίπτωση αυτή βάσει της νομοθεσίας.
As indicated above, the effect is that the temporary storage procedure is being used in a similar way to a customs warehouse, without the authorisation or supervision which the legislation requires of such a use.
Το άρθρο 204, παράγραφος 1, ορίζει ότι στην περίπτωση αυτή γεννάται τελωνειακή οφειλή.
Article 204(1) provides that in such circumstances a customs debt is incurred.
Ο «κανό­νας του εκτός αν» αποσκοπεί στο να μην επιτρέψει τη γένεση οφειλής όταν πρόκειται για τυπική πλημμέλεια που μπορεί να ιαθεί.
The 'unless rule' is intended to enable a debt so incurred to be waived in the event of a formal infringement which it is possible to remedy.
Στην προκειμένη όμως περίπτωση, στην οποία δεν θα είχε δοθεί παράταση, δεν πρό­κειται για τυπική πλημμέλεια που μπορεί να ιαθεί.
A case such as the present, how ever, where an extension of time would not have been granted, does not involve a formal infringement which it is possible to remedy.
Το τέταρτο ερώτημα
The fourth question
Το ερώτημα αυτό αφορά τη δικαστική επιδίωξη της επιστροφής δασμών υπό μορφή επικουρικού αιτήματος στηριζόμενου στο άρθρο 239 του κώδικα.
This question concerns the applicant's alternative claim under Article 239 of the Code for repayment of the duties levied.
Υπενθυμίζω ότι το άρθρο 239 προβλέπει ότι είναι δυνατή η επιστροφή ή η διαγραφή δασμών σε πε­ριπτώσεις «που δεν συνεπάγονται ούτε δόλο ούτε πρόδηλη αμέλεια εκ μέρους του ενδια­φερομένου».
Article 239, it will be recalled, provides that customs duties may be repaid or remitted in situations 'resulting from circumstances in which no deception or obvious negligence may be attributed to the person concerned'.
Οι περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να εφαρμοστεί το άρθρο 239 καθο­ρίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία της επιτροπής και, κατά συνέπεια, μέσω εφαρ­μοστικού κανονισμού.
The situations in which Article 239 is to be applied are to be defined in accordance with the Committee procedure, and hence by way of the imple menting regulation.
Το τέταρτο ερώτημα τίθεται για την περίπτωση που στο δεύτερο ερώτημα, σκέλος β', ή στο τρίτο ερώτημα, δοθεί αρνητική απάντηση.
The fourth question arises if question 2(b) or question 3 is answered in the negative.
Πρότεινα να είναι αρνητική η απάντηση στο τρίτα ερώτημα και σε ένα σκέλος του δευτέρου ερωτήματος, σκέλος β'.
I have proposed that question 3 and part of question 2(b) should be so answered.
Το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', του κανονισμού εφαρμογής, περί επιστροφής των δασμών στην περίπτωση που τα εμπο­ρεύματα θα μπορούσαν να έχουν τύχει κοι­νοτικής μεταχειρίσεως ή δασμολογικής προ­τιμησιακής μεταχειρίσεως, εφαρμόζεται επίσης όταν τα εμπορεύματα θα μπορούσαν
The national court asks whether Article 900(1 )(o) of the implementing regulation, concerning repayment of duties where the goods would have been eligible for preferential rates or Community treat ment, is also applicable where the goods
Ι ­ 7902
I - 7902
Από τη διάταξη παραπομπής προκύπτει ότι το εθνικό δικαστήριο οδηγήθηκε στην υποβολή αυτού του ερωτήματος διότι ο προσφεύγων της κύριας δίκης υποστήριξε ότι το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', εφαρμόζεται επίσης και ως προς τα εμπορεύ­ματα εκείνα τα οποία θα μπορούσαν να τύχουν άλλης προτιμησιακής τελωνειακής μεταχειρίσεως, δηλαδή ολικής ή μερικής απαλλαγής από τους δασμούς εισαγωγής πρώτον για τα εμπορεύματα που επανεισά­γονται μετά από παθητική τελειοποίηση και δεύτερον για τα εμπορεύματα που επι­στρέφουν από επισκευή.
It appears from the order for reference that the national court was prompted to refer this question because the applicant had argued that Article 900(1)(o) would also apply in respect of goods eligible for other forms of preferential tariff treatment, namely total or partial relief from import duties in respect of, first, the goods which were reimported following outward pro cessing and secondly, goods returned fol lowing repairs.
Το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', προστέθηκε στον κανονισμό εφαρμογής με τον κανονισμό 3254/94 38 στο προοίμιο του οποίου τονίζεται:
Article 900(1)(o) was added to the implementing regulation by Regulation No 3254/94,38the preamble to which states:
«ότι το άρθρο 890 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 προβλέπει την επιστροφή ή τη δια­γραφή των δασμών κατά την εισαγωγή
'Whereas Article 890 of Regulation (EEC) No 2454/93 provides that duties may be repaid or remitted on imports eligible for
Προκύπτει σαφώς ότι το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', εφαρμόζεται μόνον όταν μπορεί να αποδειχθεί ότι, αν τα εμπορεύματα είχαν διασαφηθεί για θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία θα μπορούσαν να έχουν τύχει κοινοτικής μεταχειρίσεως ή δασμολογικής προτιμησιακής μεταχειρίσεως.
It is clear from the wording of the legislation that Article 900(1)(o) applies only where it can be established that, if the goods had been released for free circulation, they would have been eligible for Community treatment or preferential tariff treatment.
Το ότι τα εμπορεύματα θα μπορούσαν, κατά τον χρόνο της θέσεως τους σε ελεύθερη κυκλοφορία, να τύχουν άλλων μειώσεων ή απαλλαγών δασμών, όπως αυτές στις οποίες αναφέρεται ο προσφεύγων της κύριας δίκης, δεν σημαίνει ότι η κατάσταση αυτή εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ'. Επομένως, το
The fact that the goods might have benefited on release for free circulation from other reductions in or exemptions from duty, such as those refer red to by the applicant, does not bring the situation within the scope of Arti-
38 — Προαναφερθείς στην υποσημείωση 17.
38 — Cited in note 17.
39 — Δέκατη τέταρτη και δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη.
39 — Fourteenth and fifteenth recitals.
Ι ­ 7903
I - 7903
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ JACOBS —ΥΠΟΘΕΣΗ C ­ 48/98 επιχείρημα του προσφεύγοντος της κύριας δίκης δεν ευσταθεί.
OPINION OF MR JACOBS — CASE C-48/98
Για τους λόγους αυτούς καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 900, παρά­γραφος 1, στοιχείο ξ', του κανονισμού εφαρμογής δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση κατά την οποία τα εμπορεύματα θα μπορού­σαν να τύχουν άλλων μορφών προτιμη­σιακής τελωνειακής μεταχειρίσεως πέραν αυτών που ρητώς προβλέπονται στην εν λόγω διάταξη.
I accordingly conclude that Article 900(l)(o) of the implementing regulation is not applicable where the goods would have been eligible for forms of preferential tariff treatment other than those expressly mentioned in that provi sion.
Το πέμπτο ερώτημα
The fifth question
Για τους λόγους αυτούς καταλήγω στο συμπέρασμα ότι εξετάζοντας αίτηση επι­στροφής δασμών, οι τελωνειακές αρχές και τα δικαστήρια δεν υποχρεούνται να εξετά­σουν αυτεπαγγέλτως όλους τους πιθανούς λόγους επιστροφής.
I accordingly conclude that, where a claim is made for repayment, the customs authorities and courts are not required to examine of their own motion whether all relevant criteria for repayment are fulfilled.
Το έκτο ερώτημα
The sixth question
Το πέμπτο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου υποβλήθηκε για την περίπτωση κατά την οποία στο τέταρτο ερώτημα δοθεί, όπως προτείνω, αρνητική απάντηση, δηλαδή κριθεί ότι το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', μοναδικό έρεισμα του προσφεύ­γοντος της κύριας δίκης για την επιστροφή των δασμών, δεν έχει εφαρμογή σε μια περίπτωση όπως αυτή του προσφεύγοντος της κύριας δίκης.
The national court's fifth question is asked in the event that its fourth question has received, as I propose, a negative answer, namely that Article 900(1)(o), the sole basis of the applicant's claim to repayment, is not applicable to the applicant's situation.
Κατ' ουσίαν, το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν, σε μια τέτοια πε­ρίπτωση, οι τελωνειακές αρχές και τα δικαστήρια υποχρεούνται να εξετάσουν αυτεπαγγέλτως αν η επιστροφή μπορεί να στηριχθεί σε άλλους λόγους.
The national court essentially asks whether in such circumstances the customs authorities and courts are required to examine of their own motion whether other grounds for repayment are satisfied.
Με το έκτο ερώτημά του το αιτούν δικαστήριο ερωτά αν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο ενδιαφερόμενος δεν ενήργησε με πρόθεση απάτης ή με προφανή αμέλεια όταν συντρέ­χουν οι προϋποθέσεις επιστροφής που
By its sixth question the national court asks whether, where the repayment criteria laid down in Article 900(l)(o) of the implementing regulation are fulfilled, it can ordinarily be assumed that the person
Όπως παρατηρεί η Επιτροπή, από την απόφαση SEIM40η οποία αφορούσε το
As the Commission observes, it seems clear from the decision of the Court in SEIM v Subdirector-General das Alfânde gas,40 which concerned the predecessor of
41 — Κανονισμός του Συμβουλίου, της 2ας Ιουλίου 1979, περί επιοτροφής ή διαγραφής εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/015, σ.
41 — Council Regulation (EEC) No 1430/79 of 2 July 1979 on the repayment or remission or import or export duties, OJ 1979 L 175, p.
162), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3069/86 του Συμβουλίου, της 7ης Οκτωβρίου 1986 (ΕΕ L 286, α 1).
1, as amended by Council Regulation (EEC) No 3069/86 of 7 October 1986, OJ 1986 L 286, p. 1.
42 — Βλ. σκέψεις 52 έως 54 της αποφάσεως.
42 — See paragraphs 52 to 54 of the judgment.
Ι ­ 7904
I - 7904
SÖHL & SÖHLKE προβλέπει το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ'. προβλέπουν τα άρθρα 900 έως 903 και, δεύτερον, οι περιστάσεις αυτές να μην συνε­πάγονται δόλο ή προφανή αμέλεια εκ μέρους του ενδιαφερομένου.
SÖHL & SÖHLKE V HAUPTZOLLAMT BREMEN concerned has not acted with any fraudulent intent or in a manner which is obviously negligent. and secondly, that those circumstances do not result from deception or obvious negligence on the part of the person concerned.
Προσθέτω ότι η ερμη­νεία αυτή ευρίσκει σαφές έρεισμα στο γερ­μανικό και γαλλικό κείμενο του άρθρου 899.
I would add that that interpretation is unequivocally borne out by both the French and the German versions of Article 899.
Για τους λόγους αυτούς καταλήγω στο συμπέρασμα ότι, όταν συντρέχουν οι προϋ­ποθέσεις επιστροφής που προβλέπει το άρθρο 900, παράγραφος 1, σημείο ξ', του κανονισμού εφαρμογής, δεν μπορεί να υπο­τεθεί ότι ο ενδιαφερόμενος δεν ενήργησε με δόλια πρόθεση ή ότι δεν επέδειξε προφανή αμέλεια.
I accordingly conclude that, where the repayment criteria laid down in Article 900(1)(o) of the implementing regulation are fulfilled, it cannot be assumed that the person concerned has not acted with any fraudulent intent or in a manner which is obviously negligent.
Το άρθρο 899 του κανονισμού εφαρ­μογής ορίζει ότι, όταν η τελωνειακή αρχή στην οποία υποβάλλεται η αίτηση επι­στροφής ή διαγραφής που αναφέρεται στο άρθρο 239, παράγραφος 2, του κώδικα δια­πιστώνει ότι «οι λόγοι που προβάλλονται για την υποστήριξη της αίτησης αυτής αντιστοι­χούν σε μία από τις περιπτώσεις που περι­γράφονται στα άρθρα 900 έως 903 και δεν συνεπάγονται προφανή αμέλεια ή δόλο εκ μέρους του ενδιαφερομένου, εγκρίνει την επιστροφή ή τη διαγραφή του ποσού των σχετικών εισαγωγικών δασμών».
Article 899 of the implementing regulation provides that where the relevant customs authority establishes 'that an application for repayment ... under Article 239(2) of the Code ... is based on grounds corresponding to one of the circumstances referred to in Articles 900 to 903, and that these do not result from deception or obvious negligence on the part of the person concerned, it shall repay' the duties concerned.
Η προ­σφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προϋπόθεση περί ελλείψεως προφανούς αμέλειας ή δόλου εκ μέρους του ενδιαφερομένου πληρούται κατά κανόνα στις περιπτώσεις του άρ­θρου 900, περιλαμβανομένων εκείνων οι οποίες, όπως η παρούσα υπόθεση (κατά την άποψη της), εμπίπτουν στο άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ'.
The applicant argues that the condition requiring there to have been no deception or obvious negligence on the part of the person concerned is generally fulfilled in cases covered by Article 900, including those, such as (in its view) the present case, falling within Article 900(1)(o).
Εντούτοις, όπως υπογραμμίζουν η Επι­τροπή και το καθού της κύριας δίκης, μια τέτοια ερμηνεία δεν συμβιβάζεται προφανώς με το γράμμα της διατάξεως.
As the Commission and the defendant both point out, however, such an interpretation is manifestly at odds with the wording of the legislation.
Από το άρθρο 899 και από το προοίμιο του κανο­νισμού 3254/9443, με τον οποίο προστέθηκε το άρθρο 900, παράγραφος 1, στοιχείο ξ', στον κανονισμό εφαρμογής44, συνάγεται σαφώς ότι η επιστροφή ή η διαγραφή βάσει του άρθρου 239 του κώδικα εξαρτώνται από δύο σωρευτικές προϋποθέσεις: πρώτον, να συντρέχει μία από τις περιστάσεις που
It is clear from the terms of Article 899, and confirmed by the preamble to Regulation No 3254/94 43 which added Article 900(1)(o) to the imple menting regulation,44that there are two cumulative conditions for repayment or remission pursuant to Article 239 of the Code: first, that one of the circumstances referred to in Articles 900 to 903 obtains,
43 — Προαναφερθείς στην υποσημείωση 17.
43 — Cited in note 17.
44 — Βλ. δέκατη πέμπτη αιτιολογική σκέψη, παρατεθείσα στο σημείο 61.
44 — See the fifteenth recital, set out in paragraph 61.
Το έβδομο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου υποβάλλεται μόνο για την πε­ρίπτωση κατά την οποία στο τέταρτο ή στο έκτο ερώτημα, ή και στα δύο μαζί, δοθεί αρνητική απάντηση, όπως και εγώ προτείνω.
The national court's seventh question arises only in the event that either or both of the fourth and sixth questions are, as I propose in each case, answered in the negative.
Το εθνικό δικαστήριο επιθυμεί να διευκρι­νιστεί ο όρος «πρόδηλη αμέλεια» του άρθ­ρου 239, παράγραφος 1, του κώδικα, ειδι­κότερα δε ερωτά αν μπορεί να αποκλειστεί η ύπαρξη «πρόδηλης αμέλειας» στην περί­πτωση κατά την οποία γεννώνται τελωνεια­κές οφειλές εισαγωγής, κατά την έννοια του άρθρου 204, παράγραφoς 1, στοιχείο α', επειδή δεν τηρήθηκε η προθεσμία του άρ­θρου 49, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα επί σειρά μηνών για λόγους που ως παράδειγμα παρατίθενται στο δεύτερο ερώτημα, σκέλος β', και δεν συντρέχουν
The national court seeks guidance as to the meaning of 'obvious negligence' in Article 239(1) of the Code, and asks in particular whether no 'obvious negligence' can be said to exist where customs debts on importation have been incurred under Article 204(l)(a) because, for reasons such as those given by way of example in the second part of the second question, there has been noncompliance over a period of many months with the timelimit laid down in Article 49(1) of the Customs Code and no circumstances justifying extensions of
Ι ­ 7905
I - 7905
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ JACOBS —ΥΠΟΘΕΣΗ C­48/98 περιστάσεις δικαιολογούσες παράταση της προθεσμίας, ώστε να υπάρχει και στην πε­ρίπτωση αυτή προφανής αμέλεια κατά την έννοια του άρθρου 859, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού εφαρμογής.
OPINION OF MR JACOBS — CASE C-48/98 time existed, with the result that there was also obvious negligence under the second indent of Article 859 of the implementing regulation.
Οι διαφορές αυτές στην αγγλική και γερμανική ορολογία παρακίνησαν το αιτούν δικαστήριο να ρωτήσει αν τελωνειακή οφειλή που γεννήθηκε λόγω προφανούς αμέλειας κατά την έννοια του άρθρου 859 μπορεί να επι­στραφεί ή να διαγραφεί.
Those differences in the English and Ger man terminology led the national court to raise the question whether a customs debt incurred because of obvious negligence within the meaning of Article 859 may none the less be repaid or remitted.