natgillin/translations-raw huggingface dataset:
(3,7) Με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις οι οποίες εκδόθηκαν βάσει του άρθρου 93, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης, καθώς και βάσει της οδηγίας 87/167/Ε0Κ του Συμβουλίου, η Επιτροπή, αφενός, έκρινε ότι δεν συμβιβάζονται προς την κοινή αγορά ενισχύσεις που οι βελγικές αρχές χορήγησαν υπό μορφή πιστώσεων, κατά το έτος 1989, στις ναυπηγικές εργασίες, με το αιτιολογικό ότι το ισοδύναμο επιδοτήσεως υπερέβαινε το ανώτατο όριο που είχε οριστεί για το 1989, αφετέρου, κάλεσε τη Βελγική Κυβέρνηση να επανεξετάσει τις προϋποθέσεις χορηγήσεως των πιστώσεων, ώστε, μειούμενες, να φθάσουν το ανώτατο αυτό όριο.
In the contested decisions, adopted on the basis of the first subparagraph of Article 93(2) of the Treaty and Council Directive 87/167/EEC, the Commission declared incompatible with the Common Market a series of aids to shipbuilding granted in the form of credits by the Belgian authorities during the course of 1989 because the grant equivalent of those aids exceeded the ceiling fixed for 1989; it also required the Belgian Government to revise the terms on which credits are granted in order to bring them within that ceiling.
Επί του πρώτου λόγου σχετικά με τη διάκριση μεταξύ ενισχύσεων στην παραγωγή και ενισχύσεων για την εκμετάλλευση
The distinction between production aid and operating aid
Κατά τη Βελγική Κυβέρνηση, για τον καθορισμό του ανωτάτου ορίου πρέπει να λαμβάνονται υπόψη μόνο οι ενισχύσεις που διατίθενται στην πραγματικότητα ως ενισχύσεις στην παραγωγή, ενώ, αντίθετα, πρέπει να αποκλείονται οι ενισχύσεις για την εκμετάλλευση.
In the Belgian Government's view the only aid which ought to be taken into consideration when determining the ceiling is aid actually available as production aid, whereas operating aid ought to be excluded.
(14) Συναφώς, παρατηρείται ότι με την οδηγία εγκαθιδρύθηκε συνεκτικό σύστημα όπου, για τον καθορισμό του ύψους δεδομένης ενισχύσεως που χορηγείται στα πλαίσια ναυπηγήσεως πλοίου, συνεκτιμώνται όχι μόνο οι άμεσες αλλά και οι έμμεσες ενισχύσεις που το Δημόσιο μπορεί να χορηγεί στα ναυπηγεία.
The Court noted, in that respect, that Directive 87/167/EEC had instituted a consistent system which took into consideration, when determining the amount of aid accorded for the building of a ship, not only direct aid but also indirect aid which a State may grant to its shipbuilding industry.
Τούτο προκύπτει σαφώς από το άρθρο 4, παράγραφος 4, της οδηγίας, σύμφωνα με το οποίο το ανώτατο όριο αφορά όχι μόνο όλες τις μορφές ενισχύσεων στην παραγωγή που χορηγούνται απευθείας στα ναυπηγεία αλλά και τις ενισχύσεις του άρθρου 3, παράγραφος 2, διάταξη η οποία αναφέρεται σε όλες τις μορφές ενισχύσεων που χορηγούνται στους εφοπλιστές ή σε τρίτους, εφόσον οι ενισχύσεις αυτές χρησιμοποιούνται πράγματι για τη ναυπήγηση ή τη μετατροπή πλοίων στα ναυπηγεία της Κοινότητας.
That is clearly apparent from Article 4(4) of the Directive under which the ceiling applies not only to all forms of production aid granted directly to the yards but also to the aid covered by Article 3(2), the latter provision being directed at all forms of aid to ship owners or to third parties where those aids are actually used for the building or conversion of ships in Community shipyards.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως συνάγεται από τις διατάξεις των επιδίκων αποφάσεων, οι εν λόγω ενισχύσεις προορίζονταν όντως για τη ναυπήγηση πλοίων σε βελγικά ναυπηγεία.
In the case in point, the Court stated that it was apparent from the wording of the contested decisions that the aid in question was actually intended for the building of ships in Belgian yards.
Δεδομένου ότι η Βελγική Κυβέρνηση δεν προσκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο περί του αντιθέτου, δεν αμφισβητείται ότι οι ενισχύσεις αυτές εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.
As the Belgian Government had not submitted any evidence to the contrary, it could not be disputed that the aid fell within the scope of the Directive.
Επί του δευτέρου λόγου σχετικά με την έννοια του κατά το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας ανωτάτου ορίου
The scope of the ceiling referred to in Article 4(1) of the Directive
Κατά τη Βελγική Κυβέρνηση, η Επιτροπή εσφαλμένα περιορίστηκε, αποδίδοντας απόλυτη σημασία στο κοινό ανώτατο όριο του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας, να διαπιστώσει απλώς και μόνο ότι οι επίδικες ενισχύσεις υπερέβαιναν το όριο αυτό, για να καταλήξει αυτομάτως στο συμπέρασμα ότι δεν συμβιβάζονται
In the Belgian Government's opinion the Commission was wrong, in attributing an absolute limit to the common ceiling instituted by Article 4(1) of the
προς την κοινή αγορά.
Directive, to confine itself to establishing merely that the aid in question exceeded the above ceiling in order to conclude automatically as a result that it was incompatible with the Common Market.
(30) Συμμορφούμενο προς τη ratio του άρθρου 92, παράγραφος 3, και εκκινώντας απο τη διαπίστωση ότι οι ενισχύσεις στις ναυπηγικές εργασίες δεν συνάδουν προς αυτό, το Συμβούλιο έλαβε υπόψη ορισμένες επιταγές οικονομικής και κοινωνικής φύσεως που το οδήγησαν να κάνει χρήση της αναγνωριζομένης από τη Συνθήκη ευχέρειας, ήτοι να θεωρήσει μολαταύτα τις εν λόγω ενισχύσεις ως συμβιβαστές προς την κοινή αγορά υπό τον όρο ότι πληρούν τα κριτήρια παρεκκλίσεως που αναφέρονται στην οδηγία.
In accordance with the reasoning underlying Article 92(3) and starting from the basis of the incompatibility of aid to shipbuilding, the Council had taken account of a series of economic and social requirements which had led it to make use of the power, provided for in the Treaty, to consider such aid as nevertheless compatible with the Common Market provided that it satisfied the criteria in the Directive.
(31) Όσον αφορά τις ενισχύσεις στην παραγωγή με στόχο την τόνωση της ναυπηγήσεως και μετατροπής πλοίων, το επιλεγέν κριτήριο είναι εκείνο της μη υπερβάσεως του κοινού ανωτάτου ορίου.
With regard, to production aid for the building and conversion of ships, the criteria adopted was that the aid should not exceed a common maximum ceiling.
Το εν λόγω όριο αποτελεί αυτό που το Συμβούλιο αποκάλεσε σημείο ισορροπίας μεταξύ των συγκρουσμένων επιταγών της τηρήσεως των κανόνων της κοινής αγοράς και της διατηρήσεως ικανοποιητικού επιπέδου δραστηριότητας στα ευρωπαϊκά ναυπηγεία, καθώς και για την επιβίωση μιας αποτελεσματικής και ανταγωνιστικής ευρωπαϊκής ναυπηγικής βιομηχανίας.
That ceiling was the point at which the Council had considered that a balance was achieved between the conflicting requirements that the rules of the Common Market be observed and that a sufficient level of activity in European naval yards be maintained for the survival of an effective and competitive European shipbuilding industry.
Επομένως, η τήρηση του επιμάχου ανωτάτου ορίου αποτελεί την ουσιώδη προϋπόθεση ώστε δεδομένη ενίσχυση στις ναυπηγικές εργασίες να μπορεί να θεωρηθεί ότι συμβιβάζεται προς την κοινή αγορά και η υπέρβαση της να συνεπάγεται ipso facto το ασυμβίβαστο της επίδικης ενισχύσεως.
It therefore appeared that the observance of the ceiling in question was the essential precondition for a shipbuilding aid to be considered as compatible with a common market and that exceeding that ceiling resulted in the aid in question being automatically incompatible.
Καταδικάζει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της δίκης στα πλαίσια της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων".
The Kingdom of Belgium is ordered to pay the costs, including the costs relating to the application for interim measures."
0 γενικός εισαγγελέας Marco Darmon ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 16pc ΔεκευΒοίου 1992.
Mr Advocate General Darmon delivered his Opinion on 16 December 1992.
την ακύρωση των δύο προσβαλλόμενων αποφάσεων-
Annul both contested decisions;
την καταδίκη της Επιτροπής στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της δίκης στα πλαίσια της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων".
Order the Commission to pay the costs including the costs relating to the application for interim measures."
συμβιβάζετα ι προς τ ι ς ανωτέρω δ ιατάξει ς εθνική κανονι στ ι κή ρύθμι ση επ ί θεμάτων εμπορικής διαφημίσεως.
By order of 11 April 1991, which was received at the Court on 30 April 1991, the Bundesgerichtshof referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Articles 30 and 36 of the Treaty to establish the compatibility with those provisions of a national rule concerning commercial advertising.
Το ανωτέρω ερώτημα υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Schutzverband gegen Unwesen in der Wirtschaft, ενώσεως χωρίς κερδοσκοπικό σκοπό, εγκατεστημένης στο Μόναχο, και της εταιρίας Yves Rocher GmbH, θυγατρικής της γαλλικής εταιρίας Laboratoire de biologie végétale Yves Rocher, με αντικείμενο διαφήμιση της Yves Rocher, συνισταμένη σε σύγκριση παλαιών και νέων τιμών των προϊόντων της.
That question had been raised in the course of a dispute between the Schutzverband gegen Unwesen in der Wirtschaft e.V., registered in Munich, and Yves Rocher GmbH, a subsidiary of the French company, Laboratoires de biologie végétale Yves Rocher. That dispute concerned an advertisement circulated by Yves Rocher comparing old and new prices for its products.
Πριν από το 1986 η διαφήμιση μέσω συγκρίσεων των τιμών της ιδίας επιχειρήσεως επιτρεπόταν εφόσον δεν ήταν αθέμιτη ή ικανή να παραπλανήσει τον καταναλωτή.
Prior to 1986, advertising by way of comparisons between the prices of the same undertaking was lawful provided that it was not unfair or liable to mislead the consumer.
Ύστερα από αίτημα ορισμένων κύκλων του λιανικού εμπορίου, ο Γερμανός νομοθέτης εισήγαγε στο άρθρο 6, περίπτωση ε, του "Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb" (νόμου περί αθεμίτου ανταγωνισμού) την απαγόρευση της διαφημίσεως η οποία έγκειται στη σύγκριση επιμέρους τιμών.
At the request of certain groups of retailers, the German legislature included in Article 6(e) of the Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (Law on unfair competition) the prohibition of advertising in which individual prices are compared.
Η απαγόρευση αυτή στοχεύει στην προστασία του καταναλωτή και των ανταγωνιστών έναντι της διαφημίσεως που έγκειται στη σύγκριση τιμών.
That prohibition is intended to protect consumers and competitors against advertising by way of price comparison.
Πάντως, η προβλεπόμενη στο άρθρο 6, περίπτωση ε, του UWG απαγόρευση δεν είναι απόλυτη.
Nevertheless, the prohibition laid down in Article 6(e) of the UWG is not absolute.
Πράγματι, προβλέπεται παρέκκλιση όσον αφορά τη σύγκριση τιμών κατά τρόπο που να μην "ελκύει την προσοχή" (bl ickfangmässig) καθώς και τη διαφήμιση μέσω καταλόγου.
A derogation is provided for price comparisons which are not "eye-catching" {blickfangmassig) as well as for advertising in catalogues.
(12) Ελλείψει κοινής ρυθμίσεως της εμπορίας, τα εμπόδια στην ενδοκοινοτική ελεύθερη κυκλοφορία που οφείλονται στις διαφορές μεταξύ των εθνικών ρυθμίσεων πρέπει να γίνονται δεκτά στον βαθμό κατά τον οποίο η επίδικη ρύθμιση ισχύει αδιακρίτως για τα εγχώρια και εισαγόμενα προϊόντα και μπορεί να δικαιολογείται ως αναγκαία για την ικανοποίηση επιτακτικών αναγκών, αναγομένων, μεταξύ άλλων, στην προάσπιση των συμφερόντων των καταναλωτών ή στον θεμιτό χαρακτήρα των εμπορικών πράξεων.
The Court stated that, in the absence of common rules relating to marketing, obstacles to the free movement of goods within the Community resulting from disparities between national laws had to be accepted in so far as such rules were applied to domestic and imported products without distinction and in so far as they could be justified as being necessary in order to satisfy mandatory requirements relating inter alia to consumer protection or the fairness of commercial transactions.
Πάντως, όπως διευκρίνισε το Δικαστήριο επανειλημμένα, η ρύθμιση πρέπει να είναι ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό.
However, as the Court had stated on numerous occasions, the rules had to be in proportion to the objective pursued.
(15) Η προστασία των καταναλωτών έναντι της παραπλανητικής διαφημίσεως αποτελεί θεμιτό σκοπό στα πλαίσια του κοινοτικού δικαίου, οπότε πρέπει να ελέγχεται αν οι εθνικές διατάξεις είναι ικανές να οδηγήσουν στον επιδιωκόμενο στόχο και δεν υπερβαίνουν τα όρια του αναγκαίου προς τούτο σκοπού.
The protection of consumers against misleading advertising was regarded by Community law as a legitimate objective, and it had therefore to be considered whether the national provisions were likely to achieve the intended objectives and did not go beyond what was necessary for that purpose.
Συναφώς, πρέπει να παρατηρηθεί, καταρχάς, ότι απαγόρευση όπως η επίδικη στην κύρια δίκη ισχύει, συνακόλουθα, για τη σύγκριση τιμών που, ανεξάρτητα από το αν είναι ακριβείς ή όχι, ελκύουν την προσοχή.
In that respect, the Court noted that a prohibition of the kind in question in the main proceedings applied when the price comparisons were eye-catching, irrespective of whether they were correct or not.
Υπό την έννοια αυτή, η απαγόρευση δεν ισχύει όταν πρόκειται για σύγκριση τιμών που δεν γίνεται κατά κραυγαλέο τρόπο.
Thus, that prohibition did not apply to price comparisons which were not eye-catching.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η διαφήμιση δεν απαγορεύεται λόγω του ότι προβάλλεται ως απατηλή αλλά λόγω του ότι είναι κραυγαλέα.
In the case in point, the advertising was not forbidden because of its alleged inaccuracy but because it was eye-catching.
Συνεπώς, απαγορεύεται οποιαδήποτε κραυγαλέα διαφήμιση που έγκειται στη σύγκριση τιμών, ανεξάρτητα από το αν είναι αληθής ή ψευδής.
It followed that all eye-catching advertising using price comparisons was forbidden, whether it was true or false.
Αντίθετα, ρύθμιση που έχει ως αποτέλεσμα την απαγόρευση των συγκρίσεων αυτών είναι ικανή να περιορίσει τον ανταγωνισμό.
With regard to the protection of fair trading, and consequently of competition, the Court stated that correct price comparisons, prohibited by a rule of the type in question, could in no way distort competitive conditions.
"Το άρθρο 30 της Συνθήκης έχει την έννοια ότι αντιτίθεται στην εφαρμογή διατάξεως της νομοθεσίας κράτους μέλους Α απαγορεύουσας σε επιχείρηση που είναι εγκατεστημένη στο κράτος αυτό και πραγματοποιεί πωλήσεις μέσω ταχυδρομείου εισαγομένων από το κράτος μέλος Β εμπορευμάτων, βάσει καταλόγου ή ενημερωτικών φυλλαδίων, να προβάλλει διαφημιστικώς τις τιμές των προϊόντων κατά τρόπο που οι μεν νέες τιμές αναγράφονται ώστε να ελκύουν την προσοχή, αλλά σε συσχετισμό προς υψηλότερη τιμή που περιλαμβανόταν σε προηγούμενο κατάλογο ή ενημερωτικό φυλλάδιο."
"Article 30 of the EEC Treaty must be interpreted as rendering inapplicable legislation of Member State A which prohibits an undertaking established in that State and engaged in the mail order sale by catalogue or prospectus of goods imported from Member State Β from advertising by means of prices when a new price is contrasted in a eye-catching manner with a higher price indicated in an earlier catalogue or sales prospectus."
0 γενικός εισαγγελέας Marco Darmon ανέπτυΕε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 15ης Σεπτεμβρίου 1992.
Mr Advocate General Darmon delivered his Opinion on 15 September 1992.
"Αναίρεση - EKAX - Εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας" (Ολομέλεια)
(Appeal - ECSC - Non-contractual liability of the Community) (Full court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 3 Σεπτεμβρίου 1991, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε αναίρεση κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της 27ης Ιουνίου 1991 στην υπόθεση Τ-120/89 (Stahlwerke Peine- Salzgitter κατά Επιτροπής, Συλλογή 1991, σ.
By application lodged at the registry of the Court on 3 September 1991, the Commission of the European Communities appealed against the judgment delivered on 27 June 1991 by the Court of First Instance in Case T-120/89 Stahlwerke Peine-Salzgitter AG ν Commission of the European Communities ([1991] ECR 11-279) in so far as it had declared several decisions of the Commission concerning delivery quotas of the applicant between 1985 and 1988 to be vitiated by a fault of such a nature as to render the Community liable; held that that undertaking had suffered direct and special loss as a result of
ισχύσει η λύση που επέλεξε το Δικαστήριο για την εφαρμογή του άρθρου 176 της Συνθήκης ΕΟΚ και ότι, συνακόλουθα, οι ρητές ή σιωπηρές αποφάσεις που έχουν ουσιαστικά το ίδιο περιεχόμενο με την ακυρωθείσα και ελήφθησαν μεταξύ της ημερομηνίας ενάρξεως της ισχύος της και της ημερομηνίας εκδόσεως της ακυρωτικής αποφάσεως του Δικαστηρίου θα έπρεπε να εξομοιωθούν με την ακυρωθείσα απόφαση.
The Court of First Instance had dismissed a plea of inadmissibility based on the previous failure to annul certain of the contested decisions. It considered that the solution adopted by the Court with respect to the application of Article 176 of the EEC Treaty could be extended to the application of Article 34 of the ECSC Treaty and that, consequently, express or implied measures that were essentially the same as an annulled measure and adopted between the date on which the annulled measure entered into force and the date of the judgment annulling them had to be treated in the same way as the annulled measure.
(19) Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αναλογία μεταξύ του άρθρου 176 της Συνθήκης ΕΟΚ και του άρθρου 34 της Συνθήκης ΕΚΑΧ είναι μερική και δεν αφορά τις προϋποθέσεις του παραδεκτού της ασκούμενης ενώπιον του Δικαστηρίου αγωγής αποζημιώσεως, σύμφωνα με το άρθρο 34 το οποίο προϋποθέτει προηγούμενη ακύρωση των επιδίκων αποφάσεων.
The Commission claimed that the analogy between Article 176 of the EEC Treaty and Article 34 of the ECSC Treaty was only a partial one and did not concern the conditions for admissibility of an action for damages before the Court of Justice as laid down in that latter article, which required the prior annulment of the decisions in question.
(21) Πρέπει να υπομνησθεί ότι η Συνθήκη ΕΚΑΧ προέβλεψε δύο ένδικα μέσα για την αναγνώριση της ευθύνης της Κοινότητας, ενώ το Δικαστήριο έκρινε ήδη ότι η ύπαρξη των ειδικών διατάξεων του άρθρου 34 δεν απαγορεύει στην επιχείρηση που εκτιμά ότι υπέστη άμεση ζημία προκληθεί σα από κοινοτική απόφαση που δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο ακυρώσεως να επιχειρήσει την αναγνώριση της ευθύνης της Κοινότητας βάσει του άρθρου 40, πρώτο εδάφιο.
The Court stated that it had to be borne in mind that the ECSC Treaty had provided two ways in which the Community's liability could be called into question and that the Court had already held that the existence of the specific provisions of Article 34 could not prevent an undertaking that considered itself to have suffered a loss directly caused by a Community decision that had not been annulled from establishing the liability of the Community on the basis of the first paragraph of Article 40.
(24) Ενόψει του δικαιώματος για αποζημίωση που επικαλείται η Salzgitter, η εφαρμογή του ενός ή του άλλου από τα δύο επικληθέντα άρθρα δεν έχει επίπτωση, δεδομένου ότι τα ανωτέρω δύο ένδικα μέσα επιτρέπουν αμφότερα την επιδίκαση αποζημιώσεως λόγω ζημίας που προκάλεσαν αποφάσεις βαρυνόμενες με πταίσμα ικανό να επισύρει την ευθύνη της Κοινότητας.
With regard to the right to compensation that Salzgitter claimed, it was irrelevant which of the two articles relied on was to be applied because both those means of legal recourse enabled compensation to be obtained for damage caused by decisions vitiated by a fault of such a nature as to render the Community liable.
Επί του επισύροντος την ευθύνη της Κοινότητας πταίσματος
Fault of such a nature as to render the Community liable
(27) Το Πρωτοδικείο έκρινε ότι για την καλύτερη διασφάλιση της ενιαίας εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου σε θέματα ευθύνης λόγω παρανόμων κανονιστικών πράξεων, ενδεικνυόταν η ερμηνεία της εννοίας του πταίσματος που μπορεί να επισύρει την ευθύνη της Κοινότητας κατά το άρθρο 34, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚΑΧ υπό το φως των κριτηρίων που συνήγαγε το Δικαστήριο με τη νομολογία του σχετικά με το άρθρο 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ.
The Court of First Instance had considered that it was appropriate, in order to ensure as far as possible the uniform application of Community law relating to non-contractual liability resulting from unlawful legislative measures, to interpret the term "fault of such a nature as to render the Community liable" in the first paragraph of Article 34 of the ECSC Treaty in the light of the criteria laid down by the Court of Justice in its decisions on the second paragraph of Article 215 of the EEC Treaty.
Επί των συνεπειών από τις παρανομίες που διαπιστώθηκαν με την πρώτη απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1988.
The Court stated that even though the Court of First Instance had rightly pointed out similarities between the liability rules under the ECSC Treaty and those under the EEC Treaty, and even though it had rightly been guided by
8 τίθενται στην άσκηση των εξουσιών της. Στη συνέχεια, η Επιτροπή προσάπτει στους δικαστές πρώτου βαθμού ότι εξομοίωσαν την ανωτέρω νομολογιακή επιταγή με κριτήριο που στοιχειοθετεί αμέλεια και ότι αποφάνθηκαν με βάση υποκειμενικές κρίσεις, ενώ η εφαρμογή των καθορισθέντων από το Δικαστήριο κριτηρίων εξαρτάται από την ύπαρξη αντικειμενικών περιστάσεων.
- 8 - principles common to different situations in which the Community institution had a wide power of appreciation in order to deal with complex problems, the Court of Justice had to consider, in the light of the criteria laid down for the application of Articles 34 and 40 of the ECSC Treaty, whether the Court of First Instance had, on the basis of the findings of fact and appreciation of those facts which were within its sole jurisdiction, classified the facts in an exact legal manner and adequately characterized the fault or faults of a nature such as to render the Community liable.
Η επιχειρηματολογία αυτή είναι απορριπτέα.
The consequences of the unlawful measures censured by the first judgment of the Court of Justice of 14 July 1988
(36) Επί του πρώτου σημείου, αρκεί να υπομνησθεί ότι, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, το Πρωτοδικείο, το οποίο άλλωστε δεν όφειλε να αναφερθεί ειδικά στο κριτήριο αυτό, όχι μόνο ασχολήθηκε με τον προφανή χαρακτήρα της προσαπτομένης στο όργανο υπερβάσεως, αλλά εξέτασε και τον βαθμό βαρύτητας της υπερβάσεως.
In order to contest the conclusions drawn by the Court of First Instance from the unlawful measures censured by the Court of Justice's judgment of 14 July 1988 in Case 103/85 Stahlwerke Peine-Salzgitter AG ν Commission of the European Communities [1988] ECR 4131, the Commission claimed that the Court of First Instance had not fully taken into account the fact that the Court of Justice has held that the liability of the Community only came into question where an institution of the Community has manifestly and seriously exceeded the limits of its powers.
Επί του δευτέρου σημείου, πρέπει να υπομνησθεί ότι ο νομικός χαρακτηρισμός της πλάνης στο πλαίσιο της οφειλομένης σε πταίσμα ευθύνης ανάγεται στην εκτίμηση περιστάσεων που συνίσταται κατ' ανάγκη σε υποκειμενική προσέγγιση.
It alleged that the Court of First Instance had treated that requirement of the Court's case-law as a requirement that negligence be established and had based itself on subjective matters, whereas the application of the criteria laid down by the Court of Justice depended on the existence of objective factors.
Επί των συνεπειών από τις παρανομίες nou διαπιστώθηκαν με τη δεύτερη απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1988 και με την απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουνίου 1989
Finally, it claimed that the Court of First Instance had disregarded the Commission's administrative practice which took into consideration the situation of an undertaking as a whole and not the individual product categories concerned.
Η επιχειρηματολογία αυτή είναι απορριπτέα.
Secondly, it had to be noted that the characterization of an error in the context of a fault-based system of liability required an appreciation of the facts which was based necessarily on a subjective approach.