natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με διάταξη της 23ης Ιουνίου 1994, το Bundesarbeitsgericht υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 48, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚ και του άρθρου 7, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου (στο εξής: κανονισμός 1612/68).
By order of 23 June 1994, the Bundesarbeitsgericht (Federal Labour Court) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 48(2) of the Treaty and Article 7(1) and (4) of Regulation (EEC) No 1612/68 of the Council of 15 October 1968 on freedom of movement for workers within the Community (OJ, English Special Edition, 1968(11), p. 475).
Ως προς τους τελευταίους, ο νόμος κάνει διάκριση μεταξύ τοπικών υπαλλήλων γερμανικής ιθαγένειας και αυτών που δεν έχουν την ιθαγένεια αυτή.
By its question, the national Court seeks to ascertain whether the prohibition of discrimination based on nationality, laid down in Article 48(2) of the Treaty and Article 7(1) and (4) of Regulation No 1612/68, applies to a national of a Member State who is permanently resident in a non-member country, who is employed by another Member State in its embassy in that non-member country and whose contract of employment was entered into and is permanently performed there.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Boukhalfa και του γερμανικού Δημοσίου.
Under Paragraph 33 of the GAD, the conditions of employment of local staff not having German nationality are determined in accordance with the law of the host country and local custom.
Ο Gesetz Ober den Auswärtigen Dienst (γερμανικός νόμος περί του προσωπικού που
That principle must be deemed to extend also to cases in which there is a sufficiently close link between
εργασιακή σχέση διατηρεί αρκούντως στενό σύνδεσμο με το έδαφος της Κοινότητας.
the employment relationship, on the one hand, and the law of a Member State and thus the relevant rules of Community law, on the other.
Η Boukhalfa έχει τη βελγική ιθαγένεια.
the courts in Bonn and, ultimately, Berlin.
Πριν από τη σύναψη της συμβάσεως αυτής, η Boukhalfa ήταν ήδη εγκατεστημένη στη Αλγερία, όπου κατοικούσε.
Thirdly, the plaintiff in the main proceedings is affiliated for pension purposes to the German State social security system and is subject though to a limited extent to German income tax.
Με επιστολή της 19ης Νοεμβρίου 1991, η Boukhalfa ζήτησε να τύχει της ίδιας μεταχειρίσεως με τους τοπικούς υπαλλήλους γερμανικής ιθαγένειας. Το Γερμανικό Δημόσιο απέρριψε το αίτημα αυτό.
In situations such as that of the plaintiff in the main proceedings, Community law and thus the prohibition of discrimination based on nationality contained in the abovementioned Community provisions are applicable to all aspects of the employment relationship which are governed by the law of a Member State.
Εν προκειμένω, από τη δικογραφία προκύπτει όα η κατάσταση της προσφεύγουσας της κύριας δίκης διέπεται πολλαπλώς από τη γερμανική ρύθμιση.
In the present case, it is clear from the documents before the Court that the plaintiffs situation is subject to rules of German law in several respects.
Πρώτον, η σύμβαση εργασίας της συνήφθη σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους που την απασχολεί και όα μόνο κατ* εφαρμογή αυτού του δικαίου ορίστηκε όα οι όροι εργασίας της θα καθορίζονταν βάσει του αλγερινού δικαίου.
First her contract of employment was entered into in accordance with the law of the Member State which employs her and it is only pursuant to that law that it was stipulated that her conditions of employment were to be determined in accordance with Algerian law.
Πρέπει να τονισθεί συναφώς ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου μπορούν να εφαρμόζονται σε επαγγελματικές δραστηριότητες που ασκούνται εκτός του εδάφους της Κοινότητας, εφόσον η
«The prohibition of discrimination based on nationality, laid down in Article 48(2) of the EC Treaty and Article 7(1) and (4) of Regulation (EEC) No 1612/68 of the Councü of 15 October 1968 on freedom of movement for workers within the Community, applies to a national of a Member State who is permanently resident in a non-member country, who is employed by another Member State in its embassy in that non-member country and whose contract of employment was entered into and is permanently performed there, as regards aü aspects of the employment relationship which are governed by the legislation of the employing Member State.»
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
He proposed that the Court give the following reply:
*Η απαγόρευση των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας που περιέχεται στο άρθρο 48, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚ και στο άρθρο 7, παράγραφοι 1 και4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας ισχύει ως προς υπήκοο κράτους μέλους που κατοικεί μονίμως σε τρίτη χώρα, απασχολείται από άλλο κράτος μέλος στην πρεσβεία του στην τρίτη αυτή χώρα και του οποίου η σύμβαση εργασίας έχει συναφθεί στο έδαφος αυτού του κράτους όπου και εκτελείται αδιαλείπτως τούτο δε ως προς όλες τις πτυχές της εργασιακής σχέσεως που διέπονται από τη νομοθεσία αυτού του κράτους μέλους που είναι και ο εργοδότης»
«Article 48(2) of the EC Treaty and Article 7(1) and (4) of Council Regulation (EEC) No 1612/68 of 15 October 1968 on freedom of movement for workers within the Community must be interpreted as meaning that the principle of non-discrimination on grounds of nationality applies to the conditions of employment of citizens of the European Union employed by a Member State in one of its foreign representations in a non-member country in so far as such conditions of employment which are subject to the jurisdiction and the sovereignty of the Member State represented, retain a sufficiently close link with the Community.»
O ygvwóc εισαννελέοτ P.
Case C-206/94 Brennet AG / Vittorio Paletta Freedom of movement for persons
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Preliminary ruling (Social security — Recognition (Full Court) case, retened to the Court for a preliminary ruling a number of questions concerning the interpretation of Article 18 of Regulation No 574/72.
«Τα άρθρα 48, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚ και 7, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας, έχουν την έννοια όα η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας ισχύει ως προς τους όρους εργασίας των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως που απασχολούνται από κράτος μέλος σε μια από ας διπλωματικές του αντιπροσωπείες που βρίσκεται εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα, στο μέτρο που οι όροι αυτοί εργασίας, που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία και την κυριαρχία του αναπροσωπευομένου κράτους μέλους, διατηρούν αρκετά στενό σύνδεσμο με το κοινοτικό έδαφος.»
By order of 27 April 1994, the Bundesarbeitsgericht (Federal Labour Court) referred to the Court for a preliminary ruling three questions on the interpretation of Article 22(1) of Council Regulation (EEC) No 1408/71, as amended by Council Regulation (EEC) No 2001/83, and on the interpretation and validity of Article 18(1) to (5) of Council Regulation (EEC) No 574/72.
Προδικαστική «Κοινωνική ασφάλιση — Αναγνώριση ανικανότητας προς εργασία» (Ολομέλεια)
In view of that ruling, the Arbeitsgericht found in favour of Mr Paletta and his family. On appeal, its decision was upheld by the Landesarbeitsgericht
Κατά τον LFZG, όταν ο εργαζόμενος, μετά την πρόσληψη του, εμποδίζεται να εργασθεί λόγω ανικανότητας προς εργασία μη οφειλομένης σε υπαιτιότητα του, ο εργοδότης οφείλει να συνεχίσει την καταβολή των αποδοχών του κατά τη διάρκεια της περιόδου ανικανότητας προς εργασία, και μέχρι έξι εβδομάδες.
Under the LFZG, where, after the commencement of his employment an employee is unable to do his job because, through no fault of his own, he is unfit for work, the employer must continue to pay his wages for a period of up to six weeks.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Paletta, Ιταλού υπηκόου, και του εργοδότη του, της εταιρίας Brennet, εδρεύουσας στη Γερμανία, σχετικά με την άρνηση της να συνεχίσει να καταβάλλει τον μισθό του ενδιαφερομένου σύμφωνα με τον Lohnfortzahlungsgesetz (γερμανικό νόμο περί συνεχίσεως της καταβολής του μισθού) της 27ης Ιουλίου 1969 (στο εξής: LFZG).
According to the documents before the Court Mr Paletta, together with his wife and two children, reported sick during leave granted to them by Brennet for the period from 17 July 1989 to 12 August 1989, and Brennet refused to pay their wages during the first six weeks following the onset of the illness, on the ground that in the company's view, it was not bound by the medical findings made abroad, the veracity of which it had good reason to doubt
Από τη δικογραφία προκύπτει όα ο Paletta, καθώς και η σύζυγος του και τα δύο τέκνα τους, δήλωσαν ασθένεια κατά τη διάρκεια αδείας που είχαν λάβει από τη Brennet, για το χρονικό διάστημα από 17 Ιουλίου μέχρι 12 Αυγούστου 1989, και όα η εταιρία αυτή αρνήθηκε την καταβολή του μισθού τους για ας πρώτες έξι εβδομάδες μετά την εκδήλωση της ασθενείας τους με την αιτιολογία όα θεωρούσε όα δεν δεσμευόταν από ας ιατρικές διαγνώσεις που πραγματοποιήθηκαν στο εξωτερικό, για το αληθές των οποίων είχε σοβαρούς λόγους να αμφιβάλλει.
By this question, the national court asks whether Article 22(l)(a)(ii) of Regulation No 1408/71 is to be interpreted as covering national legislation under which an employee is entitled, on becoming incapacitated for work, to continued payment of his wages for a certain period, even where those wages are not payable until a given
Υπό ας συνθήκες αυτές το Arbeitsgericht Lörrach, επιληφθέν της διαφοράς, υπέβαλε στο Δικαστήριο διάφορα προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία ταυ άρθρου 18 του κανονισμού 574/72.
As to whether the national courts may, where there has been an abuse by the worker concerned, query the certification of incapacity for work issued in accordance with Article 18 of Regulation No 574/72, the Court has consistently held that Community law cannot be relied on for the purposes of abuse or fraud.
το δικαίωμα του εργαζομένου να συνεχίσει να λαμβάνει το μισθό του δεν γεννάται κατά την επέλευση της ανικανότητας προς εργασία, αλλά κατά την ημερομηνία που καθίσταται απαιτητός ο μισθός λόγω της σχέσεως εργασίας, ήτοι στο τέλος κάθε μήνα.
In that regard, Brennet argues that by inserting the clause «whose condition necessitates immediate benefits» in Article 22, the Community legislature intended to limit the operation of the procedure provided for therein to situations of urgency.
Κατά συνέπεια, ο Paletta δεν είχε άμεση ανάγκη να λάβει τις εν λόγω παροχές σε χρήμα, εφόσον δεν μπορούσε να απαιτήσει την καταβολή του μισθού του παρά μόνο σας 31 Αυγούστου 1989, δηλαδή 24 ημέρες μετά την επέλευση της ανικανότητας προς εργασία.
Under German legislation, entitlement to the continued payment of wages arises, not at the onset of incapacity for work, but at the date when the wages are payable under the terms of employment namely at the end of each month Consequently, Mr Paletta had no immediate need of cash benefits, since he could not claim his wages until 31 August 1989, that is to say, 24 days after the incapacity commenced.
Η ερμηνεία αυτή του άρθρου 22, παράγραφος 1, στοιχείο α', περίπτωση ii, του κανονισμού 1498/71 δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
Although the national courts may, therefore, take account — on the basis of objective evidence — of abuse or fraudulent conduct on the part of the worker concerned in order, where appropriate, to deny him the benefit of the provisions of Community law on which he seeks to rely, they must nevertheless assess such conduct in the light of the objectives pursued by those provisions.
Λαμβάνοντας υπόψη την απάντηση αυτή, το Arbeitsgericht δέχθηκε το αίτημα του Paletta και των μελών της οικογενείας του.
However, the case-law referred to by the Bundesarbeitsgericht according to which the worker must produce additional evidence that the medically certified incapacity for work is genuine, in cases where the employer argues on the basis of adequate supporting evidence that there are serious grounds for doubting the existence of the alleged incapacity, is not compatible with the objectives pursued by Article 18 of Regulation No 574/72.
Η σχετική απόφαση επικυρώθηκε, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, από το Landesarbeitsgericht.
A worker whose incapacity for work arises in a Member State other than the competent Member State would, as a result be confronted with difficulties involved in obtaining evidence which the Community rules in fact seek to eliminate.
Τότε η Brennet υπέβαλε αίτηση «Revision» (αναιρέσεως) ενώπιον του Bundesarbeitsgericht, το οποίο εξέφρασε διάφορες αμφιβολίες ως προς το περιεχόμενο της προαναφερθείσας αποφάσεως Paletta.
That condition indisputably encompasses «benefits in kind» needed forthwith, but it further implies that in urgent situations of that type, the worker concerned must also be entitled to any corresponding «cash benefits» which, as the Court has consistently held (Case 61/65 Vaassen-Göbbels ν Beambtenfonds Mijnbedrijf[1966] ECR 261), are essentially designed to compensate for the sick worker's loss of earnings and are therefore intended to cover his maintenance, which might otherwise be jeopardized.
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
In its judgment in Paletta, the Court gave a ruling solely on the interpretation of Article 18(1) to (4) of Regulation No 574/72, and did
Όπως ορθά παρατήρησε η Επιτροπή, η διάταξη αυτή, θέτοντας την προϋπόθεση όα η κατάσταση του ασθενούς πρέπει να «απαιτεί άμεση χορήγηση παροχών», επιτάσσει να έχει διαγνωσθεί ιατρικής φύσεως ανάγκη για άμεση παροχή.
On the other hand, that provision does not preclude employers from adducing evidence to support, where appropriate, a finding by the national court of abuse or fraudulent conduct on the part of the worker concerned, in that although he may claim to have become incapacitated for work, such incapacity having been certified in accordance with Article 18 of Regulation No 574/72, he was not side at all.
Όμως, κατά τη γερμανική νομοθεσία,
Article 22(l)(a)(u)) of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons and their families moving
από τις οποίες απορρέουν σοβαρές αμφιβολίες περί της προβαλλόμενης ανικανότητας, είναι ασυμβίβαστη προς τους σκοπούς που επιδιώκει το άρθρο 18 του κανονισμού 574/72.
within the Community, as amended by Council Regulation (EEC) No 2001/83 of 2 June 1983, is to be interpreted as covering national legislation under which an employee is entitled, on becoming incapacitated f or work, to continued payment of lus wages for a certain period, even where those wages are not payable until a given period has elapsed since the incapacity commenced.
Αντιθέτως, η διάταξη αυτή δεν εμποδίζει το ενδεχόμενο να μπορεί ο εργοδότης να προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία παρέχουν ενδεχομένως στο εθνικό δικαστήριο τη δυνατότητα να διαπιστώσει την ύπαρξη καταχρηστικής ή δολίας συμπεριφοράς, προκύπτουσας από το γεγονός όα ο εργαζόμενος, αν και επικαλείται ανικανότητα προς εργασία πιστοποιούμενη συμφωνά με το άρθρο 18 του κανονισμού 574/72, δεν ασθένησε.
The interpretation of Article 18(1) to (5) of Council Regulation (EEC) No 574/72 of 21 March 1972 fixing the procedure f or implementing Regulation (EEC) No 1408/71, given by the Court in its judgment in Case C-45/90 Paletta ν Brennet [1992] ECR 1-3423, does not imply that employers are barred from adducing evidence to support, where appropriate, a finding by the national court of abuse or fraudulent conduct on the part of the worker concerned in that, although he may claim to have become incapacitated for work, such incapacity having been certified in accordance with Article 18 of that regulation, he was not sick at all.»
Το άρθρο 22, παράγραφος 1, στοιχείο α, ψηφίο ü, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας όπως ισχύει μετά τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, έχει την έννοια όα καλύπτει εθνική ρύθμιση κατά την οποία ο εργαζόμενος που βρίσκεται σε κατάσταση ανικανότητας προς εργασία δικαιούται να συνεχίσει να λαμβάνει ης αποδοχές του για ορισμένο χρονικό διάστημα, ακόμα και αν η καταβολή του μισθού του πρέπει να πραγματοποιείται μόνο για ορισμένο χρόνο μετά την επέλευση της ανικανότητας προς εργασία
Article 22(1) of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, selfemployed persons and members of their family moving within the Community, as amended and updated by Council Regulation (EEC) No 2001/83 of 2 June 1983, is to be interpreted as meaning that Regulation No 1408/71 applies even where, in accordance with the applicable national legislation, cash benefits are not payable until a certain period of time (three weeks) has elapsed since the onset of the incapacity for work.
Η ερμηνεία του άρθρου 18, παράγραφοι 1 έως 5, του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 νου Συμβουλίου, της 21 ης Μαρτίου 1972, που καθορίζει τον τρόπο εφαρμογής νου κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, την οποία παρέσχε το Δικαστήριο με την απόφαση της 3ης Ιουνίου 1992, C-45/90, Paletta (Συλλογή 1992, α 13423), δεν έχει την έννοια όα απαγορεύεται στον εργοδότη να προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία τα οποία παρέχουν ενδεχομένως στο εθνικό δικαστήριο τη δυνατότητα να διαπιστώσει την ύπαρξη καταχρηστικής ή δολίας συμπεριφοράς προκύπτουσας από το γεγονός ότι ο εργαζόμενος αν και επικαλείται ανικανότητα προς εργασία πιστοποιούμενη σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο 18, δεν ασθένησε,*
Article 18(1) to (5) of Council Regulation (EEC) No 574/72 of 21 March 1972 laying down the procedure for implementing Regulation (EEC) No 1408/71 is to be interpreted as not precluding the institution responsible for paying the benefits, in this case the employer, from adducing evidence of the existence of circumstances which establish conclusively that there was no incapacity for work.
Ο vevotóc εισαννελέοκ: Γ. Koouac ανέπτυξε oc προτάσεκ του κατά τη συνεδρίαση trie ολοιιέλειοκ του Δικαστηρίου τικ 30rk Ιανουαρίου 1996.
On that construction, Article 18(1) to (5) of Regulation No 574/72 is not contrary to the principle of proportionality.»
Πρότεινε να δοθούν οι ακόλουθες απαντήσεις:
Case C-234/95 Commission of the European Communities / French Republic Company law
3) Ερμηνευόμενο κατ* αυτόν τον τρόπο το άρθρο 18, παράγραφοι 1 έως 5, τον κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου δεν παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας.»
(Failure of a Member State to fulfil its obligations — Directive 92/50/EEC) (Fifth Chamber)
Υποθ. C-234/95 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Γαλλικής Δημοκρατίας Δίκαιο των επιχειρήσεων
Under the first paragraph of Article 44(1) of the directive, Member States were to bring into force the laws, regulations and administrative provisions needed in order to comply with the directive before 1 July 1993 and to inform the Commission thereof forthwith.
«Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 92/50/ΕΟΚ» (Πέμπτο τμήμα) θέσουν σε ισχύ ας αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την οδηγία πριν από την 1η Ιουλίου 1993 και αμέσως να πληροφορήσουν σχετικώς την Επιτροπή.
By application lodged at the Court Registry on 5 July 1995, the Commission of the European Communities brought an action under Article 169 of the EC Treaty for a declaration that by failing to adopt the laws, regulations and administrative provisions needed in order to comply with Council Directive 92/50/EEC of 18 June 1992 relating to the coordination of procedures for the award of public service contracts (OJ 1992 L 209, p. 1) and, in the alternative, by failing to inform the Commission of such measures forthwith, the French Republic has failed to fulfil its obligations under that directive and, in particular, Article 44 thereof.
Η Γαλλική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την παράλειψη.
Since the directive has not been transposed into national law within the prescribed period, the Commission's action in that respect must be considered to be well founded.
Δεδομένου όα η μεταφορά της οδηγίας δεν πραγματοποιήθηκε εντός της ταχθείσας προθεσμίας, πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη η σχετική προσφυγή που άσκησε η Επιτροπή.
«J. By failing to adopt, wohin the prescribed period, the laws, regulations and administrative provisions needed in order to comply with Council Directive 92/50/EEC of 18 June 1992 relating to the coordination of procedures f or the award of public service contracts, the French Republic has failed to fulfil its obligations under Article 44(1) ofthat directive;
O vevMtóc ειοαννελέοτ Α. La Pergola ανέπτυξε oc προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του πέιιπτου ταήιιατο: ττκ 14ΤΚ Μαρτίου 1996.
Advocate General A La Pergola delivered his Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 14 March 1996.
«να δεχθεί την προσφυγή και, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, να καταδικάσει το καθού κράτος στα δικαστικά έξοδα.»
«Uphold the application and order the defendant State, pursuant to Article 69(2) of the Rules of Procedure, to pay the costs.»
Υποθ. C-253/95 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Δίκαιο των επιχειρήσεων
Case C-253/95 Commission of the European Communities / Federal Republic of Germany Company law
»Παράβαση κράτους μέλους — Οδηγία 92/50/ΕΟΚ» (Πέμπιο τμήμα)
(Failure of a Member State to fulfil its obligations — Directive 92/50/EEC) (Fifth Chamber)
Συνθήκης ΕΚ και του άρθρου 44, παράγραφος 1, της ως άνω οδηγίας.
The German Government does not deny the infringement. It submits, however, that immediately after the expiry of the time-limit for transposition of the directive into national law, the Federal Ministry of Economic Affairs indicated to the relevant contracting authorities that, as from 1 July 1993, the directive was directly applicable to the award of service contracts.
Κατά το άρθρο 44, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας, τα κράτη μέλη όφειλαν να θέσουν σε ισχύ ας αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν προς την οδηγία πριν από την 1η Ιουλίου 1993 και να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.
By application lodged at the Court Registry on 20 July 1995, the Commission of the European Communities brought an action under Article 169 of the EC Treaty for a declaration that, by failing to adopt the laws, regulations and administrative provisions needed in order to comply with Council Directive 92/50/EEC of 18 June 1992 relating to the coordination of procedures for the award of public service contracts (OJ 1992 L 209, p. 1) and, in the alternative, by failing to inform the Commission forthwith of the measures taken, the Federal Republic of Germany has failed to fulfil its obligations under the third paragraph of Article 189 of the EC Treaty in conjunction with Article 44(1) of that directive.
Η Γερμανική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την παράβαση. Ωστόσο, ισχυρίζεται ότι, αμέσως μετά
Under the first paragraph of Article 44(1) of the directive, Member States were to bring into force the laws, regulations and administrative provisions needed in order to comply with the directive before 1 July 1993 and to inform the Commission thereof forthwith.
οδηγία κατά του παραβάντος ας υποχρεώσεις του κράτους μέλους.
Since the directive has not been transposed into national law within the prescribed period, the Commission's action in that respect is well founded.
Δεδομένου όα η μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο δεν πραγματοποιήθηκε εντός της ταχθείσας προθεσμίας, πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη η προσφυγή που άσκησε εν προκειμένω η Επιτροπή.
«J. By failing to adopt, within the prescribed period, the laws, regulations and administrative provisions needed in order to comply with Council Directive 92/50/EEC of 18 June 1992 relating to the coordination of procedures for the award of public service contracts, the Federal Republic of Germany has failed to fulfil its obligations under Article 44(1) of that directive;
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
The Federal Republic of Germany is ordered to pay the costs.»