natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πρέπει σχετικώς να τονισθεί ότι στην περίπτωση που ο εργαζόμενος συγκεντρώνει, δυνάμει εθνικής νομοθετικής ρυθμίσεως τύπου Α, τις προϋποθέσεις που απαιτούνται προκειμένου να αποκτήσει δικαίωμα επί παροχής, το θεωρητικό ποσό της εν λόγω παροχής είναι ίσο με το προβλεπόμενο στο πρώτο εδάφιο του άρθρου 4ο, παράγραφος 1, ποσό, δηλαδή με το ποσό της πλήρους παροχής που θα εδικαιούτο ο εν λόγω εργαζόμενος βάσει της εθνικής νομοθεσίας, εάν δεν ελάμβανε παροχή δυνάμει της νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους.
The Court pointed out in that regard that when, under Type A national legislation, a worker satisfied the conditions for entitlement to a benefit, the theoretical amount of that benefit was equal to the amount referred to in the first subparagraph of Article 46 (1), that is to say the amount of the full benefit to which the worker would have been entitled under the national legislation had he not been entitled to a benefit under the legislation of another Member State.
Πρέπει, κατά συνέπεια, να δοθεί καταφατική απάντηση στο πρώτο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος.
Consequently, in such a case, provided In any event that the theoretical amount of the benefit calculated by the institution of another Member State was no higher, the rule against overlapping laid down by Article 46 (3) limited the aggregate amount of the benefits, calculated in
Επιβάλλεται, κατά συνέπεια, να δοθεί απάντηση στο δεύτερο σκέλος του ιδίου ερωτήματος το οποίο θέτει το ζήτημα αν, ερμηνευόμενες υπ αυτή την έννοια, οι διατάξεις του άρθρου 46, παράγραφος 3, συμβιβάζονται με το άρθρο 51 της Συνθήκης.
- 14 - accordance with Article 46 (1) and (2), to the amount of the full benefit to which the worker might be entitled under the Type A national legislation alone.
Το συμπέρασμα αυτό δεν επηρεάζεται από το γεγονός, το οποίο επικαλείται ο προσφεύγων της κύριας δίκης στις παρατηρήσεις που κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, οτι ο διακινούμενος εργαζόμενος υφίσταται, ωστόσο, δυσμενή μεταχείριση σε σχέση με τον ημεδαπό εργαζόμενο, καθόσον υφίσταται δυσμενείς συνέπειες που προκύπτουν από τον καταμερισμό των παροχών και την ανασφάλεια δικαίου που συνδέεται με την ενδεχόμενη αναπροσαρμογή τους.
The Court pointed out, in that regard, that the rule against overlapping laid down by Article 46 (3) of Regulation No. 1408/71 could not be regarded as incompatible with Article 51 of the Treaty because, in a situation such as that at issue in the present case, its effect was to limit the aggregate amount of the benefits paid to the migrant worker to an amount equal to that of the full benefit payable by the institution of the State applying Type A legislation and, consequently, to prevent that limit from varying depending on the periods of insurance completed under the Type Β legislation.
Πρέπει, πράγματι, να τονιστεί ότι οι δυσμενείς αυτές συνέπειες, οι οποίες, εξάλλου, περιορίζονται κατά το δυνατό από ορισμένες διατάξεις του κανονισμού 1408/71 και του κανονισμού 574/72, είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένες με το γεγονός ότι το άρθρο 51 της Συνθήκης δεν αποσκοπεί στη θέσπιση κοινού συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως άλλα στη θέσπιση κανόνων για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως των κρατών μελών.
That rule could be applied only if it did not have the effect of reducing the migrant worker's entitlement under the Type A legislation alone; moreover, it did not place the worker in a position less favourable than if he had completed all his periods of insurance in the State applying that type of legislation.
Το δεύτερο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου αφορά το αν, στην περίπτωση που νέος υπολογισμός των παροχών κατά το άρθρο 51, παράγραφος 2, του κανονισμού 1408/71 έχει ως αποτέλεσμα την μείωση της παροχής που καταβάλλεται από τον φορέα κράτους μέλους, χωρίς μεταβολή της παροχής που καταβάλλεται από τον φορέα άλλου κράτους μέλους και, συνεπώς, ο τελευταίος αυτός φορέας δεν οφείλει να καταβάλει στον δικαιούχο των παροχών καθυστερούμενες συντάξεις, το άρθρο 112 του κανονισμού 574/72 επιβάλλει στον πρώτο φορέα την υποχρέωση να αναλάβει τις παροχές που καταβλήθηκαν επιπλέον κατά την περίοδο που είναι απαραίτητη για τον εκ νέου υπολογισμό των παροχών.
That conclusion could not be affected by the circumstance, referred to by the plaintiff in the main proceedings in his observations submitted to the Court, that a migrant worker was none the less placed at a disadvantage in comparison with a national worker, since he had to accept the drawbacks involved in the splitting of the benefits and the legal uncertainty involved in the possibility that they might be reassessed.
Η ερμηνεία αυτή των σχετικών διατάξεων της κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
The Court pointed out that those drawbacks, which were, moreover, limited as far as possible by certain provisions of Regulation No. 1408/71 and Regulation No. 574/72, were inherent in the fact that Article 51 of the Treaty was not intended to set up a common system of social security but sought merely to lay down rules co-ordinating the social security systems of the Member States.
Πράγματι, πρέπει, καταρχάς, να τονιστεί ότι, δυνάμει των διατάξεων της παραγράφου 1, του άρθρου 111, η έλλειψη ή η ανεπάρκεια καθυστερουμένων συντάξεων δεν αποτελεί, εν πάση περιπτώσει, επαρκές στοιχείο ώστε να θεωρηθεί ως αδύνατη η πλήρης ή μερική αναζήτηση των ποσών που έχουν καταβληθεί επιπλέον.
In its second question, the national court sought to know whether, when a recalculation of benefits carried out under Article 51 (2) of Regulation No. 1408/71 led to a reduction of the benefit paid by the institution of one Member State, without any change in the benefit paid by the institution of another Member State, which therefore held no arrears of pensions to be paid to the recipient of the benefits, Article 112 of Regulation No. 574/72 required the first institution to bear the cost of the benefits overpaid during the period needed for the recalculation of the benefits.
15 παραγράφου 2, βάσει των οποίων είναι δυνατός ο συμψηφισμός των ποσών αυτών με κάθε άλλη παροχή καταβαλλόμενη από φορέα οιουδήποτε κράτους μέλους.
It pointed out, first, that under Article 111 (1) the absence of any, or sufficient, arrears could not in any event be enough to render it impossible to recover all or part of the amount overpaid. The second sentence of that paragraph provided that 1n such cases Article 111 (2) was to be applied, making it possible to deduct those sums from the benefits paid by an Institution in any other Member State.
Εξάλλου, όπως προκύπτει από το ίδιο του το γράμμα, το άρθρο 111 δεν επιβάλλει στον φορέα που κατέβαλε επιπλέον ποσά την υποχρέωση να στραφεί έναντι άλλων φορέων προς αναζήτηση του σχετικού ποσού.
Secondly, in view of Its title, Article 111 did not require an institution which had paid sums in excess to turn to other institutions to recover the amount overpaid.
Πρόκειται απλώς για δυνατότητα που διαθέτει, την οποία μπορεί να μη χρησιμοποιήσει και η οποία δεν του απαγορεύει να αναζητήσει απευθείας τα ποσά αυτά από τον δικαιούχο.
That was merely one possibility, which it might choose not to use and which did not prevent it from recovering those amounts directly from the recipient.
Κατά συνέπεια, το τμήμα της φράσεως "εφόσον ... η αναζήτηση τους (των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών) είναι αδύνατη", του άρθρου 112 του κανονισμού 5/4/72 δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αναφέρεται μόνο στις περιπτώσεις κατά τις οποίες τα ποσά αυτά δεν μπορούν να συμψηφιστούν με καθυστερούμενες συντάξεις ή με οποιαδήποτε άλλη παροχή καταβαλλόμενη από φορέα άλλου κράτους μέλους.
It followed that the phrase "when their recovery has become Impossible" used 1n Article 112 of Regulation No. 574/72 could not be Interpreted as referring only to cases where payments could not be deducted from arrears or even from any other benefit payable by an institution of another Member State.
Οι διατάξεις του άρθρου 46, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, έχουν την έννοια ότι το υψηλότερο από τα θεωρητικά ποσά παροχών, που υπολογίζονται κατά τις διατάξεις της παραγράφου 2, στοιχείο α, αποτελεί το ανώτατο όριο των παροχών που μπορεί να διεκδικήσει διακινούμενος εργαζόμενος βάσει της κοινοτικής νομοθεσίας.
Article 46 (3) of Council Regulation No. 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to self-employed persons and to members of their families moving within the Community must be interpreted as meaning that the highest theoretical amount of benefits calculated according to Article 46 (2) (a) constitutes the limit on the benefits which may be claimed by a migrant worker under Community legislation even where that theoretical amount is equal to the full benefit payable under the legislation of one Member State alone.
Ερμηνευόμενες υπ'αυτή την έννοια, οι εν λόγω διατάξεις δεν είναι ασυμβίβαστες με το άρθρο 51 της Συνθήκης, εφόσον το άρθρο 46 εφαρμόζεται μόνο όταν η εφαρμογή του συνεπάγεται τη χορήγηση στον διακινούμενο εργαζόμενο παροχών τουλάχιστον του ιδίου ύψους με εκείνες που θα ελάμβανε απο την αποκλειστική εφαρμογή διατάξεων μιας εθνικής νομοθεσίας.
On that interpretation, the provisions in question are not incompatible with Article 51 of the EEC Treaty, since Article 46 is applicable only if it allows a migrant worker to be granted benefits at least as high as those payable under the legislation of one State alone.
Όταν, κατόπιν νέου υπολογισμού των παροχών, βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, μειωθούν οι καταβαλλόμενες από τον αρμόδιο φορέα κράτους μέλους παροχές, χωρίς να μεταβληθούν οι καταβαλλόμενες από φορέα άλλου κράτους μέλους παροχές, ο δεύτερος δε αυτός φορέας δεν οφείλει να καταβάλει στον δικαιούχο των παροχών καθυστερούμενες συντάξεις, το άρθρο 112 του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, δεν υποχρεώνει τον πρώτο φορέα να φέρει το βάρος των παροχών που κατέβαλε αχρεωστήτως κατά την περίοδο που ήταν αναγκαία για τον νέο υπολογισμό."
When a recalculation of benefits pursuant to Article 51 (2) of Council Regulation (EEC) No. 1408/71 leads to a reduction in the benefit paid by the institution of one Member State, without any alteration to the benefit paid by the institution of another Member State, and the second institution thus holds no pension arrears due to the recipient of the benefits, Article 112 of Council Regulation No. 574/72 of 21 March 1972 laying down the procedure for implementing Regulation (EEC) No. 1408/71 does not oblige the first institution to bear the expense of the benefits overpaid during the period needed for recalculating the benefits".
Ο γενικός εισαγγελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 8ης Φεβρουαρίου 1990.
Mr Advocate General Jacobs delivered his Opinion at the sitting on 8 February 1990.
Πρότεινε να δοθεί η ακόλουθη απάντηση:
He proposed that the Court should rule as follows:
Όταν ο αρμόδιος φορέας κράτους μέλους εφαρμόζει τον κανόνα του άρθρου 46, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, περί απαγορεύσεως των σωρεύσεων το γεγονός ότι το "υψηλότερο από τα θεωρητικά ποσά παροχών", κατά την έννοια του πρώτου εδαφίου της εν λόγω διατάξεως, αντιστοιχεί με την παροχή που οφείλεται αποκλειστικώς βάσει της εθνικής νομοθεσίας που εφαρμόζει, δεν αποκλείει τη μείωση αυτής της παροχής από τον εν λόγω φορέα προκειμένου να διασφαλιστεί ότι το συνολικό ύψος των παροχών που λαμβάνει ο ενδιαφερόμενος δεν θα υπερβαίνει το υψηλότερο θεωρητικό ποσό.
When the competent institution of a Member State applies the rule against the overlapping of benefits laid down in Article 46 (3) of Regulation No. 1408/71, the fact that the "highest theoretical amount of benefits", within the meaning of the first subparagraph of that provision, corresponds to the benefit payable under its national legislation alone does not prevent it from reducing that benefit in such a way as to ensure that the total sum of benefits received by the person concerned does not exceed the highest theoretical amount.
Το άρθρο 46, παράγραφος 3, του κανονισμού 1408/71 δεν είναι ασυμβίβαστο με το άρθρο 51 της Συνθήκης, καθόσον έχει ως αποτέλεσμα, σε μια τέτοια περίπτωση, ότι η παροχή που οφείλεται βάσει της νομοθεσίας του προαναφερθέντος κράτους μέλους μειώνεται κατά ολόκληρο το ποσό της παροχής που οφείλεται σε άλλο κράτος μέλος.
Article 46 (3) of Regulation No. 1408/71 is not incompatible with Article 51 of the Treaty, in so far as it has the result, in such a case, that the benefit payable under the national legislation of the aforesaid Member State is reduced by the full amount of the benefit payable in another Member State.
Όταν ο φορέας κράτους μέλους προβαίνει, κατά το άρθρο 51, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, σε νέο υπολογισμό το αποτέλεσμα του οποίου είναι η μείωση του ποσού των οφειλομένων παροχών, το άρθρο 112 του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 δεν απαγορεύει στον εν λόγω φορέα να προβεί στην αναζήτηση των ποσών που καταβλήθηκαν επιπλέον σε σχέση προς το οφειλόμενο ποσό".
When the Institution of a Member State carries out a recalculation pursuant to Article 51 (2) of Regulation No. 1408/71 which results in a reduction of the amount of benefit payable, that institution is not precluded by Article 112 of Regulation No. 574/72 from recovering payments made in excess of the amount due".
υποθ. C85/89 : Maria Ravida κατά Office National des Pensions (ONP)
Case C-85/89: Maria Ravida ν Office National des Pensions (ONP) - 21 March 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Social security - Oldage benefits - Revalorization and recalculation of benefits) (Third Chamber)
Με απόφαση της 7ης Μαρτίου 1989, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 15 Μαρτίου 1989, το Tribunal du Travail της Nivelles υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 51 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου.
By a judgment of 7 March 1989, received at the Court on 15 March 1989, the Tribunal du Travail, Nivelles, referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 51 of Council Regulation (EEC) No. 1408/71.
Η Ravida, προσφεύγουσα της κύριας δίκης, εργάσθηκε, όπως και ο σύζυγος της που απεβίωσε το 1978, ως μισθωτή στην Ιταλία και το Βέλγιο.
Mrs Ravida, the plaintiff in the main proceedings, had been employed in Italy and Belgium, as had her husband, who died in 1978.
Την 1η Απριλίου 1980, το σωρευμένο ποσό της συντάξεως λόγω αποχωρήσεως από την υπηρεσία και της συντάξεως επιζώντος που ελάμβανε η Ravida ano τον αρμόδιο ιταλικό και βελγικό φορέα ανερχόταν σε 204.502 βελγικά φράγκα.
On 1 April 1978, the combined amount of the retirement and survivor's pensions paid to Mrs Ravida by the competent Italian and Belgian institutions should have been Bfr 204 057.
Κατόπιν αυτού η σύνταξη επιζώντος, η χορηγούμενη από τον βελγικό φορέα, μειώθηκε κατά 7.445 βελγικά φράγκα ώστε το σωρευμένο ποσό της βελγικής και ιταλικής συντάξεως να είναι ¡σο προς το ανώτατο όριο των 197.057 βελγικών φράγκων, που καθόρισε το βελγικό βασιλικό διάταγμα της 21ης Δεκεμβρίου 1967.
However, the survivor's pension calculated by the Belgian institution was reduced by Bfr 7 445 in order to ensure that the combined amount of the
Μεταγενέστερα, ο ΟΝΡ διαπίστωσε ότι, κατ'εφαρμογή των ιταλικών κανονιστικών διατάξεων περί προσαρμογής των συντάξεων στο κόστος ζωής, η λόγω αποχωρήσεως από την υπηρεσία ιταλική σύνταξη της Ravida αυξήθηκε κατά τέτοιο τρόπο ώστε το σωρευμένο ποσό των τεσσάρων συντάξεων να υπερβαίνει το ανώτατο όριο που καθορίζει η βελγική κανονιστική ρύθμιση.
The ONP subsequently discovered that, pursuant to the Italian rules relating to the index-Unking of pensions, the Italian retirement pension paid to Mrs Ravida had increased, with the result that the combined amount of the four pensions was in excess of the limit laid down by the Belgian legislation.
0 εν λόγω φορέας αποφάσισε, κατά συνέπεια, να μειώσει από τον Ιούλιο του 1986 το ποσό της βελγικής συντάξεως επιζώντος που λαμβάνει η προσφεύγουσα ώστε να τηρηθεί το εν λόγω ανώτατο όριο.
It therefore decided to reduce the amount of the Belgian survivor's pension paid to the claimant with effect from July 1986, in order to comply with that limit.
Κατά της αποφάσεως αυτής η Ravida άσκησε προσφυγή ενώπιον του Tribunal du Travail της Nivelles, το οποίο ερωτά αν το άρθρο 51 του κανονισμού 1408/71 έχει την έννοια ότι στην περίπτωση κατά την οποία, δυνάμει των εθνικών κανονιστικών διατάξεων περί απαγορεύσεως της σωρεύσεως, η σύνταξη που καταβάλλεται από κράτος μέλος σε εργαζόμενο εκκαθαρίστηκε σε ποσό το οποίο, σωρευόμενο με παροχή διαφορετικής φύσεως που καταβάλλει άλλο κράτος μέλος, δεν υπερβαίνει ένα ορισμένο ανώτατο όριο, η σύνταξη πρέπει να υπολογίζεται εκ νέου, προς αποφυγή υπερβάσεως του εν λόγω ανωτάτου ορίου, σε περίπτωση μεταγενέστερων τροποποιήσεων της άλλης παροχής οφειλομένων στη γενική εξέλιξη της οικονομικής και κοινωνικής καταστάσεως.
Mrs Ravida brought proceedings challenging that decision before the Tribunal du travail, Nivelles, which sought to know whether Article 51 of Regulation No. 1408/71 was to be interpreted as meaning that when, under national rules against the overlapping of benefits, the pension paid to a worker by a Member State had been calculated at an amount such that, when added to the amount of a benefit of a different kind paid by another Member State, it did not exceed a certain ceiling, the pension was to be recalculated in order to prevent that ceiling from being exceeded if subsequent adjustments were made to the other benefit on account of the general evolution in the economic and social situation.
Πρέπει, σχετικώς, να τονισθεί ότι για να υπολογισθεί το ύψος των παροχών γήρατος που οφείλονται οε εργαζόμενο ο οποίος έχει διαδοχικώς υπαχθεί στη νομοθεσία δύο ή περισσοτέρων κρατών μελών, ο αρμόδιος φορέας καθενός των εν λόγω κρατών μελών οφείλει να προβεί σε σύγκριση μεταξύ του ποσού που οφείλεται δυνάμει της εθνικής και μόνο νομοθεσίας, περιλαμβανομένων των κανόνων περί απαγορεύσεως των σωρεύσεων που προβλέπει η εν λόγω νομοθεσία, και του ποσού που προκύπτει κατ'εφαρμογή του άρθρου 46 του κανονισμού 1408/71.
The Court pointed out that, when calculating the amount of the oldage benefits payable to a worker who had been subject to the legislation of two or more Member States, the competent institution in each Member State had to draw a comparison between the amount payable under the national legislation alone, Including any rules against overlapping, and the amount resulting from the application of Article 46 of Regulation No. 1408/71.
Όπως έχει ήδη τονίσει το Δικαστήριο, κάθε υεταγενέστερη τροποποίηση μιας από τις παροχές συνεπάγεται, καταρχήν, για κάθε παροχή, την πραγματοποίηση νέας συγκρίσεως μεταξύ του εθνικού συστήματος και του κοινοτικού συστήματος, προκειμένου να καθοριστεί ποιο είναι ευνοϊκότερο για τον εργαζόμενο, μετά από την επελθούσα τροποποίηση.
The Court had already held that, 1n principle, whenever there was an alteration in one of the benefits, a fresh comparison between the national system and the Community system was to be carried out in order to determine which system would be the more favourable to the worker after the alteration.
Το Δικαστήριο έχει, ωστόσο, τονίσει ότι για να ελαφρυνθεί η διοικητική επιβάρυνση που συνεπάγεται η επανεξέταση της καταστάσεως του εργαζομένου μετά από κάθε μεταβολή των χορηγουμένων παροχών, το άρθρο 51, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 αποκλείει τον νέο υπολογισμό των παροχών, κατά το άρθρο 46, και συνεπώς τη νέα σύγκριση μεταξύ του εθνικού συστήματος και του κοινοτικού συστήματος, όταν η μεταβολή οφείλεται σε παράγοντες ανεξάρτητους από την ατομική κατάσταση του εργαζομένου και είναι αποτέλεσμα της γενικής εξελίξεως της οικονομικής και κοινωνικής καταστάσεως.
It had, however, specified that, in order to reduce the administrative burden which a fresh examination of the worker's situation following every alteration of benefits received would represent, Article 51 (1) of Regulation No. 1408/71 precluded a recalculation of benefits in accordance with Article 46, and thus a fresh comparison between the national system and the Community system where the alteration resulted from events unconnected with the personal circumstances of the worker and was the consequence of the general evolution of the economic and social situation.
Υπ'αυτή την έννοια ερμηνευόμενο, το άρθρο 51, παράγραφος 1, εφαρμόζεται επίσης στην περίπτωση κατά την οποία η μεταβολή αφορά παροχή η οποία, δια της εφαρμογής των εθνικών κανόνων περί απαγορεύσεως της σωρεύσεως, επηρέασε τον αρχικό υπολογισμό των παροχών γήρατος.
Article 51 (1), thus construed, also applied to cases where the alteration affected a benefit which, through the application of national rules against overlapping, would have affected the initial calculation of the oldage benefits.
18 εργαζόμενο σύνταξη έχει εκκαθαρισθεί σε ποσό το ύψος του οποίου, σωρεύαμενο με το ποσό παροχής διαφορετικής φύσεως καταβαλλόμενης από άλλο κράτος μέλος, δεν υπερβαίνει ένα ορισμένο όριο, η σύνταξη δεν πρέπει να υπολογίζεται εκ νέου, προκειμένου να αποφευχθεί η υπέρβαση του εν λόγω ανωτάτου ορίου, σε περίπτωση μεταγενεστέρων τροποποιήσεων της άλλης παροχής που οφείλονται στη γενική εξέλιξη της οικονομικής και κοινωνικής καταστάσεως."
"Artide 51 of Council Regulation (EEC) No. 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to self-employed persons, and to members of their families moving within the Community 1s to be interpreted as meaning that when, under national rules against the overlapping of benefits, the pension paid to a worker by a Member State has been calculated at an amount such that, when added to the amount of a benefit of a different kind paid by another Member State, it does not exceed a certain ceiling, the pension 1s not to be recalculated in order to prevent that celling from being exceeded 1f subsequent adjustments are made to the other benefit on account of the general evolution in the economic and social situation".
0 νενι^ ειοαννελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε τις ποοτάσεκ του στη συνεδρίαση της 7ης Φεβρουαρίου 1990.
Mr Advocate General Jacobs delivered his Opinion at the sitting on 7 February 1990.
Πρότεινε να δοθεί η ακόλουθη απάντηση: "Όταν ένα πρόσωπο λαμβάνει σύνταξη επιζώντος σε ένα κράτος μέλος και σύνταξη λόγω αποχωρήσεως από την εργασία σε άλλο κράτος μέλος, που έχουν υπολογισθεί κατά το άρθρο 46 του κανονισμού 1408/71, το άρθρο 51, παράγραφος 1, του κανονισμού δεν επιτρέπει στον φορέα του ενός από τα κράτη μέλη να υπολογίζει εκ νέου και να μειώνει τη σύνταξη επιζώντοςκάθε φορά που η σύνταξη λόγω αποχωρήσεως αναπροσαρμόζεται στο άλλο κράτος μέλος λόγω της γενικής εξελίξεως της οικονομικής και κοινωνικής καταστάσεως. Από την άποψη αυτή, δεν έχει σημασία αν οι συντάξεις στηρίζονται ή μη στην επαγγελματική σταδιοδρομία του ιδίου προσώπου".
"Where a person is in receipt of a survivor's pension in one Member State and a retirement pension 1n another Member State, calculated in accordance with Article 46 of Regulation No. 1408/71, Article 51 (1) of that regulation precludes the institution of one Member State from recalculating and reducing the survivor's pension, if an adjustment 1s made to the retirement pension in the other Member State on account of the general evolution of the economic and social situation; for this purpose, it makes no difference whether the pensions are based on the same person's working career".
υποθ. C-234/88 : Επιχείρηση Wilhelm Lampe Mühle κατά Bundesanstalt für Landwirtschaftliche Marktordnung (BALM) 22.03.1990 (προδικαστική) Γεωργία - Σίκαλη - Εξισωτική αποζημίωση - Προϋποθέσεις χορηγήσεως" (Τέταρτο Τμήμα)
Case C-234/88: Firma Wilhelm Lampe Mühle ν Bundesanstalt für Landwirtschaftliche Marktordnung (BALM) - 22 March 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Agriculture - Rye - Carry-over payment - Conditions for granting) (Fourth Chamber)