natgillin/translations-raw huggingface dataset:
HFB κ.λπ.κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ συνέχιση της επιχειρήσεως που έχουν αυτοί που την ελέγχουν.
HFB V COMMISSION val separately from the controlling group's interest in seeing it survive.
Μολονότι είναι ακριβές ότι, για την απόδειξη υπάρξεως σοβαρής και ανε­πανόρθωτης ζημίας, δεν απαιτείται οπωσδήποτε να αποδεικνύεται η επέ­λευση της ζημίας με απόλυτη βεβαιότητα και αρκεί να πιθανολογείται επαρκώς, παρ' όλ' αυτά οι αναιρεσείουσες υποχ­ρεούνται να αποδείξουν τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων στηρίζεται η πιθανολόγηοη αυτής της σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας.
Although in order to establish the existence of serious and irreparable damage it is not necessary for the occurrence of the damage to be demonstrated with absolute certainty, it being sufficient to show that damage is foreseeable with a sufficient degree of probability, the applicants are required to prove the facts forming the basis of their claim that serious and irreparable damage is likely.
Το γεγονός ότι, όπως εν προκειμένω, το πρόσωπο το οποίο, ως κύριος μέτοχος των επιχειρήσεων, ασκεί τον έλεγχο τους είναι φυσικό πρόσωπο το οποίο δεν συνιστά το ίδιο επιχείρηση φαίνεται συνεπώς αλυσιτελές.
In that connection no importance is to be attributed to the fact that the person who controls the undertakings by virtue of being their principal owner is a natural person who is not himself an undertaking.
Ι ­ 8707
I - 8707
ΔΙΑΤΑΞΗ της 14. 12. 1999
ORDER OF 14. 12.
— ΥΠΟΘΕΣΗ C­335/99 P(R)
1999 — CASE C-335/99 P(R)
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ της 14ης Δεκεμβρίου 1999 *
ORDER OF THE PRESIDENT OF THE COURT 14 December 1999 *
Στην υπόθεση C­335/99 P(R),
In Case C-335/99 P(R),
May, 31, Grand­rue, αναιρεσείουσες, που έχει ως αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως κατά της διατάξεως που εξέδωσε στις 9 Ιουλίου 1999 ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην υπόθεση Τ­9/99 R, HFB κ.λπ. κατά Επιτροπής (που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή), με την οποία ζητείται να αναιρεθεί η διάταξη αυτή, να γίνουν δεκτά τα
APPEAL against the order of the President of the Court of First Instance of the European Communities in Case T-9/99 R HFB and Others v Commission [1999] ECR 11-2429, seeking to have that order set aside and requesting that the forms of
Ι ­ 8708
I - 8708
HFB κ.λπ.κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ πρωτοδίκως προβληθέντα αιτήματα των αναιρεσειουσών και να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, όπου ο έτερος διάδικος είναι η
HFB V COMMISSION order sought at first instance by the appellants be upheld and that the Commission be ordered to pay costs, the other party to the proceedings being:
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα P. Léger, εκδίδει την ακόλουθη
THE PRESIDENT OF THE COURT, after hearing the Advocate General, P. Léger, makes the following
Δικαστηρίου, αναίρεση κατά της διατάξεως που εξέδωσε στις 9 Ιουλίου 1999 ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου, στην υπόθεση Τ­9/99 R, HFB κ.λπ. κατά Επιτροπής (που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή, στο εξής: αναιρεσιβαλλομένη διά­ταξη), με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την αίτηση τους περί λήψεως ασφα­λιστικών μέτρων με αίτημα αναστολής εκτελέσεως και αναστολής της αναγκαστικής εκτελέσεως σχετικά με την εφαρμογή των άρθρων 3, στοιχείο δ, και 4 της αποφά­σεως 1999/60/ΕΚ της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 1998, σχετικά με διαδικασία κινηθείσα βάσει του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (υπόθεση IV/35.691/E­4 — Καρτέλ προμονωμένων σωλήνων) (ΕΕ 1999, L 24, σ.
Article 50 of the EC Statute of the Court of Justice against the order of the President of the Court of First Instance in Case T-9/99 R HFB and Others v Commission [1999] ECR 11-2429 (hereinafter 'the order under appeal') rejecting their application for suspension of the operation and stay of the enforcement of Articles 3(d) and 4 of Commission Decision 1999/60/EC of 21 October 1998 relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the EC Treaty (Case No IV/ 35.691/E-4 — Pre-Insulated Pipe Cartel) (OJ 1999 L 24, p.
1), όπως τροποποιήθηκε με απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 1998.
1), as amended by the rectifying decision of 6 November 1998.
— την αναστολή εκτελέσεως και την αναστολή της αναγκαστικής εκτελέσεως σχετικά με την εφαρμογή των άρθρων 3, στοιχείο δ', και 4 της αποφάσεως 1999/60, καθόσον τα ποσά που αντιπροσωπεύουν μέρος του επιβληθέντος από την Επιτροπή προστίμου δεν της καταβληθούν μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου 2000 και, το αργότερο, μέχρι την έκδοση της τερματίζουσας την κύρια δίκη αποφά­σεως του Πρωτοδικείου, στο μέτρο που, εντός των τεσσάρων εβδομάδων που ακολουθούν τη διάταξη που θα κρίνει το αίτημα αυτό, καταβληθεί στην Επι­τροπή τραπεζική εγγύηση καλύπτουσα ένα μέρος του ποσού του προστίμου, ήτοι 1 500 000 ευρώ, πλέον τόκων από 14 Φεβρουαρίου 1999, και που, στις 15 Δεκεμβρίου 1999, καταβληθεί με έμβασμα στην Επιτροπή ποσόν 350 000 ευρώ,
— suspension of the operation and stay of enforcement of Articles 3(d) and 4 of Decision 1999/60 until 15 December 2000, in so far as sums representing part of the fine imposed by the Commission have not already been paid, and, at the latest, until the Court of First Instance has given judgment in the main proceedings, in so far as, in the four weeks following the order ruling on this request, the Commission will be provided with a bank guarantee covering part of the amount of the fine, that is to say, EUR 1 500 000, together with interest calculated from 14 February 1999, and, by 15 December 1999, the Commission will receive payment by bank transfer of the sum of EUR 350 000;
— την αναπομπή, ενδεχομένως, της υποθέσεως ενώπιον του Πρωτοδικείου για να την κρίνει εκ νέου,
— if appropriate, referral of the case back to the Court of First Instance for a fresh decision; and
— την καταδίκη της Επιτροπής στα δικαστικά έξοδα.
— that the Commission be ordered to pay the costs.
HFB κ.λπ.κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
HFB V COMMISSION
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία στις 4 Οκτωβρίου 1999, η Επιτροπή υπέβαλε τις γραπτές της παρατηρήσεις ενώπιον του Δικαστηρίου.
By document lodged at the Registry on 4 October 1999, the Commission submitted its written observations to the Court.
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στην αναιρεσιβαλλομένη διάταξη ως εξής:
The factual background to the dispute was described in the order under appeal as follows :
« 1 Οι αιτούσες είναι πέντε εταιρίες αυστριακού και γερμανικού δικαίου οι οποίες παράγουν προμονωμένους σωλήνες χρησιμοποιούμενους στα συστήματα θερ­μάνσεως κατοικιών.
'1 The applicants are five Austrian and German producers of pre-insulated pipes which are mainly used in urban heating systems.
Στις 13 Νοεμβρίου 1998 κοινοποιήθηκε στις αιτούσες η απόφαση 1999/60/ΕΚ (...).
On 13 November 1998 Commission Decision 1999/60... was notified to the applicants.
Στο έγγραφο κοινοποιήσεως διασαφανιζόταν ότι, σε περίπτωση που οι αιτούσες θα ασκούσαν προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου, η Επιτροπή δεν θα ελάμβανε κανένα μέτρο εισπράξεως για όσο χρόνο η υπόθεση θα εκκρεμούσε ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, εφόσον η σχετική απαίτηση θα ήταν τοκοφό­ρος, από την ημερομηνία εκπνοής της προθεσμίας καταβολής του προστίμου, και εφόσον θα είχε συσταθεί, το αργότερο μέχρι την ημερομηνία αυτή, τραπεζική εγγύηση, αποδεκτή από την Επιτροπή και καλύπτουσα το ποσό της κύριας οφειλής καθώς και τους σχετικούς τόκους και προσαυξήσεις.
In the accompanying letter it was stated that, if the applicants made an application to the Court of First Instance, the Commission would not take any proceedings for recovery whilst the case was pending before that court, subject to the debt bearing interest as from the date of expiry of the period prescribed for payment of the fine, provided that a bank guarantee acceptable to the Commission and covering the principal debt together with interest and any amounts added thereto was provided by that date.
Η απόφαση 1999/60 κοινοποιήθηκε στις αιτούσες υπό την ιδιότητά τους ως μελών του "ομίλου Henss/Isoplus".
Decision 1999/60 was notified to the applicants in their capacity as members of the "Henss/Isoplus Group".
Με το άρθρο 1 της αποφάσεως αυτής, προσάπτεται στις αιτούσες, μεταξύ άλλων, ότι, παρέβησαν τις διατάξεις του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 81, παράγραφος 1, ΕΚ) τουλάχιστον, κατά την περίοδο μεταξύ Οκτωβρίου 1991 και Μαρτίου ή
Article 1 thereof charges the applicants in particular with infringing Article 85(1) of the EC Treaty (now Article 81(1) EC) from October 1991 to March or April 1996 at least. Consequently, Article 3(d) imposes on the Henss/Isoplus Group a fine of EUR 4 950 000,
Κατά συνέπεια, με το άρθρο 3, στοιχείο δ', επιβάλλεται στον όμιλο Henss/Isoplus πρόστιμο 4 950 000 ευρώ, για το οποίο ευθύνονται αλ­ληλεγγύως και εις ολόκληρον οι πέντε αιτούσες επιχειρήσεις καθώς και η εταιρία Isoplus Fernwärmetechnik GmbH — stille Gesellschaft.
1999 — CASE C-335/99 P(R) for which the five applicant companies, and also Isoplus Fernwärmetechnik GmbH — stille Gesellschaft, are jointly and severally liable.
Παρ' όλ' αυτά, οι διάδι­κοι συμφώνησαν να μην εμπλακεί εν προκειμένω η τελευταία αυτή εταιρία.
The parties agreed, however, not to involve the latter company in these proceedings.
Όπως προκύπτει από τις διασαφηνίσεις που παρέσχον οι αιτούσες κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, όλες τους συνδέονται με τον Henss.
According to the information given by the applicants at the hearing, it appears that they all have links with Mr Henss.
— πέμπτη αιτούσα, η Isoplus Fernwärmetechnik GmbH, Sondershausen (Γερ­μανία) (στο εξής: Isoplus­Sondershausen) ανήκε, κατά τον χρόνο της εκδό­σεως της αποφάσεως 1999/60, κατά το εν τρίτο στην πρώτη αιτούσα, κατά το έτερο τρίτο σε εταιρία η οποία ανήκει κατά 100 % στον Henss και κατά το τελευταίο τρίτο σε μια τρίτη οικογένεια.
— the fifth applicant, Isoplus Fernwärmetechnik GmbH, Sondershausen, Germany ("Isoplus— Sondershausen") belonged, when Decision 1999/60 was adopted, as to one third to the first applicant, as to one third to a company which is itself wholly owned by Mr Henss and as to the remaining one third to another family.
Μετά τις 6 Νοεμβρίου 1998, η συμμετοχή του Henss στο κεφάλαιο της Isoplus­Sondershausen έχει έτι περαιτέρω αυξηθεί.»
After 6 November 1998 Mr Henss's holding in the capital of Isoplus — Sondershausen increased further.'
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 18 Ιανουα­ρίου 1999, οι αιτούσες ζήτησαν την ακύρωση της αποφάσεως 1999/60.
By application lodged at the Registry of the Court of First Instance on 18 January 1999, the appellants sought annulment of Decision 1999/60.
Στις 5 Φεβρουαρίου 1999, οι Isoplus­Rosenheim, Isoplus­Hohenberg και Isoplus­Sondershausen κατέβαλαν, κάθε μία τους χωριστά, στην Επιτροπή 770 000 ευρώ, δηλαδή συνολικώς 2 310 000 ευρώ, ως μερική πληρωμή του επιβληθέντος από την Επιτροπή προστίμου, μειώνοντας έτσι το ποσό του εναπομένοντος προστίμου σε 2 640 000 ευρώ, μη συμπεριλαμβανομένων των τόκων.
On 5 February 1999, Isoplus-Rosenheim, Isoplus-Hohenberg and Isoplus-Son-dershausen each made a payment to the Commission of EUR 770 000 — giving a total amount of EUR 2 310 000 — by way of partial payment of the fine, thus reducing the amount outstanding to EUR 2 640 000, not including interest.
Με χωριστό δικόγραφο, που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 10 Φεβρουαρίου 1999, οι αιτούσες υπέβαλαν, δυνάμει του άρθρου 242 ΕΚ, αίτηση αναστολής εκτελέσεως και αναστολής της αναγκαστικής εκτελέσεως των άρθρων 3, στοιχείο δ', και 4 της αποφάσεως 1999/60 μέχρι την έκδοση της τερματίζουσας την κύρια δίκη αποφάσεως.
By separate document, lodged at the Registry of the Court of First Instance on 10 February 1999, the appellants lodged an application pursuant to Article 242 EC for suspension of the operation and stay of enforcement of Articles 3(d) and 4 of Decision 1999/60 pending delivery of the judgment in the main proceedings.
Στις 30 Απριλίου 1999, οι αιτούσες περιόρισαν την αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων και συνεπώς το περιεχόμενο της που αντιστοιχεί, κατ' ουσίαν, με τα
On 30 April 1999 the appellants limited their application for interim relief, essentially to coincide with the forms of order sought in the present appeal, as set out in paragraph 2 above.
Ι­8713
I - 8713
Η αναιρεσιβαλλομένη διάταξη
The order under appeal
Με την αναιρεσιβαλλομένη διάταξη, ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου απέρριψε την αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων.
By the order under appeal, the President of the Court of First Instance dismissed the application for interim relief.
10 Όσον αφορά το αντικείμενο της διαδικασίας, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έκρινε, αφενός, ότι η αίτηση αναστολής εκτελέσεως δεν μπορεί να έχει άλλο αντικείμενο εκτός από την απαλλαγή από την υποχρέωση παροχής τραπεζικής εγγυήσεως ως προϋποθέσεως για τη μη άμεση είσπραξη του εναπομένοντος ποσού του επιβληθέντος με την απόφαση 1999/60 προστίμου και, αφετέρου, ότι η αίτηση περί αναστολής της αναγκαστικής εκτελέσεως της αποφά­σεως αυτής στερείται αντικειμένου.
10 As regards the purpose of the proceedings, it was held, first, that the practical object of the application for suspension of operation could only be to obtain release from the obligation to provide a bank guarantee as a condition for postponing recovery of the fine imposed by Decision 1999/60 and, secondly, that the application for stay of enforcement of that decision was devoid of purpose.
11 Περαιτέρω, από τη σκέψη 27 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως προκύπτει ότι εν προκειμένω συντρέχει η προϋπόθεση σχετικά με το fumus boni juris.
11 In paragraph 27 of the order under appeal, it was held that the condition relating to a prima facie case was satisfied.
12 Αντιθέτως, όσον ­αφορά την προϋπόθεση σχετικά με το επείγον, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έκρινε ότι οι αιτούσες δεν απέδειξαν ότι η εκτέλεση της αποφάσεως 1999/60 ήταν δυνατό να τους προκαλέσει σοβαρές και ανεπανόρθωτες ζημίες.
12 As regards the condition relating to urgency, however, the President of the Court of First Instance formed the view that the applicants had failed to show that implementation of Decision 1999/60 could cause them serious and irreparable damage.
13 Για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής στηρίχθηκε κατ' ουσίαν σε τέσσερα στοιχεία.
13 The President arrived at that conclusion essentially on the basis of four kinds of consideration.
Ι ­ 8714
I - 8714
14 Πρώτον, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έκρινε, στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, «ότι από τα προσκομισθέντα από τις αιτούσες και μη ελεγχθέντα αριθμητικά στοιχεία δεν μπορεί να συναχθεί κανένα συμπέρασμα».
14 First, he held at paragraph 33 of the order under appeal that 'no conclusion [could] be drawn from the unaudited figures produced by the applicants'.
— δεν είχε γίνει έλεγχος των λογαριασμών του 1998 (σκέψη 30 της αναιρεσιβαλ­λομένης διατάξεως)·
— the 1998 accounts had not been audited (paragraph 30);
— από τα προσκομισθέντα αριθμητικά στοιχεία αποκρύπτονται σημαντικά απο­θεματικά ή, εν πάση περιπτώσει, υφίσταται όντως αβεβαιότητα επί του σημείου αυτού (σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως)·
— the figures produced failed to disclose substantial financial reserves or, at the very least, there was real uncertainty on that point (paragraph 31);
— η άνω του ενός έτους ταμειακή ευχέρεια που μπορούσαν να διαθέτουν οι αιτούσες δεν είχε ληφθεί υπόψη στη συνοπτική έκθεση πραγματογνωμοσύνης (σκέψη 32 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως).
— the long-term (a term exceeding one year) liquid funds available to the applicants had not been taken into account in the summary report (paragraph 32).
15 Από τη σκέψη 35 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως προκύπτει ότι υφίστατο επίσης αβεβαιότητα σχετικά με το ζήτημα σε ποιο βαθμό ο Henss, στον οποίο ανήκουν, άμεσα ή έμμεσα, οι πέντε αιτούσες επιχειρήσεις, ήταν πιστωτής τους για ένα μέρος
15 In paragraph 35 of the order under appeal, it is stated that there was also uncertainty as to the extent to which Mr Henss, who is directly or indirectly the principal owner of the five applicant undertakings, was a creditor in respect of
16 Δεύτερον, στη σκέψη 34 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έκρινε:
16 Secondly, the President of the Court of First Instance noted in paragraph 34 of the order under appeal that:
«Ο Δρ. Reimnitz παρατήρησε επίσης ότι, σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο, το γεγονός απλώς και μόνον ότι, σε ορισμένες καταστάσεις, οι εταίροι ή ο διευθύνων μια εταιρία υποχρεούνται να υποβάλουν αίτηση κηρύξεως σε πτώχευση δεν σημαίνει ότι η αίτηση αυτή θα γίνει δεκτή.
'Doctor Reimnitz also stated that, under German law, the mere fact that, in certain situations, the members or chief executive of a company are obliged to apply for bankruptcy proceedings to be commenced does not mean that the application will be accepted.
Η ύπαρξη ταμειακών δυσχερειών δεν οδηγεί κατ' ανάγκην στην εκκαθάριση της επιχειρήσεως και, συνακολούθως, στην κατάργηση θέσεων εργασίας.
Cash-flow difficulties do not necessarily lead to liquidation of the undertaking and, concomitantly, the loss of jobs.
Οι αιτούσες επιβεβαίωσαν ότι όχι μόνον κατά το γερμανικό δίκαιο, αλλά και σύμφωνα με το αυστριακό δίκαιο, υφίσταται μια εναλλακτική της κηρύξεως πτωχεύσεως λύση.
The applicants confirmed that, not only under German law but also under Austrian law, there is an alternative to bankruptcy.
Έτσι, όταν μια επιχείρηση βρίσκεται σε κατάσταση αφερεγ­γυότητας, δύναται να προβεί, υπό τον έλεγχο του αρμοδίου εθνικού δικαστηρίου, σε εξώδικο συμβιβασμό με τους πιστωτές της, στο πλαίσιο του οποίου οι οφειλές της εκκαθαρίζονται.»
Thus, where an undertaking is insolvent, it may, under the supervision of the competent national court, enter into a scheme of arrangement with its debtor, under which its debts are discharged.'
17 Τρίτον, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής, κρί­νοντας σκόπιμο να λάβει υπόψη τις δυνατότητες που μπορεί να έχουν οι εταίροι να βοηθήσουν την εταιρία για τη σύσταση τραπεζικής εγγυήσεως, επισήμανε, στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι οι αιτούσες δεν προσπάθησαν να απο­δείξουν ότι ο Henss, με την ιδιότητα του κυρίως αμέσου ή εμμέσου ιδιοκτήτη των πέντε επιχειρήσεων, δεν ήταν σε θέση να βοηθήσει για τη σύσταση της τραπεζικής αυτής εγγυήσεως.
17 Thirdly, on the view that it was appropriate to take into account the possibilities available to members of assisting the undertaking in providing a bank guarantee, the President of the Court of First Instance pointed out in paragraph 36 of the order under appeal that the applicants had made no attempt to prove that Mr Henss — in his capacity as principal direct or indirect owner of the five undertakings — was not in a position to provide the necessary assistance.
18 Τέλος, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έκρινε, στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι οι αιτούσες δεν απέδειξαν ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα επιτεύξεως τραπεζικής εγγυήσεως για το ποσό του προστίμου που εξακολουθούν να οφείλουν, εφόσον μόνο δύο από τις αιτούσες προσκόμισαν δηλώσεις τραπεζικών ιδρυμάτων βεβαιώνουσες την άρνηση τους να
18 Lastly, the President observed in paragraph 37 of the order under appeal that the applicants had failed to produce evidence to show that there was no possibility of obtaining a bank guarantee covering the amount of the fine outstanding, since only two of the undertakings in question had produced statements from banking
Ι­8716
I - 8716
HFB κ.λ.π.κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ τους χορηγήσουν παρόμοια τραπεζική εγγύηση και απευθύνθηκαν μόνο στις τρεις τράπεζες με τις οποίες συνήθως συνεργάζονταν.
HFB V COMMISSION institutions confirming their refusal to grant such a guarantee and they had approached only three banks, with which they had regular dealings.
19 Βάσει του συνόλου των στοιχείων αυτών, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έκρινε, στην πρώτη πρόταση της σκέψεως 38 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι οι αιτούσες δεν απέδειξαν επαρκώς ότι θα διέτρεχαν, με αρκετή βεβαιότητα, τον κίνδυνο πτωχεύσεως ή θέσεως τους υπό εκκαθάριση σε περίπτωση που θα παρείχαν τραπεζική εγγύηση καλύπτουσα το εναπομένον ποσό του επιβληθέντος προστίμου.
19 On the basis of all those considerations, the President of the Court of First Instance concluded, in the first sentence of paragraph 38 of the order under appeal, that the applicants had not produced evidence to show that the risk of bankruptcy or liquidation was foreseeable with a sufficient degree of probability in the event of their having to provide a bank guarantee covering the outstanding amount of the fine imposed.
20 Σύμφωνα με τη δεύτερη πρόταση της σκέψεως 38 της αναιρεσιβαλλομένης διατά­ξεως:
20 It is stated in the second sentence of paragraph 38 of the order under appeal that:
« Συναφώς, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι απλώς και μόνον ο κίνδυνος να βρεθούν οι αιτούσες στην ανάγκη να ζητήσουν την κίνηση διαδικασίας διαπιστώσεως αφε­ρεγγυότητας δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία (...) δεδο­μένου ότι σκοπός μιας τέτοιας διαδικασίας είναι, αντιθέτως, η προσπάθεια βελτιώσεως της οικονομικής καταστάσεως των οικείων επιχειρήσεων.»
'In that connection, it must be emphasised that the mere risk that the applicants might be obliged to apply for winding-up proceedings cannot constitute serious and irreversible damage..., the object of such proceedings being, on the contrary, to seek to repair the situation of the undertakings concerned.'
Τα επιχειρήματα των διαδίκων
The arguments of the parties
Τα επιχειρήματα των αναιρεσειονσών
The appellants' arguments
21 Προς στήριξη της αιτήσεως τους αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν τέσ­σερις λόγους αντλούμενους από την παραβίαση του κοινοτικού δικαίου και, επι­κουρικώς, από παρατυπίες της διαδικασίας θίγουσες τα συμφέροντά τους.
21 The appellants rely on four pleas in law, alleging infringement of Community law and, in the alternative, breach of procedure which adversely affected their interests.
Ι­8717
I - 8717
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτεται στον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή ότι έκρινε εσφαλμένως, αφενός, ότι απλώς και μόνον ο κίνδυνος να βρεθούν οι αναιρεσείουσες στην ανάγκη να ζητήσουν την κίνηση της διαδικασίας διαπιστώσεως αφερεγγυότητας δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία και, αφετέρου, ότι η διαδικασία αυτή θα είχε σκοπό τη βελτίωση της οικονομικής καταστάσεως της οικείας επιχειρήσεως.
By the first plea, it is maintained that the President erred, first, in his view that the mere risk that the appellants would be compelled to seek commencement of bankruptcy proceedings could not amount to serious and irreparable damage and, second, in considering that the objective of such proceedings was to repair the situation of the undertaking concerned.
Υπενθυμίζοντας ότι υφίσταται ανεπανόρθωτη ζημία όταν η αποκατάσταση πραγ­ματοποιείται πολύ αργά, παραδείγματος χάρη στην περίπτωση πτωχεύσεως που κηρύσσεται πριν από την έκδοση επί της ουσίας αποφάσεως, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι ο κίνδυνος κινήσεως της διαδικασίας διαπιστώσεως αφερεγ­γυότητας της περιουσίας του διαδίκου που ζητεί το προσωρινό μέτρο συνιστά τέτοια ανεπανόρθωτη ζημία.
According to the appellants, irreparable damage arises where reparation is attempted too late — for example, where bankruptcy is declared before delivery of the judgment in the main proceedings — and the risk that bankruptcy proceedings may have to be commenced, involving the assets of the party seeking interim relief, constitutes just such a case.
Οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν επίσης ότι, τόσο στη Γερμανία όσο και στην Αυστρία, οι διαδικασίες διαπιστώσεως αφερεγγυότητας έχουν ως κύριο αντικείμενο τη συλλογική αποζημίωση των πιστωτών ενός οφειλέτη καθόσον η περιουσία του τίθεται καθ' ολοκληρίαν υπό εκκαθάριση, το δε προϊόν της εκκαθαρίσεως κατανέ­μεται μεταξύ των πιστωτών αυτών.
The appellants also maintain that, both in Germany and in Austria, the primary purpose of insolvency proceedings is to pay off the creditors as a body, the entirety of the debtor's assets being placed in liquidation and the proceeds distributed between the creditors.