natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Προδικαστική «Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Ερμηνεία της οδηγίας 90/531/ΈΟΚ Τηλεπικοινωνίες — Μεταφορά στο εθνικό δίκαιο — Υποχρέωση αποζημιώσεως σε περίπτωση εσφαλμένης μεταφοράς» (Ολομέλεια) κύκλωμάτων μάτων και τις εκμίσθωση ιδιωτικών θαλάσσιες υπηρεσίες.
Preliminary ruling (Reference for a preliminary ruling — Interpretation of Directive 90/531/EEC — Telecommunications — Transposition into national law — Obligation to pay compensation in the event of incorrect implementation) (Full Court) procedures of entities operating in the water, energy, transport and telecommunications sectors (OJ 1990 L 297, p. 1, the directive·).
Με διάταξη της 28ης Ιουλίου 1993, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 23 Αυγούστου 1993, το High Court of Justice, Queen's Bench Division, Divisional Court (στο εξής: Divisional Court), υπέβαλε, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, τέσσερα ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/531/ΕΟΚ του Συμβουλίου (oto εξής: οδηγία).
By order of 28 July 1993, received at the Court on 23 August 1993, the High Court of Justice, Queen's Bench Division, Divisional Court (the Divisional Court'), referred to the Court for a preliminary ruling under Article 177 of the EEC Treaty four questions on the interpretation of Article 8(1) of Council Directive 90/531/EEC of 17 September 1990 on the procurement
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο προσφυγής, την οποία άσκησε η British Telecommunications pic (στο εξής: BT) κατά της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου προς ακύρωση του παραρτήματος 2 των Utilities Supply and Works Contracts Regulations 1992 (στο εξής: Regulations 1992), με τους οποίους τέθηκε σε εφαρμογή το άρθρο 8, παράγραφος 1, της οδηγίας.
Those questions arose in proceedings brought by British Télécommunications pic ('BT) against the Government of the United Kingdom for annulment of Schedule 2 to the Utilities Supply
Με την προσφυγή την οποία άσκησε ενώπιον του Divisional Court, η BT ζητεί την ακύρωση του παραρτήματος 2 των Regulai ions 1992, με την αιτιολογία ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, και το εν λόγω παράρτημα συνιστούν εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 8 της οδηγίας.
Since the directive does not impose any such obligation on the Member States, as it does in Article 3(4), it is for the contracting entities alone to determine the services excluded pursuant to Article 8(1).
Η BT φρονεί, ειδικότερα, ότι η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου όφειλε να μεταφέρει στο εθνικό δίκαιο τα κριτήρια του άρθρου 8, παράγραφος 1, της οδηγίας, και όχι να προβεί στην εφαρμογή τους.
In transposing Article 8 of the directive into national law, the 1992 Regulations exclude almost all of the operators in the sector concerned, including Mercury, from the obligation to comply therewith as regards contracts for the supply of telecommunications services.
Καθορίζοντας, για κάθε αναθέτονια φορέα, ποιες είναι οι παρεχόμενες υπηρεσίες που μπορούν να ανταποκρίνονται σ' αυτά τα κριτήρια, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στέρησε την BT της εξουσίας, την οποία της αναγνωρίζει η οδηγία, να αποφασίζει η ίδια.
Only BT (and Hull, in the area for which it holds a licence) remains subject to the provisions of the directive, albeit solely as regards basic voice-telephony services, basic datatransmission services, the provision of private leased circuits and maritime services.
Η BT ζητεί, εξ άλλου, αποκατάσταση της ζημίας την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της μη ορθής μεταφοράς της οδηγίας, ήτοι της πρόσθετης δαπάνης στην οποία υποβλήθηκε για να συμμορφωθεί προς τους Regulations 1992.
That interpretation is confirmed by the objective of Council Directive 92/13/EEC of 25 February 1992 coordinating the laws, regulations and administrative provisions relating to the application of Community rules on the procurement procedures of entities operating in the water, energy, transport and telecommunications sectors (OJ 1992 L 76, p. 14), namely to provide adequate legal protection for suppliers or contractors in the event of infringement of Community legislation on public procurement.
Με τον τρόπο με τον οποίο μετέφεραν στο εθνικό δίκαιο το άρθρο 8 της οδηγίας, οι Regulations 1992 απάλλαξαν από την υποχρέωση συμμορφώσεως προς αυτήν όλους σχεδόν τους φορείς του τομέα, για τις συμβάσεις παροχής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών.
In its action before the Divisional Court, BT seeks annulment of Schedule 2 to the 1992 Regulations on the ground that Regulation 7(1) and Schedule 2 implement Article 8 of the directive incorrectly. BT claims that the Government should have transposed the criteria laid down in Article 8(1) of the directive rather than proceeded to apply them.
Το αποτέλεσμα είναι ότι μόνον η BT υπόκειται στις διατάξεις της οδηγίας, αλλά μόνο όσον αφορά τις βασικές υπηρεσίες φωνητικής τηλεφωνίας, τις βασικές υπηρεσίες διαβιβάσεως δεδομένων, την
By determining, in respect of each contracting entity, which of the services provided meet those criteria, the Government is alleged to have deprived BT of the power conferred on it by the directive to make its own decisions.
Επί του πρώτου ερωτήματος
BT further claims damages for the loss it claims to have suffered as a result of incorrect implementation of the directive, namely the additional expense borne by it in complying with the 1992 Regulations.
εκτιμηθεί αν στην αγορά των τηλεπικοινωνιών υφίσταται όντως ανταγωνισμός ως προς δεδομένη υπηρεσία.
By its second question, the Divisional Court asks whether the criterion laid down by Article 8(1), namely that 'other entities are free to offer the same services in the same geographical area and under substantially the same conditions', is to be verified only as a matter of law or also as a matter of fact In the latter case, the national court wishes to know which matters are to be taken into account for the purposes of assessing whether, as regards a particular service, real competition exists in the telecommunications market.
Με το πρώτο του ερώτημα, το Divisional Court ερωτά, κατ' ουσίαν, αν ένα κράτος μέλος δύναται, κατά τη μεταφορά οδηγίας στο εθνικό δίκαιο, να ορίζει ποιες τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας δυνάμει του άρθρου 8, παράγραφος
By its first question, the Divisional Court seeks in essence to ascertain whether a Member State may, when transposing the directive into national law, determine which telecommunications services are to be excluded from its scope pursuant to Article 8(1), or whether that determination is a matter for the contracting entities themselves.
1, ή αν στον ορισμό αυτό πρέπει να προβαίνουν οι ίδιοι οι αναθέτοντες φορείς.
Consequently, the criterion laid down by Article 8(1) is to be interpreted as meaning that other contracting entities must not only be authorized to operate in the market for the services in question, without any legal barrier to entry thereto, but must also be in a position actually to provide the services in question under the same conditions as the contracting entity.
Η προϋπόθεση του άρθρου 8, παράγραφος 1, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την ένοια ότι δεν αρκεί να επιτρέπεται απλώς στους άλλους αναθέτοντες φορείς να δρουν στην αγορά των περί ων πρόκειται υπηρεσιών, στην οποία η πρόσβαση δεν περιορίζεται από τον νόμο, αλλά πρέπει και να έχουν αυτοί την πραγματική δυνατότητα να παρέχουν τις σχετικές υπηρεσίες υπό τις ίδιες προϋποθέσεις με τον αναθέτοντα φορέα.
Article 8(2) of the directive, like Articles 6(3) and 7(2), provides that contracting entities are to notify the Commission at its request of any services which they regard as excluded under the aforementioned articles. If it were for the Member States to determine the services in
Το άρθρο 8, παράγραφος 2 — όπως άλλωστε και τα άρθρα 6, παράγραφος 3, και 7, παράγραφος 2, της οδηγίας — ορίζει ότι οι αναθέτοντες φορείς ανακοινώνουν στην Επιτροπή, εφόσον αυτή το ζητήσει, τις υπηρεσίες που θεωρούν ως αποκλειόμενες σύμφωνα με τα προαναφερθέντα άρθρα.
HNL and Others ν Council and Commission, cited above, paragraph 6, and in Brassent du Pécheur and Factortante, paragraph 55).
Εάν αρμόδια να προσδιορίζουν τις εν λόγω υπηρεσίες ήσαν τα κράτη μέλη, οι αποκλειόμενες από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας υπηρεσίες θα έπρεπε και να ανακοινώνονται από τα κράτη μέλη στην Επιτροπή, για να εκπληρώσει αυτή τα καθήκοντα που υπέχει από τις παραπάνω παραγράφους.
Factors which the competent court may take into consideration include the clarity and precision of the rule breached (judgment in Brasserie du Pécheur and Factortame, paragraph 56).
Υπ' αυτές τις συνθήκες, η απόφαση περί αποκλεισμού ορισμένων υπηρεσιών από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας πρέπει να λαμβάνεται κατά περίπτωση* συνεκτιμώνται, προς τούτο, όλα τα χαρακτηριστικά τους, η ύπαρξη ή μη υποκατάστατων υπηρεσιών, το τιμολογιακό καθεστώς, η δεσπόζουσα θέση του αναθέτοντος φορέα στην αγορά, καθώς και η ενδεχόμενη ύπαρξη νομικών χ·ποχρεώσεων.
In those circumstances, a decision to exclude certain services from the scope of the directive must be taken on an individual basis, having regard in particular to all their characteristics, the existence of alternative services, price factors, the dominance or otherwise of the contracting entity's position on the market and the existence of any legal constraints.
Εφόσον η οδηγία δεν προέβλεψε τέτοια υποχρέωση των κρατών μελών, η απόφαση που καθορίζει τις αποκλειόμενες σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 1, υπηρεσίες εναπόκειται στους αναθέτοντες φορείς και μόνο σ' αυτούς.
In the present case, Article 8(1) is imprecisely worded and was reasonably capable of bearing, as well as the construction applied to it by the Court in this judgment, the interpretation given to it by the United Kingdom in good faith and on the basis of arguments which are not entirely devoid of substance (see paragraphs 20 to 22 above). That interpretation, which was also shared by other Member States, was not manifestly contrary to the wording of the directive or to the objective pursued by it.
Με το τέταρτο ερώτημα, το Divisional Court θέτει το ζήτημα αν το κοινοτικό δίκαιο υποχρεώνει ένα κράτος μέλος, το οποίο, κατά τη μεταφορά της οδηγίας στο εθνικό του δίκαιο, καθόρισε το ίδιο ποιες υπηρεσίες ενός αναθέτοντος φορέα εκφεύγουν της ρυθμίσεως της σύμφωνα με το άρθρο 8, να αποκαταστήσει τις ζημίες τις οποίες υπέστη η εν λόγω επιχείρηση λόγω της εσφαλμένης αυτής μεταφοράς.
By its fourth question, the Divisional Court seeks to ascertain whether a Member State which, in transposing the directive into national law, has itself determined which services of a contracting entity are to be excluded from its scope pursuant to Article 8, is required by Community law to compensate that undertaking for any loss suffered by it as a result of the error committed by the State.
Την ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνει ο σκοπός ο επιδιωκόμενος από την οδηγία 92/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992, που είναι η εξασφάλιση πρόσφορης έννομης προστασίας των προμηθευτών και των εργοληπτών σε περίπτωση παραβάσεως των περί δημοσίων συμβάσεων διατάξεων του κοινοτικού δικαίου.
In the latter judgment the Court also ruled, with regard to a breach of Community law for which a Member State, acting in a field in which it has a wide discretion in taking legislative decisions, can be held responsible, that Community law confers a right to reparation where three conditions are met: the rule of law infringed must be intended to confer rights on individuals; the breach must be sufficiently serious; and there must be a direct causal link between the breach of the obligation resting on the State and the damage sustained by the injured parties (paragraphs 50 and 51).
Τέλος, η ερμηνεία αυτή κατοχυρώνει επίσης την ίση μεταχείριση των αναθετόντων φορέων και των προμηθευτών τους, οι οποίοι δεν παύουν έτσι να υπόκεινται στους ίδιους κανόνες.
In those circumstances, the fact that a Member State, when transposing the directive into national law, thought it necessary itself to determine which services were to be excluded from its scope in implementation of Article 8, albeit in breach of that provision, cannot be regarded as a sufficiently serious breach of Community law of the kind intended by the Court in its judgment in Brasserie du Pêcheur and Factortame.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
Those same conditions must be applicable to the situation, taken as its hypothesis by the national court, in which a Member State incorrectly transposes a Community directive into national law.
Στη δεύτερη περίπτωση, το αιτούν δικαστήριο ερωτά ποια στοιχεία πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να
Whilst it is in principle for the national courts to verify whether or not the conditions governing State liability for a breach of Community law are fulfilled, in the present case the Court has all the necessary information to assess whether the facts amount to a sufficiently serious breach of Community law.
Οι προϋποθέσεις αυτές πρέπει να εφαρμοσθούν στην περίπτωση την οποία έχει υποβάλει στο Δικαστήριο το αιτούν δικαστήριο, στην
According to the case-law of the Court, a breach is sufficiently serious where, in the exercise of its legislative powers, an institution or a Member State has manifestly and gravely disregarded the limits on the exercise of its powers (judgments in
δικαιολογούσε, πέρα από την ερμηνεία την οποία έδωσε το Δικαστήριο με την παρούσα απόφαση, και την ερμηνεία την οποία — καλοπίστως — του έδωσε το Ηνωμένο Βασίλειο, στηριζόμενο σε επιχειρήματα που δεν είναι εντελώς αβάσιμα. Μια τέτοια ερμηνεία — την οποία συμμερίστηκαν και άλλα κράτη μέλη — δεν ήταν προδήλως αντίθετη προς το γράμμα ούτε προς τον σκοπό της οδηγίας.
It is not open to a Member State, when transposing into national law Council Directive 90/531/EEC of 17 September1990 on the procurement procedures ofentities operating in the water, energy, transport and tekcommunications sectors, to determine which telecommunications services are to be excluded pom its scope in implementation of Article 8(1), since that power is vested in the contracting entities themselves.
Περαιτέρω, πρέπει ιδιαιτέρως να επισημανθεί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ηδύνατο να ανεύρει καμμία ένδειξη στη νομολογία του Δικαστηρίου ως προς την ερμηνεία της εν λόγω διατάξεως, επί της οποίας άλλωστε ούτε η Επιτροπή έλαβε θέση κατά την έκδοση των Regulations 1992.
The criterion laid down by Article 8(1) of Directive 90/531, namely that 'other entities are free to offer lhe same services in the same geographical area and under substantially the same conditions*, is to be verified as a matter of law and of fact, having regard in particular to all the characteristics of the services concerned, the existence of alternative services, price factors, the dominance or otherwise of the contracting entity's position on lhe market and any legal constraints.
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, δεν διαθέτει ακρίβεια και
Community law does not require a Member State which, in transposing Directive 90/531 into national law, has itself determined which services of a contracting entity are to be excluded from its scope in implementation of Article 8, to compensate that entity for any loss suffered by it as a result of Ute error committed by the State.'
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
He proposed that the Court reply as follows:
Ένα κράτος μέλος δεν δύναται, κατά τη μεταφορά οδηγίας στο εθνικό δίκαιο, να ορίζει ποιες τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 90/531/ΕΟΚ τον Συμβουλίου, της 17ης Σεπτεμβρίου 1990, σχετικά με τις διχζδικασίες σύναψης συμβάσεων στους τόμείς του ύδατος της ενέργειας των μεταφορών και των τηλεπικοινωνιών δυνάμει του άρθρου 8, παράγραφος 1' τη δυνατότητα αυτή έχουν μόνον οι ίδιοι οι αναθέτοντες φορείς
Article 8(1) of Directive 90/531/EEC must be interpreted as meaning that the determination of the telecommunications services, provided by each contracting entity, in respect of which the exclusion envisaged in that article does or does not apply must be made by the contracting entities themselves.
Η οριζόμενη στο άρθρο 8, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/531 προϋπόθεση, ότι •άλλοι φορείς είναι ελεύθεροι να παρέχουν τις αυτές υπηρεσίες στην αυτή γεωγραφική περιοχή και υπό τις ίδιες κατ? ουσίαν συνθήκες*, πρέπει να πληρούται νομικώς και πραγματικώς συνεκτιμώνται, προς τούτο, όλα τα χαρακτηριστικά των περί ων πρόκειται υπηρεσιών, η ύπαρξη ή μη υποκατάστατων υπηρεσιών, το -ομολογιακό καθεστώς η δεσπόζουσα θέση του αναθέτοντος φορέα στην αγορά, καθώς και η ενδεχόμενη ύπαρξη νομικών υποχρεώσεων.
The words "where other entities are free to offer the same services in the same geographical area and under substantially the same conditions' in Article 8(1) of Directive 90/531/EEC are to be interpreted as meaning that the entities concerned must be not only formally authorized to operate on the market in the services concerned, access to which is not restricted by law, but must actually be able to provide those services under the same conditions as the contracting entity.
Το κοινοτικό δίκαιο δεν υποχρεώνει ένα κράτος μέλος το οποίο, κατά τη μεταφορά της οδηγίας 90/531 στο εθνικό του δίκαιο, καθόρισε το ίδιο ποιες
The Member State concerned is not required to make reparation for any loss or damage which a contracting entity may have suffered as a result of the incorrect implementation of Article 8(1) of Directive 90/531/EEC, since in the present case the infringement may not be characterized as a manifest and serious breach.'
Υποθ. C-238/94 José García κ.λπ. κατά Mutuelle de prévoyance sociale d'Aquitaine κ.λπ.
Case C-238/94 José García and Others ν Mutuelle de Prévoyance Sociale d'Aquitaine and Others Free movement for persons
Προδικαστική «Πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής — Οδηγία 92/49/ΕΟΚ ταυ Συμβουλίου -Πεδίο εφαρμογής» (Ολομέλεια)
Preliminary ruling (Non-tife insurance — Council Directive 92/49/EEC — Scope) (Full Court)
Με απόφαση της 7ης Ιουνίου 1994, το tribunal des affaires de sécurité sociale du Tarn-et-Garonne υπέβαλε ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
By judgment of 7 June 1994, received at the Court on 22 August 1994, the Tribunal des Affaires de Sécurité Sociale (Social Security Tribunal) for Tarn-et-Garonne, referred to the Court for a preliminary ruling under Article 177 of the EC Treaty a question on the interpretation of Article 2(2) of Council Directive 92/49/EEC of 18 June 1992 on the coordination of laws, regulations and administrative provisions relating to direct insurance other than life assurance and amending Directives 73/239/EECand88/357/EEC (third non-life insurance Directive) (OJ 1992 L 228, p. 1).
συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως, οπότε το περιεχόμενο των εν λόγω συστημάτων, δηλαδή η κάλυψη των επίμαχων κινδύνων (γήρατος, ασθενείας και αναπηρίας), εξακολουθεί να υπάγεται στην οδηγία και, επομένως, εξαιρείται από το μονοπώλιο που θεσπίζει η γαλλική νομοθεσία.
The national tribunal questions none the less whether, in the light of certain recitals in the preamble to Directive 92/49/EEC, Article 2(2) thereof should not be interpreted as referring solely to the structures of social security schemes, whereas the content of those schemes — cover against the risks concerned (old-age, sickness and invalidity) — still falls within the scope of the directive and is thus excluded from the monopoly conferred by French legislation.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο ορισμένων διαδικασιών ανακοπής κατ' ενταλμάτων επιδοθέντων από διάφορα ταμεία κοινωνικής ασφαλίσεως στους αιτούντες της κύριας δίκης σχετικά με την είσπραξη εισφορών που δεν είχαν καταβληθεί.
That question was raised in various proceedings challenging final orders to settle unpaid contributions, served on the plaintiffs in the main proceedings by a number of social security organizations.
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από κανένα στοιχείο δεν μπορεί να συναχθεί ότι το άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/49 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η κάλυψη των κινδύνων τους οποίους αφορούν τα επίμαχα στη διαφορά της κύριας δίκης συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.
There is no reason to interpret Article 2(2) of Directive 92/49/EEC as bringing cover against the risks envisaged by the social security schemes in question within the scope of that directive.
Τα επίμαχα συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως είναι το σύστημα ασφαλίσεως ασθενείας και μητρότητας των μη μισθωτών εργαζομένων που ασκούν μη γεωργικά επαγγέλματα, το σύστημα ασφαλίσεως γήρατος των ασχολουμένων με τη βιοτεχνία και το σύστημα ασφαλίσεως γήρατος των ασχολουμένων με τη βιομηχανία και το εμπόριο.
The social security schemes involved cover health and maternity insurance for the self-employed in non-agricultural trades, old-age insurance for those in skilled manual trades and old-age insurance for those in industrial and commercial trades.
Πράγματι, η διάταξη αυτή ορίζει σαφώς ότι εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας όχι μόνον τους οργανισμούς κοινωνικής ασφαλίσεως, αλλά και τις συναφείς ασφαλίσεις και τις πράξεις που διενεργούν οι εν λόγω οργανισμοί.
That provision quite clearly excludes from the scope of the directive not merely social security organizations ('undertakings or institutions') but also the types of insurance and operations which they provide in that capacity.
Οι αιτούντες της κύριας δίκης υποστηρίζουν ότι το μονοπώλιο που θεσπίζει η γαλλική νομοθεσία στο πεδίο των κοινωνικών ασφαλίσεων είναι ασυμβίβαστο προς την κοινοτική νομοθεσία και, συγκεκριμένα, προς την οδηγία 92/49.
According to the plaintiffs, the monopoly established by French legislation in the field of social insurance is incompatible with Community rules, specifically with Directive 92/49/EEC.
Άλλωστε, όπως τόνισε ο γενικός εισαγγελέας, η οδηγία 92/49, η οποία στηρίζεται στα άρθρα 57, παράγραφος 2, και 66 της Συνθήκης ΕΟΚ, δεν ήταν δυνατό να ρυθμίζει τον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως, ο οποίος εμπίπτει σε άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου.
Furthermore, as the Advocate General has noted at point 9 of his Opinion, Directive 92/49/EEC, which is based on Articles 57(2) and 66 of the EEC Treaty, could not regulate the field of social security, which is covered by different provisions of Community law.
Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται μήπως, εν όψει ορισμένων αιτιολογικών σκέψεων της οδηγίας 92/49, το άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αναφέρεται μόνο στις δομές των
The national tribunal notes that under Article 2(2) of Directive 92/49/EEC that directive is to apply "neither to the types of insurance or operations, nor to undertakings or institutions to which Directive 73/239/EEC does not apply, nor to the bodies referred to in Article 4 of that Directive'. The First Council Directive of 24
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Finally, as the Court stressed in Joined Cases C159/91 and C-160/91 Poucet and Pistre ν
«Το άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας 92/49/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την πρωτασφάλιση, εκτός της ασφάλειας ζωής, και για την τροποποίηση των οδηγιών 73/239/ΕΟΚ και 88/357/ΕΟΚ (τρίτης οδηγίας για την πρωτασφάλιση εκτός της ασφάλειας ζωής), πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η εν λόγω οδηγία δεν αφορά ης ασφαλίσεις που περιλαμβάνονται σε εκ του νόμου προβλεπόμενο σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως.»
In support of its application, the Council argues that the decision should have been based on the third paragraph of Article 129d of the Treaty or, in the alternative, on Article 100a. It points out that those provisions provide, respectively, for the cooperation and co-decision procedures, whereas Article 235, the legal basis used to adopt the decision, merely provides for the Parliament to be consulted.
Υποθ. C-271/94 Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως θεσμικό δίκαιο
For its part, the Council considers that neither the third paragraph of Article 129d nor Article 100a was capable of being the basis for the decision and that, in the absence of specific powers, Article 235 was the only appropriate legal basis.