natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα έχασε κάθε έννομο συμφέρον να ζητήσει την ακύρωση της επίδικης αποφέγγραφοι ζητεί επομένως από το Πρωτο­δικείο να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη ή ως μη έχουσα αντικείμενο.
The Commission argues that the applicant has ceased to have any interest in bringing proceedings for annulment of the contested decision, and therefore contends that the Court should dismiss the action as inadmissible or devoid of purpose.
Με τη συμφωνία περί μεταβιβάσεως της 7ης Φεβρουαρίου 1997, η προσφεύγουσα ανέλαβε αμετάκλητα την υποχρέωση να μεταβιβάσει ορισμένο τμήμα του ενεργη­τικού.
By concluding the divestment agreement of 7 February 1997, the applicant committed itself irrevocably to dispose of a number of assets.
Επέλεξε τη σύναψη της συμφωνίας αυτής ενώ δεν υπήρχε καμία υποχρέωση να λάβει οποιοδήποτε μέτρο για να συμμορφωθεί με την επίδικη απόφαση.
It chose to enter into that agreement in the absence of any obligation to take any particular action to comply with the contested decision.
Επι­πλέον, η συμφωνία περί μεταβιβάσεως δεν υπέκειτο σε κανένα άλλον όρο πλην της εγκρίσεως της Επιτροπής, η οποία δόθηκε με το έγγραφο της 17ης Απριλίου 1997.
Moreover, the divestment agreement was not made conditional upon any event save for approval by the Commission, which was given by letter of 17 April 1997.
Η Επιτροπή υποστηρίζει συναφώς ότι μόνο το διατακτικό μιας αποφάσεως μπορεί να αμφισβητηθεί και όχι η αιτιολογία της καθεαυτή (απόφαση του Πρωτοδικείου της 17ης Σεπτεμβρίου 1992, NBV και NVB κατά Επιτροπής, Τ­138/89, Συλλογή 1992, σ. II­2181, σκέψη 31).
In that regard, the Commission contends that an applicant can contest only the operative part of a decision, and not, as such, the statement of reasons for the decision (Case T-138/89 NBV and NVB v Commission [1992] ECR II-2181, paragraph 31).
Εξάλλου, για να δικαιολογηθεί η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος προς άσκηση προ­σφυγής, δεν αρκεί η επίκληση μελλουσών και αβέβαιων νομικών καταστάσεων (προμνημονευθείσα απόφαση NBV και NVB κατά Επιτροπής σκέψη 33).
Furthermore, in order to justify a person's interest in bringing proceedings, it is not sufficient to rely upon future and uncertain legal situations (NBV and NVB, cited above, paragraph 33).
Αν, σε υποθετική περίπτωση εφαρμογής του κανονισμού 4064/89 ή των άρθρων 85 ή 86 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, άρθρων 81 ΕΚ και 82 ΕΚ), η Επιτροπή έπρεπε να εκτιμήσει τη φύση των σχέσεων μεταξύ της Kesko και των λιανέμπορων της, θα έπρεπε να το
If the Commission were called upon, in some hypothetical case concerning the application of Regulation No 4064/89 or of Article 85 or Article 86 of the EC Treaty (now Articles 81 EC and 82 EC), to assess the nature of the links between Kesko and its retailers, it would have to do
Αν η προσφεύγουσα αμφισβητεί τη νομιμότητα της νέας αυτής αποφάσεως, πρέπει να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως της.
In so far as the applicant disputed the legality of any such new decision, it would be up to the applicant to bring an action for annulment of that decision.
50 Η Επιτροπή θεωρεί αλυσιτελή τα επιχειρήματα που αντλούνται από την επίδραση της επίδικης αποφάσεως επί των μελλουσών ενεργειών της ΦΥΑ, από την υποτι­θέμενη προσβολή της φήμης της προσφεύγουσας και από το ότι η ενδεχόμενη ακυρωτική απόφαση θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως βάση για μέλλουσα αγωγή αποζημιώσεως.
50 The Commission regards as wholly irrelevant the arguments alleging that the contested decision may influence future action on the part of the OFC, that the applicant's reputation has been adversely affected and that a judgment annulling the contested decision could constitute the basis for an action for damages in the future.
51 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η θέση της Επιτροπής, κατά την οποία μία επι­χείρηση χάνει το έννομο συμφέρον της για άσκηση προσφυγής όταν μεταβιβάζει την επιχείρηση την οποία απέκτησε, κατόπιν της κηρύξεως ως μη συμβατής της συγκεντρώσεως αυτής με την κοινή αγορά και χωρίς να διατηρεί το δικαίωμα επα­νακτήσεως σε περίπτωση επιτυχίας της προσφυγής της, καταλήγει σε αρνησιδικία.
51 The applicant maintains, with reference to the Commission's argument that an undertaking which acquires a business loses its legal interest in bringing proceedings if it divests itself of that business pursuant to a declaration that the concentration in issue is incompatible with the common market, without reserving the right to repurchase the business in the event of its action succeeding, that that argument amounts to a denial of justice.
Η προσφεύγουσα διευκρίνισε στην προσφυγή της ότι δεν επιδίωκε να επανακτήσει τον έλεγχο της Tuko.
In its application, the applicant stated that it was not seeking to regain control of Tuko.
Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση της 11ης Νοεμβρίου 1998 προέβαλε όμως ότι επιθυμούσε να είναι ελεύθερη να επανακτήσει το σύνολο είτε μέρος του ενεργητικού της Tuko αν παρουσιαζόταν η ευκαιρία.
Nevertheless, at the hearing on 11 November 1998, it indicated its desire to retain its freedom to repurchase all or part of Tuko's assets if given the opportunity to do so.
Εν πάση περιπτώσει, ο κύριος στόχος της προσφεύγουσας είναι να εμποδίσει την Επιτροπή ή την ΦΥΑ να στηριχθούν στην, κατά την άποψη της, εσφαλμένη ανάλυση που περιλαμβάνεται στην επίδικη απόφαση, στην περίπτωση μέλλουσας εκτιμήσεως της καταστάσεως της είτε της καταστάσεως των λιανέμπόρων Kesko.
At all events, the applicant's main aim is to prevent reliance by the Commission or by the OFC, in any future assessment of its situation or that of the Kesko retailers, on what it regards as the flawed assessment contained in the contested decision.
Η προσφεύγουσα επιθυμεί επίσης να αποκαταστήσει τη φήμη της και να αποκτήσει τη δυνατότητα να ζητήσει αποζημίωση.
The applicant also wishes to restore its reputation and to leave open the option of claiming compensation.
Η Δημοκρατία της Φινλανδίας συμμερίζεται κατ' ουσίαν την επιχειρηματολογία της Επιτροπής.
The Republic of Finland concurs, in essence, with the Commission's arguments.
Η Γαλλική Δημοκρατία δεν έλαβε θέση επί του παραδεκτού και επί του αντικειμένου της προσφυγής.
The French Republic has not commented on the admissibility or object of the action.
Όσον αφορά καταρχάς το παραδεκτό της προσφυγής, πρέπει να υπομνησθεί ότι το έννομο συμφέρον προς άσκηση προσφυγής ακυρώσεως εκτιμάται κατά την ημέρα ασκήσεως της προσφυγής (απόφαση του Δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 1963, στην υπόθεση 14/63, Forges de Clabecq κατά Ανωτάτης Αρχής, Συλλογή τόμος 1954­1964, α 1015).
As regards, first, the admissibility of the action, it must be recalled that, for the purposes of assessing a legal interest in bringing proceedings, the relevant date is that on which the action is commenced (Case 14/63 Forges de Clabecq v High Authority [1963] ECR 357, at 371).
Κατά την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής στις 31 Ιανουαρίου 1997, η Kesko είχε πάντοτε τον έλεγχο της Tuko, τον οποίο απέκτησε με την πράξη συγκεντρώσεως της 27ης Μαΐου 1996.
On the date on which the action was brought, namely 31 January 1997, Kesko still controlled Tuko, which it had acquired by means of the concentration of 27 May 1996.
Αν και η Kesko είχε υποβάλει στην Επιτροπή, στις 30 Ιανουα­ρίου 1997, σχέδιο συναλλαγής για τη μεταβίβαση των δραστηριοτήτων της Tuko στον τομέα του εμπορίου καταναλωτικών αγαθών καθημερινής χρήσεως, με εξαίρεση τα υπερκαταστήματα Anttila, οι αναγκαίες συμφωνίες για την υλοποίηση της συναλ­λαγής αυτής δεν είχαν ακόμη συναφθεί.
Although it had submitted to the Commission on 30 January 1997 a draft proposal for the sale of Tuko's daily consumer goods business apart from the Anttila department stores, the agreements required to implement that transaction had not yet been entered into.
Το γεγονός ότι η προσφεύγουσα είναι αποδέκτης της επίδικης αποφάσεως αρκεί να της παράσχει έννομο συμφέρον προς άσκηση της προσφυγής ώστε να επιτύχει την εξέταση της νομιμότητας της εν λόγω αποφάσεως από τον κοινοτικό δικαστή (βλ. απόφαση του Πρωτοδικείου της 25ης Μαρτίου 1999, Gencor κατά Επιτροπής, Τ­102/96, μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψεις 40 έως 42).
The fact that the contested decision was addressed to the applicant suffices to confer on it an interest in bringing proceedings and in having the legality of that decision examined by the Community judicature (judgment of 25 March 1999 in Case T-102/96 Gencor v Commission, not yet published in the European Court Reports, paragraphs 40 to 42).
Κατά συνέπεια, κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής, η Kesko είχε εν πάση περιπτώσει γεγεννημένο και ενεστώς έννομο συμφέρον για την ακύρωση της επίδικης αποφά­σεως.
It follows that, when the action was commenced, Kesko had, on any view, a vested, present interest in seeking annulment of the contested decision.
Όσον αφορά το ζήτημα αν, στη συνέχεια, η προσφεύγουσα διατήρησε το έννομο συμφέρον της να συνεχίσει τη δίκη (βλ. την απόφαση του Δικαστηρίου της 19ης Οκτωβρίου 1995, C­19/93P, Rendo κ.λπ. κατά Επιτροπής Συλλογή 1995, σ.
As to the question whether the applicant thereafter retained its interest in pursuing the proceedings (Case C-19/93 P Rendo and Others v Commission [1995] ECR I-3319, paragraph 13), the fact that the contractual basis for a concentration has disappeared cannot in itself exclude judicial review of the legality of a decision of the Commission declaring that concentration incompatible with the common market {Gencor, cited above, paragraph 45).
Όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής που αντλείται από την οικειοθελή εγκατάλειψη της εν λόγω πράξεως συγκεντρώσεως, μετά την άσκηση της προ­σφυγής, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όταν μία εταιρία περιορίστηκε να συμμορφωθεί προς απόφαση της Επιτροπής, όπως είχε την υποχρέωση, η στάση αυτή δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να της αφαιρέσει έννομο συμφέρον της να επιδιώξει την ακύρωση της αποφάσεως αυτής (απόφαση του Δικαστηρίου της 19ης Σεπτεμβρίου 1985, Hoogovens Groep κατά Επιτροπής 172/83 και 226/83, Συλλογή 1985, σ. 2831, σκέψη 19).
As regards the Commission's argument that the applicant voluntarily abandoned the concentration in issue after bringing the proceedings, it must be recalled that, where a company has merely complied with a Commission decision, as it was obliged to do, it cannot thereby be deprived of its interest in seeking annulment of that decision (Joined Cases 172/83 and 226/83 Hoogovens Groep ν Commission [1985] ECR 2831, paragraph 19).
Εν προκειμένω λοιπόν, η προσφεύγουσα συνήψε τη συμφωνία μεταβιβάσεως, στις 7 Φεβρουαρίου 1997, μετά τη θέσπιση, στις 20 Νοεμβρίου 1996, της επίδικης αποφάσεως η οποία, στην παράγραφο 173 των αιτιολογικών σκέψεων, αναφέρεται στην πρόθεση της Επιτροπής να λάβει, με χωριστή απόφαση βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 4064/89, κατάλληλα μέτρα για να αποκαταστήσει τις συνθήκες πραγματικού ανταγωνισμού (ανωτέρω σκέψεις 15 έως 18).
In the present case, it was not until 7 February 1997 — that is to say, after the adoption on 20 November 1996 of the contested decision, point 173 of which refers to the Commission's intention, in a separate decision based on Article 8(4) of Regulation No 4064/89, to adopt appropriate measures in order to restore conditions of effective competition (see paragraphs 15 to 18 above) — that the applicant entered into the divestment agreement.
61 Στη συνέχεια, με την απόφαση περί μεταβιβάσεως της 19ης Φεβρουαρίου 1997, επιβλήθηκε στην προσφεύγουσα η συγκεκριμένη υποχρέωση να μεταβιβάσει τις δραστηριότητες της Tuko στον τομέα του εμπορίου καταναλωτικών αγαθών καθη­μερινής χρήσεως, υπό τον έλεγχο θεματοφύλακα, εντός προθεσμίας έξι μηνών ή το αργότερο μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1997 (ανωτέρω σκέψη 27).
61 Thereafter, the divestment decision of 19 February 1997 specifically required the applicant to sell Tuko's daily consumer goods business, then under the control of a trustee, within six months or by 31 December 1997 at the latest (see paragraph 27 above).
62 Στις 3 Μαρτίου 1997, η Επιτροπή απέρριψε την πρόταση της προσφεύγουσας που θα της επέτρεπε να επιβάλει στον θεματοφύλακα να εισαγάγει στη συμφωνία τον όρο ότι η μεταβίβαση θα ίσχυε μόνο σε περίπτωση απορρίψεως της προσφυγής ακυρώσεως της επίδικης αποφάσεως (ανωτέρω σκέψη 28).
62 On 3 March 1997 the Commission rejected the applicant's proposal that it be allowed to require the trustee to stipulate that the sale was to be completed only if the action for annulment of the contested decision were dismissed (see paragraph 28 above).
Η χωρίς όρους μεταβίβαση των δραστηριοτήτων της Tuko, σύμφωνα με τις προτά­σεις του θεματοφύλακα και με την έγκριση της Επιτροπής, δεν πραγματοποιήθηκε τελικά παρά τον Αύγουστο του 1997 (ανωτέρω σκέψεις 31 έως 33).
It was not until August 1997 that the unconditional sale of Tuko's business was finally completed in accordance with the trustee's proposals and with the Commission's agreement (see paragraphs 31 to 33 above).
Υπό τις συνθήκες αυτές, αντίθετα προς ό,τι υποστηρίζει η Επιτροπή, ούτε η συμφωνία περί μεταβιβάσεως της 7ης Φεβρουαρίου 1997 ούτε οι επακολουθήσασες ενέργειες με τις οποίες η προσφεύγουσα προσπάθησε να μεταβιβάσει τις δραστη­ριότητες της Tuko στον τομέα του εμπορίου καταναλωτικών αγαθών καθημερινής χρήσεως δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως «οικειοθελής εγκατάλειψη» της πράξεως συγκεντρώσεως.
In those circumstances, contrary to the Commission's arguments, neither the divestment agreement of 7 February 1997 nor the subsequent transactions by which the applicant undertook to sell Tuko's daily consumer goods business can be regarded as constituting a 'voluntary abandonment' of the concentration.
Αντίθετα, οι ενέργειες αυτές αποτελούν άμεση συνέπεια της επίδικης αποφάσεως και, επομένως, της αποφάσεως περί μεταβιβάσεως, καθώς και των προσπαθειών της προσφεύγουσας να συμμορφωθεί προς τις αποφάσεις αυτές.
On the contrary, those transactions were a direct consequence of the contested decision and the subsequent divestment decision, and of the applicant's efforts to comply therewith.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή είναι παραδεκτή και η προσφεύγουσα εξακολουθεί να έχει έννομο συμφέρον να επιδιώξει την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως.
It must therefore be concluded that the action is admissible and that the applicant has retained an interest in seeking annulment of the contested decision.
Στην προσφυγή της, η προσφεύγουσα επικαλείται τέσσερις λόγους οι οποίοι αντλούνται, πρώτον, από την αναρμοδιότητα της Επιτροπής να λάβει την επίδικη απόφαση, δεύτερον, από την προφανή πλάνη εκτιμήσεως ή προφανή νομική πλάνη στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καταλήγοντας στο συμπέρασμα η εν λόγω πράξη συγκεντρώσεως μπορούσε να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών, τρίτον, από την προφανή πλάνη εκτιμήσεως ή την προφανή νομική πλάνη στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή καταλήγοντας στην ύπαρξη δεσπόζουσας θέσεως λαμβανο­μένων υπόψη των σχέσεων μεταξύ της Kesko και των λιανέμπορων της Kesko και της Tuko και, τέταρτον, από την έλλειψη αιτιολογίας, η εξέταση της οποίας θα διε­νεργηθεί στο πλαίσιο των δύο πρώτων λόγων.
In its application, the applicant advances four pleas, alleging, first, that the Commission lacked competence to adopt the contested decision, second, that the Commission made a manifest error of assessment and/or of law in finding that the concentration in issue might have an effect on trade between Member States, third, that the Commission made a manifest error of assessment and/or of law in finding that the links between Kesko and the Kesko and Tuko retailers created a dominant position and, fourth, that there was a failure to provide an adequate statement of reasons. The latter plea will be considered in the context of the Court's examination of the first two pleas.
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο, που αντλείται από την αναρμοδιότητα της Επιτροπής
The first plea, alleging lack of competence on the part of the Commission
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 22, παράγραφος 3, του κανονισμού 4064/89 και παρεβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως αποφα­σίζοντας να κινήσει τη διαδικασία βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του εν λόγω κανονισμού κατόπιν της αιτήσεως της ΦΥΑ της 26ης Ιουνίου 1996.
The applicant claims that the Commission infringed Article 22(3) of Regulation No 4064/89 and the principle of sound administration by deciding to initiate the procedure under Article 6(1)(c) of that regulation in response to the OFC's request of 26 June 1996.
Πρώτον, μόνον το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι αρμόδιο, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, σύμφωνα με το άρθρο 40, παράγραφος 1, του φινλανδικού συντάγματος, να ασκεί τις αρμοδιότητες που παρέχονται στα κράτη μέλη από το κοινοτικό δίκαιο, ελλείψει ειδικής νομικής διατάξεως αναθέτουσας ρητώς τις αρμοδιότητες αυτές σε άλλο όργανο.
First, only the State Council is competent, pursuant to Article 40:1 of the Finnish Constitution, to perform the functions assigned to the Member States by Community law, in the absence of any specific conferment of such powers on another body by express statutory provision.
'Εστω και αν το άρθρο 10 του φινλανδικού νόμου περί μεταφοράς της Συμφωνίας ΕΟΧ, που αντικαταστάθηκε έκτοτε από το άρθρο 20 του φινλανδικού νόμου περί ανταγωνισμού, αναθέτει στη ΦΥΑ ορισμένες αρμοδιότητες που ασκούνται, σύμφωνα με τον κανονισμό 4064/89, από «αρμόδια αρχή» (βλ. π.χ. τα άρθρα 9,12,13,18 και 19 του κανονισμού αυτού), καμία διάταξη του φινλανδικού δικαίου δεν της παρέχει το δικαίωμα υποβολής αιτήσεως βάσει του άρθρου 22, παράγραφος 3, του κανονισμού 4064/89.
Although Article 10 of the Finnish Law transposing the EEA Agreement, since replaced by Article 20 of the Finnish Law on competition, assigns to the OFC certain of the functions to be exercised, under Regulation No 4064/89, by a 'competent authority' (see, for example, Articles 9, 12, 13, 18 and 19 of that regulation), there exists no provision of Finnish law which authorises it to make a request under Article 22(3) of Regulation No 4064/89.
Εφόσον η ΦΥΑ δεν είναι αρμόδια να υποβάλει τέτοια αίτηση, η Επιτροπή δεν είναι επίσης αρμόδια να διενεργήσει έρευνα επί της εν λόγω συγκεντρώσεως.
Since the OFC did not have the power to make such a request, the Commission likewise lacked the power to carry out an investigation into the concentration at issue.
Δεύτερον, η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 22, παράγραφος 3, του κανονισμό 4064/89 και παρεβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως παραλείποντας να επαληθεύσει αν η αίτηση αυτή υποβλήθηκε εγκύρως από κράτος μέλος.
Second, the Commission infringed Article 22(3) of Regulation No 4064/89 and the principle of sound administration by failing to verify whether that request had been validly made by a Member State.
Έστω και αν, κατά τη
Although, according to the case-law of the
I­2321, σκέψη 13), η Επιτροπή δεν μπορεί να κάνει δεκτή αίτηση βάσει του άρθρου 22, παράγραφος 3, του κανονισμού 4064/89 χωρίς να επαληθεύσει αν αυτή υποβλήθηκε εγκύρως.
Court of Justice, 'it is not for the Commission to rule on the division of competences by the institutional rules proper to each Member State' (Case C-8/88 Germany v Commission [1990] ECR I-2321, paragraph 13), the Commission may not accept a request under Article 22(3) of Regulation No 4064/89 without verifying that that request has been validly made.
71 Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι επέστησε την προσοχή της Επιτροπής επί των αμφιβολιών που υπήρχαν όσον αφορά την αρμοδιότητα της ΦΥΑ με το έγγραφο της 10 Ιουλίου 1996 καθώς και κατά τις επακολουθήσασες επαφές της με την καθής.
71 As it is, the applicant states that it drew the Commission's attention to its doubts regarding the competence of the OFC in its letter of 10 July 1996 and in its subsequent dealings with the Commission.
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, με το ίδιο έγγραφο, ενημέρωσε επίσης την Επιτροπή σχετικά με την προσφυγή που κατέθεσε ενώπιον του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου για να αμφισβητήσει την αρμοδιόητα της ΦΥΑ (ανωτέρω σκέψη 11).
In that letter, it also informed the Commission of the action brought before the SAC challenging the competence of the OFC (see paragraph 11 above).
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή δεν μπορούσε κατά την άποψη της προσφεύ­γουσας να θεωρήσει, έστω εκ πρώτης όψεως, ότι ήταν αρμόδια.
In those circumstances, the Commission could not, according to the applicant, regard itself as having even prima facie competence.
Η Επιτροπή στηρίχθηκε εσφαλμένα, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, στο υπόμνημα του Φινλανδικού Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας της 19ης Ιου­λίου 1996 σχετικά με την αρμοδιότητα της ΦΥΑ να υποβάλει την αίτηση στην οποία αναφέρεται το άρθρο 22, παράγραφος 3, του κανονισμού 4064/89.
The Commission wrongly relied on the statement of the MTI of 19 July 1996, confirming that the OFC was competent to submit a request pursuant to Article 22(3) of Regulation No 4064/89.
Διότι, αφενός, το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας δεν είναι αρμόδιο, κατά το φινλανδικό δίκαιο, να αποφαίνεται επί της εκτάσεως των αρμοδιοτήτων της ΦΥΑ και, αφετέ­ρου, δεν είναι σε θέση να διατυπώσει αμερόληπτη γνώμη δεδομένου ότι επέτρεψε το ίδιο στη ΦΥΑ να υποβάλει την αίτηση στην Επιτροπή.
The MTI is not in fact empowered under Finnish law to rule on the scope of the powers conferred on the OFC; nor was it in a position to give an impartial opinion, since it had itself authorised the OFC to submit the request to the Commission.
Βασιζόμενη στις γνώμες της ΦΥΑ και του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας, η Επιτροπή παρεβίασε την αρχή της μη αναμείξεως.
In relying on the statements of the OFC and the MTI, the Commission infringed the principle of non-interference.
Η απόφαση του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου της 1ης Οκτωβρίου 1996 επι­βεβαιώνει σιωπηρά, κατά την άποψη της προσφεύγουσας, την αναρμοδιότητα της ΦΥΑ, έστω και αν το Δικαστήριο αυτό δεν αποφαίνεται επί της ουσίας.
The judgment of the SAC of 1 October 1996 implicitly confirmed the argument that the OFC lacked the requisite competence, even though it refrained from giving a ruling on the substance of the case.
Η ανα­κοίνωση του εν λόγω Δικαστηρίου προς το Συμβούλιο της Επικρατείας της 20ής Δεκεμβρίου 1996, με την οποία εφιστάται η προσοχή του επί των κενών που παρο­υσιάζει το φινλανδικό δίκαιο του ανταγωνισμού όσον αφορά την υποβολή αιτήσεων βάσει του άρθρου 22, παράγραφος 3, του κανονισμού 4064/89, επιρρωννύει επίσης την άποψη αυτή.
The SAC's letter to the State Council of 20 December 1996, in which it drew the latter's attention to the lacunae in Finnish competition law with regard to the submission of requests under Article 22(3) of Regulation No 4064/89, likewise supports that view.
Εν πάση περιπτώσει, δεδομένου ότι η Επιτροπή είχε αφήσει να εννοηθεί, με την απόφαση της 26ης Ιουλίου 1996 η οποία ελήφθη κατ' εφαρμογήν του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού 4064/89, ότι θεωρούσε ότι ήταν αρμόδια εν αναμονή της οριστικής αποφάσεως του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου, όφειλε να προβεί σε νέες ενέργειες για να επαληθεύσει την αρμοδιότητα της μετά την απόφαση του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου της 1ης Οκτωβρίου 1996, η οποία δεν επέλυε το ζήτημα της δυνατότητας της ΦΥΑ να υποβάλει αίτηση βάσει του άρθρου 22, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού.
In any event, given that the Commission indicated in its decision of 26 July 1996, adopted pursuant to Article 6(1)(c) of Regulation No 4064/89, that it assumed itself to have competence pending delivery of final judgment by the SAC, it should have taken further steps to verify its competence following delivery of the SAC's judgment on 1 October 1996, in which the issue of the OFC's authority to make a request based on Article 22(3) of that regulation was left undecided.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή όφειλε ιδίως να έλθει σε επαφή με τη μόνιμη φινλανδική αντιπροσωπεία στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες.
In particular, the Commission should have contacted the Finnish Permanent Representation to the European Communities.
Διότι το φινλαν­δικό δίκαιο προβλέπει μία διαδικασία, που θα μπορούσε να κινήσει η εν λόγω αντιπροσωπεία, η οποία επιτρέπει να ληφθεί γνωμοδότηση του Προέδρου της Δημοκρατίας ή του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με την αρμοδιότητα μιας φινλανδικής υπηρεσίας.
Finnish law in fact provides for a procedure, which may be initiated by the Finnish Permanent Representation, whereby an opinion may be obtained from the President of the Republic or the State Council concerning the competence of a Finnish institution.