natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μόνον υπό ορισμένες προϋποθέσεις, συνδεό­μενες συγκεκριμένα με τη συμφωνία των πιστωτών να παραιτηθούν μεγάλου τμήματος των δικαιωμάτων τους, μπορεί να αποφασιστεί, στο πλαίσιο σχεδίου διαπιστώσεως αφερεγγυότητας, κατά παρέκκλιση διακανονισμός επιτρέπων την εξακολούθηση λειτουργίας της επιχειρήσεως.
Only in certain circumstances — for instance, in connection with a creditors' agreement to waive many of their rights — could it be decided in the context of insolvency arrangements that, by way of extraordinary settlement, the undertaking could remain in business.
Εξάλλου, η κίνηση διαδικασίας διαπιστώσεως αφερεγγυότητας έχει καθαυτή σοβαρές συνέπειες στα περιουσιακά στοιχεία και στη διαχείριση της επιχειρήσεως και συνεπάγεται επίσης σημαντικές δυσχέρειες οικονομικής φύσεως.
Moreover, the commencement of insolvency proceedings carries with it grave implications for the assets and management of the undertaking concerned and also entails serious difficulties of a commercial nature.
Οι αναιρε­
In that respect, the
HFB κ.λπ.κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ σείουσες προβάλλουν συναφώς την προσβολή της καλής φήμης της επιχειρήσεως, απώλεια της δυνατότητας υποβολής προσφορών, ελέγχους ασκούμενους από τρί­τους κ.λπ.
HFB V COMMISSION appellants plead inter alia damage to the reputation of the undertaking; loss of tendering capability; and subordination to third parties.
Σύμφωνα με τις αναιρεσείουσες, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής υιοθέτησε συνεπώς εσφαλμένη ερμηνεία της έννοιας της ανεπα­νόρθωτης ζημίας, σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, και προέβη σε ορισμένες δια­πιστώσεις αντίθετες προς τα προκύπτοντα από τον φάκελο της υποθέσεως στοιχεία.
According to the appellants, therefore, the President of the Court of First Instance proceeded on the basis of a misinterpretation of what constitutes irreparable damage for the purposes of Community law and made a number of findings at odds with the evidence in the documents before him.
Όσον αφορά την καταβολή προστίμου που δεν έχει ακόμα καθοριστεί οριστικώς, λαμβανομένης υπόψη της προσφυγής ακυρώσεως κατά της αποφάσεως της Επι­τροπής, δεν δικαιολογείται από νομικής απόψεως να απαιτείται από την οικεία επιχείρηση κίνηση της διαδικασίας διαπιστώσεως αφερεγγυότητας και από τους πιστωτές της επιχειρήσεως να παραιτηθούν από σημαντικό μέρος των απαιτήσεων τους προκειμένου να διασφαλιστεί η ανόρθωση της επιχειρήσεως.
As regards the payment of a fine which is not yet definitive (given that an action has been brought for annulment of the Commission decision), it is legally indefensible to compel the undertaking concerned to commence insolvency proceedings and its creditors to waive a substantial portion of the monies owed them, in order to redress the situation of the undertaking.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή ότι, προκειμένου να εκτι­μήσει τις χρηματοπιστωτικές τους ικανότητες, εσφαλμένως στηρίχθηκε στην κατά­σταση του Henss, με την ιδιότητα του ως φυσικού προσώπου, εταίρου επιχειρήσεως, ενώ η ευθύνη του για τα εταιρικά χρέη των οικείων επιχειρήσεων περιορίζεται στην εταιρική εισφορά του.
By their second plea in law, the appellants argue that the President of the Court of First Instance erred in basing his evaluation of their financial strength on that of Mr Henss, in his capacity as a natural person who is a member of those undertakings, whereas his liability for their company debts is limited to his capital contributions.
Πράγματι, ένα τέτοιο φυσικό πρόσωπο, εταίρος επιχειρήσεως, δεν συνιστά επιχείρηση υπό την έννοια των άρθρων 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ή 53 της Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο.
Indeed, a natural person who is a member of an undertaking does not constitute an undertaking within the meaning of Article 85(1) of the Treaty or Article 53 of the Agreement on the European Economic Area.
Αντίθετα προς την περίπτωση των εταιριών που συνδέονται με σχέσεις ομίλου, δεν υφίσταται καμία νομική βάση επιβάλλουσα στους εταίρους αυτούς την καταβολή πρόσθετων ποσών για τη σύσταση τραπεζικής εγγυήσεως.
In contrast with the situation of companies which are linked together within a group, there is no legal basis by virtue of which such members may be compelled to pay additional amounts in order to set up a bank guarantee.
Περαιτέρω, η προσέγγιση του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή δημιουργεί δυσμενή διάκριση σε βάρος των επιχειρήσεων, οι εταίροι των οποίων μπορούν να προσδιοριστούν, σε σχέση με τις επιχειρήσεις εντός των
The approach adopted by the President of the Court of First Instance also gives rise to discrimination against undertakings whose members are identifiable as compared with undertakings within which, given the continuously changing
Ι­8719
I - 8719
30 Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν ότι, στο πλαίσιο αιτήσεως λήψεως προσωρινών μέτρων, η επέλευση σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας πρέπει να πιθανολογείται επαρκώς και δεν χρειάζεται να αποδεικνύεται με απόλυτη βεβαιότητα.
30 By their third plea, the appellants argue that in applications for interim relief, the likelihood of serious and irreparable damage must be established with a sufficient degree of probability, not with absolute certainty.
Συνεπώς, ο διάδικος που ζητεί τη λήψη προσωρινού μέτρου δεν χρειάζεται να αποδεικνύει το επείγον, αλλά πρέπει απλώς να προβάλλει πεισ­τικούς ισχυρισμούς, ώστε να δικαιολογείται «εκ πρώτης όψεως» η χορήγηση του ζητηθέντος μέτρου.
Accordingly, the party seeking interim relief need not prove urgency, but must merely make out a prima facie case for the grant of the measure sought.
Το βάρος αποδείξεως υπόκειται έτσι σε αισθητώς λιγότερο αυστηρές προϋποθέσεις απ' ό,τι όταν ο αιτών πρέπει να αποδεικνύει πλήρως τους ισχυρισμούς του.
The standard of proof is thus considerably less stringent than that applicable if the appellant had to demonstrate in full its every allegation.
31 Από την αναιρεσιβαλλομένη διάταξη προκύπτει όμως ότι, αντίθετα προς τις αρχές αυτές, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής αξίωσε από τις αναιρεσείουσες υπερβολικές αποδείξεις περί του επείγοντος, πράγμα το οποίο συνιστά παραβίαση του κοινοτικού δικαίου ή παρατυπία της διαδικασίας θίγουσα τα συμφέροντά τους.
31 However, according to the appellants, it is clear from the order under appeal that, contrary to those principles, the President of the Court of First Instance required the applicants to provide proof of urgency to too high a standard, thereby committing an infringement of Community law or a procedural irregularity adversely affecting their interests.
Τούτο συμβαίνει μεταξύ άλλων στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, όσον αφορά το ότι ελήφθη υπόψη η οικονομική κατάσταση του Henss, στη σκέψη 37, επ' ευκαιρία της αποδείξεως της αδυναμίας επιτεύξεως τραπεζικής εγγυήσεως, και στη σκέψη 38, ως προς την απόδειξη του κινδύνου πτωχεύσεως ή θέσεως υπό εκκαθάριση των αναιρεσειουσών.
This is evidenced particularly by paragraph 36 of the order under appeal, concerning the taking into account of the financial situation of Mr Henss; paragraph 37, concerning the evidence that it was impossible to obtain a bank guarantee; and paragraph 38, concerning the evidence that the appellants risked bankruptcy or liquidation.
Οι αναιρε­σείουσες ζητούν επομένως από το Δικαστήριο, εξαιρετικώς, να επανεξετάσει τις προσκομισθείσες αποδείξεις και να προβεί σε νέα διαπίστωση των πραγματικών στοιχείων που πρέπει να θεωρηθεί ότι δικαιολογούνται «εκ πρώτης όψεως».
The appellants therefore request the Court of Justice, by way of an exception, to re-examine the evidence submitted and to make fresh findings of fact on the basis that the required standard is justification 'prima facie'.
32 Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής στηρίχθηκε σε διαπιστώσεις αντίθετες προς το περιεχόμενο του φακέλου της υποθέσεως που του είχε υποβληθεί.
32 By their fourth plea in law, the appellants argue that the President of the Court of First Instance made several findings at odds with the evidence in the documents before him.
Πράγματι, από τη σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως προκύπτει ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής αμφισβήτησε τα προσκομισθέντα ενώπιόν του αριθμητικά στοιχεία για τον λόγο ότι τρεις από τις αναιρεσείουσες ήταν σε θέση να καταβάλουν ένα σημαντικό ποσό στις 5 Φεβρου­αρίου 1999, ενώ από τους ισολογισμούς τους φαινόταν ότι, στις 31 Δεκεμβρίου 1998, δεν διέθεταν πλέον επαρκή ταμειακή ευχέρεια για να καταβάλουν το εναπομένον ποσό του προστίμου.
It is clear from paragraph 31 of the order under appeal that the President viewed with scepticism the figures produced to him on the ground that three of the appellants had been in a position to make a substantial payment on 5 February 1999 whereas their balance sheets suggested that, on 31 December 1998, they did not have sufficient cash resources available to pay the balance owing on the fine.
Στη συνοπτική έκθεση πραγματογνωμοσύνης όμως, η οποία
However, in the auditor's report, appended to the application
Ι ­ 8720
I - 8720
HFB κ.λπ.κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ προσκομίστηκε ως παράρτημα της αιτήσεως λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, διευ­κρινιζόταν προσηκόντως κατά ποιο τρόπο, παρά το ταμειακό έλλειμμα της 31ης Δεκεμβρίου 1998, ήταν παρ' όλ' αυτά δυνατό να πραγματοποιηθούν ορισμένες πληρωμές τον Φεβρουάριο του 1999, και τούτο, σε βάρος άλλων βραχυπρόθεσμων χρεών.
HFB V COMMISSION for interim measures, it was duly explained how it was possible, notwithstanding a financial deficit on 31 December 1998, to make certain payments in February 1999 at the cost of certain other short-term debts.
Σύμφωνα με τις αναιρεσείουσες, η πλάνη αυτή συνιστά παραβίαση του κοι­νοτικού δικαίου ή παρατυπία της διαδικασίας θίγουσα τα συμφέροντά τους.
According to the appellants, that error amounts to an infringement of Community law or a procedural irregularity adversely affecting their interests.
Τα επιχειρήματα της Επιτροπής
The Commission's arguments
Η Επιτροπή εκθέτει, εκ προοιμίου, την ερμηνεία της επί της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
As a preliminary step, the Commission sets out its own interpretation of the order under appeal.
Η Επιτροπή θεωρεί κατ' αρχάς ότι το κύριο συμπέρασμα του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή είναι το αναφερόμενο στην πρώτη πρόταση της σκέψεως 38, ότι οι αναιρεσείουσες δεν απέδειξαν με επαρκή πιθανότητα τον κίνδυνο πτωχεύσεως ή θέσεως υπό εκκαθάριση στην περίπτωση που θα έπρεπε να συστήσουν τραπεζική εγγύηση καλύπτουσα το εναπομένον ποσό του επιβληθέντος προστίμου.
It maintains, first of all, that the principal conclusion reached by the President of the Court of First Instance is stated in the first sentence of paragraph 38, to the effect that the applicants failed to show that the risk of bankruptcy or liquidation was foreseeable with a sufficient degree of probability in the event of their having to provide a bank guarantee covering the outstanding amount of the fine imposed.
Η Επιτροπή φρονεί στη συνέχεια ότι αυτή η διαπίστωση του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή περί μη αποδείξεως πρέπει να νοείται ότι ισχύει επίσης για τον κίνδυνο να υποχρεωθούν οι αναιρεσείουσες να υποβάλουν αίτηση κινήσεως διαδικασίας πτωχεύσεως.
Next, the Commission maintains that the President's finding as to insufficient proof must be understood as also applying to the risk that the applicants would have to request commencement of bankruptcy proceedings.
Σύμφωνα με την Επιτροπή, η αιτιολογία της διατάξεως ουδόλως επιτρέπει τη σκέψη ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής θεώρησε τον τελευταίο αυτό κίνδυνο ως επαρκώς αποδεδειγμένο.
According to the Commission, there is nothing in the grounds given in the order under appeal to suggest that the President of the Court of First Instance regarded that risk as sufficiently established.
Τέλος, το εσφαλμένο συμπέρασμα της δεύτερης προτάσεως της σκέψεως 38 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι ο κίνδυνος αιτήσεως κινήσεως διαδικασίας πτωχεύσεως δεν συνιστά σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία, αποτελεί συμπλη­ρωματική ή επικουρική αιτιολογία.
Lastly, according to the Commission, the finding in the second sentence of paragraph 38 of the order under appeal, to the effect that the risk of having to request commencement of bankruptcy proceedings does not constitute serious and irreparable damage, is in the nature of an additional or alternative ground.
Εξ αυτών η Επιτροπή συνάγει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί εφόσον οι προβληθέντες κατά του κυρίου συμπεράσματος της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως λόγοι, εν προκειμένω ο δεύτερος, τρίτος και τέταρτος λόγος, δεν μπορούν
The Commission concludes that the appeal should be dismissed since the pleas in law put forward in rebuttal of the principal conclusion reached in the order under appeal — specifically, the second, third and fourth pleas — fail to invalidate that
Ι ­ 8721
I - 8721
Επομένως, ο πρώτος λόγος πρέπει να εξεταστεί μόνον επι­κουρικώς.
The first plea in law should therefore be considered merely by way of an alternative argument.
Όσον αφορά τον πρώτο αυτό λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι ίδιες οι αναιρεσείουσες είχαν δεχθεί ότι, ακόμα και μετά την κήρυξη πτωχεύσεως, υφί­στανται δυνατότητες να μην τεθεί η επιχείρηση υπό εκκαθάριση.
So far as regards the first plea, the Commission contends that the appellants themselves had acknowledged that, even after the declaration of bankruptcy, there were ways of preventing the undertaking from being placed in liquidation.
Αυτή είναι κατ' ουσίαν η έννοια που αρμόζει να δοθεί στη δεύτερη πρόταση της σκέψεως 38 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
That was the thrust of the second sentence of paragraph 38 of the order under appeal.
Όσον αφορά τις ζημίες που οι αναιρεσείουσες θα υποστούν, κατά την άποψη τους, ακόμα και στην περίπτωση που η διαδικασία διαπιστώσεως αφερεγγυότητας καταλήξει σε κάποια συναλλαγή ή διακανονισμό, δεν είχαν προβληθεί πρωτοδίκως.
The damage which the appellants claim that they would suffer even if the insolvency proceedings culminated in an arrangement or composition was not relied upon at first instance.
Επιπλέον, οι ζημίες αυτές ουδόλως είναι ανεπανόρθωτες, διότι οι αναιρεσείουσες δεν απέδειξαν ότι έχουν διαρκή και διαρθρωτικό χαρακτήρα και επομένως ότι δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο χρηματοπιστωτικής αποκαταστάσεως.
Furthermore, that damage is by no means irreparable, because the appellants have not shown that it is permanent and structural and cannot therefore be remedied by financial means.
Όσον αφορά τη ζημία που φέρεται ότι θα υποστούν οι εταίροι λόγω της ανάγκης διαθέσεως κεφαλαίων στην εταιρία για να μην τεθεί υπό εκκαθάριση, πρόκειται για συνήθη διαδικασία και ως εκ τούτου αμιγώς χρηματοπιστωτική.
With respect to the alleged damage to members because of the need to make funds available to the undertaking in order to prevent its entry into liquidation, that is a normal pattern of events and, moreover, a purely financial matter.
Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής ορθώς έλαβε υπόψη τις
As regards the second plea, the Commission contends that the President of the Court of First Instance quite properly took into account the possibilities open to
Ι ­ 8722
I - 8722
HFB χ.λπ.κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ δυνατότητες των εταίρων, εν προκειμένω του Henss, να βοηθήσουν τις εταιρίες για τη σύσταση της τραπεζικής εγγυήσεως.
HFB V COMMISSION members — in the present case, Mr Henss — to assist the companies in providing a bank guarantee.
40 Συναφώς, η Επιτροπή αναφέρεται στη διάταξη της 7ης Μαρτίου 1995, C-12/95 Ρ, Transacciones Marítimas κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1995, σ. Ι-467, σκέψη 12), όπου δεν έγινε καμία διάκριση, για να εκτιμηθεί η ικανότητα μιας επιχειρήσεως να συστήσει τραπεζική εγγύηση, μεταξύ των μετόχων της, αφενός, και του ομίλου των επιχειρήσεων στον οποίο ανήκει, αφετέρου.
40 On that point, the Commission refers to the order in Case C-12/95 P Transacciones Marítimas and Others v Commission [1995] ECR I-467, paragraph 12, in which no distinction was made, when assessing an undertaking's ability to provide a bank guarantee, between its shareholders, on the one hand, and the group of undertakings to which it belonged, on the other.
41 Υπενθυμίζοντας ότι η απαλλαγή από την υποχρέωση συστάσεως τραπεζικής εγγυήσεως χορηγείται μόνον όταν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι μέχρι να αρθεί ή μειωθεί το πρόστιμο οι εταίροι πρέπει να είναι έτοιμοι να υποστούν όλες τις δυσμενείς συνέπειες που απορρέουν γι' αυτούς από αυτό το πρόστιμο επί της εταιρίας, ιδίως όταν επιθυμούν να συνεχίσει η εταιρία τις δραστηριότητές της παρά το βάρος αυτό που της έχει επιβληθεί.
41 Emphasising that the obligation to provide a bank guarantee can be waived only in exceptional circumstances, the Commission maintains that until such time as the fine is cancelled or reduced, the members must be prepared to bear all the difficulties arising as a result of the company having to sustain the financial burden entailed by payment of the fine, especially when they wish the company nonetheless to continue in business.
Επομένως, δεν έχει σημασία αν οι εταίροι είναι φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή αν ασκούν ή όχι δραστηριότητα επιχειρήσεως ιδίω ονόματι.
It is therefore not important to know whether the members are natural or legal persons, or whether or not they are engaged in commercial business on their own account.
Η Επιτροπή αμφισβητεί ότι η προσέγγιση αυτή συνεπάγεται δυσμενή διάκριση μεταξύ των επιχειρήσεων αναλόγως της δομής τους, εφόσον, ακόμα και όταν οι μέτοχοι είναι πολυάριθμοι ή αλλάζουν συχνά, η διεύθυνση μπορεί να συγκαλεί γενική συνέλευση για ψήφιση προσήκουσας αυξήσεως του κεφαλαίου.
The Commission denies that this approach entails discrimination as between undertakings according to their structure since, even where there are very many shareholders or where the identity of shareholders often changes, the directors can call a general assembly to endorse an appropriate increase in capital.
Επιπλέον, εν προκειμένω, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής δεν έλαβε υπόψη τους μετόχους των αναιρεσειουσών εν γένει, αλλά τον Henss ως κύριο ιδιοκτήτη, ο οποίος ελέγχει όλες τις αναιρεσείουσες και μπορεί συνεπώς να λαμβάνει μόνος τις κρίσιμες αποφάσεις.
Furthermore, in the present case, the President of the Court of First Instance did not take into account the applicants' members in general but rather Mr Henss in particular, as the principal owner who controls all the applicants and may therefore take the relevant decisions alone.
Όσον αφορά τον τρίτο λόγο αναιρέσεως σχετικά με το βάρος αποδείξεως του επείγοντος, που εναπόκειται στον αιτούντα τη λήψη των προσωρινών μέτρων, η
As regards the third plea, which concerns the standard of proof to be met by applicants for interim relief when seeking to establish urgency, the Commission
Ι - 8723
I - 8723
Επιτροπή αντικρούει τους ισχυρισμούς των αναιρεσειουσών ότι η κατάσταση του επείγοντος δεν πρέπει να αποδεικνύεται αλλά μόνο να δικαιολογείται «εκ πρώτης όψεως».
1999 — CASE C-335/99 P(R) disputes the appellants' assertions that there is no need to prove urgency, it being sufficient to show that the measures sought are 'prima facie' justified.
Κατ' αρχάς, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 104, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, η αίτηση λήψεως προσωρινών μέτρων πρέπει να προσδιορίζει «τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει το επείγον της υποθέσεως»· η δε απλή δικαιολόγηση «εκ πρώτης όψεως» αναφέρεται στη διά­ταξη αυτή μόνο για τους «πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς» που θεωρείται ότι θεμελιώνουν τη χορήγηση του ζητηθέντος προσωρινού μέτρου.
The Commission points out first that under Article 104(2) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance, an application for interim measures must specify 'the circumstances giving rise to urgency' ; establishment of a prima facie case is mentioned only in relation to the 'pleas of fact and law' which form the basis of the claim that the provisional measures sought ought to be granted.
Στη συνέχεια, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι ο αναιρεσείων πρέπει να απο­δεικνύει την ύπαρξη καταστάσεως επείγοντος, για να μπορεί ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής να αποφασίζει «εν πλήρη γνώσει του θέματος» (διάταξη της 3ης Απριλίου 1992, C­35/92 P­R, Κοινοβούλιο κατά Frederiksen, Συλλογή 1992, σ. 1­2399, σκέψη 21).
Secondly, the Commission contends that according to settled caselaw, the applicant must establish urgency so that the court hearing the application for interim relief can arrive at its decision 'with full knowledge of the facts' (order in Case C-35/92 P-R Parliament ν Frederiksen [1992] ECR I-2399, paragraph 21).
Η λύση αυτή, που ανταποκρίνεται στους γενικούς κανόνες περί κατανομής του βάρους αποδείξεως, δικαιολογείται τοσούτω μάλλον που εν προκειμένω η απαλλαγή από την απαίτηση συστάσεως τραπεζικής εγγυήσεως χορηγείται μόνον υπό εξαιρετικές περιστάσεις.
That approach, which is consistent with the general rules governing the distribution of the evidentiary burden, is justified in the present case a fortiori because the obligation to provide a bank guarantee may be waived only in exceptional circumstances.
Τέλος, η Επιτροπή δέχεται ότι δεν απαιτείται, για την απόδειξη του επείγοντος μιας αιτήσεως, απόλυτη βεβαιότητα ως προς την επέλευση της προβαλλόμενης ζημίας.
Lastly, the Commission acknowledges that, in order to prove the urgency of an application, it is not necessary to establish with absolute certainty that the damage relied upon will materialise.
Επομένως, μολονότι μπορεί να αρκεί η απόδειξη επικείμενης ζημίας, εντούτοις το βάρος αποδείξεως των αναιρεσειουσών δεν μεταβάλλεται, υπό την έννοια ότι πρέπει να αποδείξουν πλήρως τα πραγματικά περιστατικά που θεωρείται ότι αποτελούν τη θεμελίωση αυτών των προβλέψεων.
However, although it is enough, therefore, to establish the imminence of the damage, the standard of proof to be met by applicants is not thereby mitigated, inasmuch as they must still produce full proof of the facts on which their claims are based.
Εξ αυτών η Επιτροπή συνάγει ότι οι διατυπωθείσες στο πλαίσιο του τρίτου λόγου αναιρέσεως αιτιάσεις, ως προς τους λόγους που εκτίθενται στη διάταξη κατά τη
The Commission concludes that the arguments put forward in support of the third plea in law, concerning the grounds set out in the order under appeal in the
Ι ­ 8724
I - 8724
HFB κ.λπ.κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ διαδοχική εξέταση των πραγματικών περιστατικών, αφορούν στην πραγματικότητα την εκτίμηση των λόγων αυτών και είναι απαράδεκτες στο στάδιο της αιτήσεως αναιρέσεως.
HFB V COMMISSION context of the successive examination of the facts, in reality concern the evaluation of those facts and are therefore inadmissible in the context of an appeal.
Ως προς τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, ότι η αναιρεσιβαλλομένη διάταξη θεμελιώ­νεται σε διαπιστώσεις αντίθετες προς το περιεχόμενο του φακέλου της υποθέσεως που υποβλήθηκε στο Πρωτοδικείο, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, στη συνοπτική έκθεση πραγματογνωμοσύνης που αναφέρεται στη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλο­μένης διατάξεως, οι πληρωμές του Φεβρουαρίου του 1999 αναφέρθηκαν ως απλά σχέδια.
As regards the fourth plea in law, alleging that the order under appeal is based on findings inconsistent with the documents before the Court of First Instance, the Commission points out that in the auditor's report referred to in paragraph 30 of the order, the February 1999 payments merely represented planned expenditure.
Εξάλλου, δεν υπήρξε καμία ένδειξη ούτε ως προς την προέλευση των χρησιμοποιηθέντων κεφαλαίων ούτε ως προς τα πραγματικά αποτελέσματα των πληρωμών αυτών επί των αριθμητικών στοιχείων που αναφέρονται στη συνοπτική έκθεση πραγματογνωμοσύνης, τα οποία εξηγούσαν την κατάσταση στις 31 Δεκεμβρίου 1998.
Moreover, no indication was given as to the source of the funds used or the real effects of those payments on the figures quoted in the auditor's report, which gave the position as at 31 December 1998.