natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου (το Βασίλειο του Βελγίου) παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 95 και 96 της Συνθήκης ΕΟΚ δεχόμενο, για την είσπραξη του ειδικού φόρου καταναλώσεως επί του ζύθου κατά την εισαγωγή και την ^'.οτροφή του κατά την εξαγωγή, ποσοστό απωλείας μεταξύ μούστου και τελικού προϊόντος υπερβαίνον το ποσοστό ορισμένων ζυθοποιείων του Λουξεμβούργου (του Βελγίου).
By using, for the purposes of levying duty on imports and refunds of duty on exports of beer, a rate of wastage incurred between the wort and the finished product which exceeds that of certain Luxembourg (Belgian) breweries, the Grand Duchy of Luxembourg (the Kingdom of Belgium) has failed to fulfil its obligations under Articles 95 and 96 of the EEC Treaty.
Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου Βελγίου) στα δικαστικά έξοδα."
The Grand Duchy of Luxembourg (Kingdom of Belgium) is ordered to pay the costs."
0 γενικός εισαγγελέας πρότεινε το Δικαστήριο:
He proposed that the Court should:
να αποφασίσει ότι το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, υπολογίζοντας το ποσό του ειδικού φόρου καταναλώσεως που πρέπει να επιστραφεί οσάκις ο παραχθείς επιτοπίως ζύθος εξάγεται οε άλλα κράτη μέλη, υποθέτοντας ότι υπήρξε απώλεια 10£ από τη μετατροπή του ζεστού μούστου σε ζύθο, παρέβησαν τις υποχρεώσεις που υπέχονι/ από το άρθρο 96 της Συνθήκης'
Declare that by assessing excise duty on domestically produced beer on the basis of the amount of hot wort and by assessing duty on beer imported from other Member States on the basis of the volume of the end-product, increased by a flat-rate figure of 5% to arrive at the
να καταδικάσει τα καθών κράτη οτα δικαστικά έξοδα."
- 4 notional amount of hot wort used to produce the imported beer, Belgium and Luxembourg have failed to fulfil their obligations under Article 95 of the Treaty;
Κοινωνική ασφάλιση
Order the defendants to pay the costs."
(Τρίτο τμήμα) "Ελεύθερη κυκλοφορία των ανικανότητας προς εργασία" (Προδικαστική)
Case C-344/89: Manuel Martinez Vidal ν Gemeenschappelijke Medische Dienst - 27 June 1991 (Third Chamber) (Freedom of movement - Social security - Recognition of incapacity for work) (Preliminary ruling)
Σε περίπτωση που ο φορέας οφειλέτης μιας παροχής αναπηρίας κάνει χρήση της ευχέρειας που προβλέπεται από το άρθρο 51, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72 του Συμβουλίου, της 21ης Μαρτίου 1972, περί του τρόπου εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και τα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, να εξετάσει με ιατρό της εκλογής του τον δικαιούχο που κατοικεί σε άλλο κράτος μέλος, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να υποχρεωθεί να μεταβεί στο κράτος μέλος του αρμόδιου φορέα, υπό την προϋπόθεση ότι ο φορέας αυτός αναλαμβάνει τα σχετικά έξοδα μετακινήσεων και διαμονής, ο δε ενδιαφερόμενος είναι οε θέση να μετακινηθεί χωρίς βλάβη της υγείας του.
By judgment of 18 October 1989, received at the Court on 6 November 1989, the Arrondissementsrechtbank te Amsterdam referred two questions to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Article 51 (1) of Regulation (EEC) No. 574/72 of the Council fixing the procedure for implementing Regulation (EEC) No. 1408/71.
Σε περίπτωση όμως που ο φορέας του τόπου διαμονής ή κατοικίας του ενδιαφερομένου διαπιστώσει την αδυναμία του τελευταίου να μετακινηθεί, τίποτε δεν εμποδίζει τον φορέα οφειλέτη, ή την αρμόδια επί ζητημάτων ιατρικού ελέγχου αρχή, να προβεί σε επιτόπιο έλεγχο της πραγματικής αυτής καταστάσεως."
Where an institution responsible for paying an invalidity benefit exercises the power provided for in Article 51 (1) of Regulation No. 574/72 of the Council of 21 March 1972 fixing the procedure for implementing Regulation (EEC) No. 1408/71 of the Council on the application of social security scheme to employed persons and members of their families moving within the Community of having the recipient of the benefit residing in another Member State examined by a doctor of its choice, the person concerned may be required to go to the Member State where the competent institution is situated, provided that the travel and accommodation expenses thereby incurred are borne
Ο_ϊ£νικός_ειοαϊγελέας_0^ Μί5£Οο_ανέπτυ£ε_ιις_προτάσεις_του_κατά_τη_συνεδρ1ασΰ Ioy_ieiloy_iyÜlJaiOQ_lDQ_12D£_o£K£ijgpigy_19?0.
Where the institution at the pi ace where the person concerned is staying or residing has determined that that person is not fit enough to undertake the journey, there is nothing to prevent the institution responsible for payment or the authority responsible for medical examinations from verifying that circumstance on the spot."
Πρότεινε:
He proposed:
Ο φορέας οφειλέτης της παροχής αναπηρίας - ή n αρμόδια για τον ιατρικό έλεγχο αρχή - μπορεί, οσάκις, αφού έλαβε την έκθεση του φορέα της xùpac, διαμονής ή κατοικίας του ενδιαφερομένου, κάνει χρήση της ευχέρειας που προβλέπεται στο άρθρο 51, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 574/72, να προβαίνει στον έλεγχο του δικαιούχου παροχής αναπηρίας από ιατρό της επιλογής του, να καλεί τον εν λόγω δικαιούχο να μεταβαίνει στο κράτος μέλος του τόπου κατοικίας ή διαμονής εντός του κράτους μέλους του φορέα οφειλέτη, προκειμένου αυτός να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση.
The institution responsible for paying an invalidity benefit or the competent authority for conducting a medical examination, may, where after obtaining a report from the institution of the country where the person concerned is staying or residing it invokes the power given by Article 51 (1) of Regulation (EEC) No. 574/72 to have the recipient of an invalidity benefit examined by a doctor of its choice, require the recipient to travel from the Member State of residence or stay to the Member State of the institution responsible for payment in order to submit himself to medical examination.
Η ικανότητα του ενδιαφερομένου να πραγματοποιήσει το ταξίδι πρέπει να διαπιστωθεί στη χώρα κατοικίας ή διαμονής αυτού του ιδίου.
The recipient must comply providing it is established that he is fit to travel without harm to his health and that he does not have to bear the travel and other expenses.
Ενώπιον του Δικαστηρίου
The recipient's fitness to travel must be determined in his country of residence or stay."
- Είσπραξη δασμών εκ των υστέρων"
By order of 16 October 1989, received at the Court on 14 November
Με διάταξη της 16ης Οκτωβρίου 1989, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Νοεμβρίου, το Tribunal Fiscal Aduaneiro do Porto υπέβαλε οκτώ προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία και το κύρος του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1697/79 του Συμβουλίου, καθώς και ως προς την ερμηνεία του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1573/80 της Επιτροπής.
1989, the Tribunal Fiscal Aduaneiro do Porto referred eight questions to the Court for a preliminary ruling on the interpretation and validity of Article 5 (2) of Council Regulation (EEC) No. 1697/79 and the interpretation of Article 4 of Commission Regulation (EEC) No. 1573/80.
Σχετικά με το πρώτο πρόβλημα, πρέπκι να σημειωθεί ότι θα επλήττετο η πρακτική αποτελεσματικότητα του συστήματος του άρθρου 177 της Συνθήκης και του κοινοτικού δικαίου γενικότερα, αν η ύπαρξη υποχρεωτικής προσφυγής ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου μπορούσε να εμποδίσει το εθνικό δικαστήριο, που έχει επιληφθεί διαφοράς διεπομένης από το κοινοτικό δίκαιο, να ασκήσει την ευχέρεια - που του απονέμει το άρθρο 177 της Συνθήκης - να υποβάλλει στο Δικαστήριο ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία ή το κύρος του κοινοτικού δικαίου, για να μπορέσει να κρίνει αν ένας εθνικός κανόνας συμβιβάζεται ή όχι με αυτό.
As regards the first question, it is to be remembered that the object of the system established by Article 177 of the Treaty as well as the effectiveness of Community law would be threatened if the fact that there was a mandatory appeal to the constitutional court could prevent the national court before which the proceedings concerned with Community law were pending from exercising the power given it by Article 177 of the Treaty to refer questions on the interpretation or validity of Community law to the Court of Justice to enable it to determine whether or not a national rule is compatible with Community law.
17, 48) Σχετικά με το δεύτερο πρόβλημα, αρκεί να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, τα εθνικά δικαπ ήρι α έχουν τη διακριτική ευχέρεια να κρίνουν αν η έκδοση αποφάσεως σχέτιζα με ζήτημα κοινοτικού δικαίου τους είναι αναγκαία για να μπορέσουν να εκδώσουν την δική τους απόφαση- αυτή δε η διακριτική ευχέρεια καταλαμβάνει και την κρίση περί του σταδίου της διαδικασίας κατά το οποίο είναι σκόπιμη η υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο.
As regards the second question, according to established case-law national courts have a wide discretion as to whether a decision on a point of Community law is necessary to enable them to give judgment and that discretion also extends to the question of the stage of the proceedings at which there should be a reference to the Court for a preliminary ruling.
7Ί? άρθρο 5, παράγραφος 2, πρώτο εοαφιο, εν αρχή, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1697/79 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί της εκ των υστέρων εισπράξεως εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, έχει την έννοια ότι απονέμει στις αρμόδιες αρχές δέσμια αρμοδιότητα όσον αφορά την απόφαση τους να μη προβαίνουν σε εκ των υστέρων είσπραξη, όταν πληρούνται οι προϋπόθεσε ι ς του άρθρου 5, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού.
The first part of Article 5 (2) of Council Regulation (EEC) No. 1697/79 of 24 July 1979 on the postclearance recovery of import duties or export duties must be interpreted as meaning that it confers on the competent national authorities a non-discretionary power as regards the decision not to take action for the post-
Το άρθρο 5, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, εν τέλει, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1697/79 έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται στην περίπτωση κατά την οποία ο υπόχρεος συμμορφώθηκε προς όλες τις επιταγές τόσο των κοινοτικών κανόνων περί της τελωνειακής διασαφήσεως όσο και των εθνικών κανόνων που ενδεχομένως τις συμπληρώνουν ήτις μεταφέρουν στο εθνικό δίκαιο, έστω και αν αυτός καλόπιστος υπέβαλε ανακριβή ή ελλιπή στοιχεία στις αρμόδιες αρχές, εφόσον πάντως τα στοιχεία αυτό είναι τα μόνα που λογικά ηδύνατο να γνωρίζει ή να άνευρε ι.
The last part of the first subparagraph of Article 5 (2) of Regulation No. 1697/79 must be interpreted as meaning that it applies to the situation in which the person liable has fulfilled all the requirements 1 aid down by both the Community rules on customs declarations and any national rules which supplement or implement them, even if he supplied, in good faith, inaccurate or incomplete i nformati on to the competent national authorities, provided that that i nformati on is the only information which he could reasonably have knowledge of or obtain;
Η αρμοδιότητα που απονέμεται στην Επιτροπή με το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1573/80 της Επιτροπής, της 20ής Ιουνίου 1980, περί καθορισμού των διατάξεων εφαρμογής του όρθρου 5 παρ.
The power conferred on the Commission by Article 4 of Commission Regulation (EEC) No. 1573/80 of 20 June 1980 laying down provisions for the implementation of Article 5 (2) of Regulation No. 1697/79 covers only decisions to refrain from taking action for postclearance recovery where the amount of the duties involved is equal to or greater than 2000 ECU, even where a person liable has submitted a reasoned request against a decision to recover made by the competent national authorities;
Όταν ο υπόχρεος υποβάλλει αίτηση περί μη εισπράξεως εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, στις εθνικές αρχές εναπόκειται να αποφανθούν επί της αιτήσεως αυτής- αυτές υποχρεούνται να υποβάλουν την περίπτωση στην κρίση της Επιτροπής μόνον αν αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο να μην εισπράξουν δασμούς ποσού ίσου ή ανωτέρου των 2 000 ΕΛΜ.
When the person liable submits a request that action for post el earance recovery of import duties or export duties should not be taken, it is for the national authorities to take a decision on that request and it is not incumbent upon them to refer the case for consideration by the Commission unless they intend not to recover an amount of duties equal to or greater than 2000 ECU;
Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται, δυνάμει του άρθρου 177, δεύτερη rXã?'o, της Συνθήκης ΕΟΚ, να εκτιμήσει αν τα ανακύπτοντα στην εκκρεμή ενώπιον του διαφορά νομικά ζητήματα ασκούν επιρροή στην έκβαση της και αν η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως του είναι αναγκαία για να μπορέσει να εκδώσει τη δική του απόφαση- α' αυτό επίσης εναπόκειται να εκτιμήσει σε ποιο στάδιο της διαδικασίας είναι σκόπιμο να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο."
A national court hearing proceedings concerning Community law which declares a provision of national law unconstitutional does not lose the right or escape the obligation under Article 177 of the EEC Treaty to refer questions to the Court of Justice on the interpretation or validity of Community law by reason of the fact that that deci arati on is subject to a mandatory appeal to the constitutional court.
Ο γενικός εισαγγελέας G. Tesauro ανέπτυξε τις προτάοεις του κατά τη συνεδρίαση του τρίτου τμήματος της 6ης Φεβρουαρίου 1991.
It is for the national court, pursuant to the second paragraph of Article 177 of the EEC Treaty, to decide whether the questions of law raised by the dispute before it are relevant, whether a prel i minary ruling is necessary for it to be able to give
Κατά το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1573/80 της Επιτροπής, οι εθνικές αρχές υποχρεούνται να υποβάλλουν στην Επιτροπή μόνο τις αποφάσεις τους να μη προβούν στην είσπραξη ποσών ίσων ή ανωτέρων των 2 000 ΕΛΜ· έστω και αν υπάρχει αιτιολογημένη αίτηση του υπόχρεου αμφισβητούσα την απόφαση των αρμοδίων αρχών να προβούν στην είσπραξη, δεν υπάρχει καμμία υποχρέωση υποβολής στην Επιτροπή της αμφισβητούμενης περιπτώσεως.
"(a) Article 5 (2) of Council Regulation (EEC) No. 1697/79 must be interpreted as meaning that it gives the competent national authorities power to decide, subject to checking the conditions, whether to proceed to recover;
C-49/88: AL-Jubail Fertilizer Coapany (SAMAD) και λοιποί κατά Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Under Article 4 of Commission Regulation (EEC) No. 1573/80 the national authorities are required to submit to the Commission only decisions not to take action to recover amounts equal to or greater than ECU 2 000.
(Έκτο τμήμα) "Εμπορική πολιτική - Προσφυγή ακυρώσεως του κανονισμού (ΕΟΚ) 3339/87 του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 1987, για τον επιβολή οριστικού δασμού αντί ντάμπινγκ στις εισαγωγές ουρίας καταγωγής Λιβύης και Σαουδικής Αραβίας"
The national court must ensure the full and immediate application of Community rules which have direct effect and, if necessary, not apply a national provision even of a constitutional nature which subjects the application of the Community rule to national proceedings to check its constitutionality."
Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες προβάλλουν πολλούς λόγους στηριζόμενους, μεταξύ άλλων, στην παραβίαση των δικαιωμάτων άμυνας.
Case C-49/88: AL-Jubail Fertilizer Company (SAMAD) and Another ν Council of the European Communities - 17 June 1991 (Sixth Chamber) (Commercial policy - Application for a declaration that Council Regulation (EEC) No. 3339/87 of 4 November 1987 imposing a definitive anti-dumping duty on imports of urea originating in Libya and Saudi Arabia is void)
Εν συνεχεία πρέπει να τονιστεί ότι, όσον αφορά τα δικαιώματα άμυνας, οι ενέργειες των κοινοτικών θεσμικών οργάνων πρέπει να είναι ακόμη πιο προσεκτικές, στο παρόν στάδιο της αναπτύξεως της, εφόσον η εν λόγω ρύθμιση δεν προβλέπει όλες τις δικονομικές εγγυήσεις προστασίας του διοικούμενου που είναι δυνατό να υφίστανται σε ορισμένα εθνικά δίκαια.
By an application lodged on 16 February 1988 SAMAD and SAFCO, companies incorporated under Saudi law, which manufacture urea in Saudi Arabia, brought an action for a declaration that Article 1 of Council Regulation (EEC) No. 3339/87 imposing a definitive anti-dumping duty on imports of urea originating in Libya and Saudi Arabia was void in so far as it applied to the applicants.
Όμως, αυτά τα εσωτερικά έγγραφα μπορούν ακόμη λιγότερο να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη καθόσον, σύμφωνα με τα έγγραφα της δικογραφίας, οι πληροφορίες τις οποίες περιέχουν δεν έχουν περιέλθει σε γνώση των προσφευγουσών κατ' άλλους τρόπους.
It should be added that, common to the right to a fair hearing, any action taken by the Community institutions must be all the more scrupulous in view of the fact that, as they stand at present, the rules in question do not provide all the procedural guarantees for the protection of the individual which may exist in certain national legal systems.
Το έγγραφο αυτό, το οποίο δεν εστάλη ως συστημένη επιστολή και του οποίου η παραλαβή από τον αποδέκτη δεν μπορούσε, επομένως, να αποδειχθεί με κάθε βεβαιότητα, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επιμελής τρόπος εκπληρώσεως της υποχρεώσεως πληροφορήσεως που απορρέει από τον βασικό κανονισμό.
With regard to the allowances requested in order to take account of the differences in quantities and levels of trade, the defendant, in support of its contentions, relies solely on an internal mission report drawn up by Commission officials following checks carried out in Saudi Arabia, and on the minutes of two meetings held in Brussels on 22 May and 5 October 1987 with the representatives of the parties in question.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Although the information requested may, under the rules in question, be supplied in a purely oral manner, that possibility cannot release the Community authorities from their obligation to ensure that they have evidence enabling them, if necessary, to prove that such information was actually communicated.
Καταδικάζει το καθού στα δικαστικά έξοδα."
The defendant is ordered to pay the costs."
0„γενικός_είσαγγε.3έος_ΜΛ. [ΐάΓ!βοπ_ανέο[τυξε_τις_προχάσεις_ιου_καιά_ιο_συν^ iey_eKTQy_IuflUÖIQQ_IQQ_7QQ_5£eßoUQpioy_l991 .
Mr Advocate General M. Darmon delivered his Opinion at the hearing of the Sixth Chamber on 7 February 1991.
Πρότεινε:
He proposed that:
"- την ακύρωση, καθόσον αυτό αφορά τις εταιρίες Al-Jubail Fertilizer Company και Saoudi Arabian Fertilizer Company, του άρθρου 1 του κανονισμού (ΕΟΚ) 3339/87 του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 1987, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ουρίας καταγωγής Λιβύης και Σαουδικής Αραβίας (:Ε L 317, της 7ης Νοεμβρίου 1987, σ.
"Article 1 of Council Regulation (EEC) No. 3339/87 of 4 November 1987 imposing a definitive anti-dumping duty on imports of urea originating in Libya and Saudi Arabia be declared void in so far as it concerns AL-Jubail Fertilizer Company and Saudi Arabian Fertilizer Company;
1)' το Συμβούλιο να φέρει τα δικαστικά έξοδα, εξαιρέσει πάντως αυτών στα οποία υποβλήθηκε η παρεμβαίνουσα, τα οποία 9α φέρει αυτή η τελευταία."
The Council be ordered to pay the costs, with the exception of those incurred by the intervener, which must be borne by the latter."
Με Διάταξη της 26ης Ιουλίου 1989, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 17 Νοεμβρίου 1989, το Court of Appeal υπέβαλε πολλά προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των (.tpdpav 7 έως 12α και 21 της συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
By order dated 26 July 1989, which was received at the Court on 17 November 1989, the Court of Appeal referred to the Court for a preliminary ruling a number of questions on the interpretation of Articles 7 to 12 (a) and Article 21 of the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters.
Οι OUI, DR και ΡΤΙ υπέβαλαν ένσταση αναρμοδιότητας του επιληφθέντος δικαστηρίου και ενήγαγαν την ΝΗΙ ενώπιον του Commercial Curt του Queen's Bench Division
The questions arose in proceedings between Overseas Union Insurance Ltd. (hereinafter referred to as "OUI"), Deutsche Ruck UK Reinsurance
¡ζητώντας να αναγνωριστεί ότι αυτές δεν υποχρεοόντο να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις που είναι δυνατό να απορρέουν από τα αντασφαλιστήρια.
New Hampshire, a company incorporated in the U.S.A. and registered in England as an overseas company and in France as a foreign company, issued proceedings against Deutsche Ruck and Pine Top, companies incorporated in England with their registered offices in London, in the Tribunal de Commerce [Commercial Court] in Paris, claiming moneys due under contracts by which OUI, Deutsche Ruck and Pine Top were to reinsure part of the risks guaranteed by New Hampshire to a company incorporated in France with its registered office in Paris.
Δεδομένου ότι το δικαστήριο αυτό αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία έως ότου το γαλλικό δικαστήριο εκδώσει απόφαση επί της ιδικής του δικαιοδοσίας όσον αφορά τις ενώπιον του εκκρεμούσες διαφορές, η OUI, DR και ΡΤΙ άσκησαν έφεση ενώπιον του Court of Appeal.
OUI, Deutsche Ruck and Pine Top challenged the jurisdiction of the French court and brought an action against New Hampshire in the Commercial Court of the Queen's Bench Division seeking a declaration that they had lawfully avoided their obligations under the reinsurance policies. When the Commercial Court stayed the proceedings until the French court gave a decision on the question of its jurisdiction in the proceedings pending before it, OUI, Deutsche Ruck and Pine Top appealed to the Court of Appeal.
Το άρθρο 21 της συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι θα εφαρμόζεται χωρίς να παρίσταται ανάγκη να λαμβάνεται υπόψη η κατοικία των διαδίκων στις δύο δίκες.
Article 21 of the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters must be interpreted as applying irrespective of the domicile of the parties to the two sets of proceedings.
Υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως κατά την οποία το Δικαστήριο που έχει επιληφθεί δεύτερο διαθέτει την αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία που προβλέπεται από τη σύμβαση και συγκεκριμένα από το άρθρο της 16, το εν λόγω άρθρο 21 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, όταν αμφισβητείται η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου που έχει επιληφθεί πρώτο, το δεύτερο επιληφθέν δικαστήριο οφείλει, εφόσον δεν έχει διαπιστώσει την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του, να αναστείλει τη διαδικασία χωρίς να μπορεί να εξετάσει τη διεθνή δικαιοδοσία του πρώτου επιληφθέντος δικαστηρίου."
Without prejudice to the case where the court second seised has exclusive jurisdiction under the Convention and in particular under Article 16 thereof, Article 21 of the Convention must be interpreted as meaning that, where the jurisdiction of the court first seised is contested, the court second seised may, if it does not decline jurisdiction, only stay the proceedings and may not itself examine the jurisdiction of the court first seised'.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να δοθεί η εξής απάντηση:
He proposed that the Court should answer the questions as follows:
Το άρθρο 21 της συμβάσεως για την εκτέλεση των αποφάσεων εφαρμόζεται ανεξαρτήτως της κατοικίας των διαδίκων που έχουν ασκήσει αγωγές με το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία ενώπιον των δικαστηρίων διαφορετικών συμβαλλομένων κρατών.
Article 21 of the Convention applies irrespective of the domicile of the parties who had brought proceedings involving the same course of action in the courts of different Contracting States.
Όταν, σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 21 της συμβάσεως για την εκτέλεση των αποφάσεων, η δικαιοδοσία του πρώτου επιληφθέντος δικαστηρίου αμφισβητείται, το δικαστήριο που έχει επιληφθεί δεύτερο οφείλει άνευ ετέρου να αναστείλει τη διαδικασία αν, κατ' εφαρμογή του δευτέρου εδαφίου του προαναφερθέντος άρθρου, δεν διαπιστώνει την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του υπέρ του πρώτου αναφερθέντος δικαστηρίου."
Where Article 21 of the Convention applies, and the jurisdiction of the court first seised is contested, the court second seised is