natgillin/translations-raw huggingface dataset:
0 γενικός εισαγγελέας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας επανειλημμένως να γνωστοποιήσει στην Επιτροπή εντός των προβλεπομένων προθεσμιών, παρά την κίνηση διαφόρων προκαταρκτικών διαδικασικών και την άσκηση διαφόρων προσφυγών, όλα τα απαιτούμενα από το άρθρο 1 της οδηγίας 76/491/ΕΟΚ στοιχεία σχετικά με τις τιμές του αργού πετρελαίου και των προϊόντων πετρελαίου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την εν λόγω οδηγία και από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ" και πρότεινε στο Δικαστήριο "να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα." υποθ. C-375/89: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου του Βελγίου
"by repeatedly failing to notify within the prescribed time limits all the information on the prices of crude oil and petroleum products required under Article 1 of Directive 76/491/EEC, in spite of the initiation of several prelitigation procedures and the commencement of legal proceedings, Belgium has failed to fulfil its obligations under the said directive and Article 5 of the EEC Treaty and that the defendant should be ordered to pay the costs".
19.02.1991 "Κρατικές ενισχύσεις - Παράβαση - Μη εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση 5/86" (Ολομέλεια)
Case C-375/89: Commission of the European Communities ν Kingdom of Belgium - 19 February 1991 (State aids - Failure of a State to fulfil obligations - Failure to comply with the judgment in Case 5/86) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 18 Δεκεμβρίου 1989, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 9ης Απριλίου 1987, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ.
By application lodged on 18 December 1989, the Commission of the Euro­pean Communities brought an action seeking a declaration that, by failing to take the measures needed to comply with the judgment of the Court of Justice of 9 April 1987, the Kingdom of Belgium had failed to fulfil its obligations under Article 171 of the EEC Treaty
Το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 9ης Απριλίου 1987, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ.
By failing to take the measures needed to comply with the judgment of the Court of Justice of 9 April 1987, the Kingdom of Belgium has failed to fulfil its obligations under Article 171 of the EEC Treaty;
Καταδικάζει το Βασίλείο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα."
The Kingdom of Belgium is ordered to pay the costs.
0 γενικός εισαγγελέας πρότεινε στο Δικαστήριο:
Mr Advocate General Tesauro delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 24 January 1991.
(προδικαστική) "Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων - Κοινωνική ασφάλιση - Προσδιορισμός της εφαρμοστέας νομοθεσίας" (Ολομέλεια)
In his appeal against the Staatssecretaris's decision, Mr Noij claimed that the levying of those contributions, which were calculated on the basis of his pension and amounted to 23 % thereof, was incompatible with the provi­sions of the EEC Treaty concerning freedom of movement for workers and with Regulation No. 1408/71.
Με απόφαση της 11ης Μαΐου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 20 Μαΐου 1988, το Hoge Raad der Nederlanden υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου.
The rules of Community law and in particular the provisions contained in Titles II and III of Regulation (EEC) No. 1408/71 of the Council of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed workers and their families moving within the Community do not preclude a person who, having worked as an employed person in the territory of a Member State and consequently being in receipt of a retirement pen­sion, establishes his residence in another Member State in which he has no occupation, from being subject to the legislation of the latter State.
Noij θεωρήθηκε ότι οφείλει, ως κάτοικος Κάτω Χωρών, να καταβάλλει, μεταξύ άλλων, τις εισφορές που προβλέπονται από τη νομοθεσία των Κάτω Χωρών για την κάλυψη των εξόδων ασθενείας.
The reply is the same where, in the situation referred to in the first question, the person concerned had, before the period to which the contributions in question apply, had an occupation, even if it was of secondary importance, either as an employed person or as a self-em­ployed person, in the territory of the Member State of residence.
Με την προσφυγή που άσκησε κατά της αποφάσεως του SFF, ο G. C.
Mr Advocate General Mischo delivered his Opinion at the sitting on 14 June 1990.
Οι κανόνες αυτοί απαγορεύουν, ωστόσο, να υποχρεωθεί, στο εν λόγω κράτος μέλος, ο ενδιαφερόμενος να καταβάλε ι, λόγω του ότι κατοικεί στο κράτος αυτό, εισφορές υποχρεωτικής ασφαλίσεως για την κάλυψη παροχών οι οποίες επιβαρύνουν φορέα άλλου κράτους μέλους.
As they stand at present, the rules of Community law concerning social security do not prevent a person who resides in the territory of one Member State and who since retiring from paid employment in the terri­tory of another Member State has been in receipt of a retirement pen­sion in respect of that employment payable by virtue of the social legislation of that other Member State from being charged contri­butions, partly on the basis of that retirement pension, as a person subject to compulsory insurance under the social legislation of the State of residence if, after retiring from the work in which he was engaged in the territory of the other Member State, he no longer worked at all. Such contributions must, however, be levied in accordance with the provisions of Title III of Regulation (EEC) No. 1408/71 concerning pensioners.
Ωστόσο, οι εισφορές αυτές πρέπει να εισπράττονται σύμφωνα με τις σχετικές με τους δικαιούχους συντάξεως διατάξεις του τίτλου III του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71.
The situation is the same if, after retiring from his work in the ter­ritory of the Member State responsible for paying the retirement pen­sion, the person in question worked in the territory of his State of residence for some time, either in paid employment or as a self-em­ployed person, even if that work was only of minor importance."
21.02.1991 (προδικαστική) "Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων - Κοινωνική ασφάλιση - Προσδιορισμός της εφαρμοστέας νομοθεσίας" (Ολομέλεια)
H.C.M. Daalmeijer ν Bestuur der Sociale Verzekeringsbank - 21 February 1991 (Reference for a preliminary ruling) (Free movement of persons - Social security - Determination of the legisla­tion applicable) (Full Court)
Με Διάταξη της 31ης Αυγούστου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 2 Σεπτεμβρίου 1988, το Centrale Raad van Beroep της Ουτρέχτης υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου.
By order of 31 August 1988, which was received at the Court on 2 Sep­tember 1988, the Centrale Raad Van Beroep, Utrecht, referred to the Court for a preliminary ruling three questions on the interpretation of Council Regu­lation (EEC) No. 1408/71.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ των ανωτέρω αναφερομένων διαδίκων σχετικά με τον υπολογισμό της συντάξεως γήρατος του Daalmeijer.
Those questions arose in the context of a dispute between the abovementioned parties over the calculation of Mr Daalmeijer's old-age pension.
Με απόφαση, όμως, του SVB, η εν λόγω σύνταξη μειώθηκε κατά ποσό αντιστοιχούν στην περίοδο από το 1974 έως το 1982, κατά την οποία ο Daalmeijer και η σύζυγος του θεωρήθηκαν ότι δεν ήταν ασφαλισμένοι υπό την έννοια της προαναφερθείσας ολλανδικής νομοθεσίας, με την αιτιολογία ότι δεν κατοικούσαν στις Κάτω Χώρες.
The Verzekeringsbank had decided, however that the pension was to be reduced by an amount corresponding to the years from 1974 to 1982, during which Mr Daalmeijer and his wife were deemed not to have been insured for that purposes of the abovementioned law, on the ground that they did not reside in the Netherlands.
Το άρθρο 13, παράγραφος 2, στοιχείο δ, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως διατυπώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983 (EE L 230, σ.
Article 13 (2) (d) of Regulation (EEC) No. 1408/71 of the Council of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to self-employed persons and to members of their family moving within the Community, as contained in Council Regulation (EEC) No. 2001/83 of 2 June 1983 (Official Journal 1983 No. L 230, p.
Στις περιπτώσεις όπως αυτή που περιγράφεται στο πρώτο ερώτημα, εναπόκειται στην εφαρμοστέα εθνική νομοθεσία να καθορίσει αν το γεγονός ότι ο ενδιαφερόμενος λαμβάνει παροχή συνδεόμενη με την παύση της τελευταίας δραστηριότητας του προσδίδει σ'αυτόν την ιδιότητα του υποχρεωτικώς ασφαλισμένου." σμένου."
In a situation such as that at issue in the first question, it is for the national legislation applicable to determine whether the fact that the person concerned is in receipt of benefit linked to the termi nati on of his last employment makes him a compulsorily insured person.
0 γενικός εισαγγελέας Jean Mi seno ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση τηο 14ης Ιουνίου 1990
Mr Advocate General Mischo delivered his Opinion at the sitting on 14 June 1990.
0 γενικός εισαγγελέας κατέληξε στα εξής:
He proposed that the Court should rule as follows:
Όταν ένας πρώην δημόσιος υπάλληλος και η σύζυγος του εγκαθιστούν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους άλλου από το κράτος στο οποίο ανήκε η διοικητική υπηρεσία στην οποία εργάστηκε τελευταία ο πρώην υπάλληλος, και όταν στο έδαφος αυτό ούτε ο υπάλληλος ούτε η σύζυγος του έχουν ασκήσει - πραγματικές - δραστηριότητες υπό την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, ούτε έχουν υπαχθεί για οποιονδήποτε άλλο λόγο δυνάμει της διατάξεως αυτής στη νομοθεσία αυτού του άλλου κράτους μέλους, το αν η νομοθεσία του κράτους μέλους καταγωγής εξακολουθεί να εφαρμόζεται στο ζεύγος κρίνεται υπό το φως των διατάξεων της νομοθεσίας αυτής και όχι υπό το φως του άρθρου 13, παράγραφος 2, στοιχείο δ, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71.
When a former civil servant and his spouse have gone to reside in the territory of a Member State, other than that of the administration in whose service he was last employed, where neither of them has in fact been employed within the meaning of Article 13 (2) of Regulation (EEC) No. 1408/71 and when they are not subject to the legislation of that other Member State in any other manner by virtue of that provision, the question whether the legislation of the first Member State still applies to the couple falls to be decided in the light of the provisions of that legislation itself and not with regard to Article 13 (2) (d) of Regulation (EEC) No. 1408/71.
Το αν ο κοινωνικώς ασφαλισμένος εξακολούθησε να υπάγεται στο σύστημα ασφαλίσεως γήρατος της χώρας καταγωγής του, μετά την εγκατάσταση του σε άλλο κράτος μέλος, λόγω του ότι κατά την περίοδο κατά την οποία κατοικούσε στο έδαφος άλλου κράτους μέλους ελάμβανε παροχή από το κράτος καταγωγής του, κρίνεται βάσει της νομοθεσίας του κράτους καταγωγής του."
The question whether an insured person has remained insured under the old-age insurance scheme of his country of origin after having settled in another Member State, having regard to the fact that during his period of residence in the territory of another Member State he received a benefit payable by his country of origin, is to be decided on the basis of the legislation of that country of origin."
συνεκδ. υποθ. C-143/88 και C-92/89: Zuckerfabrik Süderdithmarschen AG κατά Hauptzollamt Itzehoe και Zuckerfabrik Soest GmbH κατά Hauptzollant Paderborn 21.02.1991 (προδικαστικές) "Γεωργία - Αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων να αποφασίζουν, στο πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, την αναστολή της εκτελέσεως πράξεως των εθνικών αρχών που εκδόθηκε βάσει κοινοτικού κανονισμού - Κύρος της ειδικής εισφοράς απορροφήσεως στον τομέα της ζάχαρης" (Ολομέλεια)
Joined Cases C­143/88 and C­92/89: Zuckerfabrik SQderdithmarschen AG ν Hauptzollamt Itzehoe and Zuckerfabrik Soest GmbH ν Hauptzollamt Paderborn ­ 21 February 1991 (References for a preliminary ruling) (Agriculture ­ Jurisdiction of national courts in proceedings for interim relief to suspend the operation of a national measure based on a Community regulation ­ Validity of the special elimination levy in the sugar sector) (Full Court)
Το Finanzgericht του Αμβούργου και το Finanzgericht του Ντύσσελντορφ υπέβαλαν δύο προδικαστικά ερωτήματα όσον αφορά, αφενός, την αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων να αποφασίζουν, στο πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, την αναστολή της εκτελέσεως πράξεως των εθνικών αρχών που εκδόθηκε βάσει κοινοτικού κανονισμού και, αφετέρου, το κύρος του κανονισμού (ΕΟΚ) 1914/87 του Συμβουλίου.
The Finanzgericht Hamburg and the Finanzgericht Düsseldorf referred to the Court for a preliminary ruling two questions concerning, first, the ju­risdiction of national courts in proceedings for interim relief to suspend the operation of a national measure based on a Community regulation and, secondly, the validity of Council Regulation (EEC) No. 1914/87.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο δύο διαφορών μεταξύ των ανωτέρω αναφερομένων εταιριών και τελωνειακών υπηρεσιών σχετικά με τις αποφάσεις των εν λόγω υπηρεσιών να απαιτήσουν από τις εταιρίες αυτές την καταβολή ορισμένων ποσών ως ειδική εισφορά απορροφήσεως για την περίοδο εμπορίας της ζάχαρης 1986/1987, εισφορά η οποία καθιερώθηκε με τον κανονισμό 1914/87.
Those questions arose in the context of two separate disputes between the above­mentioned companies and customs offices concerning the decisions of those customs offices to require those companies to pay certain sums in re­spect of the special elimination levy for the 1986/1987 marketing year, in­troduced by Regulation No. 1914/87.
Οι προσφεύγουσες εταιρίες, αφού υπέβαλαν κατά των αποφάσεων αυτών διοικητικές ενστάσεις οι οποίες απορρίφθηκαν, προσέφυγαν στα ανωτέρω εθνικά δικαστήρια και ζήτησαν την αναστολή της εκτελέσεως των αποφάσεων αυτών καθώς και την ακύρωση τους.
The companies lodged objections against those decisions and, when the objections were dismissed, brought proceedings before the national courts both for the suspension of the operation of the decisions and for their an­nulment.
Όσον αφορά την αναστολή εκτελέσεως πράξεως των εθνικών αρχών που εκδόθηκε βάσει κοινοτικού κανονισμού
In support of their actions, they claimed that the regulation in­troducing the special elimination levy, on which the customs offices' deci­sions were based, was invalid.
Ως προς το θέμα αυτό, υπογραμμίζεται καταρχάς ότι, όταν η διοικητική εφαρμογή των κοινοτικών κανονισμών εναπόκειται στις εθνικές αρχές, η δικαστική προστασία που εγγυάται το κοινοτικό δίκαιο συνεπάγεται το δικαίωμα των διοικούμενων να αμφισβητήσουν, με παρεμπίπτουσα αίτηση, τη νομιμότητα των κανονισμών αυτών ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και να ζητήσουν την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο.
The Court stressed, first, that when national authorities were respon­sible for the administrative implementation of Community regulations, the right to judicial review guaranteed by Community law included the right of individuals to contest the legality of such regulations indirectly before a national court and to require that court to refer questions to the Court of Justice for a preliminary ruling.
(17-18) Το δικαίωμα αυτό, και μαζί μ'αυτό η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, θα εθίγετο αν, εν αναμονή της αποφάσεως του Δικαστηρίου, μόνου αρμόδιου να αναγνωρίσει το ανίσχυρο κοινοτικού κανονισμού, ο διοικούμενος δεν μπορούσε, καίτοι πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις, να επιτύχει την έκδοση αποφάσεως περί αναστολής εκτελέσεως μιας διοικητικής πράξεως στηριζόμενης σε κοινοτικό κανονισμό του οποίου αμφισβητείται η νομιμότητα, αποφάσεως η οποία να καθιστά ανενεργό έναντι του διοικούμενου αυτού τον επίμαχο κανονισμό.
That right, and with it the effectiveness of Article 177 of the EEC Treaty, would be jeopardized if, pending the decision of the Court of Jus­tice, which had sole jurisdiction to declare a Community regulation invalid, an individual could not, when certain conditions were fulfilled, obtain an order suspending the operation of an administrative measure based on a Com­munity regulation whose validity was contested and thus interrupt, as far as he was concerned, the effects of the contested regulation.
Εξάλλου, η προσωρινή προστασία που εξασφαλίζει το κοινοτικό δίκαιο στους προσφεύγοντες ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων δεν μπορεί να
Nor could the provisional protection afforded by Community law to par­ties before national courts depend on whether they were challenging the com­patibility of provisions of national law with Community law or the validity
8 διαφέρει αναλόγως του αν οι προσφεύγοντες αμφισβητούν το σύμφωνο των διατάξεων του εθνικού δικαίου με το κοινοτικό δίκαιο ή αν αμφισβητούν το κύρος κοινοτικών πράξεων παραγώγου δικαίου, εφόσον και στις δύο περιπτώσεις η αμφισβήτηση στηρίζεται στο ίδιο το κοινοτικό δίκαιο.
8 - of secondary Community legislation, since in both cases the challenge was based on Community law itself.
Όσον αφορά τις προϋποθέσεις της αναστολής εκτελέσεως, παρατηρείται καταρχάς ότι η απόφαση περί αναστολής δικαιολογείται μόνον αν τα πραγματικά και νομικά περιστατικά που επικαλούνται οι αιτούντες πείθουν το εθνικό δικαστήριο ότι υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες ως προς το κύρος του κοινοτικού κανονισμού βάσει του οποίου εκδόθηκε η προσβαλλόμενη διοικητική πράξη.
With regard to the conditions on which suspension could be ordered, the Court pointed out, first, that an order could be justified only if the facts and legal arguments submitted by the applicants convinced the national court that there was serious doubt as to the validity of the Community regulation on which the contested administrative measure was based.
Παρατηρείται επίσης ότι η αναστολή εκτελέσεως πρέπει να έχει προσωρινό χαρακτήρα.
The Court pointed out, further, that the suspension of the operation of the instrument must remain a provisional measure.
Συνεπώς, η αναστολή που διατάσσει το εθνικό δικαστήριο, αποφασίζοντας στο πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, μπορεί να ισχύσει μόνον έως ότου το Δικαστήριο αποφανθεί επί του ζητήματος του κύρους.
In proceedings for interim relief, therefore, a national court could order suspension only until such time as the Court of Justice ruled on the question of validity.
Επομένως, σε περίπτωση που το ζήτημα δεν έχει ακόμα υποβληθεί στο Δικαστήριο, το ίδιο το εθνικό δικαστήριο οφείλει να υποβάλει σχετικό ερώτημα εκθέτοντας τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι πρέπει να αναγνωριστεί το ανίσχυρο.
If a ruling had not yet been sought from the Court, therefore, it was the responsibility of the national court to seek such a ruling itself, setting forth the grounds on which it considered the instrument should be held to be invalid.
Τέλος, εφόσον η εξουσία των εθνικών δικαστηρίων να διατάσσουν την αναστολή αυτή αντιστοιχεί στην αρμοδιότητα που παρέχει αποκλειστικά στο Δικαστήριο το άρθρο 185 στο πλαίσιο των προσφυγών που ασκούνται βάσει του άρθρου 173, τα εν λόγω δικαστήρια οφείλουν να διατάσσουν αυτήν την αναστολή μόνον υπό τις προϋποθέσεις της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Δικαστηρίου, ήτοι μόνον όταν συντρέχει επείγουσα ανάγκη και εφόσον επαπειλείται σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία του αιτούντος, λαμβανομένου δεόντως υπόψη του συμφέροντος της Κοινότητας.
Finally, since the power of national courts to make such an order corresponded to the jurisdiction enjoyed by the Court of Justice under Article 185 in the context of actions brought under Article 173, those courts should only make such an order in the circumstances applicable in actions for in terim relief before the Court of Justice, that is to say if the matter was urgent, if there was a risk to the applicant of serious and irreparable harm and if due account was taken of the Community's interests.
(34-35) Όσον αφορά τις αμφιβολίες που διατύπωσαν τα εθνικά δικαστήρια ως προς το κύρος του κανονισμού 1914/87, οι οποίες αναφέρονται σε αιτιάσεις σχετικά με την κατάλληλη νομική βάση για την καθιέρωση της εν λόγω εισφοράς, με το αν ο κανονισμός αυτός είναι σύμφωνος προς τον βασικό κανονισμό 1785/81 του Συμβουλίου, με την παραβίαση των αρχών περί του μη επιτρεπτού της επιβαρύνσεως ενός κλάδου της οικονομίας με κινδύνους ξένους προς τον κλάδο αυτόν και της επιβολής μη ευλόγων δημοσιονομικών βαρών, με την παραβίαση των αρχών της προστασίας του δικαιώματος της ιδιοκτησίας και του δικαιώματος της ελεύθερης άσκησης των επαγγελματικών δραστηριοτήτων, καθώς και με την παραβίαση των αρχών της μη αναδρομικότητας και της ασφάλειας του δικαίου, παρατηρείται ότι από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν προέκυψε το βάσιμο καμίας από τις αιτιάσεις αυτές.
With regard to the doubts expressed by the national courts as to the validity of Regulation No. 1914/87, which revealed complaints relating to the proper legal basis for the introduction of the levy in issue, to the compatibility of Regulation No. 1914/87 with the basic regulation, Council Regulation No. 1785/81, to breach of the principles that a sector of the economy should not be made to bear risks unrelated to it and unreasonable financial burdens, to breach of the principles of protection of the right to property and freedom to exercise economic activities and to breach of the principles of non-retroactivity and legal certainty, the Court found that consideration of the questions raised had disclosed no reason for upholding those complaints. plaints.
Το άρθρο 189 της Συνθήκης έχει την έννοια ότι δεν αποκλείει την εξουσία των εθνικών δικαστηρίων να αναστέλλουν την εκτέλεση των διοικητικών πράξεων που εκδίδονται βάσει κοινοτικών κανονισμών.
Article 189 of the Treaty must be interpreted as meaning that it does not preclude the power of national courts to suspend the operation of an administrative measure based on a Community regulation.
Το εθνικό δικαστήριο δεν μπορεί να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως εθνικής πράξεως που έχει εκδοθεί κατ'εκτέλεση κοινοτικής πράξεως, παρά μόνον εφόσον έχει σοβαρές αμφιβολίες ως προς το κύρος της κοινοτικής πράξεως και υποβάλει στο Δικαστήριο το ζήτημα του κύρους της επίμαχης πράξης, εφόσον το ζήτημα αυτό δεν έχει ήδη υποβληθεί
Suspension of the operation of a national measure adopted in implementation of a Community measure may be granted by a national court only if it has serious doubts as to the validity of the Community measure and refers the question of the validity of the contested measure to the Court of Justice, if that has not already been done; and if the matter is urgent, there is a risk to the applicant of serious and irreparable harm and the national court takes due account of the Communi tys inter ests.
Από την εξέταση των υποβληθέντων ερωτημάτων δεν προέκυψαν στοιχεία ικανά να θίξουν το κύρος του κανονισμού 1914/87 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουλίου 1987, για καθιέρωση ειδικής εισφοράς απορροφήσεως στον τομέα της ζάχαρης για την περίοδο εμπορίας 1986/1987."
Consideration of the questions raised has disclosed no factor of such a kind as to affect the validity of Council Regulation No. 1914/87 of 2 July 1987 introducing a special elimination levy in the sugar sector for the 1986/1987 marketing year.
Ο νενικός εισανγελέας Carl Otto Lenz ανέπτυΕε τις προτάσεκ του κατά τη συνεδρίαση τηο ολουέλειας Tnc 8ης Νοεμβρίου 1990
Mr Advocate General Lenz delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 8 November 1990.
0 γενικός εισαγγελέας κατέληξε στα εξής:_
He proposed that the Court should rule as follows: