natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΟΚ έχει την έννοια ότι απαγορεύει την εφαρμογή διατάξεως συλλογικής συμβάσεως, συναφθείσας από την εθνική δημόσια διοίκηση, που επιτρέπει στους εργοδότες να μη χορηγούν το ευεργέτημα της προσωρινής αποζημιώσεως σε περίπτωση λύσεως της εργασιακής σχέσεως των εργαζομένων με μερική απασχόληση, εφόσον συμβαίνει στην πράξη ένα σημαντικά μικρότερο ποσοστό ανορών σε σχέση με τις γυναίκες να απασχολείται μερικώς, έκτος και αν ο εργοδότης αποδεικνύει ότι η εν λόγω διάταξη δικαιολογείται από λόγους αντικειμενικούς και άσχετους προς οποιαδήποτε διάκριση λόγω φύλου.
Article 119 of the EEC Treaty Is to be interpreted as precluding the application of a clause in a collective wage agreement applying to the national public service under which the employers may exclude part-time employees from the payment of a severance grant when in fact a considerably lower percentage of men than of women work part-time, unless the employer shows that the exclusion is based on objectively justified factors unrelated to any discrimination on grounds of sex.
Σε περίπτωση κατά την οποία εισάγεται έμμεση διάκριση σε διάταξη συλλογικής συμβάσεως, οι μη ευνοούμενοι λόγω της διακρίσεως υπάλληλοι πρέπει να τυγχάνουν της αυτής μεταχειρίσεως και να διέπονται από το αυτό καθεστώς με εκείνο των λοιπών εργαζομένων ανάλογα με το χρόνο απασχολήσεως τους, καθεστώς που, επί μη ορθής μεταφοράς του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΟΚ στο εθνικό δίκαιο, παραμένει το μόνο έγκυρο σύστημα αναφοράς".
Where there is indirect discrimination in a clause in a collective wage agreement, the class of persons placed at a disadvantage by reason of that discrimination must be treated in the same way and become subject to the same scheme, proportionately to the number of hours worked, as other workers, such scheme remaining, for want of correct transposition of Article 119 of the EEC Treaty into national law, the only valid system of reference."
0 νενικός εισαγγελέας Marco Parmon ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συν?δρίςση της 28ης Μαρτίου 1990.~
Mr Advocate General Marco Darmon delivered his Opinion at the sitting on 28 March 1990.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
He proposed that the Court should rule as follows:
Firma Otto Lingenfel sen κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
February 1975 on the approximation of the laws of the Member States relating to the application of the principal of equal pay for men and women are correctly applied, that system constitutes the only valid reference".
(προδικαστική)
Case C-118/89: Firma Otto Lingenfelser ν Federal Republic of Germany - 27 June 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Agriculture - Distillation of wine - Rules applicable - Time limit -Validity) (Sixth Chamber)
Με Διάταξη της 16ης Μαρτίου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 10 Απριλίου 1989, το Verualtungsgericht της Φραγκφούρτης επί του Μάϊν υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς το κύρος του άρθρου 9, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2499/82 της Επιτροπής.
By an order of 16 March 1989, which was received at the Court on 10 April 1989, the Verwaltungsgericht [Administrative Court] Frankfurt am Main referred for a preliminary ruling a question concerning the validity of the third subparagraph of Article 9 (2) of Commission Regulation (EEC) No. 2499/82.
Το ερώτημα αυτά ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Lingenfel ser και του Bundesamt, το οποίο αξίωσε την επιστροφή της ενισχύσεως που είχε χορηγηθεί στην προσφεύγουσα εταιρία για την προληπτική απόσταξη οίνου λόγω υπερβάσεως της καθοριζομένης με την ανωτέρω διάταξη προθεσμίας 90 ημερών για την πληρωμή των παραγωγών τριών φορτίων οίνου.
That question arose in the course of proceedings between Lingenfelser and the Bundesamt für Ernährung und Forstwirtschaft [Federal Office for Food and Forestry] concerning a request for the repayment of aid which had been granted to the company for the preventive distillation of wine, on the ground that it had failed to comply with the timelimit of 90 days laid down by the above provision for payment to producers in respect of three consignments of wine.
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι ο σκοπός που επιδιώκεται με τον καθορισμό προθεσμίας προς καταβολή από τον επιχειρηματία της αποστάξεως στον παραγωγό της τιμής αγοράς, όπως προβλέπεται στην ενδέκατη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 2499/82, συνίσταται στην καταβολή της ελάχιστης τιμής που εξασφαλίζεται στους παραγωγούς κατά κανόνα εντός προθεσμιών που τους επιτρέπουν να αποκομίσουν κέρδος συγκρίσιμο με εκείνο που θα επιτύγχαναν αν επρόκειτο για εμπορική πώληση.
The Court pointed out in that regard that the reason for the fixing of a period within which the distiller had to pay the buying-in price to the producer was, as outlined in the eleventh recital in the preamble to Regulation No. 2499/82, to provide that the buying-in price guaranteed to the producer should be paid to him, as a general rule, within a period which would enable him to obtain a profit comparable to that which he would have obtained from a commercial sale.
Με τον τρόπο αυτό, η πρόβλεψη προθεσμίας για την καταβολή της τιμής αγοράς από τον επιχειρηματία στον παραγωγό αποσκοπεί στο να παρακινήσει τον τελευταίο να προσφέρει προς απόσταξη οίνους που θα υπήρχε κίνδυνος να επηρεάσουν το υψηλό ποιοτικό επίπεδο των διατεθέντων στην αγορά οίνων.
The fixing of a period within which the distiller had to pay the buying-in price to the producer was therefore designed to encourage the latter to offer for distillation wines which might adversely affect the high quality level of wines placed on the market.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, η υπέρβαση της προθεσμίας πληρωμής δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως θέτουσα σε κίνδυνο τον ίδιο το στόχο του καθεστώτος αποσταξεως, δεδομένου ότι δεν έχει ως συνέπεια ότι η πράξη λαμβάνει χώρα σε συνθήκες αισθητά διαφορετικές από εκείνες των συνήθων εμπορικών πράξεων, σε τέτοιο σημείο, ώστε να αποθαρρύνεται ο παράγωγος να προσφέρει τις ποσότητες οίνου του προς απόσταξη.
In those circumstances, the Court held, a failure to meet the timelimit for payment which did not result in the transaction being carried out under conditions which differed significantly from those of normal commercial transactions, to such an extent as to dissuade the producer from offering his wine for distillation, could not be regarded as jeopardizing the fundamental objectives of the distillation scheme.
Διάταξη επ ι βάλλουσα ως κύρωση για οποιαδήποτε υπέρβαση, έστω και ελάχιστη, της προθεσμίας την ολική απώλεια της ενισχύσεως πρέπει, συνακόλουθα, να θεωρηθεί ως δυσανάλογη σε σχέση με το σκοπό που επιδιώκει ο καθορισμός της προθεσμίας.
A provision which penalized with total loss of aid any length of time, no matter how brief, by which the prescribed period had been exceeded had for that reason to be regarded as disproportionate to the objective served by the Introduction of that prescribed period.
Ο νενικός εισαννελέος Marco Darmon ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση Tnc 27nc MOOT i ou 199ÖT~
"The third subparagraph of Article 9 (2) of Commission Regulation (EEC) No. 2499/82 of 15 September 1982 laying down provisions concerning preventive distillation for the 1982/83 wine year is invalid in so far as it penalizes with total loss of aid any failure to meet the timelimit within which the distiller must pay the minimum buying-in price to the producer."
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Mr Advocate General Darmon delivered his Opinion at the sitting on 27 March 1990.
"Το άρθρο 9, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2499/82 είναι άκυρο στο μέτρο που επιβάλλει ως κύρωση την ολική απώλεια της ενισχύσεως για οποιαδήποτε υπέρβαση της ταχθείσας στον επιχειρηματία προθεσμίας καταβολής της ελάχιστης τιμής αγοράς στον παραγωγό".
He proposed that the Court should rule as follows: "The third subparagraph of Article 9 (2) of Regulation No. 2499/82 is invalid in so far as it penalizes with total forfeiture of aid any amount of time which exceeds the prescribed period within which the distiller must pay the minimum buying-in price to the producer".
Με Διάταξη της 20ής Απριλίου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 22 Μαΐου 1989, το Verualtungsgericht της Φραγκφούρτης επί του Μάϊν υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς το κύρος και δευτερευόντως ως προς τη μη εφαρμογή του άρθρου 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 1932/81 της Επιτροπής, στην κρινόμενη στην κυρία δίκη υπόθεση για λόγους επιεικείας.
By an order of 20 April 1989, which was received at the Court on 22 May 1989, the Verwaltungsgericht [Administrative Court] Frankfurt am Main referred for a preliminary ruling two questions concerning the validity and, in the alternative, the Inapplicability in the particular circumstances of the main proceedings, of Article 12 (1) of Commission Regulation (EEC) No. 1932/81 for reasons of fairness.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Hoche και του BALM, γερμανικού οργανισμού παρεμβάσεως, με αντικείμενο την ελευθέρωση της ασφαλείας που είχε συστήσει η Koche για τη σχετική δημοπρασία, την κατάπτωση της οποίας κήρυξε με απόφαση του ο BALM, κατ'εφαρμογή της ανωτέρω διατάξεως.
Those questions arose In the context of proceedings between Hoche and BALM concerning the repayment of the tendering security which Hoche had lodged and which BALM had declared forfeit under the aforementioned provision.
Στο σκεπτικό της Διατάξεως του, το εθνικό δικαστήριο αναφέρει ότι η απόφαση του BALM να κήρυξη την κατάπτωση της ασφαλείας ήταν σύννομη προς το άρθρο 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 1932/81.
In the grounds of its order, the national court pointed out that the decision taken by BALM to declare the tendering security forfeit was in accordance with Article 12 (1) of Regulation No. 1932/81.
Πάντως, το Verualtungsgericht έκρινε ότι η έκδοση εκ μέρους της Επιτροπής του κανονισμού 2661/85, με τον οποίο καταργήθηκαν μερικώς οι κανονισμοί 262/79 και 1932/81, δημιούργησε ιδιάζουσα κατάσταση για την προσφεύγουσα της κύριας δίκης.
However, the Verwaltungsgericht believed that the Commission's adoption of Regulation No. 2661/85, which derogated in part from Regulations No. 262/79 and No. 1932/81, had created a special situation in the particular circumstances of the main proceedings.
76 έως 81, αλλά δεν συνέστησε την ασφάλεια μεταποιήσεως, αντ'αυτού δε αγόρασε την ποσότητα βουτύρου παρεμβάσεως, σύμφωνα με τον κανονισμό 262/79 της Επιτροπής, της 12ης Φεβρουαρίου 1979, "περί πωλήσεως σε μειωμένη τιμή βουτύρου που προορίζεται για την παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτον και άλλων προϊόντων διατροφής", ηοη πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού 2661/85 της Επιτροπής, της 20ής Σεπτεμβρίου 1985, "περί καταργήσεως των κανονισμών 262/79 και 1932/81 σχετικά με το βούτυρο που προορίζεται για την παρασκευή προϊόντων ζαχαροπλαστικής, παγωτών και άλλων προϊόντων διατροφής", την οποία ποσότητα βουτύρου μεταποίησε προσηκόντως.
Consideration of the first question raised by the national court has disclosed no factor of such a kind as to affect the validity of Article 12 (1) of Commission Regulation (EEC) No. 1932/81 of 13 July 1981 on the granting of aid for butter and concentrated butter for use in the manufacture of pastry products, ice-cream and other foodstuffs, on the ground that it does not exclude the forfeiture of the tendering security in the case where an undertaking was awarded contracts in 1985 pursuant to individual Invitations to tender Nos. 76 to 81, did not lodge the processing security but instead proceeded, before the entry into force of Commission Regulation (EEC) No. 2661/85 of 20 September 1985 derogating from Regulations (EEC) No. 262/79 and (EEC) No. 1932/81 as regards butter for use in the manufacture of pastry products, ice-cream and other foodstuffs, to purchase intervention butter, in the amount of the contract quantity, in accordance with Commission Regulation (EEC) No. 262/79 of 12 February 1979 on the sale of butter at reduced prices for use in the manufacture of pastry products, ice­cream and other foodstuffs, and to process it lawfully.
Στην προκειμένη περίπτωση δεν συντρέχουν λόγοι επιεικείας ικανοί να αναστείλουν την εφαρμογή του όρθρου 12, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού 1932/81".
The application of Article 12 (1) of Regulation No. 1932/81 cannot be suspended in an individual case for reasons of fairness."
0 v8viKòc ειοαννελέ^ Carl Otto Lenz ανέπτυΕε TIC προταθεί του κατά τη συνεδρίαση Tnc 2ac Μαΐου 1990.
Mr Advocate General Lenz delivered his Opinion at the sitting on 2 Mav 1990.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Erwin Behn Verpackungsbedarf GmbH ν Hauptzollamt Itzehoe - 28 June 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Free movement of goods - Validity of a decision concerning the postclearance recovery of import duties)
"Όλοι οι υπερθεματιστές των δημοπρασιών αρ.
By an order of 6 January 1989, received at the Court on 13 March 1989, the Finanzgericht Hamburg referred two questions to the Court for a
- 21 - υποθ. C-8B/89: Emin Behn Uerpackungsbedarf GabH κατά Hauptzoll aet του Itzehoe
- 21 - preliminary ruling on the validity of the Commission's decision of 4 November 1985 (COM(85)1709 final) and on the interpretation of Article 5 (1) of Council Regulation (EEC) No. 1697/79.
28.Β6 . 199Β (προδικαστική) "Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Κύρος αποφάσεως για την εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών δασμών" (Τρίτο τμήμα)
The questions were raised in proceedings in which Behn sought the annulment of three notices of postclearance recovery of customs duties issued by the Hauptzollamt [Principal Customs Office] Itzehoe.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο προσφυγής με την οποία η εταιρία Behn ζητεί την ακύρωση τριών αποφάσεων που εξέδωσε το Hauptzollamt του Itzehoe (HZA) περί της εκ των υστέρων εισπράξεως δασμών.
The operations to which the notices of recovery related were Imports into the Community in 1983 of unbleached paper originating in Spain and other non-member countries on which the Hauptzollamt assessed customs duty at the rates of 3.2% and 7.5% Indicated in the German customs tariff manual published In the Federal Republic of Germany by the Federal Ministry for Finances.
Κατά το χρόνο εισαγωγής του μη υποστάντος λεύκανση χάρτου, ίσχυαν, σύμφωνα με την ισχύουσα κατά τον χρόνο εκείνο κοινοτική ρύθμιση, συντελεστές ύφους 3,2 % για τον χάρτη προελεύσεως Ισπανίας και 8 \ για τον χάρτη προελεύσεως τρίτων χωρών.
Under the Community rules in force at the time, however, the rates applicable to Imports of unbleached paper were 3.2% for paper from Spain and 8% for paper from non-member countries.
Επειδή το MFF επέφερε τροποποιήσεις στο εν χρήσει δασμολόγιο, ορίζοντας από 1ης Ιανουαρίου 1983 σε 3,2 και 8 i αντίστοιχα τους εφαρμοστέους συντελεστές, το HZA αξίωσε από την εταιρία Behn την καταβολή ποσού αντιστοιχούντος στη διαφορά μεταξύ του οφειλομένου δυνάμει των συντελεστών 3,2 και 8 % και του αρχικώς καταβληθέντος με βάση το άρθρο 2 του κανονισμού 1697/79.
The Federal Ministry for Finances rectified the customs tariff manual by amending the rates to 3.2% and 8% from 1 January 1983 and the Hauptzollamt demanded payment from Behn of the difference between the amount due on the basis of the rates of 3.2% and 8% and the amount originally paid, pursuant to Article 2 of Regulation No. 1697/79.
Ύστερα από ένσταση της εταιρίας Behn κατά των εν λόγω αποφάσεων, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έθεσε το ζήτημα υπόψη της Επιτροπής, η οποία εξέδωσε την επίδικη απόφαση της, σύμφωνα με την οποία επιβαλλόταν η εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών δασμών, σε περίπτωση μειωμένης καταβολής.
Behn submitted an objection to the notices, whereupon the Federal Republic of Germany referred the case to the Commission which, in the decision at Issue, concluded that the Import duties which had been assessed at too low a rate should be subject to postclearance recovery.
Στη συνέχεια, η εταιρία Behn άσκησε ενώπιον του Finanzgericht του Αμβούργου προσφυγή, ισχυριζόμενη ότι για τις ομαδικές διασαφήσεις της είχε λάβει ως βάση τους συντελεστές του εν χρήσει δασμολογίου, τους οποίους και είχε λάβει αποκλειστικά υπόψη για τους λογαριασμούς της.
Behn subsequently brought proceedings before the Finanzgericht Hamburg, arguing that it had based Its collective declarations on the rates in the tariff manual and had taken only those rates into account In its calculations.
Τα ζητήματα που θέτει το Finanzgericht του Αμβούργου, όσον αφορά αφενός το κύρος της αποφάσεως της Επιτροπής άπτονται του αν το εν λόγω θεσμικό όργανο έκρινε ορθά ότι η πλάνη στην οποία υπέπεσε το τελωνείο ήταν ευλόγως διαγνώσιμη από τον φορολογούμενο κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79.
On the one hand the doubts raised by the Finanzgericht Hamburg as to the validity of the Commission's decision concerned the question whether that institution was right to consider that the error made by the customs office might reasonably have been detected by the person liable within the meaning of Article 5 (2) of Regulation No. 1697/79.
Αφετέρου, το Finanzgericht ερωτά αν το άρθρο 5, παράγραφος 1, του κανονισμού εφαρμόζεται και την περίπτωση εθνικού δασμολογίου χρήσεως που εξέδωσε το Υπουργείο κράτους μέλους και συγκεντρώνει κανόνες εθνικού και κοινοτικού δικαίου, μεταξύ των οποίων και κανόνες ιδίως του κοινού δασμολογίου.
On the other hand, the Finanzgericht asked whether Article 5 (1) referred to a tariff manual for national use published by a ministry in a Member State, in which rules of national law and Community law, including those on the Common Customs Tariff, were compiled.
To Δικαστήριο αποφαίνεται:
- 22 affect the validity of the Commission's decision of 4 November 1985 (C0M(85)1709 final) addressed to the Federal Republic of Germany.
Το άρθρο 5, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού 1697/79 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί εκ των υστέρων εισπράξεως των εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών που δεν κατέστησαν απαιτητοί από τον φορολογούμενο για εμπορεύματα που διασαφηνίστηκαν σε τελωνειακό καθεστώς συνεπαγόμενο την υποχρέωση καταβολής τους, έχει την έννοια ότι δεν εμπίπτει σ' αυτό εθνικό δασμολόγιο χρήσεως που συγκεντρώνει τους κανόνες του εθνικού και του κοινοτικού δικαίου, μεταξύ των οποίων ιδίως και εκείνους του κοινού δασμολογίου".
Article 5 (1), first Indent, of Council Regulation (EEC) No. 1697/79 of 24 July 1979 on the postclearance recovery of Import duties or export duties which have not been required of the person liable for payment on goods entered for a customs procedure involving the obligation to pay such duties must be interpreted as not referring to a tariff manual for national use In which rules of national law and Community law, including those on the Common Customs Tariff, are compiled."
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
He proposed that the Court reply as follows:
Το άρθρο 5, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού 1697/79 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί εκ των υστέρων εισπράξεως των εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών που δεν κατέστησαν απαιτητοί από τον φορολογούμενο για εμπορεύματα που διασαφηνίστηκαν σε τελωνειακό καθεστώς συνεπαγόμενο την υποχρέωση καταβολής τους, έχει την έννοια ότι δεν εφαρμόζεται σε εθνικό δασμολόγιο χρήσεως που συγκεντρώνει κανόνες εθνικού και κοινοτικού δικαίου, μεταξύ των οποίων εκείνους του κοινού δασμολογίου.
Article 5 (1), first indent, of Council Regulation (EEC) No. 1697/79 of 24 July 1979 on the postclearance recovery of Import duties or export duties which have not been required of the person liable for payment on goods entered for a customs procedure involving the obligation to pay such duties must be interpreted as not applicable to a tariff manual for national use in which rules of national law and Community law, Inter alia the Common Customs Tariff, are compiled.
Από την εξέταση του προδικαστικού ερωτήματος δεν ανέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος της αποφάσεως της Επιτροπής, της 4ης Νοεμβίου 1985, COM (85) 17Θ9, με παραλήπτη την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας".
Examination of the question submitted to the Court has disclosed no factor of such a kind as to affect the validity of the Commission's decision of 4 November 1985 - COM(85)1709 -addressed to the Federal Republic of Germany."
Α· Ενώπιον_του_ΔικαστηρΙου υποθ. C-228/89 Farfalla Fl easing κατά HZA Hünchen-Uest
A. Before the Court of Justice
26.86.199Θ (προδικαστική) Finanzgericht του Μονάχου Ερμηνεία του ΚΔ - Δασμολογική κατάταξη - Κλάσεις 7Θ.13 και 99.01 - Σφαίρες από γυαλί, εφοδιασμένες με βάση, προορισμένες για χαρτοστάτες (press papier), που κατασκευάζουν στο χέρι καλλιτέχνες υάλου.
Farfalla Flemming ν Hauptzollamt München-West - 26 June 1990 (Reference for a preliminary ruling) Finanzgericht München Interpretation of the Common Customs Tariff - Tariff classification - Headings 70.13 and 99.01 - Glass spheres fitted with a base and described as paperweights, which are hand-made by glass artists.
Γενικός εισαγγελέας: G. Tesauro.
Advocate General: G. Tesauro Language of the case: German
C-131/88 Επιτροπή κατά Γερμανίας
Case C-131/88
19.Β6.199Β Παράβαση κράτους - Μη θέσπιση των αναγκαίων μέτρων συμμορφώσεως προς την οδηγία 8Θ/68/Ε0Κ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1979, περί της προστασίας των υπογείων υδάτων κατά της ρυπάνσεως που προκαλούν ορισμένες επικίνδυνες ουσίες.
Commission ν Germany - 19 June 1990 Failure of a Member State to fulfil Its obligations - Failure to Implement In national law Council Directive 80/68/EEC of 17 December 1979 on the protection of groundwater against pollution caused by certain dangerous substances.
Γενικός εισαγγελέας: Uan Gerven.
Advocate General : W. Van Gerven Language of the case: German
υποθ. C-234/89 Stergios Deliaitis κατά Henninger Braeu
Case C-234/89
υποθ. C-53/88 Επιτροπή κατά Ελλάδας
Case C-53/88
21,Β6.199Θ Παράβαση κράτους - Μη εκτέλεση της οδηγίας 8Β/987/Ε0Κ του Συμβουλίου, της 2Θής Οκτωβρίου 198Β, περί της προστασίας των μισθωτών εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη.
Commission ν Greece - 21 June 1990 Failure of a Member State to fulfil its obligations - Failure to implement Council Directive 80/987/EEC of 20 October 1980 relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer.
Γενικός εισαγγελέας: 0. Lenz.
Advocate General: CO.
υποθ. C-226/89 Haniel Spedition κατά Επιτροπής
Case C-189/89
Γενικός εισαγγελέας: G. Tesauro.
Advocate General : F. Jacobs Language of the case: German
υποθ.
Case C-226/89
- 26 - υποθ. C-18B/88 Uirtschaftsverei nigung Eisen-und Stahlindustrie κατά Επιτροπής
Case C-216/89
Γενικός εισαγγελέας: Μ. Damon.
Advocate General: G. Tesauro Language of the case: German
υποθ. C-384/89 Εισαγγελική Αρχή κατά G.
Case C-241/89
28.06.1998 (προδικαστική) Tribunal de Grande Instance της Míκαιας Ερμηνεία του κανονισμού 3518/84 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1984, περί της κατατάξεως εμπορευμάτων στη διάκριση 87.02 Α Ι Β του ΚΔ -Δασμολογική κατάταξη οχημάτων μικτής μεταφοράς (αυτοκίνητα οχήματα φέροντα οπές με ελικοειδείς εγκοπές για την τοποθέτηση καθισμάτων στο πίσω μέρος) - Προϊόντα που αποτέλεσαν αντικείμενο δασμολογικής κατατάξεως σε κράτος μέλος και χαρακτηρισμού που συνεπάγεται διαφορετική δασμολογική κλάση σε άλλο κράτος μέλος.
Société d'Application et de Recherches en Pharmacologie ν Chambre Syndicale des Raffineurs et Conditionneurs de Sucre and Others - 27 June 1990 (Reference for a preliminary ruling) Tribunal de Grande Instance, Paris Interpretation of Article 30 of the EEC Treaty - National legislation prohibiting any statement alluding to the physical, chemical or nutritional characteristics of sugar or to the word sugar in the labelling or advertising of artificial sweeteners.
Γενικός εισαγγελέας: F. G. Jacobs.
Advocate General: G. Tesauro Language of the case: French
Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.
Advocate General: M. Darmon Language of the case: German
υποθ. C-186/89 II.
Page 27