natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το τρίτο εδάφιο του άρθρου 60 της Συνθήκης αναγνωρίζει στον παρέχοντα υπηρεσίες το δικαίωμα να ασκεί προσωρινά τη δραστηριότητά του εντός της χώρας όπου παρέχεται η υπηρεσία με τους ίδιους όρους που το κράτος αυτό επιβάλλει στους δικούς του υπηκόους.
The third paragraph of Article 60 of the Treaty entitles a person providing a service to pursue his activity temporarily in another Member State under the same conditions as are imposed by that State on its own nationals.
Οι δύο αυτές διατάξεις έχουν άμεση εφαρμογή και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τις επικαλούν­ται ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων ήδη από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου 3.
Both those provisions have direct effect and may be relied on before national courts from the end of the transitional period. 3
Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστη­ρίου, τα άρθρα 48 και 59 της Συνθήκης έχουν σκοπό να διευκολύνουν την εκ μέρους των κοινοτικών υπηκόων άσκηση πάσης φύσεως επαγγελματικών δραστηριοτήτων στο σύνο­λο του εδάφους της Κοινότητας και δεν επιτρέπουν εθνικές ρυθμίσεις που θα μπο­ρούσαν να είναι δυσμενείς για τους εν λόγω κοινοτικούς υπηκόους όταν αυτοί επιθυμούν να επεκτείνουν τις δραστηριότητες τους και πέραν του εδάφους ενός μόνον κράτους μέλους 4.
As construed by the Court's caselaw, Articles 48 and 59 of the Treaty are intended to facilitate the pursuit by Com munity nationals of occupational activities of all kinds throughout the Community and preclude national legislation which might place Community nationals at a disadvantage when they wish to extend their activities beyond the territory of a single Member State. 4
Για να μπορέσω να δώσω απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα, θα εξετάσω, καταρχάς, τη νομολογία του Δικαστηρίου που αφορά τους περιορισμούς της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.
In order to answer the questions refer red, I shall first outline the Court's state ment of the law as it applies to restrictions on the freedom to provide services.
Τέλος, θα εξε­τάσω το δεύτερο ερώτημα.
Finally, I shall examine the second question.
Η υποχρέωση καταργήσεως των περιο­ρισμών της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών ερμηνεύθηκε καταρχάς από το Δικαστήριο ως απαγορεύουσα κάθε διάκριση σε βάρος του παρέχοντος υπηρεσίες λόγω της ιθαγέ­νειάς του ή λόγω του ότι είναι εγκατεστημέ­νος σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο εντός
The obligation to abolish restrictions on the freedom to provide services was interpreted by the Court of Justice, first, as the prohibition of all discrimination against the person providing the service by reason of his nationality or the fact that he is
3 — Απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 1974, 33/74, Van Binsbergen, Συλλογή τόμος 1974, σ.
B — The Court's statement of the law as it applies to restrictions on the freedom to provide services within the Community
513, σκέψεις 24 και 27.
3 — Case 33/74 Van Binsbergen v Bedrijfsvereniging Metaalnijverheid [1974] ECR 1299, paragraphs 24 and 27.
Το άρθρο 59, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να καταργήσουν προοδευτικά, στη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου,"
The first paragraph of Article 59 of the Treaty imposes on Member States the
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ­JARABO — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C­369/96 και C­376/96 στούν λόγους δημόσιας τάξεως κατά την έννοια του άρθρου 56 της Συνθήκης8.
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — JOINED CASES C-369/96 AND C-376/96 established in a Member State other than that in which the service is to be provided.5 of public policy within the meaning of Article 56 of the Treaty. 8
Δικαστήριο, η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, της οποίας το άρθρο 59 αποτελεί απλώς ειδικότερη διατύπωση, απαγορεύει όχι μόνον τις πρόδηλες διακρίσεις λόγω ιθαγενείας, αλλά και οποιαδήποτε συγκεκαλυμμένη μορφή διακρίσεως η οποία, κατ' εφαρμογήν άλλων κριτηρίων διακρίσεως, καταλήγει στην πραγματικότητα στο ίδιο αποτέλεσμα 6.
As the Court has consistently held, the principle of equal treatment, of which Article 59 of the Treaty embodies a specific instance, prohibits not only overt discrimi nation by reason of nationality, but also all covert forms of discrimination which, by the application of other criteria of differ entiation, lead in fact to the same result. 6
Το Δικαστήριο θεωρεί συναφώς ότι οι εθνικές ρυθμίσεις που δεν εφαρμόζονται αδιακρίτως στις παροχές υπηρεσιών ανε­ξαρτήτως της προελεύσεως τους και οι οποίες, ως εκ τούτου, εισάγουν διακρίσεις συμβιβάζονται με το κοινοτικό δίκαιο μόνον αν μπορούν να υπαχθούν σε ρητή εξαιρετική διάταξη7.
The Court of Justice maintains in this regard that national rules which are not applicable to services without distinction as regards their origin and which are therefore discriminatory are compatible with Com munity law only if they can be brought within the scope of an express derogation.
Δυνάμει του άρθρου 66 της Συνθήκης, τα άρθρα 55 έως 58, που περι­λαμβάνονται στο κεφάλαιο που αφορά την ελευθερία εγκαταστάσεως, εφαρμόζονται και στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.
7 Article 66 of the Treaty states that Articles 55 to 58, which appear in the Chapter devoted to the right of establishment, are to apply to the freedom to provide services.
Μεταξύ των εξαιρέσεων που μπορούν να περιορίσουν τις δύο αυτές ελευθερίες, το άρθρο 56 αναφέρει τις εθνικές διατάξεις που προβλέπουν ειδικό καθεστώς για τους αλλοδαπούς υπηκόους και δικαιολογούνται από λόγους δημόσιας τάξεως, δημόσιας ασφάλειας και δημόσιας υγείας.
Article 56 identifies as exceptions to both freedoms measures contained in national provisions providing for special treatment for foreign nationals on grounds of public policy, public security or public health.
Σκοποί οικονομικής φύσεως δεν μπορούν να συνι­
Economic aims cannot constitute grounds
Το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι, ελλείψει εναρμονίσεως των σχετικών με την παροχή υπηρεσιών κανόνων, εμπόδια στην ελευθε­ρία που εξασφαλίζει η Συνθήκη στον τομέα της παροχής υπηρεσιών μπορούν, δευτερε­υόντως, να προέρχονται από την εφαρμογή εθνικών ρυθμίσεων, οι οποίες επηρεάζουν κάθε πρόσωπο εγκατεστημένο στο εθνικό έδαφος, επί παρεχόντων υπηρεσίες εγκα­τεστημένων στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, οι οποίοι οφείλουν να συμμορφώ­νονται και προς τις επιταγές της νομοθεσίας του κράτους αυτού 9.
The Court has also held that, in the absence of harmonisation of the rules applicable to services, restrictions on the freedom guaranteed by the Treaty in this field may arise in the second place as a result of the application of national rules which affect any person established in the national territory to persons providing services established in the territory of another Member State who already have to satisfy the requirements of that State's legislation.
Το Δικαστήριο προσέ­θεσε ότι, υπό το πρίσμα της ενιαίας αγοράς και προκειμένου να καταστεί δυνατή η πραγματοποίηση των στόχων της, η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών απαγορεύει επίσης την εφαρμογή οποιασδήποτε εθνικής ρυθμίσεως που έχει ως αποτέλεσμα να καθίσταται η παροχή υπηρεσιών μεταξύ κρατών μελών δυσκολότερη απ' ό,τι η παροχή υπηρεσιών
9 There is settled caselaw in this respect to the effect that Article 59 of the Treaty requires not only the elimination of all discrimination against a person providing services on the ground of his nationality but also the abolition of any restriction, even if it applies without distinction to national providers of services and to those of other Member States, when it is liable to prohibit, impede or render less attractive the activities of a provider of services established in another Member State where he lawfully provides similar services.10 The Court later held that, in the perspective of a single market and in order to permit the realisation of its objectives, the freedom to provide services precludes the application of any national legislation which has the effect of making the provi sion of services between Member States
8 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 7 απόφαση Bond van Adverteerders κ.λπ., σκέψη 34.
8 — Bond van Adverteerders v Netherlands State and Others, cited at footnote 7 above, paragraph 34.
5 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 3 απόφαση Van Binsbergen, σκέψη 25.
5 — Van Binsbergen, cited at footnote 3 above, paragraph 25.
Βλ., επίσης, τις αποφάσεις της 18ης Ιανουαρίου 1979,110/78 και 111/78, Van Wesemael κ.λπ.
See also Joined Cases 110/78 and 111/78 Ministère Public and ASBL v van Wesemael [1979] ECR 35, paragraph 27; and Case 279/80 Webb [1981] ECR 3305, paragraph 14.
10 — Αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 1991, C­76/90, Säger (Συλλογή 1991, σ.
10 — Case C-76/90 Säger [1991] ECR I-4221, paragraph 12; and Case C-398/95 SETTG v Ypourgos Ergasias [1997] ECR I-3091, paragraph 16.
Ι ­ 8478
I - 8478
ARBLADE κ.λπ.
ARBLADE AND OTHERS more difficult than the provision of services purely within one Member State. 11
Υπ' αυτό το πνεύμα, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η ελεύθερη παροχή υπηρε­σιών, ως θεμελιώδης αρχή της Συνθήκης, μπορεί να περιοριστεί μόνον από ρυθμίσεις:
In this connection, the Court has held that the freedom to provide services, as one of the fundamental principles of the Treaty, may be restricted only by provisions which:
Με την πάροδο των ετών, το Δικαστήριο διαμόρφωσε μια περιπτωσιολογική νομολο­γία σχετικά με τους επιτακτικούς λόγους που άπτονται του γενικού συμφέροντος και οι οποίοι μπορούν να δικαιολογήσουν τα εμπόδια στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών τα οποία επιβάλλονται από τις εθνικές ρυθμίσεις.
Over the years, the Court has taken a case-by-case approach to overriding rea sons relating to the public interest which are capable of justifying obstacles to the freedom to provide services laid down by national law.
Ιδού ένας μη εξαντλητικός κατά­λογος των λόγων τους οποίους έχει δεχθεί το Δικαστήριο: προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας13· προστασία του αποδέκτη της υπηρεσίας, προστασία της οποίας η ανάγκη μπορεί να δικαιολογήσει την υπαγωγή του παρέχοντος υπηρεσίες στους επαγγελματι­κούς κανόνες του κράτους μέλους υπο­ δοχής 14· κοινωνική προστασία των εργαζο­μένων15· προστασία των καταναλωτών16· εντιμότητα στις εμπορικές συναλλαγές17· πολιτιστική πολιτική αποβλέπουσα στη διατήρηση εθνικού ραδιοτηλεοπτικού συστήματος εξασφαλίζοντος την πολυφω­νία18· προστασία της ορθής απονομής της δικαιοσύνης19· διαφύλαξη της συνοχής του
For example, the Court has recognised the following as constituting such reasons (this list is not intended to be exhaustive): protection of intellectual property;13the need to protect the persons for whom a service is provided in so far as that need justifies the application to the provider of services of the professional rules of conduct in force in the host Member State; 14 social protection of work ers;15consumer protection;16fair trad ing; 17a cultural policy aimed at maintain ing a national radio and television system which secures pluralism;18protecting the sound administration of justice;19safe-
1) δικαιολογούμενες από το γενικό συμφέ­ρον και επιβαλλόμενες σε κάθε πρόσωπο ή επιχείρηση που ασκεί δραστηριότητα στο έδαφος του εν λόγω κράτους, εφό­σον το συμφέρον αυτό δεν διασφαλίζε­ται ήδη από τους κανόνες στους οποίους ο παρέχων τις υπηρεσίες υπόκειται εντός του κράτους μέλους όπου έχει την εγκατάσταση του·
(1) are justified by overriding reasons relating to the public interest and are applied to all persons or undertakings pursuing those activities in the territory of the State in question, in so far as that interest is not already safeguarded by the rules to which a Community national is subject in the Member State where he is established;
13 — Απόφαση της 18ης Μαρτίου 1980, 62/79, Coditei (Συλλογή τόμος 1980/I, σ. 477, σκέψη 18).
13 — Case 62/79 Coditei [1980] ECR 881, paragraph 18.
14 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 5 απόφαση Van Wesemael κ,λπ., σκέψη 28.
14 — Ministere Public and ASBL v van Wesemael, cited at footnote 5 above, paragraph 28.
2) εξ αντικειμένου αναγκαίες για την εξα­σφάλιση της υλοποιήσεως του στόχου τους, και
(2) are necessary to ensure that the objec tive which they pursue is attained; and
15 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 5 απόφαση Webb, σκέψη 19, καθώς και αποφάσεις της 3ης Φεβρουαρίου 1982, 62/81 και 63/81, Seco και Desquenne & Girai (Συλλογή 1982, σ. 223, σκέψη 14), της 27ης Μαρτίου 1990, C­113/89, Rush Portuguesa (Συλλογή 1990, σ. I­1417, σκέψη 18), της 9ης Αυγούστου 1994, C­43/93, Vander Elst (Συλλογή 1994, σ. I­3803, σκέψη 23), και της 28ης Μαρτίου 1996, C­272/94, Guiot (Συλλογή 1996, σ. I­1905, σκέψη 16). 16 — Αποφάσεις της 4ης Δεκεμβρίου 1986, 220/83, Επιτροπή κατά Γαλ­λίας (Συλλογή 1986, σ.
15 — Webb, cited at footnote 5 above, paragraph 19; Joined Cases 62/81 and 63/81 Seco v EVI [1982] ECR 223, paragraph 14; Case C-113/89 Rush Portuguesa [1990] ECR I-1417, paragraph 18; Case C-43/93 Vander Elst v Office des Migrations Internationales [1994] ECR I-3803, paragraph 23; and Case C-272/94 Guiot [1996] ECR I-1905, paragraph 16.
3663, σκέψη 20), 252/83, Επιτροπή κατά Δανίας (Συλλογή 1986, σ.
16 — Case 220/83 Commission v France [1986] ECR 3663, aragraph 20; Case 252/83 Commission v Denmark p
3713, σκέψη 20), 206/84, Επιτροπή Ιρλαν­δίας (Συλλογή 1986, σ.
1986] ECR 3713, paragraph 20; Commission v Germany, cited at footnote 12 above, paragraph 30; Case 206/84
3817, σκέψη 20), και προμνησθείσα στην υποσημείωση 12 απόφαση Επιτροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 30· αποφάσεις της 26ης Φεβρουαρίου 1991, C­198/89, Επιτροπή κατά Ελλάδος (Συλλογή 1991, σ.
Commission v Ireland [1986] ECR 3817, paragraph 20;
I­727, σκέψη 21), και της 9ης Ιουλίου 1997, C­222/95, Parodi (Συλλογή 1997, σ.
Case C-198/89 Commission v Greece [1991] ECR I-727, paragraph 21; and Case C-222/95 Parodi v Banque
I­3899, σκέψη 32).
(3) do not go beyond what is necessary in order to attain that objective.12
17 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 9 απόφαση De Agostini και TV­Shop, σκέψη 53.
17 — KO v De Agostini and TV-Shop, cited at footnote 9 above, paragraph 53.
11 — Απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 1994, C­381/93, Επιτροπή κατά Γαλ­λίας (Συλλογή 1994, σ. I­5145, οκέψη 17).
11 — Case C-381/93 Commission v France [1994] ECR I-5145, paragraph 17.
18 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 9 απόφαση Collectieve Antenne­voorziening Gouda κ.λπ., σκέψεις 23 και 25· αποφάσεις της 25ης Ιουλίου 1991, C­353/89, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών (Συλλογή 1991, σ.
18 — Collectieve Antennevoorziening Gouda, cited at footnote 9 above, paragraphs 23 and 25; Case C-353/89 Commission v Netherlands [1991] ECR I-4069, paragraph 30; and Case C-148/91 Vereniging Veronica v Commissariaat voor de Media [1993] ECR I-487, paragraph 15.
I­709, σκέψεις 17 και 18), καθώς και προμνησθείσα στην υποσημείωση 4 απόφαση Ramrath, σκέψεις 29 έως 31.
12 — Case 205/84 Commission v Germany [1986] ECR 3755, paragraph 27; Case C-180/89 Commission v Italy [1991] ECR I-709, paragraphs 17 and 18; and Ramrath, cited at footnote 4 above, paragraphs 29 to 31.
19 — Απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 1996, C­3/95, Reisebüro Broede (Συλλογή 1996, σ. I­6511, σκέψη 36).
19 — Case C-3/95 Reisebüro Broede v Sandker [1996] ECR I-6511, paragraph 36.
Ι ­ 8479
I - 8479
ποίηση του αρχαιολογικού, ιστορικού και καλλιτεχνικού πλούτου και εξασφάλιση της ευρύτερης δυνατής διαδόσεως των γνώσεων για την καλλιτεχνική και πολιτιστική κληρο­νομιά μιας χώρας23και, τέλος, κίνδυνος σοβαρού πλήγματος στη χρηματοοικονομική ισορροπία του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως 24.
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — JOINED CASES C-369/96 AND C-376/96 guarding the cohesion of the tax system;20 maintaining the good reputation of the national financial sector;21conservation of the national historical and artistic heri tage;22appreciation of the places and the State in which the undertaking is established, and that the supervisory authority of the State in which the service is provided must take into account supervision and verifications which have already been carried out in the Member State of establishment.26 things of archaeological, historical and artistic interest and the widest possible dissemination of knowledge of the artistic and cultural heritage of a country;23and the risk of serious damage to the financial equilibrium of the social security system.24
Γ — Σχετικά με την υποχρέωση καταβολής στους αποσπασμένους εργαζομένους του κατώτατου μισθού που προβλέπει το κράτος μέλος υποδοχής, καθώς και την υποχρέωση καταβολής, για κάθε έναν από αυτούς, ενσήμων πίστεως και ενσήμων κακοκαιρίας (υποχρεώσεις υπ' αριθ. 2 και 6 του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος)
C — The obligation to pay posted workers the minimum wage in force in the host Member State and to pay, for each worker, contributions in respect of loyalty stamps and badweather stamps (obligations Nos 2 and 6 in the first question)
Το Δικαστήριο έχει επίσης αποφανθεί ότι τα άρθρα 59 και 60 έχουν μεν κυρίως ως στόχο να δίνουν στον παρέχοντα υπηρεσίες τη δυνατότητα να ασκεί τη δραστηριότητά του στο κράτος μέλος υποδοχής χωρίς να υφίσταται δυσμενείς διακρίσεις έναντι των υπηκόων του κράτους αυτού, δεν συνεπά­γονται όμως ότι το σύνολο της εθνικής νομοθεσίας που εφαρμόζεται στους υπηκόους του εν λόγω κράτους και αφορά κανονικά μια μόνιμη δραστηριότητα των εγκατεστημένων στο κράτος αυτό προσώπων μπορεί να τύχει εφαρμογής στο σύνολο της και κατά τον ίδιο τρόπο και σε προσωρινού χαρακτήρα δραστηριότητες, τις οποίες ασκούν πρόσωπα εγκατεστημένα σε άλλα κράτη 25. Το Δικαστήριο τόνισε επίσης ότι οι προϋποθέσεις που επιβάλλει το κράτος
The Court has likewise held that, while the principal aim of Articles 59 and 60 of the Treaty is to enable the provider of the service to pursue his activities in the Member State where the service is given, without suffering discrimination in favour of the nationals of that State, it does not mean that all national legislation applicable to nationals of that State and usually applied to the permanent activities of undertakings established therein may be similarly applied in its entirety to the temporary activities of undertakings which are established in other Member States.25 It has also made clear that conditions imposed by the host Member State may not duplicate equivalent statutory conditions which have already been satisfied in
20 — Αποφάσεις της 28ης Ιανουαρίου 1992, C­204/90, Bachmann (Συλλογή 1992, σ. I­249, σκέψη 28), και C­300/90, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1992, σ.
20 — Case C-204/90 Bachmann v Belgium [1992] ECR 1-249, paragraph 28; Case C-300/90 Commission v Belgium [1992] ECR 1-305, paragraph 21; and Case C-484/93 Svensson and Gustavsson v Ministre du Logement et de l'Urbanisme [1995] ECR 1-3955, paragraph 16.
21 — Απόφαση της 10ης Μαΐου 1995, C­384/93, Alpine Investments (Συλλογή 1995, σ.
21 —Case C-384/93 Alpine Investments [1995] ECR 1-1141, paragraph 44.
I­1141, σκέψη 44).
22 — Commission v Italy, cited at footnote 12 above, paragraph
22 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 12 απόφαση της 26ης Φεβρουα­ρίου 1991, Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 20.
23 — Case C-154/89 Commission v France [1991] ECR 1-659,
Είναι η πρώτη φορά που ένα εθνικό δικαστήριο ερωτά ευθέως το Δικαστήριο σχετικά με τα αποτελέσματα τα οποία συνε­πάγεται η υποχρέωση καταβολής του κατώ­τατου μισθού που ισχύει στο κράτος μέλος υποδοχής για την ελεύθερη παροχή υπηρε­σιών από επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος οι οποίες αποσπούν προσωπικό για τις ανάγκες συγκεκριμένου έργου.
This is the first time that a national court has referred to the Court of Justice a question relating to the effects which the obligation to pay the minimum wage in force in the host Member State has on the freedom to provide services of undertakings established in another Member State which post their workers to the first State.
Περιέργως, ωστόσο, υπάρχει πάγια σχετική νομολογία σύμφωνα με την οποία το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να επεκτείνουν το πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας τους περί κατώτατου μισθού ή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας που συνάπτονται σχετικά από τους κοινωνικούς εταίρους σε κάθε πρόσωπο που παρέχει εξαρτημένη εργασία, έστω και προσωρινή,
Strangely enough, however, there is in this respect settled caselaw to the effect that Community law does not preclude Member States from applying their legislation, or collective labour agreements entered into by both sides of industry, relating to paragraph 17; and Commission v Greece, cited at footnote
24 — Απόφαση της 28ης Απριλίου 1998, C­158/96, Kohll (Συλλογή 1998, σ.
24 — Case C-158/96 Kohll [1998] ECR I-1931, paragraph 41.
25 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 5 απόφαση Webb, σκέψη 16, και απόφαση της 10ης Ιουλίου 1991, C­294/89, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 1991, σ. I­3591, σκέψη 26).
25 — Webb, cited at footnote 5 above, paragraph 16; and Case C-294/89 Commission v France [1991] ECR 1-3591, paragraph 26.
26 — Προμνησθείσα στην υποσημείωση 12 απόφαση στην υπόθεση Επι­τροπή κατά Γερμανίας, σκέψη 47.
26 — Commission v Germany, cited at footnote 15 above, paragraph 14.
στους εργάτες τους κανένα δικαίωμα επί κοινωνικής παροχής.
ARBLADE AND OTHERS in Luxembourg did not entitle the workers to any social security benefits.
επί, του εδάφους τους, ανεξαρτήτως της χώρας εγκαταστάσεως του εργοδότη.
minimum wages, to any person who is employed, even temporarily, within their territory, no matter in which country the employer is established.
Το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει επίσης στα κράτη μέλη να επιβάλλουν την τήρηση των κανόνων αυτών με τα κατάλληλα μέσα.
Nor does Community law prohibit Member States from enforcing those rules by appropriate means. The Court first made these findings in Seco,27and has reiterated them on three occasions.
Ο καθού οργανισμός υποστή­ριξε, έτσι, ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουμεμβούργου ήταν μια χώρα με υψηλούς μισθούς και ότι, παρά το γεγονός ότι η ρύθμιση περί κατώτατου μισθού αποτελεί στο Λουξεμβούργο νόμο δημοσίας τάξεως εφαρμοζόμενο επί όλων των προσώπων που παρέχουν έμμισθη εργασία επί του λουξεμ­βουργιανού εδάφους, ήταν συχνά δύσκολο στην πράξη να εξασφαλιστεί η τήρηση της ρυθμίσεως αυτής από επιχειρήσεις που εκτελούσαν έργα με το δικό τους προσωπικό επί σχετικά βραχύ χρονικό διάστημα.
It maintained that Luxembourg was a country with high wages and that, despite the fact that, under Luxembourg law, the minimum wage was a matter of public policy and applied to everyone in paid employment in Luxembourg, it was in practice difficult for the authorities of the host State to enforce those rules in relation to undertakings which post their staff there for relatively short periods.
Ακριβώς, λοιπόν, προκειμένου να μη δη­μιουργήσει η κατάσταση αυτή στρέβλωση του ανταγωνισμού σε βάρος των εγκατεστη­μένων στο Λουξεμβούργο επιχειρήσεων που παρείχαν τις ίδιες υπηρεσίες, οι εγκατεστη­μένοι σε άλλο κράτος μέλος παρέχοντες υπηρεσίες δεν έπρεπε να απαλλάσσονται από την καταβολή των εν λόγω εισφορών.
In order there fore to prevent a distortion of competition to the detriment of providers of the same services established in Luxembourg, provi ders of services established in other Member States were not to be exempt from the aforementioned contributions.
Το Δικαστήριο απάντησε ότι το κοινο­τικό δίκαιο απαγορεύει σε κράτος μέλος να επιβάλει σε εργοδότη ευρισκόμενο στην κατάσταση της επιχειρήσεως Seco (ήτοι, σε επιχείρηση που υποχρεούται ήδη να κατα­
In its reply, the Court held that Com munity law precludes a Member State from requiring an employer who is in the same situation as Seco, as described above (that is to say where the employer is already
27 — Ανωτέρω υποσημείωση 15, σκέψη 14.
27 — Cited at footnote 15 above, paragraph 14.
Ι­8481
I - 8481
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ­JARABO — ΣΥΝΕΚΔίΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ C­369/96 και C­376/96 ιδιαίτερη δυσκολία.
OPINION OF MR RUIZ-JARABO — JOINED CASES C-369/96 AND C-376/96 problems.
Εντούτοις, τούτο δεν συμβαίνει, όπως θα έχω την ευκαιρία να καταδείξω κατωτέρω αφού θα έχω εξετάσει τις τρεις άλλες αποφάσεις που έχουν άμεση σχέση με την υπό κρίση υπόθεση.
That is not the case, however, as I shall have occasion to demonstrate below, after I have examined the other three judgments directly related to the case now under consideration.