natgillin/translations-raw huggingface dataset:
1) να διαπιστώσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομο­θετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για την εφαρμογή της οδηγίας 95/21/ΕΚ του Συμβουλίου, της 19ης Ιουνίου 1995, για την επιβολή, σχετικά με τη ναυσιπλοΐα που συνεπάγεται χρήση κοινοτικών λιμένων ή διέλευση από ύδατα υπό τη δικαιοδοσία κράτους μέλους, των διεθνών προτύπων για την ασφάλεια των πλοίων, την πρόληψη της ρυπάνσεως και τις συνθήκες διαβιώσεως και εργασίας επί των πλοίων (έλεγχος του κράτους του λιμένα), παρέβη τις υπο­χρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και τη Συνθήκη ΕΚ· και
(1) declare that, by not adopting the laws, regulations and administrative provisions needed to implement Council Directive 95/21/EC of 19 June 1995 concerning the enforcement, in respect of shipping using Community ports and sailing in the waters under the jurisdiction of the Member States, of international standards for ship safety, pollution prevention and shipboard living and working conditions (port State control), the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under that directive and under the EC Treaty; and
2) να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
(2) order the Italian Republic to pay the costs.
Ι ­ 8005
I - 8005
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα) της 11ης Νοεμβρίου 1999 *
JUDGMENT OF THE COURT (Fifth Chamber) 11 November 1999*
Στην υπόθεση C­315/98,
In Case C-315/98,
Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενης από τον καθηγητή U. Leanza, προϊστά­μενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών του Υπουργείου Εξωτερικών, επι­κουρούμενο από τον D.
Italian Republic, represented by Professor U. Leanza, Head of the Legal Service of the Ministry of Foreign Affairs, acting as Agent, assisted by D. Del Gaizo, Avvocato dello Stato, with an address for service in Luxembourg at the Italian Embassy, 5 Rue Marie Adélaide, defendant,
Del Gaizo, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ιταλίας, 5, rue Marie­Adélaïde, καθής, που έχει ως αντικείμενο να διαπιστωθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να
APPLICATION for a declaration that, by failing to adopt the laws, regulations and administrative provisions necessary to implement Council Directive 95/21/
Ι ­ 8006
I - 8006
ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΙΤΑΛΙΑΣ συμμορφωθεί προς την οδηγία 95/21/ΕΚ του Συμβουλίου, της 19ης Ιουνίου 1995, για την επιβολή, σχετικά με τη ναυσιπλοΐα που συνεπάγεται χρήση κοινοτικών λιμένων ή διέλευση από ύδατα υπό τη δικαιοδοσία κράτους μέλους, των διεθνών προτύπων για την ασφάλεια των πλοίων, την πρόληψη της ρυπάνσεως και τις συνθήκες διαβιώσεως και εργασίας επί των πλοίων (έλεγχος του κράτους του λιμένα) (ΕΕ L 157, σ.
EC of 19 June 1995 concerning the enforcement, in respect of shipping using Community ports and sailing in the waters under the jurisdiction of the Member States, of international standards for ship safety pollution prevention and shipboard living and working conditions (port State control) (OJ 1995 L 157, p.
1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και τη Συνθήκη ΕΚ,
1) the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under that Directive and the EC Treaty,
Jacobs γραμματέας: R. Grass έχοντας υπόψη την έκθεση του εισηγητή δικαστή, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 23ης Σεπτεμβρίου 1999,
Advocate General: F.G. Jacobs, Registrar: R. Grass, having regard to the report of the Judge-Rapporteur, after hearing the Opinion of the Advocate General at the sitting on 23 September 1999,
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12 Αυγούστου 1998, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 226 ΕΚ) προσφυγή με αντικείμενο να διαπιστωθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 95/21/ΕΚ του Συμβουλίου, της 19ης Ιουνίου 1995, για την επιβολή, σχετικά με τη ναυσιπλοΐα που συνεπάγεται χρήση κοινοτικών λιμένων ή διέλευση από ύδατα υπό τη δικαιοδοσία κράτους μέλους, των διεθνών προτύπων για την ασφάλεια των πλοίων, την πρόληψη της ρυπάνσεως και τις συνθήκες διαβιώσεως και εργασίας επί των πλοίων (έλεγχος του κράτους του λιμένα) (ΕΕ L 157, σ.
By an application lodged at the Registry of the Court on 12 August 1998, the Commission of the European Communities brought an action under Article 169 of the EC Treaty (now Article 226 EC) for a declaration that, by failing to adopt the laws, regulations and administrative provisions necessary to implement Council Directive 95/21/EC of 19 June 1995 concerning the enforcement, in respect of shipping using Community ports and sailing in the waters under the jurisdiction of the Member States, of international standards for ship safety, pollution prevention and shipboard living and working conditions (port State control) (OJ 1995 L 157, p.
1, στο εξής: οδηγία), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και τη Συνθήκη ΕΚ.
1, hereinafter 'the Directive'), the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under the directive and the EC Treaty.
Η οδηγία ορίζει, στο άρθρο της 20, παράγραφος 1, ότι τα κράτη μέλη πρέπει να θεσπίσουν τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προ­κειμένου να συμμορφωθούν προς την οδηγία αυτή το αργότερο στις 30 Ιουνίου 1996 και ότι οφείλουν να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.
Article 20(1) of the Directive requires the Member States to adopt the laws, regulations and administrative provisions necessary to implement the Directive not later than 30 June 1996 and forthwith to inform the Commission thereof.
Μη έχοντας λάβει ανακοίνωση της Ιταλικής Κυβερνήσεως σχετικά με τη μεταφορά της οδηγίας στην ιταλική έννομη τάξη και μη διαθέτοντας συναφώς άλλα πληροφοριακά στοιχεία, η Επιτροπή, με έγγραφο οχλήσεως της 16ης Ιανουαρίου 1997, κάλεσε την κυβέρνηση αυτή να υποβάλει τις παρατηρήσεις της εντός προ­θεσμίας δύο μηνών.
By letter of 16 January 1997, the Commission, having received no notification from the Italian Government as to the transposition of the Directive into Italian law and having no access to any other information in that connection, gave the Italian Government formal notice to submit its observations within two months.
Ι ­ 8008
I - 8008
Με έγγραφο της 30ης Απριλίου 1997, η Ιταλική Κυβέρνηση ανέφερε ότι η οδηγία έχει ενταχθεί στο παράρτημα D του σχεδίου κοινοτικού νόμου 1995­1996.
By letter of 30 April 1997 the Italian Government indicated that the Directive had been included in Annex D to the 1995-1996 Community bill.
Διαπιστώνοντας ότι δεν έχει ληφθεί κανένα μέτρο για τη μεταφορά της οδηγίας, η Επιτροπή, στις 24 Νοεμβρίου 1997, απηύθυνε αιτιολογημένη γνώμη στην Ιταλική Δημοκρατία, καλώντας τη να θεσπίσει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμο­ρφωθεί προς την οδηγία εντός προθεσμίας δύο μηνών από της κοινοποιήσεως της γνώμης αυτής.
Observing that no measure had been adopted to transpose the Directive, the Commission sent the Italian Government on 24 November 1997 a reasoned opinion calling upon it to adopt the measures necessary to implement the Directive within two months from the date of service.
Στις 13 Φεβρουαρίου 1998, η Ιταλική Κυβέρνηση ανακοίνωσε στην Επιτροπή ένα σχέδιο υπουργικής αποφάσεως περί μεταφοράς της οδηγίας.
On 13 February 1998 the Italian Government sent the Commission a draft regulation transposing the Directive.
128, της 24ης Απριλίου 1998, ο οποίος περιέχει, στο παράρτημα του D, εκτός της οδηγίας, τις οδηγίες που έπρεπε ακόμη να τεθούν σε εφαρμογή με υπουργική απόφαση.
On 26 May 1998 the Italian Government sent the 1995-1996 Community Law No 128 of 24 April 1998, Annex D to which contains the Directive as well as certain other directives which have yet to be implemented by ministerial regulation.
Διαπιστώνοντας παρ' όλ' αυτά ότι η οδηγία δεν έχει υλοποιηθεί κατ' εφαρμογήν του νόμου 128, η Επιτροπή άσκησε την παρούσα προσφυγή.
However, the Commission, observing that the Directive had still not been implemented pursuant to Law No 128, brought this action.
60, της 22ας Ιουνίου 1982, που εκδόθηκε σε εκτέλεση του μνημονίου συνεννοήσεως του Παρισιού του 1982 και των αποφάσεων του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού επί του ελέγχου από το κράτος του λιμένα, διατάξεις τις οποίες ουσιαστικώς επαναλαμβάνει η οδηγία.
The Italian Government claims that the provisions of the Directive have already been implemented by numerous circulars issued after an initial circular from the Ministry of the Merchant Navy, Series III, No 60 of 22 June 1982, which was adopted in implementation of the 1982 Paris Memorandum of Agreement and of the International Maritime Organisation resolutions on port State control, instruments which were, in substance, essentially incorporated in the Directive.
Αναφέρει επίσης ότι το σχέδιο υπουργικής αποφάσεως βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας εγκρίσεως του.
It also points out that the draft ministerial regulation has reached an advanced stage of the adoption procedure.
Ι ­ 8009
I - 8009
10 Όσον αφορά τις διάφορες εγκυκλίους που προσκόμισε η Ιταλική Δημοκρατία, αρκεί να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, απλές διοικητικές πρακτικές, οι οποίες από τη φύση τους μπορούν να τροποποιηθούν κατά βούληση της διοικήσεως και στερούνται προσήκουσας δημοσιότητας, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως συνιστώσες έγκυρη εκτέλεση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Συνθήκη (βλ., ιδίως, την απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 1997, C­316/96, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1997, σ. I­7231, σκέψη 16).
10 As regards the various circulars produced by the Italian Republic, it is sufficient to observe that it is settled caselaw that mere administrative practices, which by their nature are alterable at will by the authorities and are not given the appropriate publicity, cannot be regarded as constituting the proper fulfilment of a Member State's obligations under the Treaty (see, in particular, Case C-316/96 Commission v Italy [1997] ECR I-7231, paragraph 16).
11 Όσον αφορά την έγκριση του σχεδίου υπουργικής αποφάσεως, πρέπει να υπομνηστεί ότι, στο πλαίσιο προσφυγής βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την κατάσταση του κράτους μέλους όπως αυτή έχει κατά τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολο­γημένη γνώμη και ότι οι μεταβολές που επέρχονται στη συνέχεια δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο (βλ. την προαναφερθείσα απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας, σκέψη 14).
11 As regards the adoption of the draft ministerial regulation, it should be pointed out that, in an action under Article 169 of the Treaty, the question whether a Member State has failed to fulfil its obligations must be determined by reference to the situation prevailing in the Member State at the end of the period laid down in the reasoned opinion and that the Court cannot take account of any subsequent changes (Commission v Italy, cited above, paragraph 14).
12 Συνεπώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εμπροθέσμως τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή.
11 It must therefore be held that, by failing to adopt the laws, regulations and administrative provisions necessary to implement the Directive within the prescribed period, the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under the Directive.
13 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διά­δικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα.
13 Article 69(2) of the Rules of Procedure provides that the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party's pleadings.
Δεδο­μένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα η Ιταλική Δημοκρατία, η οποία ηττήθηκε, η Ιταλική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Since the Commission has applied for costs and the Italian Republic has been unsuccessful, the Italian Republic must be ordered to pay the costs.
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:
THE COURT (Fifth Chamber), hereby rules:
Ο Γραμματέας
1999 — CASE C-315/98
Ο Πρόεδρος του πέμπτου τμήματος
Delivered in open court in Luxembourg on 11 November 1999.
Ι-8012
I - 8012
Υπόθεση C­350/98
Case C-350/98
Henkel Hellas ABEE κατά Ελληνικού Δημοσίου
Henkel Hellas ABEE v Greek State
(αίτηση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Diikitiko Protodikio, Piraeus)
« Οδηγία 69/335/ΕΟΚ — 'Εμμεσοι φόροι επιβαλλόμενοι επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων — Φόρος επί της κεφαλαιοποιήσεως των αδιανέμητων κερδών»
(Directive 69/335/EEC — Indirect taxes on the raising of capital — Tax on the capitalisation of undistributed profits)
Fennelly της 9ης Σεπτεμβρίου 1999 .
Opinion of Advocate General Fennelly delivered on 9 September 1999 . . .
1­8015 Απόφαση του Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 11ης Νοεμβρίου 1999 . . . . 1­8025
I-8015 Judgment of the Court (Sixth Chamber), 11 November 1999 I-8025
Φορολογικές διατάξεις — Εναρμόνιση των νομοθεσιών — Έμμεσοι φόροι επιβαλλόμενοι επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων — Φόρος εισφοράς επιβαλλόμενος στις κεφαλαιουχικές εταιρίες — Κεφαλαιοποίηση των αδιανεμητων κερδών — Πράξη απαλλασσόμενη, εντός κράτους μέλους, από τον φόρο εισφοράς κατά τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο της οδηγίας 69/335 — Μεταγενέστερη υπαγωγή σε άλλο φόρο — Ανεπίτρεπτο (Οδηγία 69/335 του Συμβουλίου, άρθρα 4,7 § 1, και 10, στοιχ. a)
Tax provisions — Harmonisation of laws — Indirect taxes on the raising of capital — Capital duty levied on capital companies — Capitalisation of undistributed profits — Exempted from capital duty by a Member State at the time of transposing Directive 69/335 into national law — Made subject to another tax — Not permissible (Council Directive 69/335, Arts 4, 7(1) and (10)(a))
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C­350/98
SUMMARY — CASE C-350/98
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 10, στοιχείο α', της οδηγίας, πέραν του φόρου εισφοράς, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επιβάλλουν κανένα φόρο υπό οποιαδήποτε μορφή, για τις πράξεις τις οποίες αναφέρει το άρθρο 4, όπως είναι η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου κεφαλαιουχικής εταιρίας με κεφαλαιοποίηση κερδών, αποθεματικών ή προβλέψεων.
In accordance with Article 10(a) of Directive 69/335, the Member States may not charge any taxes whatsoever, apart from capital duty, in respect of the transactions referred to in Article 4, such as increases in the capital of a capital company by capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves.
Η οδηγία 69/335/ΕΟΚ, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, έχει την έννοια ότι απαγορεύει σε κράτος μέλος, το οποίο απάλλαξε από τον φόρο εισφοράς τις αυ­ξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου κεφα­λαιουχικής εταιρίας με κεφαλαιοποίηση των κερδών, αποθεματικών ή προβλέψεων, να επιβάλλει φόρο επί της κεφαλαιοποιήσεως των αδιανέμητων κερδών κεφαλαιουχικής εταιρίας.
Directive 69/335 concerning indirect taxes on the raising of capital is to be interpreted as preventing a Member State — where it has exempted from capital duty increases in the capital of a capital company by capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves — from levying a tax on the capitalisation by a capital company of undistributed profits.
Ι­8014
I - 8014
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ NIAL FENNELLY της 9ης Σεπτεμβρίου 1999 *
OPINION OF ADVOCATE GENERAL FENNELLY delivered on 9 September 1999 *
Στην παρούσα υπόθεση ανακύπτει το ζήτημα αν ένας φόρος που επιβάλλεται στην κεφαλαιοποίηση των αδιανεμήτων, αλλά ήδη φορολογηθέντων, κερδών κεφαλαιουχικής εταιρίας συνιστά φόρο εισφοράς απαγο­ρευόμενο από την οδηγία 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων 1 (στο εξής: οδη­γία), όπως τροποποιήθηκε ειδικότερα με την οδηγία 85/303/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Ιουνίου 1985, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων2.
This case raises the question whether a duty imposed on the capitalisation of undistributed, but previously taxed, profits of a capital company constitutes a capital duty prohibited by Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising of capital (hereinafter 'the Directive'), 1 as amended in particular by Council Directive 85/303/ EEC of 10 June 1985 concerning indirect taxes on the raising of capital.2If the impugned duty constitutes such a capital duty, the question also is raised whether the Directive confers on Greece a specific entitlement to introduce it even subsequent to its implementation of the Directive.
Henkel Hellas ABEE (στο εξής: προσφεύ­γουσα), μια ελληνική ανώνυμη εταιρία, προέβη σε κεφαλαιοποίηση των φορολογη­θέντων επ' ονόματι της αδιανεμήτων κερδών των οικονομικών ετών 1972 και 1973, καθώς και 1981 έως 1989, τα οποία ανέρχονταν συνολικά σε 407 317 245 δρχ. και σε 215 066 276 δρχ. μετά την αφαίρεση του φόρου εισοδήματος εταιριών που καταβλή­θηκε νομίμως κατά τον χρόνο πραγματο­ποιήσεως των εν λόγω κερδών.
1995, Henkel Hellas ABEE (hereinafter 'the plaintiff), a Greek public limited company, capitalised the undistributed profits taxed in its name in respect of the financial years 1972 and 1973 as well as 1981 to 1989, which amounted in gross to a total of GRD 407 317 245 but to only GRD 215 066 276 after deduction of the corporation tax already lawfully paid when the profits in question were realised.
Η προσφεύ­γουσα υπέβαλε στην καθής φορολογική αρχή, με επιφύλαξη, διάφορες (ένδεκα) δηλώσεις αποδόσεως του φόρου που οφεί­λεται βάσει του άρθρου 42, παράγραφος 6, του νόμου 2065/1992 (στο εξής: νόμος του 1992), που προβλέπει φόρο 3 % επί της κε­φαλαιοποιήσεως των αδιανέμητων κερδών.
The plaintiff submitted to the defendant tax authority various (eleven) declarations for payment, under protest, of the duty due under Article 42(6) of Law 2065/1992 (hereinafter 'the 1992 Law'), which pro vides for a 3% tax on the capitalisation of undistributed profits.
Το φορολογητέο ποσό επί του οποίου υπολο­γίστηκε ο οφειλόμενος φόρος καθορίστηκε, σύμφωνα με σχετική εγκύκλιο του Υπουργεί­ου Οικονομικών (ΠΟΛ 1135/23.7.1992), κατόπιν αναγωγής των καθαρών κερδών ύψους 215 066 276 δρχ. σε μικτά κέρδη, με προσθήκη του ήδη καταβληθέντος φόρου εισοδήματος.
The taxable amount on which the duty due was calculated was determined, in accordance with the relevant circular of the Ministry of Finance (POL 1135/23.7.1992), on the conversion of the net profits of GRD 215 066 276 into the gross profits by adding back the corporation tax already paid.
Α — Τα πραγματικά περιστατικά και η διαδικασία ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου
A — The facts and national proceedings
Με απόφαση της γενικής συνελεύσεως των μετόχων της της 31ης Αυγούστου 1995, η
Pursuant to a resolution of the general meeting of its shareholders on 31 August
* Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
* Original language: English.
1 — ΕΕ ειδ. έκδ. 09/001, σ. 20.
1 — OJ, English Special Edition, 1969 First Series II, p. 412.
2 ­ΕΕ 1985, L 156, α 23.
2 — OJ 1985 L 156, p. 23.
Η προσφεύγουσα επισύναψε σε κάθε δήλωση μια επιφύλαξη περί του ότι, πρώτον, σύμφωνα με τα άρθρα 4 και 10 της οδηγίας, τα κεφαλαιοποιηθέντα κέρδη δεν έπρεπε να υπαχθούν στον επίμαχο φόρο 3 % και, δεύτερον, ο καταβλητέος φόρος έπρεπε να υπολογιστεί βάσει του ποσού των καθαρών κερδών της και όχι βάσει των μικτών κερδών.
The plaintiff included a qualification in each declaration to the effect, first, that, in accordance with Articles 4 and 10 of the Directive, the capitalised profits should not be subject to the contested duty of 3% and, secondly, that the duty payable should be calculated on the basis of the amount of its net profits rather than its gross profits. If
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ FENNELLY — ΥΠΟΘΕΣΗ C­350/98 ροτήτων της Ελλάδας, να υπερβαίνει το από την ανωτέρω κοινοτική οδηγία ποσοστό του 1 %.» ρίστηκε ότι ο πραγματικός συντελεστής φορολογίας ανερχόταν σε 5,68 %.
OPINION OF MR FENNELLY — CASE C-350/98 duty exceed the rate of 1% in the abovementioned directive?' the latter, the plaintiff contended that the effective rate of taxation amounted to 5.68%.
Κατόπιν αυτών, η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ισχυριζόμενη ότι ο φόρος ήταν ασύμβατος προς την οδηγία.
It subsequently brought an action contending that the imposition of the duty was incompatible with the Directive.
Β — Οι σχετικές κοινοτικές και εθνικές δια­τάξεις
B — The relevant Community and national law
Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιά (στο εξής: εθνικό δικαστήριο) έκρινε ότι το άρθρο 42, παράγραφος 6, του νόμου του 1992, θεσπίζοντας την «υπαγωγή σε φόρο των κεφαλαιοποιουμένων αδιανέμητων κερδών με συντελεστή φορολογίας 3 %, περιλαμβάνει ρύθμιση, η οποία κατ' αρχήν παρεκκλίνει από τα οριζόμενα στην οδηγία 69/335 και ειδικότερα στα άρθρα 4 και 10 αυτής».
The Diikitiko Protodikio (Administrative Court of First Instance), Piraeus (here inafter 'the national court') has taken the view that Article 42(6) of the 1992 Law, in providing 'that undistributed profits are subject to a duty at a rate of 3% if they are capitalised, contains a provision which in principle diverges from Directive 69/335, in particular Articles 4 and 10 thereof'.
Ωστόσο, διερωτάται αν το αναγνω­ριζόμενο από την οδηγία 85/303 γεγονός ότι «την 1η Ιουλίου 1984 δεν υπήρχε φόρος εισφοράς στην Ελλάδα» είναι σημαντικό για την κρίση του ζητήματος.
How ever, it queries whether the fact, recognised by Directive 85/303, that 'no capital duty existed in Greece on 1 July 1984' makes a difference.
Κατά συνέπεια, αποφάσισε να υποβάλει τα ακόλουθα ερω­τήματα στο Δικαστήριο:
Consequently, it has decided to refer the following questions to the Court of Justice :
Για την εξέταση των ζητημάτων αυτών, θα αναφερθώ στις κύριες διατάξεις του κοινο­τικού δικαίου και στις σχετικές διατάξεις του ελληνικού δικαίου, έχοντας κατά νου ότι η επίμαχη πράξη συνίσταται στην κεφαλαιο­ποίηση αδιανέμητων (αλλά ήδη φορολογη­θέντων) κερδών.
In order to consider these questions, I shall refer to the main provisions of Com munity law and the relevant provisions of Greek law, bearing in mind that the transaction at issue is the capitalisation of undistributed (but already taxed) profits.
Η οδηγία αποτελεί μέτρο εναρμονίσεως που στοχεύει, ειδικότερα, στην «εξάλειψη των φορολογικών εμποδίων που δυσχεραίνουν την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων» 3.
The Directive is a harmonising measure aimed, in particular, at 'the elimination of tax obstacles which interfere with the free movement of capital'.
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, απαριθμεί τις πράξεις στις οποίες δεν περι­λαμβάνεται η επίμαχη και τις οποίες τα κράτη μέλη υποχρεούνται κατ' αρχή να υποβάλλουν σε φόρο εισφοράς.
3 Article 4(1) lists the transactions, not including that in question, that Member States are in principle obliged to subject to capital duty.
Το άρθρο 4, παράγραφος 2, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/303, ορίζει τις πράξεις που μπορούν «να συνεχί­σουν να υπόκεινται στον φόρο εισφοράς, εφόσον υπάγονται στον φορολογικό συντε­λεστή 1 % την 1η Ιουλίου 1984».
Article 4(2), as amended by Article 1(1) of Directive 85/303, prescribes the transactions which may, 'to the extent that they were taxed at the rate of 1% as at 1 July 1984, continue to be subject to capital duty'.
Οι πράξεις αυτές περιλαμβάνουν, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', την «αύξηση του εταιρικού κεφαλαίου μιας κεφαλαιουχικής εταιρίας διά της κεφαλαιο­ποιήσεως κερδών, αποθεματικών ή προβλέ­ψεων».
Those transactions include, under Article 4(2)(a), 'an increase in the capital of a capital company by capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves'.
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/303 προσθέτει επίσης το ακό­λουθο εδάφιο, το οποίο αφορά ειδικώς την Ελλάδα, στο άρθρο 4, παράγραφος 2:
Article 1(1) of Directive 85/303 also adds the following subparagraph, which is specific to Greece, to Article 4(2): 'However, the
3 — Βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 13ης Φεβρουαρίου 1996, C­197/94 και C­252/94, Bautiaa και Société française maritime (στο εξής: Bau­tiaa), Συλλογή 1996, σ. I­505, σκέψη 6.
3 — See Joined Cases C-197/94 and C-252/94 Bautiaa and Société Française Maritime (hereinafter 'Bautiaa') [1996] ECR I-505, paragraph 6.
Ι ­ 8016
I - 8016