natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Δικαστήριο, ότι νομοθετική ρύθμιση η οποία περιορίζει ή απαγορεύει ορισμένους τύπους διαφημίσεως, μολονότι δεν επηρεάζει άμεσα τις εισαγωγές, μπορεί ωστόσο να περιορίσει τον όγκο τους, καθόσον επηρεάζει τις δυνατότητες εμπορίας των εισαγομένων προϊόντων, πρέπει δε, καταρχήν, να θεωρηθεί ως μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος, κατά την έννοια του άρθρου 30.
The questions arose in the context of proceedings between (a) two companies, APESA and Publivia, which controlled advertisement hoardings, and (b) the DSSC, concerning the DSSC's decision to fine them for contravention of the provisions of Law 20/85 of the Parliament of the Autonomous Community of Catalonia prohibiting, in its territory, certain forms of advertising for alcoholic beverages of a strength exceeding 23 .
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η διαφήμιση συνιστά παρότρυνση για κατανάλωση και ότι κανονιστική ρύθμιση η οποία περιορίζει τις δυνατότητες διαφημίσεως αλκοολούχων ποτών στο πλαίσιο εκστρατείας κατά του αλκοολισμού ανταποκρίνεται σε επιδιώξεις που αφορούν τη δημόσια υγεία.
In support of their actions to annul that decision the applicants argued inter alia that Law 20/85 was contrary to Article 30 of the EEC Treaty, inasmuch as the restrictions on advertising which the Law imposed affected the opportunities for marketing beverages coming mainly from other Member States.
(17,18) Εξάλλου, το συγκεκριμένο εθνικό μέτρο δεν κρίνεται ως προδήλως απρόσφορο για τον αγώνα κατά του αλκοολισμού, δεδομένου ότι, αφενός μεν, αφορά αποκλειστικώς τα αλκοολούχα ποτά με αλκοολικό τίτλο ανώτερο των 23 βαθμών, αφετέρου δε, περιορίζεται στην απαγόρευση διαφημίσεως των εν λόγω ποτών σε συγκεκριμένους τόπους σε ορισμένους από τους οποίους συχνάζουν, ιδίως, οδηγοί αυτοκινήτων και νέοι, δηλαδή δύο κατηγορίες πληθυσμού έναντι των οποίων ο αγώνας κατά του αλκοολισμού ενέχει μία εντελώς ιδιαίτερη σημασία.
The Court noted that, as it had previously held, legislation which restricted or prohibited certain forms of advertising might, although it did not directly affect imports, be such as to restrict the volume of imports because it affected marketing opportunities for the imported product, and had accordingly to be regarded, in principle, as a measure having equivalent effect to a quantitative restriction on imports, within the meaning of Article 30.
Το γεγονός ότι στο τμήμα αυτό του εθνικού εδάφους παράγονται περισσότερο ποτά που έχουν αλκοολικό τίτλο μικρότερο των 23 βαθμών, από ό,τι ποτά που έχουν τίτλο μεγαλύτερο, δεν συνιστά στοιχείο ικανό να ανατρέψει το ανωτέρω συμπέρασμα.
Moreover, the national measure at issue did not seem manifestly unreasonable in combatting alcoholism, since in the first place it covered only beverages having an alcoholic strength of more than 23 and in the second place it confined itself to prohibiting the advertising of such beverages in specific places, some of which were particularly frequented by motorists and young people - that is, by two classes of person with regard to whom the campaign against alcoholism was especially important.
Το Δικαστήριο αποφάνθηκε :
Lastly, the Court ruled that the national legislation in question did not constitute arbitrary discrimination or a disguised restriction on trade within the Community.
Ο γενικός εισαγvελέαc W.
The Court ruled as follows:
Van Gerven ανέπτυξε TIC ποοτάσειτ του κατά τη συνεδοίαοη Tnc Ολουέλειαο Tnc line Iouviou 1991.
Mr Advocate General W. Van Gerven delivered his Opinion at the sitting of the full Court on 11 June 1991.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να δώσει την ακόλουθη απάντηση :
He proposed that the Court should give the following ruling:
Το άρθρο 30 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπει, καταρχήν, κανονιστική ρύθμιση η οποία απαγορεύει, υπό ορισμένες περιστάσεις, έστω και αν η απαγόρευση δεν είναι απόλυτη, τη διαφήμιση αλκοολούχων ποτών που έχουν αλκοολικό τίτλο μεγαλύτερο των 23 βαθμών.
Article 30 must be interpreted as being in principle opposed to legislation which prohibits in certain circumstances - albeit not absolutely - the advertising of alcoholic beverages having a strength of more than 23 .
Ελλείψει κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως, τα άρθρα 30 και 36 δεν αποκλείουν κανονιστική ρύθμιση όπως αυτή στην οποία αναφέρεται η απάντηση που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα, υπό την προϋπόθεση ότι η κανονιστική αυτή ρύθμιση είναι απαραίτητη για την προστασία της δημόσιας υγείας και ότι ο περιορισμός του ενδοκοινοτικού εμπορίου που συνεπάγεται δεν είναι δυσανάλογος προς τον σκοπό αυτό, ούτε κρίνεται ότι συνιστά αυθαίρετη διάκριση ή συγκεκαλυμμένο περιορισμό του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών,"
In the absence of Community legislation, Articles 30 and 36 do not preclude legislation such as that referred to in the answer to the first question, since that legislation is necessary to protect public health, and its restrictive effect on i ntra-Community trade is not disproportionate to that aim, and since it cannot be seen to constitute arbitrary discrimination or a disguised restriction on trade between Member States."
Υποθ. C-32/90 ; Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας 25.07.1991 "Καταναλωτές - Μη τήρηση οδηγίας - Επισήμανση και διαφήμιση των τροφίμων" (Ολομέλεια)
Case C-32/90: Commission of the European Communities ν Italian Republic - 25 July 1991 (Consumers - Failure to comply with a directive - Labelling and advertising of foodstuffs) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 31 Ιανουαρίου 1990, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 5 και 89 της Συνθήκης ΕΟΚ και από το άρθρο 3, παράγραφος 1, σημεία 4 και 7, της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ του Συμβουλίου,
- 19 - obligations under Articles 5 and 189 of the EEC Treaty, and Article 3 (1) (4) and (7) of Council Directive 79/112/EEC.
Μ Ιταλική Δημοκρατία, υποχρεώνοντας τους παρασκευαστές προϊόντων ινώδους τυρού να αναγράφουν στην ετικέτα την ημερομηνία παραγωγής καθώς και τον τόπο προελεύσεως ή καταγωγής του προϊόντος, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 1, σημεία 4 και 7, της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1978, περί της προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων που προορίζονται για τον τελικό καταναλωτή καθώς επίσης και τη διαφήμιση τους.
By requiring manufacturers of extruded pasta products to state on the label the date of manufacture and the place of origin or provenance of the product, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Article 3 (1) (4) and (7) of Council Directive 79/112/EEC of 18 December 1978 on the approximation of the laws of the Member States relating to the labelling, presentation and advertising of foodstuffs for sale to the ultimate consumer;
Καταδικάζει την Ιταλική
The Italian Republic is ordered to pay the costs."
Mischo ανέπτυΕε TIC ποοτάοειο του κατά τη συνεδρίαση Tnc Ολομέλειας της 9ης Ιουλίου 1991.
Mr Advocate General Mischo delivered his Opinion at the sitting of the full Court on 9 July 1991.
"να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, υποχρεώνοντας τους παρασκευαστές προϊόντων ινώδους τυρού να αναγράφουν στην ετικέτα την ημερομηνία παραγωγής καθώς και τον τόπο προελεύσεως ή καταγωγής του προϊόντος, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 1, σημεία 4 και 7, της οδηγίας 79/112/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1978, και να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα."
"hold that, by requiring manufacturers of extruded pasta products to state on the label the date of manufacture and the place of origin or provenance of the product, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 5 and 189 of the EEC Treaty, and Article 3 (1) (4) and (7) of Council Directive 79/112/EEC of 18 December 1978, and should order the Italian Republic to pay the costs."
Υποθ. C-58/90 : Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας
Case C-58/90: Commission of the European Communities ν Italian Republic - 25 July 1991 (Freedom of movement for persons - Articles 48, 52 and 59 of the EEC Treaty - Recognition of vocational qualifications obtained abroad, restricted to Italian citizens - Work in auxiliary health occupations) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 8 Μαρτίου 1990, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 48, 52 και 59 της Συνθήκης ΕΟΚ.
By application lodged on 8 March 1990 the Commission brought an action for a declaration that the Italian Republic had failed to fulfil Its obligations under Articles 48, 52 and 59 of the EEC Treaty.
0 γενικός εισαγγελέας Μ. Darmon ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση Tnc Ολουέλειαο της 2ας Ιουλίου 1991.
"By maintaining in force provisions restricting to Italian citizens the possibility of obtaining recognition in Italy of foreign qualifications which entitle holders to work in auxiliary occupations
20 να καταδικαστεί το καθού κράτος στα δικαστικά έξοδα.
20 - its in the field of health, the Italian Republic has failed to fulfil obligations under Articles 48, 59 and 59 of the EEC Treaty."
25.07.1991 (προδικαστική) "Κοινωνική Πολιτική - Ίση μεταχείριση σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως -Παροχή λόγω αναπηρίας - Άμεσο αποτέλεσμα και προθεσμίες υποβολής αιτήσεων δικαστικής προστασίας" (Ολομέλεια)
"declare that, by restricting to Italian citizens the possibility of obtaining recognition in Italy of qualifications obtained In other States of the Community, entitling holders to occupy certain auxiliary posts in health-care, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 48, 59 and 59 of the EEC Treaty; order the defendant State to bear the costs."
Με Διάταξη της 22ας Ιουνίου 1990, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 12 Ιουλίου 1990, το High Court της Ιρλανδίας υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς τη σχέση μεταξύ των προθεσμιών που προβλέπονται, στο εσωτερικό κράτους μέλους, για την άσκηση προσφυγής και του αμέσου αποτελέσματος του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/7/Ε0Κ του Συμβουλίου.
By order of 22 June 1990, which was received at the Court on 12 July 1990, the High Court of Ireland referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interrelationship between time-limits for initiating proceedings before national courts and the direct effect of Article 4 (1) of Council Directive 79/7/EEC.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ των διαδίκων που προαναφέρθηκαν σχετικής με συμπληρωματική κοινωνική παροχή που ζήτησε η Emmott βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας.
In that regard the Court stressed that the Member States were required to ensure the full application of directives in a sufficiently clear and precise manner so that, where directives were intended to create rights for individuals, they could ascertain the full extent of those rights and, where necessary, rely on them before the national courts.
Επιβάλλεται, σχετικώς, να τονιστεί ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται, πράγματι, να διασφαλίζουν την πλήρη εφαρμογή των οδηγιών με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια ώστε, στην περίπτωση που οι οδηγίες δημιουργούν δικαιώματα για τους πολίτες, οι τελευταίοι να μπορούν να αποκτούν πλήρη γνώση των δικαιωμάτων αυτών και να τα προβάλλουν, ενδεχομένως, ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.
The Court observed that it was only in specific circumstances, in particular where a Member State had failed to take the implementing measures required or had adopted measures which were not in conformity with
Μόνο η ορθή μεταφορά της οδηγίας μπορεί να άρει την αβεβαιότητα αυτή, μόνο δε μετά τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική νομοθεσία μπορεί να προκύψει η ασφάλεια δικαίου που είναι απαραίτητη προκειμένου να απαιτηθεί από τους πολίτες να προβάλλουν τα δικαιώματα τους.
That state of uncertainty for individuals subsisted even after the Court had delivered a judgment finding that the Member State in question had not fulfilled its obligations under the directive and even if the Court had held that a particular provision or provisions of the directive were sufficiently precise and unconditional to be relied upon before a national court.
Συνεπώς, μέχρι του χρονικού σημείου της ορθής μεταφοράς της οδηγίας το μη συμμορφούμενο κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλείται το εκπρόθεσμο προσφυγών που ασκούνται εις βάρος του εκ μέρους ιδιωτών για την προστασία δικαιωμάτων που τους παρέχουν οι διατάξεις της εν λόγω οδηγίας, οι προβλεπόμενες δε από την εθνική νομοθεσία προθεσμίες προσφυγής δεν μπορεί να αρχίσουν πριν από το χρονικό αυτό σημείο.
It followed that, until such time as a directive had been properly transposed, a defaulting Member State could not rely on an individual's delay in initiating proceedings against it in order to protect rights conferred upon him by the provisions of the directive and that a period laid down by national law within which proceedings had to be Initiated could not begin to run before that time.
"Συνιστά παράβαση του κοινοτικού δικαίου η εκ μέρους των αρμοδίων αρχών κράτους μέλους επίκληση των εθνικών δικονομικών κανόνων των σχετικών με τις προθεσμίες εντός των οποίων οι ιδιώτες μπορούν να προσφεύγουν κατά των αρχών αυτών ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων για την προστασία δικαιωμάτων που παρέχονται απευθείας από το όρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/7/Ε0κ του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1978, περί της προοδευτικής εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ ανδρών και γυναικών σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως, εφόσον το εν λόγω κρότος μέλος δεν έχει μεταφέρει ορθώς στην εσωτερική του έννομη τάξη τις διατάξεις της οδηγίας αυτής."
"Community law precludes the competent authorities of a Member State from relying, in proceedings brought against them by an individual before the national courts in order to protect rights directly conferred upon him by Article 4 (1) of Directive 79/7/EEC of 19 December 1978 on the progressive implementation of the principle of equal treatment for men and women in matters of social security, on national procedural rules relating to time-limits for bringing proceedings so long as that Member State has not properly transposed that directive into its domestic legal system."
Mi seno ανέπτυΕε τις ποοτόσε^ του κατά τη συνεδρίαση της Ολομέλειας της 23ης Απριλίου 1991.
Mr Advocate General Mischo delivered his Opinion at the sitting of the full Court on 23 April 1991.
Πρότεινε να δοθεί η ακόλουθη απάντηση :
He proposed that the Court should give the following answer:
Πρέπει, επίσης, οι προθεσμίες αυτές να είναι εύλογες και να υπολογίζονται από τη στιγμή που ο ενδιαφερόμενος έλαβε ευλόγως γνώση των δικαιωμάτων του, η εκ μέρους του δε άσκηση των δικαιωμάτων αυτών δεν κατέστη πρακτικώς αδύνατη από τη στάση της αρμόδιας αρχής".
"In an action such as that described in the question, the competent authorities of a Member State do not Infringe Community law by relying on national procedural rules, in particular those relating to
Guitard 25.07.1991 (προδικαστική) "Γεωργία - Κοινή οργάνωση της αμπελοοι ν ικής αγοράς - Κατώτατο όριο αλκοολικού τίτλου οίνου - Εμπορία οίνου χωρίς οινόπνευμα" (πρώτο τμήμα)
Such time-limi ts should also be of reasonable length and should begin to run only from the time when the person concerned should reasonably have been aware of his rights and his exercise of those rights must not have been made Impossible in practice by the attitude of the competent authorities."
Με απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 1990, η οποία περιήλθε στο
Case C-75/90: Ministère Public v R. Gui tard - 25 July 1991 (Reference for a preliminary ruling) (Agriculture - Common organization of the market in wine - Minimum alcoholic strength of wine - Marketing of an alcohol-free wine) (First Chamber)
Δικαστήριο στις 21 Μαρτίου 1990, το tribunal correctionnel de Carcassone (Γαλλία) υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία ορισμένων διατάξεων των κανονισμών (ΕΟΚ) 337/79 και 822/87 του Συμβουλίου.
By judgment of 7 February 1990, received at the Court on 21 March 1990, the Tribunal Correctionnel [Criminal Court], Carcassonne (France) referred for a preliminary ruling a question on the interpretation of certain provisions of Council Regulations No. 337/79 and No. 822/87.
Το προδικαστικό αυτό ερώτημα ανέκυψε στο πλαίσιο ποινικής διώξεως κατά του Guitard, υπό την ιδιότητα του του προέδρου της Union des caves coopératives de l'Ouest audois et du Razès κατηγορούμενου για απάτη ως προς τη φύση του εμπορεύματος και για ψευδή διαφήμιση, λόγω της διαθέσεως στο εμπόριο ποτού που είχε ως βάση οίνο από τον οποίο είχε αφαιρεθεί το οινόπνευμα, υπό την ονομασία "οίνος χωρίς οινόπνευμα".
The question arose in the context of criminal proceedings against Mr Guitard In his capacity as President of the Union des Caves Co-opératives de l'Ouest Audois et du Razès [Union of Co-operative Wineries in western Aude and Razès], who was charged with fraud as to the nature of goods and with misleading advertising, arising from the marketing, under the name of "alcohol-free wine", of a beverage based on wine from which the alcohol had been removed.
Επιβάλλεται, καταρχάς, να τονιστεί ότι η ονομασία "οίνος" μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τα προϊόντα που ανταποκρίνονται στον ορισμό που περιέχεται στο σημείο 8 του παραρτήματος II του κανονισμού 337/79, ο οποίος επανελήφθη στο σημείο 10 του παραρτήματος Ι του κανονισμού 822/87.
The Court pointed out that the appellation "wine" was confined to products meeting the definition contained In Point 8 of Annex II to Regulation No. 337/79, re-enacted in Point 10 of Annex I to Regulation No. 822/87.
(11,12) Από τον ορισμό αυτόν προκύπτει σαφώς ότι για να μπορεί ένα προϊόν να χαρακτηριστεί νομίμως ως "οίνος", είναι απαραίτητη αλκοολική ζύμωση, μετά δε τη ζύμωση αυτή το προϊόν πρέπει να περιέχει οινόπνευμα.
It was clear from that definition that, in order for a product legitimately to be described as "wine", an alcoholic fermentation-process was required and that the product thereafter had to contain alcohol.
Το γεγονός ότι το προϊόν από το οποίο παράγεται ο "οίνος χωρίς οινόπνευμα" έχει και αυτό παραχθεί από οίνο δεν έχει σημασία όσον αφορά την προκύπτουσα από την κοινοτική κανονιστική ρύθμιση απαίτηση κατά την οποία το τελικό προϊόν που φέρει την ονομασία αυτή πρέπει να περιέχει οινόπνευμα για να μπορεί νομίμως να χαρακτηρίζεται ως οίνος.
Although that definition of wine did not expressly lay down any minimum alcoholic strength, and although no minimum strength was required for some types of wine, the Court ruled that it was the essential characteristic of any wine that it should contain a certain amount of alcohol.
Πρέπει, ωστόσο, να τονιστεί ότι τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να επιτρέπουν τη χρησιμοποίηση της λέξεως "οίνος" όταν συνοδεύεται από την ονομασία φρούτου και υπό την προϋπόθεση ότι το αντίστοιχο ποτό προέρχεται από την αλκοολική ζύμωση του φρούτου, όπως επίσης μπορούν να επιτρέπουν άλλες σύνθετες ονομασίες που περιέχουν τη λέξη "οίνος" ι »
The fact that the product from which the "alcohol-free wine" was prepared was itself wine was irrelevant to the requirement to be inferred from Community legislation, namely that the end-product described as such had to contain alcohol in order to be legitimately described as "wine".
23 επιτρεπόμενη από τη σχετική εθνική κανονιστική ρύθμιση για τον χαρακτηρισμό προϊόντος διαφορετικού από τον οίνο, κατά την έννοια της κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως.
Accordingly, it was for the national court to establish whether the term "alcohol-free wine" was to be regarded as a composite name permitted under the relevant national legislation for describing a product other than "wine" within the meaning of Community legislation.
"Το σημείο 8 του παραρτήματος II του κανονισμού 337/79 του Συμβουλίου, της 5ης Φεβρουαρίου 1979, που επαναλαμβάνεται στο σημείο 10 του παραρτήματος Ι του κανονισμού 822/87 του Συμβουλίου, της 16ης Μαρτίου 1987, περί κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς, ορίζει ότι ο οίνος πρέπει να έχει, όταν διανέμεται στο εμπόριο, ένα κατώτατο όριο αλκοολικού τίτλου."
"Point 8 of Annex II to Council Regulation No. 337/79 of 5 February 1979, re-enacted in Point 10 of Annex I to Council Regulation No. 822/87 of 16 March 1987 on the common organization of the market in wine requires that wine, when marketed, must possess a minimum alcoholic strength."
Van Gerven ανέπτυξε τις προτάσεκ του κατά τη συνεδρίαση του πρώτου τμήματος της 15ης Ιανουαρίου 1991.
Mr Advocate General W. Van Gerven delivered his Opinion at the sitting of the First Chamber on 15 January 1991.
"Το σημείο 10 του παραρτήματος Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 822/87 του Συμβουλίου, της 16ης Μαρτίου 1987, περί κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς, έχει την έννοια ότι ο οριζόμενος με τη διάταξη αυτή οίνος πρέπει να περιέχει ορισμένο ποσοστό οινοπνεύματος.
"Point 10 of Annex I to Council Regulation (EEC) No. 822/87 of 16 March 1987 on the common organization of the market in wine must be interpreted as meaning that wine as defined therein must contain a certain amount of alcohol.
Ωστόσο, καίτοι το άρθρο 45, παράγραφος 1, στοιχείο α, του κανονισμού (ΕΟΚ) 355/79 του Συμβουλίου, της 5ης Φεβρουαρίου 1979, περί γενικών κανόνων για τον χαρακτηρισμό και την παρουσίαση οίνων και γλευκών σταφυλής επιτρέπει τη χρησιμοποίηση της ονομασίας "οίνος" μόνο για τα προϊόντα που ανταποκρίνονται στον ορισμό του προαναφερθέντος σημείου 10, ωστόσο η παράγραφος 2 του ιδίου άρθρου επιτρέπει στα κράτη μέλη να δέχονται τη χρησιμοποίηση της σύνθετης ονομασίας "οίνος χωρίς οινόπνευμα" για τον χαρακτηρισμό προϊόντων που έχουν ως βάση οίνο, τα οποία υποβλήθηκαν σε διαδικασία πλήρους αφαιρέσεως του οινοπνεύματος."
However, although Article 45 (1) (a) of Council Regulation (EEC) No. 355/79 of 5 February 1979 laying down general rules for the description and presentation of wines and grape musts restricts the appellation "wine" to products conforming to the definition in the aforesaid Point 10, Article 45 (2) allows Member States to accept the use of the composite name "alcohol-free wine" for describing wine-based products which have undergone a process for the complete removal of their alcohol."
Με Διάταξη της 17ης Ιουλίου 1990, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο την 1η Οκτωβρίου 1990, το Bundesfinanzhof υπέβαλε τέσσερα προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1224/80 του Συμβουλίου.
Hepp & Co. KG - 25 July 1991 (Reference for a preliminary ruling) (Free movement of goods - Customs value - Buying commission) (Fourth Chamber) By order of 17 July 1990, received at the Court on 1 October 1990, the Bundesfinanzhof [Federal Finance Court] referred for a preliminary ruling four questions on the interpretation of Article 3 of Council Regulation (EEC) No. 1224/80.
Οι τιμές που προέκυπταν από τις συναπτόμενες συμβάσεις με την κορεατική προμηθεύτρια εταιρία και οι προμήθειες αναγράφονταν σε χωριστά τιμολόγια.
The questions arose in the context of a dispute between the abovementioned parties, concerning the value for customs purposes of goods which Hepp had imported from the Far East between 1983 and 1986.
Το ζήτημα για το οποίο διαφωνούν οι διάδικοι της κύριας δίκης είναι αν, βάσει αυτών των δηλώσεων, οι προμήθειες αγοράς τις οποίες η Novimex ανέγραφε στα τιμολόγια που εξέδιδε επ' ονόματι της Hepp πρέπει να συνυπολογιστούν στη δασμολογητέα αξία των εμπορευμάτων που εισήγαγε η Hepp.
The point at issue between the parties before the national court was whether, in the light of those declarations, the buying commission invoiced separately to Hepp by Novimex had to be included in the customs value of the goods Imported by Hepp.