natgillin/translations-raw huggingface dataset:
0 γενικός εισαγγελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση Tnc 12pc Ιουνίου 1990.
Case C-285/89: M. E. Van der Laan-Velzeboer and Another ν Minister van Landbouw en Visserij - 12 December 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Agriculture - Additional levy on milk) (Third Chamber)
Πρότεινε "να απορριφθεί η προσφυγή και να καταδικασθεί η προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα".
In 1982, the plaintiffs in the main proceedings, who are farmers, granted the Gasunie company a right to install under part of the land constituting their farm a gas pipeline which had been declared to be in the public interest for the purposes, inter al ia, of a possible application of the Netherlands law requiring tolerance of the presence of a public utility.
(προδικαστική) "Γεωργία - Συμπληρωματική εισφορά επί του γάλακτος" (Τρίτο τμήμα)
The plaintiffs applied to the Minister van Landbouw en Visserij [Minister for Agriculture and Fisheries] to have 1982 taken as the reference year in regard to them.
Με Διάταξη της 12ης Ιουλίου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 15 Σεπτεμβρίου 1989, το College van Beroep voor het Bedrijfsleven, στη Χάγη, υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 3 του κανονισμού 1371/84 της Επιτροπής.
That application was rejected on the ground that the fact that Gasunie used a field to install a gas pipeline could not be regarded as appropriation of a considerable part of the utilizable agricultural area of the producer's holding, resulting in a temporary reduction of the fodder area of the holding within the meaning of Article 3 of Regulation No. 1371/84.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται :
He proposed that the Court should decide as follows:
Ι! Ο όρος 'απαλλοτρίωση', κατά την έννοια του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1371/84 της Επιτροπής, της 16ης Μαΐου 1984, για τον καθορισμό των λεπτομερειών εφαρμογής της συμπληρωματικής εισφοράς που αναφέρεται στο άρθρο 5γ του κανονισμού 804/68 (ΕΕ L 132, σ.
"The concept of "appropriation" within the meaning of Article 3 of Commission Regulation (EEC) No. 1371/84 of 16 May 1984 (repealed and replaced by Commission Regulation No. 1546/88 of 3 June 1988) covers the case in which an owner concludes an agreement with a public utility undertaking in order to avoid the unilateral imposition of an obligation to tolerate a public utility on the property concerned, if the agreement concerns a considerable part of the utilizable agricultural area of the holding and involves a temporary reduction in its fodder area."
Choi ay κ.λπ. κατά Société des Auteurs, Compositeurs et Editeurs de Musique (SACEM) 12.12.1990 (προδικαστική) "Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Διαχείριση δικαιωμάτων του δημιουργού - Διαφορές μεταξύ εθνικών νομοθεσιών" (Τέταρτο τμήμα)
Case C-270/86: J. Cholay and Another ν Société des Auteurs, Compositeurs et Editeurs de Musique (SACEM) - 12 December 1990 (Free movement of goods - Administration of royalties - Disparities between the laws of the Member States) (Fourth Chamber)
Με Απόφαση της 9ης Απριλίου 1986, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 5 Νοεμβρίου 1986, το Cour d'Appel de Paris υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία των διατάξεων της Συνθήκης ΕΟΚ.
By judgment of 9 April 1986, which was received at the Court Registry on 5 November 1986, the Cour d'Appel de Paris [Court of Appeal, Paris] referred a question to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of certain provisions of the EEC Treaty.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο ποινικής δίκης που κινήθηκε κατά του Cholay, ο οποίος εκμεταλλεύεται discothèque στο Barbizon και κρίθηκε ένοχος διότι αναπαρήγε, χωρίς άδεια, μουσικά έργα που ανήκαν στο ρεπερτόριο το οποίο διαχειριζόταν η SACEM, υποπίπτοντας έτσι στο πλημμέλημα της παράνομης χρήσης.
Those questions were raised in criminal proceedings against Mr Cholay, who operates a discotheque in Barbizon and who had been convicted of performing or causing to be performed without permission musical works from the repertoire managed by SACEM and thereby committing an infringement of copyright.
Το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν η εκ μέρους της SACEM απαίτηση από τις discothèques δικαιωμάτων ¡σων προς το 8,25 % του συνόλου των εισπράξεων, που πραγματοποιούν αυτές από την δημόσια εκτέλεση, μέσω φωνογραφημάτων, έργων προστατευομένων από δικαίωμα του δημιουργού, συμβιβάζεται προς τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΟΚ, όταν στο ποσοστό αυτό δεν περιλαμβάνεται μόνο δικαίωμα δημοσίας εκτελέσεως , αλλά και "συμπληρωματικό δικαίωμα μηχανικής αναπαραγωγής".
The national court had doubts as to whether the royalty of 8.25% of total receipts which SACEM requires discotheques to pay whenever there is a public performance by means of photograms of works covered by copyright was compatible with Articles 30 and 36 of the EEC Treaty inasmuch as the rate includes not only a right of performance but also a "supplementary mechanicalreproduction fee".
Τέτοιο δικαίωμα δεν εισπράττεται σε ορισμένα κράτη μέλη της Κοινότητας, το δε ρεπερτόριο που χρησιμοποιεί το "Bizon's club" είναι κυρίως αλλοδαπής προελεύσεως.
That fee is not charged in certain Member States of the Community and the repertoire used in Bizon's Club is essentially of foreign origin.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται :
The Court held that:
"Τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΟΚ πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν εμποδίζουν την εφαρμογή εθνικών νομοθετικών διατάξεων που επιτρέπουν σε εθνική εταιρία διαχειρίσεως δικαιωμάτων του δημιουργού να εισπράττει, λόγω της δημόσιας εκτέλεσης υλικών φορέων ήχου, δικαίωμα καλούμενο συμπληρωματικό δικαίωμα μηχανικής αναπαραγωγής, που προστίθεται στο δικαίωμα
"Articles 30 and 36 of the EEC Treaty must be interpreted as not precluding the application of national legislation authorizing a national performing-rights society to collect, on account of the public performance of sound recordings, a supplementary mechanicalreproduction fee in addition to the royalties for the performing rights, even when such an additional fee is not provided for in the Member State in which those sound recordings have been lawfully marketed."
0 νενικός εισαννελέαο Carl Otto Lenz ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 13ης ΝοευΒρίου 1990.
Mr Advocate General Carl Otto Lenz delivered his Opinion at the sitting on 13 November 1990.
Πρότεινε να δοθεί η ¡δια απάντηση με εκείνην που περιέχεται στο διατακτικό της αποφάσεως που εκδόθηκε στην υπόθεση 402/85.
He proposed that the Court should reply in the same terms as in the operative part of the judgment in Case 402/85.
Τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΟΚ πρέπει να ερμηνευτούν υπό την έννοια ότι δεν εμποδίζουν την εφαρμογή εθνικών νομοθετικών διατάξεων που επιτρέπουν σε μια εθνική εταιρία διαχειρίσεως δικαιωμάτων του δημιουργού να εισπράττει, λόγω της δημόσιας εκτέλεσης υλικών φορέων ήχου, δικαίωμα καλούμενο συμπληρωματ ι κοό δ ι κα i ωμα μηχαν ι κής αναπαραγωγής που προστ ί θετά ι στο δικαίωμα δημόσιας εκτέλεσης, ακόμη κι όταν αυτό το συμπληρωματικό δικαίωμα δεν προβλέπεται στο κράτος μέλος όπου οι εν λόγω υλικοί φορείς ήχου διατίθενται κανονικά στην αγορά.
Articles 30 and 36 of the EEC Treaty do not preclude the application of national legislation allowing a national copyright-management society to charge a royalty called a "supplementary mechanical reproduction fee", in addition to a performance royalty, on the public performance of sound recordings, even where such a supplementary fee is not provided for in the Member State where those sound recordings were lawfully placed on the market.
Το άρθρο 86 της Συνθήκης ΕΟΚ πρέπει να ερμηνευτεί υπό την έννοια ότι οι απαγορεύσεις τις οποίες συνεπάγεται δεν εφαρμόζονται στη συμπεριφορά μιας εθνικής εταιρίας διαχειρίσεως των δικαιωμάτων του δημιουργού για το μόνο λόγο ότι η εταιρία αυτή εισπράττει, λόγω της δημόσιας εκτέλεσης των υλικών φορέων ήχου, δικαίωμα καλούμενο συμπληρωματικό δικαίωμα μηχανικής αναπαραγωγής, το οποίο προστίθεται στο δικαίωμα δημόσιας εκτέλεσης, ακόμη και στην περίπτωση που αυτό το συμπληρωματικό δικαίωμα δεν προβλέπεται στο κράτος μέλος όπου οι υλικοί αυτοί φορείς διατίθενται κανονικά στην αγορά." υποθ. C-302/88 : Hennen Olie BV κατά Stichting Interim Centraal Orgaan Voorraadvorming Aardol ieprodukten (ICOVA) και Ολλανδικού Δημοσίου
Article 86 of the EEC Treaty must be interpreted as meaning that the prohibitions laid down therein do not apply to the conduct of a national copyright-management society simply because it charges a royalty called a "supplementary mechanical reproduction fee", in addition to a performance royalty, on the public performance of sound recordings, even where such a supplementary fee is not provided for in the Member State where those sound recordings were lawfully placed on the market."
(προδικαστική) "Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Ερμηνεία του άρθρου 34 της Συνθήκης ΕΟΚ - Μη επιστροφή ή μερική επιστροφή εισφοράς σε περίπτωση εξαγωγής προϊόντων πετρελαίου" (Εκτο τμήμα)
Case C-302/88: Hennen Olie BV ν Stichting Interim Centraal Orgaan Vooraadvorming Aardol ieprodukten and Netherlands State - 12 December 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Free movement of goods - Interpretation of Article 34 of the EEC Treaty -Non-reimbursement or partial reimbursement of contributions in the case of the exportation of petroleum products) (Sixth Chamber)
Με Διάταξη της 6ης Οκτωβρίου 1988, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Οκτωβρίου 1988, το Gerechtshof της Χάγης υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 34 της Συνθήκης ΕΟΚ, προκειμένου να κρίνει αν συμβιβάζεται με την διάταξη αυτή μια εθνική ρύθμιση περί εφαρμογής της οδηγίας 68/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου, περί υποχρεώσεως διατηρήσεως ενός ελαχίτσου επιπέδου αποθεμάτων αργού πετρελαίου και/ή προϊόντων πετρελαίου από τα κράτη μέλη της ΕΟΚ.
By order of 6 October 1988, which was received at the Court Registry on 14 October 1988, the Gerechtshof, [Regional Court of Appeal], The Hague, referred two questions to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Article 34 of the EEC Treaty in order to determine the compatibility with that provision of national rules implementing Council Directive 68/414/EEC imposing an obligation on Member States of the EEC to maintain minimum stocks of crude oil and/or petroleum products.
H Hennen Olie, που εμπορεύεται προϊόντα πετρελαίου, εγκατεστημένη στις Κάτω Χώρες, δεν παραδίδει προϊόντα πετρελαίου στην ολλανδική αγορά και, ως εκ τούτου, δεν υπόκειται σε καμμία υποχρέωση αποθεματοποίησης.
Hennen Olie, a dealer in petroleum products established in the Netherlands, does not deliver petroleum products on the Netherlands market and is therefore not subject to any obligation to maintain stocks.
Αφού αγόρασε, με σκοπό την εξαγωγή, προϊόντα πετρελαίου που διέθεσαν στην ολλανδική αγορά επιχειρήσεις μέλη του IC0VA, οργανισμού για τον σχηματισμό αποθεμάτων προϊόντων πετρελαίου, δεν μπόρεσε, ως μη μέλος του οργανισμού αυτού, να επιτύχει την επιστροφή από τον οργανισμό αυτόν της εισφοράς, την οποία οι επιχειρήσεις μέλη είχαν καταβάλει στον οργανισμό και είχαν μετακυλίσει στη συνέχεια στην τιμή πωλήσεως των προϊόντων τους.
When buying for export petroleum products placed on the Netherlands market by ICOVA, the body in charge of the stockpiling of petroleum products, it could not obtain from it, since it was not affiliated to that body, reimbursement of the contributions made by undertakings who buy from that body and passed on by them in the selling price of their products.
"Το άρθρο 34 της Συνθήκης ΕΟΚ έχει την έννοια ότι δεν αποκλείει οι έμποροι μη μέλη ενός οργανισμού που συστάθηκε με σκοπό την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που υπέχουν τα μέλη του από το νόμο περί εφαρμογής της οδηγίας 68/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1968, οι οποίοι επιθυμούν να εξαγάγουν προϊόντα που έχουν αγοράσει στην εγχώρια αγορά, είτε να στερούνται παντελώς της δυνατότητας να αναζητήσουν τις εισφορές που έχουν καταβληθεί υπέρ του οργανισμού αυτού, είτε να δικαιούνται μεν επιστροφής των εισφορών αυτών, αλλά υπό προϋποθέσεις, αρκεί να μην υφίσταται καμμία διαφορά μεταχείρισης μεταξύ των προϊόντων που προορίζονται προς εξαγωγή και των προϊόντων που διατίθενται στην αγορά εντός του οικείου κράτους μέλους."
"Article 34 of the EEC must be interpreted as meaning that it does not preclude traders who are not affiliated to an organization established for the purpose of performing the legal obligations imposed on its members under the Law implementing Council Directive 68/414/EEC of 20 December 1968 and who wish to export products purchased on the domestic market from not being able to obtain the refund of contributions made to that body or to do so only under certain conditions, provided that there is no difference in treatment between products intended for export and products placed on the domestic market of the Member State
(προδικαστική) "Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Συνθετικά γλυκαντικά - Επισήμανση -Διαφήμιση" (Έκτο τμήμα)
"The Netherlands legislation in force up to 1 January 1987, which implemented Council Directive 68/414, does not infringe Article 34 of the Treaty."
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ των προαναφερομένων διαδίκων, σχετικά με την απόφαση του Προέδρου του Tribunal de Grande Instance de Nantes να διατάξει, κατ'αίτηση της Chambre syndicale, να αποσυρθούν από την αγορά τα προϊόντα τα οποία διέθετε η SARPP υπό το σήμα "Sucrandel", των οποίων η συσκευασία δεν ήταν σύμφωνη με την επίδικη γαλλική ρύθμιση.
By judgment of 5 July 1989, which was received at the Court Registry on 1 August 1989, the Tribunal de Grande Instance de Paris [Regional Court, Paris] referred a question to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Article 30 of the Treaty in order to assess the compatibility with that provision of French law on the labelling of certain artificial sweeteners and foodstuffs containing those products and advertising in regard to them.
Συναφώς, πρέπει κατ'αρχάς να σημειωθεί ότι το 1978 το Συμβούλιο εξέδωσε την οδηγία 79/112/ΕΟΚ, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων που προορίζονται για τον τελικό καταναλωτή καθώς επίσης και τη διαφήμιση τους.
Following that decision, SARPP brought an action against the Chambre Syndical before the Tribunal de Grande Instance de Paris for a declaration that those rules, and in particular, the prohibition of any statement in the labelling of artificial sweeteners and advertising in regard to them alluding to the physical, chemical or nutritional characteristics of sugar or the word sugar, constitute a measure having equivalent effect to a quantitative restriction on imports prohibited by Article 30 of the EEC Treaty.
Πρέπει, στη συνέχεια, να τονιστεί ότι οι διατάξεις της οδηγίας για την επισήμανση διαφέρουν ως προς ένα ουσιώδες σημείο από τις διατάξεις της για την διαφήμιση.
The Court first pointed out that in 1978, the Council adopted Directive 79/112/EEC on the approximation of the laws of the Member States relating to the labelling, presentation and advertising of foodstuffs for sale to the ultimate consumer. The Court also pointed out that the provisions of the directive on labelling differ in one essential point from those on advertising.
Συγκεκριμένα, η οδηγία επιτρέπει στα κράτη μέλη να διατηρούν ή να θεσπίζουν κανόνες ισχύοντες επιπροσθέτως προς τους κανόνες της οδηγίας.
The directive permits the Member States to maintain in force or adopt rules in addition to those which it lays down.
Οσον αφορά την επισήμανση, τα όρια της αρμοδιότητας που καταλείπεται κατ'αυτόν τον τρόπο στα κράτη μέλη τα θέτει η ¡δια η οδηγία, απαριθμώντας περιοριστικά, στο άρθρο 15, παράγραφος 2, τους λόγους που ενδέχεται να δικαιολογούν την εφαρμογή μη εναρμονισμένων εθνικών διατάξεων, που απαγορεύουν την εμπορία τροφίμων, καίτοι αυτά είναι σύμφωνα με τους κανόνες της οδηγίας.
In regard to labelling, the limits of the Member States powers in that regard are laid down in the directive itself, since Article 15 (2) sets out an exhaustive list of the grounds justifying the application of nonharmonized national provisions prohibiting the sale of foodstuffs complying with the directive.
Η διάταξη αυτή, ωστόσο, δεν ισχύει για την διαφήμιση.
However, that provision does not apply to advertising.
Επομένως, το ερώτημα αν στον τομέα αυτόν το κοινοτικό δίκαιο εμποδίζει την εφαρμογή μιας εθνικής ρύθμισης που προστίθεται στους κανόνες της οδηγίας πρέπει να εξεταστεί με γνώμονα ιδίως τις διατάξεις της Συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, και ειδικότερα τα άρθρα 30 και 36.
Consequently, the question whether in that domain Community law prohibits the application of national rules going beyond the requirements of the rules laid down in the directive must be considered, in particular, in the light of the provision of the Treaty on the free movement of goods, in particular, Articles 30 to 36.
Συγκεκριμένα, όπως έχει ήδη κρίνει το Δικαστήριο, η οδηγία 79/112/ΕΟΚ δημιούργησε υποχρεώσεις ως προς την επισήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων που διατίθενται στο εμπόριο στο σύνολο της Κοινότητας, χωρίς να μπορεί να γίνει διάκριση αναλόγως της καταγωγής των προϊόντων αυτών.
The Court pointed out that as it had already decided, Directive 79/112/EEC created obligations concerning the labelling and presentation of foodstuffs marketed in the entire Community without permitting any distinction to be drawn according to the origin of those foodstuffs.
Συγκεκριμένα, η επίδικη εθνική απαγόρευση πρέπει να θεωρηθεί ως "μη εναρμονισμένη εθνική διάταξη" κατά την έννοια του άρθρου 15 της εν λόγω οδηγίας, η οποία μπορεί να τύχει εφαρμογής μόνον αν δικαιολογείται από έναν από τους λόγους που παρατίθενται στην παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου.
On the other hand, if national rules on advertising were contrary to Articles 30 and 36 of the Treaty, the application of those rules was prohibited only in regard to imported products and not in regard to domestic products.
Ούτε μπορεί η απαγόρευση αυτή να επιτραπεί κατά παρέκκλιση, με τη δικαιολογία της προστασίας της δημόσιας υγείας, εφόσον σκοπός της δεν είναι να ενημερωθούν οι αγοραστές για τους ενδεχόμενους κινδύνους που ενέχει για την ανθρώπινη υγεία η κατανάλωση συνθετικών γλυκαντικών.
Having regard to the foregoing and with regard to the aspects of the national rules on the labelling of artificial sweeteners, the Court noted first that the prohibition contained in those rules went beyond the requirements of Article 2 (1) of Directive 79/112/EEC laid down for the purpose of ensuring that the consumer was not mislead as to the characteristics, effects and properties of those foodstuffs.
Όσον αφορά την εθνική ρύθμιση κατά το μέτρο που αφορά την διαφήμιση, πρέπει να σημειωθεί ότι, έστω και αν δεν διέπει άμεσα τις εισαγωγές, μπορεί να οδηγήσει στον περιορισμό του όγκου τους, εφόσον επηρεάζει τις δυνατότητες εμπορίας των εισαγομένων προϊόντων.
The national prohibition at issue had to be regarded as a nonharmonized provision within the meaning of Article 15 of the said directive, which could not be applied unless it is justified on one of the grounds mentioned in Article 15 (2).
Πράγματι, δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι το ενδεχόμενο να αναγκαστεί ο ενδιαφερόμενος επιχειρηματίας είτε να μεταβάλει τη μορφή και το περιεχόμενο της διαφήμισης του ανάλογα με το κράτος μέλος όπου αυτή απευθύνεται, είτε να εγκαταλείψει ένα σύστημα διαφήμισης το οποίο κρίνει ιδιαίτερα αποτελεσματικό, μπορεί να παρεμποδίσει τις εισαγωγές, έστω και αν η νομοθεσία αυτή εφαρμόζεται αδιακρίτως στα εγχώρια και στα εισαγόμενα προϊόντα.
If the prohibition at issue was designed to prevent unfair competition, it was manifestly disproportionate to its objective, which could be achieved either by having recourse to the general provisions prohibiting unfair competition or by prohibiting only references in the labelling of artificial sweeteners having as their sole intention or effect to denigrate sugar.
Το Δικαστήριο αποφασίζει :
With regard to the aspects of the rulers connected with advertising, the Court pointed out that although they did not directly determine the volume of imports, they might be of such a nature as to restrict them by virtue of the fact that they affected the possibilities of marketing the imported products.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 29 Νοεμβρίου 1988, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή, με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία, εκδίδοντας τον νόμο 1571/85 και τις διατάξεις προς εκτέλεση του νόμου αυτού, που προβλέπουν τη μερική διατήρηση των αποκλειστικών δικαιωμάτων εισαγωγής και εμπορίας των πετρελαιοειδών στην Ελλάδα, καθώς και ορισμένα μέτρα σχετικά με τη διαδικασία εισαγωγής, εξαγωγής και εμπορίας και ένα καθεστώς ανωτάτων τιμών στην κατανάλωση, τα οποία έχουν περιοριστικό αποτέλεσμα στις εισαγωγές και εξαγωγές των προϊόντων αυτών με προέλευση ή προορισμό άλλα κράτη μέλη, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 30, 34 και 37, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΟΚ.
The provisions of Council Directive 79/112/EEC of 18 December 1978 on the approximation of the laws of the Member States relating to the labelling, presentation and advertising of foodstuffs for sale to the ultimate consumer, in particular Articles 2 and 5, must be interpreted as meaning that they preclude the application to national and imported products of national provisions which prohibit any reference in the labelling of artificial sweeteners to the word sugar or to the physical, chemical or nutritional properties which artificial sweeteners also possess.
Η αιτίαση η σχετική με την προηγούμενη άδεια προς άσκηση εμπορίας πετρελαιοειδών, καθώς και οι αιτιάσεις περί του καθεστώτος των ανωτάτων τιμών καταναλωτή, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες διότι δεν διατυπώθηκαν στην αιτιολογημένη γνώμη.
Articles 30 and 36 of the EEC Treaty must be interpreted as meaning that they preclude the application, to imported products, of national provisions which prohibit any reference in the advertising of artificial sweeteners to the word sugar or to the physical, chemical or nutritional properties which artificial sweeteners also possess."
Οι αιτιάσεις αυτές δεν γίνονται δεκτές. Πρέπει, συναφώς, να σημειωθεί ότι, δυνάμει των διατάξεων του νόμου 1571/85, το Δημόσιο έχει το αποκλειστικό δικαίωμα εισαγωγής αργού πετρελαίου προς διύλιση.
"The provisions of Directive 79/112/EEC, in particular Articles 2 and 15 thereof, are to be interpreted as precluding the application of a national legislative measure which prohibits use of the word sugar or any reference to the physical, chemical or nutritional properties of sugar in the labelling of artificial sweeteners if the artificial sweeteners also possess those properties."
Με άλλα λόγια, το γεγονός ότι οι εισαγωγές αυτές γίνονται αποκλειστικά από το κράτος ή υπό τον έλεγχο του, είναι συμφυές με την ύπαρξη του κρατικού μονοπωλίου διυλίσεως.
Case C-347/88: Commission of the European Communities ν Hellenic Republic - 13 December 1990 (Free movement of goods - Imports, exports and marketing of crude oil and petroleum products - State monopoly - Prices) (Full Court)
Κατά συνέπεια, οι νομοθετικές διατάξεις που παρέχουν στο κράτος αποκλειστικό δικαίωμα εισαγωγής αργού πετρελαίου προς διύλιση επιβεβαιώνουν απλώς και μόνον την ύπαρξη ενός προνομίου συνυφασμένου με το εθνικό μονοπώλιο διυλίσεως.
By an application lodged at the Court Registry on 29 November 1988, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that by adopting Law No. 1571/85 and the measures for its implementation, which partially maintain in effect exclusive import and marketing rights for petroleum products in Greece, certain measures concerning import, export and marketing procedures and a system of maximum consumer prices which restrict the importation and exportation of such products from and to other Member States, the Hellenic Republic had failed to fulfil its obligations under Articles 30, 34 and 37 (1) of the EEC Treaty.
Η Επιτροπή, όμως, ανέφερε ρητά ότι δεν βάλλει κατά του κρατικού μονοπωλίου διυλίσεως.
The complaint concerning the prior authorization to trade in petroleum products and those concerning the rules on maximum consumer prices had to be declared inadmissible on the ground that they had not been contained in the reasoned opinion.