natgillin/translations-raw huggingface dataset:
"Αντιβαίνει προς τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΟΚ η εθνική νομοθεσία που απαγορεύει την εισαγωγή φαρμακευτικών ιδιοσκευασμάτων από άλλο κράτος μέλος όπου κυκλοφορούν νομίμως, όταν αυτά υπόκεινται στο κράτος μέλος εισαγωγής σε άδεια κυκλοφορίας, ο δε εισαγωγέας τους κατέχει άδεια παρασκευής για να εξοπλίζει τα φάρμακα αυτά με επισήμανση και οδηγίες χρήσεως σύμφωνες με την νομοθεσία του κράτους μέλους εισαγωγής."
"Articles 30 and 36 of the EEC Treaty must be interpreted as precluding legislation preventing a businessman in one Member State from importing from another Member State medicinal products in the nature of finished products which at the time of importation do not yet satisfy the national requirements with regard to labelling and package inserts when other national rules which comply with Community law and impede trade between Member States to a smaller degree effectively guarantee that the medicinal products in question will satisfy the requirements in question when they enter into circulation in the importing Member State."
Υποθ. C-112/89 : The Upjohn Company και NV Upjohn κατά Farzoo Inc. και JAWMJ Kortmann
Case C-112/89: The Upjohn Company and NV Upjohn ν Farzoo Inc. and J.A.U.M.J. Kortmann - 16 April 1991 (Preliminary ruling) (Approximation of legislation - Concepts of "medicinal product" and "cosmetic product") (Fifth Chamber
- Εννοια των όρων 'φάρμακο' και
The questions arose in proceedings in which Upjohn accused Farzoo of marketing a product in the Netherlands in breach of the Dutch law on the supply of medicinal products.
''καλλυντικο
The Court ruled as follows:
Με Απόφαση της 31ης Μαρτίου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 6 Απριλίου 1989, το Hoge Raad der Nederlanden υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των οδηγιών 65/65/ΕΟΚ και 76/768/Ε0Κ του Συμβουλίου, περί φαρμακευτικών και περί καλλυντικών προϊόντων, για να του διευκρινιστεί η έννοια του όρου "φάρμακο" κατά το κοινοτικό δίκαιο και η οριοθέτηση αυτής σε σχέση προς την έννοια του όρου "καλλυντικό προϊόν".
A product which is not 'for treating or preventing disease in human beings or animals' is a medicinal product if it may be administered 'with a view to ... restoring, correcting or modifying physiological functions', and it is for the national courts, where necessary, to determine the classification of each product having regard to its pharmacological properties as they may be ascertained in the current state of scientific knowledge, to the way in which it is used, to the extent to which it is sold and to consumers' familiarity with it.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς, στην οποία η εταιρία Upjohn προσάπτει στην εταιρία Farzoo ότι εμπορεύεται στην ολλανδική αγορά ένα προϊόν κατά παράβαση του ολλανδικού νόμου περί εφοδιασμού φαρμάκων.
Any product satisfying either of the sets of criteria 1 aid down in Article 1 (2) of Council Directive 65/65/EEC of 26 January 1965 on the approximation of provisions laid down by law, regulation or administrative action relating to proprietary medicinal products is a medicinal product and must, if it is a proprietary medicinal product, be subject to the relevant legal rules, to the exclusion of those governing cosmetic products."
Ο νενικός εισαγγελέαο Carl Otto Lenz ανέπτυξε τις ποοτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του πέμπτου τμήυατος της 19ης Φεβρουαρίου 1991.
- 5 first part of the definition set out in Article 1 (2) of Directive 65/65 does not preclude its administration to human beings with a view to restoring, correcting or modifying physiological functions and, therefore, its being a medicinal product within the meaning of that directive.
α') Ένα προϊόν το οποίο δεν φέρεται ότι διαθέτει θεραπευτικές ή προληπτικές ιδιότητες έναντι ασθενειών ανθρώπων ή ζώων και που, χωρίς να κατονομάζεται μεταξύ των καλλυντικών προϊόντων του παραρτήματος Ι της οδηγίας 76/768, αποτελεί καλλυντικό προϊόν δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 76/768, δεν πρέπει ωστόσο να κατατάσσεται στα καλλυντικά, αλλά στα φάρμακα, αν δύναται να χορηγηθεί σε άνθρωπο με σκοπό την αποκατάσταση, την βελτίωση ή τροποποίηση οργανικών του λειτουργιών.
(a) A product which does not purport to possess properties for treating or preventing disease in human beings or animals and which, although not mentioned as being a cosmetic product in Annex I to Directive 76/768, constitutes a cosmetic product by virtue of Article 1 (1) of Directive 76/768 must nevertheless not be classed as such a product but as a medicinal product if it may be administered to human beings with a view to restoring, correcting or modifying physiological functions.
β') Αν ένα τέτοιο προϊόν αποσκοπεί στο 'να αποκατασταθούν, να βελτιωθούν ή τροποποιηθούν οργανικές λειτουργίες στον άνθρωπο ή στο ζώο' κρίνεται κατά περίπτωση, συνεκτιμωμένων των φαρμακευτικών ιδιοτήτων που έχουν διαπιστωθεί στο παρόν στάδιο εξελίξεως των επιστημονικών γνώσεων βάσει παρατηρήσεων που έχουν γίνει κατά την χρήση του προϊόντος στο μέρος του ανθρωπίνου σώματος για το οποίο κανονικά προορίζεται.
(b) It should be determined on a case-by-case basis whether such a product is intended for the purpose of 'restoring, correcting or modifying physiological functions' in human beings or animals in the light of its pharmacological properties as they are established in the present state of scientific knowledge and observed when the product is applied to the part of the human body on which it is normally intended to be used.
Ένα προϊόν έχει, επομένως, την ιδιότητα του φαρμάκου, αν επιδρά κατά ειδικό τρόπο στις οργανικές λειτουργίες και ενέχει, γι'αυτό, κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, ικανό να δικαιολογήσει την εφαρμογή του καθεστώτος της οδηγίας 65/65 περί χορηγήσεως αδειών.
Consequently, a product is a medicinal product if it has an exceptional effect on physiological functions and therefore constitutes a risk to public health sufficient to justify the application of the authorization system laid down in Directive 65/65.
Για να κριθεί αν αυτό ισχύει, πρέπει, κατά το μέτρο του δυνατού, να συγκριθούν οι φαρμακολογικές ιδιότητες του οικείου προϊόντος με εκείνες των προϊόντων που έχουν συγκαταλεχθεί μεταξύ των φαρμάκων λόγω των ιδιοτήτων που γίνεται γενικώς δεκτό ότι διαθέτουν- πρέπει επίσης να συγκριθούν με τις ιδιότητες των προϊόντων που συγκαταλέγονται μεταξύ των καλλυντικών προϊόντων κατά το παράρτημα Ι της οδηγίας 76/768, ή αλλιώς κατά γενική παραδοχή.
For the purpose of this assessment, as far as possible the pharmacological properties of the product in question should be compared with those of products classed as medicinal products because they are generally accepted as such on account of their properties; they should also be compared with the properties of cosmetic products classed as such in Annex I to Directive 76/769 or, failing such classification, generally accepted as such.
γ') Εν όψει των κριτηρίων που εκτίθενται στο στοιχείο β', σημασία κατά γενικό κανόνα έχουν μόνο οι πραγματικές ιδιότητες του οικείου προϊόντος.
(c) As far as the criteria referred to under (b) are concerned, as a general rule only the actual properties of the product in question are relevant.
Ωστόσο, αν ο παρασκευαστής αποδίδει - ρητά ή έμμεσα - στο προϊόν του ιδιότητες, βάσει των οποίων θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως φάρμακο βάσει των εν λόγω κριτηρίων, τότε το προϊόν αυτό αποτελεί φάρμακο,
However, if the manufacturer - expressly or by implication -holds the product out as having properties which would qualify it to be described as a medicinal product on the basis of those criteria, it constitutes a medicinal product, regardless of its actual properties, since its ineffectiveness may be detrimental to public health.'II II
Υποθ. C-63/89 : Les Assurances du Crédit και Compagnie Belge d'Assurance Crédit κατά Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κ.λπ.
Case C-63/89: Les Assurances du Crédit and Compagnie Belge d'Assurance Crédit ν Council of the European Communities - 18 April 1991 (Free movement of persons - Action for damages - Directive - Article 57 (2) of the EEC Treaty - Export credit insurance operations) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 3 Μαρτίου 1989, οι προαναφερθείσες εταιρίες άσκησαν αγωγή, με την οποία ζητούν την αποκατάσταση της ζημίας την οποία τους προεκάλεσε ο αποκλεισμός των εργασιών ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, για λογαριασμό ή με την εγγύηση του κράτους, από το πεδίο εφαρμογής της πρώτης οδηγίας 73/239/ΕΟΚ του Συμβουλίου, η οποία τροποποιήθηκε με την οδηγία 87/343/ΕΟΚ.
By an application lodged at the Court Registry on 3 March 1989, Les Assurances du Crédit and Compagnie Belge d'Assurance Crédit S.A. brought an action seeking compensation for the damage they claimed to have sustained as a result of the exclusion of export credit insurance operations for the account of or guaranteed by the State from the scope of Council Directive 73/239/EEC as amended by Council Directive 87/343/EEC.
Οι ενάγουσες εταιρίες ισχυρίζονται, κατ'αρχάς, ότι ορισμένες διατάξεις της οδηγίας 87/343 είναι παράνομες.
The applicants claimed firstly that certain provisions of Directive 87/343 were unlawful.
Η οδηγία αυτή, κατά το μέτρο που διατηρεί τις δημόσιες εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων εκτός πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 73/239, αντιβαίνει προς την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων και παραβαίνει τα άρθρα 52, 54, 90 και 92 της Συνθήκης.
In so far as that directive maintained the exclusion of public export credit insurance operations from the scope of Directive 73/239, they said that it infringed the general principle of equality of treatment, the principle of non-discrimination between public and private undertakings and Articles 52, 54, 90 and 92 of the Treaty.
(2122) Πρέπει συναφώς να γίνει δεκτό ότι ο αποκλεισμός των δημοσίων εργασιών ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 87/343 είναι σύμφωνος προς το πνεύμα και τον σκοπό της οδηγίας 73/239.
The Court held that the exclusion of public export credit insurance operations from the scope of Directive 87/343 was consistent with the spirit and purpose of Directive 73/239.
Και τούτο διότι οι δημόσιες εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων βρίσκονται, σε σχέση προς τις άλλες εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, σε αντικειμενικά διαφορετική θέση, στην οποία παύει να δικαιολογείται η εφαρμογή των οικονομικών εγγυήσεων, τις οποίες προβλέπει η οδηγία χάριν προστασίας των ασφαλιζομένων και των τρίτων.
Compared with other export credit insurance operations, public export credit insurance operations were in an objectively different situation in which the financial guarantees prescribed by the directive were no longer justified by the need to protect insured and third parties.
Αποκλείονται, εξ άλλου, μόνο οι δημοσίας φύσεως εργασίες, και τούτο ασχέτως προς τη νομική φύση της επιχειρήσεως που τις ενεργεί- δεν αποκλείονται οι δημόσιες ασφαλιστικές επιχειρήσεις ή οι επιχειρήσεις που ενεργούν υπέρ του κράτους, οι οποίες εξακολουθούν να εμπίπτουν στις επιταγές της οδηγίας όσον αφορά τις εργασίες τις οποίες ενεργούν για ίδιο λογαριασμό και χωρίς να καλύπτονται από κρατική εγγύηση.
Moreover, the exclusion applied only to public operations, irrespective of the legal status of the undertaking effecting such operations, and not to public insurance undertakings or undertakings acting on behalf of the State, which remained subject to the requirements laid down in the directive in respect of operations effected for their own account and not guaranteed by the State.
Διατηρώντας εκτός του πεδίου εφαρμογής της τις δημόσιες εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, η οδηγία 87/343 έλαβε υπόψη τις διαφορές που προκύπτουν από την νομική και πραγματική κατάσταση που υφίστατο σε ορισμένο στάδιο της εξέλιξης του συντονισμού των εθνικών διατάξεων.
By maintaining the exclusion of public export credit insurance operations, Directive 87/343 thus took account of the differences resulting from the legal and factual situation existing at one stage of the process of co-ordinating the national provisions.
Δεν γεννά όμως διακρίσεις αντιβαίνουσες προς τις προαναφερθείσες διατάξεις της Συνθήκης.
It was not, however, the cause of discrimination which would constitute an infringement of the above-mentioned provisions of the Treaty.
Πρέπει πάντως να διευκρινιστούν τα εξής: το ότι ενδεχομένως - σε ορισμένα κράτη μέλη - οι προϋποθέσεις, υπό τις οποίες το κράτος παρέχει την εγγύηση του ή - γενικότερα - την υποστήριξη του για εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων, αντιβαίνουν προς τις διατάξεις της Συνθήκης, και ειδικότερα προς τις διατάξεις περί ανταγωνισμού και κρατικών ενισχύσεων, δεν καθιστά παράνομη την επίδικη οδηγία μερικού συντονισμού, αλλά θα μπορούσε μόνο να δικαιολογήσει
However, the Court considered that it should be pointed out that if, in certain Member States, the conditions in which the State provided its guarantee or, more generally, its support for export credit insurance operations infringed the provisions of the Treaty, and in particular the provisions relating to competition and State aid, that would not render the directive on partial co-ordination at issue unlawful but might justify recourse to legal action to penalize infringement of those provisions.
Κατά τις ενάγουσες εταιρίες, τέλος, συνιστά πταίσμα το ότι το Συμβούλιο και η Επιτροπή παρέλειψαν να επιδιώξουν την εναρμόνιση των εθνικών ασφαλιστικών νομοθεσιών εντός της τετραετούς προθεσμίας του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο δ', της οδηγίας 73/239, όπως είχε στην αρχική της μορφή, εντός της οποίας προθεσμίας έπρεπε να θεσπιστούν μέτρα συντονισμού για τις δημόσιες εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων.
Finally, the applicants alleged that the Council and the Commission were at fault in so far as they failed to pursue the harmonization of national laws in the insurance sector within the period of four years laid down by Article 2 (2) (d) of Directive 73/239, in its original version, before the expiry of which measures ought to have been adopted on co-ordination in the field of public export credit insurance operations.
Εν πάση περιπτώσει, η προθεσμία αυτή δεν ήταν αυστηρού δικαίου επιβάλλουσα στις κοινοτικές αρχές νομική υποχρέωση- η μη τήρηση της, επομένως, δεν συνιστά πταίσμα ικανό να στοιχειοθετήσει ευθύνη της Κοινότητας.
The Court held that that period was, in any event, not a mandatory period legally binding on the Community authorities; failure to comply with it did not therefore constitute a wrongful omission of such a kind as to establish the Community's liability.
Ούτε συνιστά πταίσμα το ότι ο συντονισμός της εφαρμογής της οδηγίας 73/239 στις δημόσιες εργασίες ασφαλίσεως εξαγωγικών πιστώσεων παραπέμπεται, με το άρθρο 1 της οδηγίας 87/343, στο μέλλον, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό, εφόσον, με τις αμφισβητού­μενες διατάξεις, το Συμβούλιο δεν υπέπεσε σε πλημμέλεια και, πολλώ μάλλον, δεν υπερέβη, κατά τρόπο κατάφωρο και βαρύ, τα όρια που επιβάλλονταν στην άσκηση των εξουσιών του.
Nor did the fact that Article 1 of Directive 87/343 postponed the application of Directive 73/239 to public export insurance credit operations, without giving other details apart from a reference to further co-ordination, constitute such an omission, since, for the above-mentioned reasons, the Council had not acted unlawfully by adopting the contested provisions nor, a fortiori, manifestly and gravely disregarded the limits on the exercise of its powers.
Απορρίπτει την αγωγή.
The application is dismissed.
0 γενικός εισαγγελέας Giuseppe Tesauro ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση Tnc ολουέλειαο της 23nc Ιανουαοίου 1991.
Mr Advocate General G. Tesauro delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 23 January 1991.
Πρότεινε τα εξής :
He proposed that the Court should:
"- να κρίνει απαράδεκτη την αγωγή· αν, ωστόσο, η αγωγή αποζημιώσεως ήθελε κριθεί παραδεκτή: να κρίνει την Κοινότητα υπεύθυνη για τις ζημίες τις οποίες προεκάλεσε η θέση σε ισχύ της οδηγίας 87/343 και να παραπέμψει τον προσδιορισμό του ύψους της αποζημίωσης στη συμφωνία των μερών ή, σε περίπτωση μη επιτεύξεως συμφωνίας, σε νεώτερη απόφαση του Δικαστηρίου."
"declare the application inadmissible; but, in the event that the claim for damages should be declared inadmissible, the Court should declare that the Community is liable for the damage caused by the entry into effect of Directive 87/343; the amount of the compensation should be agreed between the parties or, in the event of their failing to reach such an agreement, should be the subject of a subsequent decision of the Court."
Υποθ. C-230/89 : Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
Case C-230/89: Commission of the European Communities ν Hellenic Republic - 18 April 1991 (Taxation - Spirits - Differentiated taxation) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 19 Ιουλίου 1989, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι η Ελληνική Δημοκρατία, εφαρμόζοντας στα οινοπνευματώδη ποτά καθεστώς διαφορετικών συντελεστών ΦΠΑ σε βάρος των εισαγομένων ποτών των οποίων δεν υπάρχει παραγωγή στην Ελλάδα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 95 της Συνθήκης ΕΟΚ.
By application of 19 July 1989, the Commission brought an action for a declaration that by applying to spirits a system of differentiated value added tax rates which discriminated against imported beverages which Greece did not produce, the Hellenic Republic failed to fulfil its obligations under Article 95 of the EEC Treaty.
Δεν αμφισβητείται ότι, σύμφωνα με την ισχύουσα ελληνική νομοθεσία, ορισμένα οινοπνευματώδη ποτά, ήτοι το ουίσκυ, το τζιν, η βότκα, το ρούμι, η τεκίλα, το αράκ και η τάφια, τα οποία, κατά την Επιτροπή, δεν παράγει η Ελλάδα, υπόκεινται σε συντελεστή ΦΠΑ 36 %, ενώ στα οινοπνευματώδη ποτά τα οποία παράγονται κυρίως στην Ελλάδα, όπως το ούζο, το μπράντυ και τα λικέρ, εφαρμόζεται ο συντελεστής 16 %.
It was common ground that under the Greek legislation in force some spirits, namely whisky, gin, vodka, rum, tequila, arak and tafia, which, the Commission maintained, Greece did not produce, were subject to VAT at 36%, whilst spirits essentially produced in Greece, such as ouzo, brandy and liqueurs, were subject to VAT at 16%.
Το φορολογικό αυτό σύστημα ενέχει αδιαμφισβήτητα στοιχεία δυσμενούς διακρίσεως ή προστατευτισμού.
Although it drew no formal distinction on the basis of product origin, it was arranged in such a way that all national production of spirits fell into the most advantageous tax category.
Καίτοι δεν εισάγει καμμία τυπική διάκριση βάσει της καταγωγής των εμπορευμάτων, είναι διαμορφωμένο κατά τρόπον ώστε το σύνολο της εγχώριας παραγωγής οινοπνευματωδών ποτών να εμπίπτει στην πλέον ευνοϊκή φορολογική κατηγορία.
Contrary to the assertions of the Greece Government, those features of the system were not offset by the fact that ouzo was regarded as a traditional Greek beverage produced chiefly by small undertakings or by the fact that some imported spirits were taxed at the more favourable rate.
Η Ελληνική Δημοκρατία, εφαρμόζοντας στα οινοπνευματώδη ποτά καθεστώς διαφορετικών συντελεστών ΦΠΑ σε βάρος των εισαγομένων ποτών των οποίων δεν υπάρχει παραγωγή στην Ελλάδα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 95 της Συνθήκης ΕΟΚ.
By applying to spirits a system of differentiated VAT rates discriminating against imported beverages which Greece does not produce, the Hellenic Republic has failed to fulfil its obligations under Article 95 of the EEC Treaty;
Καταδικάζει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα."
The Hellenic Republic is ordered to pay the costs."
Πρότεινε στο Δικαστήριο :
Mr Advocate General F.G. Jacobs delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 21 February 1991.
"να αναγνωρίσει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, πλήττοντας ορισμένα οινοπνευματώδη ποτά που εισάγονται από άλλα κράτη μέλη με υψηλότερο συντελεστή ΦΠΑ από αυτόν που ισχύει κανονικά για τα οινοπνευματώδη ποτά που παράγονται οτην Ελλάδα, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 95 της Συνθήκης ΕΟΚ. Η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα."
He proposed that the Court should declare that "the Hellenic Republic, by subjecting certain spirits imported from other Member States to VAT at a higher rate than that normally imposed on spirits produced in Greece, has failed to fulfil its obligations under Article 95 of the EEC Treaty.
Με Διάταξη της 13ης Φεβρουαρίου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Μαρτίου 1989, το Bundesfinanzhof υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 1224/80 του Συμβουλίου.
Case C-79/89: Brown Boveri & Cie ν Hauptzollamt Mannheim - 18 April 1991 (Preliminary ruling) (Free movement of goods - Customs value of goods - Value of software and carrier medium) (First Chamber) By order of 13 February 1989, which was received at the Court on 13 March 1989, the Bundesfinanzhof [Federal Finance Court] referred two questions for a preliminary ruling on the interpretation of Council Regulation (EEC) No. 1224/80.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Brown Boveri και του Hauptzollamt Mannheim, σχετικά με την απόφαση του τελευταίου να συμπεριλάβει στην δασμολογητέα αξία ορισμένων παρτίδων υλικού πληροφορικής (hardware), τις οποίες εισήγαγε η Brown Boveri από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την αξία του λογισμικού (software) και τα έξοδα συναρμολογήσεως, με την αιτιολογία ότι τα σχετικά τιμολόγια δεν περιείχαν χωριστή μνεία των αντιστοίχων ποσών, έτσι που να μπορούν να αφαιρεθούν.
The questions arose in proceedings between Brown Boveri and Hauptzollamt [Principal Customs Office] Mannheim in connexion with the letter's decision to include in the customs value of certain consignments of computer hardware imported from the United States by Brown Boveri the value of the software and assembly charges on the ground that there were no separately stated amounts capable of being subtracted in the invoices submitted to it.
Κατά το 1982, το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1224/80 του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 1980, περί της δασμολογητέας αξίας των εμπορευμάτων, είχε την έννοια ότι η συναλλακτική αξία υποθεμάτων πληροφορικής, τα οποία, κατά την εισαγωγή τους, περιείχαν λογισμικό και για τα οποία ο προμηθευτής χρέωνε στον προβαίνοντα στην τελωνειακή διασάφηση ένα ενιαίο τίμημα, ήταν ίση προς την τιμή που αναγραφόταν στο τιμολόγιο.
Article 3 of Council Regulation (EEC) No. 1224/80 on 28 May 1980 on the valuation of goods for customs purposes was to be interpreted in 1982 as meaning that the transaction value of imported computer data media containing software for which the supplier provided the person making the declaration with an invoice containing an overall price must be the invoiced price.
Τα έξοδα των εργασιών συναρμολογήσεως, για να μπορούν να αφαιρεθούν από την δασμολογητέα αξία σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 4, στοιχείο α', του κανονισμού περί δασμολογητέας αξίας, πρέπει να διακρίνονται από το πράγματι πληρωθέν ή πληρωτέο για τα εμπορεύματα τίμημα, στην διασάφηση περί της δασμολογητέας αξίας.
In order to qualify for exclusion from the customs value in accordance with Article 3 (4) (a) of the regulation on the valuation of goods for customs purposes charges for assembly must be distinguished from the price actually paid or to be paid for the goods in the declaration on customs value.
Σύμφωνα με το άρθρο 8 της οδηγίας 79/695/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί εναρμονίσεως των διαδικασιών θέσεως σε ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, η διασάφηση αυτή δεν μπορεί να διορθωθεί μετά το κρίσιμο για τον προσδιορισμό της δασμολογητέας αξίας χρονικό σημείο, ήτοι αφότου έχει δοθεί άδεια παραλαβής των εμπορευμάτων για ελεύθερη κυκλοφορία."
Under Article 8 of Council Directive 79/695/EEC of 24 July 1979 on the harmonization of procedures for the release of goods for free circulation, such a deci arati on may not be corrected after the time for the customs valuation, that is to say after the goods have been released for free circulation."
0 νενικός εισαννελέας Carl Otto Lenz ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του πρώτου τμήματος της 2ας Μαΐου 1990.
Mr Advocate General Lenz delivered his Opinion at the sitting of the First Chamber on 2 Mav 1990.
Πρότεινε τα εξής :
He considered that the Court should rule as follows: