natgillin/translations-raw huggingface dataset:
βρετανικής υπηκοότητας, και μιας εταιρίας διανομής δίσκων, της Imtrat, σχετικά με την εμπορία στο γερμανικό έδαφος ενός δίσκου λέιζερ όπου είχε ηχογραφηθεί, χωρίς τη συγκατάθεση του τραγουδιστή, μια συναυλία που είχε δώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
The questions referred by the Landgericht München I in Case C-92/92 arose in proceedings between Phil Collins, a singer and composer of British nationality, and Imtrat, a phonogram distributor, on the question of the marketing in German territory of a compact disc recording carried out without the consent of the singer of a concert in the United States of America.
Το άρθρο 96, παράγραφος 1, και το άρθρο 125, παράγραφος 1, του γερμανικού νόμου περί του δικαιώματος δημιουργού της 9ης Σεπτεμβρίου 1965 (Urheberrechtsgesetz - στο εξής "UrhG") αναγνωρίζουν υπέρ του γερμανικής υπηκοότητας τραγουδιστή ή εκτελεστή μουσικών έργων, και για όλες τις υπηρεσίες που παρέχει, την προστασία που προβλέπουν τα άρθρα 73 έως 84 του εν λόγω νόμου και συγκεκριμένα του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να ζητήσει να απαγορευθεί η μετάδοση των έργων που αναπαράγονται χωρίς την έγκριση του και δη ανεξαρτήτως του τόπου της εκτελέσεως τους.
Paragraphs 96(1) and 125(1) of the German Urheberrechtsgesetz (Copyright Law) of 9 September 1965 (hereinafter referred to as "the UrhG") accords performing artists holding German nationality protection for all their performances ensured by Paragraphs 73 to 84 of that Law and confer in particular the right to prohibit distribution of those performances which have been reproduced without their consent irrespective of the place where that performance takes place.
Όπως προκύπτει όμως από τις παραγράφους 2 έως 6 του άρθρου 125 του UrhG, που αφορούν τους αλλοδαπούς καλλιτέχνες, όπως αυτές ερμηνεύονται από το Bundesgerichtshof και το Bundesverfassungsgericht, οι αλλοδαποί καλλιτέχνες δεν μπορούν να επικαλεστούν τις προαναφερθείσες διατάξεις του άρθρου 96, παράγραφος 1, στην περίπτωση όπου το έργο εκτελέστηκε εκτός του γερμανικού εδάφους.
On the other hand, it appears from the interpretation by the Bundesgerichtshof and the Bundesverfassungsgericht of the provisions of Paragraph 125(2) to 125(6) of the UrhG with respect to foreign performers that they may not rely on the provisions of Paragraph 96(1) where the performance has taken place outwith German territory.
Στην υπόθεση C-326/92 τα προδικαστικά ερωτήματα του Bundesgerichtshof ανέκυψαν στο πλαίσιο δίκης μεταξύ της εταιρίας EMI Electrola και της εταιρίας Patricia και του διευθύνοντος συμβούλου της, Kraul, σχετικά με την εμπορία στο γερμανικό έδαφος δίσκων στους οποίους έχουν ηχογραφηθεί παραστάσεις που έδωσε ο Cliff Richard, τραγουδιστής βρετανικής ιθαγένειας στη Μεγάλη Βρετανία κατά τα έτη 1958 και 1959.
In Case C-326/92, the questions were referred by the Bundesgerichtshof in proceedings between EMI Electrola and Patricia and its managing director, Mr Kraul, with regard to the marketing in German territory of phonograms containing recordings of performances given by Cliff Richard, a singer of British nationality, in 1958 and 1959 in Great Britain.
Η EMI Electrola κατέχει για τη Γερμανία αποκλειστικά δικαιώματα εκμεταλλεύσεως των ηχογραφήσεων των παραστάσεων αυτών.
EMI Electrola owns the exclusive right to exploit in Germany recordings of those performances.
Υποστηρίζει δε ότι η εταιρία Patricia παραβίασε τα αποκλειστικά της δικαιώματα διαθέτοντας στο εμπόριο χωρίς την έγκριση της δίσκους με τέτοιες ηχογραφήσεις.
It contended that Patricia had infringed its exclusive rights by marketing, without its agreement, phonograms reproducing those recordings.
Επί της εφαρμογής των διατάξεων της Συνθήκης στο δικαίωμα δημιουργού και στα συναφή δικαιώματα
Application of the provisions of the Treaty to copyright and related rights
Στο παρόν στάδιο εξελίξεως του κοινοτικού δικαίου και δεδομένου ότι δεν υπάρχουν κοινοτικές διατάξεις εναρμονίσεως των εθνικών νομοθεσιών, στα κράτη μέλη εναπόκειται να καθορίζουν τις προϋποθέσεις και τον τρόπο της προστασίας τη λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής ιδιοκτησίας, με την επιφύλαξη ότι οφείλουν να τηρούν τις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις.
In the present state of Community law, which is characterized by a lack of harmonization or approximation of legislation governing the protection of literary and artistic property, it is for the national legislatures to determine the conditions and detailed rules for such protection.
Για τον λόγο αυτό, αυτά τα δικαιώματα καίτοι διέπονται από τις εθνικές νομοθεσίες, υπόκεινται στους όρους της Συνθήκης και επομένως υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής της.
For that reason those rights, although governed by national law, are subject to the requirements of the Treaty and consequently fall within the scope of its application.
Από τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι το δικαίωμα δημιουργού και τα συναφή δικαιώματα υπόκεινται στη γενική αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων του άρθρου 7, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης και δεν απαιτείται καν να συνδεθούν με τις ειδικές διατάξεις των άρθρων 30, 36, 59 και 66 αυτής.
It follows that copyright and related rights necessarily fall within the scope of application of the general principle of the prohibition of discrimination laid down in the first paragraph of Article 7 without the need to link them specifically to Articles 30, 36, 59 and 66 of the Treaty.
Επί της δικρίσεως κατά την έννοια του άρθρου 7, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης
Discrimination within the Meaning of the first paragraph of Article 7 of the Treaty
Το άρθρο 7 δεν αφορά τις ενδεχόμενες διαφορές ως προς τη μεταχείριση και τις στρεβλώσεις που μπορούν να προκύψουν, για τα πρόσωπα και τις επιχειρήσεις που υπάγονται στη δικαιοδοσία της Κοινότητας, από τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των νομοθεσιών των διαφόρων κρατών εφόσον αυτές επηρεάζουν κάθε πρόσωπο στο οποίο εφαρμόζονται, βάσει αντικειμενικών κριτηρίων και ασχέτως ιθαγενείας.
It was accepted that Article 7 is not concerned with any disparities in treatment or the distortions which may result, for the persons and undertakings subject to the jurisdiction of the Community, from divergences existing between the laws of the various Member States, so long as the latter affect all persons subject to them, in accordance with objective criteria and without regard to their nationality.
Επομένως ούτε οι διαφορές μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών όσον αφορά την προστασία του δικαιώματος του δημιουργού και των συναφών δικαιωμάτων ούτε το γεγονός ότι δεν έχουν ακόμα προσχωρήσει όλα τα κράτη μέλη στη σύμβαση της Ρώμης της 26ης Οκτωβρίου 1961, περί προστασίας των τραγουδιστών ή εκτελεστών μουσικών έργων, των παραγωγών δίσκων και των οργανισμών ραδιοφωνικής μεταδόσεως, μπορούν να δικαιολογήσουν παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων που διατυπώνει το όρθρο 7, πρώτο εδάφιο της Συνθήκης.
Thus, neither disparities between national law in respect of protection of copyright and related rights, nor the fact that not all the Member States have acceded to the International Convention for the Protection of Performers, Producers of Phonograms and Broadcasting Organizations (Rome Convention) of 26 October 1961 can justify an infringement of the principle of non-discrimination laid down in the first paragraph of Article 7 of the Treaty.
Το άρθρο 7 της Συνθήκης, απαγορεύοντας "κάθε διάκριση λόγω ιθαγενείας" απαιτεί τα πρόσωπα που βρίσκονται σε κατάσταση διεπόμενη από το κοινοτικό δίκαιο να τυγχάνουν απολύτως ¡σης μεταχείρισης με τους υπηκόους του κράτους μέλους.
By prohibiting "any discrimination on grounds of nationality" Article 7 of the Treaty requires that persons in a situation governed by Community law be placed on a completely equal footing with nationals of the Member State.
Καθόσον εφαρμόζεται η αρχή αυτή, δεν επιτρέπεται επομένως σε κράτος μέλος να εξαρτά τη χορήγηση ενός αποκλειστικού δικαιώματος από την προϋπόθεση της ιθαγένειας του κράτους αυτού.
In so far as this principle is applicable it therefore precludes a Member State from making the grant of a right to such a person subject to the condition that he reside on the territory of that State - that condition is not imposed on the State's own nationals.
Επί των αποτελεσμάτων του άρθρου 7, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης
The effects of the first paragraph of Article 7 of the Treaty
Επομένως ο ενδιαφερόμενος μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα αυτό ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου και να ζητήσει να μην εφαρμοστούν οι εισάγουσες διακρίσεις διατάξεις του εθνικού νόμου που δεν αναγνωρίζουν υπέρ των υπηκόων των άλλων κρατών μελών την προστασία που αναγνωρίζουν στους ημεδαπούς.
That right may consequently be relied upon before a national court in order to request it to disapply discriminatory provisions of a national law which do not afford nationals of other Member States the protection which they confer on its own nationals.
Το δικαίωμα του δημιουργού και τα συναφή δικαιώματα εμπίπτουν στον τομέα εφαρμογής της Συνθήκης, κατά την έννοια του άρθρου 7, πρώτο εδάφιο· η γενική αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων που τίθεται με το άρθρο αυτό εφαρμόζεται, κατά συνέπεια, επί των δικαιωμάτων αυτών.
Copyright and related rights fall within the scope of application of the Treaty within the meaning of the first paragraph of Article 7; the general principle of the prohibition of discrimination laid down by that article is, therefore, applicable to those rights.
Το άρθρο 7, πρώτο εδάφιο της Συνθήκης, έχει την έννοια ότι μπορεί να γίνεται απευθείας επίκληση της αρχής της απαγορεύσεως των
The first paragraph of Article 7 of the Treaty must be interpreted as precluding the legislation of a Member State from denying authors and interpreting or performing artists from other Member States and their successors in title the right, which is recognized by that legislation to its nationals, to prohibit the marketing in its national territory
8 διακρίσεων που το άρθρο αυτό εισάγει, ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, εκ μέρους δημιουργού ή εκ μέρους καλλιτέχνη άλλου κράτους μέλους, ή εκ μέρους ελκόντων εξ αυτών δικαιώματα, προκειμένου να ζητηθεί η παροχή της προστασίας που παρέχεται στους ημεδαπούς δημιουργούς και καλλιτέχνες."
8 - of a phonogram manufactured without their consent when the performance was given outside its national territory.
"Κατ' εφαρμογή του πρώτου εδαφίου του άρθρου 7 της Συνθήκης οι δικαστικές αρχές κράτους μέλους πρέπει να παρέχουν τη δυνατότητα στους εκτελεστές καλλιτέχνες που έχουν την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους να αντιτάσσονται στην άνευ αδείας αναπαραγωγή του έργου τους, υπό τους ίδιους όρους που ισχύουν για τους υπηκόους του πρώτου κράτους μέλους."
The first paragraph of Article 7 of the Treaty must be interpreted as meaning that the principle of the prohibition of discrimination which it lays down may be directly invoked before national courts by an author or by an artist from another Member State or by their successors in title in order to demand that they be accorded the protection reserved to national authors and artists."
Υποθ. C-272/92 : Maria Chiara Spotti κατά Freistaat Bayern
Mr Advocate General Jacobs delivered his Opinion on 30 June 1993.
Προδικαστική "Ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων - Ισότητα μεταχειρίσεως - Διάρκεια συμβάσεων των λεκτόρων ξένης γλώσσας" (Ολομέλεια)
"By virtue of the first paragraph of Article 7 of the Treaty, the courts of a Member State must allow performing artists who are nationals of other Member States to oppose the unauthorized reproduction of their performances on the same terms as the nationals of the first Member State."
Με Διάταξη της 27ης Μαίου 1992, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 15 Ιουνίου του ίδιου έτους, το Arbeitsgericht Passau υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 48, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΟΚ.
Case C-272/92 Maria Chiara Spotti ν Freistaat Bayern 20 October 1993 (Preliminary rul ing) (Freedom of movement for workers - Equality of treatment - Duration of contracts for foreignlanguage assistants) (Full Court)
Το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν το άρθρο 48, παράγραφος 2, της Συνθήκης απαγορεύει την εφαρμογή εθνικής νομοθεσίας κατά την οποία οι θέσεις λέκτορα ξένης γλώσσας πρέπει ή μπορούν να πληρούνται με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου ενώ η σύναψη τέτοιων συμβάσεων με τους άλλους εκπαιδευτικούς ειδικών καθηκόντων πρέπει να δικαιολογείται κατά περίπτωση από την ύπαρξη αντικειμενικού λόγου.
By order of 27 May 1992, which was received at the Court on 15 June 1992, the Arbeitsgericht Passau referred to the Court two questions for a preliminary ruling on the interpretation of Article 48(2) of the EEC Treaty.
Το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι το άρθρο 48, παράγραφος 2, της Συνθήκης κωλύει την εφαρμογή διατάξεως του εθνικού δικαίου που επιβάλλει όριο στη διάρκεια της σχέσεως εργασίας μεταξύ των πανεπιστημίων και των λεκτόρων ξένων γλωσσών ενώ τέτοιο όριο δεν ισχύει καταρχήν για τους λοιπούς εργαζομένους.
The national court sought to ascertain whether Article 48(2) of the Treaty precluded the application of a national law according to which posts for foreignlanguage assistants must or may be the subject of employment contracts of limited duration, whereas, for other teaching staff performing special duties, recourse to such contracts must be individually justified by an objective reason.
Πρέπει να σημειωθεί σχετικώς ότι, για τις άλλες κατηγορίες προσωπικού που μνημονεύει η Γερμανική Κυβέρνηση, η σύναψη συμβάσεως ορισμένου χρόνου επιτρέπεται μόνο αν δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους.
The Court had already held that Article 48(2) of the Treaty must be interpreted as precluding the application of a provision of national law imposing a limit on the duration of the employment relationship between universities and foreignlanguage assistants where there is in principle no such limit with regard to other workers.
Για τους λέκτορες ξένης γλώσσας αντιθέτως, η εφαρμοστέα εθνική νομοθεσία αφενός προβλέπει τη δυνατότητα περιορισμού της διάρκειας της ισχύος των
The German Government considered that that case-law could not be applied in a case where, as in the present case, national law allows not only foreignlanguage assistants to be engaged under contracts for a determinate period but also other categories of worker.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται :
The Court pointed out in that respect that, for the other categories of worker referred to by the German Government, conclusion of a contract for a determinate period is authorized only if it is justified by an objective reason.
"Αντίκειται προς το άρθρο 48, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΟΚ η εφαρμογή εθνικής νομοθετικής ρυθμίσεως κατά την οποία επιτρέπεται η πλήρωση θέσεων λεκτόρων ξένης γλώσσας με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, ενώ η σύναψη τέτοιων συμβάσεων με τους άλλους εκπαιδευτικούς ειδικών καθηκόντων πρέπει να δικαιολογείται, κατά περίπτωση, από την ύπαρξη αντικειμενικού λόγου."
Furthermore, for foreignlanguage assistants, the applicable national law, on the one hand, provides for the possibility of limiting the duration of the contracts solely on the basis of the nature of their activity and, on the other, provides that employment contracts of foreignlanguage assistants are always for a determinate period.
Ο γενικός εισαγγελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 12ης Μαΐου 1993.
Since the great majority of foreignlanguage assistants are foreign nationals, that difference of treatment places them at a disadvantage as compared with German nationals and, consequently, constitutes indirect discrimination which is prohibited by Article 48(2) of the Treaty unless it is justified for objective reasons.
"Το άρθρο 48, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΟΚ αποκλείει την εφαρμογή διατάξεως εθνικού δικαίου που επιβάλλει ένα χρονικό όριο στη σχέση εργασίας μεταξύ των Πανεπιστημίων και των λεκτόρων ξένων γλωσσών, ή η οποία έχει ως αποτέλεσμα να επιτρέπεται αυτομάτως η απασχόληση των εν λόγω λεκτόρων βάσει συμβάσεων ορισμένου χρόνου, ενώ για άλλους παρόμοιους συνεργάτες, η πρόσληψη για ορισμένο χρόνο επιτρέπεται στο εθνικό δίκαιο μόνο αν υφίσταται αντικειμενικός λόγος περιορισμού της χρονικής διάρκειας της συμβάσεως εργασίας."
"Article 48 (2) of the EEC Treaty precludes the application of national law according to which posts for foreignlanguage assistants must or may be the subject of employment contracts of limited duration, whereas, for other teaching staff performing special duties, recourse to such contracts must be individually justified by an objective reason."
Υποθ. C-297/92 : Istituto nazionale della Previdenza sociale (INPS) κατά C. Bagi ieri 20.10.1993
Mr Advocate General Jacobs delivered his Opinion on 12 May 1993.
Προδικαστική "Κοινωνική ασφάλιση των διακινουμένων εργαζομένων - Άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 - Συνυπολογισμός, εντός κράτους μέλους όπου ο εργαζόμενος δεν πραγματοποίησε καμιά περίοδο ασφαλίσεως, της ασφαλιστικής εκείνης περιόδου που συμπληρώθηκε σε άλλο κράτος μέλος" (Ολομέλεια)
"Article 48(2) of the EEC Treaty precludes the application of a provision of national law which imposes a limit on the duration of an employment relationship between universities and foreignlanguage assistants, or which has the effect that the employment of such assistants on fixed-term contracts is automatically permitted, where in the case of other comparable workers employment for a fixed term is permitted under national law only if there is an objective ground for limiting the duration of the contract of employment."
Με Διάταξη της 12ης Ιουλίου 1991, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 6 Ιουλίου του ίδιου έτους, το Corte Suprema di Cassazione υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 9, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου.
Case C-297/92 Istituto Nazionale della Previdenza Sociale (INPS) v C. Bagi ieri 20 October 1993 (Preliminary ruling) (Social security of migrant workers - Article 9(2) of Regulation (EEC) No 1408/71 - Taking account, in a Member State where the worker has not completed any period of insurance, of the insurance period which he has completed in another Member State) (Full Court)
Το αίτημα της απορρίφθηκε με την αιτιολογία ότι ουδέποτε υπήχθη στο ιταλικό σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως.
By order of 12 July 1991, which was received at the Court on 6 July 1992, the Corte Suprema di Cassazione referred to the Court a question for a preliminary ruling on the interpretation of Article 9(2) of Council Regulation (EEC) No 1408/71.
Με το προδικαστικό ερώτημα το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν
The application was refused on the ground that she had never been affiliated to any Italian social security scheme.
Το προαναφερθέν άρθρο 9 επιβάλλει στο κράτος μέλος την υποχρέωση να επιτρέπει την υπαγωγή στα συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως του προσώπων τα οποία ήσαν υποχρεωτικώς ασφαλισμένα σε άλλο κράτος μέλος και τα οποία δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για την υπαγωγή τους στο εν λόγω σύστημα του πρώτου κράτους μέλους.
Article 9 of the regulation requires a Member State to allow the affiliation to its social security schemes of persons who have been subject to compulsory insurance in another Member State and who do not satisfy the conditions for affiliation to the schemes in the first Member State;
Το κοινοτικό δίκαιο επιβάλλει σε κράτος μέλος που επιτρέπει την υπαγωγή των εργασθέντων σε τρίτο κράτος υπηκόων του σε παρόμοιο σύστημα, την υποχρέωση να επιφυλάσσει την ίδια μεταχείριση σε όσους υπηκόους του εργάστηκαν σε άλλο κράτος μέλος.
Community law requires a Member State, which allows its nationals who have worked in a third State to be so affiliated, to apply the same treatment to its nationals who have worked in another Member State.
Το άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού 1408/71 σκοπεί τη διασφάλιση της ισοδυναμίας μεταξύ των περιόδων ασφαλίσεως που συμπληρώνονται στα διάφορα κράτη μέλη έτσι ώστε οι ενδιαφερόμενοι να μπορούν να πληρούν την προϋπόθεση της ελάχιστης διάρκειας των περιόδων ασφαλίσεως, όταν η εθνική νομοθεσία εξαρτά από την προϋπόθεση αυτή την υπαγωγή στην προαιρετική ασφάλιση ή τη συνέχιση της προαιρετικής ασφαλίσεως.
The object of Article 9(2) of Regulation No 1408/71 is to guarantee that periods of insurance completed in different Member States are treated as equivalent so that the persons concerned can satisfy the condition of a minimum length of insurance periods where national legislation makes admission to a voluntary or optional insurance scheme subject to such a condition.
Αντίθετα από το γράμμα της προαναφερθείσας διάταξης προκύπτει ότι αυτή δεν ρυθμίζει τις άλλες προϋποθέσεις από τις οποίες οι εθνικές νομοθεσίες των κρατών μελών εξαρτούν την κτήση ορισμένων δικαιωμάτων όπως το δικαίωμα της καταβολής εισφορών σε ένα εθνικό σύστημα προαιρετικής ασφαλίσεως ή συνεχίσεως της ασφαλίσεως αυτής.
On the other hand, it is clear from the wording of Article 9(2) that it does not govern the other conditions to which the legislation of any Member State may make subject the acquisition of a right, such as the right to contribute to a national scheme of voluntary or optional continued insurance.
Υπό τις συνθήκες αυτές στη νομοθεσία κάθε κράτους μέλους εναπόκειται να καθορίζει τους όρους του δικαιώματος ή της υποχρεώσεως υπαγωγής σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως ή στον ένα ή στον άλλο κλάδο ενός τέτοιου συστήματος εφόσον δεν γίνεται διάκριση μεταξύ των υπηκόων του οικείου κράτους και των υπηκόων των άλλων κρατών μελών.
In those conditions, it is for the legislature of each Member State to lay down the conditions creating the right or the obligation to become affiliated to a social security scheme or to a particular branch under such a scheme, provided always that in this connection there is no discrimination between nationals of the host State and nationals of other Member States.
Το άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14 Ιουνίου 1971, περί της εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως επί των μισθωτών εργαζομένων και της οικογενείας τους, οι οποίοι διακινούνται εντός της Κοινότητας όπως είναι διατυπωμένο στον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του
As regards the argument based on the more favourable treatment which Italian law reserves for Italian workers who have worked in non-member States, the Court pointed out that it could not influence the interpretation of Article 9(2) of Regulation No 1408/71 and that, in any
Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, δεν επιβάλλει σε κράτος μέλος την υποχρέωση να επιτρέπει την υπαγωγή στα συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως των προσώπων, τα οποία ήσαν υποχρεωτικώς ασφαλισμένα σε άλλα κράτος μέλος και τα οποία δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για την υπαγωγή τους στα εν λόγω συστήματα εντός του πρώτου κράτους μέλους.
11 - event, in the present state of Community law, there is no rule which prohibits a Member State from conferring on its nationals who have worked in non-member States and subsequently returned to their country of origin where they no longer work more favourable treatment than that which is conferred upon nationals who have worked in another Member State and who then find themselves in the same situation.
Το κοινοτικό δίκαιο δεν επιβάλλει σε κράτος μέλος που επιτρέπει την υπαγωγή των εργασθέντων σε τρίτο κράτος υπηκόων του σε παρόμοιο σύστημα την υποχρέωση να επιφυλάσσει την ¡δια μεταχείριση σε όσους υπηκόους του εργάσθηκαν σε άλλο κράτος μέλος."
Article 9(2) of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to self-employed persons and to members of their families moving within the Community, as amended by Council Regulation (EEC) No 2001/83 of 2 June 1983, does not require a Member State to allow the affiliation to its social security schemes of persons who have been subject to compulsory insurance in another Member State and who do not satisfy the conditions for affiliation to the schemes in the first Member State;
0 γενικός εισαγγελέας F.G. Jacobs ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 9ης Ιουνίου 1993.
Community law does not require a Member State, which allows its nationals who have worked in a third State to be so affiliated, to apply the same treatment to its nationals who have worked in another Member State."
Προτείνε δε στο Δικαστήριο να δώσει την ακόλουθη απάντηση :
Mr Advocate General Jacobs delivered his Opinion on 9 June 1993. He proposed that the Court should reply as follows: