natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ωστόσο, δεν αποκλείεται μια διάταξη, η οποία λόγω της φύσεως και του περιεχο­μένου της έχει γενικό χαρακτήρα, να μπορεί να αφορά ατομικά ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο, εφόσον το πρόσωπο αυτό θίγεται λόγω ορισμένων ιδιοτήτων που προ­σιδιάζουν σ' αυτό ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως που το χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και ως εκ τούτου το εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο με εκείνον του αποδέκτη μιας αποφάσεως (προαναφερθείσες αποφάσεις Codorniu κατά Συμβουλίου, σκέψεις 19 και 20, και Weber κατά Επιτροπής, σκέψη 56).
Nevertheless, the possibility remains that a provision which, by virtue of its nature and scope, is a legislative measure may be of individual concern to natural or legal persons if it affects them by reason of certain attributes which are peculiar to them or by reason of circumstances in which they are differentiated from all other persons and thereby distinguishes them individually, just as in the case of the addressee of a decision (judgments in Codorniu ν Council, paragraphs 19 and 20, and Weber ν Commission, paragraph 56).
Συναφώς, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, από πολλών ετών, χρησιμοποιεί στη Γαλλία την ονομασία «Pays d'Auge » για την εμπορία του μηλίτη οίνου τον οποίο παράγει και ότι κατέχει προέχουσα θέση στην οικεία αγορά.
In this respect, the applicant points out that for many years it has used in France the name 'Pays d'Auge' to market the cider it produces and that it is a leader in the market concerned.
Φρονεί, ως εκ τούτου, ότι ευρίσκεται σε ιδιαίτερη θέση έναντι του προσβαλλόμενου κανονισμού, όπως και η προσφεύγουσα εταιρία στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προαναφερθείσα απόφαση Codorniu κατά Συμβουλίου.
It considers, therefore, that it is in a special position with regard to the contested regulation, as was the applicant company in the case leading to the judgment in Codorniu ν Council, cited above.
Το ότι όμως η προσφεύγουσα κατέχει μεγάλο μερίδιο της οικείας αγοράς δεν αρκεί αφ' εαυτού για να τη χαρακτηρίσει σε σχέση με κάθε άλλον επιχειρηματία τον οποίον
However, the fact that the applicant controls a large part of the market in question is not in itself enough to differentiate it from any other trader affected by
Εξ άλλου, στην υπόθεση που κατέληξε στην προαναφερθείσα απόφαση Codorniu κατά Συμβουλίου, η προσφεύγουσα επιχείρηση κωλυόταν, από κανονιστική διάταξη που ρύθμιζε τη χρήση ονομασίας, να χρησιμοποιεί τη γραφική παράσταση την οποία είχε καταχωρήσει ως σήμα και είχε χρησιμοποιήσει επί μακρό χρονικό διάστημα πριν από την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού, οπότε κατείχε εξέχουσα θέση έναντι όλων των άλλων επιχειρηματιών.
Moreover, in Codorniu ν Council the applicant company was prevented, by a legislative provision regulating the use of a name, from using the graphic mark which it had registered and used for a long time before the adoption of the contested regulation, so that it was differentiated from all the other traders.
Από την απόφαση αυτή, όπως την έχουν ερμηνεύσει το Δικαστήριο και το Πρωτοδικείο, προκύπτει ότι μια διάταξη κανο­νιστικής φύσεως μπορεί όντως να αφορά ατομικά έναν επιχειρηματία εφόσον θίγει ειδικά δικαιώματα του (προαναφερθείσες διατάξεις Asocarne κατά Συμβουλίου, σκέψη 43, και CNPAAP κατά Συμβουλίου, σκέψη 36· προαναφερθείσα απόφαση Weber κατά Επιτροπής, σκέψη 67· διάταξη του Πρωτοδικείου της 15ης Σεπτεμβρίου 1998, Τ­100/94, Μιχαηλίδης κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή σ. II­3115, σκέψη 66).
It follows from that judgment, as interpreted by the Court of Justice and the Court of First Instance, that a legislative provision may be of individual concern to an economic operator if it adversely affects that operator's specific rights (orders in Asocarne ν Council paragraph 43, and CNPAAP ν Council, paragraph 36; judgment in Weber ν Commission, paragraph 67; order of the Court of First Instance of 15 September 1998 in Case T-100/94 Michailidis and Others ν Commission [1998] ECR II-3115, paragraph 66).
Στην παρούσα, όμως, περίπτωση, η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει, ούτε άλλωστε ισχυρίζεται, ότι η χρήση της γεωγραφικής ονομασίας την οποία διεκδικεί προκύπτει από ανάλογο ειδικό δικαίωμα, το οποίο απέκτησε σε εθνικό ή κοινοτικό επίπεδο πριν από την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού και την οποία αυτός προσέβαλε κατά την έννοια της προπαρατεθείσας νομολογίας.
In the present case, however, the applicant has not shown, or even claimed, that it has used the geographical name on which it relies in the exercise of a similar specific right which it acquired at national or Community level before the adoption of the contested regulation and which the regulation affected in the way described in the aforementioned case-law.
Η προσφεύγουσα διατείνεται ακόμη ότι «έχει έννομο συμφέρον», κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 2081/92, ότι ως εκ τούτου υπέβαλε
The applicant also points out that it is 'legitimately concerned' within the meaning of Article 7(3) of Regulation No 2081/92, that it objected on this
CSR PAMPRYL κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ένσταση κατά της καταχωρήσεως της επίδικης ονομασίας διά της αποστολής προσηκόντως αιτιολογημένης δηλώσεως στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένη και ότι από τη μη διαβίβαση της ενστάσεως αυτής στην Επιτροπή συντελέστηκε παραβίαση των διαδικαστικών εγγυήσεων που ρητά της αναγνωρίζει το εν λόγω άρθρο 7.
CSR PAMPRYL V COMMISSION ground to the registration of the name in question by sending a duly substantiated statement to the competent authority of the Member State in which it is established, and that, since the objection was not forwarded to the Commission, there has been an infringement of the procedural safeguards specifically granted to it by Article 7.
Κατ' αυτήν, οι περιστάσεις αυτές αρκούν για να δικαιολογήσουν το παραδεκτό της υπό κρίση προσφυγής.
The applicant submits that these circumstances are enough to establish the admissibility of the present action.
50 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι ούτε η διαδικασία επεξεργασίας των κανονιστικών πράξεων ούτε οι ίδιες οι κανονιστικές πράξεις, ως μέτρα γενικής ισχύος, απαιτούν, δυνάμει των γενικών αρχών του κοινοτικού δικαίου, μεταξύ των οποίων καταλέγεται το δικαίωμα ακροάσεως, τη συμμετοχή των θιγόμενων προσώπων, τα συμφέροντα των οποίων θεωρείται ότι εκπροσωπούνται από τους πολιτικούς θεσμούς που καλούνται να εκδώσουν τις πράξεις αυτές (διατάξεις του Πρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 1997 στην υπόθεση Τ­122/96, Federolio κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II­1559, σκέψη 75, και Molkerei Grossbraunshain και Bene Nahrungsmittel κατά Επιτροπής, όπ.π., σκέψη 60).
50 In this connection it should be noted that neither the process of preparing legislative acts nor the acts themselves, as measures of general application, require the participation, by virtue of the general principles of Community law, such as the right to a fair hearing, of the persons affected, their interests being deemed to be represented by the political bodies called upon to adopt those acts (orders of the Court of First Instance of 30 September 1997 in Case T-122/96 Federolio ν Commission [1997] ECR II-1559, paragraph 75, and in Molkerei Grossbraunshain and Bene Nahrungsmittel ν Commission, paragraph 60).
Κατά συνέπεια, ελλείψει ρητώς εγγυημένων δικονο­μικών δικαιωμάτων, θα ήταν αντίθετο προς το γράμμα και το πνεύμα του άρ­θρου 230 ΕΚ να παρέχεται η δυνατότητα σε κάθε ιδιώτη, ως εκ του ότι μετέσχε στο προπαρασκευαστικό στάδιο μιας πράξεως νομοθετικής φύσεως, να ασκεί ακο­λούθως προσφυγή κατά της εν λόγω πράξεως (προαναφερθείσες διατάξεις Asocarne κατά Συμβουλίου, σκέψη 40, και Molkerei Grossbraunshain και Bene Nahrungsmittel κατά Επιτροπής, σκέψη 68).
Consequently, in the absence of expressly guaranteed procedural rights, it would be contrary to the wording and spirit of Article 230 EC to allow any individual, where he has participated in the preparation of a legislative measure, subsequently to bring an action against that measure (orders in Asocarne ν Council, paragraph 40, and Molkerei Grossbraunshain and Bene Nahrungsmittel ν Commission, paragraph 68).
51 Το παραδεκτό της υπό κρίση προσφυγής πρέπει, επομένως, να εκτιμηθεί υπό το πρίσμα και μόνον των διαδικαστικών εγγυήσεων τις οποίες ειδικά αναγνωρίζει υπέρ των ιδιωτών ο κανονισμός 2081/92.
51 The admissibility of this action must therefore be evaluated only in the light of the procedural safeguards specifically afforded to individuals by Regulation No 2081/92.
Στο πλαίσιο, όμως, της προβλεπομένης από τον κανονισμό 2081/92 ενστάσεως, οι αναγνωριζόμενες υπέρ των ιδιωτών διαδικαστικές εγγυήσεις είναι της αποκλει­στικής αρμοδιότητας των κρατών μελών και δεν ενέχουν την άσκηση καμμιάς εξου­σίας εκτιμήσεως εκ μέρους της Επιτροπής.
Under the scheme for registering objections established by Regulation No 2081/92, the procedural safeguards expressly afforded to individuals fall exclusively within the scope of responsibility of the Member States and do not involve the exercise of any power of assessment on the part of the Commission.
'Ετσι, το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92 αναγνωρίζει μόνο στα κράτη μέλη το δικαίωμα να προβάλλουν, ενώπιον της Επιτροπής, ένσταση κατά της
Consequently, Article 7(1) of Regulation No 2081/92 grants only to the Member States entitlement to raise objections to registration before the Commission.
Και ναι μεν, κατά το άρθρο 7, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί επίσης, εφόσον έχει έννομο συμφέρον, να προβάλει ένσταση κατά της επικείμενης καταχωρήσεως, υποχρεούται όμως να το πράξει αποστέλλοντας δήλωση δεόντως αιτιολογημένη στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο κατοικεί ή είναι εγκατεστημένο.
Although, under Article 7(3) of the regulation, any legitimately concerned natural or legal person may also object to the proposed legislation, he must do so by sending a duly substantiated statement to the competent authority of the Member State in which he resides or is established.
Η διάταξη αυτή δεν επιβάλλει στο οικείο κράτος μέλος να διαβιβάσει στην Επιτροπή την ένσταση που του υποβλήθηκε κατ' αυτόν τον τρόπο, αλλ' απλώς να λάβει τα αναγκαία μέτρα για «να ληφθεί υπόψη» η εν λόγω ένσταση εντός των τασσομένων προθεσμιών.
The provision does not require the Member State concerned to forward to the Commission the objection which has been submitted to it in this way, but merely to take the necessary measures 'to consider' the objection within the deadlines laid down.
Εξ άλλου, ναι μεν κατά τη δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 2081/92, «η διαδικασία καταχώρησης πρέπει να επιτρέπει σε κάθε πρόσωπο που είναι ατομικά και άμεσα ενδιαφερόμενο να μπορεί να ασκεί τα δικαιώματά του, κοινοποιώντας την ένσταση του (...) στην Επιτροπή», η κοινοποίηση όμως αυτή γίνεται «διά του κράτους μέλους».
Furthermore, although the 13th recital of Regulation No 2081/92 provides that 'the registration procedure should enable any person individually and directly concerned in a Member State to exercise his rights by notifying the Commission of his opposition', such notification is given 'through the Member State'.
Καμμία διάταξη του άρθρου 7 του κανονισμού 2081/92 δεν επιτρέπει στην Επιτροπή να λαμβάνει υπόψη ένσταση που της κοινοποιείται από πρόσωπο άλλο πλην κράτους μέλους.
No provision in Article 7 of Regulation No 2081/92 authorises the Commission to consider an objection notified to it by anyone other than a Member State.
Τέλος, όταν μια ένσταση αναγνωρίζεται ως «παραδεκτή» κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 2081/92, η παρά­γραφος 5 του ίδιου άρθρου ορίζει ότι η Επιτροπή καλεί τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη να επιδιώξουν την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ τους, χωρίς να προβλέπει την παρέμβαση των ιδιωτών.
Lastly, where an objection is acknowledged to be 'admissible' within the meaning of Article 7(4) of Regulation No 2081/92, Article 7(5) provides that the Commis­sion is to ask the Member States concerned to seek agreement between themselves; it makes no provision for any intervention by individuals.
Πρέπει να προστεθεί ότι οι διατάξεις του άρθρου 7 του κανονισμού 2081/92 περί δικαιώματος εναντιώσεως των ιδιωτών εμφανίζουν θεμελιώδεις διαφορές έναντι των — πολύ ειδικών — διατάξεων που ισχύουν επί του ντάμπινγκ και των επιδο­τήσεων, που απονέμουν σε ορισμένους επιχειρηματίες ιδιαίτερο ρόλο στην κοινοτική διαδικασία που οδηγεί στην επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ ή μέτρων κατά των επιδοτήσεων (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Fediol κατά Επιτροπής, σκέψεις 16 και 25).
It should be added that the provisions of Article 7 of Regulation No 2081/92 concerning the right of individuals to object differ fundamentally from the very specific provisions relating to dumping and subsidies, which give certain traders a special role in Community procedures to adopt anti­dumping or anti­subsidy measures (see the judgment in Fediol ν Commission, paragraphs 16 and 25).
Κατά συνέπεια, η παραπομπή στην απόφαση αυτή δεν ασκεί επιρροή στην παρούσα υπόθεση.
Consequently, reference to that judgment is irrelevant to the present case.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο κανονισμός 2081/92 δεν θεσπίζει ειδικές διαδικαστικές εγγυήσεις, σε κοινοτικό επίπεδο, υπέρ των ιδιωτών.
It is apparent from the above that Regulation No 2081/92 does not establish specific procedural safeguards, at Community level, for individuals.
Επί πλέον, και αν ακόμη υποτεθεί ότι η αρμόδια γαλλική αρχή προσέβαλε ορισμένα διαδικαστικά δικαιώματα της προσφεύγουσας, αρνούμενη να διαβιβάσει στην
Furthermore, even if the competent French authority did infringe certain of the applicant's procedural rights by refusing to forward to the Commission the
CSR PAMPRYL κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
CSR PAMPRYL V COMMISSION objection which the applicant had submitted, it does not follow that this action is admissible for that reason alone.
Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως ασκούμενης δυνάμει του άρ­θρου 230 ΕΚ, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφαίνεται ως προς τη νομι­μότητα πράξεως εθνικής αρχής, έστω και αν η εν λόγω πράξη εντάσσεται στο πλαίσιο διαδικασίας εκδόσεως κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει σαφώς από την κατανομή των αρμοδιοτήτων στον συγκεκριμένο τομέα μεταξύ των εθνικών αρχών και των κοινοτικών οργάνων, η εκδιδόμενη από τις εθνικές αρχές πράξη δεσμεύει την εκδίδουσα την κανονιστική ρύθμιση κοινοτική αρχή και, συνακόλουθα, καθορίζει τους όρους της εκδοθησομένης κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως (βλ., σε σχέση με διαδικασία λήψεως αποφάσεων, απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 1992, C­97/91, Oleificio Borelli κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, α I­6313, σκέψεις 9 και 10).
In an action brought under Article 230 EC, the Community judicature has no jurisdiction to rule on the lawfulness of a measure adopted by a national authority even if the measure in question forms part of a Community decision­making procedure, where it clearly follows from the division of powers in the field in question between the national authorities and the Community institutions that the measure adopted by the national authority is binding on the Community decision­taking authority and therefore determines the terms of the Community decision to be adopted (see, regarding a decision­making procedure, the judgment of the Court of Justice in Case C­97/91 Oleificio Borelli ν Commission [1992] ECR I­6313, paragraphs 9 and 10).
Αυτό συμβαίνει οσάκις η αρμόδια εθνική αρχή αποφασίζει να μη διαβιβάσει στην Επιτροπή την ένσταση που της έχει απευθύνει ιδιώτης δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 2081/92.
That is so where the competent national authority decides not to forward to the Commission an objection submitted to it by an individual under Article 7(3) of Regulation No 2081/92.
Όπως προκύπτει, πράγματι, από τα προεκτεθέντα (βλ. ανωτέρω σκέψη 53), η Επιτροπή δεσμεύεται από αυτή την απόφαση και δεν μπορεί να λάβει υπόψη ένσταση την οποία της απευθύνει πρόσωπο άλλο πλην κράτους μέλους.
It follows from the foregoing (see paragraph 53 above) that the Commission is bound by that decision and may not consider an objection communicated to it by any person other than a Member State.
Με την επιφύλαξη ενδεχομένης προσφυγής στο Δικαστήριο βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, εναπόκειται στα εθνικά και μόνον δικαστήρια να αποφαίνονται, ενδεχομένως
Accordingly, subject to the possibility of bringing proceedings before the Court of Justice under Article 226 EC, it is for the national courts alone, where
60 Συναφώς, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του γαλ­λικού Conseil d'État κατά της αποφάσεως της αρμόδιας γαλλικής αρχής περί μη διαβιβάσεως της ενστάσεως της στην Επιτροπή και ότι, στις 21 Ιουνίου 1999, απηύθυνε στην τελευταία καταγγελία με την οποία της ζήτησε να ασκήσει, δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, προσφυγή λόγω παραβάσεως της Γαλλικής Δημοκρατίας, διότι, με την προαναφερόμενη απόφαση, αυτή παρέβη το άρθρο 7 του κανονι­σμού 2081/92.
60 It should be pointed out that the applicant brought an action before the French Council of State against the decision of the competent French authority not to forward its objection to the Commission and, on 21 June 1999, lodged a complaint with the Commission seeking the initiation of proceedings under Article 226 EC against the French Republic for failure to fulfil its obligations, on the grounds that, by taking the aforementioned decision, it contravened Article 7 of Regulation No 2081/92.
61 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν αφορά ατομικά την προσφεύγουσα, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, και ότι, επομένως, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
61 It is apparent from the foregoing considerations that the applicant is not individually concerned by the contested regulation, within the meaning of the fourth paragraph of Article 230 EC and that the action must therefore be dismissed as inadmissible.
Υπ' αυτές τις συνθήκες, παρέλκει η απόφανση ως προς την αίτηση παρεμβάσεως της Γαλλικής Δημοκρατίας.
In those circumstances, it is unnecessary to consider the application for leave to intervene made by the French Republic.
Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διά­δικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα.
Under Article 87(2) of the Rules of Procedure, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party's pleadings.
Σύμφωνα, όμως με το άρθρο 87, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
However, under Article 87(4) of the Rules of Procedure, Member States which have intervened in the proceedings shall bear their own costs.
Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει, εν όψει των αιτημάτων της Επιτροπής να κατα­δικαστεί στα δικά της δικαστικά έξοδα καθώς και σ' εκείνα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή.
Since the applicant has been unsuccessful and the Commission has applied for costs, the former must be ordered to pay its own costs and those incurred by the Commission.
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο τμήμα) διατάσσει:
THE COURT OF FIRST INSTANCE (First Chamber) hereby orders:
Υπόθεση Τ­173/98
Case T­173/98
Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως
Unión de Pequeños Agricultores ν Council of the European Union
Διάταξη του Πρωτοδικείου (τρίτο τμήμα) της 23ης Νοεμβρίου 1999... . II ­ 3359
Order of the Court of First Instance (Third Chamber), 23 November 1999 . II­3359
Προσφυγή ακυρώσεως — Φυσιχά ή νομικά πρόσωπα — Πράξεις που τα αφορούν άμεσα και ατομικά — Κανονισμός για την τροποποίηση της κοινής οργανώσεως των αγορών ελαιο­λάδου — Προσφυγή ενώσεως επιχειρηματιών του οικείου τομέα — Απαράδεκτο
Actions for annulment — Natural or legal persons — Measures of direct and individual concern to them — Regulation reforming the common organisation of the market in olive oil — Action brought by an association of traders operating in that sector — Inadmissible
[Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 173, εδ. 4 (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρο 230, εδ.
(EC Treaty, Art. 173, fourth para, (now, after amendment, Art. 230, fourth para., EC); Council Regulation No 1638/98)
Είναι απαράδεκτη η προσφυγή ακυρώσεως που ασκείται από ένωση επιχειρηματιών του οικείου τομέα κατά του κανονισμού 1638/98
An action for annulment of Regulation No 1638/98 — which amends the scheme for the common organisation of the market in olive oil — brought by an association of traders operating in that sector is inadmis­sible.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ­173/98 άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ). Πρώτον, δεν διεκδικεί κανένα δικαίωμα διαδικα­στικής φύσεως το οποίο θα της αναγνώριζε η κοινή οργάνωση της αγοράς στον τομέα των λιπαρών ουσιών, διευκρινιζομένου ότι μια ένωση δεν μπορεί να επικαλεστεί, συναφώς, την αποστολή και τις ειδικές λειτουργίες που της αναγνωρίζει η εσωτερική έννομη τάξη.
SUMMARY — CASE T-173/98 rights of a procedural nature under the common organisation of the markets in the oils and fats sector, it being settled law that an association cannot rely on the specific tasks and duties which national law recognises it as having.
Δεύτερον, παρά το γεγονός ότι ο προσβαλ­λόμενος κανονισμός έθιξε τα μέλη της ενώ­σεως που ασκούσαν δραστηριότητες στις αγορές ελαιολάδου, προκαλώντας την παύση ασκήσεως της δραστηριότητας ορι­σμένων από αυτά, τα μέλη αυτά βρίσκονται σε κατάσταση αντικειμενικώς καθοριζόμενη, παρόμοια με εκείνη οποιουδήποτε άλλου επιχειρηματία που θα μπορούσε σήμερα ή στο μέλλον να εισέλθει στις αγορές αυτές.
Secondly, notwithstanding the fact that the Regulation may have affected certain members of the association operating in the olive oil markets by causing them to cease trading, those operators are in an objectively determined situation comparable to that of any other trader who may enter those markets now or in the future.
Τρίτον, ο κανονισμός αυτός δεν θίγει τα ίδια συμφέροντα της προσφεύγουσας, θεωρού­μενης ως οργανισμού επιφορτισμένου με την προάσπιση των συμφερόντων των εκμεταλ­λευομένων παραδοσιακούς ελαιώνες.
Thirdly, the Regulation does not affect the specific interests of the association as a body responsible for protecting the interests of traditional olive growers.
Κατ' αρχάς, πράγματι, ο κανονισμός αυτός, ο οποίος αποσκοπεί στην τροποποίηση των μηχανισμών της κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των λιπαρών ουσιών που δημιούργησε ο κανονισμός 136/66 και του οποίου οι διατάξεις παράγουν έννομα απο­τελέσματα έναντι των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στην αγορά αυτή, έχει, από τη φύση και το περιεχόμενο του, κανο­νιστικό χαρακτήρα και δεν συνιστά απόφαση υπό την έννοια του άρθρου 189 της Συνθήκης (νυν άρθρου 249 ΕΚ).
That measure aims to amend the mechanisms of the common organisation of the markets in the oils and fats sector established by Regulation No 136/66, and its provisions thus have legal consequences for traders operating in those markets. It is, therefore, by its nature and its scope, legislative in character and does not constitute a decision within the meaning of Article 189 of the Treaty (now Article 249 EC).
Το γεγονός ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός μπορεί να έχει, μεταξύ άλλων, ως συνέπεια τον περιο­ρισμό του αριθμού των επιχειρηματιών που μπορούν να λάβουν ορισμένες ενισχύσεις για την παραγωγή, θέτοντας ως προϋπόθεση ότι το ελαιόλαδο παράγεται από φυτεύσεις που υφίστανται σε προγενέστερη ημερομηνία της ημερομηνίας εκδόσεως του και ενάρξεως της ισχύος του, δεν μπορεί να στερήσει αυτο­μάτως τον εν λόγω κανονισμό της γενικής ισχύος του, εφόσον είναι σαφές ότι έχει εφαρμογή σε όλους τους οικείους επιχειρ­ηματίες που βρίσκονται στην ίδια πραγμα­τική ή νομική κατάσταση η οποία καθορίζε­ται αντικειμενικά και συνίσταται στη συμμε­τοχή τους στις αγορές του τομέα των λιπαρών ουσιών, κατάσταση η οποία καθορίζεται σε σχέση με τον ίδιο τον σκοπό του κανονισμού, δηλαδή την τροποποίηση της εν λόγω κοινής οργανώσεως αγοράς.
The fact that Regulation No 1638/98 may have the effect, in particular, of limit ing the number of operators entitled to certain forms of aid by requiring the oil to be produced from plantings existing before the date of its adoption or entry into force cannot automatically deprive the Regulation of its general application, since it is not disputed that it applies to all the operators affected who are in the same objectively determined factual or legal situation, that is to say, operating in the olive oil markets — a situation defined by the measure in relation to its purpose, which is to amend the common organisation of those markets.