natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 11 του ιδίου κανονισμού προβλέπει μια τέτοια εξαίρεση, ορίζοντας ότι, «υπό την επιφύλαξη άλλων κοινοτικών διατάξεων, ο παρών κανονισμός δεν εμποδίζει την υιοθέτηση ή την εφαρμογή από τα κράτη μέλη ποσοτικών περιορισμών κατά την εξαγωγή που επιβάλλονται για λόγους δημοσίας ηθικής, δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφαλείας, προστασίας της υγείας και της ζωής των ανθρώπων και των ζώων ή διατηρήσεως των φυτών, προστασίας των εθνικών θησαυρών που έχουν καλλιτεχνική, ιστορική ή αρχαιολογική αξία ή προστασίας της βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας.»
Article 11 of the Export Regulation provides for such an exception by providing that: 'Without prejudice to other Community provisions, this Regulation shall not preclude the adoption or application by a Member State of quantitative restrictions on exports on grounds of public morality, public policy or public security; the protection of health and life of humans, animals or plants; the protection of national treasures possessing artistic, historic or archaeological value, or the protection of industrial and commercial property.'
Καίτοι στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να αποφασίσει αν το άρθρο 11 όπως ερμηνεύθηκε
Although it is for the national court to decide whether Article 11, as interpreted by the Court of Justice, applies to the facts and measures which it is called on to appraise, it should, however, be observed that it is common ground that the exportation of goods capable of being used for military purposes to a country at war with another country may affect the public
• Το άρθρο 113 της Συνθήκης ΕΚ και, ειδικότερα, το άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2603/89 του Συμβουλίου, της20ής Δεκεμβρίου 1969, περί θεσπίσεως κοινού καθεστώτος εξαγωγών οεν απαγορεύουν τη θέσπιση εθνικών διατάξεων που έχουν εφαρμογή στο εμπόριο με τρίτες χώρες δυνάμει των οποίων η εξαγωγή προϊόντος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για στρατιωτικούς σκοπούς εξαρτάται από τη χορήγηση άδειας για τον λόγο ότι η άδεια αυτή ήταν αναγκαία προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος σοβαρής διαταραχής των εξωτερικών σχέσεων η οποία ενδέχεται να επηρεάσει τη δημόσια ασφάλεια κράτους μέλους υπό την έννοια του άρθρου 11 του κανονισμού»
'Article 113 of the EC Treaty, and in particular Article 11 of Council Regulation (EEC) No 2603/69 of 20 December 1969 establishing common rules for exports, do not preclude national provisions applicable to trade with nonmember countries under which the export of a product capable of being used for military purposes is subject to the issue of a licence on the ground that this is necessary in order to avoid the risk of a serious disturbance to its foreign relations which may affect the public security of a Member State within the meaning of Article 11 of the regulation.'
Ο γενικός εισαγγελέας F. G.
Advocate General EG.
θεωρεί ότι στην υπόθεση Werner πρέπει να δοθεί η ακόλουθη απάντηση:
He considered that the Court could reply as follows:
«Το άρθρο 113 της Συνθήκης, όπως εφαρμόζεται με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2603/69 του Συμβουλίου, δεν απαγορεύει σε ένα κράτος μέλος να προβλέπει ότι απαιτείται άδεια για την εξαγωγή προς τρίτη χώρα ενός προϊόντος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για στρατιωτικούς σκοπούς ή να αρνείται τη χορήγηση της άδειας αυτής με την αιτιολογία ότι η άρνηση είναι αναγκαία για την προστασία της ασφάλειας του κράτους μέλους λόγω του ότι υπάρχει κίνδυνος σοβαρής διαταράξεως των εξωτερικών του σχέσεων.»
'Article 113 of the Treaty, as implemented by Council Regulation (EEC) No 2603/69, does not preclude a Member State from requiring a licence for the export to a nonmember State of a product capable of being used for military purposes or the refusal of such a licence on the ground that refusal was necessary to protect the security of the Member State owing to the risk of a serious disruption of its external relations.'
Υποθ. C-83/94 Peter Leifer κ.λπ.
Case C-83/94 Peter Leifer and Others
Προδικαστική «Κοινή εμπορική πολιτική — Εξαγωγή προϊόντων διπλής χρήσεως» (Ολομέλεια)
Preliminary ruling (Common commercial policy (Full Court) establishing common rules for exports as amended by Council Regulation (EEC) No 3918/91 of 19 December 1991.
Με διάταξη της 21ης Φεβρουαρίου 1994, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 7 Μαρτίου 1994, το Landgericht Darmstadt υπέβαλε στο Δικαστήριο έξι προδικαστικά ερωτήματα ως
By order of 21 February 1994, received at the Court on 7 March 1994, the Landgericht (Regional Court) Darmstadt referred to the Court for a preliminary ruling six questions on the interpretation of Articles 113, 223(l)(b) and 224 of the EC Treaty, and Articles 1 and 11 of Council Regulation (EEC) No 2603/69
προς την ερμηνεία των άρθρων 113, 223, παράγραφος 1, στοιχείο β', και 224 της Συνθήκης ΕΚ, καθώς και των άρθρων 1 και 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2603/69 του Συμβουλίου, περί θεσπίσεως κοινού καθεστώτος εξαγωγών, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3918/91 του Συμβουλίου.
are charged in the main proceedings with having delivered plant, plant parts and chemical products to Iraq from 1984 to 1988 without having the necessary expon licences.
Υπενθυμίζεται καταρχάς ότι, δυνάμει του άρθρου 113 της Συνθήκης, η κοινή εμπορική πολιτική στηρίζεται σε ενιαίες αρχές, ιδίως σε ό,τι αφορά τις μεταβολές δασμολογικών συντελεστών, τη σύναψη δασμολογικών και εμπορικών συμφωνιών, την ενοποίηση των μέτρων ελευθερώσεως, την πολιτική εξαγωγών και τα μέτρα εμπορικής άμυνας.
So, national rules whose effect is to prevent or restrict the export of certain products fall within the scope of the common commercial policy within the meaning of Article 113 of the Treaty.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο ποινικής δίκης κατά των Leifer, Krauskopf και Holzer, οι οποίοι κατηγορούνται στο πλαίσιο της κύριας δίκης ότι, κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 1984 και 1988, παρέδωσαν στο Ιράκ εγκαταστάσεις, τμήματα εγκαταστάσεων και χημικά προϊόντα χωρίς τις απαιτούμενες άδειες εξαγωγής.
Under Paragraph 2 of the Außenwirtschaftsgesetz (Law on Foreign Trade, hereinafter 'the AWG'), the government is empowered to prescribe by regulation which legal transactions and activities may be prohibited or require a licence.
Κατά το άρθρο 2 του Außenwirtschaftsgesetz (νόμος περί του εξωτερικού εμπορίου, στο εξής: AWG), η κυβέρνηση εξουσιοδοτείται να ορίζει, εκδίδοντας διατάγματα, τις νομικές πράξεις ή τις ενέργειες οι οποίες μπορούν να απαγορευθούν ή να εξαρτηθούν από προηγούμενη άδεια.
The German Government adopted the Außenwirtschaftsverordnung (Regulation on Foreign Trade, hereinafter 'the AWV'), Annex AL to which specifies the goods which require a licence. The list covers the goods exported by the defendants in the main proceedings.
Επομένως, εθνική ρύθμιση που αποσκοπεί να εμποδίσει ή να περιορίσει την εξαγωγή ορισμένων προϊόντων εμπίπτει στην κοινή εμπορική πολιτική υπό την έννοια του άρθρου 113 της Συνθήκης.
Since full responsibility for commercial policy was transferred to the Community by Article 113(1), national measures of commercial policy are therefore permissible only if they are specifically authorized by the Community.
Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται από το γεγονός ότι ο περιορισμός αφορά εμπορεύματα διπλής χρήσεως.
The Public Prosecutor, Darmstadt, considered that the exports in question had appreciably disturbed the international relations of the Federal Republic of Germany and he therefore brought criminal proceedings in respect of the offence committed.
Η φύση των προϊόντων αυτών δεν μπορεί πράγματι να έχει ως συνέπεια να εκφεύγουν τα προϊόντα αυτά του πεδίου εφαρμογής της κοινής εμπορικής πολιτικής.
However, the Landgericht, the court making the reference, is unsure whether the Federal Republic of Germany has the power, as a Member State of the European Community, to adopt export licensing procedures in relation to trade with nonmember countries and to impose criminal penalties in that regard.
Η Κυβέρνηση εξέδωσε διάταγμα με τον τίτλο Außenwirtschaftsverordnung (κανονιστική απόφαση περί του εξωτερικού εμπορίου, στο εξής: AWV), της οποίας το παράρτημα AL αναφέρει ειδικά τα εμπορεύματα που υπόκεινται σε άδεια.
Question 2 seeks to establish whether a Member State may, exceptionally, adopt national measures restricting the export of dual-use goods to nonmember countries pursuant to Article 223(l)(b) or Article 224 of the Treaty, or on the basis of Article 11 of Council Regulation (EEC) No 2603/69 of 20 December 1969 establishing common rules for exports (hereinafter 'the Export Regulation').
Επί του δευτέρου ερωτήματος
See the reply of the Court in Case C-70/94, above.
Ο εισαγγελέας του Darmstadt φρονεί ότι, λόγω της εξαγωγής αυτής, οι διεθνείς σχέσεις της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας έχουν διαταραχθεί αισθητά οπότε άσκησε ποινική δίωξη κατά της διαπραχθείσας παραβάσεως.
By its first question the national court seeks to ascertain whether Article 113 of the Treaty is to be interpreted as meaning that national rules restricting exports of dual-use goods to nonmember countries fall within the scope of that article and, if so, whether the Community has exclusive competence in that regard.
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται ωστόσο αν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έχει αρμοδιότητα να θεσπίσει, ως κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, διαδικασίες αδείας εξαγωγής για το εμπόριο με τις τρίτες χώρες και τις σχετικές ποινικές κυρώσεις.
This question essentially concerns the application of the principle of proportionality and seeks to ascertain more particularly whether Article 11 of the Export Regulation permits Member States either to impose on applicants for an export licence the burden of proving that dual-use goods are for civil use, or to refuse a licence if the goods are objectively suitable for military use.
Με το δεύτερο ερώτημα ερωτάται αν ένα κράτος μέλος μπορεί, κατ' εξαίρεση, να θεσπίσει εθνικά μέτρα περιορισμού της εξαγωγής εμπορευμάτων διπλής χρήσεως προς τρίτες χώρες δυνάμει του άρθρου 223, παράγραφος 1, στοιχείο β', ή 224 της Συνθήκης ή ακόμη βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2603/69 του Συμβουλίου, περί θεσπίσεως κοινού καθεστώτος εξαγωγών (στο εξής: κανονισμός).
Article 113 of the Treaty provides that the common commercial policy is to be based on uniform principles, particularly in regard to changes in tariff rates, the conclusion of tariff and trade agreements, the achievement of uniformity in measures of liberalization, export policy and measures to protect trade.
Με το πρώτο ερώτημα το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν το άρθρο 113 της Συνθήκης έχει την έννοια ότι οι εθνικές ρυθμίσεις που περιορίζουν τις εξαγωγές εμπορευμάτων διπλής χρήσεως προς τρίτες χώρες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του και αν, σε περίπτωση
Since Article 11 forms an exception to the principle of the freedom to export goods laid down in Article 1 of the Export Regulation, it must be interpreted in a way which does not extend its effects beyond what is necessary for the protection of the interests which it is intended to guarantee.
(Βλ την απάντηση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-70/94, ανωτέρω)
Implementation of such a common commercial policy requires a non-restrictive interpretation of that concept, so as to avoid disturbances in intraCommunity trade by reason of the disparities which would then exist in certain sectors of
Το εθνικό δικαστήριο ερωτά κατ' ουσίαν αν και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, υπό ποιες προϋποθέσεις τα κράτη μέλη μπορούν να κολάσουν τη μη τήρηση της διαδικασίας χορηγήσεως αδείας με ποινικές κυρώσεις.
It is for the national court to consider whether the position as stated in its questions is based on a correct interpretation of its national law and then to assess whether the measures in question are necessary and appropriate to achieve the objectives pursued and whether or not those objectives could have been attained by less restrictive measures.
Πρέπει να τονιστεί συναφώς ότι η ευχέρεια ποινικού κολασμού για κάθε μη τήρηση της διαδικασίας αυτής εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών.
However, depending on the circumstances, the competent national authorities have a certain degree of discretion when adopting measures which they consider to be necessary in order to guarantee public security in a Member State within the meaning indicated above.
Καίτοι όμως το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει επομένως εθνική ρύθμιση επιβάλλουσα κυρώσεις για τη μη τήρηση της υποχρεώσεως αυτής, οι προβλεπόμενες ποινικές κυρώσεις δεν μπορούν πάντως να είναι δυσανάλογες σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό της προστασίας της δημόσιας ασφάλειας.
When the export of dual-use goods involves a threat to the public security of a Member State, those measures may include a requirement that an applicant for an export licence show that the goods are for civil use and also, having regard to specific circumstances such as inter alia the political situation in the country of destination, that a licence be refused if those goods are objectively suitable for military use.
Πρέπει να υπομνησθεί συναφώς ότι το άρθρο 11, ως εξαίρεση από την αρχή της ελευθερίας των εξαγωγών που εξαγγέλλει το άρθρο 1 του κανονισμού, πρέπει να ερμηνευθεί ούτως ώστε τα αποτελέσματα του να μην επεκτείνονται πέραν του αναγκαίου μέτρου για την προστασία των συμφερόντων τα οποία αποσκοπεί να διασφαλίσει.
That conclusion is not affected by the exceptions referred to in Article 11 of the Export Regulation since they are open to judicial review so that the fact that a Member State may rely on those exceptions does not prejudice the provisions of Article 1 which confer on individuals rights which they may assert before the courts.
Με το τελευταίο ερώτημα το εθνικό δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο ως προς το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 113 της Συνθήκης και/ή του άρθρου 1 του κανονισμού.
The national court seeks essentially to ascertain whether and, if so, on which conditions, Member States may impose criminal penalties for breaches of the licensing procedure.
Αρκεί να παρατηρηθεί συναφώς ότι, δυνάμει του άρθρου 189, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ, ο κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
The right to impose criminal penalties for any breach of that procedure is a matter falling within the competence of the Member States.
Επομένως, από μία διάταξη όπως είναι το άρθρο 1 του κανονισμού απορρέουν άμεσα δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους όσους αυτή αφορά, είτε πρόκειται για κράτη μέλη είτε για ιδιώτες που εμπλέκονται σε έννομες σχέσεις ρυθμιζόμενες από το κοινοτικό δίκαιο.
However, although Community law does not therefore preclude national rules from making the failure to comply with that obligation a matter subject to penalties, the penalties laid down may not be disproportionate to the public security aim pursued.
Πρέπει ωστόσο να διευκρινιστεί ότι, ανάλογα με τις περιστάσεις, οι αρμόδιες εθνικές αρχές διαθέτουν ορισμένα περιθώρια εκτιμήσεως όταν θεσπίζουν μέτρα τα οποία θεωρούν αναγκαία για την εξασφάλιση της δημόσιας ασφάλειας ενός κράτους μέλους υπό την προαναφερθείσα έννοια.
It is for the national court to determine whether the criminal penalties applicable comply with the principle of proportionality, taking account of all the elements of each case, such as the nature of the goods capable of endangering the security of the state, the circumstances in which the breach was committed and whether or not the trader who has illegally exported the goods was acting in good or bad faith.
Το άρθρο 113 της Συνθήκης ΕΚ έχει την έννοια ότι οι ρυθμίσεις που περιορίζουν τις εξαγωγές εμπορευμάτων διπλής χρήσεως προς τρίτες χώρες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του και ότι η Κοινότητα διαθέτει αποκλειστική αρμοδιότητα στον τομέα αυτό, αποκλείοντας επομένως την αρμοδιότητα των κρατών μελών, πλην περιπτώσεως ειδικής εξουσιοδοτήσεως εκ μέρους της Κοινότητας
Article 113 of the EC Treaty is to be interpreted as meaning that rules restricting exports of dual-use goods to nonmember countries f all within the scope ofthat article and that in this matter the Community has exclusive competence, which therefore excludes the competence of the Member States save where the Community grants them specific authorization.
Ένα κράτος μέλος μπορεί, κατ' εξαίρεση, να θεσπίσει, δυνάμει του άρθρου 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2603/69 του Συμβουλίου, της20ής Δεκεμβρίου 1969, περί θεσπίσεως κοινού καθεστώτος εξαγωγών, όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3918/91 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1991, εθνικά μέτρα περιορισμού των εξαγωγών εμπορευμάτων διπλής χρήσεως προς τρίτες χώρες με το αιτιολογικό ότι ο περιορισμός αυτός είναι αναγκαίος προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος σοβαρής διαταράξεως των εξωτερικών σχέσεων ή της ειρηνικής συνυπάρξεως των λαών, ο οποίος μπορεί να επηρεάσει τη δημόσια ασφάλεια κράτους μέλους υπό την έννοια της διατάξεως αυτής
Under Article 11 of Council Regulation (EEC) No 2603/69 of 20 December 1969 (OJ, English Spedai Edition 1969 (II), p. 590), as last amended by Council Regulation (EEC) No 3918/91 of 19 December 1991, a Member State may, exceptionally, adopt national measures restricting the export of dual-use goods to nonmember countries on the ground that this is necessary in order to prevent the risk of a serious disturbance to its foreign relations or to the peaceful coexistence of nations which may affect the public security of a Member State within the meaning of that article.
Ενόψει απειλής για τη δημόσια ασφάλεια, στοιχείο που πρέπει να εξετάσει το εθνικό δικαστήριο, η υποχρέωση του αιτούντος να αποδείξει ότι τα προϊόντα θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για μη στρατιωτικούς σκοπούς ή η άρνηση χορηγήσεως αδείας εάν τα εμπορεύματα μπορούν αντικειμενικά να χρησιμοποιηθούν για στρατιωτικούς σκοπούς ενδέχεται να συνιστούν υποχρεώσεις συνάδουσες προς την αρχή της αναλογικότητας
If there is a threat to public security, which L· a matter for the national court to consider, an obligation on the applicant to prove that the goods will be used exclusively f or civil purposes ora refusal to issue a licence if the goods can objectively be used for military purposes can be consistent with the principle of proportionality.
Το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει στις εθνικές αρχές να επιβάλλουν κυρώσεις για τη μη τήρηση της διαδικασίας χορηγήσεως αδείας προϋπόθεση ότι οι επιβλητέες ποινικές κυρώσεις είναι ανάλογες επιδιωκόμενο σκοπό της δημόσιας ασφάλειας
Community law does not preclude national authorities from making breaches of the licensing procedure subject to criminal penalties, provided that the penalties applicable do not exceed what appears to be proportionate in relation to the public security aim pursued.
Το άρθρο 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2603/69 παρέχει δικαιώματα στους ιδιώτες τα οποία μπορούν να επικαλεστούν ενώπιον δικαστηρίου.*
Article 1 of Regulation (EEC) No 2603/69 confers on individuals rights which they may assert before the courts.'
Ο γενικός εισαγγελέας F. G.
Advocate General F.G. Jacobs delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 18 May 1995.
Φρονεί ότι στην υπόθεση Leifer πρέπει να δοθεί η ακόλουθη απάντηση:
He considered that the reply should be as follows:
Διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας που περιορίζουν τις εξαγωγές προς μια τρίτη χώρα προϊόντων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για στρατιωτικούς σκοπούς, προκειμένου να αποτραπεί μια σοβαρή διατάραξη της ειρηνικής συνυπάρξεως των λαών ή να αποτραπεί μια σοβαρή διατάραξη των εξωτερικών σχέσεων του οικείου κράτους μέλους, δικαιολογούνται βάσει του άρθρου 11 του
National rules restricting exports to a nonmember State of products capable of being used for military purposes in order to prevent a substantial disturbance of the peaceful coexistence of nations or to prevent the external relations of the Member State concerned from being seriously disrupted are justified on the basis of Article 11 of Council Regulation (EEC) No 2603/69 in so far as those aims are linked to the external security of the Member State concerned, or in so far as the restrictions serve to protect the health and life of humans, as in cases where the country of destination is at war.
Οι περιορισμοί επί των εξαγωγών και οι κυρώσεις που επιβάλλονται σε περίπτωση που δεν έχει ληφθεί άδεια εξαγωγής πρέπει να είναι ανάλογοι προς τους επιδιωκόμενους σκοπούς.
are not disproportionate where the external security of the Member State concerned or the health and life of humans are at stake.
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2603/69 του Συμβουλίου έχει άμεση εφαρμογή και μπορεί να γίνει επίκληση των διατάξεων του ενώπιον των δικαστηρίων των κρατών μελών.»
Council Regulation (EEC) No 2603/69 is directly applicable and its provisions can be invoked in the courts of the Member States.'
Προδικαστική «Κοινωνική ασφάλιση — Ανικανότητα προς εργασία — Σύμβαση εργασίας διεπόμενη από το ιδιωτικό δίκαιο — Εργασία υποκείμενη σε ασφαλιστικό σύστημα που επιφυλάσσεται στους δημοσίους υπαλλήλους—Άρθρο 4, παράγραφος4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 — Παράρτημα V, τμήμα που αφορά τις Κάτω Χώρες σημείο 4, στοιχείο α, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71» (Πρώτο τμήμα)
Preliminary ruling (Social security Incapacity for work - Contract of employment subject to private law — Employment subject to a scheme for civil servants —Article 4(4) of Regulation (EEC) No 1408171 — Point 4(a) of the section on the Netherlands contained in Annex V to Regulation (EEC) No 1408/71) (First Chamber)
Με διάταξη της 1ης Αυγούστου 1994, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 3 Αυγούστου 1994, το Arrondissementsrechtbank te Amsterdam υπέβαλε ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του τμήματος που αφορά τις Κάτω Χώρες, σημείο 4, στοιχείο α', του παραρτήματος V του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου.
By an order of 1 August 1994, received at the Court on 3 August 1994, the Arrondissementsrechtbank (District Court), Amsterdam referred to the Court for a preliminary ruling a question concerning the interpretation of point 4(a) of the section on the Netherlands contained in Annex V to Regulation (EEC) No 1408/71 of the Council.
Διερωτώμενο αν, για την εφαρμογή του άρθρου 46, παράγραφος 2, του κανονισμού, πρέπει να θεωρηθούν ως περίοδοι μισθωτής εργασίας οι περίοδοι κατά τις οποίες η ενδιαφερόμενη άσκησε το επάγγελμα του εκπαιδευτικού βάσει συμβάσεως εργασίας συναφθείσας με ιδιωτικό σχολικό ίδρυμα, ενώ η ενδιαφερόμενη ήταν κατά την περίοδο αυτή ασφαλισμένη στο ειδικό ασφαλιστικό σύστημα το οποίο ίσχυε για τους δημοσίους υπαλλήλους και τους προς αυτούς εξομοιουμένους,το Arrondissementsrechtbank te Amsterdam αποφάσισε να υποβάλει στο Δικαστήριο το προδικαστικό ερώτημα.
Even though special schemes for civil servants or persons treated as such are excluded from the scope of the Regulation, it is quite clear from the actual wording of point 4(a) of the section on the Netherlands that any period of paid employment whatever must be regarded as a period of insurance for the purposes of Article 46(2).
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Nieuwe Bedrijfsvereniging και της Olivieri-Coenen ως προς τον υπολογισμό ενός επιδόματος ανικανότητας προς εργασία.
That question was raised in proceedings between the Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging and Mrs Olivieri-Coenen concerning the calculation of an allowance for incapacity for work.
Πρέπει ευθύς εξαρχής να θεωρηθεί ότι οι περίοδοι κατά τις οποίες ένα πρόσωπο ασκεί το επάγγελμα του εκπαιδευτικού βάσει συμβάσεως εργασίας συναφθείσας με σχολικό ίδρυμα αποτελούν περιόδους μισθωτής εργασίας.
Annex V), on the other, since all those provisions were adopted pursuant to Article 51 of the Treaty and must therefore be interpreted together in the light of the purpose of that article, which is to contribute to freedom of movement for migrant workers, a principle which is one of the foundations of the Community.
Εν προκειμένω, το γεγονός ότι ένα πρόσωπο υπαγόταν κατά τη διάρκεια ορισμένης περιόδου απασχολήσεως σε ειδικό ασφαλιστικό σύστημα που ίσχυε για τους δημοσίους υπαλλήλους ή τους προς αυτούς εξομοιουμένους δεν σημαίνει ότι η εν λόγω περίοδος δεν αποτελεί περίοδο μισθωτής εργασίας ή εξομοιουμένη περίοδο υπό την έννοια του παραρτήματος V του κανονισμού,
Finally, if the period of paid employment subject to the special scheme for civil servants or persons treated as such was not treated as a period of insurance for the purposes of point 4(a) of the section on the Netherlands, the person completing it would thereby suffer a disadvantage contrary to Article 51 of the Treaty whereas to take that period into account does not entail any overlapping of different entitlements.