natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η προκαταβολή ποσού προς εκπλήρωση αντιπαροχής απορρέουσας από σύμβαση δεν συνιστά ασφαλιστικό μέτρο υπό την έννοια του άρθρου 24 της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 παρά μόνον εάν, αφενός, η επιστροφή στον εναγόμενο τον καταβληθέντος ποσού είναι εγγυημένη, σε περίπτωση που ο ενάγων δεν δικαιωθεί στην κύρια δίκη, και, αφετέρου, το αιτούμενο μέτρο αφορά μόνο συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία του εναγομένου που βρίσκονται ή πρέπει να βρίσκονται εντός του πεδίου της κατά τόπον αρμοδιότητος του επιληφθέντος δικαστή»
Interim payment of a contractual consideration does not constitute a provisional measure within the meaning of Article 24 of the Convention of 27 September 1968 unless, first, repayment to lhe defendant of the sum is unsuccessful as regards the substance of his claim, and, second, the measure sought relates only to specific assets of the defendant located or to be located within the confines of the territorial jurisdiction of the court to which application is made.'
Léger ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 10ης Ιουνίου 1997.
Advocate General P. Léger delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 10 June 1997.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να δώσει τις ακόλουθες απαντήσεις:
He proposed that the Court give the following replies:
Η διεθνής δικαιοδοσία επί διαφορών εκ συμβάσεως που έχει ένα δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 5, σημείο 1, της Συμβάσεως για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 27 Σεπτεμβρίου 1968, υφίσταται ανεξαρτήτως της φύσεως της διαδικασίας κατά την οποία αυτό έχει επιληφθεί της υποθέσεως.
The jurisdiction in matters of contract which a court has under Article 5(1) of the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters is independent of the nature of the procedure before the court in question.
Ειδικότερα, το δικαστήριο συμβαλλομένου κράτους μπορεί να έχει, δυνάμει της διατάξεως αυτής, διεθνή δικαιοδοσία επί αιτήσεως υποβληθείσας κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, με την οποία ζητείται να υποχρεωθεί ο οφειλέτης, δια της αμέσου λήψεως προσωρινού μέτρου, σε καταβολή στον δανειστή χρηματικού ποσού, χωρίς η δικαιοδοσία του δικαστηρίου αυτού να μπορεί να εξαρτηθεί από προϋποθέσεις άσχετες προς το άρθρο 5, σημείο 1, όπως είναι η προϋπόθεση να είναι η εκδοθησομένη απόφαση εκτελεστή εντός του κράτους του επιληφθέντος δικαστηρίου.
IN particular, a court of a Contracting State may have jurisdiction, under that provision, to hear and determine an application for interim relief seeking an order against a debtor for an immediate provisional measure to pay a sum of money to the creditor, without that jurisdiction being subject to any conditions not germane to Article 5(1), such as that the decision which may be delivered is to be enforceable in the State of the court in question.
Το γεγονός ότι τα μέρη έχουν προβλέψει με τη σύμβαση τους ρήτρα διαιτησίας έχει, ενδεχομένως, σημασία μόνον υπό το φως της lex fori, την οποία θα εφαρμόσει το επιληφθέν δικαστήριο για να βεβαιωθεί ότι έχει διεθνή δικαιοδοσία.»
The fact that the parties have included an arbitration clause is, if at all, relevant only with regard to the lex fori, pursuant to which it is for the court hearing and determining the matter to ascertain whether it has jurisdiction.'
Επικουρικώς:
Alternatively:
Σε απάντηση του τέταρτου και του έκτου ερωτήματος:
In answer to the fourth and sixth questions:
Η έννοια των "ασφαλιστικών μέτρων" του άρθρου 24 της Συμβάσεως περιλαμβάνει μια δυνατότητα, όπως αυτή που προβλέπουν τα άρθρα 289 επ. του ολλανδικού κώδικα πολιτικής δικονομίας, υποβολής, σε επείγουσα περίπτωση, στον πρόεδρο του Arrondissementsrechtbank κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, αιτήσεως με την οποία ζητείται η έκδοση προσωρινώς εκτελεστής διατάξεως προκειμένου να υποχρεωθεί ο οφειλέτης στην καταβολή χρηματικού ποσού προς εκπλήρωση υποχρεώσεως απορρέουσας από σύμβαση.
Artide 24 of the Convention must be interpreted as meaning that the concept of "provisional or protective measures" to which it refers covers the possibility, such as that provided for by Articles 289 et seq. of the Netherlands Code of Civil Procedure, to bring an action for interim relief, in urgent cases, before the President of the Arrondissementsrechtbank, in the context of an enforcement order for the payment by a debtor of a sum of money in performance of a contractual obligation.
Σε απάντηση του πέμπτου ερωτήματος:
In reply to the fifth question:
Είναι άνευ σημασίας, στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 24 της Συμβάσεως, το γεγονός ότι έχει κινηθεί ή θα κινηθεί μεταγενέστερα διαδικασία επί της ουσίας, εφόσον η δυνατότητα υποβολής της διαφοράς στο δικαστήριο της ουσίας υφίσταται στο εθνικό δίκαιο.
It is of no significance, in the context of the application of Article 21 of the Convention, that proceedings on the substance of the case have already been or may be commenced, where it is possible for the substance of the case to be heard and determined under domestic law.
Σε απάντηση του εβδόμου ερωτήματος:
In reply to the seventh question:
Είναι επίσης άνευ σημασίας το γεγονός ότι ο δικαστής θεμελιώνει τη διεθνή του δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 24 της Συμβάσεως σε διάταξη του εθνικού του δικαίου η οποία μνημονεύεται στο άρθρο 3, δεύτερο εδάφιο της Συμβάσεως.
It is also irrelevant that the court should base its jurisdiction under Article 24 of the Convention on a provision of its national law referred to in the second paragraph of Article 3 of the Convention.
Η διεθνής δικαιοδοσία ενός δικαστή στο πλαίσιο του άρθρου 24 της Συμβάσεως δεν μπορεί να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση να είναι το μέτρο που θα λάβει εκτελεστό στο έδαφος του κράτους του.»
The jurisdiction which the court has in the context of Article 24 of the Convention may not be mad subject to the condition that the measure which it may adopt will be enforceable in the territory of its State.'
Υποθ. C-228/96 Aprile Sri, υπό εκκαθάριση, κατά Amministrazione delle Finanze dello Stato Αρχές του κοινοτικού δικαίου
A comparison of the national systems shows that the problem of disputing charges which have been unlawfully claimed or refunding charges which have been paid when not due is settled in different ways in the various Member States, and even within a single Member State, according to the various kinds of taxes or charges in question.
Προδικαστική «Επιβαρύνσεις ισοδυνάμου αποτελέσματος — Αναζήτηση καταβληθέντων — Εθνικές διαδικαστικές προθεσμίες» (Ολομέλεια)
The Italian Republic complied with those judgments by amending its rules with effect from 13 June 1991 and 1 November 1992 respectively. However, those measures did not apply to situations existing before their entry into force, in particular the repayment by the Administration to the traders concerned of amounts collected by the customs offices in breach of Community law.
απαιτούσε, κατά τη διεκπεραίωση των τελωνειακών διατυπώσεων, στο πλαίσιο του ενδοκοινοτικού εμπορίου, από κάθε εταιρία ατομικώς, όταν παρέχονταν ταυτοχρόνως υπηρεσίες σε περισσότερες της μιας επιχειρήσεις, την καταβολή αμοιβής δυσανάλογης προς το κόστος των παρεχομένων υπηρεσιών.
This diversity between national systems derives mainly from the lack of Community rules on the refunding of national charges levied though not due. In such circumstances, it is for the domestic legal system of each Member State to designate the courts and tribunals having jurisdiction and to lay down the detailed procedural rules governing actions for safeguarding rights which individuals derive from Community law, provided, first, that such rules are not less favourable than those governing similar domestic actions (principle of equivalence) and, second, that they do not render virtually impossible or excessively difficult the exercise of rights conferred by Community law (principle of effectiveness).
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της εταιρίας Aprile Sri, υπό εκκαθάριση (στο εξής: Aprile), και της Amministrazione delle Finanze dello Stato (φορολογικής υπηρεσίας του κράτους), λόγω της αρνήσεως της δεύτερης να επιστρέψει στην Aprile επιβαρύνσεις που είχαν εισπραχθεί κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου για τη διενέργεια τελωνειακών εργασιών.
By judgment of 5 October 1995 in Case C-125/94 hereinafter 'Aprile Γ) the Court held, first, that Directive 83/643, as amended by Directive 87/53, was not applicable to customs formalities in respect of goods from nonmember countries, and, second, that the Member States were not entitled unilaterally to impose charges having equivalent effect in trade with those countries.
Η Ιταλική Δημοκρατία συμμορφώθηκε προς τις αποφάσεις αυτές, προσαρμόζοντας την κανονιστική της ρύθμιση με ισχύ, αντίστοιχα, από τις 13 Ιουνίου 1991 και από την 1η Νοεμβρίου 1992.
As regards the latter principle, the Court has held that it is compatible with Community law to lay down reasonable time-limits for bringing proceedings in the interests of legal certainty which protects both the taxpayer and the administration concerned.
Εντός του πλαισίου αυτού ανέκυψε η διαφορά που εκκρεμεί ενώπιον του Giudice conciliatore di Milano.
Following the judgment in Aprile I, it fell to the national court to consider an objection raised by the defendant administration to the effect that Aprile's claimed right to reimbursement had become statute-barred by virtue of Article 29 of Law No 428/1990 of 29 December 1990, which relates to the 'repayment of taxes recognised to be incompatible with the Community rules'.
Με την απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 1995, Aprile (στο εξής: Aprile Ι), το Δικαστήριο αποφάνθηκε, αφενός, ότι η οδηγία 83/643, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 87/53, δεν τυγχάνει εφαρμογής στις τελωνειακές εργασίες που αφορούν εμπορεύματα προελεύσεως τρίτων χωρών και, αφετέρου, ότι τα κράτη μέλη δεν μπρούν να επιβάλλουν μονομερώς επιβαρύνσεις ισοδυνάμου αποτελέσματος στο πλαίσιο του εμπορίου με τις χώρες αυτές.
Observance of the principle of equivalence implies, for its part, that the procedural rule at issue applies without distinction to actions alleging infringements of Community law and to those alleging infringements of national law, with respect to the same kind of charges or dues. That principle cannot, however, be interpreted as obliging a Member State to extend its most
Πράγματι, τέτοιες προθεσμίες δεν είναι ικανές να καταστήσουν πρακτικώς αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που χορηγούνται από την κοινοτική έννομη τάξη.
In view of those factors, the legislation at issue cannot be regarded as a measure intended to limit specifically the consequences of the Court's findings in the abovementioned judgments.
Συναφώς, μια τριετής αποσβεστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου, αρχόμενη από την ημερομηνία της αμφισβητούμενης καταβολής, φαίνεται εύλογη.
In that regard, it is important to note in particular that the provision at issue relates to all claims and proceedings for the repayment of sums paid in relation to customs operations, whatever the grounds on which reimbursement is claimed, and that it sets a time-limit similar to that already laid down for various taxes.
Με τα δύο πρώτα ερωτήματα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ' ουσίαν αν το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει την εφαρμογή μιας εθνικής διατάξεως σκοπούσας την αντικατάσταση, όσον αφορά όλες τις αξιώσεις επιστροφής που εμπίπτουν στον τελωνειακό τομέα, της συνήθους δεκαετούς παραγραφής, που προβλέπεται για την αξίωση επιστροφής των αχρεωστήτως καταβληθέντων, με ειδική πενταετή, κατόπιν δε τριετή, αποκλειστική προθεσμία.
Thus, Community law does not preclude the legislation of a Member State from laying down, alongside a limitation period applicable under the ordinary law to actions between private individuals for the recovery of sums paid but not due, special detailed rules, which are less favourable, governing claims and legal proceedings to challenge the imposition of charges and other levies. The position would be different only if those detailed rules applied solely to actions based on Community law for the repayment of such charges or levies.
Έτσι, το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει στα κράτη μέλη να προβλέπουν νομοθετικώς, παράλληλα με την παραγραφή του κοινού δικαίου, η οποία ισχύει για τις αγωγές αναζητήσεως των αχρεωστήτως καταβληθέντων μεταξύ ιδιωτών, ιδιαίτερους, λιγότερο ευνοϊκούς κανόνες για την υποβολή διοικητικών ενστάσεων και την άσκηση ενδίκων προσφυγών προς αμφισβήτηση των επιβαρύνσεων και λοιπών φόρων.
Moreover, the findings made in the judgment of 30 May 1989 in Commission ν Italy, the only judgment delivered before the adoption of that provision, related very specifically to the imposition on traders, in respect of intra-Community trade, of the cost of inspections and administrative formalities carried out during part of the normal business hours of customs offices at frontier posts.
Τούτο θα συνέβαινε μόνον αν οι κανόνες αυτοί ίσχυαν αποκλειστικά για τις αξιώσεις εκείνες επιστροφής των εν λόγω επιβαρύνσεων ή φόρων που βασίζονται στο κοινοτικό δίκαιο.
However, it is common ground that some of the goods imported by Aprile and affected by the charges of which Aprile seeks reimbursement originated in nonmember countries. Moreover, it was made clear in the main proceedings that they were specifically concerned with charges for customs services provided outside normal business hours.
Σε μια τέτοια κατάσταση, απόκειται όντως στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους να ορίσει τα αρμόδια δικαστήρια και να θεσπίσει τους διαδικαστικούς κανόνες ασκήσεως των ενδίκων προσφυγών που αποσκοπούν στην κατοχύρωση της προστασίας των δικαιωμάτων τα οποία οι ιδιώτες αντλούν από το κοινοτικό δίκαιο, υπό την προϋπόθεση, αφενός, ότι οι κανόνες αυτοί δεν είναι λιγότερο ευνοϊκοί από εκείνους που αφορούν παρόμοιες προσφυγές της εσωτερικής έννομης τάξεως (αρχή της ισοδυναμίας) και, αφετέρου, ότι δεν καθιστούν αδύνατη ή υπερβολικά δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που χορηγεί η κοινοτική έννομη τάξη (αρχή της αποτελεσματικότητας).
By its third and fourth questions, the national court, referring to the judgment of 25 July 1991 in Case C-208/90 Emmott ν Minister for Social Welfare andAttorney General [1991] ECR 1-4296, seeks essentially to ascertain whether Community law precludes a Member State from relying on a national time-limit to resist actions for the repayment of taxes levied in breach of Community provisions at a time when that Member State has not yet amended its national rules to render them compatible with those provisions.
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η επίμαχη παραγραφή αφορά ρητώς το σύνολο των αιτήσεων και ενδίκων αξιώσεων επιστροφής των ποσών που καταβλήθηκαν για τη διενέργεια τελωνειακών εργασιών.
Next, the time-limit at issue is applicable not solely to a particular kind of charge which has previously been declared incompatible with Community law but to a whole range of internal charges and taxes for which the legislation has standardised the rules on time-limits and limitation periods.
Επιπλέον, ανάλογη προθεσμία ισχύει επίσης για τις αξιώσεις επιστροφής ορισμένων εμμέσων φόρων.
It is clear from the answer given to the first two questions that Community law does not in principle prohibit a Member State from resisting actions for repayment of duties levied in breach of Community law by relying on a time-limit under national law of three years.
Επομένως, η προθεσμία αυτή ισχύει αδιακρίτως
Finally, the adoption of the contested Law, although subsequent to the judgment of 30 May
για όλες τις αξιώσεις επιστροφής επιβαρύνσεων τέτοιας φύσεως, ανεξαρτήτως της βάσεως τους, και, επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αντιβαίνει στην αρχή της ισοδυναμίας.
from resisting actions for repayment of duties levied in breach thereof by relying on a limitation period under national law of five years reckoned from the date on which those duties became payable.
Όμως, δεν αμφισβητείται ότι μέρος των εμπορευμάτων που εισάγονταν από την Aprile και πλήττονταν με τις επιβαρύνσεις που αποτελούν το αντικείμενο του αιτήματος της επιστροφής ήσαν καταγωγής τρίτων χωρών.
It is true that in Emmott, the Court held that, until such time as a directive has been properly transposed, a defaulting Member State may not rely on an individual's delay in initiating proceedings against it in order to protect rights conferred on him by the provisions of a directive and that a period laid down by national law within which proceedings must be initiated cannot begin to run before that time.
Εξάλλου, διευκρινίστηκε σαφώς στην κύρια δίκη ότι επρόκειτο περί επιβαρύνσεων που καταβάλλονταν ως αντίτιμο τελωνειακών υπηρεσιών παρεχομένων εκτός του κανονικού ωραρίου εργασίας.
In this case, the conduct of the Italian authorities, in conjunction with the existence of the contested time-limit, had the effect, as it did in Emmott, of depriving the plaintiff company of any opportunity of enforcing its rights before the national courts.
Η επίδικη διάταξη, μολονότι μειώνει σαφώς την προθεσμία εντός της οποίας μπορεί να ζητηθεί η επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών, ορίζει επαρκή προθεσμία για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος επιστροφής.
However, it is clear from the judgment in Steenhorst-Neerings that the solution adopted in Emmott was justified by the particular circumstances of that case, in which a time-bar had the result of depriving the plaintiff in the main proceedings of any opportunity whatever to rely on her right to equal treatment under a Community directive.
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η εν λόγω διάταξη έχει πράγματι αναδρομική ισχύ.
The Court thus held in 1997 in Fantask and Others that Community law does not prevent a Member State which has not properly transposed Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising ofcapital capital
Εξάλλου, η επίμαχη προθεσμία δεν ισχύει μόνο για ορισμένο είδος επιβαρύνσεων οι οποίες κηρύχθηκαν προηγουμένως ασυμβίβαστες προς το κοινοτικό δίκαιο, αλλά και για μια ολόκληρη σειρά εσωτερικών επιβαρύνσεων και φόρων, των οποίων την παραγραφή και τις αποσβεστικές προθεσμίες εναρμόνισε η νομοθεσία αυτή.
Moreover, it is clear from the case-law of the Court that the solution adopted in Emmott is not applicable to claims for repayment not based on the direct effect of a directive. Even though the Court, in Aprile I, gave a ruling as to the scope of Directive 87/53, it is clear from the documents now before the Court that the incompatibility of the charges at issue with Community law derives not from a failure to implement, or incorrect transposition of, that directive but from infringement of the provisions of the Treaty or of other directly applicable Communityinstruments. instruments.
Τέλος, η θέσπιση του επίδικου νόμου, μολονότι είναι μεταγενέστερη της προπαρατεθείσας αποφάσεως της 30ής Μαΐου 1989, Επιτροπή κατά Ιταλίας, είναι προγενέστερη της προπαρατεθείσας αποφάσεως της 21ης Μαρτίου 1991, Επιτροπή κατά Ιταλίας, καθώς και της αποφάσεως Aprile Ι.
Community law does not preclude the application of a national provision which, for all actions for repayment of customs charges, imposes a special time-limit of five, and subsequently three, years, instead of the ordinary limitation period of 10 years for actions for the recovery of sums paid but not due, provided that that time-limit, which is similar to that imposed for certain taxes, applies in the same way to actions based on Community law for repayment of such charges as to those based on national law.
Από την απάντηση που δόθηκε στο πρώτο και στο δεύτερο ερώτημα προκύπτει ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει κατ' αρχήν στα κράτη μέλη να αντιτάσσουν στις αξιώσεις επιστροφής τελών εισπραχθέντων κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου τριετή αποσβεστική προθεσμία του εσωτερικού δικαίου.
In circumstances such as those of the main proceedings, Community law does not prohibit a Member State from resisting actions for repayment of charges levied in breach of Community law by relying on a time-limit under national law even if that Member State has not yet amended its national rules in order to render them compatible with those provisions'
Μολονότι το Δικαστήριο αποφάνθηκε με την απόφαση Aprile Ι επί του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 87/53, από τη δικογραφία προκύπτει ότι το ασυμβίβαστο των επιδίκων επιβαρύνσεων προς το κοινοτικό δίκαιο δεν απορρέει από παράλειψη εφαρμογής ή από εσφαλμένη μεταφορά της οδηγίας αυτής στο εσωτερικό δίκαιο, αλλά από την παράβαση διατάξεων της Συνθήκης ή άλλων κοινοτικών πράξεων ευθείας εφαρμογής.
The principle of equal pay laid down in Article 119 of the Treaty and, in greater detail, in Article 1 of Council Directive 75/117/EEC of 10 February 1975 on the approximation of the laws of the Member States relating to the application of the principle of equal pay for men and women precludes national legislation which provides that, where the unfitness for work of a pregnant woman, attested by a doctor's certificate, is pregnancy-related, her employer is only obliged to pay her one half of her salary for a maximum of five months within the three months before and the three months after her confinement whereas, if unfitness for work is not pregnancy-related, the employer must pay his employees the full wage.
Υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει σε κράτος μέλος να αντιτάσσει εθνική αποσβεστική προθεσμία σας αξιώσεις επιστροφής επιβαρύνσεων εισπραχθεισών κατά παράβαση κοινοτικών διατάξεων, έστω κι αν το κράτος μέλος αυτό δεν έχει ακόμη τροποποιήσει τους εθνικούς του κανόνες ώστε να τους καταστήσει συμβατούς με τις διατάξεις αυτές»
Article 5(1) of Council Directive 76/207/EEC of 9 February 1976 on the implementation of the principle of equal treatment for men and women as regards access to employment, vocational training and promotion and working conditions precludes a national provision which, in the case of a pregnant employee who has not been found unfit for work, enables the employer to decide in his own discretion whether he can continue to provide her with work, his only obligation being to pay her one half of her wage, for a maximum of five months within the three months before and the three months after her confinement.
Ο γενικός εισαγγελέας D.
Case C-70/97 Ρ Kruidvat BVBA ν Commission of the European Communities Competition
Πρότεινε στο Δικαστήριο να δώσει τις ακόλουθες απαντήσεις:
(Appeal—Selective distribution system —Luxury cosmetic products — Undertaking directly and individually concerned) (Full Court)
17 Νοεμβρίου 1998
He proposed that the Court should:
Επί του λόγου αναιρέσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης
Case C-252/96 Ρ European Parliament ν Enrique Gutiérrez de Quijano y Lloréns Staff Regulations of Officials
Συγκεκριμένα, το ιδιάζον εγγενές χαρακτηριστικό των κλαδικών ενώσεων είναι ότι εκπροσωπούν ανά πάσα στιγμή τα συμφέροντα του συνόλου των μελών τους.
(Appeal — Officials — Sick leave — Medical certificate — Medical officer's examination — Findings at variance with the medical certificate — Obligation to state reasons — Rights of the defence) (First Chamber)
Εξάλλου, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, δεν προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου ότι, εφόσον εκκρεμεί πολιτική δίκη, τούτο αρκεί για το παραδεκτό.
By judgment of 24 February 1997, received at the Court on 27 February 1997, the Tribunal de Première Instance (Court of First Instance), Liège, referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation of the Sixth Council Directive 77/388/EEC of 17 May 1977 (hereinafter 'the Sixth Directive') and Article 95 of the EC Treaty.
Δεύτερον, η Kruidvat ισχυρίζεται επίσης ότι το Πρωτοδικείο δεν μπορούσε να στηριχθεί στην υποτιθέμενη διαφορά μεταξύ των απόψεων που υποστήριξε το Raad FGB και αυτών που υποστήριξε η ίδια.
should run from the date on which, in view of its registration for VAT on 1 June 1989, the company should have submitted its first return namely 20 July 1989, is incompatible with Articles 4 and 10 of the Sixth Directive. SFI argues that the action for recovery of VAT in respect of the period prior to 31 December 1988 was time-barred.