natgillin/translations-raw huggingface dataset:
176 Με το δικόγραφο της προσφυγής τους οι προσφεύγουσες προβάλλουν δύο λόγους ακυρώσεως του κανονισμού 1312/96.
176 In their action, the applicants raise two pleas in law in support of their application for the annulment of Regulation No 1312/96.
Ο πρώτος λόγος στηρίζεται στον ισχυρισμό περί παράνομης επεμβάσεως στην άσκηση των δικαιωμάτων τους ιδιοκτησίας και ελεύθερης ασκήσεως επαγγελματικής ή εμπορικής δραστηριότητας, ενώ ο δεύτερος στηρίζεται στην έλλειψη αιτιολογίας.
The first alleges unlawful interference in the exercise of their property rights and the freedom to pursue trade and professional activities, while the second alleges insufficient statement of reasons.
Οι δύο αυτοί λόγοι ακυρώσεως στηρίζονται στον ίδιο ισχυρισμό περί ελλείψεως νομιμότητας της οδηγίας 96/22, λόγω της οποίας στερείται επαρκούς ερείσματος και επαρκούς νομικής αιτιολογίας ο περιορισμός τον οποίο επέφερε ο κανονισμός 1312/96 στην ισχύ των ΑΟΚ που καθορίστηκαν για την κλενβουτερόλη.
Those two pleas are underpinned by a single objection to the effect that Directive 96/22 is unlawful, leaving the restriction imposed by Regulation No 1312/96 on the validity of the MRLs fixed for clenbuterol without a sufficient legal basis or statement of reasons.
177 Με το υπόμνημα παρεμβάσεως η FEDESA ισχυρίζεται επίσης ότι η Επιτροπή, προβλέποντας ότι τα ΑΟΚ ενός κτηνιατρικού φαρμάκου ισχύουν για ορισμένες μόνο ειδικές χρήσεις του για θεραπευτικούς σκοπούς, υπερέβη τις εξουσίες που της παρέχονται από τον κανονισμό 2377/90, καθόσον ο κανονισμός αυτός δεν προβλέπει καμία τέτοια δυνατότητα.
177 In its statement in intervention, Fedesa argues, moreover, that by limiting the validity of the MRLs for a veterinary medicinal product to certain specified therapeutic indications, the Commission exceeded the power conferred upon it by Regulation No 2377/90, which does not provide for such a possibility.
178 Η Επιτροπή, απαντώντας στο ανωτέρω επιχείρημα, ισχυρίζεται, με το υπόμνημα αντικρούσεως, ότι ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη τις απαγορεύσεις εμπορίας και χρήσεως, καθώς και τις σχετικές παρεκκλίσεις, οι οποίες προβλέπονταν στην οδηγία 96/22.
178 In reply to that argument, the Commission maintains in its defence that it had to take account of the prohibitions on marketing and use and of the derogations set out in Directive 96/22.
Οι προσφεύγουσες, από τις οποίες το Πρωτοδικείο ζήτησε να λάβουν θέση επί των συνεπειών που θα πρέπει ενδεχομένως να συναχθούν από την απόφαση Lilly σε σχέση με την παρούσα υπόθεση, διατύπωσαν, με την απάντηση τους της 28ης Απρι­λίου 1999, το ίδιο κατ' ουσίαν επιχείρημα που είχε αναπτύξει η FEDESA με το υπόμνημα παρεμβάσεως.
179 When invited by the Court of First Instance to express a view on what consequences might be drawn in the present case from the Lilly judgment, the applicants effectively put forward, in their reply of 28 April 1999, an argument identical to that used by Fedesa in its statement in intervention.
Η δε Επιτροπή υποστήριξε κυρίως, με την απάντηση της της 28ης Απριλίου 1999, πρώτον, ότι η απόφαση Lilly δεν ασκεί καμία επιρροή επί της παρούσας υποθέσεως και, δεύτερον, ότι οι προσφεύγουσες δεν προέβαλαν με την προσφυγή τους κανένα λόγο ακυρώσεως που να στηρίζεται σε ισχυρισμό περί παραβάσεως του κανονισμού 2377/90.
As for the Commission, it argued inter alia in its reply of 28 April 1999, first, that the Lilly judgment was not relevant for the purposes of this case, and secondly, that the applicants had not raised any plea in their action alleging infringement of Regulation No 2377/90.
180 Ανωτέρω έγινε δεκτό ότι οι διάφοροι λόγοι που επικαλούνται οι προσφεύγουσες για να αποδείξουν την έλλειψη νομιμότητας της οδηγίας 96/22 πρέπει να απορριφθούν.
180 The Court has already held that the various pleas in law raised by the applicants for the purpose of establishing the illegality of Directive 96/22 cannot be accepted.
Κατά συνέπεια ο ισχυρισμός των προσφευγουσών περί ελλείψεως νομιμότητας πρέπει οπωσδήποτε να απορριφθεί ως αβάσιμος, χωρίς να χρειάζεται να ληφθεί υπόψη επί της ενστάσεως της Επιτροπής και του Συμβουλίου περί απαραδέκτου του εν λόγω ισχυρισμού.
It follows that their objection of illegality must be dismissed as unfounded in any event, without there being any need to rule on the submission by the Commission and the Council that the objection is inadmissible.
181 Οι δύο λόγοι ακυρώσεως στους οποίους οι προσφεύγουσες στηρίζουν την προσφυγή ακυρώσεως του κανονισμού 1312/96 πρέπει συνεπώς να απορριφθούν και αυτοί ως αβάσιμοι, καθόσον στηρίζονται στον ισχυρισμό περί ελλείψεως νομιμότητας της οδηγίας 96/22.
181 The two pleas on which the applicants base their action for the annulment of Regulation No 1312/96 must therefore also be dismissed as unfounded, in so far as they are based on the alleged illegality of Directive 96/22.
182 Απομένει πάντως να εξεταστεί κατά πόσον η Επιτροπή, όταν όρισε ότι τα ΑΟΚ ενός κτηνιατρικού φαρμάκου θα ίσχυαν για ορισμένες μόνο ειδικές χρήσεις για θεραπευ­τικούς σκοπούς, υπερέβη, όπως υποστηρίζουν η FEDESA με το υπόμνημα παρεμ­βάσεως και οι προσφεύγουσες με τις απαντήσεις τους στις γραπτές ερωτήσεις του Πρωτοδικείου, τις εξουσίες που της παρέχει ο κανονισμός 2377/90.
182 Nevertheless it remains to be examined whether the Commission exceeded the power conferred upon it by Regulation No 2377/90 by limiting the validity of the MRLs for a veterinary medicinal product to certain specified therapeutic indications, as is argued by Fedesa in its statement in intervention and by the applicants in their replies to the written questions of the Court.
183 Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να απορριφθεί ως απαράδεκτη για τον λόγο ότι δεν διατυπώθηκε ευθύς εξαρχής από τις προσφεύγουσες.
183 That line of argument cannot be regarded as inadmissible on the ground that it was not initially raised by the applicants.
Από τη νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου προκύπτει ότι το άρθρο 37, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού (ΕΚ) του Δικαστηρίου και το άρθρο 116, παράγραφος 3, του Κανο­νισμού Διαδικασίας δεν απαγορεύουν στον παρεμβαίνοντα να προβάλει νέα ή διαφορετικά επιχειρήματα από τα επιχειρήματα του διαδίκου τον οποίο υποστηρί­ξει, εφόσον τα επιχειρήματα του δεν μεταβάλλουν το πλαίσιο της διαφοράς και η παρέμβαση αποβλέπει όντως στην υποστήριξη των αιτημάτων του διαδίκου αυτού (βλ. αποφάσεις του Δικαστηρίου της 23ης Φεβρουαρίου 1961, 30/59, De Gezamen­lijke Steenkolenmijnen in Limburg κατά Ανωτάτης Αρχής, Συλλογή τόμος 1954­1964, σ. 547, και της 8ης Ιουλίου 1999, C­245/92 Ρ, Chemie Linz κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ.
The case-law of the Court of Justice and the Court of First Instance shows that the third paragraph of Article 37 of the EC Statute of the Court of Justice and Article 116(3) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance do not preclude the intervener from advancing arguments which are new or which differ from those of the party he supports, provided those arguments do not alter the context of the dispute and the intervention is always intended to support the form of order sought by the latter (see Case 30/59 Steenkolenmijnen ν High Authority [1961] ECR 1, p.
184 Στην προκειμένη περίπτωση η επιχειρηματολογία της FEDESA δεν μεταβάλλει το πλαίσιο της διαφοράς, το οποίο έχει προσδιοριστεί με το δικόγραφο της προσφυγής.
184 In this case, the line of argument put forward by Fedesa does not alter the context of the dispute as defined in the application.
Συγκεκριμένα, αν υποτεθεί ότι αποδεικνύεται η υπέρβαση εξουσίας, την οποία αφορά η εν λόγω επιχειρηματολογία, θα πρέπει να γίνει κατ' ανάγκη δεκτό ότι υπήρξε παράνομη παρέμβαση στην άσκηση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας και ελεύθερης ασκήσεως επαγγελματικής ή εμπορικής δραστηριότητας των προσφευ­γουσών, όπως υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως.
If the misuse of power alleged in that line of argument were established, it would necessarily follow that there had been an unlawful interference in the applicants' exercise of their property rights and their freedom to pursue trade and professional activities, as they maintain in their first plea for annulment.
Κατά συνέπεια, η επιχειρηματολογία αυτή αφορά τους λόγους ακυρώσεως που προβάλλουν οι προσφεύγουσες και επομένως πρέπει να εξεταστεί από το Πρωτο­δικείο.
That line of argument therefore has a bearing on the pleas raised by the applicants, and as such it must be examined by this Court.
185 Για να εκτιμηθεί το βάσιμο της εν λόγω επιχειρηματολογίας, πρέπει να υπομνησθεί ότι η χορήγηση κτηνιατρικών φαρμάκων σε ζώα παραγωγής τροφίμων μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την παρουσία καταλοίπων δραστικών φαρμακολογικώς ουσιών στα τρόφιμα που προέρχονται από τα ζώα στα οποία έχουν χορηγηθεί τα φάρμακα αυτά (βλ. την πρώτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 2377/90).
185 In order to assess whether that line of argument is well founded, it should be borne in mind that the administering of veterinary medicinal products to foodproducing animals may result in the residual presence of pharmacologically active substances in the foodstuffs obtained from animals treated (see the first recital in the preamble to Regulation No 2377/90).
Η κοινοτική νομοθεσία προβλέπει επομένως, προς τον σκοπό προστασίας της δημόσιας υγείας, μια διαδικασία καθορισμού των επιτρεπτών ΑΟΚ για τα φάρμακα αυτά (βλ. τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 2377/90).
Therefore, in order to protect public health, Community legislation lays down a procedure for establishing permissible MRLs for those medicinal products (see the second recital in the preamble to Regulation No 2377/90).
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο β', του κανονισμού 2377/90 ορίζει το ΑΟΚ ως εξής:
According to Article l(l)(b) of Regulation No 2377/90, the MRL is defined as:
«η μέγιστη συγκέντρωση καταλοίπων που προκύπτει από τη χρήση κτηνιατρικού φαρμάκου (εκφραζόμενη σε mg/kg ή σε μg/kg με βάση το βάρος του νωπού προϊόντος) η οποία μπορεί να θεωρείται ως νομίμως επιτρεπτή από την Κοινότητα ή να αναγνωρίζεται ως αποδεκτή εντός ή επί τροφίμου.
'the maximum concentration of residue resulting from the use of a veterinary medicinal product (expressed in mg/kg or microgrammes/kg on a fresh weight basis) which may be accepted by the Community to be legally permitted or recognised as acceptable in or on a food.
Το εν λόγω όριο βασίζεται στον τύπο και την ποσότητα καταλοίπων που θεωρείται ότι δεν συνεπάγονται τοξικολογικό κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία, όπως εκ­φράζονται με την παραδεκτή ημερήσια δόση, ή σε προσωρινή παραδεκτή ημερήσια δόση που χρησιμοποιεί πρόσθετο παράγοντα ασφαλείας.
It is based on the type and amount of residue considered to be without any toxicological hazard for human health as expressed by the acceptable daily intake (ADI), or on the basis of a temporary ADI that utilises an additional safety factor.
Το όριο αυτό λαμβάνει επίσης υπόψη άλλους κινδύνους για τη δημόσια υγεία καθώς και την τεχνολογία τροφίμων».
It also takes into account other relevant public health risks as well as food technology aspects.'
186 Από χα άρθρα 2 έως 7 του κανονισμού 2377/90 προκύπτει ότι η διαδικασία καθο­ρισμού ΑΟΚ, ακόμα και προσωρινών, για μια φαρμακολογικώς δραστική ουσία εξαρτάται μόνο από το ζήτημα αν τα κατάλοιπα της συγκεκριμένης ουσίας, στο προτεινόμενο επίπεδο, αποτελούν κίνδυνο για την υγεία των καταναλωτών.
186 It appears from Articles 2 to 7 of Regulation No 2377/90 that the procedure for fixing MRLs, which may be provisional, for a pharmacologically active substance depends solely on the question whether residues of the substance in question, at the proposed level, constitute a risk to the health of consumers.
187 Αντίθετα, το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 2377/90 δεν εξαρτά την εγγραφή μιας ουσίας σε ένα από τα παραρτήματα Ι έως III του κανονισμού αυτού από την προϋπόθεση να μπορεί το προϊόν που περιέχει την ουσία αυτή να χρησι­μοποιηθεί άμεσα και να διατεθεί στην αγορά.
187 By contrast, Article 6(1) of Regulation No 2377/90 does not make the inclusion of a substance in one of the Annexes (I to III) to that regulation subject to the condition that the product containing that substance must be capable of being directly used and marketed.
188 Συναφώς το Πρωτοδικείο έχει ήδη δεχθεί, με την απόφαση Lilly, ότι η διαδικασία καθορισμού ΑΟΚ βάσει του κανονισμού 2377/90 είναι ανεξάρτητη και διαφέρει από τις διαδικασίες εκδόσεως των αδειών κυκλοφορίας που προβλέπονται στην οδηγία 81/851 και στον κανονισμό 2309/93 (βλ. σκέψη 88 της αποφάσεως Lilly).
188 In that respect, the Court has already held, in Lilly, that the procedure for the establishment of an MRL under Regulation No 2377/90 is independent of, and distinct from, the procedures for the issue of the marketing authorisations laid down in Directive 81/851 and Regulation No 2309/93 (see paragraph 88 of the Lilly judgment).
189 Το Πρωτοδικείο δέχθηκε επίσης (με τη σκέψη 89 της αποφάσεως Lilly) ότι οι ανω­τέρω δύο ρυθμίσεις, οι οποίες διέπουν τη χορήγηση αφενός των εθνικών και αφε­τέρου των κοινοτικών αδειών κυκλοφορίας των κτηνιατρικών φαρμάκων, προβλέπουν ρητά την άρνηση χορηγήσεως άδειας κυκλοφορίας για ένα προϊόν, οσάκις η χρήση του απαγορεύεται από άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου (βλ. άρθρα 11, πρώτο εδάφιο, σημείο 3, της οδηγίας 81/851 και 33, πρώτο εδάφιο, σημείο 3, του κανονισμού 2309/93).
189 The Court has also pointed out (in paragraph 89 of the Lilly judgment) that those two measures, which govern respectively the issue of national and Community authorisations for the marketing of veterinary medicines, expressly provide that marketing authorisation for a product will be refused where its use is prohibited under other provisions of Community law (see point 3 of the first paragraph of Article 11 of Directive 81/851 and point 3 of the first paragraph of Article 33 of Regulation No 2309/93).
190 Αντιθέτως, ο κανονισμός 2377/90 δεν περιέχει καμία διάταξη επιτρέπουσα στην Επιτροπή να λάβει υπόψη την απαγόρευση εμπορίας για να αρνηθεί να καθορίσει ένα ΑΟΚ (σκέψη 90 της αποφάσεως Lilly).
190 However, Regulation No 2377/90 contains no provision authorising the Com mission to take account of a ban on marketing in refusing to establish an MRL (paragraph 90 of the Lilly judgment).
191 Το Πρωτοδικείο κατέληξε (με τη σκέψη 92 της αποφάσεως Lilly) ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε νομίμως να στηρίξει την απόφαση με την οποία αρνήθηκε να καθορίσει ΑΟΚ για τη σωματοτροπίνη, μια ανασυνδυασμένη σωματoτροπο ορμόνη βοοειδών (BST), στην ύπαρξη της αναστολής εμπορίας της BST.
191 The Court concluded (at paragraph 92 of the Lilly judgment) that the Commission was not legally entitled to base its decision refusing to establish an MRL for somidibove, a recombinant bovine somatotrophin (BST), on the existence of the moratorium on BST.
192 Ομοίως, στην προκειμένη υπόθεση, η Επιτροπή δεν μπορούσε νομίμως, στο πλαίσιο της διαδικασίας καθορισμού ΑΟΚ για την κλενβουτερόλη κατ' εφαρμογήν του κανονισμού 2377/90, να στηρίξει τον περιορισμό της ισχύος του ΑΟΚ αυτού στις διατάξεις της οδηγίας 96/22.
192 Similarly, in this case, under the procedure for establishing an MRL for clenbuterol pursuant to Regulation No 2377/90, the Commission was not legally entitled to base the limitation on the validity of that MRL on the provisions of Directive 96/22.
193 Η ορθότητα του συμπεράσματος αυτού δεν αναιρείται από το γεγονός ότι σκοπός της οδηγίας 96/22, όπως και του κανονισμού 2377/90, είναι η προστασία της δημόσιας υγείας, ενώ στην υπόθεση Lilly η αναστολή εμπορίας της BST είχε επιβληθεί για λόγους κοινωνικοοικονομικής φύσεως.
193 That consideration is not affected by the fact that, like Regulation No 2377/90, Directive 96/22 is designed to protect public health, whereas, in Lilly, the moratorium on BST was introduced for socioeconomic reasons.
Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο, αναφερό­μενο παρεμπιπτόντως στο γεγονός αυτό με τη σκέψη 91 της αποφάσεως Lilly, δεν είχε ως σκοπό να διαπιστώσει την ύπαρξη σιωπηρής παρεκκλίσεως από τη γενική αρχή που διακηρύσσεται στη σκέψη 90 της εν λόγω αποφάσεως.
By commenting incidentally on that fact in paragraph 91 of Lilly, it was not the intention of the Court to find that there was an implicit derogation from the principle laid down in paragraph 90 of the judgment.
194 Συναφώς πρέπει να τονιστεί ακόμα μία φορά ότι η διαδικασία καθορισμού ΑΟΚ, την οποία προβλέπει ο κανονισμός 2377/90, περιορίζεται αυστηρά στον καθορισμό του ανώτατου ορίου μέχρι το οποίο γίνεται δεκτό ότι η παρουσία των καταλοίπων ορισμένου προϊόντος εντός ή επί των τροφίμων δεν παρουσιάζει κίνδυνο για την υγεία του ανθρώπου.
194 In that respect, it must be emphasised once again that the procedure for establishing MRLs laid down by Regulation No 2377/90 is strictly limited to the determination of the threshold below which residues of a given product, present in or on foodstuffs, may be regarded as posing no danger to human health.
Αν εντούτοις τα κοινοτικά όργανα φρονούν ότι πρέπει να απαγορεύσουν τη διάθεση του εν λόγω προϊόντος στην αγορά για άλλους λόγους, πρέπει να ενεργήσουν προσηκόντως, όπως ενήργησαν εν προκειμένω με την έκδοση της οδηγίας 96/22.
If the institutions nevertheless consider that they have other reasons for prohibiting the marketing of the product in question, they are under a duty to act by the appropriate means, as they did in this case by adopting Directive 96/22.
195 Κατά τα λοιπά, το άρθρο 15 του κανονισμού 2377/90 ορίζει ότι ο κανονισμός αυτός δεν θίγει κατά κανένα τρόπο την εφαρμογή των κοινοτικών κανόνων οι οποίοι απαγορεύουν τη χρήση ορισμένων ουσιών με ορμονική δράση στην εκτροφή των ζώων και ότι καμιά διάταξη του κανονισμού δεν θίγει τα μέτρα που λαμβάνουν τα
195 Besides, Article 15 of Regulation No 2377/90 provides that the regulation is in no way to prejudice the application of Community legislation prohibiting the use in livestock farming of certain substances having a hormonal action, and that nothing in the regulation is to prejudice the measures taken by Member States to
Κατά συνέπεια, ο επίμαχος περιορισμός που επιβλήθηκε με τον κανονισμό 1312/96 ουδόλως ήταν αναγκαίος για τη διασφάλιση ή τη διατήρηση της πρακτικής αποτε­λεσματικότητας της οδηγίας 96/22, αφού ο κανονισμός αυτός δεν έθιγε τα μέτρα που θα ελάμβαναν τα κράτη μέλη προς εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας.
Thus the limitation in question, introduced by Regulation No 1312/96, was not at all necessary to ensure or preserve the effectiveness of Directive 96/22, since that regulation could not in any event prejudice the measures taken by the Member States for the implementation of that directive.
196 Επιπλέον, επιβάλλεται κατ' ανάγκη το συμπέρασμα ότι καμία διάταξη του κανο­νισμού 2377/90 δεν επιτρέπει στην Επιτροπή να προβλέπει ότι τα επιτρεπόμενα στα ζωικής προελεύσεως τρόφιμα ΑΟΚ ορισμένου κτηνιατρικού φαρμάκου ισχύουν για ορισμένες μόνο χρήσεις για θεραπευτικούς σκοπούς.
196 Furthermore, there is no provision in Regulation No 2377/90 authorising the Commission to limit the MRLs of a veterinary medicinal product permissible in foodstuffs of animal origin to certain therapeutic indications.
Ο περιορισμός αυτός δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ούτε κατ' επίκληση των επιτακτικών λόγων προστασίας της δημόσιας υγείας στους οποίους στηρίζεται ο κανονισμός 2377/90.
Nor can such a limitation be justified by the requirements inherent in safeguarding public health on which Regulation No 2377/90 is based.
Οι λόγοι αυτοί περιορίζονται στον προσδιορισμό του ανώτατου επιτρεπτού ορίου συγκεντρώσεως καταλοίπων ορισμένης ουσίας στα προοριζόμενα για τον άνθρωπο τρόφιμα, ανε­ξάρτητα από τη θεραπευτική χρήση για την οποία δόθηκε από τον κτηνίατρο η εντολή χρησιμοποιήσεως της εν λόγω ουσίας.
Those requirements are limited to determining the maximum permissible threshold for the concentration of residues of a substance in food intended for human consumption, whatever the therapeutic indication in respect of which that substance was prescribed.
Είναι αυτονόητο ότι οι κίνδυνοι για την υγεία τους οποίους ενέχει η παρουσία καταλοίπων ορισμένης φαρμακολογικά δραστικής ουσίας εντός των ζωικής προελεύσεως τροφίμων δεν διαφέρουν, σε ορισμένα επίπεδα συγκεντρώσεως, ανάλογα με τη θεραπευτική αγωγή για την οποία έχει χορηγηθεί η εν λόγω ουσία.
It is self-evident that residues of a pharmacologically active substance which are present in food of animal origin are neither more nor less dangerous for health, at a certain level of concentration, according to whether that substance was administered in respect of a particular therapeutic indication.
Κατά συνέπεια, τα ΑΟΚ για συγκεκριμένη φαρ­μακολογικά δραστική ουσία δεν μπορούν να καθορίζονται σε συνάρτηση με τις ενδεχομένως πολυάριθμες ιδιότητες ή θεραπευτικές χρήσεις της εν λόγω ουσίας (βλ., κατ' αναλογία, την απόφαση του Δικαστηρίου της 29ης Απριλίου 1999, C­293/97, Standley κ.λπ., Συλλογή 1999, σ. 1­2603, σκέψη 34).
It follows that the MRLs for a given pharmacologically active substance cannot be determined by reference to the therapeutic properties or indications of that substance, which may be numerous (see, by analogy, Case C-293/97 The Queen ν Secretary of State for the Environment and MAFF ex parte Standley and Others [1999] ECR I-2603, paragraph 34).
197 Πρέπει να προστεθεί ότι ο κανονισμός 1312/96 θίγει, κατά παράβαση του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 2377/90, τα μέτρα που λαμβάνουν τα κράτη μέλη για να εμποδίσουν την ανεπίτρεπτη χρήση κτηνιατρικών φαρμάκων, δεδομένου ότι οι περιορισμοί της ισχύος των ΑΟΚ για την κλενβουτερόλη τους οποίους επιβάλλει θα εξακολουθούσαν να ισχύουν ακόμη και σε περίπτωση ακυρώσεως, ανακλήσεως ή τροποποιήσεως των σχετικών διατάξεων της οδηγίας 96/22.
197 In addition, Regulation No 1312/96 prejudges the measures to be taken by Member States to prevent unauthorised use of veterinary medicinal products, in breach of Article 15(2) of Regulation No 2377/90, since the limits to the validity of the MRLs for clenbuterol which it imposes would continue to exist even in the event of annulment, withdrawal or amendment of the relevant provisions of Directive 96/22.
198 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή, προβλέποντας, με τον κανονισμό 1312/96, ότι τα ΑΟΚ που καθορίζονται για την κλενβουτερόλη ισχύουν για σε
198 It follows from the foregoing that, by limiting the validity of the MRLs established for clenbuterol to certain specified therapeutic indications for bovines
BOEHRINGER κατά ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ και ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ορισμένες μόνο ειδικές θεραπευτικές χρήσεις στα βοοειδή και στα ιπποειδή, υπερέβη τις εξουσίες που της απονέμει ο κανονισμός 2377/90.
BOEHRINGER V COUNCIL AND COMMISSION and equidae, in Regulation No 1312/96, the Commission exceeded the powers exercised by it under Regulation No 2377/90.
199 Κατά συνέπεια, πρέπει να ακυρωθεί ο κανονισμός 1312/96, σύμφωνα με τα αιτήματα των προσφευγουσών, καθόσον ο κανονισμός αυτός ορίζει ότι τα ΑΟΚ που καθορίζει για την κλενβουτερόλη ισχύουν για ορισμένες μόνο ειδικές θεραπευτικές χρήσεις στα βοοειδή και στα ιπποειδή.
199 Therefore, in accordance with the forms of order sought by the applicants, Regulation No 1312/96 must be annulled in so far as it restricts the validity of the MRLs which it establishes for clenbuterol to certain specified therapeutic indications for bovines and equidae.
200 Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διά­δικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του αντιδίκου.
200 Under Article 87(2) of the Rules of Procedure, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party's pleadings.
Εντούτοις, βάσει του άρθρου 87, παράγραφος 3, το Πρωτοδικείο μπορεί, σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, να κατανείμει τα έξοδα ή να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Under Article 87(3), the Court may order that the costs be shared or that each party bear its own costs where each party succeeds on some and fails on other heads.