natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αλλά και γενικότερα το γεγονός ότι έχει γίνει κάποια κοινοποίηση, δεν εμποδίζει την εθνική αρχή να παρέμβει, επειδή η Επιτροπή δεν κινεί υποχρεωτικά τη διαδικασία με κάθε κοινοποίηση.
More generally, the mere fact that there has been a notification does not prevent a domestic authority from acting, as the Commission does not initiate proceedings on every notification.
Η εθνική αρχή είναι ως εκ τούτου σε θέση να εκτιμήσει κατά πόσο μία πρακτική εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 85 παράγραφος 1 και 86, ενόσω η Επιτροπή δεν έχει κινήσει τη διαδικασία σύμφωνα με τον κανονισμό αριθ. 17.
The domestic authority is therefore entitled to consider whether a practice is caught by Articles 85(1) and 86 as long as the Commission has not initiated proceedings by taking a step ofthe kind required by Regulation No 17.
166· η λύση αυτή επιβεβαιώθηκε έμμεσα από το Εφετείο Παρισίων με την απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 1992, με την οποία ωστόσο ανασκευάζεται η απόφαση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού, που είχε απορρίψει την λήψη των ασφαλιστικών μέτρων· βλ. επίσης την απόφαση που εξέδωσε με το ίδιο πνεύμα το Συμβούλιο Ανταγωνισμού στις 7 Ιανουαρίου 1992 αναφορικά με μια αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που είχε υποβληθεί από τη Société d'entreprise de parfumerie LIZA, έκθεση του Συμβουλίου του Ανταγωνισμού για το 1992, σ. 473).
166; the approach was imphcitly upheld by the Paris Court of Appeal in its judgment of 10 February 1992, although it overturned the Competition Council's decision to refuse interim measures; for a similar finding on the part ofthe Competition Council see its decision on an application for interim measures brought by the perfumier Liza, 7 January 1992, Report ofthe Competition Council for 1992 p. 473).
Περιπτώσεις κατά τις οποίες η εθνική αρχή που είναι επιφορτισμένη με την εφαρμογή του δικαίου του ανταγωνισμού παρεμβαίνει βασιζόμενη αποκλειστικά και μόνο στο εσωτερικό δίκαιο ρυθμίστηκαν επίσης σύμφωνα με τις λύσεις που δίνονται στο κοινοτικό δίκαιο (βλ. την ήδη μνημονευθείσα απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 13ης Φεβρουαρίου 1969 στην υπόθεση WALT WILHELM).
Cases in which the national competition authority is acting on the basis of national law alone have also been dealt with in line with the approach taken in Community law (see the judgment of the Court of Justice in Walt Wilhelm).
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η εθνική αρχή έχει τη δυνατότητα να αποφανθεί, αλλά μπορεί να αναστείλει την λήψη απόφασης για να αποφευχθεί κάθε κίνδυνος έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων και για να μην θιγεί η πλήρης και ομοιόμορφη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου.
Here the national authority is free to act, but may refrain from doing so in order to prevent any danger of conflicting decisions and to avoid jeopardizing the full and uniform application of Community law.
Σε αυτή την απόφαση κατέληξε επίσης το Συμβούλιο Ανταγωνισμού στις 26 Νοεμβρίου 1991 αναφορικά με τη σύμπραξη μεταξύ των εταιρειών QUANTEL και CONTINUUM (έκθεση για το 1991, σ. 139):
The Competition Council decided accordingly in the case of a restrictive agreement between the two companies Quantel and Continuum (26 November 1991, Report for 1991 p. 139):
"Στην προκειμένη περίπτωση, συνεπεία της διαδικασίας που κινήθηκε από την Επιτροπή στις 4 Ιουλίου 1990 έπειτα από προσφυγή της εταιρείας QLI, η εταιρεία QLSA προσέφυγε στο Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στις 3 Σεπτεμβρίου 1990, εξαιτίας της απόρριψης από την Επιτροπή της αίτησης της για χορήγηση απαλλαγής για τη συμφωνία της 26ης Ιουλίου 1985 με βάση τις διατάξεις του άρθρου 85 παράγραφος 3 της Συνθήκης της Ρώμης.
"In the case under consideration the Commission initiated proceedings on 4 July 1990 on the application of QLI, and on 3 September 1990 QLSA brought an action before the Court of First Instance ofthe Communities challenging the Commission's refusal of its application for exemption of the agreement of 26 July 1985 under Article 85(3) ofthe Rome Treaty.
Η εκτίμηση της συμφωνίας αυτής από το Πρωτοδικείο των Κοινοτήτων συνδέεται με την εξέταση της υπόθεσης από το Συμβούλιο Ανταγωνισμού.
The view which the Court of First Instance will take of this agreement is relevant to the investigation of the case by the Competition Council.
Υπό τους όρους αυτούς, είναι σκόπιμο να ανασταλεί η έκδοση της απόφασης έως ότου δοθεί η απόφαση του Πρωτοδικείου.
It would be advisable to refrain from taking any decision until the Court of First Instance has delivered judgment.
Εν τω μεταξύ, ο εισηγητής πρέπει να προβεί, στη λήψη κάθε πρόσφορου μέτρου εξέτασης της υπόθεσης ..." (βλ. επίσης αναφορικά με την υπόθεση αυτή παρακάτω σημείο 10).
In the meantime the investigating officer (rapporteur) ought to take all proper measures of inquiry..." (see further point 10 below).
17, σύμφωνα με την ερμηνεία που έχει δοθεί από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στις 30 Ιανουαρίου 1974, στην απόφαση B.R.T. Ι, Συλλογή σ. 51).
When cases come before the Paris Court of Appeal not in the form of challenges to decisions of the Competition Council but by way of appeal from judgments of the ordinary courts, the Court is not an "authority of a Member State" within the meaning of Article 9(3) of Regulation No 17 as interpreted by the Court of Justice (judgment in BRT I [1974] ECR 51).
Σε μία απόφαση του εμπορικού τμήματος του Ανωτάτου Ακυρωτικού της 18ης Φεβρουαρίου 1992 ( επιθεώρηση "Europe", Ιούνιος 1992 αριθ.
A judgment ofthe Commercial Division ofthe Court of Cassation reflects this established view (18 February 1992, Europe June 1992 No 223):
223) υπενθυμίζεται η αυτή καθιερωμένη λύση:
"...the [disputed] judgment correctly holds that the restriction imposed by Article 9(3) of Regulation No 17 does not apply to the Court of Appeal when it hears an appeal against a judgment of the
"εξετάσει κατά πόσον μπορεί σοβαρά να υποστηριχθεί ότι το ύψος του τέλους που είχε προτείνει η SACEM στον αντισυμβαλλόμενο της είχε καθοριστεί κατά παράβαση του άρθρου 86 της Συνθήκης της Ρώμης, σύμφωνα με την ερμηνεία που έχει δοθεί από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων".
There has recently been an implicit application of this approach in a judgment ofthe First Civil Division of the Court of Cassation, in HunitevSacem (13 October 1993, reported in Gazette du Palais 19 and 20 November 1993 p. 5); the judgment censured the judgment of a Court of Appeal for dismissing an application brought by Sacem, seeking an interim measure awarding a provisional payment in security, on the ground that the Court of Appeal had not first "considered whether it could seriously be contended that the rate of fee which Sacem had proposed had been set in breach of Article 86 ofthe Rome Treaty as interpreted by the Court of Justice ofthe European Communities."
Εξουσίες των εθνικών δικαστηρίων ή αρχών
Powers of national authorities or courts
Σε ό,τι αφορά, τέλος, τις εξουσίες των εθνικών δικαστηρίων ή αρχών, ο καταμερισμός τους είναι ανάλογος με τον προτεινόμενο στην προαναφερθείσα ανακοίνωση της Επιτροπής.
Turning lastly to the powers of national authorities or courts, the division is similar to that recommended in the Commission Notice.
Οι εθνικές αρχές, κατά κανόνα, όταν είναι αρμόδιες να αποφανθούν βάσει του άρθρου 9 του κανονισμού αριθ. 17, οφείλουν να εξετάζουν κατά πόσον οι πρακτικές που τους υποβάλλονται προς κρίση εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 85 παράγραφος 1 και 86, όπως αυτές ερμηνεύονται υπό το πρίσμα της νομολογίας του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και με βάση την πρακτική λήψης αποφάσεων της Επιτροπής, υπό την επιφύλαξη της εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 177 της Συνθήκης.
Where national authorities have power to act under Article 9 of Regulation No 17, they are generally bound to consider whether practices coming before them are caught by Articles 85(1) and 86, to be interpreted in the light of the precedents established by the Community lawcourts and of the practice followed by the Commission in its decisions; it may be necessary to refer a question to the Community courts under Article 177 of the Treaty.
Σε περίπτωση που πληρούνται οι όροι εφαρμογής των κοινοτικών διατάξεων, εναπόκειται στον εθνικό δικαστή να επιβάλει τις προβλεπόμενες κυρώσεις του εσωτερικού δικαίου, είτε βάσει του δικαίου του ανταγωνισμού ειδικά (καταψηφιστικές αποφάσεις και χρηματικές ποινές βάσει του άρθρου 13 του διατάγματος της 1ης Δεκεμβρίου 1986· βλ. τα παραδείγματα που μνημονεύθηκαν προηγουμένως στο σημείο 5), είτε βάσει των διατάξεων του κοινού δικαίου (διαπίστωση της ακυρότητας και αστική αποζημίωση ή ποινικές κυρώσεις· για σχετικά παραδείγματα βλέπε επίσης τις αποφάσεις που μνημονεύθηκαν προηγουμένως στον αριθ. 5).
If the Community rales do apply, the domestic court must impose the penalties provided for in domestic law, whether in the law dealing specifically with competition (injunctions and financial penalties authorized by Article 13 ofthe 1986 Order: see the examples at point 5 above), or in the ordinary law (annulment, damages or criminal sentence: see the examples likewise at point 5 above).
Στις περιπτώσεις αυτές, οι εθνικές αρχές οφείλουν να συμμορφωθούν με τους κανονισμούς χορήγησης απαλλαγών ή τις ατομικές αποφάσεις που έχει εκδώσει η Επιτροπή κατ'εφαρμογή του άρθρου 85 παράγραφος 3 και, αντιστρόφως, να διαπιστώσουν την απουσία οποιασδήποτε παρέκκλισης, για να θεμελιώσουν τις κυρώσεις τους (βλ. τα σχετικά παραδείγματα που αναφέρθηκαν προηγουμένως στο σημείο 5, των αποφάσεων του Εφετείου των Παρισίων της 17ης Ιουνίου 1992 σχετικά με την προσφυγή που υπέβαλε η Compagnie Générale de Vidéo-Communication και της 16ης Δεκεμβρίου 1992 σχετικά με την προσφυγή της Comité Interprofessionnel des Fromages du Cantal).
The domestic authorities are here required to comply with block exemption regulations or individual decisions adopted by the Commission under Article 85(3), and must establish that no exemption applies before imposing a penalty (Paris Court of Appeal 17 June 1992 Compagnie Générale de Vidéo-Communication and 16 December 1992 Comité Interprofessionnel des Fromages du Cantal, both cited at point 5 above).
Επομένως, στην πράξη, οι αρχές που είναι επιφορτισμένες με την εφαρμογή του δικαίου του ανταγωνισμού, όπως τα τακτικά δικαστήρια είναι υποχρεωμένα να προβαίνουν σε ερμηνεία των κοινοτικών κανόνων.
In practice, therefore, the competition authorities and the ordinary courts both find themselves called upon to interpret Community mies.
Όπως προκύπτει, για παράδειγμα από την πρόσφατη νομολογία, στον τομέα των συμφωνιών franchise, τα εθνικά δικαστήρια ερμηνεύουν τους κοινοτικούς κανόνες λαμβάνοντας ιδίως υπόψη τη σχετική οικονομική συγκυρία.
Recent judgments on franchising, for example, have made it clear that domestic courts will interpret the Community rale, taking account in particular of the economic context of the case.
Το Εμποροδικείο των Παρισίων τόνισε με έμφαση αυτό το αναπόφευκτο δεδομένο στην προαναφερθείσα απόφαση που εξέδωσε στις 19 Μαΐου 1992 στην υπόθεση της εταιρείας TRAMARINE (επιθεώρηση "Europe" Οκτώβριος 1992 αριθ. 388):
This quite inevitable situation was accurately described by the Paris Commercial Court in its judgment in Tramarine, already referred to (19 May 1992, Europe October 1992 No 388):
"Παρά το ότι το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων θεωρεί ότι οι ρήτρες με τις οποίες οργανώνεται η κατανομή της αγοράς μεταξύ δικαιοδόχων και δικαιοπαρόχων αντιβαίνουν προς τις διατάξεις του άρθρου 85 παράγραφος 1 της Συνθήκης της Ρώμης, αφήνει στο δικαστή μία εξουσία εκτίμησης με βάση την οικονομική συγκυρία.
"The Court of Justice of the European Communities has accepted that clauses sharing a market between franchisors and franchisees are contrary to Article 85(1) ofthe Rome Treaty, but it has left the courts a measure of discretion with regard to the economic context.
Η ρήτρα εδαφικής αποκλειστικότητας σε μία σύμβαση franchise δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά την κατανομή της αγοράς, εφόσον ο σχετικός κλάδος, που είναι ο ξενοδοχειακός κλάδος στη Γαλλία και στην περιοχή των Παρισίων εξακολουθεί να παραμένει ανοικτός σε μεγάλο αριθμό επιχειρηματιών.
An exclusive territorial clause in a franchising contract is not a market-sharing clause if the business in question, here the hotel trade in France and the Paris area, remains open to a large number of entrepreneurs.
Η ρήτρα αυτή είναι επομένως έγκυρη..." (βλ. επίσης την απόφαση του Εφετείου των Παρισίων, 5ο τμήμα, της 22ας Σεπτεμβρίου 1992 στην υπόθεση POISSON που ήδη μνημονεύθηκε προηγουμένως στο σημείο 5· ομοίως Ανώτατο Ακυρωτικό, εμπορικό τμήμα, 7 Δεκεμβρίου 1993, επιθεώρηση "Contrats - Concurrence -Consommation" Φεβρουάριος 1994 αριθ.
The clause is consequently valid... " (see also Paris Court of Appeal, Fifth Division, 22 September 1992 Poisson, cited at point 5 above; Court of Cassation, Commercial Division, 9 November 1993 Rover France, reported in Contrats-Concurrence-Consommation December 1993 No 216; Court of Cassation, Commercial Division, 7 December 1993, Contrats-Concurrence-Consommation February 1994 No 29; and Paris Court of Appeal 3 March 1994, Contrats-Concurrence-Consommation May 1994 No 103).
29 και Εφετείο Παρισίων, 3 Μαρτίου 1994, "Contrats - Concurrence - Consommation, Μάιος 1994 αριθ. 103).
In Swiss ν Montaigne Diffusion the Paris Court of Appeal, in its capacity as an ordinary court, had to consider an application for the annulment of a
Σε μία απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 1992 στην υπόθεση Michel SWISS κατά MONTAIGNE DIFFUSION (επιθεώρηση "Europe" του Φεβρουαρίου 1993, αριθ.
257 distribution contract which had been the subject of a comfort letter (9 December 1992, Europe February 1993 No 90, with a note by L. Idot).
Το Δικαστήριο έκρινε ότι:
The Court's reply was as follows:
"Παρά το γεγονός ότι η γνώμη που διατύπωσε η Επιτροπή δεν δεσμεύει τυπικά το Δικαστήριο, συνιστά παρ'όλα αυτά σημείο αναφοράς και δημιουργεί τεκμήριο υπέρ της εγκυρότητας της επίδικης συμφωνίας υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου, δεδομένου ότι όπως είναι προφανές, οι ρήτρες που περιλαμβάνονται στο άρθρο 2 δίνουν τη δυνατότητα επιλογής των διανομέων με βάση αντικειμενικά ποιοτικά κριτήρια τα οποία σχετίζονται με τα επαγγελματικά προσόντα των μεταπωλητών, του προσωπικού τους και των εγκαταστάσεων τους, και τα οποία καθορίζονται ομοιόμορφα...".
'While the opinion given by the Commission is not formally binding on the Court, it is nevertheless a factor to which the Court may refer, and creates a presumption that the disputed agreement is valid in Community law, on the ground that the clauses in Article 2 clearly allow distributors to be chosen by reference to objective quality criteria relating to the qualifications of the dealer, his staff and his premises, and are laid down in a uniform fashion..."
Η ανάλυση αυτή είναι στην ουσία ταυτόσημη με την αντίστοιχη ανάλυση που γινόταν στην προαναφερθείσα ανακοίνωση της Επιτροπής (σημεία αριθ. 20 και 25).
This analysis is practically identical to that adopted by the Commission in the Notice already referred to (see points 20 and 25 ofthe Notice).
Η ίδια σύγκλιση απόψεων παρατηρείται και αναφορικά με το θέμα της εφαρμογής του άρθρου 85 παράγραφος 3, στις περιπτώσεις που προβάλλεται ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων ο ισχυρισμός ότι η σχετική συμφωνία έχει κοινοποιηθεί στην Επιτροπή η οποία δεν έχει ακόμη αποφανθεί κατά τον χρόνο της κρίσης της υπόθεσης από τον εθνικό δικαστή.
There is a similar convergence of views on the question ofthe application of Article 85(3) in the event that it is argued before a national court that an agreement has been notified to the Commission and that the Commission has not yet stated its position.
Στην απόφαση του Εφετείου των Παρισίων της 3ης Μαρτίου 1993 στην υπόθεση FACAM (που μνημονεύθηκε προηγουμένως στα σημεία 5 και 9) είχαν ήδη επισημανθεί παραλλείψεις στη διαδικασία της κοινοποίησης και είχε προστεθεί ότι:
In its judgment in Facam, (3 March 1993, see points 5 and 9 above) the Paris Court of Appeal noted certain procedural shortcomings in the notification, and went on:
"... εάν η Fédération είχε προβεί στην κοινοποίηση υπό τους όρους που θεσπίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 του κανονισμού 17/62, είναι απίθανο η επίδικη σύμπραξη να είχε τύχει ατομικής απαλλαγής, με βάση τα ουσιαστικά κριτήρια που καθορίζονται στο άρθρο 85 παράγραφος 3 της Συνθήκης ΕΟΚ, αλλά και με βάση τη νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και την πρακτική έκδοσης αποφάσεων της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
"...assuming that the Federation has notified in accordance with the requirements of Article 4(1) of Regulation No 17, it is unlikely that the disputed price agreement would qualify for individual exemption, given the tests laid down in Article 85(3) ofthe EEC Treaty, the case-law developed by the Court of Justice of the European Communities and the practice followed by the Commission of the European Communities in its decisions.
"Όπως έχει διαπιστωθεί, το επίμαχο τιμολόγιο αποτέλεσε μέσο άσκησης μιας πολιτικής περιορισμού του ανταγωνισμού μέσω των εφαρμοζομένων τιμών· συνεπώς, η πρακτική βάσει της οποίας η FACAM προέβαινε στον καθορισμό και την κοινοποίηση ενός επαγγελματικού τιμολογίου με παράλληλη σύσταση για εφαρμογή του, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 85 παράγραφος 1 της Συνθήκης...".
It has been shown that the disputed scale of charges was the vehicle for a pohcy of restricting competition through prices ... it follows that the practice by which Facam drew up and circulated a scale of charges, with the recommendation that it be apphed, is caught by Article 85(1) ofthe Treaty..."
Αλλά και στην προκειμένη περίπτωση η λύση είναι σχεδόν επί λέξει ταυτόσημη με την αντίστοιχη λύση που προτείνεται στην προαναφερθείσα ανακοίνωση (σημεία 28 έως 30), με την οποία εξουσιοδοτούνται τα εθνικά δικαιοδοτικά όργανα να εξετάζουν κατά πόσον η σύπραξη μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο απαλλαγής βάσει της διάταξης του άρθρου 85 παράγραφος 3, ζητώντας τους να ελέγχουν την τήρηση των διατυπώσεων της διαδικασίας κοινοποίησης, και στη συνέχεια την πιθανότητα χορήγησης της σχετικής απαλλαγής.
Here again the approach is almost word for word that ofthe Notice (points 28 to 30), which authorizes the national courts to consider whether a restrictive agreement might qualify for exemption under Article 85(3), asking them to consider whether notification was properly made, and if so how likely it is that exemption might be granted.
Τέλος, η πρόσφατη νομολογία επιβεβαιώνει ότι οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι εθνικές αρχές βάσει του εσωτερικού δικαίου δεν πρέπει "να βλάπτουν την πλήρη και ομοιόμορφη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου και τα αποτελέσματα πράξεων εκτελέσεως του" (Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην ήδη μνημονευθείσα απόφαση WALT WILHELM της 13ης
Recent judgments have confirmed that decisions taken by the domestic authorities on the basis of their own law may not "prejudice the full and uniform application of Community law ofthe effects of measures taken or to be taken to implement it" (Court of Justice in Walt Wilhelm).
Φεβρουαρίου 1969). Σε αυτή τη βάση, οι επιτρεπόμενες πρακτικές βάσει του άρθρου 85 παράγραφοι 1 και 3 της Συνθήκης δεν μπορεί να κηρυχθούν άκυρες βάσει του γαλλικού δικαίου, όπως έκρινε και το Εφετείο των Παρισίων στην απόφαση που εξέδωσε στην μνημονευθείσα υπόθεση M.SWISS της 9ης Δεκεμβρίιου 1992:
Thus a practice which is lawful under Article 85(1) and (3) ofthe Treaty may not be declared void on the basis of French law, as the Paris Court of Appeal held in its judgment in the Swiss case (9 December 1992, already referred to):
"λόγω της αρχής της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου, στόχος της οποίας είναι η εξουδετέρωση κάθε εθνικού μέτρου που ενδέχεται να θέσει σε κίνδυνο την πρακτική αποτελεσματικότητα της Συνθήκης, το Δικαστήριο δεν μπορεί να κηρύξει άκυρη, εν όλω ή εν μέρει, με βάση το γαλλικό δίκαιο του ανταγωνισμού μία στερεότυπη συμφωνία η οποία, στην προκειμένη περίπτωση, κρίνεται σύμφωνη προς τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 3 του άρθρου 85 της Συνθήκης".
"... the principle ofthe primacy of Community law, which stands in the way of any national measure which might compromise the effectiveness ofthe Treaty, prevents the Court from declaring wholly or partially void under French competition law a standard agreement which it considers to be permitted as it stands by Article 85(1) and (3) ofthe Treaty".
Και αντιστρόφως, μία πρακτική που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 85 παράγραφος 1 και δεν μπορεί να υπαχθεί στην απαλλαγή του άρθρου 85 παράγραφος 3, δεν χρειάζεται να εξετάζεται με βάση το άρθρο 10 παράγραφος 2 του διατάγματος της 1ης Δεκεμβρίου 1986, το οποίο απαλλάσσει από την απαγόρευση του άρθρου 7 τις συμπράξεις οι οποίες συμβάλλουν στην οικονομική πρόοδο· (βλ. σχετικά την απόφαση του Εφετείου των Παρισίων της 3ης Μαρτίου 1993 στην υπόθεση FACAM που μνημονεύθηκε προηγουμένως στα σημεία 5 και 9 και την απόφαση του Συμβουλίου Ανταγωνισμού της 4ης Μαΐου 1993, στην υπόθεση QUANTEL στο Β.O.C.C. 1993, σ.
Conversely, a practice which is caught by the ban in Article 85(1) and which would not qualify for exemption under Article 85(3) should not be tested against Article 10(2) ofthe 1986 Order, which exempts Article 7 agreements from the domestic ban if they contribute to economic progress (Paris Court of Appeal 3 March 1993 Facam, points 5 and 9 above; Competition Council 4 May 1993 Quantel, BOCC 1993 p.
180, η οποία εκδόθηκε έπειτα απο την απόφαση αναστολής της διαδικασίας της 26ης Νοεμβρίου 1991 που μνημονεύθηκε προηγουμένως στο σημείο 9 και την απόφαση της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 27ης Ιουλίου 1992).
180, which followed the decision to stay proceedings on 26 November 1991 mentioned at point 9 above, and the decision ofthe European Commission of 27 July 1992).
GAVALDA και G. PARLEANI, Droit des affaires de l'Union Européenne.
­ Gavalda and G. Parleani, Droit des affaires de l'Union Européenne, third edition. 1994
5η έκδοση Dalloz 1994
Dalloz, fifth edition, 1994
Εγκυκλοπαίδειες και λεξικά
Encyclopedias and dictionaries
1 και II σ. 211
1 and Π p. 211
ΙΡΛΑΝΔΙΑ των
IRELAND written by
Damian COLLINS MCCANN FITZGERALD, Δικηγόροι στις Βρυξέλλες
Damián COLLINS MCCANN FITZGERALD, Lawyers in Brussels
Η βασική διάρθρωση της ιρλανδικής νομοθεσίας περί ανταγωνισμού
Basic structure of Irish competition law
Ο νόμος περί ανταγωνισμού του 1991
The Competition Act, 1991
Ο ιρλανδικός νόμος περί ανταγωνισμού του 1991 (στο εξής: "ο νόμος του 1991") ετέθη σε ισχύ την 1η Οκτωβρίου 1991.
Ireland's Competition Act, 1991 (the "1991 Act") came into force on 1 October 1991.
Στόχος του νόμου αυτού είναι "η απαγόρευση, κατ' αναλογία προς τα άρθρα 85 και 86 της Συνθήκης ΕΚ και προς το κοινό συμφέρον, της παρεμπόδισης, του περιορισμού ή της στρέβλωσης τον ανταγωνισμού, καθώς και της κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης". .
Its purpose is to "prohibit by analogy with Articles 85 and 86 ofthe EC Treaty, and in the interests ofthe common good, the prevention, restriction or distortion of competition and the abuse of dominantpositions". positions".
Οι γενικές απαγορεύσεις του νόμου του 1991 στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό σε εκείνες οι οποίες περιέχονται στα άρθρα 85 και 86 της Συνθήκης ΕΚ.
The general prohibitions in the 1991 Act are modelled closely on those contained in Articles 85 and 86 ofthe.
Εντούτοις, τα εν λόγω άρθρα εφαρμόζονται σε περιπτώσεις κατά τις οποίες πρακτικές αντιβαίνουσες στον ανταγωνισμό επηρεάζουν το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.
EC Treaty. However, those Articles apply where anticompetitive behaviour affects trade between Member States.
Για τον λόγο αυτό, ο νόμος του 1991 είναι δυνατό να εφαρμόζεται σε περιπτιόσεις που δεν καλύπτονται από τις απαγορεύσεις των άρθρων 85 και
The 1991 Act prohibitions apply only to anticompetitive activity in Ireland.1For this reason, the 1991 Act may apply to situations not covered by the Articles 85 and 86 prohibitions.
Η απαγόρευση ρυθμίσεων αντίθετων προς τις αρχές του ανταγωνισμού
The prohibition of anticompetitive arrangements