natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το ministero delle finanze, καθού στην κύρια δίκη, εξέδωσε στις 23 Μαρτίου 1983 υπουργική απόφαση για την εκτέλεση του νόμου αριθ. 53.
The Ministero delle Finanze adopted a decree in implementation of Law No 53.
Με Διάταξη της 19ης Φεβρουαρίου 1992, το Corte suprema di cassazione υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 12 της Συνθήκης, προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον συμβιβάζεται με τη διάταξη αυτή ένας εθνικός φόρος καταναλώσεως επί των οπτικοακουστικών και φωτοοπτικών προϊόντων, καθόσον ο φόρος αυτός επιβάλλεται επί των εισαγωγών των εν λόγω προϊόντων απευθείας από τρίτες χώρες.
By order of 19 February 1992, received at the Court on 22 April 1992, the Corte Suprema di Cassazione referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 12 of the EEC Treaty to enable it to determine whether a national consumption tax ("imposta erariale di consumo") on audiovisual and photooptical products was compatible with that article in so far as that tax applied to direct imports of those products from nonmember countries.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς σχετικά με τη φορολογική βάση του εθνικού φόρου καταναλώσεως που επιβάλλεται στις εισαγωγές εμπορευμάτων από την Ιαπωνία.
In contrast to the provisions of Law No 53, the implementing decree provides that for the calculation of the free-at-national-frontier customs value, account must also be taken of the charges payable for entry into free circulation within the Community, which entails an increase in the taxable value of goods imported directly from nonmember countries vis-à-vis goods placed in free circulation.
Σε αντίθεση προς τα οριζόμενα στον νόμο αριθ.
That question arose in a dispute with regard to the basis of assessment of the national consumption tax payable on imports of goods from Japan.
Στις 18 Οκτωβρίου 1984, ο προϊστάμενος του Δημοσίου Ταμείου της Ρώμης απηύθυνε στην
On 18 October 1984 the Chief Collector of the Rome Customs Office sent to OTO a demand for payment of national consumption tax in respect of imports of goods from Japan.
53 της 28ης Φεβρουαρίου 1983, επιβλήθηκε στην Ιταλία, από 1ης Ιανουαρίου 1983, φόρος καταναλώσεως επί των οπτικοακουστικών και φωτοοπτικών προϊόντων.
Under Law No 53 of 28 February 1983 a consumption tax on audiovisual and photooptical products was introduced in Italy with effect from 1 January 1983.
Ο φόρος αυτός εισπράττεται τόσον
That tax is imposed both on products manufactured in Italy and on imported products.
53, έπρεπε να θεωρηθεί παράνομη.
from Law No 53, had to be regarded as unlawful.
Το Tribunale di Roma δέχθηκε το αίτημα της.
The Tribunale di Roma upheld its claim.
Συνεπώς, το άρθρο 95 αφορά όλα τα προϊόντα που προέρχονται από τα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων καταγωγής τρίτων χωρών που βρίσκονται σε ελεύθερη κυκλοφορία στα κράτη μέλη.
followed that Article 95 covers all products from Member States, including products originating in nonmember countries which are in free circulation in the Member States.
Το καθού άσκησε έφεση κατά την αποφάσεως αυτής και υποστήριξε ότι το άρθρο 4 του νόμου αριθ. 53 συνιστούσε παράβαση του κοινοτικού δικαίου, καθόσον έθετε σε δυσμενέστερη θέση τα εμπορεύματα που τίθενται σε ελεύθερη κυκλοφορία σε άλλα κράτη μέλη και, στη συνέχεια, εξάγονται προς την Ιταλία σε σχέση προς τα εμπορεύματα που εισάγονται στην Ιταλία απευθείας από τρίτες χώρες.
The defendant appealed against that judgment, arguing that Article 4 of Law No 53 was contrary to Community law on the ground that it had the result of placing goods brought into free circulation in other Member States and then exported to Italy at a disadvantage compared to goods imported directly into Italy from nonmember countries.
Το Corte d'Appello di Roma δέχθηκε την άποψη αυτή.
The Corte d'Appello (Court of Appeal), Rome, accepted that argument.
Από τη δικογραφία προκύπτει ότι, δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, του νόμου αριθ. 53, τα εμπορεύματα προελεύσεως τρίτων χωρών, τα οποία βρίσκονται σε ελεύθερη κυκλοφορία σε άλλο κράτος μέλος, υπόκεινται στην Ιταλία, από πλευράς εισπράξεως του επιδίκου στην κύρια δίκη εθνικού φόρου καταναλώσεως, στην ίδια μεταχείριση η οποία επιφυλάσσεται στα ανάλογα προϊόντα που κατασκευάζονται σε ένα από τα εν λόγω κράτη μέλη.
According to the documents before the Court, Article 4(2) of Law No 53 provides that goods from nonmember countries which are in free circulation in a Member State other than Italy are treated, for the purposes of levying the national consumption tax at issue in the main proceedings, in the same way as equivalent products manufactured in one of the Member States.
Η OTO άσκησε αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής.
in cassation against that
Κατά πάγια, επίσης, νομολογία, το άρθρο 95 της Συνθήκης εφαρμόζεται μόνο στα προϊόντα που εισάγονται από τα άλλα κράτη μέλη και, ενδεχομένως, στα προϊόντα καταγωγής τρίτων χωρών που βρίσκονται σε ελεύθερη κυκλοφορία στα κράτη μέλη.
The Court had also consistently held that Article 95 applies only to products from the Member States and, where appropriate, to goods originating in nonmember countries which are in free circulation in the Member States.
Επομένως, η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζεται στα προϊόντα που εισάγονται απευθείας από τρίτες χώρες.
It followed that that provision was not applicable to products imported directly from nonmember countries.
Το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι ένας φόρος όπως ο επίδικος εθνικός φόρος καταναλώσεως στην κύρια δίκη πρέπει να θεωρείται ως αναπόσπαστο τμήμα ενός γενικού συστήματος εσωτερικών φόρων κατά την έννοια του άρθρου 95 της Συνθήκης, το κατά πόσον δε ο φόρος αυτός συμβιβάζεται με το κοινοτικό δίκαιο πρέπει να κρίνεται στο πλαίσιο του άρθρου αυτού και όχι των άρθρων 9 και 12 της Συνθήκης.
The Court had already held that a tax such as the national consumption tax at issue in the main proceedings must be regarded as being an integral part of a general system of internal taxation within the meaning of Article 95 of the Treaty and that its compatibility with Community law must be assessed on the basis of that article rather than Articles 9 and 12 of the Treaty.
Συνεπώς, το ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου πρέπει να εξεταστεί υπό το φως εκείνων των διατάξεων της Συνθήκης που μπορούν να τύχουν εφαρμογής στα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης, ήτοι των άρθρων 95 και 113.
The question referred by the national court was therefore examined in the light of the Treaty provisions which might apply to the facts of the case, in particular Articles 95 and 113.
Κατά πάγια νομολογία, το άρθρο 95 της Συνθήκης αποσκοπεί στην εξασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων μεταξύ των κρατών μελών υπό κανονικές συνθήκες ανταγωνισμού, με την εξάλειψη κάθε μορφής προστατευτισμού τον οποίο μπορεί να
So far as concerned the possibility of applying Article 113 of the Treaty, the Court noted that the Treaty does not contain any provision similar to Article 95 regarding domestic taxation in respect of trade with nonmember countries, subject, however, to any treaty provisions which may be in force between the Community and the country of origin of a given product and that although Article 113 confers upon the Community powers which enable it to take any appropriate measure concerning the common commercial policy, it nevertheless does not in itself contain any legal criterion which is sufficiently precise to enable an assessment of the contested national rules to be made.
53 της 28ης Φεβρουαρίου 1983, δεν συνιστούν φορολογική επιβάρυνση αποτελέσματος ισοδυνάμου προς εισαγωγικό δασμό υπό την έννοια του άρθρου 12 της Συνθήκης
A tax such as the national consumption tax introduced into Italian law by Article 13 of Decree-Law No 953 of 30 December 1982, subsequently Article 4 of Law No 53 of 28 February 1983, does not constitute a charge having an effect equivalent to a customs duty on imports within the meaning of Article 12 of the EEC Treaty.
Οι φόροι αυτοί δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 95 της Συνθήκης καθόσον επιβάλλονται στα εμπορεύματα που εισάγονται απευθείας από τρίτες χώρες
A tax of that land does not come within the scope of Article 95 of the Treaty in so far as it is applicable to goods imported directly from nonmember countries.
Οι φόροι αυτοί καθόσον επιβάλλονται στα εμπορεύματα που εισάγονται απευθείας από τρίτες χώρες δεν είναι ασυμβίβαστοι με τις διατάξεις της Συνθήκης περί της εφαρμογής της κοινής εμπορικής πολιτικής υπό την επιφύλαξη ωστόσο, της εφαρμογής των συμβατικών διατάξεων που ενδεχομένως ισχύουν μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και των τρίτων χωρών από τις οποίες εισάγονται τα συγκεκριμένα εμπορεύματα"
In so far as it is applicable to goods imported directly from nonmember countries, a tax such as that under consideration in this case is not incompatible with the Treaty provisions relating to the implementation of the common commercial policy, particularly Article 113, subject, however, to the application of any treaty provisions which may be in force between the European Economic Community and the nonmember countries in which the goods in question originate."
Ο. Lenz ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τιιήματος της 13ης Μαΐου 1993.
Advocate General Lenz delivered his Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 13 May 1994.
Φορολογική επιβάρυνση η οποία πλήττει τόσο τα εισαγόμενα όσο και τα εγχώρια προϊόντα δεν συνιστά φορολογική επιβάρυνση αποτελέσματος ισοδυνάμου προς δασμό υπό την έννοια του άρθρου 12 της Συνθήκης ΕΟΚ αν αποτελεί τμήμα ενός γενικού συστήματος εσωτερικών φόρων που επιβαρύνουν κατηγορίες προϊόντων με βάση αντικειμενικά κριτήρια εφαρμοζόμενα ανεξαρτήτως της προελεύσεως των προϊόντων.
A charge that applies to both imported and domestic products is not a charge having an effect equivalent to a customs duty within the meaning of Article 12 of the EEC Treaty if it relates to a general system of internal dues applied systematically to categories of products in accordance with objective criteria irrespective of the origin of the products.
Έχει, συνεπώς, τον χαρακτήρα εσωτερικού φόρου υπό την έννοια του άρθρου 95 της Συνθήκης ΕΟΚ
Consequently it is in the nature of internal taxation within the meaning of Article 95 of the EEC Treaty.
Το άρθρο 95 της Συνθήκης ΕΟΚ δεν απαγορεύει, κατά την είσπραξη του φόρου αυτού, την ευνοϊκότερη μεταχείριση των προϊόντων προελεύσεως τρίτων χωρών που εισάγονται απευθείας από την τρίτη χώρα σε σχέση προς τα προϊόντα προελεύσεως τρίτων χωρών τα οποία τίθενται πρώτα σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός άλλου κράτους μέλους και στη συνέχεια εξάγονται προς το κράτος μέλος που εισπράττει αυτόν τον φόρο.
Article 95 of the EEC Treaty does not prohibit products from nonmember countries, imported directly from the nonmember country, from being treated more favourably when that charge is levied than products from nonmember countries that are first brought into free circulation in another Member State and then exported to the Member State levying that charge.
Αυτή η άνιση μεταχείριση αντιβαίνει, πάντως, στις διατάξεις της Συνθήκης ΕΟΚ περί κοινού δαμσολογίου και κοινής εμπορικής πολιτικής.
However, such unequal treatment infringes the provisions of the EEC Treaty concerning the common customs tariff and the common commercial policy."
Υποθ. C-131/93 Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων
Case C-131/93 Commission of the European Communities ν Federal Republic of Germany Free movement of goods
Για τον λόγο αυτό, ο νόμος BArtSchV θεωρεί τις εγχώριες καραβίδες ως ιδιαιτέρως προστατευόμενα είδη, μάλιστα δε απειλούμενα με εξαφάνιση.
(Free movement of goods — Prohibition of importation of live freshwater (Sixth Chamber) nonmember countries in free circulation in other Member States, in so far as they are not for the purpose of research and teaching, the Federal Republic of Germany had failed to fulfil
Με τον πρώτο κανονισμό περί τροποποιήσεως του Bundesartenschutzverordnung (ομοσπονδιακή κανονιστική απόφαση περί προστασίας των ειδών, στο εξής: BArtSchV, BGBl I 1989, σ.
By application lodged at the Court Registry on 31 May 1993, the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that by prohibiting imports of live European freshwater crayfish from Member States or from
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι το επίδικο εθνικό μέτρο αποσκοπεί στην προστασία της υγείας και της ζωής των εγχωρίων καραβίδων, οπότε εμπίπτει στην εξαίρεση που προβλέπει το άρθρο 36 της Συνθήκης.
The Court found, next, that the German measure in question had the effect of impeding intraCommunity trade in that it prohibits imports for commercial purposes of live freshwater crayfish from another Member State or from a nonmember country in free circulation in the Community.
Το συμπέρασμα αυτό δεν επηρεάζεται καθόλου από το στοιχείο που επικαλείται η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, ότι δηλαδή οι αρμόδιες εθνικές αρχές έκαναν ευρεία χρήση της δυνατότητας παρεκκλίσεως που προβλέπει η γερμανική νομοθεσία, χορηγώντας μεταξύ Ιανουαρίου 1989 και Ιουνίου 1993, άδειες εισαγωγής για συνολική ποσότητα 961 400 Kg καραβίδων, τις ρποίες εξάλλου οι συγκεκριμένοι εισαγωγείς δεν χρησιμοποίησαν εξ ολοκλήρου.
That conclusion was not affected at all by the fact that, as the Federal Government pointed out, the competent national authorities have made great use of the possibility of granting a derogation provided for by the German rules, having granted, between January 1989 and June 1993, import licences relating to a total quantity of 961 400 kg of crayfish, which the importers concerned had not in fact used to the full.
Δεν εμπίπτει δηλαδή στην εξαίρεση του άρθρου 36 οσάκις ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί, με την ίδια αποτελεσματικότητα, με μέτρα λιγότερο περιοριστικά του ενδοκοινοτικού εμπορίου.
The Community still did not have common or harmonized rules on health conditions for aquaculture animals, including crayfish at the time when the subject-matter of these proceedings was defined in the pre-litigation procedure.
Όμως, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση δεν απέδειξε με τρόπο πειστικό ότι τέτοιου είδους μέτρα, συνεπαγόμενα λιγότερο σοβαρούς περιορισμούς για το ενδοκοινοτικό εμπόριο, δεν ήταν κατάλληλα για την αποτελεσματική προστασία των συμφερόντων που επικαλείται.
The importation of live crayfish for commercial purposes, in particular for restocking private pools or for consumption is in principle prohibited, subject to the provisions of the first subparagraph of Paragraph 31 of the BNatSchG, according to which the Bundesamt für Ernährung und Forstwirtschaft (Office for Food and Forestry, hereinafter "the Bundesamt") may, on application, derogate from that prohibition where application of the provision "would, contrary to the legislature's intention, lead to excessive hardship".
Υπό τις συνθήκες αυτές, τα κράτη μέλη είχαν την εξουσία να καθορίζουν το επίπεδο προστασίας της υγείας και της ζωής των ζώων στον τομέα αυτό που επιθυμούσαν να εξασφαλίσουν, λαμβάνοντας συγχρόνως υπόψη τις απαιτήσεις
In those circumstances, it was for the Member States to decide upon the level at which they wished to protect the health and life of animals in this field, whilst taking account of the requirements of the free movement of goods within the Community.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας απαγορεύοντας — εφόσον δεν γίνονται για σκοπούς έρευνας και εκπαίδευσης — τις εισαγωγές ζωντανών καραβίδων γλυκού νερού των ευρωπαϊκών ειδών, προελεύσεως των κρατών μελών ή τρίτων χωρών, που βρίσκονται σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός των άλλων κρατών μελών παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 30 και 36 της Συνθήκης ΕΟΚ
It appeared from the Commission's application that, as a result of water pollution and, above all, crayfish plague (aphanomycosis), the spreading of which is essentially attributable to the importation of infected crayfish from North America, there are practically no natural stretches of water containing crayfish in the Federal Republic of Germany, or indeed in other European countries. For that reason the BArtSchV treats native crayfish as species subject to particular protection, or as threatened with extinction.
Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα"
Since native crayfish are not sufficient to cover its needs, the Federal Republic of Germany has for years imported many tonnes of live freshwater crayfish each year.
Ο γενικός εισαγγελέας W. Van Gerven ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 18nc Μαΐου 1994.
They cannot therefore be covered by the derogation provided for in Article 36 if that aim may be achieved just as effectively by measures having less restrictive effects on intraCommunity trade.
Πρότεινε στο Δικαστήριο:
However, the Federal Government had not convincingly shown that such measures, involving less serious restrictions for intraCommunity
"να δεχθεί το αίτημα της Επιτροπής και να καταδικάσει τη Γερμανία στα δικαστικά έξοδα"
In assessing whether the Commission's complaint was well founded, the Court noted first of all that Articles 30 and 36 of the Treaty form an integral part of the common organization of the market in fishery products established by Council Regulation (EEC) No 3796/81 of 29 December 1981.
Υποθ. C-91/92 Paola Faccini Dori κατά Recreb Sri Περιβάλλον και καταναλωτές
trade, were incapable of effectively protecting the interests pleaded.
Προδικαστική "Προστασία των καταναλωτών κατά τη σύναψη καταστήματος — Δυνατότητα επικλήσεως διατάξεων ιδιωτών" (Ολομέλεια) μετέφερε στο εσωτερικό της δίκαιο την οδηγία με το decreto legislativo αριθ. 50 της 15ης Ιανουαρίου 1992.
Declares that by prohibiting imports of European species of Uve freshwater crayfish from Member States or nonmember countries in free circulation in other Member States in so far as they are not for the purpose of research and teaching the Federal Republic of Germany has failed to fulfil its obligations under Articles 30 and 36 of the EEC Treaty;
Ως προς τον ανεπιφύλακτο και επαρκώς ακριβή χαρακτήρα των διατάξεων της οδηγίας περί του δικαιώματος υπαναχωρήσεως
"grant the Commission's application and order the Federal Republic of Germany to pay the costs".
Λίγες ημέρες αργότερα, η Faccini Dori ενημέρωσε την εταιρία αυτή ότι ακυρώνει την παραγγελία της.
CaseC-91/92 Paola Faccini Dori ν Recreb Sri Environment and consumers
Η εταιρία τής απάντησε στις 3 Ιουνίου 1989 ότι είχε εκχωρήσει την απαίτηση της στη Recreb.
Preliminary ruling (Consumer protection in the case of contracts negotiated away from business premises — Availability in disputes between private individuals) (Full Court)
Δεν αμφισβητείται ωστόσο ότι, κατά τον χρόνο των ως άνω πραγματικών περιστατικών, η Ιταλία δεν είχε λάβει κανένα μέτρο μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό της δίκαιο, καίτοι η προβλεπομένη για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο προθεσμία έληξε στις 23 Δεκεμβρίου 1987.
On 19 January 1989, without having been previously approached by her, Interdiffusion Sri concluded a contract with Miss Faccini Dori at Milan Central Railway Station for an English language correspondence course.
Συγκεκριμένα, η Ιταλία
Thus the contract was concluded away from Interdiffusion's business premises,
Κατά το άρθρο της 1, παράγραφος 1, η οδηγία έχει εφαρμογή στις συμβάσεις παροχής αγαθών και υπηρεσιών από έμπορο προς καταναλωτή, είτε κατά τη διάρκεια εκδρομής που οργανώνεται από τον έμπορο εκτός του εμπορικού του καταστήματος, είτε κατά τη διάρκεια επισκέψεως του εμπόρου στην κατοικία ή στον τόπο εργασίας του καταναλωτή, όταν η
By order of 24 January 1992, received at the Court on 18 March 1992, the Giudice Conciliatore di Firenze (Judge-Conciliator, Florence), Italy, referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Council Directive 85/577/EEC and on the possibility of relying on that directive in proceedings between a trader and a consumer.
επίσκεψη δεν γίνεται κατόπιν ρητής αιτήσεως του καταναλωτή.
directive, is acting for purposes which can be regarded as outside his trade or profession and that "trader" means a natural or legal person who, for the transaction in question, acts in his commercial or professional capacity.
στον δεσμευτικό χαρακτήρα που το άρθρο 189 αναγνωρίζει στην οδηγία, ο οποίος υφίσταται μόνον έναντι "κάθε κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται".
Some days later, by registered letter of 23 January 1989, Miss Faccini Dori informed that company that she was cancelling her order. The company replied on 3 June 1989 that it had assigned its claim to Recreb.
Η νομολογία αυτή αποσκοπεί στο να αποκλείσει "να μπορεί ένα κράτος να επωφεληθεί από τη μη συμμόρφωση του προς το κοινοτικό δίκαιο".
On 24 June 1989, Miss Faccini Dori wrote to Recreb confirming that she had cancelled her subscription to the course, indicating inter alia that she relied on the right of cancellation provided for by the directive.
Το άρθρο 2 ορίζει ότι ως καταναλωτής νοείται κάθε φυσικό πρόσωπο το οποίο, με τις συναλλαγές που καλύπτει η οδηγία, επιδιώκει σκοπούς που μπορούν να θεωρηθούν άσχετοι προς την επαγγελματική του δραστηριότητα, ως έμπορος δε νοείται κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο, κατά τις ανωτέρω συναλλαγές, ενεργεί στα πλαίσια της εμπορικής ή επαγγελματικής του δραστηριότητας.
However, it was common ground that at the material time Italy had not taken any steps to transpose the directive into national law, although the period set for transposition had expired on 23 December 1987. It was not until the adoption of Decreto Legislativo No 50 of 15 January 1992 which entered into force on 3 March 1992, that Italy transposed the directive.
Οι διατάξεις αυτές είναι επαρκώς ακριβείς και παρέχουν στον εθνικό δικαστή τη δυνατότητα να γνωρίζει ποιοι είναι οι οφειλέτες των ενοχών και ποιοι οι δικαιούχοι.
Articles 4 and 5 allow the Member States some latitude regarding consumer protection when information is not provided by the trader and in determining the time-limit and conditions for cancellation.
Συναφώς, δεν χρειάζεται κανένα ιδιαίτερο μέτρο μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο.
That did not, however, affect the precise and unconditional nature of the provisions of the directive at issue in this case. The latitude allowed did not make it impossible to determine minimum rights.
Επομένως, ελλείψει μέτρων μεταφοράς της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο εντός της ταχθείσας προθεσμίας, οι καταναλωτές δεν μπορούν να θεμελιώνουν στην οδηγία δικαίωμα υπαναχωρήσεως κατά εμπόρων με τους οποίους συνάπτουν σύμβαση και να το επικαλούνται ενώπιον εθνικού δικαστηρίου.
The second issue raised by the national court related more particularly to the question whether, in the absence of measures transposing the directive within the prescribed time-limit, consumers may derive from the directive itself a right of cancellation against traders with whom they have concluded contracts and enforce that right before a national court.
Εντούτοις, το γεγονός αυτό δεν θίγει τον ακριβή και ανεπιφύλακτο χαρακτήρα των διατάξεων της οδηγίας που αμφισβητούνται στα πλαίσια της κύριας δίκης.
The first was whether the provisions of the directive concerning the right of cancellation are unconditional and sufficiently precise.
Συγκεκριμένα, αυτό το περιθώριο εκτιμήσεως δεν αποκλείει τη δυνατότητα καθορισμού του ελαχίστου περιεχομένου των δικαιωμάτων.
The second was whether a directive which requires the Member States to adopt certain rules specifically intended to govern relations between private individuals may be relied on in proceedings between such persons in the absence of measures to transpose the directive into national law.
Επί της δυνατότητας επικλήσεως των διατάξεων της οδηγίας περί του δικαιώματος υπαναχωρήσεως επί διαφοράς μεταξύ καταναλωτή και εμπόρου
Whether the provisions of the directive concerning the right of cancellation are unconditional and sufficiently precise