natgillin/translations-raw huggingface dataset:
HENKEL HELLAS με το άρθρο 1 της οδηγίας 73/80/ΕΟΚ του Συμβουλίου 4.
HENKEL HELLAS V GREEK STATE from 1 January 1976, by Article 1 of Council Directive 73/80/EEC.4
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το άρθρο 10 ορίζει ότι:
Finally, it should be noted that Article 10 provides that:
«Ωστόσο, η Ελληνική Δημοκρατία καθορίζει σε ποιες από τις ανωτέρω πράξεις [του άρ­θρου 4, παράγραφος 2] επιβάλλει φόρο εισφοράς».
'Apart from capital duty, Member States shall not charge with regard to companies, firms, associations or legal persons operating for profit, any taxes whatsoever:
« Πλην του φόρου εισφοράς, τα κράτη μέλη δεν εισπράττουν, όσον αφορά τις εταιρίες, ενώσεις προσώπων ή νομικά πρόσωπα, που επιδιώκουν κερδοσκοπικούς σκοπούς, κανένα φόρο υπό οποιαδήποτε μορφή: α) για τις πράξεις, οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 4 (...).»
(a) in respect of the transactions referred to in Article 4 ... .'
Η οδηγία μεταφέρθηκε στο ελληνικό δίκαιο με τον νόμο 1676/1986, του οποίου το άρθρο 21 καθόρισε τον συντελεστή του φόρου εισφοράς στο 1 %.
The Directive was transposed into Greek law by Law 1676/1986, under Article 21 of which the rate of capital duty is fixed at 1%.
Ωστόσο, το άρθρο 22, παράγραφος 2, στοιχείο β', του νόμου αυτού απαλλάσσει ρητώς από τον φόρο εισφοράς την αύξηση του κεφαλαίου που πραγματοποιείται με κεφαλαιοποίηση κερδών ή αποθεματικών.
However, Article 22(2)(b) of that Law expressly exempts from capital duty any increases in capital by way of capitalisation of profits or reserves.
Η φορολογία εισοδήματος νομικών προσώπων, αντιθέτως, διέπεται κυρίως από το νομοθετικό διάταγμα 3843/1958, σύμφωνα με το οποίο για τα αδιανέμητα κέρδη ισχύει συντελεστής φόρου 40 %.
Corporate taxation, conversely, is governed primarily by Decree-Law 3843/1958, under which tax at the rate of 40% is applied to undistributed profits.
Ωστόσο, ο νόμος του 1992 εισήγαγε ένα μεταβατικό καθεστώς το οποίο τροπο­ποίησε το σύστημα που ίσχυε με βάση τη νομοθεσία του 1958.
However, the 1992 Law introduced a transitional regime which amended the system applicable under the 1958 legislation. Article 42(6) of the 1992
Το άρθρο 42, παρά­ εισφοράς όλες τις πράξεις, εκτός από εκείνες που αναφέρονται στην παράγραφο 1, είτε να επιβάλλουν ενιαίο συντελεστή που δεν θα υπερβαίνει το 1 %».
The first two sentences of Article 7(1) impose an obliga tion on Member States to exempt with effect from 1 January 1986 at the latest those transactions which they subjected to capital duty at a rate of no more than 0.5%, or exempted, on 1 July 1984, subject to the conditions of application which they applied at that date.
Στο αρχικό κείμενο του 1969, το άρθρο 7, παράγραφος 1, προέβλεπε ότι ο συντελεστής του φόρου εισφοράς δεν μπορεί «να υπερβεί το 2 % ούτε να είναι μικρότερος του 1 %».
Article 7(2) is worded as follows: 'Member States may either exempt from capital duty all transactions other than those referred to in paragraph 1 or charge duty on them at a single rate not exceeding 1%'. In its original 1969 version, Article 7(1) had provided that the rate of duty might 'not exceed 2% or be less than 1%'.
Το ανώτατο αυτό όριο μειώθηκε στο 1 %, από 1ης Ιανουαρίου 1976,
This maximum was reduced to 1%, with effect
4 — Οδηγία 73/80/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Απριλίου 1973, περί ορισμού των κοινών συντελεστών του φόρου εισφοράς (ΕΕ ειδ. έκδ.
4 — Council Directive 73/80/EEC of 9 April 1973 fixing com mon rates of capital duty, OJ 1973 L 103, p. 15.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ FENNELLY — ΥΠΟΘΕΣΗ C­350/98 γραφος 6, του νόμου του 1992 ορίζει ότι η εκ μέρους των εταιριών διανομή ή κεφαλαιο­ποίηση κερδών υπόκειται σε φορολογία με συντελεστή φόρου 3 %.
Law provides that the distribution or capitalisation of profits by companies is to be subject to taxation at a rate of 3%.
Δεν προβλέπει προφανώς τη φορολογία των αδιανέμητων κερδών τα οποία κρατήθηκαν στα αποθε­ματικά της εταιρίας.
It does not apparently provide for the taxation of undistributed profits which are retained in the reserves of a company.
Από τις παρατηρήσεις που κατέθεσε η προσφεύγουσα προκύπτει ότι ο συντελεστής αυξήθηκε στο 5 % με το άρθρο 13, παράγραφος 6, του νόμου 2459/1997.
It would appear from the observations submitted by the plaintiff that the rate has actually been increased to 5% by Article 13(6) of Law 2459/1997.
Η Ελλάδα, ωστόσο, ισχυρίζεται ότι ο επίμαχος νόμος απλώς επιβάλλει ένα δεύτερο στάδιο φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων, ο οποίος, αν και κανονικά οφείλεται κατά τη διανομή των μερισμάτων, επιβλήθηκε στη συγκεκρι­μένη περίπτωση κατά την κεφαλαιοποίηση τους· τούτο σημαίνει ότι συνιστά άμεσο φόρο5.
Greece, on the other hand, contends that the Law at issue merely imposes a second stage of corporation tax, which, although normally falling due on the distribution of dividends, has in this case been imposed on the occasion of their capitalisation; that is to say that it constitutes direct taxation.
Η προσφεύγουσα ωστόσο ισχυρίζε­ται ότι η κεφαλαιοποίηση κερδών δεν παρο­υσιάζει τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του φορολογητέου εισοδήματος και δεν μπορεί να εξομοιωθεί με διανομή κερδών υπό τη μορφή μερίσματος.
5The plaintiff, how ever, submits that the capitalisation of profits does not possess the essential characteristics of taxable revenue and may not be equated with a distribution of profits by way of a dividend.
Αν τούτο επιτρεπόταν, θα συνιστούσε σοβαρό κενό στους σκοπούς και στη λειτουργία της οδηγίας.
Such treatment, if permitted, would constitute a serious gap in the scope and operation of the Directive.
Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν η προσφεύγουσα, η Ελληνική Δημοκρατία και η Επιτροπή.
Written observations have been submit ted by the plaintiff, the Hellenic Republic and the Commission.
Τόσο η Ελλάδα όσο και η Επιτροπή διατύπωσαν επίσης προφορικές παρατηρήσεις.
Both Greece and the Commission also submitted oral observa tions.
Το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να λυθεί με βάση το πώς η πράξη αντιμετωπίζεται από το εθνικό δίκαιο.
This issue is not to be resolved by reference to the treatment of the transaction under national law.
Το Δικαστήριο έχει επα­νειλημμένως κρίνει ότι «ο χαρακτηρισμός, από πλευράς κοινοτικού δικαίου, ενός φόρου, μιας επιβαρύνσεως, ενός τέλους ή μιας εισφοράς, εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου βάσει των αντικειμενικών χαρακτηριστικών του οικείου φόρου και ανεξαρτήτως του πώς αυτός χαρακτηρίζεται από το εθνικό δίκαιο (...)» 6.
The Court has consistently held that 'the nature of a tax, duty or charge is to be determined by the Court under Community law, according to the objective characteristics by which it is levied, irrespective of its classification under national law ...'. 6
Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να εξε­τάσει ευθέως το αποτέλεσμα του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας με
The Court has had occasion expressly to consider the effect of Article 4(2)(a) of
5 — Η Ελλάδα παραπέμπει συναφώς στην απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Σεπτεμβρίου 1996, C­287/94, Frederiksen, Συλλογή 1996, α I­4581.
5 — Greece refers, in this respect, to Case C-287/94 Frederiksen v Skatteministeriet [1996] ECR I - 4581 (hereinafter 'Frederiksen'). iksen').
Το εθνικό δικαστήριο διαπίστωσε πράγματι ότι, δυνάμει της αποφάσεως που έλαβε το 1995 η γενική συνέλευση των μετόχων της, τα αδιανέμητα κέρδη της προσ­φεύγουσας που αφορούσαν τις χρήσεις προηγουμένων ετών κεφαλαιοποιήθηκαν.
The national court has found as a matter of fact that, pursuant to the 1995 shareholders' resolution, the plaintiff's undistributed profits generated in respect of the relevant earlier fiscal years were capitalised.
Ομολογώ ευθέως ότι βρίσκω πειστικό τον σύντομο ισχυρισμό της Επιτροπής ότι είναι σαφές από τη διατύπωση και μόνον του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας («η αύξηση του κεφαλαίου μιας κεφαλαιουχικής εταιρίας διά της κεφαλαιο­
I confess straightaway to find ing persuasive the Commission's succinct submission that it is clear from the wording alone of Article 4(2)(a) of the Directive ('an increase in the capital of a capital company by capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves') that any taxation of
HENKEL HELLAS συντελεί στην ενίσχυση του οικονομικού δυναμικού της εταιρίας»10.
HENKEL HELLAS V GREEK STATE not satisfied, however, that any such transfer had occurred in Dansk Sparinvest, since the assets held proportionately by each certificate holder were unaffected.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι «υπό τις συνθήκες αυτές δεν μπο­ρεί να θεωρηθεί ότι υπήρξε μεταφορά των περιουσιακών στοιχείων που αναφέρονται στο άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', που να έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του εταιρικού κεφαλαίου και πρέπει να γίνει δεκτό ότι η εν λόγω πράξη δεν συντελεί στην ενίσχυση του οικονομικού δυναμικού της εταιρίας»11.
The Court disagreed. It observed that Article 4(2)(a) covers 'transactions where the increase in capital arises from the company's own resources' and which involve, according to the provision itself, 'the capitalisation of profits or of permanent or temporary reserves'.8It then held that '[s]uch a transfer assumes the existence of two funds, namely the capital, which is separate and distinct and serves as a guarantee for those who have dealings with the company and constitutes evidence of its economic strength, and on the other hand the profits and permanent or temporary reserves, funds which are at the disposal of the shareholders and cease to be under their control when they are capitalised'.9It is thus the transfer from the fund controlled by the shareholders to that available to the company which the Court regarded as 'constitut[ing] in law a raising of capital which contributes to increasing the company's economic potential'.10 The Court was
Η ανάλυση αυτή ισχύει και για τα υπό κρίση περιστατικά της παρούσας υποθέσεως.
That analysis applies to the converse facts of the instant case.
Ο φόρος δεν μπορεί, όπως ισχυρίστηκε η Ελλάδα, να θεωρηθεί φόρος εισοδήματος προερχόμενος από αδιανέμητα κέρδη. Η την απόφαση Dansk Sparinvest 7.
It seems to me that the operations at issue in this case have, unlike those involved in Dansk Sparinvest, precisely the effect of increasing the eco nomic potential of the company.
Το διαθέσιμο κεφάλαιο της εταιρίας δεν αυξήθηκε. Παρ' όλ' αυτά, οι δανικές αρχές υποστήριξαν ότι η αύξηση του ονομαστικού κεφαλαίου συνιστούσε κεφαλαιοποίηση κερδών ή αποθεματικών.
As counsel for Greece acknowledged at the hearing, the plaintiff's shareholders have been issued with new shares in return for agreeing to commit to the company the benefit of the undistributed profits earned during the relevant period.12They have thus sacrificed an immediate distribution for a longer-term probable increase in the real value of their shareholding.
8 — Όπ..π.. σ/έψη 13.
8 — Ibid., paragraph 13.
9 ­ Ό.π.π.
9 — Ibid.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ FENNELLY — ΥΠΟΘΕΣΗ C­350/98 απόφαση των μετόχων να εμπιστευθούν τα αδιανέμητα κέρδη στην εταιρία πρέπει να θεωρηθεί πράξη κεφαλαιοποιήσεως από πλευράς του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας.
The shareholders' decision to commit undistributed profits to the company must be regarded as a capitalisation transaction for the purposes of Article 4(2)(a) of the Directive.
Η άποψη αυτή ενισχύεται, κατά τη γνώμη μου, και από τη δεύτερη οδηγία περί του δικαίου των εταιριών13.
This view is, to my mind, also reinforced by the second company-law directive.
Σύμφωνα με το άρθρο 25, παράγραφος 1, «κάθε αύξηση του κεφαλαίου» ανώνυμης εταιρίας «πρέπει να αποφασίζεται από τη γενική συνέλευση».
13By virtue of Article 25(1), '[a]ny increase in capital' of a public company 'must be decided upon by the general meeting'.
Η ουσιαστική αυτή απαίτηση, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 15 που περιορίζει τις διανομές που μειώνουν ενδεχομένως το κεφάλαιο της εταιρίας, αποδεικνύει τον διαφορετικό χαρακτήρα των κερδών που είναι διαθέσιμα για διανομή και εκείνων που έχουν καταστεί κεφάλαιο.
This essential requirement, com bined with the provisions of Article 15 restraining distributions which would deplete the capital of a company, demonstrates the difference in character between profits available for distribution and those which have become capital.
Τη διαδικασία αυτή ακολούθησε βεβαίως η προσφεύγουσα στην υπό κρίση υπόθεση και, και για τον λόγο αυτό, η επίμαχη πράξη εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο α', της οδηγίας.
This procedure was, of course, followed by the plaintiff in the instant case and, for this reason also, the transaction in question falls within the scope of Article 4(2)(a) of the Directive.
Είχε τεθεί επίσης το ερώτημα αν το άρθρο 10 της οδηγίας απέκλειε την επιβολή φόρου εισοδήματος στον δωρητή όσον αφορά τους τόκους από τους οποίους συμφώνησε να παραιτηθεί.
the economic potential of the latter, 'in so far as it enables the company to have the capital available without having to bear its cost', was to 'be regarded as likely to increase the value of the company's shares' for the purposes of Article 4(2)(b) of the Directive to the extent of the amount of interest saved.14 It was also asked whether Article 10 of the Directive precluded the levying of income tax on the grantor in respect of the interest it had agreed to forgo.
Η προσφεύγου­σα της κύριας δίκης υποστήριξε ότι ο φόρος αυτός ισοδυναμούσε στην πραγματικότητα με πρόσθετο φόρο εισφοράς επί της εισφοράς κεφαλαίου προς τον οφειλέτη.
The plaintiff in the main proceedings argued that such tax amounted in effect to additional capital duty on the capital contribution to the borrower.
Το Δικαστή­ριο διέκρινε σαφώς μεταξύ άμεσης φορολο­γίας και εμμέσων φόρων, στην εξάλειψη των οποίων αποσκοπεί η οδηγία.
The Court distinguished clearly between direct taxation and the indirect taxes that the Directive aims to abolish.
'Ετσι, η οδηγία δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να επιβάλ­λουν φόρο εισοδήματος όσον αφορά την παραίτηση από την είσπραξη τόκων στο πλαίσιο διακανονισμών ατόκου δανείου, τόκων οι οποίοι γεννώνται μόνο μετά την πραγματοποίηση της αυξήσεως του κεφα­λαίου, ήτοι της χορηγήσεως του δανείου '\ Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας La Pergola, «η φορολογική προϋπόθεση», από πλευράς φορολογίας του εισοδήματος, «διακρίνεται κατ' ανάγκη, ακόμη και από χρονική άποψη, από τη μεταφορά πλο­ύτου»16. Τούτο είναι εντελώς διαφορετικό από την υπό κρίση υπόθεση.
Thus, the Directive does not preclude Member States from levying income tax in respect of the interest payments forgone under interest-free loan arrangements, which interest only arises after the increase in capital, namely the grant of the loan, has occurred.15 As Advocate General La Pergola pointed out, 'the chargeable event' for income tax purposes 'is necessarily distinct from [the] transfer of assets, even from a temporal point of view'.16 That is quite different from the present case.
Το γενεσιουργό του φόρου γεγονός στο ελληνικό δίκαιο συμπίπτει χρονικώς με το συγκεκριμένο
The chargeable event in Greek law is conterminous with the
Ωστόσο, προς στήριξη του ισχυρισμού της ότι ο αμφισβητούμενος φόρος μπορεί να θεωρηθεί άμεσος φόρος, η Ελλάδα παρα­πέμπει στην απόφαση Frederiksen.
However, in support of its contention that the impugned duty may be viewed as direct taxation, Greece refers to Frederiksen.
Με την απόφαση αυτή το Δικαστήριο έκρινε ότι η χορήγηση ατόκου δανείου από μια μητρική
In that case, the Court held that the grant of an interest-free loan by a parent company to a subsidiary, by strengthening
14 — Σκέψη 13.
14 — Paragraph 13.
15 — Βλ. σκέψεις 21 και 22.
15 — See paragraphs 21 and 22.
Ι ­ 8020
I - 8020
HENKEL HELLAS που επιβάλλει το άρθρο 7, παράγραφος 2, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 85/303.
HENKEL HELLAS V GREEK STATE the 1% limit imposed by Article 7(2) as substituted by Directive 85/303.
γεγονός που προκαλεί την αύξηση της αξίας του κεφαλαίου της προσφεύγουσας, ήτοι την κεφαλαιοποίηση των πραγματοποιηθέντων αλλά αδιανέμητων κερδών της.
precise event which gives rise to the increase in the value of the plaintiff's capital, to wit the capitalisation of its earned but undistributed profits.
Κατά τη γνώμη μου, διάφορα στοιχεία της οδηγίας 85/303 έρχονται σε έντονη αντί­θεση με το επιχείρημα της Επιτροπής.
In my view, several features of Directive 85/303 point strongly against the Commission's argument.
Πρώτον, το νόημα των αιτιολογικών σκέψεων στο προοίμιο της οδηγίας 85/303 είναι ότι οι φόροι εισφοράς πρέπει να καταργηθούν.
Firstly, the tenor of the recitals in the preamble to Directive 85/303 is that capital duties should be abolished.
Περιγράφονται ως «δυσμενείς για τη συνένωση και την ανάπτυξη των επι­χειρήσεων (...) [και] ιδιαίτερα αρνητικ[οί] στη σημερινή συγκυρία, που απαιτεί επιτακ­τικά γα δοθεί προτεραιότητα στην ανά­καμψη των επενδύσεων (...)» (δεύτερη αιτιολογική σκέψη).
They are described as being 'detrimental to the regrouping and development of undertakings; ... particularly harmful in the present economic situation in which there is a paramount need for priority to be given to stimulating investment ...' (second recital).
Η «καλύτερη λύση», ήτοι η κατάργηση, δεν ακολουθήθηκε λόγω και μόνο των απαράδεκτων απωλειών εθνικών εσόδων που θα προέκυπταν (τρίτη αιτιολογική σκέψη).
The 'best solution', namely abolition, was not pursued only because of the unacceptable losses of national revenue that would have resulted (third recital).
Δόθηκε έμφαση στις απαλλαγές, ειδικότερα για πράξεις που υπόκεινταν τότε σε μειωμένο συντελεστή (τρίτη και τέταρτη αιτιολογική σκέψη).
Emphasis was placed on exemptions, par ticularly for transactions then subject to a reduced rate (third and fourth recitals).
Εν συνεχεία, η ειδική (πέμπτη) αιτιολογική σκέψη που αφορά την Ελλάδα έχει ως εξής:
The special (fifth) recital relating to Greece then reads:
Από τα συμπεράσματα αυτά, με τα οποία συμφωνεί η Επιτροπή, φαίνεται να προκύ­πτει ότι η επιβολή του επίμαχου φόρου συνιστά στην Ελλάδα παράβαση των άρθρων 7 και 10 της οδηγίας.
It would appear to follow from these conclusions, with which the Commission agrees, that the imposition of the tax in issue in Greece contravenes Articles 7 and 10 of the Directive.
Ωστόσο, η Επιτροπή υποστήριξε ρητώς κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση (μια άποψη που μάλλον υπονοείται στις γραπτές παρατη­ρήσεις της) ότι η Ελλάδα ήταν ελεύθερη ακόμη και το 1992 να επιβάλει νέο φόρο εισφοράς, βάσει του εδαφίου που προ­στέθηκε με το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 85/303, το οποίο υποχρέωσε την Ελλάδα να καθορίσει σε ποιες από τις απα­ριθμούμενες στο άρθρο 4, παράγραφος 2, πράξεις θα «επέβαλλε φόρο εισφοράς».
However, the Commission submitted expressly at the hearing (a view at best implicit in its written observa tions) that Greece was free even in 1992 to impose a new capital tax by virtue of the subparagraph added by Article 1(1) of Directive 85/303, which obliged Greece to determine the transactions listed in Article 4(2) which it would 'subject to capital duty'.
Η Ελλάδα δεν συμμερίστηκε το επιχείρημα αυτό, πιθανώς διότι ισχυρίζεται ότι ο φόρος δεν αποτελεί φόρο εισφοράς και διότι, αν το δεχόταν, τούτο θα συνεπαγόταν ότι ο φορο­λογικός συντελεστής που θα μπορούσε νό­μιμα να επιβάλει θα περιοριζόταν στο 1 %.
Greece has not itself subscribed to this argument, presumably because it claims that the tax is not a capital duty and because to accept it would result in the rate of tax that it could legitimately impose being limited to 1%.
Η Επιτροπή έφθασε μέχρι να υποστηρίξει, απαντώντας σε ερώτηση κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, ότι δεν υπήρχε, και εξακολουθεί να μην υπάρχει, καταληκτική προθεσμία όσον αφορά το δικαίωμα της Ελλάδας να εισαγάγει νέους φόρους εισφο­ράς σχετικά με τις πράξεις που απα­ριθμούνται στο άρθρο 4, παράγραφος 2.
The Commission went so far as to suggest, in answer to a question at the hearing, that there was and still is no timelimit on the right of Greece to introduce new capital duties on transactions listed in Article 4(2).
Ωστόσο, υποστηρίζει ότι οποιοσδήποτε τέτοιος φόρος υπόκειται στο όριο του 1 %
On the other hand, it maintains that any such duty is subject to
« [εκτιμώντας] ότι την 1η Ιουλίου 1984 δεν υπήρχε φόρος εισφοράς στην Ελλάδα· ότι για
'Whereas on 1 July 1984 no capital duty existed in Greece; whereas, for this reason,
Ι ­ 8021
I - 8021
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ FENNELLY — ΥΠΟΘΕΣΗ C­350/98 τον λόγο αυτό πρέπει να προβλεφθεί η δυνατότητα εισαγωγής παρόμοιου φόρου στη χώρα αυτή, καθώς και η δυνατότητα απαλλαγής ορισμένων πράξεων από αυτόν τον φόρο».
OPINION OF MR FENNELLY — CASE C-350/98 provision should be made for the possibility of introducing such duty in Greece and of exempting certain transactions from it.' framework of Greece's implementing measures.
Το γεγονός ότι ο νόμος 1676/1986, με τον οποίο η Ελλάδα εφάρμοσε την οδηγία 85/303, εκδόθηκε εκ­πρόθεσμα λίγο μετά την 1η Ιανουαρίου 1986, ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας, δεν ασκεί συναφώς επιρροή, δεδομένου ότι, όπως τονίστηκε στην παράγραφο 8 ανωτέρω, η Ελλάδα επέλεξε να απαλλάξει τις πράξεις κεφαλαιοποιήσεως κερδών ή αποθεματικών, ασκώντας έτσι μία από τις δυνατότητες επι­λογής που χορηγήθηκαν σε όλα τα κράτη μέλη, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, και την οποία ενθάρρυνε η τρίτη αιτιολογική σκέψη.
The fact that Law 1676/1986, by which Greece implemented Directive 85/303, was adopted somewhat tardily after the 1 January 1986 deadline is immaterial in this respect, since, as is noted in paragraph 8 above, it chose to exempt transactions capitalising profits or reserves, thus exercising one of the options conferred on all Member States to a greater or lesser extent and encouraged in the third recital.
Δεύτερον, το εδάφιο που προστέθηκε στο άρθρο 4, παράγραφος 2, της οδηγίας υποχρέωσε την Ελλάδα να καθορίσει σε ποιες από τις απαριθμούμενες πράξεις θα «επέβαλλε φόρο εισφοράς».
Secondly, the subparagraph added to Article 4(2) of the Directive obliged Greece to determine the listed transactions which it would 'subject to capital duty'.
Δεν χορήγησε μια δυνατότητα επιλογής για απεριόριστο χρόνο.
It did not confer an option unlimited in time.
Αν τούτο συνέβαινε, θα είχε αντι­μετωπίσει την Ελλάδα κατά τρόπο διαφο­ρετικό απ' ό,τι όλα τα άλλα κράτη μέλη.
If it had, it would have treated Greece differ ently from all other Member States.
Η ειδική μεταχείριση που επιφυλάχθηκε στην Ελλάδα εξηγείται ως οφειλόμενη στην έλλειψη οποιουδήποτε φόρου εισφοράς στην Ελλάδα την 1η Ιουλίου 1984, γεγονός το οποίο δεν θα δικαιολογούσε μια τέτοια απε­ριορίστου χρόνου παρέκκλιση.
The special treatment afforded to Greece is explained as being due to the absence of any capital duty in Greece on 1 July 1984, a fact which would not justify such a derogation unlimited in time.
Κατά συνέπεια, έχω τη γνώμη ότι η Ελλάδα δεν είχε δικαίωμα να εισαγάγει νέους φόρους εισφοράς όσον αφορά τις πράξεις που απαριθμούνται στο άρθρο 4, παράγραφος 2, αφ' ης στιγμής επέλεξε να μην το πράξει κατά τη θέση σε εφαρμογή της οδηγίας 85/303.
Accordingly, I am of the opinion that Greece did not have any right to introduce new capital duties on transactions listed in Article 4(2), once it chose not to do so when implementing Directive 85/303.
Τρίτον, το άρθρο 3 της οδηγίας 85/303 υποχρέωσε την Ελλάδα, όπως όλα τα λοιπά κράτη μέλη, να λάβει τα αναγκαία προς συμμόρφωση μέτρα πριν από την 1η Ιανου­αρίου 1986.
Thirdly, Article 3 of Directive 85/303 obliged Greece, like all other Member States, to take the necessary implementing measures before 1 January 1986.
Κατά τη γνώμη μου, η υπο­χρέωση αυτή ίσχυε εξίσου και για τον καθο­ρισμό των πράξεων του άρθρου 4, παρά­γραφος 2, στις οποίες η Ελλάδα επιθυμούσε να επιβάλει φόρο εισφοράς.
In my view, this obligation applied equally to the determination of any Article 4(2) transactions which Greece wished to subject to capital duty.
Η εξουσία αυτή ισοδυναμεί με παρεκκλίνουσα διάταξη η οποία θα πρέπει να ερμηνεύεται στενά, ακόμη δε περισσότερο λόγω της διατυπώ­
That power amounts to a derogating provision which should be con strued strictly, all the more so because of the terms of the fifth recital, which explains it and which could justify only the imposition of capital duty occurring within the
Σεβόμενος το επιχείρημα της Ελλάδας ότι ο επίμαχος φόρος, δεδομένου ότι κατά τα φαινόμενα επιβλήθηκε ως φόρος εισοδήμα­τος σύμφωνα με το άρθρο 42, παρά­
In deference to Greece's argument that the duty at issue, imposed pursuant to Article 42(6) of the 1992 Law ostensibly as a tax on income, should consequently not