natgillin/translations-raw huggingface dataset:
28 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες επικρίνουν την ερμηνεία που προσέδωσε το Πρωτοδικείο στην έννοια της «πλάνης» των τελωνειακών αρχών, διαπιστώνοντας ότι δεν υφίσταται πλάνη καταλογιζόμενη στις ίδιες τις τελωνειακές αρχές όταν η μη προσήκουσα μεταχείριση που επιφυλάσσουν στα εμπορεύματα συνάδει προς τη δήλωση που έχει υποβάλει ο εξαγωγέας.
By the second plea, the appellants contest the construction placed by the Court of First Instance on the notion of 'error' on the part of the customs authorities, inasmuch as it held that no error can be attributed to the customs authorities themselves where the incorrect treatment applied by them to the goods is in conformity with the declaration presented by the exporter.
Σύμφωνα με τις αναιρε­σείουσες, οι αρχές αυτές οδηγήθηκαν σε πλάνη, οπότε πληρούται η προβλεπόμενη στο άρθρο 5, παράγραφος 2, προϋπόθεση.
According to the appellants, those authorities were misled, and the condition laid down in Article 5(2) is therefore fulfilled.
29 Η Επιτροπή θεωρεί την αιτίαση αυτή ως προδήλως απαράδεκτη εφόσον τα προ­βαλλόμενα προς στήριξη της επιχειρήματα συνίστανται απλώς στην κατά γράμμα επανάληψη των ήδη προβληθέντων ενώπιον του Πρωτοδικείου επιχειρημάτων.
In the Commission's view, that complaint is manifestly inadmissible, since the arguments put forward in support of it merely reproduce word for word the arguments previously advanced before the Court of First Instance.
30 Πάντως, διαπιστώνεται ότι, με τον δεύτερο αυτό λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσεί­ουσες επικρίνουν την ερμηνεία της έννοιας της «πλάνης» στην οποία προέβη το Πρωτοδικείο.
However, it must be held that, in putting forward that second plea, the appellants are challenging the interpretation placed by the Court of First Instance on the notion of 'error'.
Επειδή πρόκειται για νομικό ζήτημα, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει επομένως να κριθεί παραδεκτός.
Since it concerns a point of law, that plea must therefore be declared admissible.
31 Πάντως, αρκεί η διαπίστωση ότι ορθώς το Πρωτοδικείο έκρινε, στις σκέψεις 58 έως 61 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι αρμόδιες αρχές δεν έχουν σφάλλει καθόσον οδηγήθηκαν σε πλάνη, ιδίως περί την καταγωγή των εμπορευμάτων, από ανακριβείς δηλώσεις του εξαγωγέα, την εγκυρότητα των οποίων δεν υποχρεούνται να εκτιμήσουν ή να ελέγξουν (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις Mecanarte, σκέψη 21, και Faroe Seafood κ.λπ., σκέψη 92).
Be that as it may, the Court of First Instance rightly held, in paragraphs 58 to 61 of the contested judgment, that the competent authorities did not commit any error, since they had been misled, in particular as to the origin of the goods, by incorrect declarations on the part of the person liable, the validity of which they did not have to check or assess (Mecanarte, paragraph 24, and Faroe Seafood and Others, paragraph 92).
32 Όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, μόνον τα σφάλματα που μπορούν να καταλογιστούν σε ενεργό συμπεριφορά των αρμοδίων αρχών γεννούν δικαίωμα
It is settled caselaw that only errors attributable to acts of the competent authorities confer entitlement to the waiver of post-clearance recovery of
Ι ­ 8697
I - 8697
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
In those circumstances, the second plea must be rejected as manifestly unfounded.
Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
The first part of the third plea
Με το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης επι­σημαίνοντας ότι κάποιος εμπορικός κίνδυνος είναι συμφυής στην αγορά.
By the first part of the third plea, the appellants claim that, by stating that a certain commercial risk is inherent in the market, the Court of First Instance violated the principle of the protection of legitimate expectations.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι αναιρεσείουσες επαναλαμβάνουν απλώς κατά γράμμα τα προβληθέντα ενώπιον του Πρωτοδικείου επιχειρήματα, οπότε αυτό το σκέλος του λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο.
The Commission maintains that the appellants are merely reproducing word for word the arguments advanced by them before the Court of First Instance, and that that part of the plea is therefore inadmissible.
Συναφώς, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να κριθεί παραδεκτός στο μέτρο που οι αναιρεσείουσες επικρίνουν, αν και λακωνικώς, την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση.
In that regard, the plea must be declared admissible inasmuch as the appellants are challenging, albeit laconically, the contested judgment.
Πάντως, αρκεί η διαπίστωση ότι ορθώς το Πρωτοδικείο επισήμανε, στις σκέψεις 62 και 63 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι κατ' αρχάς η Ευρωπαϊκή Κοινότητα
However, the Court of First Instance rightly observed in paragraphs 62 and 63 of the contested judgment, first, that the European Community cannot be made to
Ι ­ 8698
I - 8698
CPL IMPERIAL 2 και UNIFRIGO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ δεν είναι υποχρεωμένη να υφίσταται τις επιβλαβείς συνεπεΙς της παράτυπης συμπεριφοράς των προμηθευτών των εισαγωγέων, στη συνέχεια, ότι ο εισαγωγέας μπορεί να ασκήσει αγωγή αποζημιώσεως κατά του πλαστογράφου και, τέλος, ότι, υπολογίζοντας τα πλεονεκτήματα που μπορεί να του αποφέρει το εμπόριο προϊόντων για τα οποία μπορούν να ισχύουν δασμολογικές προτιμήσεις, ένας συνετός επιχειρηματίας που γνωρίζει την ισχύουσα ρύθμιση πρέπει να είναι σε θέση να εκτιμά τους κινδύνους της αγοράς στην οποία σκοπεύει να κινηθεί και να τους αποδέχεται, ως αποτελούντες μέρος των συνήθων προσκομμάτων του εμπορίου (βλ. αποφάσεις της 11ης Δεκεμβρίου 1980, 827/79, Acampora, Συλλογή τόμος 1980/ΙΠ, σ.
CPL IMPERIAL 2 AND UNIFRIGO V COMMISSION bear the adverse consequences of the wrongful acts of suppliers of importers, second, that the importer may seek compensation from the perpetrator of the fraud, and, finally, that, in calculating the benefits from trade in goods likely to obtain tariff preferences, a prudent trader aware of the rules must assess the risks inherent in the market which he is considering and accept them as normal trade risks (Case 827/79 Amministrazione delle Finanze ν Acampora [1980] ECR 3731, paragraph 8, and Case C­97/95 Pascoal ôc Filhos ν Fazenda Pública [1997] ECR 1­4209, paragraph 59).
Πράγματι, στους επιχειρηματίες εναπόκειται να λαμβάνουν, στο πλαίσιο των συμβατικών τους σχέσεων, τα απαραίτητα μέτρα προκειμένου να προφυλαχθούν από τέτοιους κινδύνους (βλ. προαναφερθείσες αποφάσεις Faroe Seafood κ.λπ., σκέψη 114, και Pascoal & Filhos, σκέψη 60). 39
It is the responsibility of traders to make the necessary arrangements in their contractual relations in order to guard against the risks of an action for post­clearance recovery (Faroe Seafood and Others, paragraph 114, and Pascoal ÔC Filhos, cited above, paragraph 60).
Υπό τις συνθήκες αυτές, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμο.
In those circumstances, the first part of the third plea must be rejected as manifestly unfounded.
Επί του δευτέρου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
The second part of the third plea
Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι το Πρωτοδικείο παρέβη τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρα 28 ΕΚ και 30 ΕΚ), υποστηρίζοντας ότι υφίσταται «τελω­
By the second part of the third plea, the appellants maintain that, by holding that there existed a 'customs' risk, and thus confirming the need for a covert restriction on intra­Community trade, the Court of First Instance infringed
41 Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 113, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να τροποποποιήσει το αντικείμενο της ενώπιον του Πρωτοδικείου διαφοράς (βλ. προαναφερθείσα διάταξη San Marco κατά Επιτροπής, σκέψη 47).
41 It must be recalled in that regard that, under Article 113(2) of the Rules of Procedure of the Court of Justice, the subjectmatter of the proceedings before the Court of First Instance may not be changed in the appeal (San Marco ν Commission, paragraph 47).
42 Αν επιτρεπόταν σε διάδικο να προβάλει για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρισμό, εν προκειμένω την παράβαση των άρθρων 30 και 36 της Συνθήκης, τον οποίο δεν είχε προβάλει ενώπιον του Πρωτοδικείου, τούτο θα σήμαινε ότι ο διάδικος αυτός θα είχε τη δυνατότητα να υποβάλει στην κρίση του Δικαστηρίου, του οποίου η αρμοδιότητα επί των αιτήσεων αναιρέσεως είναι περιορισμένη, διαφορά με περιε­χόμενο ευρύτερο απ' ό,τι είχε η διαφορά που εκδίκασε το Πρωτοδικείο.
Were a party to be allowed to put forward for the first time before the Court of Justice a plea in law — in the present case, infringement of Articles 30 and 36 of the Treaty — which it had not raised before the Court of First Instance, that would enable it to bring before the Court, whose jurisdiction in appeals is limited, a case of wider ambit than that which came before the Court of First Instance.
Στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται, συνεπώς, στον έλεγχο της εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτιμήσεως των ισχυρισμών που προβλήθηκαν και εξετάστηκαν ενώπιόν του (βλ., προαναφερθείσα διάταξη San Marco κατά Επιτροπής, σκέψη 49, και προαναφερθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Brazzelli Lualdi κ.λπ., σκέψη 59).
In an appeal, the jurisdiction of the Court of Justice is confined to review of the assessment made by the Court of First Instance of the pleas argued before it (San Marco ν Commission, paragraph 49, and Commission ν Brazzelli Lualdi, cited above, paragraph 59).
Ακόμα και αν υποτεθεί ότι ο προβαλλόμενος λόγος αναιρέσεως θεμελιώνεται σε φερομένη πλάνη περί το δίκαιο εκ μέρους του Πρωτοδικείου, από τον συνδυασμό των αποτελεσμάτων των άρθρων 51 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου και 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση καθώς και τα νομικά επι­χειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό (βλ. προ­αναφερθείσα διάταξη San Marco κατά Επιτροπής, σκέψη 37).
Even if the plea advanced were founded on an alleged error of law on the part of the Court of First Instance, it follows from the combined effects of Article 51 of the EC Statute of the Court of Justice and Article 112(l)(c) of the Rules of Procedure of the Court of Justice that an appeal must indicate precisely the contested elements of the judgment which the appellant seeks to have set aside, and also the legal arguments specifically advanced in support of the appeal {San Marco ν Commission, paragraph 37).
Οι αναιρεσείουσες ουδόλως διευκρινίζουν τη φύση της φερομένης παραβάσεως των άρθρων 30 και 36 της Συνθήκης, επιβεβαιώνοντας απλώς ότι «το σύνολο του ενδο­κοινοτικού εμπορίου επηρεάζεται από τον προαναφερθέντα "κίνδυνο" και πρέπει συνεπώς να υπόκειται σε ασφάλεια καλύπτουσα το ενδεχόμενο της υποχρεώσεως
The appellants have not in any way specified the nature of the alleged infringement of Articles 30 and 36 of the Treaty; they merely state that '[t]he entire system of Community trade would be affected by the aforesaid "risk" and would consequently be subject to the contingency of having to pay, several years
Ι ­ 8700
I - 8700
CPL IMPERIAL 2 και UNIFRIGO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ καταβολής, πολλά έτη μετά την εξαγωγή, δασμού που δεν υφίσταται πλέον» και ότι «πρόκειται για παράλογη άποψη».
CPL IMPERIAL 2 AND UNIFRIGO V COMMISSION after the exportation took place, a duty which no longer exists', and that 'this is an absurd idea'.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτο.
In those circumstances, the second part of the third plea must be rejected as manifestly inadmissible.
Επί τον τετάρτου λόγου αναιρέσεως
The fourth plea
Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, η CPL Imperial 2 ισχυρίζεται ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε την αρχή του non bis in idem, καθώς και τα άρθρα 5 του κανονισμού 1697/79 και 220 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτω­βρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ L 302, σ.
By the fourth plea, CPL Imperial 2 asserts that the Court of First Instance infringed the principle of non bis in idem and Articles 5 of Regulation No 1697/79 and 220 of Council Regulation (EEC) No 2913/92 of 12 October 1992 establishing the Community Customs Code (OJ 1992 L 302, p.
1), για τον λόγο ότι δεν ακύρωσε την επίδικη απόφαση όσον αφορά το μέρος με το οποίο η Επιτροπή επιτρέπει την είσπραξη των δασμών που αφορά φορτωτική για τους οποίους έχει ήδη καταβληθεί η πληρωμή από την CPL Imperial 2.
1), inasmuch as it did not annul that part of the contested decision in which the Commission authorised recovery of customs duties indicated on a customs slip in respect of which payment had already been effected by CPL Imperial 2.
Η Επιτροπή μπορούσε να επιτρέψει την εκ των υστέρων είσπραξη των ποσών σχετικά με τη φορτωτική αυτή μόνο στην περίπτωση που οφείλονταν.
According to the latter, the Commission should authorise the recovery of the sums relating to that slip only if they are due.
Ο ακριβής καθορισμός των ποσών αυτών εμπίπτει στην αρμοδιότητα του εθνικού δικαστή.
It is for the national courts to fix the precise amount of such sums.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος εφόσον δεν διευκρινίζεται επαρκώς.
The Commission regards that plea as inadmissible, since it has not been explained with sufficient clarity.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι προδήλως αβάσιμος.
The plea in question is manifestly unfounded.
Ι ­ 8701
I - 8701
99 — ΥΠΟΘΕΣΗ C­299/98 Ρ
1999 — CASE C-299/98 Ρ
Πράγματι, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να καθορίζει το ποσό της εκ των υοτέρων εισπράξεως εφόσον ο εθνικός δικαστής είναι ο μόνος αρμόδιος να κρίνει τη νομιμότητα της ιταλικής διοικητικής πράξεως περί της εκ των υστέρων εισπράξεως των δασμών.
49 The Court of First Instance held that it is not for the Commission to determine the amount to be recovered, since the national court has sole jurisdiction to review the legality of the Italian administrative act ordering post-clearance recovery of the duties.
Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η Επιτροπή απλώς απάντησε στην αίτηση των ιταλικών αρχών περί ερμηνείας του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 1697/79.
50 The Court of First Instance found that the Commission had merely responded to the Italian authorities' request regarding the interpretation of Article 5(2) of Regulation No 1697/79.
Η Επιτροπή δεν έλαβε θέση, με την επίδικη απόφαση, επί του απαιτητού ποσού των δασμών, στο οποίο αναφέρονται οι ιταλικές αρχές.
It did not express a view in the contested decision as to the amount of the import duties payable, as referred to by the Italian authorities.
Η Επιτροπή απλώς επανέλαβε το ποσόν που επισημαίνουν οι ιταλικές αρχές και επομένως ούτε προέβη σε υπολογισμό ούτε δικαιολόγησε το ποσόν που είχαν ορίσει οι ιταλικές αρχές.
The Commission merely took the sum indicated by the Italian authorities at its face value and did not therefore carry out any calculation or verify the amount arrived at by the Italian authorities.
51 Υπό τις συνθήκες αυτές, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμος.
51 In those circumstances, the fourth plea must be rejected as manifestly unfounded.
Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι, δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 1677/98 της Επιτροπής, της 29ης Ιουλίου 1998, περί τροποποι­ήσεως του κανονισμού 2454/93 (ΕΕ L 212, σ.
By the fifth plea, the appellants maintain that, in accordance with Commission Regulation (EC) No 1677/98 of 29 July 1998 amending Regulation No 2454/93 (OJ 1998 L 212, p.
18), τα κράτη μέλη μπορούν να προβούν στη μη είσπραξη δασμών εκ των υστέρων, το ποσόν των οποίων είναι κατώτερο των 50 000 ECU χωρίς άδεια της Επιτροπής, πράγμα το οποίο συμβαίνει εν προκειμένω.
18), Member States may waive post-clearance recovery of customs duties without authorisation from the Commission where, as in the present case, those duties amount to less than ECU 50 000.
Περαιτέρω, ο κανονισμός αυτός προβλέπει ότι οι αναιρεσείουσες πρέπει να πληροφορούνται και να ακούονται πριν ληφθεί αρνητική απόφαση.
Moreover, that regulation provides that persons such as the appellants are to be informed and heard before a negative decision is adopted.
Αρκεί η διαπίστωση ότι το άρθρο 42, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118 του εν λόγω
Suffice it to note that Article 42(2) of the Rules of Procedure, which is applicable to appeal proceedings by virtue of Article 118 of those Rules, provides that no
Ι ­ 8702
I - 8702
CPL IMPERIAL 2 και UNIFRIGO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ κανονισμού, απαγορεύει την προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία.
CPL IMPERIAL 2 AND UNIFRIGO V COMMISSION new plea in law may be introduced in the course of proceedings unless it is based on matters of law or of fact which come to light in the course of the procedure.
Εφόσον τα αναπτυχθέντα στο πλαίσιο του πέμπτου λόγου αναιρέσεως επιχειρήματα προβλήθηκαν από τις αναιρεσείουσες με το υπόμνημα απαντήσεως τους ενώπιον του Δικαστηρίου, ο δε κανονισμός 1677/98 εκδόθηκε και δημοσιεύθηκε πριν από την ημερομηνία της καταθέσεως της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος.
Since the arguments expounded in the context of the fifth plea were not raised by the appellants prior to the submission of their reply in the proceedings before the Court of Justice, and since Regulation No 1677/98 was adopted and published before the date on which their appeal was lodged, the fifth plea must be rejected as manifestly inadmissible.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι οι προβληθέντες από τις αναι­ρεσείουσες λόγοι αναιρέσεως προς στήριξη της αιτήσεως τους είναι είτε προδήλως απαράδεκτοι, είτε προδήλως αβάσιμοι.
It follows from all the foregoing considerations that the pleas in law advanced by the appellants in support of their appeal are either manifestly inadmissible or manifestly unfounded.
Συνεπώς, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί κατ' εφαρμογή του άρθρου 119 του Κανονισμού Διαδικασίας.
The appeal must therefore be dismissed in accordance with Article 119 of the Rules of Procedure.
56 Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118, ο ηττηθείς διά­δικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νι­
Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, which is applicable to appeal proceedings by virtue of Article 118, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party's pleadings.
Επειδή η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη των αναιρεσειουσών και οι αναιρεσείουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα.
Since the Commission has applied for costs, and since the appellants have been unsuccessful, they must be ordered to pay the costs.
Ι - 8704
I - 8704
Υπόθεση C­335/99 P(R)
Case C­335/99 P(R)
Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 14ης Δεκεμβρίου 1999. . . .
Order of the President of the Court, 14 December 1999
Ασφαλιστικά μέτρα — Αναστολή εκτελέσεως — Αναστολή εκτελέσεως της υποχρεώσεως συστάσεως τραπεζικής εγγυήσεως ως προϋποθέσεως για μη άμεση είσπραξη προστί­μου — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — Εξαιρετικές περιστάσεις (Άρθρο 242 ΕΚ)
Applications for interim measures — Suspension of operation of a measure — Suspension of the obligation to provide a bank guarantee as a condition for non­enforcement of the right to immediate payment of a fine — Conditions for granting — Exceptional circumstances
Ι ­ 8705
I ­ 8705
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C­335/99 P(R)
SUMMARY — CASE C-335/99 P(R)
Ασφαλιστικά μέτρα —Αναστολή εκτελέσεως —Αναστολή εκτελέσεως της υποχρεώσεως συστάσεως τραπεζικής εγγυήσεως ως προϋποθέσεως για μη άμεση είσπραξη προστί­μου — Προϋποθέσεις χορηγήσεως — Σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία — Λαμβάνεται υπόψη η οικονομική κατάσταση του ομίλου στον οποίο ανήκει η επιχείρηση
Applications for interim measures — Suspension of operation of a measure — Suspension of the obligation to provide a bank guarantee as a condition for nonenforcement of the right to immediate payment of a fine — Conditions for granting — Serious and irreparable damage — Account taken of the financial situation of the group to which the undertaking belongs
(Άρθρο 242 ΕΚ)
(Art. 242 EC)
Ασφαλιστικά μέτρα — Αναστολή εκτελέσεως — Προσωρινά μέτρα — Προϋποθέσεις χορηγήσεως —Σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία — Βάρος αποδείξεως
Applications for interim measures — Suspension of operation of a measure — Interim measures — Conditions for granting — Serious and irreparable damage — Standard of proof
(Άρθρο 242 ΕΚ) τουργία της επιχειρήσεως.
(Art. 242 EC) an assessment must be carried out on a case-by-case basis, having regard to the facts of each case and the legal issues involved.
Αίτηση αναιρέσεως που σκοπεί να επιτύχει απαλλαγή από την επιβολή της υποχρεώσεως, που έχει επιβληθεί από την Επιτροπή σε μια επιχείρηση, συστά­σεως τραπεζικής εγγυήσεως ως προϋ­ποθέσεως για μη άμεση είσπραξη προ­στίμου γίνεται δεκτή μόνον αν συντρέ­χουν εξαιρετικές περιστάσεις.
An application seeking waiver of the obligation to provide a bank guarantee as a condition for postponing recovery of a fine imposed by the Commission may be granted only in exceptional circumstances.
Για να κριθεί αν μια επιχείρηση μπορεί να συστήσει τραπεζική εγγύηση, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφα­λιστικών μέτρων δικαστής πρέπει να λαμβάνει υπόψη τον όμιλο των επιχει­ρήσεων στον οποίο ανήκει η επιχείρηση και, συγκεκριμένα, τους πόρους που διαθέτει συνολικά ο όμιλος αυτός.
In order to assess whether an under taking is in a position to provide a bank guarantee, regard must be had to the group of undertakings to which it belongs and, in particular, to the resources available to that group as a whole.
Πράγματι, η δυνατότητα απαιτήσεως τραπεζικής εγγυήσεως, που προβλέπε­ται ρητώς στις διαδικασίες λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, στους Κανονισ­μούς Διαδικασίας του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου, αντιστοιχεί σε μια γενική και εύλογη συμπεριφορά της Επιτροπής.
In the context of applications for interim relief, express provision is made in the Rules of Procedure of both the Court of Justice and the Court of First Instance for requiring security to be lodged, consistent with the general policy of the Commission which has been found to be reasonable.
Η προσέγγιση αυτή στηρίζεται στο ότι τα αντικειμενικά συμφέροντα της οικείας επιχειρήσεως δεν παρουσιάζουν αυτο­τέλεια ως προς τα συμφέροντα των φυσικών ή νομικών προσώπων που την ελέγχουν ο δε σοβαρός και ανεπα­νόρθωτος χαρακτήρας της προβαλλό­μενης ζημίας πρέπει συνεπώς να κρίνε­ται στο επίπεδο του ομίλου που συνι­στούν τα πρόσωπα αυτά.
That approach is based on the idea that the objective interests of the undertaking concerned are not wholly distinct from those of the natural or legal persons which control it and that the serious and irreparable nature of the damage alleged must therefore be appraised at the level of the group comprising those persons.
Αυτή η σύγχυση συμφερόντων δικαιολογεί ειδι­κότερα το ότι το συμφέρον επιβιώσεως της οικείας επιχειρήσεως δεν κρίνεται ανεξαρτήτως του συμφέροντος για τη
In particular, the fact that interests thus overlap is justification for not assessing the undertaking's interest in its own survi-
Στο πλαίσιο εκτιμήσεως μιας αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, κατάσταση κατά την οποία μια επιχείρηση υποχρεούται να ζητήσει την κίνηση διαδικασίας δια­πιστώσεως αφερεγγυότητας μπορεί να συνιστά σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία, δεδομένων των κινδύνων που η διαδικασία αυτή συνεπάγεται για την ίδια την ύπαρξη της οικείας επιχει­ρήσεως και των σημαντικών συνεπειών που προκαλεί μια τέτοια διαδικασία, οι οποίες παρεμποδίζουν την ομαλή λει­
In the context of the assessment of an application for interim relief, a situation in which an undertaking is compelled to seek liquidation may constitute serious and irreparable damage, since the very existence of the under taking would thereby be placed in jeopardy, and given the serious conse quences to which such proceedings give rise, hindering normal operations. Such
Ι ­ 8706
I - 8706