natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η χρηματοδότηση του προγράμματος επαγγελματικής καταρτίσεως θα συμπληρωνόταν με ιδιωτικές συνεισφορές.
The financing of the training programme was supplemented by private contributions.
15 Με έγγραφο της 21ης Ιουλίου 1988, η αναιρεσείουσα απέστειλε στο DAFSE μια «πράξη περί αποδοχής της εγκριτικής αποφάσεως», την οποία είχε προσηκόντως υπογράψει, κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής.
15 By letter of 21 July 1988, the appellant returned to the DAFSE an 'acceptance of the approval decision' which it had duly signed at the Commission's request.
Στην πράξη αυτή, η αναιρεσείουσα
In that document it stated that it would, when using ESF assistance, comply with the
Ι ­ 8044
I - 8044
BRANCO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ δήλωσε ότι θα χρησιμοποιούσε τη συνδρομή του ΕΚΤ τηρώντας, αφενός, τους εφαρμοστέους εθνικούς και κοινοτικούς κανόνες και, αφετέρου, τους όρους που προέβλεπε η εγκριτική απόφαση.
BRANCO V COMMISSION relevant rules of national and Community law and with the conditions set out in the approval decision.
16 Στις 12 Αυγούστου 1988 η αναιρεσείουσα έλαβε, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 5, παράγραφος 1, του κανονισμού 2950/83, προκαταβολή ίση προς το 50 % του ποσού της συνδρομής που είχε εγκριθεί από το ΕΚΤ, καθώς και του ποσού που είχε εγκριθεί από το OSS/IGFSS, ήτοι, αντιστοίχως, ποσά ύψους 31095 749 PTE και 25 441 977 PTE.
16 On 12 August 1988 the appellant received, pursuant to Article 5(1) of Regulation No 2950/83, an advance of 50% of the assistance granted by the ESF together with 50% of that granted by the OSS/IGFSS, amounting to PTE 31 095 749 and PTE 25 441 977 respectively.
17 Όταν το πρόγραμμα επαγγελματικής καταρτίσεως ολοκληρώθηκε, η αναιρεσείουσα διαπίστωσε ότι το τελικό συνολικό κόστος του ανερχόταν σε 104 289 500 PTE, ήταν δηλαδή μικρότερο από εκείνο που είχε προβλεφθεί αρχικά.
17 On completion of the training programme, the appellant established that the total final cost of the programme came to PTE 104 289 500, an amount lower than that initially forecast.
Κατά συνέπεια, υπέβαλε στο DAFSE αίτηση πληρωμής του υπολοίπου του ποσού που όφειλε το ΕΚΤ, ήτοι ποσού ύψους 20 527 598 PTE, και του υπολοίπου του ποσού που όφειλε το OSS/ IGFSS, ήτοι ποσού ύψους 16 795 307 PTE.
It accordingly submitted to the DAFSE a final payment claim of PTE 20 527 598 due from the ESF and PTE 16 795 307 due from the OSS/IGFSS.
18 Κατά την πρώτη εξέταση της αιτήσεως αυτής, δημιουργήθηκαν στο DAFSE αμφι­βολίες ως προς το νομότυπο των στοιχείων που περιείχε.
18 On its initial examination of that claim, the DAFSE had doubts as to the accuracy of the information which it contained.
Κατά συνέπεια, το DAFSE ζήτησε από την Inspecçao Geral de Finanças (γενική επιθεώρηση οικονομικών, στο εξής: IGF) να προβεί, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανο­νισμού 2950/83, σε έλεγχο της αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου.
It accordingly requested the Inspecção Geral de Finanças (General Tax Inspectorate) ('the IGF') to examine the final payment claim, pursuant to Article 7(1) of Regulation No 2950/83.
19 Κατά τη διάρκεια του ελέγχου αυτού, το DAFSE πιστοποίησε, στις 2 Αυγούστου 1989, την πραγματική και λογιστική ακρίβεια της αιτήσεως πληρωμής του υπολοί­που, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 5, παράγραφος 4, του κανονισμού 2950/83.
19 While that examination was in progress, the DAFSE, on 2 August 1989, certified the accuracy of the facts and accounts in the final payment claim pursuant to Article 5(4) of Regulation No 2950/83.
Το DAFSE κατέβαλε στην αναιρεσείουσα ποσό 16 795 307 PTE, ήτοι το υπόλοιπο της συνδρομής που όφειλε να καταβάλειτο OSS/IGFSS, επισημαίνοντας συγχρόνως ότι η καταβολή αυτή δεν προδίκαζε την τελική απόφαση της Επιτροπής.
It paid out to the appellant the sum of PTE 16 795 307, representing the balance of the assistance to be paid by the OSS/ IGFSS, but pointed out that this payment did not prejudge the Commission's final decision.
20 Στις 9 Ιανουαρίου 1990 η IGF υπέβαλε την έκθεση της.
20 The IGF presented its report on 9 January 1990.
Διαπιστώνοντας, αφενός, ότι η αναιρεσείουσα είχε προβεί σε ορισμένες άσκοπες δαπάνες και, αφετέρου, ότι
Since it found that the appellant had incurred unnecessary expenditure and that other expenditure had been
Ι ­ 8045
I - 8045
21 Υιοθετώντας την άποψη της IGF, το DAFSE απηύθυνε στην αναιρεσείουσα, στις 23 Μαΐου 1990, έγγραφο με το οποίο της γνωστοποίησε ότι η συνδρομή του ΕΚΤ έπρεπε να μειωθεί σε 30 672 242 PTE, η δε συνδρομή του OSS/IGFSS σε 25 095 471 PTE.
21 Adopting the IGF's position, the DAFSE wrote to the appellant on 23 May 1990 informing it that ESF assistance was to be reduced to PTE 30 672 242 and that of the OSS/IGFSS to PTE 25 095 471.
Κατά συνέπεια, αξίωσε από την αναιρεσείουσα να επιστρέψει μέρος των ποσών που είχε ήδη λάβει από το ΕΚΤ και το OSS/ΙGFSS, ήτοι ποσά ύψους 423 507 PTE και 17 141 813 PTE, αντιστοίχως.
It accordingly instructed the appellant to repay a portion of the sums which it had already received from the ESF and the OSS/IGFSS, in the amounts of PTE 423 507 and PTE 17 141 813 respectively.
Στις 23 Μαΐου 1990 το DAFSE υπέβαλε επίσης στην Επιτροπή, εξ ονόματος της αναιρεσείουσας, μια διορθωμένη αίτηση πληρωμής του υπολοίπου.
On 23 May 1990 the DAFSE, on behalf of the appellant, also forwarded to the Commission a corrected claim for final payment.
Πρότεινε τη μείωση της συνδρομής μέχρι των ποσών που αναφέρονταν στο έγγραφο το οποίο είχε απευθύνει κατά την ίδια ημερομηνία στην αναιρεσείουσα.
It proposed a reduction of the assistance in the amounts indicated in the letter of even date sent to the appellant.
Με απόφαση της 29ης Μαρτίου 1993, η Επιτροπή, δεχόμενη την πρόταση αυτή, μείωσε τη χρηματοδοτική συνδρομή του ΕΚΤ σε 30 672 242 PTE.
By decision of 29 March 1993 the Commission, in accordance with that proposal, reduced the ESF's financial assistance to PTE 30 672 242.
Το DAFSE ενημέρωσε την αναιρεσείουσα για την απόφαση αυτή με έγγραφο της 15ης Δεκεμβρίου 1993, το οποίο περιήλθε στην αναιρεσείουσα στις 17 Δεκεμ­βρίου 1993.
By letter of 15 December 1993, received on 17 December 1993, the DAFSE notified the appellant of that decision.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1994 η αναιρεσείουσα άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγή ακυρώσεως κατά της αποφάσεως αυτής.
On 23 February 1994 the appellant brought an action before the Court of First Instance seeking annulment of that decision.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν κατέθεσε υπόμνημα αντικρούσεως εντός της τα­χθείσας προθεσμίας, το Πρωτοδικείο εξέδωσε, στις 12 Ιανουαρίου 1995, ερήμην απόφαση στην υπόθεση Τ­85/94, Branco κατά Επιτροπής (Συλλογή 1995, σ. 11­45, στο
Since the Commission failed to lodge a statement of defence within the prescribed period, the Court of First Instance, on 12 January 1995, delivered a judgment by default (Case T-85/94 Branco v Commission [1995] ECR II-45) ('the judgment of
Ι ­ 8046
I - 8046
BRANCO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ εξής: απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 1995).
12 January 1995').
Κρίνοντας ότι ο λόγος ακυρώσεως που στηριζόταν σε παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως ήταν βάσιμος, ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής, χωρίς να προβεί στην εξέταση των λοιπών λόγων που είχε προβάλει η αναιρεσείουσα.
Taking the view that the plea in law alleging a breach of the obligation to state reasons was well founded, the Court of First Instance annulled the Commission's decision without examining the other pleas in law put forward by the appellant.
Στις 22 Φεβρουαρίου 1995 η Επιτροπή άσκησε ανακοπή κατά της αποφάσεως αυτής, δυνάμει του άρθρου 122, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου.
On 22 February 1995 the Commission applied to have that judgment set aside, pursuant to Article 122(4) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance.
Με απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 1995, Τ­85/94 (122), Επιτροπή κατά Branco (Συλλογή 1995, σ. Π­2993), το Πρωτοδικείο απέρριψε την ανακοπή.
By judgment of 13 December 1995 in Case T-85/94 (122) Commission v Branco [1995] ECR II-2993, the Court of First Instance dismissed the application to have the default judgment set aside.
Κατόπιν της αποφάσεως αυτής, η Επιτροπή προέβη σε νέα εξέταση του φακέλου.
Following that judgment, the Commission re-examined the file.
Με έγγραφο της 30ής Μαΐου 1996, απέστειλε στο DAFSE νέο σχέδιο αποφάσεως περί μειώσεως της συνδρομής και του ζήτησε να υποβάλει τις παρατηρήσεις του, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 2950/83.
By letter of 30 May 1996 it sent to the DAFSE a new draft decision reducing the assistance and requested it to submit any comments in accordance with Article 6(1) of Regulation No 2950/83.
Η Επιτροπή ζήτησε επίσης από το DAFSE να κοινοποιήσει το εν λόγω σχέδιο στην αναιρεσείουσα και να της διαβιβάσει τις ενδεχόμενες παρατηρήσεις της αναιρεσείουσας.
It also requested the DAFSE to forward that draft decision to the appellant and to inform the Commission of any reaction on the appellant's part.
Με έγγραφο της 19ης Ιουνίου 1996, το DAFSE κοινοποίησε στην αναιρεσείουσα αντίγραφο του σχεδίου αποφάσεως της Επιτροπής και της ζήτησε να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της εντός προθεσμίας δέκα ημερών.
By letter of 19 June 1996 the DAFSE sent to the appellant a copy of the Commission's draft decision and requested it to submit its comments within 10 days.
Η αναιρεσείουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
The appellant responded to that request within the allotted time.
31 Με έγγραφο που περιήλθε στην Επιτροπή στις 4 Σεπτεμβρίου 1996, το DAFSE της διαβίβασε αντίγραφο των παρατηρήσεων της αναιρεσείουσας επί του σχεδίου της αποφάσεως, συνοδευόμενο από τις δικές του παρατηρήσεις.
31 By letter received on 4 September 1996, the DAFSE forwarded to the Commission a copy of the appellant's comments on the Commission's draft decision, together with its own comments.
32 Στις 16 Δεκεμβρίου 1996, η Επιτροπή εξέδωσε την επίδικη απόφαση.
32 On 16 December 1996 the Commission adopted the contested decision.
Αφού υπενθύ­μισε τη διαδικασία που είχαν ακολουθήσει η ίδια και το DAFSE και αφού παρέπεμψε
After outlining the procedure which it and the DAFSE had followed and referring to the
Ι ­ 8047
I - 8047
ΔΙΑΤΑΞΗ της 12.11.1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ C-453/98 Ρ τόσο στην έκθεση της IGF όσο και στο από 30 Μαΐου 1996 έγγραφο της, κατέληξε ότι η χρηματοδοτική συνδρομή του ΕΚΤ έπρεπε να μειωθεί μέχρι του ποσού που είχε καθορίσει με την από 29 Μαρτίου 1993 απόφαση της, ήτοι 30 672 242 PTE.
IGF report and to its own letter of 30 May 1996, the Commission concluded that the ESF's financial assistance ought to be reduced to the same amount as that accepted in its decision of 29 March 1993, that is to say, PTE 30 672 242.
Με έγγραφο της 24ης Φεβρουαρίου 1997 το DAFSE κοινοποίησε την επίδικη απόφαση στην αναιρεσείουσα, ζητώντας την επιστροφή εντός 30 ημερών των ποσών 423 507 PTE και 17 141 813 PTE τα οποία οφείλονταν, αντιστοίχως, στο ΕΚΤ και το OSS/IGFSS.
By letter of 24 February 1997 the DAFSE notified the contested decision to the appellant, requesting it to repay within 30 days the sums of PTE 423 507 and PTE 17 141 813 due to the ESF and the OSS/IGFSS respectively.
Με έγγραφα που περιήλθαν στην Επιτροπή στις 25 Οκτωβρίου 1996 και στις 6 Μαΐου 1997, το Tribunal Criminal do Porto (ποινικό δικαστήριο του Porto) και το DAFSE γνωστοποίησαν στην Επιτροπή ότι, κατόπιν της λογιστικής εκθέσεως που είχε συντάξει η IGĘ το DAFSE είχε προσφύγει ενώπιον του εν λόγω δικαστηρίου κατά της αναιρεσείουσας προβάλλοντας κατάχρηση επιδοτήσεων και διάπραξη απάτης με σκοπό την είσπραξη των επιδοτήσεων.
By letters received on 25 October 1996 and 6 May 1997, the Tribunal Criminal do Porto (Porto Criminal Court) and the DAFSE informed the Commission that, following the audit report drawn up by the IGF, the DAFSE had instituted proceedings against the appellant before that court for misappropriation of funds and fraud committed with a view to securing funds.
Στις 29 Απριλίου 1997, η αναιρεσείουσα άσκησε προσφυγή ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως.
On 29 April 1997 the appellant brought an action for the annulment of the contested decision.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή της αναιρεσείουσας η οποία στηριζόταν σε πέντε λόγους ακυρώσεως αφορώντες, αντιστοίχως, παράβαση του κανονισμού 2950/83, πλάνη περί την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, παραβίαση των αρχών της προστασίας της δικαιο­λογημένης εμπιστοσύνης και της ασφαλείας δικαίου, προσβολή κεκτημένων δικαιωμάτων και, τέλος, παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.
In the judgment under appeal, the Court of First Instance dismissed the appellant's action, which was based on five pleas in law: breach of Regulation No 2950/83; misappraisal of the facts; infringement of the principles of protection of legitimate expectations and of legal certainty; breach of acquired rights and, lastly, infringement of the principle of proportionality.
BRANCO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ γουσας να μη ληφθεί υπόψη ένα έγγραφο επισυναφθέν στο υπόμνημα ανταπα­ντήσεως της Επιτροπής.
Court of First Instance held that it was unnecessary to rule on the appellant's request for removal of a document annexed to the Commission's rejoinder.
Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η αναιρεσείουσα ισχυρίστηκε ότι η επίδικη απόφαση συνιστούσε παράβαση του κανονισμού 2950/83, για τον λόγο ότι, μετά την εκ μέρους του DAFSE πιστοποίηση της πραγματικής και λογιστικής ακρίβειας της αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου και τη διαβίβαση της στην Επιτροπή, το DAFSE και το οικείο κράτος μέλος δεν μπορούσαν να θέσουν εν αμφιβόλω την πιστοποίηση στηριζόμενα στην έκθεση της IGE
In its first plea the appellant claimed that the contested decision breached Regulation No 2950/83 in that after the DAFSE had certified the accuracy of the facts and accounts in the final payment claim and sent it to the Commission the DAFSE and the Member State concerned were not permitted to challenge the certification on the basis of the IGF's report.
Το Πρωτοδικείο θεώρησε κατ' αρχάς, στη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το κράτος μέλος ευθύνεται έναντι της Επιτροπής για τις πιστοποι­ήσεις τις οποίες παρέχει.
The Court of First Instance first considered in paragraph 44 of the judgment under appeal that the Member State is responsible to the Commission for certifications which it submits.
Τόνισε εν συνεχεία, στις σκέψεις 45 και 46 της αναιρεσι­βαλλομένης αποφάσεως, ότι οι ελεγκτικές εξουσίες και υποχρεώσεις των κρατών μελών, που απορρέουν από την απόφαση 83/516 και από τον κανονισμό 2950/83, δεν υπόκεινται σε κανένα χρονικό περιορισμό.
It went on to state in paragraphs 45 and 46 that the obligations and powers devolving on Member States under Decision 83/516 and Regulation No 2950/83 are not limited by any restriction in time.
Επομένως, κατά την εκτίμηση του Πρωτοδικείου, που διατυπώθηκε στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σε μια περίπτωση όπως η προκείμενη, κατά την οποία ένα κράτος μέλος έχει ήδη πιστοποιήσει την πραγματική και λογιστική ακρίβεια της αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου, το εν λόγω κράτος δεν παύει να έχει τη δυνατότητα να μεταβάλει την εκτίμηση του σχετικά με την αίτηση πληρωμής του υπολοίπου, εφόσον θεωρεί ότι βρίσκεται ενώπιον μη συννόμων πράξεων που δεν είχαν αποκαλυφθεί προγενέστερα.
It followed, according to the assessment which the Court of First Instance made in paragraph 47 of the judgment under appeal, that in a case such as this, in which the Member State had already certified the accuracy of the facts and accounts in the final payment claim, that State could still alter its assessment of the final payment claim if it considered that it contained irregularities which had not been previously detected.
Το Πρωτοδικείο τόνισε, στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, κατά το άρθρο 6 της αποφάσεως 83/673, οι αιτήσεις πληρωμής του υπολοίπου πρέπει να περιέρχονται στην Επιτροπή εντός προθεσμίας δέκα μηνών μετά την ημερομηνία τερματισμού των προγραμμάτων επαγγελματικής καταρτίσεως και ότι αποκλείεται η πληρωμή συνδρομής για την οποία υποβάλλεται αίτηση μετά την παρέλευση της προθεσμίας αυτής.
The Court of First Instance pointed out in paragraph 48 of the judgment under appeal that Article 6 of Decision 83/673 provides in this regard that applications for final payment must reach the Commission within 10 months of the date of completion of the training operations and that no payment may be made in respect of aid for which the application is submitted after the expiry of that period.
Το Πρωτοδικείο συνήγαγε εντεύθεν ότι, αν οι έλεγχοι για το σύννομο των σχετικών πράξεων δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν παρά μόνον πριν από την πιστοποίηση της πραγματικής και λογιστικής ακρίβειας της αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου, θα μπορούσε να υπάρξει το ενδεχόμενο να μην μπορεί το κράτος μέλος να υποβάλει την αίτηση αυτή στην Επιτροπή εντός της προαναφερ­θείσας προθεσμίας των δέκα μηνών, οπότε θα αποκλειόταν η πληρωμή του υπο­
From this the Court of First Instance inferred that if checks to establish conformity could be made only before certification that the facts and accounts in a final payment claim were accurate, the Member State might not be in a position to submit that claim to the Commission within the above 10-month period, with
Επομένως, κατά το Πρωτοδικείο, σε ορισμένες περιπτώσεις, η πιστοποίηση της πραγματικής και λογιστικής ακρίβειας μιας αιτήσεως πληρωμής του υπολοίπου πριν από έλεγχο περί του σύννομου ή πριν από την ολοκλήρωση του ελέγχου αυτού μπορεί να είναι προς το συμφέρον του δικαιούχου της συνδρομής.
It followed, in the Court of First Instance's view, that, in some cases, certification of the accuracy of the facts and accounts in a final payment claim prior to a check to establish conformity or before its completion might be in the interest of the aid recipient.
41 Το Πρωτοδικείο προσέθεσε, στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι τίποτα δεν κωλύει μια αρχή όπως το DAFSE να προσφεύγει σε επαγγελματία ελεγκτή, για να τη βοηθήσει να ελέγξει την πραγματική και λογιστική ακρίβεια των στοιχείων που περιέχονται σε αίτηση πληρωμής του υπολοίπου.
41 The Court of First Instance added in paragraph 49 of the judgment under appeal that there was nothing to preclude an authority such as the DAFSE from having recourse to a professional auditing body in order to assist it in checking the accuracy of the facts and accounts in a final payment claim.
Το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι από τη δικογραφία προέκυπτε ότι η IGF ήταν ένας επαγγελματικός ελεγκτικός οργανισμός και ότι, σύμφωνα με την πορτογαλική νομοθεσία, είχε την εξουσία να πραγματοποιεί ελέγχους όταν υπήρχαν υπόνοιες τελέσεως μη σύννομων πράξεων όπως οι εν προκειμένω.
It held that it appeared from the case-file that the IGF was a professional auditing body and that, under Portuguese law, it was empowered to conduct investigations in cases where irregularities such as those in this case were suspected.
Επιπλέον, κατά το Πρωτοδικείο, δεν αμφισβητείται ότι η IGF προέβη στον λογιστικό έλεγχο του φακέλου της αναιρεσείουσας, κατόπιν αιτήσεως του DAFSE και σύμφωνα με τις εξουσίες που της παρέχει η πορτογαλική νομοθεσία.
Moreover, in the view of the Court of First Instance, it was not disputed that the IGF audited the appellant's file at the request of the DAFSE and in accordance with the powers conferred on it by Portuguese law.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να επικριθεί η παρέμβαση της IGF στη διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση της επίδικης αποφάσεως.
In those circumstances, the Court of First Instance held that the IGF's involvement in the procedure which led to the adoption of the contested decision could not be criticised.
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αφορούσε πλάνη περί την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, το Πρωτοδικείο υπενθύμισε κατ' αρχάς, στη σκέψη 64 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 2950/83, όταν η συνδρομή του ΕΚΤ δεν χρησιμοποιείται «σύμφωνα με τους όρους που καθορίζονται από την εγκριτική απόφαση», η Επιτροπή μπορεί να αναστείλει, να μειώσει ή να καταργήσει τη συνδρομή αυτή.
As regards the second plea, alleging misappraisal of the facts, the Court of First Instance first pointed out, in paragraph 64 of the judgment under appeal, that Article 6(1) of Regulation No 2950/83 provides that, where ESF assistance is not used 'in conformity with the conditions set out in the decision of approval', the Commission may suspend, reduce or withdraw that assistance.
Το Πρωτοδικείο δια­πίστωσε εν συνεχεία, στη σκέψη 65 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι εν προκειμένω οι όροι του άρθρου 6, παράγραφος 1, περιελάμβαναν την εκ μέρους της αναιρεσείουσας τήρηση των κανόνων του εθνικού δικαίου, καθώς και των κανόνων του κοινοτικού δικαίου.
It went on to state in paragraph 65 that in this case the conditions referred to in Article 6(1) extended to compliance by the recipient with the rules of national law as well as those of Community law.
Το Πρωτοδικείο θεώρησε, στις σκέψεις 71 και 72 της αναι­ρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι έπρεπε να εξεταστεί,υπό το φως των διαπιστώσεων αυτών, αν η Επιτροπή, υιοθετώντας το περιεχόμενο και τα συμπεράσματα της εκθέσεως της IGF, είχε υποπέσει σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την ανάλυση των επιχειρημάτων της αναιρεσείουσας σχετικά με τη μέθοδο ελέγχου που χρησι­μοποίησε η IGF και τα σφάλματα που περιείχε η έκθεση της.
It held in paragraphs 71 and 72 of the judgment under appeal that it was therefore necessary to determine whether, in adopting the content and conclusions of the IGF report, the Commission had committed a manifest error of appraisal in examining the soundness of the appellant's arguments relating to the control method used by the IGF in performing its tasks and to the errors which its report allegedly contained.
Όσον αφορά τη μέθοδο ελέγχου της IGF, το Πρωτοδικείο τόνισε, στη σκέψη 74 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η IGF είχε αναφέρει σαφώς ότι ο έλεγχος της αποσκοπούσε στην εξέταση της νομιμότητας και της κανονικότητας του προγράμ­
As regards the control method used by the IGF, the Court of First Instance pointed out in paragraph 74 of the judgment under appeal that the IGF had indicated clearly that the purpose of its check was to verify the legality and
BRANCO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ματος επαγγελματικής καταρτίσεως και είχε επανειλημμένως παραπέμψει σε μια πορτογαλική νομοθετική διάταξη για να αποδείξει ότι η αναιρεσείουσα δεν είχε ενεργήσει σύννομα.
BRANCO V COMMISSION propriety of the training and that the IGF had referred on several occasions to a provision of Portuguese legislation to demonstrate that there had been an irregularity in the manner in which the appellant had run the training programme.
Το Πρωτοδικείο κατέληξε από τα ανωτέρω, με τη σκέψη 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η αιτίαση της αναιρεσείουσας σχετικά με τη μέθοδο ελέγχου που χρησιμοποίησε η IGF έπρεπε να απορριφθεί.
The Court of First Instance concluded in paragraph 75 that the appellant's criticism of the control method used by the IGF had to be rejected.
Όσον αφορά τα σφάλματα που φέρεται ότι περιέχει η έκθεση της IGF το Πρωτο­δικείο εξέτασε τις επικρίσεις της αναιρεσείουσας σχετικά με την υπεργολαβία.
As regards the errors allegedly contained in the IGF report, the Court of First Instance addressed the appellant's criticisms regarding subcontracting.
Κατ' αρχάς, στη σκέψη 78 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε ότι η ανάθεση υπεργολαβίας δεν μπορεί να εξυπηρετεί την τεχνητή αύξηση του κόστους ενός προγράμματος επαγγελματικής καταρτίσεως, κατά παράβαση της επιταγής περί χρηστής δημοσιονομικής διαχειρίσεως.
It stated first, in paragraph 78 of the judgment under appeal, that recourse to a subcontractor cannot be used to inflate artificially the costs of a training programme, contrary to the requirements of sound financial management.
Εν συνεχεία τόνισε, στη σκέψη 79 της αναι­ρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, από την έκθεση της IGF προέκυπτε ότι η εταιρία Ε.
It went on to state in paragraph 79 that it appeared from the IGF report that E.B. Ld.a, a company with the same shareholders as the appellant company, had confined itself to engaging independent operators to provide certain services.
Β. Ld.a, η οποία απαρτίζεται από τους ίδιους εταίρους με την αναιρεσείουσα εταιρία, προσλάμβανε απλώς ανεξάρτητους επιχειρηματίες για την παροχή ορισ­μένων υπηρεσιών.
It concluded that this subcontractor could not be regarded as being truly 'specialised' in the work entrusted to it by the appellant and that it served solely as an intermediary, thereby making a profit.