natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ωστόσο, οι εν λόγω εξελίξεις υπήρξαν πολιτικές επιλογές της κεντρικής εξουσίας και ιδιαίτερα του Προέδρου της Δημοκρατίας, που συνεργάζεται στενά με τον πρωθυπουργό.
Groups such as the Parti Socialiste Unifié of Michel Rocard promoted the notions of autogestion (autonomy) to be applied at different levels of society (in factories and schools but also on the territorial level).
Οι υπόλοιπες βαθμίδες διακυβέρνησης ήταν μέχρι πρόσφατα αποκλεισμένες από την ευρωπαϊκή σκηνή.
There was also an upsurge of regionalist movements in regions such as Brittany, Corsica, and Occitanie, demanding the liberation of the forces vives of local societies through a restructuring of the centralized state.
Αυτό ισχύει ακόμη και σε επίπεδο περιφερειακής πολιτικής της ΕΕ, τομέας στον οποίο η Αντιπροσωπεία για τη Χωροταξία και την Ανάληψη Περιφερειακής Δράσης (DATAR) διαδραμάτισαν σημαντικότερο ρόλο από ότι οι περιφέρειες στη διαδικασία κατάρτισης και εφαρμογής των Κοινοτικών Πλαισίων Στήριξης (ΚΠΣ).
Some of these themes were later incorporated into the programme of government of the Left (Anarchist Party, Parti Communiste Français (French Communist Party), and Parti Radical de Gauche (Radical Party of the Left)) in 1981 and can be found in the 110 Propositions du candidat Mitterrand.
Εντούτοις, η αποκέντρωση έδωσε τη δυνατότητα στις περιφέρειες να προβούν στην ανάληψη δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επιστέγασμα της οποίας υπήρξε η καθώρωση της έννοιας "Η Ευρώπη των Περιφερειών" (Delcamp, 1992 Mazey, 1995).
Although the more radical of these proposals were watered down after the Left came to power, some of them, such as a special statute for Corsica, did come to fruition in the 1981-2 decentralization programme.
Καταρχήν, οι γαλλικές περιφέρειες, όπως και οι άλλες περιφέρειες της Ευρώπης, προέβησαν στη σύσταση γραφείων στις Βρυξέλλες που λειτουργούν ως κέντρα συγκέντρωσης πληροφοριών.
In fact, the programme itself was a fruit of this way of thinking and was justified as way of strengthening democracy in general.
Δεύτερον, ορισμένες περιφέρειες προέβησαν στη σύσταση διασυνοριακών ενώσεων.
However, it has since been claimed that decentralization did not fully realize this goal.
Τρίτον, οι γαλλικές περιφέρειες είναι μέλη, και σε ορισμένες περιπτώσεις αποτελούν την κινητήρια δύναμη, διαπεριφερειακών ενώσεων, όπως η Διάσκεψη Περιφερειακών και Θαλάσσιων Περιοχών (στην οποία συμπεριλαμβάνονται το Ατλαντικό Τόξο και το Αλπικό Τόξο) και η Συνέλευση των Περιφερειών της Ευρώπης.
Mabileau (1997) argues that, 'il faut bien admettre que la décentralisation s'est effectuée sans la démocratie locale' (one must admit that we have had decentralization, but without local democracy).
Στο πλαίσιο αυτό, της ανάληψης δραστηριότητας εκτός των ορίων της επικράτειας τους η περιφέρεια Ροδανού-Άλπεων αποτελεί μέλος της ομάδας "Οι τέσσερις κινητήριοι μοχλοί για την Ευρώπη" (βλ. σημείο 2.2.3.).
Many commentators note that decentralization has, in fact, simply consecrated the notable system (Rondin 1985; Meny 1992).
Τέλος οι τοπικοί πολιτικοί της Γαλλίας συμμετέχουν ενεργά στο έργο της ΕΤΠ, πρώτος πρόεδρος της οποίας δυττέλεσε ο Jacques Blanc, πρόεδρος της περιφέρειας Λανγκεντοκ-Ρουσιγιόν.
Nevertheless, it could be argued that the système notabiliaire itself has changed and that decentralization has effected a transformation of the French politicoadministrative system. To some extent, it is up to the people themselves to seize the opportunity that this presents to improve their local democratic practices.
Εντούτοις, τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που προαναφέρθηκαν (σημείο 3.3.1.) καθιστούν σαφές ότι η πλειοψηφία των Γάλλων θεωρεί ότι η ενοποίηση) της Ευρώπης είναι αναπόφευκτη.
In 1963, 80 per cent of French people lived in the region they were born in, and in 1990 this figure stood at 70 per cent (Percheron 1992).
Αυτό, κατά συνέπεια, που έχει σημασία είναι η διασφάλιση της ενίσχυσης του δημοκρατικού τρόπου διακυβέρνησης σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο και όχι το αντίστροφο.
This characteristic is a probable explanation for the degrees of identification with local levels of government rather than with the state: 90 per cent of the population feel close to the commune, 76 per cent to the department, 63 per cent to the region, and only 22 per cent with the state (ibid.).
Εντούτοις, η αυξανόμενη σημασία της Ευρώπης, είχε ως αποτέλεσμα να διευρυνθούν οι ορίζοντες των γάλλων πολιτών, πέραν των ορίων του "εξαγώνου", δίδοντας τους τη δυνατότητα να αποκτήσουν νέες πολιτικές εμπειρίες.
However, they are more concerned that services be provided than with the government level that provides them.
Οι κοινωνικοοικονομικές και δημογραφικές μεταβολές
3.3.1 Attitudes towards Decentralization, Régionalisation, and Europe
Η Γαλλία μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο γνώρισε μία θεαματική μεταμόρφωση.
With regard to the decentralization reforms, a poll conducted in 1991 showed that 65 per cent of French were favourable towards them (SOFRES, Institut de la décentralisation, quoted in Mabileau 1997).
Κατά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ένα ακόμη μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε ως κύρια απασχόληση του τη γεωργία, ενώ οι παραδοσιακές κοινωνικές αξίες κυρυαρχούσαν πάντα στην καθημερινή ζωή των πολιτών ακόμη και στις πόλεις.
Furthermore, despite the limited nature of the regional dimension of the reform, there has been a very positive attitude towards the regions, increasing as time has gone on(Percheron 1992).
Στη συνέχεια, έλαβε χώρα μία μαζική έξοδος του πληθυσμού της υπαίθρου προς τις πόλεις, με αποτέλεσμα την σημαντική αύξηση του πληθυσμού τους.
Since the 1986 regional elections, the majority of citizens regard the region rather than the department as the political and administrative entity of the future: in 1986, 59 per cent thought this of the region and 26 per cent of the department; in 1991 the figures were 70 per cent for the region and 20 per cent for the department.
Η Γαλλία, ωστόσο, διατήρησε το πολιτικό και διοικητικό σύστημα που της κληροδότησε ο 19ος αιώνας, με μόνη διαφορά την προσθήκη νέων περιφερειών.
These opinions were true of all social categories, political orientations, and residential situations (from small communes to the Parisian conglomeration).
Βασικά, τόσο ο αριθμός των δήμων όσο και η έκταση των νομαρχιών δεν ανταποκρίνεται πλέον στη νέα κοινωνικοοικονομική και δημογραφική πραγματικότητα.
When asked why they place such confidence in the region, respondents answered that it is not because of regional identity (only 12 per cent thought this), but because they viewed the region in functional terms.
Το μέγεθος των περισσότερων δήμων είναι πολύ μικρό για να καταστεί δυνατή η επιβίωση τους, ενώ η συνύπαρξη των νομαρχιών και των περιφερειών καθιστά περιττή την ύπαρξη ενός εκ των δύο θεσμών.
For some, generally those from lower social and educational backgrounds, it was an extra source of state subsidies. For those of higher social and educational background, it was viewed favourably because of its European dimension (ibid.).
Είναι προφανές ότι απαιτείται ο εξορθολογισμός του εν λόγω συστήματος.
However, this positive attitude toward the region does not mean that French people wish the departments to disappear. On the contrary.
Ο έντονος συναισθηματικός δεσμός των Γάλλων με τους δήμους στους οποίους ζουν καθιστά ακόμη δυσκολότερο το εν λόγω έργο.
Seventy-eight per cent wish to maintain the status quo in this regard (ibid.). On the other hand, 65 per cent are in favour of amalgamating the communes.
Εντούτοις, μετά τη δεκαετία του '50, άρχισαν ορισμένες προσπάθειες εθελοντικής ενοποίησης των υφιστάμενων δήμων μέσω της θέσπισης διαφόρων διατάξεων (Mabileau, 1997)' 1.
There seems to be, however, a certain amount of confusion in French people's minds with regard to the region. An opinion poll conducted in 1997 showed that 54 per cent of those polled thought there were too many levels of government.
Η ενίσχυση του θεσμού της τοπικής δημοκρατίας κατά τη δεκαετία του '80 και τη δεκαετία του '90
When asked a further question as to which level ought to be removed, 38 per cent thought it should be the region, 32 per cent the department, 15 per cent the commune, and 15 per cent did not know (Le Monde, 27 February 1997).
Μπορούμε να πούμε ότι, σε μεγάλο βαθμό, ο στόχος αυτός επιτεύχθηκε.
In this same poll, respondents were asked to judge which centre of decisionmaking was most important today and which would be the most important in twenty years time.
Παρ'όλα αυτά, η προσπάθεια οικοδόμησης μίας
Sixty-eight per cent of the population think that, in twenty years time, it will be Europe, 15 per cent the state, and 7 per cent local authorities.
συμμετοχικής δημοκρατίας στη Γαλλία, όπως άλλωστε και σε άλλες χώρες, δεν ευδοκίμησε λόγω της μαζικής αδιαφορίας των πολιτών.
The prefect came next (26 per cent), followed by the deputy (23 per cent), the president of the conseil général (23 per cent), the president of the conseil régional (16 per cent), the senator (6 per cent), while only 6 per cent trusted none of these (ibid.).
Το πολιτικό σύστημα που κληροδότησε στη Γαλλία ο 19ος αιώνας είχε έντονα συγκεντρωτικό χαρακτήρα.
Democracy was seen in abstract terms as involving the exercise of one's citizenship, which was interpreted in an abstract manner as the exercise of certain rights and the possibility of voting in elections.
Το κράτος ήταν πανίσχυρο, ενώ οι τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζονταν ως οι τελικοί αποδέκτες των αποφάσεων της κρατικής διοίκησης και όχι ως αυτόνομες κοινότητες υπεύθυνες για τη διακυβέρνηση τους, όπως συμβαίνει στη γερμανική και αγγλοσαξονική παράδοση, παρά το γεγονός ότι ot Γάλλοι είναι έντονα συνδεδεμένοι με τον τόπο στον οποίο γεννήθηκαν και διαφωνούν με οιαδήποτε μεταρρύθμιση του συστήματος τοπικής διοίκησης.
2 Previously they existed as établissements publics, whereas, following the 1982 reforms, they are now collectivités territoriales with the same juridical status as the départements and the communes. 3 It administers the common grounds (le domaine communal); decides on public works; creates and organises public services, including compulsory primary education; and is responsible for town and country planning and building permits (Duhamel 1993).
Το κράτος δεν είναι πλέον το παντοδύναμο κράτος του παρελθόντος που έκανε αισθητή την παρουσία του σε όλους τους τομείς δραστηριότητας, αλλά οι εξουσίες του κατακερματίσθηκαν και εξασθένησαν.
5 There were originally eighty-nine departments, a number that was later increased to ninety; however, today there are ninety-six in metropolitan France, following the division of Paris into five departments in 1966 and the division of Corsica into two in 1976. There are also four overseas departments (DOM): Guadeloupe, Martinique, French Guyana, and Réunion.
Υπήρξε δηλαδή μία ουσιαστική μεταφορά εξουσιών προς τις τοπικές κυβερνήσεις και ενίσχυση του θεσμού των περιφερειών.
6 This functions include various socialwelfare services, some health services, responsibility for most roads and some bridges and ports, building and maintenance of collèges (secondary schools for pupils between the ages of 11 and 16), and some cultural activities. '
Επίσης, άλλαξε η ίδια η φύση του πολιτικού συστήματος, με την υιοθέτηση) ενός συστήματος οριζοντίων δικτύων φορέων που είναι υπεύθυνοι για τη λήψη των αποφάσεων, αντί του κάθετου και ιεραρχικού συστήματος του παρελθόντος.
° Until 1991 they included Corsica, but with the new Joxe Statute ofthat year, the island became a collectivité territoriale with a different (and more powerful) legal status than the other regions. ° For example, they can now fund research and technology programmes, have responsibility for the building and maintenance of lycées (upper-level secondary schools), and have subsidised university development.
Εντούτοις, παρά το γεγονός ότι η στάση των γάλλων πολιτών έναντι του θεσμού της αποκέντρωσης είναι ιδιαίτερα θετική, η εφαρμογή του δεν διευκόλυνε τη συμμετοχή τους στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων, η λήψη των οποίων παραμένει αποκλειστικό προνόμιο των εκπροσώπων των τοπικών ελίτ ή της κεντρικής εξουσίας.
1" An opinion poll taken in 1991 showed that majorities thought that decisions concerning large infrastructural works would best be made by the state: for example TGV routes (45%) and motorways (32%). Decisions with regard to other issues would be best made by regions: creation of universities (35%), training (31%), creation of industrial zones (30%).
Το σύστημα δηλαδή των προεστών παραμένει ανέπαφο.
Communes were best suited to decisionmaking with regard to rural development (36%), local economic activity (37%), or housing (58%).
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ
THE HISTORY AND CONCEPT OF DEMOCRACY IN IRELAND
Το σύνολο της ιρλανδικής νήσου αποτελείται από 32 κομητείες και αποτελούσε τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας και ένα από τα τέσσερα έθνη·) του.
The entire island of Ireland, consisting of thirty-two counties, used to form part of the United Kingdom of Great Britain and Ireland, and constituted one of its four nations.
Το 1921, ύστερα από τη μακροχρόνια εκστρατεία για αυτοδιάθεση (Home Rule) κατά το 19ο αιώνα και τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας μεταξύ 1916 και 1920, η νήσος διαιρέθηκε.
In 1921, after a long campaign for Home Rule in the nineteenth century and a War of Independence between 1916 and 1920, the island was partitioned.
'Εξι από τις εννέα βόρειες κομητείες του Ulster, παρέμειναν τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Six of the nine northern counties of Ulster became Northern Ireland and remained within the United Kingdom.
Το 1949, το Ελεύθερο Κράτος ανακηρύχθηκε Δημοκρατία και αποσχίσθηκε από την Κοινοπολιτεία.
In 1949 the Free State declared itself a Republic and left the Commonwealth.
Αυτή η ιστορική πορεία της ιρλανδικής νήσου (αρχικά, τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου και, στη συνέχεια, απόσχιση από αυτό και σύσταση ενός ανεξάρτητου κράτους), διαμόρφωσε τους θεσμούς και την πολιτική νοοτροπία της σύγχρονης Ιρλανδίας.
It is this history of being part of the United Kingdom and then separating from it to form an independent state that has shaped the institutions and political culture of modern Ireland.
Αν και η Ιρλανδία έχει αναπτύξει μια ιδιόμορφη πολιτική νοοτροπία, οι πολιτικοί και διοικητικοί θεσμοί της προέρχονται από την περίοδο πριν την ανεξαρτησία.
Although Ireland has developed a distinctive political culture of its own, its political and administrative institutions have their origins in the period before independence.
Τον 18ο αιώνα υπήρχε ένα Ιρλανδικό Κοινοβούλιο για το σύνολο της Νήσου, στο οποίο εκπροσωπείτο και η προτεσταντική μειονότητα.
There was an Irish Parliament for the entire island in the eighteenth century, in which the Protestant minority were represented.
Το Κοινοβούλιο καταργήθηκε το 1800 και το 1801 υιοθετήθηκε ο Νόμος της 'Ενωσης (Act of Union), έτος της σύστασης του "πρώτου" Ηνωμένου Βασιλείου.
This was abolished in 1800 and the Act of Union was subsequently passed in 1801, the founding date of the 'first' United Kingdom.
Τότε, η Ιρλανδία διοικείτο από το Dublin Castle κατά τρόπο σχεδόν αποικιακό.
Ireland was then administered from Dublin Castle in a quasi-colonial manner.
Καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το πρότυπο εκδημοκρατισμού ήταν το ίδιο με το υπόλοιπο HB: μια σειρά βικτωριανών νομοθετικών πράξεων με αποκορύφωμα το Νόμο του 1898 για την Τοπική Διακυβέρνηση της Ιρλανδίας (Local Government Act), ο οποίος προέβλεπε δύο βαθμίδες αρχών, εκλεγόμενες σε ευρεία εκλογική βάση.
Throughout the nineteenth century, the pattern of democratization was the same as in the rest of the UK: a series of Victorian legislative acts, culminating in the 1898 Local Government (Ireland) Act, resulted in a twotier structure of authorities elected on a wide franchise.
Η ανώτερη βαθμίδα αποτελείτο από αρχές σε επίπεδο κομητείας με τη μορφή συμβουλίων κομητείας (county councils) ή συμβουλίων πόλεων (county boroughs).
The upper tier consisted of county-level authorities in the form of county councils and county boroughs (cities).
Η δεύτερη βαθμίδα αποτελείτο από συμβούλια αγροτικών περιφερειών (rural district council) και, στις μικρότερες πόλεις, από επιτρόπους της πόλης χωρίς δικαίωμα επιβολής τοπικών φόρων (non-rating town commissioners).
The second tier consisted of rural district councils and, in the smaller towns, non-rating town commissioners.
Οι νόμοι αυτοί υιοθετήθηκαν από το Βρετανικό Κοινοβούλιο στο Westminster και, μέχρι το Νόμο για την Τοπική Διακυβέρνηση) (Local Government Act) του 1991, αποτελούσαν τη νομοθετική βάση για την ιρλανδική τοπική διακυβέρνηση.
These acts were passed by the British Parliament at Westminster and, until the Local Government Act 1991, formed the legislative basis for Irish local government.
Αν και η Ιρλανδία, σε αντίθεση με το HB, διαθέτει γραπτό Σύνταγμα, η τοπική κυβέρνηση ακολουθεί τη βρετανική προσέγγιση και διαθέτει νομοθετική (δηλαδή, τους νόμους του Κοινοβουλίου) και όχι συνταγματική βάση (δηλαδή, ένα γραπτό Σύνταγμα).
Although Ireland, unlike the UK, has a written Constitution, local government follows the British approach and has a statutory (that is based on Acts of Parliament) rather than a constitutional basis (that is based on a written constitution).
Η ίδια διάταξη υπέρβασης (ultra vires rule) ισχύει για την ιρλανδική τοπική διακυβέρνηση όπως ισχύει και για τη βρετανική: το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο (Oreachtais) προσδιορίζει τους τομείς αρμοδιότητας της τοπικής κυβέρνησης, η οποία δεν διαθέτει γενικές αρμοδιότητες.
The same ultra vires rule applied to Irish local government as it does to British local government: the Oreachtais ( the Irish Parliament) defines the areas of competence of local government that did not possess a general competence.
την εξάρτηση από το κέντρο, χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να μεταβληθεί (Collins and Haslam, 1997, Quinn, 1998).
the Local Government Act 1991 (see below), but the political culture of dependence on the centre that it engendered has taken longer to change (Collins andHaslam 1997; Quinn 1998).
Πολυάριθμα στοιχεία διαφοροποιούν την ιστορία και την κατανόηση της δημοκρατίας στην Ιρλανδία σε σύγκριση με το HB.
A number of features differentiate the history and understanding of democracy in Ireland from that in Great Britain.
Αντίθετα από τη Βρετανία, η οποία εκβιομηχανίσθηκε ταχέως κατά τον 19ο αιώνα, το μεγαλύτερο τμήμα της Ιρλανδίας (με εξαίρεση τη βορειοανατολική') περιοχή γύρω από το Μπέλφαστ), παρέμεινε αγροτικό και γεωργικό.
Unlike Britain, which underwent rapid industrialisation in the nineteenth century, most of Ireland (with the exception of the north-east comer around Belfast) remained rural and agricultural.
Οι αγρότες αυτοί ζούσαν σε μεγάλη ανασφάλεια και υπήρξαν πολλοί λιμοί στη χώρα, με σημαντικότερο το λιμό του 1845-1852 όταν περίπου ένα εκατομμύριο άτομα πέθαναν και ένα εκατομμύριο μετανάστευσαν (Lyons 1971).
These farmers lived in great insecurity; and there were several famines in the country, the most serious being in 1845-52 when about one million people died and another million emigrated (Lyons 1971).
Τα γεγονότα αυτά είχαν τεράστιες συνέπειες στις πολιτικές εξελίξεις στη Νήσο και οδήγησαν σε έντονες διαμάχες όσον αφορά την ιδιοκτησία της γης και τη μεταρρύθμιση της.
These events had enormous consequences for the political development of the island and led to an intense conflict about the issue of land ownership and its reform.
Με το ζήτημα αυτό σχετίζεται και το πρόβλημα της θρησκείας: η περιορισμένη μειονότητα που κατείχε το μεγαλύτερο τμήμα της ιρλανδικής γης ήταν προτεστάντες Αγγλο-Ιρλανδοί ευγενείς ενώ οι μικροκτηματίες και οι ακτήμονες ήταν κατά πλειοψηφία καθολικοί.
Related to this was the problem of religion: the small minority who possessed the bulk of the land were the Protestant Anglo-Irish gentry, while those who possessed little land or none at all were mostly Catholic.
Επιπλέον, οι καθολικοί υφίσταντο πολυάριθμες διακρίσεις έως τα μέσα του 19ου αιώνα.
Furthermore, Catholics were penalized in a number of ways until the middle of the nineteenth century.
Ακόμη και όταν οι διακρίσεις αυτές καταργήθηκαν από το Νόμο περί Χειραφέτησης του 1832 (Emancipation Act), η εξουσία παρέμεινε στα χέρια των αρχουσών προτεσταντικών τάξεων που υποστηρίζονταν από σημαντικό αριθμό προτεσταντών μισθωτών γης στο βόρειο τμήμα της Ιρλανδίας.
Even though these penalties were lifted by the Emancipation Act of 1832, power still lay in the hands of the Protestant ruling classes supported by the considerable numbers of Protestant tenant farmers in the North of Ireland.
Στην κατάσταση αυτί), η Καθολική Εκκλησία και η περιορισμένη καθολική μεσαία τάξη ανέλαβαν σημαντικούς ρόλους ηγεσίας του λαού.
In this situation, the Catholic Church and the small Catholic middle class assumed important roles as the leaders of the people.
Πράγματι, οι καθολικοί κληρικοί προέρχονταν κυρίως από αυτήν την τάξη.
Indeed, the Catholic clergy were largely drawn from this class.
Στη διαμάχη για τη γη και τη θρησκεία προστέθηκε μία ακόμη πτυχή: η εθνικότητα.
The conflict over land and religion became bound up with another cleavage: nationality.
Οι περισσότεροι καθολικοί ήταν εθνικιστές διαφόρων αποκλίσεων και επεδίωκαν να μεταβάλουν τη σχέση της Ιρλανδίας με τη Μεγάλη Βρετανία, είτε μέσω μεγαλύτερης αυτονομίας (Αυτοδιάθεση -Home Rule) στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου, είτε μέσω πλήρους ανεξαρτησίας (Ρεπουμπλικανισμός).
Most Catholics were nationalists of one kind or another who sought to change Ireland's relationship with Great Britain, either through greater autonomy (Home Rule) within the UK or through complete independence (Republicanism).
Αν και πολλοί από τους ηγέτες του ιρλανδικού εθνικισμού ήταν προτεστάντες, η πλειονότητα των προτεσταντών, ιδίως στο Βορρά, ήταν Ενωτικοί (Unionist).
Although many of the leaders of Irish nationalism were Protestant aristocrats, most Protestants, especially in the North, were unionists; that is they opposed any change and wished to remain within the United Kingdom.
Συνεπώς, ήταν αντίθετοι σε κάθε αλλαγή και επιθυμούσαν να παραμείνουν στο εσωτερικό του HB.
Although class was not absent from these conflicts, it was not a primary issue and both communities within Ireland tended to form interclass alliances.
Κατά συνέπεια, η Ιρλανδία του 19ου αιώνα βίωσε έντονες διαμάχες για τρία ζητήματα: γη, θρησκεία και εθνικότητα ενώ στη Μεγάλη Βρετανία, οι βασικές πολιτικές διαμάχες αφορούσαν κυρίως τις κοινωνικές τάξεις.
Thus, nineteenth century Ireland experienced intense conflict around three issues: land, religion, and nationality; while in Great Britain the basic political cleavages were much more related to social class.
Επίσης, τα τρία αυτά ζητήματα προκάλεσαν συνεχή πολιτική') αναταραχή και βία σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από ό,τι στη Μεγάλη Βρετανία.
They also led to continual political unrest and violence on a scale much greater than in Great Britain.
Οι συγκρούσεις μεταξύ Εθνικιστών, Ενωτικών και Βρετανών οδήγησαν στη διαίρεση της Νήσου μετά την Αγγλοϊρλανδική Συνθήκη του 1921.
The conflicts involving the Nationalists, Unionists, and the British led to the partition of the island following the Anglo-Irish Treaty of 1921.
Το γεγονός αυτό διαίρεσε τους Εθνικιστές και οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο στο νότιο μέρος της Νήσου (1921-1923) μεταξύ των υποστηρικτών της Συνθήκης και των αντιτιθέμενων σε αυτί).
This led to a division in nationalist ranks and a Civil War in the South (1921-3) fought between those who supported and those who rejected the Treaty settlement.
Η διαμάχη αυτί') συνεχίστηκε, τουλάχιστο μέχρι πρόσφατα, στην πολιτική στην Ιρλανδία, ενώ τα δύο μεγαλύτερα κόμματα (Fianna Fail και Fine Gael) είναι οι κληρονόμοι των αντιμαχόμενων πλευρών.
It is this conflict that has dominated, at least until very recently, the politics of Ireland with the two major
Η δημοκρατία σε περιφερειακό επίπεδο
1.2 Democracy at the Subnational Level