natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο δίκης μεταξύ του Van Ti em και του Υφυπουργού Οικονομίας με αφορμή τη διόρθωση του φόρου κύκλου εργασιών κατά το ποσό του φόρου που κατέβαλε ο Van Ti em κατά την αγορά, για ιδιωτική χρήση, ενός οικοπέδου επί του οποίου παραχώρησε στη συνέχεια δικαίωμα επιφανείας και τον οποίο εξέπεσε με τη δήλωση του λόγω της μεταβιβάσεως του δικαιώματος αυτού θεωρώντας ότι κατά τη σύσταση του δικαιώματος επιφανείας ενήργησε ως εργολάβος κατά την έννοια των σχετικών εθνικών διατάξεων.
The questions were raised in the course of proceedings between Mr Van Tiem and the Netherlands Secretary of State for Finance, following an assessment to turnover tax equal in amount to the tax which Mr Van Tiem had paid on the private purchase of some land over which he had then granted building rights, and which he had deducted on his declaration of liability for turnover tax by reason of the creation of those rights; he took the view that, when granting those rights, he had acted as a trader within the meaning of the national provisions in force.
Με το πρώτο ερώτημα το εθνικό δικαστήριο ερωτά στην ουσία αν η παραχώρηση δικαιώματος επιφανείας επί ακινήτου πρέπει να θεωρηθεί ως οικονομική δραστηριότητα κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2 της έκτης οδηγίας.
In its first question the Hoge Raad sought, in essence, to establish whether the grant of building rights over immovable property should be regarded as an economic activity as defined by Article 4 (2) of the Sixth Directive.
Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει, πρώτον, να εξεταστεί αν η παραχώρηση δικαιώματος επιφανείας επί ακινήτου μπορεί να θεωρηθεί ως "εκμετάλλευση" του κατά την έννοια της προαναφερθείσας διάταξης.
In order to answer that question the Court found it appropriate first to establish whether the grant of building rights over immovable property may be regarded as "exploitation" of such property for the purpose of Article 4 (2).
Πρέπει να σημειωθεί πρώτον ότι το άρθρο 4 της οδηγίας οριοθετεί για τον ΦΠΑ ευρύτατο πεδίο εφαρμογής που περιλαμβάνει όλα τα στάδια της παραγωγής, της διανομής και της παροχής υπηρεσιών.
The Court ruled, in the first place, that Article 4 of the Directive gives VAT a very wide scope, embracing all the stages of production, distribution and the provision of services.
Επομένως πρέπει να διαπιστωθεί ότι η εκ μέρους του κυρίου ακινήτου παραχώρηση σε τρίτο δικαιώματος επιφανείας επί του ακινήτου πρέπει να θεωρηθεί ως εκμετάλλευση του ακινήτου αν γίνεται έναντι αμοιβής για ορισμένη περίοδο.
The Court explained, in the second place, that the concept of "exploitation", in accordance with the requirements of the principle of neutrality for the common system of VAT, refers to all transactions -irrespective of their legal form - which seek to derive from property income on a continuing basis.
Το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα του Hoge Raad αναφέρεται στο ζήτημα αν στην περίπτωση που το κράτος μέλος έκανε χρήση της δυνατότητας να θεωρήσει ως ενσώματα αγαθά τα εμπράγματα δικαιώματα τα οποία παρέχουν στον δικαιούχο
It therefore concluded that the granting by the owner of immovable property to another person of building rights in respect of that property
εξουσία χρήσεως επί ακινήτων, ο όρος μεταβίβαση που χρησιμοποιείται στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 5 της οδηγίας περιλαμβάνει και τη σύσταση εμπραγμάτου δικαιώματος χρήσεως.
The second question submitted by the Hoge Raad deals with whether, when a Member State has made use of the option to treat as tangible property any rights in rem giving the holder thereof a right of user over immovable property, the term "transfer" used in Article 5 (1) must be interpreted as also covering the creation of such a right.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η διάταξη αυτή δίνει τον ορισμό μιας από τις φορολογητέες πράξεις, της παραδόσεως αγαθών.
The Court recalled that Article 5 (1) defines one of the taxable transactions, namely the supply of goods.
Παράδοση αγαθών είναι "η μεταβίβαση της εξουσίας να διαθέτει κανείς ενσώματο αγαθό ως κύριος".
The supply of goods consists in "the transfer of the right to dispose of tangible property as owner".
Η παράγραφος 3 του άρθρου 5 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να θεωρήσουν ως ενσώματα αγαθά κατά την έννοια της παραγράφου 1 "τα εμπράγματα δικαιώματα τα οποία παρέχουν στον δικαιούχο εξουσία χρήσεως επί ακινήτων".
Article 5 (3) provides that Member States may consider tangible property under Article 5 (1) to include "rights in rem giving the holder thereof a right of user over immovable property".
Με την ευχέρεια που έχουν δηλαδή τα κράτη μέλη μπορεί να θεωρηθεί η σύσταση δικαιώματος χρήσεως επί ακινήτου ως μεταβίβαση κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1 της έκτης οδηγίας.
The option thereby conferred on Member States allows the creation of a right of user over immovable property to be regarded as a transfer for the purpose of Article 5 (1) of the Sixth Directive.
Το Δικαστήριο κρίνει :
The Court ruled as follows:
Η εκ μέρους του κυρίου του ακινήτου παραχώρηση δικαιώματος επιφανείας επ'αυτού προς τρίτον με την οποία αυτός αποκτά εξουσία χρήσεως επί του ακινήτου επί ορισμένη περίοδο και έναντι αμοιβής, πρέπει να θεωρηθεί ως οικονομική δραστηριότητα που περιλαμβάνει την εκμετάλλευση ενσωμάτου αγαθού προς τον σκοπό αντλήσεως εσόδων διαρκούς χαρακτήρος κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, τελευταία φράση της έκτης οδηγίας.
The granting by the owner of immovable property to another person of building rights in respect of that property, by authorizing that person to use the immovable property for a specified period in return for payment, must be regarded as exploitation of tangible property for the purpose of obtaining income therefrom on a continuing basis within the meaning of the second sentence of Article 4 (2) of the Sixth Directive;
Στην περίπτωση όπου το κράτος μέλος έκανε χρήση της δυνατότητας που παρέχει το άρθρο 5, παράγραφος 3, σημείο β, της έκτης οδηγίας, να θεωρήσει ως ενσώματα αγαθά τα εμπράγματα δικαιώματα που δίνουν στον δικαιούχο εξουσία χρήσεως επί ακινήτων, ο όρος μεταβίβαση που χρησιμοποιείται στην πρώτη παράγραφο του εν λόγω άρθρου έχει την έννοια ότι περιλαμβάνει και τη σύσταση τέτοιου εμπραγμάτου δικαιώματος.
In so far as a Member State has made use of the possibility provided by Article 5 (3) (b) of the Sixth Directive to consider rights in rem giving the holder thereof a right of user to be tangible property, the term "transfer" used in Article 5 (1) must be interpreted as also covering the creation of such a right;
Πρότεινε δε τις ακόλουθες απαντήσεις :
He proposed that the Court should rule as follows:
Στην περίπτωση που το κράτος μέλος έκανε χρήση της δυνατότητας που παρέχει το άρθρο 5, παράγραφος 3, σημείο β της έκτης οδηγίας, να θεωρήσει ως ενσώματα αγαθά ορισμένα εμπράγματα δικαιώματα χρήσεως, η σύσταση τέτοιου δικαιώματος χρήσεως πρέπει να φορολογηθεί όπως η παράδοση ακινήτου.
When a Member State has made use of the possibility provided by Article 5 (3) (b) of the Sixth Directive of considering certain rights of user in rem to be tangible property, the creation of such a right of user must be taxed in the same way as the supply of goods.
"Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Συνδυασμένη ονοματολογία -Δασμολογικές κλάσεις - Μικρομετρητές για τη χρωματογραφία" (τρίτο τμήμα)
Case C-218/89 Shimadzu Europa GmbH ν Oberfinanzdirektion Berlin - 4 December 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Free movement of goods - Combined nomenclature - Tariff headings - Microprocessor-controlled analysis apparatus for chromatography) (Third Chamber)
Με Διάταξη της 16ης Ιουνίου 1989 που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Ιουλίου του ίδιου έτους, το Bundesfinanzhof υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία της κλάσεως 9830 της συνδυασμένης ονοματολογίας που αποτελεί παράρτημα της δασμολογικής και στατιστικής ονοματολογίας και του κοινού δασμολογίου.
By order of 16 June 1989, which was received at the Court on 13 July 1989, the Bundesfinanzhof referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Heading No. 9030 of the Combined Nomenclature contained in the annex to the tariff and statistical Nomenclature and the Common Customs Tariff.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο δίκης μεταξύ των προαναφερθέντων διαδίκων σχετικά με τη δασμολογική κατάταξη μικρομετρητών για τη χρωματογραφία που εισήγαγε η Shimadzu.
The question was raised in the course of proceedings between the parties mentioned above, concerning the tariff classification of microprocessor-controlled analysis apparatus for chromatography imported by Shimadzu.
"Η συνδυασμένη ονοματολογία που περιέχεται στο παράρτημα του κανονισμού 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι συσκευές που χρησιμεύουν για τη μέτρηση ή τον έλεγχο ηλεκτρικών μεγεθών μόνο προς συλλογή, υπολογισμό και επεξεργασία στοιχείων στον τομέα της χρωματογραφίας, δεν εμπίπτουν στη δασμολογική κλάση 9030."
"The combined nomenclature in the Annex to Council Regulation (EEC) No. 2658/87 of 23 July 1987 on the tariff and statistical nomenclature and on the Common Customs Tariff must be interpreted as meaning that equipment which measures or checks electrical quantities only for the purpose of collecting, evaluating and processing data in the field of chromatography does not fall within heading No. 9030."
Q_ïmKê & _sisaïïgàêo & _£aEl_Q£tQ_LËD2_Qy^ συι/£§β1ασπ_ΐΰς_2ας_ΰΚΪ$οβΕίδΰ_1228^
Mr Advocate General Lenz delivered his Opinion at the sitting on 2 October 1990.
υποθ. C-208/88 : Επιτροπή τον Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Βασιλείου της Δανίας
- 5 components by measuring electrical quantities does not fall under subheading 90.28 A II a) but rather under subheading 90.28 A II b), unless another function of the apparatus which proves to be more important justifies its being classified under some other tariff heading".
06.12.1990 "Φορολογία - Οδηγία 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου - Ασυμβίβαστη εθνική νομοθεσία" (ολομέλεια)
Case C-208/88: Commission of the European Communities ν Kingdom of Denmark - 6 December 1990 (Taxation - Council Directive 69/169/EEC - National legislation inconsistent therewith) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 17 Αυγούστου 1988 η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή και ζήτησε να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Δανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ καθότι θέσπισε και διατήρησε σε ισχύ όριο ατελούς εισαγωγής που περιορίζεται στα 18 λ\τρα για τον ζύθο ο οποίος εισάγεται με τις προσωπικές αποσκευές των ταξιδιωτών, κατά παράβαση των διατάξεων της οδηγίας 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου.
By application lodged on 17 August 1988, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by introducing and maintaining in force an allowance limited to 10 litres for beer imported in travellers' personal luggage, contrary to the provisions of Council Directive 69/169/EEC, the Kingdom of Denmark had failed to fulfil its obligations under the EEC Treaty.
Η Επιτροπή φρονεί ότι η εν λόγω ατελής εισαγωγή αντιβαίνει στα άρθρα 2, παράγραφος 1 και 3, παράγραφος 2 της εν λόγω οδηγίας διότι η εισαγωγή ποσότητας ζύθου μεγαλύτερης των 10 λίτρων δεν μπορεί να θεωρηθεί συστηματικά ότι έχει εμπορικό χαρακτήρα.
The Commission considered that the contested allowance was contrary to Articles 2 (1) and 3 (2) of the aforesaid directive on the ground that the importation of more than 10 litres of beer could not be regarded as automatically having a commercial character.
Η Δανική Κυβέρνηση υποστηρίζει στην ουσία ότι η υπέρβαση του ορίου που καθορίζεται με το επίδικο μέτρο αποτελεί τεκμήριο εμπορικού χαρακτήρα της εισαγωγής που αποκλείει, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 2 της οδηγίας, τη δασμολογική απαλλαγή.
The Danish Government contended, in essence, that the fact of exceeding the limit set by the contested measure raised a presumption that the importation was of a commercial character which, in accordance with Article 3 (2) of the directive, ruled out enjoyment of the allowance.
Η εν λόγω Κυβέρνηση παρατηρεί ότι η θέσπιση του εν λόγω τεκμηρίου ήταν αναγκαία λόγω των πολυαρίθμων καταχρήσεων εκ μέρους των ταξιδιωτών, οι οποίοι εισάγουν ατελώς μεγάλες ποσότητες ζύθου (μέχρι 508 λίτρα ανά όχημα), προς λιανική μεταπώληση και λόγω της δυσχέρειας που προκύπτει, να εξακριβώνεται κατά περίπτωση αντικειμενικά και χωρίς να θίγεται η ασφάλεια του δικαίου αν κάθε εισαγωγή έχει ή όχι εμπορικό χαρακτήρα.
It submitted that the creation of that presumption was necessary on account of the numerous abuses by travellers importing large quantities of beer free of duty (up to 500 litres per car) for subsequent sale by retail, and in view of the difficulty of verifying case by case, with complete impartiality and legal certainty, whether or not the imports had a commercial character.
Η Δανική Κυβέρνηση προσθέτει ότι ο όγκος του οινοπνεύματος που περιέχεται σε 10 λίτρα ζύθου ισούται με το οινόπνευμα 4 λίτρων οίνου που είναι και το ανώτατο όριο το οποίο μπορεί να εισαχθεί ατελώς κατά το άρθρο 4, παράγραφος 1 της οδηγίας και, κατά συνέπεια, το επίδικο μέτρο δεν αντιβαίνει στις διατάξεις της οδηγίας.
The Danish Government further submitted that the volume of alcohol contained in ten litres of beer was equivalent to that of four litres of wine, which is the maximum quantity qualifying for the allowance under Article 4 (1) of the directive; consequently, the contested measure had been adopted in conformity with the provisions of that directive.
Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου τα κράτη μέλη διατηρούν στον εν λόγω τομέα μόνο την περιορισμένη αρμοδιότητα που τους αναγνωρίζουν οι διατάξεις των εν λόγω οδηγιών.
The Court noted that it had consistently held that, in the area in question, Member States are left only with the restricted power given to them by the actual provisions of the directives in question.
Οι διατάξεις όμως αυτές δεν προβλέπουν τη δυνατότητα θεσπίσεως ποσοτικών ορίων για τα εμπορεύματα που δεν αναφέρονται ρητά στο άρθρο 4, παράγραφος 1 της οδηγίας 69/169.
No provision was made in those directives for laying down quantitative limits for goods not expressly referred to in Article 4 (1) of Directive 69/169.
Το Βασίλειο της Δανίας, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ ατέλεια για την εισαγόμενη με τις προσωπικές αποσκευές των ταξιδιωτών μπύρα μέχρι ποσότητα 18 λίτρων, σε αντίθεση προς τις διατάξεις της οδηγίας 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης ΜαΤου 1969, 'περί εναρμονίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων, των σχετικών με τις απαλλαγές από τους φόρους κύκλου εργασιών και τους ειδικούς φόρους καταναλώσεως που εισπράττονται κατά την εισαγωγή, στο πλαίσιο της διεθνούς κυκλοφορίας των ταξιδιωτών', όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 87/198/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 16ης Μαρτίου 1987, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
By introducing and maintaining in force an allowance limited to 10 litres for beer imported in travellers' personal luggage, contrary to the provisions of Council Directive 69/169/EEC of 28 May 1969 on the harmonization of provisions laid down by law, regulation or administrative action relating to exemption from turnover tax and excise duty on imports in international travel, as amended by Council Directive 87/198/EEC of 16 March 1987, the Kingdom of Denmark has failed to fulfil its obligations under the EEC Treaty.
Πρότεινε δε στο Δικαστήριο :
He submitted that the Court should:
υποθ. C-367/88 : Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιρλανδίας
"- uphold, against Denmark and Ireland respectively, the Commission's claims that they have failed to fulfil their obligations.
86.12.1990 "Φορολογία - Οδηγία 69/169/ΕΟΚ του Συμβουλίου - Οδηγίες της Διοικήσεως που δεν συμβιβάζονται προς την οδηγία" (ολομέλεια)
order the Member States in question to bear the costs".
Η Επιτροπή φρονεί ότι η εν λόγω ατελής εισαγωγή αντιβαίνει στα άρθρα 2, παράγραφος 1 και 3, παράγραφος 2 της εν λόγω οδηγίας διότι η εισαγωγή ποσότητας ζύθου μεγαλύτερης των 12 λίτρων δεν μπορεί να θεωρηθεί συστηματικά ότι έχει εμπορικό χαρακτήρα.
Case C-367/88: Commission of the European Communities ν Ireland - 6 December 1990 (Taxation - Council Directive 69/169/EEC - Administrative instructions inconsistent therewith) (Full Court)
Η Ιρλανδική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η εισαγωγή ζύθου πρέπει να υπόκειται στους ίδιους ποσοτικούς περιορισμούς όπως και τα αλκοολούχα ποτά που απαριθμούνται στο άρθρο 4, παράγραφος 1, σημείο β της οδηγίας διότι, πάνω από ορισμένες ποσότητες, ο όγκος οινοπνεύματος που περιέχεται στον ζύθο ισούται
By application lodged on 10 December 1988, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by introducing and maintaining in force an allowance limited to 12 litres for beer imported in travellers' personal luggage, contrary to the provisions of Council Directive 69/169/EEC Ireland had failed to fulfil its obligations under the EEC Treaty.
- 7 - με το οινόπνευμα της ανώτατης ποσότητας των ποτών αυτών που μπορεί να εισαχθεί ατελώς, όπως προβλέπει η οδηγία.
Ireland contended that the importation of beer had to be subject to the same quantitative restrictions as the alcoholic beverages listed in Article 4 (1) (b) of the directive, on the ground that, beyond a certain quantity, the volume of alcohol contained in the beer was equal to that of the maximum quantity of those beverages which could qualify for the allowance laid down by the directive.
Η Ιρλανδική Κυβέρνηση υποστηρίζει εξάλλου ότι το επίδικο μέτρο ήταν αναγκαίο λόγω των πολυαρίθμων καταχρήσεων εκ μέρους των ταξιδιωτών που εισήγαγαν ατελώς μεγάλες ποσότητες ζύθου (μέχρι 120 λίτρα ανά όχημα) προς λιανική μεταπώληση και λόγω του ότι ήταν δύσκολο να εξετάζεται κατά περίπτωση αν η εισαγωγή έχει ή όχι εμπορικό χαρακτήρα δεδομένου ότι είναι αδύνατον να ελεγχθεί το βάσιμο της δικαιολογίας που προβάλλουν οι ταξιδιώτες.
The Irish Government also contended that the contested measure was necessary on account of the numerous abuses by travellers importing large quantities of beer free of duty (up to 120 litres per car) for subsequent sale by retail, and in view of the difficulty of verifying case by case whether or not the imports had a commercial character given the impossibility of establishing with certainty whether travellers were telling the truth when justifying themselves.
Πράγματι η θέσπιση ποσοτικού ορίου είναι δυνατή μόνο με τροποποίηση της οδηγίας 69/169 από άλλη ή στο πλαίσιο μέτρου διασφαλίσεως, όπως προβλέπει η Συνθήκη.
A quantitative limit of that kind could not be introduced except under a directive amending Directive 69/169 or by means of a protective measure provided for by the Treaty.
Επ'αυτού πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, το αμάχητο τεκμήριο του εμπορικού χαρακτήρα της εισαγωγής εφόσον πρόκειται για ποσότητα ζύθου μεγαλύτερη ορισμένου ορίου, σημαίνει ότι στο κείμενο του άρθρου 4 της οδηγίας προστίθεται ένα προϊόν το οποίο δεν αναφέρει η διάταξη αυτή.
In that regard the Court emphasized that it had held that an irrebuttable presumption that an importation had a commercial character, where it exceeded a given number of litres of beer, was tantamount to adding to the wording of Article 4 of the directive goods not referred to therein.
Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση όπου το αμάχητο αυτό τεκμήριο ισχύει, δυνάμει του επιδίκου εθνικού μέτρου, μόνο στις σχέσεις μεταξύ των ταξιδιωτών και της δημόσιας Διοίκησης διότι η υποχρέωση των πρώτων να προσφύγουν στα δικαστήρια προκειμένου να αποδείξουν ότι η εισαγωγή δεν έχει εμπορικό χαρακτήρα καταλήγει, στην πράξη, στο ίδιο αποτέλεσμα.
The same held true where such an irrebuttable presumption applied, by virtue of the contested national measure, only in dealings between travellers and the public authorities since the obligation on the former to institute proceedings in the courts in order to establish that an importation had no commercial character led in practice to the same result.
Πράγματι, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των εν λόγω διαφορών, είναι πρακτικά αδύνατη η προσφυγή στα δικαστήρια.
In view of the nature of the disputes in question, recourse to judicial proceedings served no practical purpose.
Καταδικάζει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα."
By introducing and maintaining in force an allowance limited to 12 litres for beer imported in travellers' personal luggage, contrary to the provisions of Council Directive 69/169/EEC of 28 May 1969 on the harmonization of provisions laid down by
- S - υποθ.
Ireland is ordered to pay the costs.'
C-188/88 : Uirtschaftsverei nigung Eisen- und Stahlindustrie (UESI) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Opinion: see Case C-208/88, above.
06.12.1990 "Βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα - Ενισχύσεις στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα - 'Ελεγχος νομιμότητας" (έκτο τμήμα)
Case C-180/88: Wirschaftsvereinigung Eisen- und Stahlindustrie (WESI) ν Commission of the European Communities - 6 December 1990 (Iron and steel industry - Aid for the iron and steel industry - Review of legality) (Sixth Chamber)
Την 1η Ιουλίου 1988 η UESI άσκησε, δυνάμει του άρθρου 33 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, προσφυγή με την οποία ζήτησε τη μερική ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής της 26ης Μαΐου 1988 κατά το μέρος που η Επιτροπή αρνήθηκε να λάβει μέτρα κατά των ενισχύσεων που κατέβαλε στην επιχείρηση British Steel Corporation η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίες, κατά την προσφεύγουσα, είναι παράνομες ως μη απαραίτητες ή μη εγκριθείσες.
On 1 July 1988 WESI lodged an application under Article 33 of the ECSC Treaty asking the Court to declare void the Commission Decision of 26 May 1988 in so far as the Commission had refused to adopt measures against the aid granted by the Government of the United Kingdom to the British Steel Corporation which, in the applicant's view, was illegal on the ground that it was not essential or that it had never been authorized.
Επικουρικώς δε, βάσει του άρθρου 35 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, άσκησε προσφυγή ακυρώσεως κατά της σιωπηρής αποφάσεως της Επιτροπής που αρνήθηκε να λάβει τα μέτρα τα οποία είχε ζητήσει με το από 30 Μαρτίου 1988 έγγραφο η προσφεύγουσα.
In the alternative, WESI applied under Article 35 of the ECSC Treaty for a declaration that the implied decision refusing to adopt the measures requested in its letter to the Commission of 30 March 1988 was void.
Πρέπει να σημειωθεί ότι με το έγγραφο της 30ής Μαρτίου 1988, και το σχετικό παράρτημα, η προσφεύγουσα επιδίωκε να αποδείξει το παράνομο των ενισχύσεων που είχε επιτρέψει η Επιτροπή.
The Court observed that, in its letter of 30 March 1988 and annex thereto, the applicant had sought to demonstrate the illegality of granting the aid authorized by the Commission.
Η μνεία και μόνο οτο παράρτημα αυτό των ενισχύσεων που επιτρέπονται ως ανεκτές δεν αποδεικνύει ότι η απόφαση την οποία η Επιτροπή όφειλε, κατά την προσφεύγουσα, να λάβει θα έπρεπε να αναφέρεται όχι μόνο στις επιτρεπόμενες ενισχύσεις αλλά και στις μη επιτρεπόμενες.
The mere reference to the permitted aid in that annex does not prove that the decision which the Commission was, according to the Commission, required to take should have covered not only the authorized aid but also the unauthorized aid.
Πράγματι η προσφεύγουσα έθεσε ουσιαστικά το ζήτημα των μη επιτρεπομένων ενισχύσεων με το δεύτερο έγγραφο της 20ής ΜαΤου 1988.
It was only in its second letter, dated 20 May, that the applicant had raised the substantive question of the unauthorized aid.
Η Επιτροπή απάντησε στο έγγραφο αυτό με το από 25 Ιουλίου 1988 έγγραφο.
The Commission replied to it in its letter of 25 July 1988.
Το έγγραφο αυτό δεν προσεβλήθη εγκαίρως και επομένως δεν υπόκειται σε προσφυγή.
Since that letter had not been challenged in time, it could no longer be the subject of legal action.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έλαβε αρνητική απόφαση, ρητή ή σιωπηρή όσον αφορά τα ληπτέα μέτρα σχετικά με τις μη επιτρεπόμενες ενισχύσεις.
It followed from the foregoing that the Commission could not be held to have taken an express or implied decision of refusal regarding the measures to be adopted in connexion with the unauthorized aid.