natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 48 δεν έχει επομένως εφαρμογή στις παροχές ανεργίας, όπως είναι οι επίμαχες στις διαφορές των κυρίων δικών παροχές, οπότε ο συνυπολογισμός από ένα κράτος μέλος των περιόδων απασχολήσεως ή ασφαλίσεως που έχουν συμπληρώσει οι ενδιαφερόμενοι υπό τη νομοθεσία άλλου κράτους μέλους, σκοπός του οποίου είναι να εξακριβωθεί αν θα χορηγηθεί παροχή ανεργίας, διέπεται μόνον από το άρθρο 67 του κανονισμού 1408/71, το οποίο αποτελείτο αντικείμενο του δευτέρου ερωτήματος.
The national court's first question seeks to establish whether an allowance such as that provided for by the Spanish General Law on Social Security for unemployed persons of over 52 years of age constitutes an unemployment benefit within the meaning of Article 4(1 )(g) of Regulation No 1408/71.
Όμως, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, μολονότι το γεγονός ότι ένας εθνικός νόμος ή μια εθνική ρύθμιση δεν έχει αναφερθεί στις δηλώσεις του άρθρου 5 του κανονισμού 1408/71, δεν μπορεί, αυτό καθεαυτό, να συνιστά απόδειξη περί του ότι ο εν λόγω νόμος ή η εν λόγω ρύθμιση δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, αντιθέτως πρέπει να γίνει δεκτό ότι το γεγονός ότι ένα κράτος μέλος έχει αναφέρει έναν νόμο στη δήλωση του αποδεικνύει ότι οι παροχές που χορηγούνται βάσει του νόμου αυτού αποτελούν παροχές κοινωνικής ασφαλίσεως υπό την έννοια του κανονισμού 1408/71.
As the Court found in Joined Cases C-422/93, C423/93 and C-424/93 Zabala Erasun and Others the Spanish Government has amended its declaration under Article 5 of Regulation No 1408/71 so as specifically to include the allowance in question. The Spanish Government has therefore expressly accepted that it constitutes unemployment benefit within the meaning of Article 4(1) of Regulation No 1408/71.
Με το δεύτερο ερώτημα, το εθνικό δικαστήριο ερωτά, κατ' ουσίαν, αν το άρθρο 67 του κανονισμού 1408/71 έχει την έννοια ότι ένα πρόσωπο που έχει συμπληρώσει περιόδους ασφαλίσεως (f ένα κράτος μέλος μπορεί να επικαλεστεί τις περιόδους αυτές για να αποκτήσει δικαίωμα επί παροχής ανεργίας σε άλλο κράτος μέλος, όταν το πρόσωπο αυτό δεν έχει ασκήσει έμμισθη δραστηριότητα στο τελευταίο αυτό κράτος, αλλά ο αρμόδιος για ζητήματα ανεργίας οργανισμός έχει καταβάλει εξ ονόματος του εισφορές στα συστήματα
The essence of the second question is whether, on a proper construction of Article 67 of Regulation No 1408/71, a person who has completed periods of insurance in one Member State may rely on those periods in order to obtain entitlement to unemployment benefit in a
Με το τρίτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ' ουσίαν, αν το άρθρο 48, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71 έχει την έννοια ότι οι περίοδοι ασφαλίσεως ή απασχολήσεως, οι οποίες έχουν συμπληρωθεί υπό τη νομοθεσία ενός κράτους μέλους και οι οποίες απονέμουν δικαίωμα λήψεως συντάξεως γήρατος εντός του κράτους αυτού, μπορούν να ληφθούν υπόψη σε άλλο κράτος μέλος για τη
According to the Court's case-law, whilst the fact that a national law or regulation has not been mentioned in the declarations referred to in Article 5 of Regulation No 1408/71 is not of itself proof that that law or regulation does not fall within the field of application of the regulation, the fact that a Member State has specified a law in its declaration must be
και παροχής ασφαλίσεως ασθενείας οικογενειακών επιδομάτων.
proceedings constitute periods of insurance under its domestic legislation.
επιδομάτων εξ ονόματος των εναγόντων των κυρίων δικών αποτελούν περιόδους ασφαλίσεως κατ' εφαρμογήν της εσωτερικής του νομοθεσίας.
Fourth question second Member State when he has not been in employment in that State, but contributions have been paid on his behalf to the sickness insurance and family benefits schemes by the competent unemployment institution.
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι το άρθρο 51 της Συνθήκης καθιερώνει την αρχή του συνυπολογισμού όλων των περιόδων που λαμβάνονται υπόψη από τις διάφορες εθνικές νομοθεσίες καθώς και την αρχή της εξαγωγής των παροχών, χωρίς ωστόσο να ορίζει την έννοια «περίοδοι ασφαλίσεως».
Article 51 of the Treaty lays down the principle of aggregation of all periods taken into account under the laws of the several countries and that of exportation of benefits, but it docs not define the expression 'periods of insurance'.
Το τέταρτο ερώτημα υποβάλλεται μόνο για την περίπτωση κατά την οποία το αιτούν δικαστήριο θα έκρινε ότι οι περίοδοι κατά τη διάρκεια των οποίων ο αρμόδιος ισπανικός οργανισμός κατέβαλλε εισφορές στα συστήματα ασφαλίσεως ασθενείας και παροχής οικογενειακών επιδομάτων εξ ονόματος των εναγόντων των κυρίων δικών αποτελούν περιόδους ασφαλίσεως κατ' εφαρμογήν της εθνικής του νομοθεσίας.
The fourth question arises only in case the national court should consider that the periods during which the competent Spanish institution paid contributions to the sickness insurance and family benefits schemes on behalf of the plaintiffs in the main proceedings constitute periods of insurance under its domestic legislation.
Σύμφωνα με τον ορισμό του άρθρου 1, στοιχείο ιη', του κανονισμού 1408/71, ως περίοδοι ασφαλίσεως νοούνται «οι περίοδοι εισφορών, απασχολήσεως ή μη μισθωτής δραστηριότητας που καθορίζονται ή αναγνωρίζονται ως περίοδοι ασφαλίσεως από τη νομοθεσία υπό την οποία πραγματοποιήθηκαν ή θεωρούνται ότι πραγματοποιήθηκαν, καθώς και κάθε εξομοιούμενη προς αυτές περίοδος, κατά το μέτρο που αναγνωρίζεται από τη νομοθεσία αυτή ως ισοδύναμη προς περίοδο ασφαλίσεως».
Article l(r) of Regulation No 1408/71 defines periods of insurance as 'periods of contribution or periods of employment or self-employment as defined or recognized as periods of insurance by the legislation under which they were completed or considered as completed, and all periods treated as such, where they are regarded by the said legislation as equivalent to periods of insurance'.
Επιβάλλεται, επομένως, να υπομνηστεί ότι, δεδομένου ότι το επίδομα που χορηγείται στους άνω των 52 ετών πρέπει να χαρακτηριστεί ως «παροχή ανεργίας» και όχι ως «συνταξιοδοτική παροχή γήρατος», η προϋπόθεση που επιβάλλει η ισπανική νομοθεσία για τη χορήγηση του επιδόματος αυτού πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι ο ενδιαφερόμενος πρέπει όχι να έχει δικαίωμα λήψεως συντάξεως γήρατος, αλλά να έχει καταβάλει εισφορές σε σύστημα συντάξεων γήρατος επί δεκαπέντε έτη.
Since the allowance granted to claimants of more than 52 years of age is to be classed as an 'unemployment benefit' and not as a 'benefit in the nature of a retirement pension', the condition laid down by the Spanish legislation for the grant of that allowance must be construed, not as requiring the person concerned to be entitled to a retirement pension as such, but as requiring him to have completed a period of 15 years' contributions to a retirement pension scheme.
Από την απόφαση της 12ης Μαΐου 1989 στην υπόθεση Warmerdam-Steggerda προκύπτει ότι ο κανονισμός 1408/71 δεν καθορίζει τις προϋποθέσεις συμπληρώσεως των περιόδων απασχολήσεως ή ασφαλίσεως.
!n Case 388/87 Warmerdam-Steggerda, it was held that Regulation No 1408/71 docs not determine the conditions under which periods of employment or insurance are constituted.
Οι προϋποθέσεις αυτές καθορίζονται αποκλειστικά από τη νομοθεσία του κράτους μέλους όπου ζητούνται οι παροχές.
Those conditions are determined solely by the legislation of the Member State in which benefits are applied for.
Το τέταρτο ερώτημα πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορά το ζήτημα αν τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης απαγορεύουν στον εθνικό νομοθέτη να θέτει ως προϋπόθεση για τη χορήγηση ενός επιδόματος ανεργίας που προβλέπεται για τους άνω των 52 ετών την εκ μέρους του ενδιαφερομένου καταβολή εισφορών επί δεκαπέντε έτη σε σύστημα συντάξεων γήρατος ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών.
The fourth question is to be understood as seeking to establish whether it is contrary to Articles 48 and 51 of the Treaty for national legislation to require the person concerned to have paid contributions for a fifteen-year period to a pension scheme in one or more Member States in order to qualify for the grant of an unemployment allowance for claimants of over 52 years of age.
Κατά συνέπεια, ένα κράτος μέλος μπορεί να εξαρτήσει τη χορήγηση επιδόματος ανεργίας από την προϋπόθεση να έχουν συμπληρώσει οι ενδιαφερόμενοι αμέσως προηγουμένως περιόδους χαρακτηριζόμενες ως «περιόδους ασφαλίσεως» ή «περιόδους απασχολήσεως» κατ' εφαρμογήν της δικής του νομοθεσίας.
Consequently, a Member Slate is entitled to make the award of unemployment allowance conditional on the persons concerned having last completed periods classed as 'periods of insurance' or 'periods of employment' under its own legislation.
Επομένως, στο αιτούν δικαστήριο εναπόκειται να διαπιστώσει αν οι περίοδοι κατά τη διάρκεια των οποίων ο αρμόδιος ισπανικός οργανισμός κατέβαλλε εισφορές στα συστήματα ασφαλίσεως ασθενείας και παροχής οικογενειακών
It is therefore for the national court to determine whether the periods during which the competent Spanish institution paid contributions to the sickness insurance and family benefits schemes on behalf of the plaintiffs in the main
Συναφώς, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι τα κράτη μέλη παραμένουν αρμόδια να καθορίζουν τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για τη χορήγηση των παροχών κοινωνικής ασφαλίσεως, ακόμη και αν τις καθιστούν αυστηρότερες, υπό τον όρο ότι οι θεσπιζόμενες προϋποθέσεις δεν συνεπάγονται καμία πρόδηλη ή συγκεκαλυμμένη διάκριση μεταξύ των κοινοτικών εργαζομένων.
The Court has consistently held that the Member States remain competent to define the conditions for granting social security benefits, even if they make them more strict, provided that the conditions adopted do not give rise to overt or disguised discrimination between Community workers.
«1) Ένα επίδομα όπως αυτό που προβλέπεται από τον ισπανικό γενικό νόμο περί κοινωνικής ασφαλίσεως για τους ανέργους ηL·κíaς άνω των 52 ετών αποτελεί
An allowance such as thai provided for by the Spanish General Law on Social Security for unemployed persons of more than 52 years of age constitutes an unemployment bene fa within the meaning of Article 4(1) of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to
παροχή ανεργίας υπό την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινίονικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της2ας Ιουνίου 1983, ο οποίος τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1248/92 του Συμβουλίου, της 30ής Απριλίου 1992.
self-employed persons and to members of their families moving within the Community, as amended and updated by Council Regulation (EEC) No 2001/83 of 2 June 1983, as amended by Council Regulation (EEC) No 1248/92 of 30 April 1991
Το άρθρο 48 του προαναφερθέντος ανεργίας
Article 48 of the aforementioned regulation is not applicable to unemployment benefits.
Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να εκτιμήσει αν η προϋπόθεση του άρθρου 67, παράγραφος 3, του προαναφερθέντος κανονισμού, κατά την οποία ένα πρόσωπο που έχει συμπληρώσει περιόδους ασφαλίσεως & ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί τις περιόδους αυτές για να λάβει παροχή ανεργίας < f ένα άλλο κράτος μέλος παρά μόνον εάν έχει συμπληρίόσει αμέσως προηγουμένως περιόδους ασφαλίσεως σε αυτό το κράτος σύμφωνα με τις διατάξεις της νομοθεσίας αυτού του κράτους πληρούται στην περίπτακτη που ο ενδιαφερόμενος ουδέποτε άσκησε στο κράτος αυτό έμμισθη δραστηριότητα, ο αρμόδιος όμως για ζητήματα ανεργίας οργανισμός έχει καταβάλει εισφορές εξ ονόματος του στα συστήματα ασφαλίσεως ασθενείας και παροχής οικογενειακών επιδομάτων. 4)
It is for the national court to determine whether the condition laid down by Article 67(3) of the aforementioned regulation to the effect that a person who has completed periods of insurance in another Member State cannot rely on those periods in order to obtain unemployment benefit in the State concerned unless he last completed periods of insurance in accordance with the provisions of the legislation of that State, is fulfilled where the person concerned has never been in employment in that State but contributions have been paid on his behalf to the sickness insurance and family benefits schemes by the competent unemployment institution.
Ούτε τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης ΕΚ ούτε άλλωστε ο προαναφερθείς κανονισμός απαγορεύουν στον εθνικό νομοθέτη να θέτει ως προϋπόθεση για τη χορήγηση ενός επιδόματος ανεργίας που προβλέπεται για τους άνω των 52 ετών την εκ μέρους του ενδιαφερομένου καταβολή εισφορών επί δεκαπέντε έτη σε σύστημα συντάξεων γήρατος ενός ή περισσοτέρατν κρατών μελών. *
It is not contrary to Articles 48 and 51 of the EC Treaty, or to the aforementioned regulation, for national legislation to require the person concerned to have paid contributions for a fifteen-year period to a pension scheme in one or more Member States in order to qualify for the grant of an unemployment allowance for claimants of over 52 years of age. '
Lenz ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του πέμπτου τμήματος της 12ης Σεπτεμβρίου 1996.
Lenz delivered his Opinion at the sitting of the Fifth Chamber on 12 September 1996.
Πρότεινε να δοθούν οι ακόλουθες απαντήσεις:
He proposed that the Court should answer that:
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 έχει την έννοια ότι το επίδομα ανεργίας για τους άνω των 52 ετών, το οποίο ζητούν οι ενάγοντες και το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 13, παράγραφος 2, του νόμου 31/84, της 2ας Αυγούστου 1984, όπως τροποποιήθηκε με το βασιλικό νομοθετικό διάταγμα της 31ης Μαρτίου 1989 (το οποίο σήμερα αποτελείτο άρθρο 215, παράγραφος 3, του βασιλικού νομοθετικού διατάγματος 1/94, της 20ής Ιουνίου 1994), πρέπει να θεωρηθεί ως παροχή ανεργίας υπό την έννοια της διατάξεως αυτής.
An unemployment allowance for persons over 52 years of age, such as the one applied for by the plaintiffs under Article 13.2 of Law 31/84 of 2 August 1984, as amended by the Royal Decree Law of 31 March 1989 (now Article 215(3) of Royal Legislative Decree 1/1994 of 20 June 1994), must be considered to be an unemployment benefit within the meaning of Article 4(1) of Regulation (EEC) No 1408/71.
Προκειμένου για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας που προβλέπει για τους άνω των 52 ετών το άρθρο 215, παράγραφος 3, του βασιλικού νομοθετικού διατάγματος 1/94, της 20ής Ιουνίου 1994, με το οποίο εγκρίθηκε το κωδικοποιημένο κείμενο του ισπανικού γενικού νόμου περί κοινωνικής ασφαλίσεως, ο αρμόδιος φορέας υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη τις περιόδους που έχουν συμπληρωθεί σε άλλο κράτος μέλος, εφόσον με την καταβολή των σχετικών εισφορών αποκτάται δικαίωμα λήψεως συντάξεως γήρατος (υπό την επιφύλαξη της προϋποθέσεως περί ηλικίας) σε άλλο κράτος μέλος.
With regard to an unemployment allowance for persons over 52 years of age, provided for by Article 215(3) of Royal Legislative Decree 1/1994 of 20 June 1994, which approves the consolidated version of the General Law on Social Security, the competent institution is required to take account of periods completed in another Member State, to the extent to which the right to a retirement pension is, subject to age requirements, obtained on the basis of those periods of contribution in that other Member State.'
Εάν έχει κτηθεί δικαίωμα επί παροχών του ισπανικού συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως, είτε βάσει της εθνικής μόνο νομοθεσίας είτε κατ' εφαρμογήν του κοινοτικού δικαίου, τότε ο αρμόδιος φορέας υποχρεούται να λάβει υπόψη το δικαίωμα συντάξεως γήρατος που έχει κτηθεί σε άλλο κράτος μέλος, ακόμη και αν ο εργαζόμενος δεν έχει καταβάλει στην Ισπανία καθόλου εισφορές ή έχει καταβάλει εισφορές για διάστημα μικρότερο του έτους.
If a worker is eligible for benefits under the Spanish social security scheme, whether on the basis of national law alone or under Community law, the competent institution is required to take account of entitlement to old-age benefits in another Member State even if he has paid no contributions in Spain or has paid them for less than a year.
Μια υποχρέωση, όπως η επιβαλλόμενη στους διακινούμενους εργαζομένους υποχρέωση να αποδεικνύουν, προκειμένου να αποκτήσουν δικαίωμα λήψεως του επιδόματος ανεργίας που προβλέπεται για τους άνω των 52 ετών, ότι, όταν συμπληρώσουν την απαιτούμενη ηλικία, θα έχουν δικαίωμα λήψεως συντάξεως γήρατος στο πλαίσιο του ισπανικού συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως, πράγμα που σημαίνει ότι το επίδομα αυτό δεν χορηγείται σε όσους αποδεικνύουν ότι θα έχουν το δικαίωμα αυτό μόνο σε άλλο κράτος μέλος, είναι αντίθετη προς τα άρθρα 48, παράγραφος 2, και 51 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, εάν και στο μέτρο που στους ενδιαφερομένους έχουν ήδη χορηγηθεί παροχές της κοινωνικής ασφαλίσεως δυνάμει της εθνικής μόνο νομοθεσίας.»
A requirement such as the one that, for migrant workers to receive the unemployment allowance available for persons of more than 52 years of age, it must be shown that, subject to age requirements, they arc entitled to a retirement pension payable by the Spanish social security scheme (persons having such an entitlement in any other Member State only being precluded from receiving such allowance) is contrary to Articles 48(2) and 51 of the EC Treaty if and in so far as access of the
C-107/95 Ρ Bundesverband der Bilanzbuchhalter eV κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Θεσμικό δίκαιο
Case C-107/95 Ρ Bundesverband der Bilanzbuchhalter eV ν Commission of the European Communities Law governing the institutions
20 Φεβρουαρίου 1997
20 February 1997 commence by the
«Αίτηση αναιρέσεως — Προσφυγή ακυρώσεως — Παραδεκτό — Αρνηση της Επιτροπής να κινήσει διαδικασία αναγνωρίσεως παραβάσεως κράτους μέλους — Αρνηση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 90, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚ» (Πέμπτο τμήμα) συμβούλου (στο εξής: StBerG) αντίκειται προς τα άρθρα 59 και 86 της Συνθήκης ΕΚ και ότι, επομένως, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, παραλείποντας να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί προς τις διατάξεις αυτές, είχε παραβεί τα άρθρα 5 και 90 της Συνθήκης.
(Appeals A ction for annulment - Admissibility — Refusal by the Commission to proceedings against a Member State for failure to fulfil obligations — Refusal Commission to take measures under Article 90(3) of the EC Treaty) (Fifth Chamber) decision as a decision not to bring an action under Article 169 against the Federal Republic of Germany for failure to fulfil its obligations and interpreting it as a decision not to take measures under Article 90(3) of the Treaty.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στο Δικαστήριο στις 31 Μαρτίου 1995, η Bundesverband der Bilanzbuchhalter eV (στο εξής: αναιρεσείουσα), άσκησε αναίρεση κατά της διατάξεως του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (τέταρτο τμήμα), της 23ης Ιανουαρίου 1995, Τ-84/94, Bilanzbuchhaiter κατά Επιτροπής.
By application lodged at the Court on 31 March 1995, the Bundesverband der Bilanzbuchhalter eV (hereinafter 'the appellant') brought an appeal against the order of the Court of First Instance (Fourth Chamber) of 23 January 1995 in Case T-84/94 Bilanzbuchhalter v Commission.
Με τη διάταξη αυτή, το Πρωτοδικείο κήρυξε απαράδεκτη την προσφυγή ακυρώσεως που είχε ασκήσει η αναιρεσείουσα κατά της αποφάσεως της Επιτροπής της 4ης Νοεμβρίου 1993, με την οποία η Επιτροπή αποφάσισε να μη δώσει συνέχεια στην καταγγελία που είχε υποβάλει η αναιρεσείουσα ζητώντας να διαπιστωθεί ότι ο Steuerberatungsgesetz της 4ης Νοεμβρίου 1975 (νόμος περί του επαγγέλματος του φορολογικού
By that order, the Court of First Instance declared inadmissible the action for annulment brought by the appellant against the decision of the Commission of 4 November 1993 not to take action on the complaint lodged by the appellant seeking a declaration that the Steuerberatungsgesetz of 4 November 1975 (Law on Tax Advice, hereinafter 'the StBerG') was contrary to Articles 59 and 86 of the EC Treaty and that, therefore, the Federal Republic of Germany, by failing to take the measures necessary to comply with those provisions, had infringed Articles 5 and 90 of the Treaty.
Με την αίτηση της, η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει τη διάταξη του Πρωτοδικείου λόγω παραβιάσεως των διατάξεων της Συνθήκης ΕΚ και ιδίως των άρθρων 5, 59, 86 και 90, παράγραφοι 1 και 3, αυτής, καθώς και λόγω εσφαλμένης ερμηνείας των άρθρων 155 και 169 της ίδιας Συνθήκης.
By its appeal the appellant requests this Court to set aside the order of the Court of First Instance for infringement of the EC Treaty, in particular Articles 5, 59, 86 and 90(1) and (3) thereof, and for misinterpretation of Articles 155 and 169 of that Treaty.
απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο. Επομένως, η απόφαση που προσβλήθηκε ενώπιον του Πρωτοδικείου ήταν η άρνηση της Επιτροπής να απευθύνει μια τέτοια απόφαση στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
action against the Commission's refusal to take a decision against a Member State under Article 90(1) and (3), indirectly compel thai Member State to adopt legislation of general application.
Ως προς τον λόγο αναιρέσεως που αντλείται από το άρθρο 169 της Συνθήκης
challenged before the Court cf First Instance was thus the refusal by the Commission to address such a decision to the Federal Republic of Germany.
Ως προς τον λόγο αναιρέσεως που αντλείται από το άρθρο 90, παράγραφος 3, της Συνθήκης
In this regard, it is apparent from the wording of Article 90(3) and from the scheme of Article 90 as a whole that the Commission enjoys a wide discretion in the field covered by paragraphs 1 and 3, both in relation to the action which it considers necessary to be taken and in relation to the means appropriate for that purpose.
Επομένως, απαραδέκτως η αναιρεσείουσα άσκησε την προσφυγή κατά της αρνήσεως της Επιτροπής να εκδώσει την πράξη την οποία αυτή ζητούσε.
The Court of First Instance was therefore right in also declaring the action to be inadmissible inasmuch as it was directed against the Commission's decision not to take any action under Article 90(1) and (3) of the Treaty.
Καταδικάζει την Bundesverband der Bilanzbuchhalter eV στα δικαστικά έξοδα.»
The Bundesverband der Bilanzbuchhalter eV is ordered to pay the costs.'
Υποθ. C-166/95 Ρ Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Frédéric Daffix Υπάλληλοι
Case C-166/95 Ρ Commission of the European Communities ν Frédéric Daffix Staff case
« Υπάλληλοι — Παύση Αιτιολογία» (Πέμπτο τμήμα)
Communities brought an appeal against the judgment of 28 March 1995 in Case T-12/94
Επομένως, το Πρωτοδικείο, καθόσον έκρινε ότι η επίδικη απόφαση δεν ανέφερε, κατά παράβαση του άρθρου 190 της Συνθήκης και του άρθρου 25 του ΚΥΚ, με επαρκή σαφήνεια τα προσαφθέντα σε βάρος του προσφεύγοντος πραγματικά περιστατικά, υπέπεσε σε νομικό σφάλμα.
Court of First Instance found that they were stereotyped inasmuch as they gave no explanation of the particular reasons why, in the specific circumstances of the case, the appointing authority had chosen the disciplinary measure of removal from post rather than that of downgrading as the Disciplinary Board had suggested.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στο Δικαστήριο στις 30 Μαΐου 1995, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε αναίρεση κατά της αποφάσεως που εξέδωσε στις 28 Μαρτίου 1995 το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (τρίτο τμήμα) στην υπόθεση Τ-12/94, Daffix κατά Επιτροπής, με την οποία το Πρωτοδικείο ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής της 18ης Μαρτίου 1993 (στο εξής: η επίδικη απόφαση), περί επιβολής στον Daffix της πειθαρχικής ποινής της παύσεως χωρίς κατάργηση ή μείωση του δικαιώματος συντάξεως λόγω αρχαιότητας, η οποία προβλέπεται από τον Κανονισμό Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ).
Daffix ν Commission, in which the Court of First Instance annulled the Commission's decision of 18 March 1993 ('the contested decision') removing Mr Daffix from his post as a disciplinary measure, without reducing or withdrawing his entitlement to retirement pension, as provided for by the Staff Regulations of Officials of the European Communities ('the Staff Regulations').