natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αντιθέτως η ρήτρα συμβάσεως εργασίας που απαγορεύει στην εργαζόμενη να λάβει αναρρωτική άδεια κατά τη διάρκεια της πρόσθετης αδείας μητρότητας που της χορηγεί ο εργοδότης εκτός αν αποφασίσει να επιστρέψει στην
Although, in accordance with Directive 92/85, it is open to Member States to make entitlement to pay or the adequate allowance conditional upon the worker concerned fulfilling the conditions of eligibility for such benefits laid down under national legislation, no such possibility exists in respect of rights connected with the employment contract.
Οι οδηγίες 92/85 και 76/207 δεν απαγορεύουν ρήτρα συμβάσεως εργασίας που ορίζει ότι δικαιώματα ετήσιας κανονικής αδείας αποκτώνται μόνο κατά την περίοδο των δεκατεσσάρων τουλάχιστον εβδομάδων αδείας μητρότητας που δικαιούνται οι εργαζόμενες δυνάμει του άρθρου 8 της οδηγίας 92/85 και ότι η κτήση των δικαιωμάτων αυτώνδιακόπτεται κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε πρόσθετης αδείας μητρότητας που τους χορηγεί ο εργοδότης
Article 119 of the EC Treaty, Article 1 of Council Directive 75/117/EEC of 10 February 1975 on the approximation of the laws of the Member States relating to the application of the principle of equal pay for men and women and Article 11 of Council Directive 92/85/EEC of 19 October 1992 on the introduction of measures to encourage improvements in the safety and health at work of pregnant workers and workers who have recently given birth or are breastfeeding (tenth individual Directive within the meaning of Article 16(1) of Council Directive 89/391/EEC) do not preclude a clause in an employment contract which makes the payment, during the period of maternity leave referred to by Article 8 of Directive 92/85, of pay higher than the statutory payments in respect of maternity leave conditional on the worker's undertaking to return to work after the birth of the child for at least one month, failing which she is required to repay the difference between the amount of the pay she will have received during the period of maternity leave, on the one hand, and the amount of those payments, on the other.
Η οδηγία 92/85 απαγορεύει ρήτρα συμβάσεως εργασίας η οποία ορίζει, στο πλαίσιο επαγγελματικού συστήματος χρηματοδοτούμενου εξ ολοκλήρου από τον εργοδότη, ότι κατά τη διάρκεια της αδείας μητρότητας του άρθρου 8 της οδηγίας αυτής αποκτώνται συνταξιοδοτικά δικαιώματα μόνο κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία η εργαζόμενη εισπράττει την αμοιβή που προβλέπεται από τη σύμβαση αυτή ή την εθνική νομοθεσία»
Article 8 of Directive 92/85 and Article 5(1) of Council Directive 76/207/EEC of 9 February 1976 on the implementation of the principle of equal treatment for men and women as regards access to employment, vocational training and promotion, and working conditions do not preclude a clause in an employment contractpom requiring an employee who has expressed her intention to commence her maternity leave during the six weeks preceding the expected week of childbirth, and is on sick leave with a pregnancy-related illness immediately before that date and gives birth during the period of sick leave, to bring forward the date on which her paid maternity leave commences either to the beginning of the sixth week preceding the expected week of childbirth or to the beginning of the period of sick leave, whichever is the later.
Η διάταξη του άρθρου 11, σημείο 2, στοιχείο α', της οδηγίας 92/85, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 8 της ίδιας αυτής οδηγίας, απαγορεύει να εξαρτάται η κτήση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων σε επαγγελματικό σύστημα κατά τη διάρκεια των δεκατεσσάρων εβδομάδων που διαρκεί η άδεια μητρότητας από την προϋπόθεση ότι η εργαζομένη λαμβάνει από τον εργοδότη της αμοιβή, υπό μορφή μισθού ή κατά νόμο επιδόματος μητρότητας.»
In circumstances such as those of the present case, neither Article 119 of the Treaty of Rome, nor Council Directive 75/117/EEC of 10 February 1975 on the approximation of the laws of the Member States relating to the application of the principle of equal pay for men and women, nor Council Directive 76/207/EEC on the implementation of the principle of equal treatment for men and women as regards access to employment, vocational training and promotion, and working conditions, nor Council Directive 92/85/EEC on the introduction of measures to encourage improvements in the safety and health at work of pregnant workers and workers who have recently given birth or are breastfeeding (tenth individual directive within the meaning of Article 16(1) of Directive 89/391/EEC) precludes the application of clauses of the kind examined in this Opinion under which:
Μη μεταφορά της οδηγίας 93/103/ΕΚ στην εσωτερική
(3) a woman who has begun her maternity leave or is on unpaid maternity leave is not allowed to be accorded sick leave on full pay — being entitled in the latter case to claim only Statutory Sick Pay — and is required, in order to be granted such leave, to have stated, three weeks in advance, her intention to return to work on a specified day, thereby bringing to an end, if the birth has occurred, her special maternity leave arrangements, provided that the two weeks of compulsory maternity leave have already been taken;
«Παράβαση κράτους έννομη τάξη» (Πρώτο τμήμα)
(4) the time for which annual leave accrues is limited to the 14 weeks' duration of the maternity leave, and such accrual is excluded during unpaid maternity leave.
Επιβάλλεται σχετικώς να διαπιστωθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με την κατάσταση του κράτους μέλους κατά τη λήξη της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας και ότι οι μεταβολές που επήλθαν εν συνεχεία δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο.
Article ll(2)(a) of Directive 92/85, in conjunction with Article 8 thereof, precludes making the accrual of pension rights under an occupation scheme during the 14 weeks' maternity leave conditional upon the employee's receiving, by way of salary or Statutory Maternity Pay, income from her employer.
της Επιτροπής πρέπει να κριθεί βάσιμη,
Case C-364/97 Commission of the European Communities ν Ireland Social policy
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
(Failure to fulfil obligations —Non-transposition of Directive 931 1031 EC)
Ο γενικός εισαγγελέας A La Pergola ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του πρώτου τμήματος "mc 17ης Σεπτεμβρίου 1998.
By application lodged at the Court Registry on 22 October 1997, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by not adopting and/or by not communicating to the Commission the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with Council Directive 93/103/EC of 23 November 1993 (hereinafter 'the Directive'), Ireland has failed to fulfil its obligations under the EC Treaty.
Πρότεινε στο Δικαστήριο:
The Irish Government does not deny the infringement, but states that draft ministerial orders transposing the Directive into national law are in the process of being adopted.
— να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.»
It is settled law that the question whether a Member State has failed to fulfil its obligations must be determined by reference to the situation in the Member State as it stood at the end of the period laid down in the reasoned opinion, and that the Court cannot take account of any subsequent changes.
Το Cour de cassation αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο σειρά προδικαστικών ερωτημάτων.
- uphold the application, declaring that Ireland has failed to fulfil its obligations under Article 13(1) of Council Directive 93/103/EC of 23 November 1993 concerning the minimum safety and health requirements for work on board fishing vessels (thirteenth individual Directive within the meaning of Article 16(1) of Directive 89/391/EEC), by not adopting within the prescribed period the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with that Directive; and
Η διαφορά της κύριας δίκης
- order Ireland to pay the costs.
Οι ασφαλιστές, αφού ανέλαβαν τη ζημία που υπέστη η Brambi και υποκαταστάθηκαν στα δικαιώματα της, άσκησαν αγωγή αποζημιώσεως κατά της RCC, της Spi ie t ho f f's Bevrachtingskantoor BV και, τέλος, του πλοιάρχου του πλοίου Alblasgracht V002, ενώπιον του tribunal de commerce de Créteil, στην περιφέρεια του οποίου κείται το Rungis.
By judgment of 28 January 1997, the Cour de Cassation referred to the Court of Justice for a preliminary ruling four questions on the interpretation of Articles 5(1) and (3) and 6 of the Convention of 27 September 1968 on jurisdiction and the enforcement of judgments in civil and commercial matters, as amended by the
'Οπως έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση της 17ης Ιουνίου 1992 στην υπόθεση Handte, η έννοια «διαφορές εκ συμβάσεως», που
Those questions arose in proceedings brought by nine insurance companies and, as lead insurer, the company Réunion Européenne (hereinafter 'the insurers'), which have been subrogated to the rights of the company Brambi Fruits
Σε περίπτωση διεθνούς μεταφοράς όπως εκείνη της κύριας δίκης, ο τόπος επελεύσεως της ζημίας δεν μπορεί να είναι ούτε ο τόπος της τελικής παραδόσεως, ο οποίος μπορεί να αλλάξει καθ' οδόν, ούτε ο τόπος διαπιστώσεως της ζημίας.
(hereinafter 'Brambi'), whose registered office is in Rungis (France), against Spliethoffs Bevrachtingskantoor BV, whose registered office is in Amsterdam (Netherlands), and the Master of the vessel Alblasgracht V002, residing in the Netherlands, following the discovery of damage to a cargo of 5 199 cartons of pears delivered to Brambi, in the carriage of which the defendants were involved.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η αγωγή που ασκήθηκε κατά των τελευταίων αυτών από τους ασφαλιστές δεν μπορεί να εμπίπτει στις διαφορές εκ συμβάσεως υπό την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως.
According to Spliethoffs Bevrachtingskantoor BV and the Master of the Alblasgracht V002, the dispute is a matter relating to a contract within the meaning of Article 5(1) of the Convention since the action against them is based on the bill of lading, the document containing the transport contract.
Πρέπει εν συνεχεία να εξεταστεί αν η αγωγή αυτή εμπίπτει στις ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας υπό την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, της εν λόγω Συμβάσεως.
The goods at issue in the main proceedings were carried by sea, from Melbourne (Australia) to Rotterdam (Netherlands) aboard the vessel Alblasgracht V002 under a bearer bill of lading issued on 8 May 1992 in Sydney, Australia, by Refrigerated Container Carriers PTY Ltd (hereinafter 'RCC'), whose registered office is in Sydney, then by road under an international consignment note, to Rungis in France, where Brambi discovered the damage.
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο τόπος επελεύσεως της ζημίας στην περίπτωση διεθνούς μεταφοράς όπως εκείνη της κύριας δίκης δεν μπορεί να είναι άλλος από τον τόπο στον οποίο ο πραγματικός θαλάσσιος μεταφορέας όφειλε να παραδώσει τα εμπορεύματα.
As the Court held in Handte of 17 June 1992, that the phrase 'matters relating to contract', as used in Article 5(1) of the Convention, is not to be understood as covering a situation in which there is no obligation freely assumed by one party towards the other.
Στην απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 1988 στην υπόθεση Καλφέλης, το Δικαστήριο όρισε την έννοια της ενοχής εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως ως έννοια αυτοτελή, περιλαμβάνουσα κάθε απαίτηση με την οποία τίθεται ζήτημα ευθύνης του εναγομένου και δεν αφορά «διαφορές εκ συμβάσεως», υπό την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1.
The insurers, having paid compensation for the damage suffered by Brambi and been subrogated to that, brought proceedings to recoup their loss against RCC, Spliethoffs Bevrachtingskantoor BV, and, finally, against the Master of the vessel Alblasgracht V002, before the Tribunal de Commerce (Commercial Court), Créteil, in whose jurisdiction Rungis is situated.
Διαπιστώνεται κατ' αρχάς ότι η Σύμβαση δεν αναφέρει την έννοια «αδιαίρετη» διαφορά, αλλά μόνο τη διαλαμβανόμενη στο άρθρο 22 έννοια των «συναφών» αγωγών.
In the present case, that bill of lading discloses no contractual relationship freely entered into between Brambi on the one hand and, on the other, Spliethoffs Bevrachtingskantoor BV and the Master of the Alblasgracht V002, who, according to the insurers, were the actual maritime carriers of the goods.
Τούτο ισχύει για την αγωγή της κύριας δίκης.
In those circumstances, the action brought against the latter by the insurers cannot be a matter relating to a contract within the meaning of Article 5(1) of the Convention.
Στην απόφαση της 24ης Ιουνίου 1981 στην υπόθεση Elefanten Schuh, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το άρθρο 22 της Συμβάσεως έχει εφαρμογή μόνον όταν ασκούνται συναφείς αγωγές ενώπιον δικαστηρίων δύο ή περισσοτέρων συμβαλλομένων κρατών.
It is next necessary to determine whether such an action is concerned with a matter relating to tort, delict or quasi-delict within the meaning of Article 5(3) of the Convention.
Από τη δικογραφία προκύπτει όμως ότι εν προκειμένω δεν ασκήθηκαν χωριστές αγωγές ενώπιον δικαστηρίων διαφόρων συμβαλλομένων κρατών, οπότε, εν πάση περιπτώσει, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 22.
In Kalfelis ν Schröder of 27 September 1988 the Court defined the concept of matters relating to tort, delict or quasi-delict within the meaning of Article 5(3) of the Convention as an independent concept covering all actions which seek to establish the liability of a defendant and which
Με τις αποφάσεις της 30ής Νοεμβρίου 1976 στην υπόθεση Mines de potasse d'Alsace και της 7ης Μαρτίου 1995 στην υπόθεση Shevill κ.λπ., το Δικαστήριο έκρινε ότι η έκφραση «τόπος όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός» που διαλαμβάνεται στο άρθρο 5, σημείο 3, της Συμβάσεο^ς πρέπει να νοηθεί υπό την έννοια ότι αφορά και τον τόπο που επήλθε η ζημία και τον τόπο όπου συνέβη το γενεσιουργό της ζημίας γεγονός, οπότε ο εναγόμενος μπορεί να εναχθεί, κατ' επιλογήν του ενάγοντος, ενώπιον του δικαστηρίου είτε του ενός είτε του άλλου τόπου.
The Cour d'Appel (Court of Appeal), Paris, confirmed, by judgment of 16 November 1994, that the Tribunal de Commerce, Créteil, lacked international jurisdiction as regards Spliethoffs Bevrachtingskantoor BV and the Master of the vessel Alblasgracht V002, whereupon the insurers appealed to the Cour de Cassation.
Πρέπει εν συνεχεία να υπενθυμιστεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3 της Συμβάσεως, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους μπορούν να εναχθούν ενώπιον των δικαστηρίων άλλου συμβαλλομένου κράτους, μόνο σύμφωνα με τους κανόνες που περιλαμβάνονται στα τμήματα 2 έως 6 του τίτλου II.
In the judgment of 24 June 1981, Elefanten Schuh, the Court held that Article 22 of the Convention applies only where related actions are brought before courts of two or more Contracting States.
Μεταξύ των κανόνων αυτών περιλαμβάνεται το άρθρο 6, σημείο 1, της Συμβάσεως, σύμφωνα με το οποίο ο εναγόμενος μπορεί επίσης να εναχθεί, «αν υπάρχουν πολλοί εναγόμενοι, ενώπιον του δικαστηρίου της κατοικίας ενός από αυτούς».
In the judgments of 30 November 1976, Mines de Potasse dAlsace, and of 7 March 1995, Shevill and Others, the Court held that the expression 'place where the harmful event occurred' in Article 5(3) of the Convention must be understood as being intended to cover both the place where the damage occurred and the place of the event giving rise to it, so that the defendant may be sued, at the option of the plaintiff, in the courts for either of those places.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι δύο κεφάλαια της ίδιας αγωγής αποζημιώσεως, στρεφόμενα κατά διαφορετικών εναγομένων και στηριζόμενα το ένα σε ευθύνη εκ συμβάσεως και το άλλο σε ευθύνη εξ αδικοπραξίας δεν μπορούν να θεωρηθούν συναφή μεταξύ τους.
It must next be borne in mind that, under Article 3 of the Convention, persons domiciled in a Contracting State may be sued in the courts of another Contracting State only by virtue of the rules set out in Sections 2 to 6 of Title II.
Αφού υπενθύμισε ότι το άρθρο 6, σημείο 1, της Συμβάσεως, όπως και το άρθρο 22, σκοπό έχει την αποφυγή εκδόσεως εντός των
That term cannot be construed so extensively as to encompass any place where the adverse consequences can be felt of an event which has already caused damage actually arising elsewhere.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Those rules include, in Article 6(1) of the Convention, the rule that a person may also be sued, *where he is one of a number of defendants, in the courts for the place where any one of them is domiciled'.
Ο τόπος στον οποίο ο παραλήπτης εμπορευμάτων, μετά την εκτέλεση της θαλάσσιας και εν συνεχεία χερσαίας τελικής μεταφοράς απλώς διαπίστωσε την ύπαρξη αβαριών στα εμπορεύματα που του παραδόθηκαν δεν μπορεί να χρησιμεύσει για να καθοριστεί ο 'τόπος όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός* υπό την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968, όπως αυτό ερμηνεύεται από το Δικαστήριο
To allow the consignee to bring the actual maritime carrier before the courts for the place of final delivery or before those for the place where the damage was ascertained would in most cases mean attributing jurisdiction to the courts for the place of the plaintiffs domicile, whereas the authors of the Convention demonstrated their opposition to such attribution of jurisdiction otherwise than in the cases for which it expressly provides.
Το άρθρο 6, σημείο 1, της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 έχει την έννοια ότι ο εναγόμενος που κατοικεί στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους δεν μπορεί να
In those circumstances, the place where the damage arose in the case of an international transport operation of the kind at issue in the main proceedings can only be the place where the actual maritime carrier was to deliver the goods.
Ο γενικός εισαγγελέας Γ. Κοσμάς ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του τρίτου τμήματος της 5ης Φεβρουαρίου 1998.
Article 6(1) of the Convention of 27 September 1968 must be interpreted as meaning that a defendant domiciled in a Contracting State cannot be sued in another Contracting State before a court seised of an action against a co-defendant not domiciled in a Contracting State on the ground that the dispute is indivisible rather than merely displaying a connection.'
Πρότεινε να δοθούν οι εξής απαντήσεις:
He proposed that the Court reply as follows:
Σε μια περίπτωση όπως αυτή στην κύρια δίκη, η αγωγή με την οποία ο παραλήπτης εμπορεύματος ζητεί αποζημίωση από τον μεταφορέα που φέρεται ότι εξετέλεσε το θαλάσσιο τμήμα της μεταφοράς, λόγω αβαρίας που υπέστη το εμπόρευμα κατά το τμήμα αυτό, δεν προκαλεί "διαφορά εκ συμβάσεως", κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως, εφόσον δεν υπάρχει συμβατικός δεσμός ελευθέρως αναληφθείς μεταξύ του ενάγοντος και του εναγομένου.
An action by which the consignee of goods found to be damaged on completion of a transport operation by sea and then by land, or by which his insurer who has been subrogated to his rights after compensating him, seeks redress for the damage suffered, relying on the bill of lading covering the maritime transport, not against the person who issued that document on his headed paper but against the person whom the plaintiff considered to be the actual maritime carrier, falls within the scope not of matters relating to a contract within the meaning of Article 5(1) of the Convention of 27 September 1968 on jurisdiction and the enforcement of judgments in civil and commercial matters, as amended by the Convention of 9 October 1978 on the Accession of the Kingdom of Denmark, Ireland and the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, by the Convention of 25 October 1982 on the Accession of the Hellenic Republic and by the Convention of 26 May 1989 on the Accession of the Kingdom of Spain and the Portuguese Republic, but of matters relating to tort, delict or quasi-delict within the meaning of Article 5(3) of that Convention.
γ.
Page 15
Ο τόπος στον οποίο ο ενάγων απλώς διαπίστωσε την ζημία δεν είναι κρίσιμος για τον καθορισμό του "τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός", κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως, όπως έχει ερμηνευθεί από το Δικαστήριο.
The place where the consignee of the goods, on completion of a transport operation by sea and then by land, merely discovered the existence of the damage to the goods delivered to him cannot serve to determine the 'place where the harmful event occurred' within the meaning of Article 5(3) of the Convention of 28 September 1968, as interpreted by the Court.
2) Τα άρθρα 3 και 6, σημείο 1, της Συμβάσεως έχουν την έννοια ότι, κάτοικος συμβαλλομένου κράτους δεν δύναται να εναχθεί ενώπιον του δικαστηρίου άλλου συμβαλλομένου κράτους, ενώπιον του οποίου εκκρεμεί αγωγή στρεφόμενη κατά συνεναγομένου ο οποίος δεν κατοικεί στο έδαφος συμβαλλομένου κράτους, για τον λόγο ότι η διαφορά εμφανίζεται ως αδιαίρετη και όχι ως απλώς συναφής.»
Article 6(1) of the Convention of 27 September 1968 must be interpreted as meaning that a defendant domiciled in a Contracting State cannot be sued in another Contracting State before a court seised of an action against a co-defendant not domiciled in a Contracting State on the ground that the dispute is indivisible rather than merely displaying a connection.
27 Οκτωβρίου 1998 κεφαλαίων
Taxes on the raising of capital — Tax on companies' net assets)
Προδικαστική «Οδηγία 69/335/ΕΟΚ — Φόροι επιβαλλόμενοι επί των συγκεντρώσεων Φόρος επί των καθαρών περιουσιακών στοιχείων των εταιριών» (Έκτο τμήμα)
As far as the objective characteristics of the tax at issue are concerned the various transactions which, in accordance with Article 4(1) of the Directive, must be subjected to capital duty are all transactions involving the transfer of capital or assets to a capital company in the taxing Member State.
23, στο εξής: οδηγία).
tax having the same characteristics as such a duty.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της Manifattura italiana Nonwoven SpA (στο εξής: Nonwoven) και της Direzione regionale delle entrate per la Toscana με αντικείμενο την αίτηση της πρώτης περί επιστροφής ποσού που είχε καταβάλει ως φόρο επιβαλλόμενο επί των καθαρών περιουσιακών στοιχείων των εταιριών.
'Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising of capital, as amended by Council Directive 85/303/EEC of 10 June 1985, does not preclude the levying on capital companies of a tax such as the tax on companies' net assets.'
Αντίθετα, ο φόρος περιουσίας, όπως είναι ο επίδικος στην κύρια δίκη, εισπράττεται ετησίως, κατά τον χρόνο λήξεως της χρήσεως, επί της καθαρής εταιρικής περιουσίας των επιχειρήσεων, όπως αυτή προκύπτει από τον ισολογισμό.
Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising of capital, as amended by Council Directive 85/303/EEC of 10 June 1985 amending Directive 69/335/EEC, does not apply to the imposition on capital companies of a tax such as the annual tax on the net assets of companies introduced by virtue of Decree-Law of the Italian Republic No 394 of 30 September 1992.
Δεν προϋποθέτει καμία πράξη συνεπαγόμενη κίνηση κεφαλαίων ή αγαθών.
Joined Cases C-31/97 and C-32/97 Fuerzas Eléctricas de Catalunya SA (FECSA) and Autopistas Concesionaria Española SA ν Departement d'Economia and Finances de la Generalität de Catalunya Taxation
Κατά τη Nonwoven, ο φόρος έρχεται σε αντίθεση με την επιβαλλομένη από την οδηγία απαγόρευση της φορολογήσεως των συγκεντρώσεων κεφαλαίων με οποιονδήποτε άλλο φόρο πλην του φόρου εισφοράς.
Preliminary ruling (Directive 69/335/EEC — Indirect taxes on the raising of capital — Duty on notarial deeds recording the repayment of debenture loans) (Sixth Chamber)
'Επεται ότι φόρος, όπως είναι ο επίδικος στα πλαίσια της κυρίας δίκης, δεν αποτελεί φόρο εισφοράς ούτε φόρο εμφανίζοντα τα ίδια χαρακτηριστικά γνωρίσματα με τον πρώτο.
By orders of 3 and 9 December 1996, the Tribunal Superior de Justicia de Catalunya (High Court of Justice, Catalonia) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Articles 11(b) and 12 of Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 (hereinafter 'the Directive').