natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αν δεν γίνουν αυτές οι προσαρμογές, θα είναι ίσως δύσκολο για τους φορολογουμένους να γνωρίζουν με ακρίβεια τη νομική τους κατάσταση.
In that regard, the significant differences existing between the subheadings of Chapter 23 of Regulation No 950/68 and those of Chapter 23 of Regulation No 2658/87 do not permit individuals to determine the precise scope of Commission Regulation No 482/74 in the light of the provisions of Chapter 23 of Council Regulation No 2658/87.
Το άρθρο 15, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 2658/87 ορίζει ότι, στις κοινοτικές πράξεις, οι κωδικοί και οι περιγραφές των εμπορευμάτων που έχουν θεσπιστεί βάσει της ονοματολογίας του Κοινού Δασμολογίου αντικαθίστανται σιωπηρά από τους κωδικούς και τις περιγραφές που καθορίζονται με τον κανονισμό 2658/87.
It follows from the first subparagraph of Article 15(1) of Regulation No 2658/87 that the references in the relevant Community acts to the codes and descriptions established on the basis of the Common Customs Tariff Nomenclature are implicitly replaced by the references to the codes and descriptions established on the basis of Regulation No 2658/87.
Αφού δεν έγινε προσαρμογή των κοινοτικών πράξεων που εκδόθηκαν βάσει του κανονισμού 97/69, πρέπει να ερευνηθεί αν οι φορολογούμενοι ήταν σε θέση να γνωρίζουν με ακρίβεια τη νομική τους κατάσταση.
However, that still leaves the question of legal certainty to be addressed. In that regard, it should be noted that the principle of legal certainty requires in particular that rules imposing charges on a taxpayer be clear and precise so that he may be able to ascertain unequivocally what his rights and obligations are and take steps accordingl.
Ωστόσο, ανακύπτει το ζήτημα της ασφάλειας δικαίου.
In providing that Community acts setting out the tariff or statistical nomenclature are to be amended accordingly by the Commission, the second subparagraph of Article 15(1) implements that principle.
Το άρθρο 15, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, προβλέποντας ότι οι κοινοτικές πράξεις που περιλαμβάνουν τη δασμολογική ή στατιστική
Contrary to the Commission's contention in its written observations, that provision does not simply empower it to make technical adjustments to Community acts in line with the new combined nomenclature.
Πράγματι, λόγω των σημαντικών διαφορών που υπάρχουν μεταξύ των διακρίσεων του κεφαλαίου 23 του κανονισμού 950/68 και των διακρίσεων του κεφαλαίου 23 του κανονισμού 2658/87, οι φορολογούμενοι δεν είναι σε θέση να προσδιορίσουν επακριβίός την έκταση του κανονισμού 482/74 της Επιτροπής σε σχέση με τις διατάξεις του κεφαλαίου 23 του κανονισμού 2658/87 του Συμβουλίου.
It requires the Commission expressly to amend the regulations adopted on the basis of Regulation No 97/69 which were still of practical significance at the time of the adoption of the combined nomenclature, so that individuals may be able to ascertain unequivocally what their rights and obligations are and take steps accordingly.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
In the absence of such amendments, it may prove difficult for individuals to ascertain precisely what their legal position is.
Ο γενικός εισαγγελέας C. Gulmann ανέπτυξε TIC προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας του Δικαστηρίου της 12ης Ιουλίου 1994.
Failing the amendment of the Community acts adopted on the basis of Regulation No 97/69, it must therefore be established whether the individuals concerned were able to ascertain precisely what their legal position was.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει στα υποβληθέντα ερωτήματα ως εξής:
'Since Commission Regulation (EEC) No 482/74 of 27 February 1974 on the classification of goods within subheading 23.04 Β of the Common Customs Tariff was not amended by the Commission in accordance with the second subparagraph of Article 15(1) of Council Regulation No 2658/87 of 23 July 1987, it cannot be applied to declarations concerning importations after 1 January 1988 inasmuch as that failure to amend the former regulation prevents individuals from determining its precise scope.'
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 482/74 της Επιτροπής, της 27ης Φεβρουαρίου 1974, περί κατατάξεως εμπορευμάτων στη διάκριση 23.04 Β του Κοινού Δασμολογίου, εξακολουθούσε να ισχύει κατά το χρονικό σημείο που αφορά η υπόθεση της κύριας δίκης ως ο κανονισμός ο οποίος διευκρινίζει το περιεχόμενο της δασμολογικής διακρίσεως 2306 90 91 της Συνδυασμένης Ονοματολογίας, η οποία θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το Κοινό Δασμολόγιο.
Regulation (EEC) No 482/74 of the Commission of 27 February 1974 on the classification of goods within subheading No 23.04 Β of the Common Customs Tariff was still in force at the time material to the main proceedings as the regulation which defined the content of subheading 2306 90 91 of the Combined Nomenclature introduced by Council Regulation (EEC) No 2658/87 of 23 July 1987 on the tariff and statistical nomenclature and on the Common Customs Tariff.
Το άρθρο 1 του κανονισμού 482/74 είναι ανίσχυρο, στο μέτρο που επιβάλλει ως προϋπόθεση για τη δασμολογική κατάταξη εμπορευμάτων ως υπολειμμάτων από εξαγωγή λαδιού από σπόρους καλαμποκιού, που υπάγονται στη δασμολογική διάκριση 2306 90 91 της Συνδυασμένης Ονοματολογίας, ότι πρέπει να πρόκειται για προϊόντα τα οποία έχουν μέγιστη περιεκτικότητα -σε άμυλο — κατώτερη του 45 %.»
Article 1 of Regulation No 482/74 is invalid in so far as it requires, as a condition of the classification of goods as residues resulting from the extraction of maize germ oil which fall within subheading 2306 90 91 of the Combined Nomenclature, that the products have a maximum starch content — calculated by weight on the dry product — of less than 45%.'
Υποθ. C-342/93 Jnan Gillespie κ.λπ. κατά Northern Health and Social Services Board κ.λπ.
Case C-342/93 Joan Gillespie and Others ν Northern Health and Social Services Board and Others Social policy
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, έλαβαν τις ακόλουθες παροχές: τον πλήρη εβδομαδιαίο τους μισθό για τις τέσσερις πρώτες εβδομάδες,
Those questions were raised in a dispute between the 17 plaintiffs in the main proceedings and their employers, various Northern Ireland Health Services, concerning the amount of benefit which they received during their maternity leave.
Το 1989, οι εκκαλούσες της κύριας δίκης προσέφυγαν ενώπιον του Industrial Tribunal (Northern Ireland), ισχυριζόμενες ότι είχαν υποστεί δυσμενή διάκριση λόγω φύλου, επειδή κατά την άδεια μητρότητας μειώθηκε ο μισθός τους και ότι, λόγω των λεπτομερειών υπολογισμού της παροχής σε χρήμα που έπρεπε
By order of 25 June 1993, the Court of Appeal in Northern Ireland referred to the Court for a preliminary ruling four questions on the interpretation of Article 119 of the EEC Treaty, Council Directive 75/117/EEC of 10 February 1975 and Council Directive 76/207/EEC of 9 February 1976.
Ελλείψει μιας τέτοιας υποχρεώσεως, ο εθνικός δικαστής ερωτά αν το κοινοτικό δίκαιο θεσπίζει πάντως συγκεκριμένα κριτήρια — και αναλόγως της περιπτώσεως, ποια κριτήρια - για τον καθορισμό του ύψους της παροχής η οποία πρέπει να τους καταβάλλεται κατά την περίοδο αυτή.
In November 1988, negotiations within the health services resulted in pay increases backdated to 1 April 1988. However, the plaintiffs in the main proceedings were unable to receive that increase because of the method of calculating the benefit payable during maternity leave, as laid down in the General Council Handbook.
Το άρθρο οδηγία 75/117
However, that directive does not apply ratione temporis to the facts of the present case.
Στηριζομένη επί της εργασιακής σχέσεως, η παροχή την οποία καταβάλλει ο εργοδότης, δυνάμει νομοθετικών διατάξεων ή λόγω συλλογικών συμβάσεων, σε γυναίκα εργαζόμενη κατά την άδεια μητρότητας αποτελεί αμοιβή υπό την έννοια του άρθρου 119 της Συνθήκης και της οδηγίας 75/117.
By those four questions, which should be considered together, the national court seeks in essence to ascertain whether it follows from the principle of equal pay, laid down in Article 119 of the Treaty and set out in detail in Directive 75/117, or from the principle that pregnant women have a lawful right to protection, contained in Directive 76/207, that women on maternity leave must continue to receive full pay and, where appropriate, must receive a pay rise awarded before or during maternity leave.
Λαμβανομένης υπόψη της δυνατότητας αυτής, συνάγεται ότι, κατά τον χρόνο το > ν περιστατικό')ν της διαφοράς της κύριας δίκης, ούτε το άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΟΚ ούτε το άρθρο 1 της οδηγίας 75/117 επέβαλλαν τη διατήρηση της πλήρους αμοιβής των γυναικών εργαζομένων κατά την άδεια μητρότητας.
Having regard to that discretion, it follows that at the material time neither Article 119 of the EEC Treaty nor Article 1 of Directive 75/117 required that women should continue to receive full pay during maternity leave.
Οι διατάξεις αυτές δεν έθεταν περαιτέρω συγκεκριμένα κριτήρια για τον καθορισμό του ύψους των οφειλομένων κατά την περίοδο αυτή παροχών.
Nor did those provisions lay down any specific criteria for determining the amount of benefit to be paid to them during that period.
Πάντως, το ύψος των παροχών αυτών δεν μπορεί να είναι τόσο χαμηλό ώστε να διακυβεύει τον σκοπό της άδειας μητρότητας, ο οποίος συνίσταται στην προστασία των γυναικών εργαζομένων πριν και μετά τον τοκετό.
The amount payable could not, however, be so low as to undermine the purpose of maternity leave, namely the protection of women before and after giving birth.
Συνεπώς, το άρθρο 119 της Συνθήκης και το άρθρο 1 της οδηγίας 75/117 αντιτίθενται σε κανονιστική ρύθμιση η οποία επιτρέπει την καταβολή διαφορετικής αμοιβής στους εργαζομένους άνδρες και στις εργαζόμενες γυναίκες ενώ εκτελούν την ίδια εργασία ή εργασία ίσης αξίας.
Article 119 of the Treaty and Directive 75/117
'Οσον αφορά το αν σε γυναίκα εργαζομένη που τελεί σε άδεια μητρότητας πρέπει να χορηγηθεί η αύξηση μισθού η οποία επέρχεται πριν ή κατά την περίοδο αυτή, στο ερώτημα αυτό προσήκει καταφατική απάντηση.
As to the question whether a woman on maternity leave should receive a pay rise awarded before or during that period, the answer must be Yes.
Εν προκειμένω, οι γυναίκες που τυγχάνουν αδείας μητρότητας την οποία προβλέπει η εθνική νομοθεσία τελούν σε ιδιάζουσα κατάσταση επιβάλλουσα την παροχή σ' αυτές ειδικής προστασίας, η οποία δεν μπορεί όμως να εξομοιωθεί ούτε με αυτήν του άνδρα ούτε με αυτή της γυναίκας που όντως βρίσκεται στη θέση εργασίας της.
It follows that, since the benefit paid by an employer under legislation or collective agreements to a woman on maternity leave is based on the employment relationship, it constitutes pay within the meaning of Article 119 of the Treaty and Directive 75/117.
Πράγματι, ο αποκλεισμός της γυναίκας
Article 119 of the Treaty and Article 1 of Directive 75/117 therefore preclude regulations which permit men and women to be paid at
Στο ερώτημα αν το κοινοτικό δίκαιο επιβάλλει την υποχρέωση διατηρήσεως της πλήρους αμοιβής των γυναικών εργαζομένων κατά την
The principle of non-discrimination therefore requires that a woman who is still linked to her employer by a contract of employment or by an employment relationship during maternity leave must, like any other worker, benefit from any pay rise, even if backdated, which is awarded between
Επομένως, δεν μπορεί να εμπίπτει και στην οδηγία 76/207.
Directive 76/207
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
In that regard, it should be borne in mind that the benefit paid during maternity leave constitutes pay and therefore falls within the scope of Article 119 of the Treaty and Directive 75/117.
«ƒƒ αρχή της ισότητας των αμοιβών, που διατυπώνεται στο άρθρο 119 της Σννθήκης ΕΟΚ και διευκρινίζεται στην οδηγία 75/117/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Φεβρουαρίου 1975, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν την εφαρμογή της αρχής της ισότητας των αμοιβών μεταξύ εργαζομένων ανδρών και γυναικών, δεν επιβάλλει την υποχρέωση διατηρήσεως της πλήρους αμοιβής των γυναικών εργαζομένων κατά την άδεια εγκυμοσύνης ούτε καθορίζει συγκεκριμένα κριτήρια για τον καθορισμό του ύψους των παροχών που τους καταβάλλονται κατά την περίοδο αυτή, με την επιφύλαξη ότι το ποσό αυτό δεν θα καθορίζεται σε τέτοιο ύψος (άστε να διακυβεύει τον σκοπό της άδειας μητρότητας Εντούτοις, στο μέτρο που ο υπολογισμός των παροχών αυτών στηρίζεται σε μισθό ο οποίος καταβλήθηκε στην γυναίκα εργαζόμενη πριν από την έναρξη της αδείας μητρότητας το ύψος των παροχών avctírv θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει, από την έναρξη της ισχύος τους τις αυξήσεις μισθού οι οποίες επήλθαν μεταξύ της ενάρξεως της περιόδου που καλύπτεται από τους μισθούς αναφοράς και του τέλους της αδείας μητρότητας»
'The principle of equal pay laid down in Article 119 of the EEC Treaty and set out in detail in Council Directive 75/117/EEC of 10 February 1975 on the approximation of the laws of the Member States relating to the application of the principle of equal pay for men and women neither requires that women should continue to receive fidi pay during maternity leave, nor lays down spécifie criteria Jror determining the amount of benefit payable to them during that period, provided that die amount ù not set so low as to jeopardize the purpose of maternity leave. However, to the extent that it is calculated on the basis of pay received by a woman before the commencement of maternity leave, the amount of benefit must include pay rises awarded between the beginning of die period covered by reference pay and the end of maternity leave, as from the date on which they take effect'
Léger ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας του Δικαστηρίου της 6ης Ιουνίου 1995.
Advocate General P. Léger delivered his Opinion at the sitting of the Full Court on 6 June 1995.
Πρότεινε να δοθεί η εξής απάντηση στα ερωτήματα:
He proposed that the Court should reply as follows:
Το άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΟΚ, η οδηγία 75/117/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 10ης Φεβρουαρίου 1975, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν την εφαρμογή της α0Χήζ '"ÎÇ ισότητας των αμοιβών μεταξύ εργαζομένων ανδρών και γυναικών, και η οδηγία
Article 119 of the EEC Treaty, Council Directive 75/117/EEC of 10 February 1975 on the approximation of the laws of the Member States relating to the application of the principle of equal pay for men and women and Council Directive 76/207/EEC of 9 February 1976 on the implementation of the principle of equal treatment for men and women as regards access to employment, vocational training and promotion, and working conditions do not require the Member States to pay to a woman absent from work on maternity leave granted under the relevant national legislation or by her contract of employment the full salary to which she would have been entitled if she had been working normally during that period.
Οι προαναφερθείσες κοινοτικές διατάξεις δεν αφορούν το ύψος του μισθού τον οποίο δικαιούται η τελούσα σε άδεια μητρότητας γυναίκα και, ως εκ τούτου, δεν καθιστούν δυνατό τον καθορισμό των κριτηρύον ιπα οποία πρέπει να ανταποκρίνεται η κατώτερη του μισθού αυτού παροχή.»
The abovementioned provisions of Community law do not affect the amount of pay to which a woman on maternity leave is entitled and, accordingly, do not permit the establishment of the criteria to be complied with where a lesser amount is paid.'
Προδικαστική «Άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ — Εμμεσοι φόροι επιβαλλόμενοι επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων— Φόροςεισφοράς— Συγχώνευση εταιριών Απαλλαγή» (Ολομέλεια)
Preliminary ruling (Article 7(1) of Directive 69/335/EEC — Indirect taxes on the raising of capital — Capital duty — Mergers between companies — Exemption) (Full Court) the French General Taxation Code (hereinafter 'the Code') by which merger transactions are subject to a proportional registration duty of 1.20%, was incompatible with Directive 69/335, as amended, which prohibits Member States from levying capital duties on mergers concluded on or after 1 January 1986.
(στο εξής: κώδικας), σύμφωνα με το οποίο οι πράξεις συγχωνεύσεως υπόκεινται σε αναλογικό φόρο καταχωρίσεως 1,20 %, με την οδηγία 69/335, όπως αυτή έχει τροποποιηθεί, η οποία απαγορεύει στα κράτη μέλη την επιβολή φόρων εισφοράς επί των πραγματοποιούμενων μετά την 1η Ιανουαρίου 1986 συγχωνεύσεων.
By orders of 15 June and 9 August 1994, the Tribunaux de Grande Instance of Dax and Quimper referred to the Court for a preliminary ruling two questions on the interpretation of Council Directive 69/335/EEC as amended by Council Directive 73/79/EEC, by Council Directive 73/80/EEC, by Council Directive 74/553/EEC and by Council Directive 85/303/EEC.
'Οσον αφορά την υπόθεση C-252/94
Case C-252/94
Η Société française maritime προέβη, μεταξύ του 1987 και 1991, σε διάφορες πράξεις συγχωνεύσεως που είχαν ως αποτέλεσμα την είσπραξη από το γαλλικό Δημόσιο, κατ' εφαρμογήν των διατάξεων του άρθρου 816-1-2° του κώδικα, φόρου εισφοράς 1,20 %.
From 1987 to 1991 Société Française Maritime carried out a number of merger transactions on which the French State levied capital duty at the rate of 1.20% pursuant to Article 816-1-2 of the Code.
Στις 5 Μαρτίου 1992, η Société française maritime ζήτησε την επιστροφή των καταβληθέντων φόρων.
On 5 March 1992 Société Française Maritime applied for reimbursement of the duties thus paid.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο δύο διαφορών μεταξύ, αφενός, της société Bautiaa και του directeur des services fiscaux des Landes (C-197/94) και, αφετέρου, της Société française maritime και του directeur des services fiscaux du Finistère (C-252/94), σχετικά με την επιστροφή ορισμένων ποσών που είχαν καταβληθεί απ' αυτές στη φορολογική αρχή κατ' εφαρμογήν εθνικών νομοθετικών διατάξεων σχετικών με τον αναλογικό φόρο καταχωρίσεως επί των εισφορών κεφαλαίων οι οποίες καταβάλλονται στο πλαίσιο συγχωνεύσεως.
Those questions were raised in proceedings between, first, Société Bautiaa and the Directeur des Services Fiscaux des Landes (Head of the Landes Tax Office) (C-197/94) and, second, Société Française Maritime and the Directeur des Services Fiscaux du Finistère (Head of the Finistère Tax Office) (C-252/94) concerning the reimbursement of sums paid by them to the tax authorities pursuant to national legislation regarding registration duty on capital contributions made in the context of mergers.
Όσον αφορά την υπόθεση C-197/94
Case C-197/94
Προς στήριξη του αιτήματος της, η εν λόγω εταιρία ισχυρίζεται ότι οι διατάξεις του άρθρου 816-1-2° του κώδικα, με τις οποίες πλήττονται οι πράξεις συγχωνεύσεως με αναλογικό φόρο εισφοράς 1,20 %, δεν είναι σύμφωνες προς το άρθρο 7 της οδηγίας 69/335, όπως αυτή τροποποιήθηκε με τις οδηγίες 73/80 και 85/303.
In support of its application, it maintained that Article 816-1-2 of the Code, imposing a 1.20% proportional capital duty on mergers, was inconsistent with Article 7 of Directive 69/335, as amended by Directives 73/80 and 85/303.
Επί της ερμηνείας της οδηγίας 69/335, όπως αυτή έχει τροποποιηθεί
The interpretation of Directive 69/335, as amended
Στις 5 Νοεμβρίου 1990, η société anonyme Bautiaa απερρόφησε τη société nouvelle de matériaux et travaux publics αναδρομικώς από 1ης Ιανουαρίου 1990.
On 5 November 1990 Société Bautiaa, a public limited liability company, acquired Société Nouvelle de Matériaux et Travaux Publics ('SNMTP') with retroattive effect from 1 January 1990.
Στη σύμβαση συγχωνεύσεως προβλέφθηκε ότι αυτός ο φόρος καταβλήθηκε στο Δημόσιο Ταμείο από τη société Bautiaa στις 9 Ιανουαρίου 1991.
The merger contract provided for the payment of a proportional registration duty of 1.20%. That duty was paid by Société Bautiaa to the French Treasury on 9 January 1991.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1991, η εταιρία αυτή ζήτησε από τη φορολογική αρχή την επιστροφή των κατ' αυτόν τον τρόπο καταβληθέντων φόρων, επικαλούμενη το ασυμβίβαστο του άρθρου 816-1-2° του γαλλικού γενικού φορολογικού κώδικα
The questions referred by the national courts are aimed essentially at establishing whether Article 7(1) of Directive 69/335, as amended, with effect from 1 January 1976, by Directive 73/80, and subsequently, with effect from 1 January 1986, by Directive 85/303, precludes the application of a national law maintaining at 1.20% the rate of
Με τα προδικαστικά τους ερωτήματα, τα αιτούντα δικαστήρια ζητούν, κατ' ουσίαν, να μάθουν αν αντίκειται προς το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 69/335, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την οδηγία 73/80, που ισχύει από 1ης Ιανουαρίου 1976, και, στη συνέχεια, με την οδηγία 85/303, που ισχύει από 1ης
On 31 December 1991 that company applied to the tax authorities for reimbursement of the duty thus paid on the ground that Article 816-1-2 of
Ιανοτκχρίου 1986, η εφαρμογή μιας εθνικής νομοθεσίας με την οποία διατηρείται στο 1,20 % ο συντελεστής του φόρου καταχωρίσεως επί των εισφορών κινητών που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο μιας συγχωνεύσεως.
In the light of the successive amendments made to that provision, it appears that, from 1 January 1976 to 31 December 1985, the maintenance by a Member State of a capital duty of the type in issue was incompatible with Article 7(l)(b) of Directive 69/335, as amended by Directive 73/80, which provided that the reduced rates referred to in Article 7(l)(b) were not to exceed 0.50%.
'Οσον αφορά τον φόρο που πλήττει τις πράξεις αυτές, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι ο χαρακτηρισμός, από πλευράς κοινοτικού δικαίου, ενός φόρου, μιας επιβαρύνσεως, ενός τέλους ή μιας εισφοράς, εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου βάσει των αντικειμενικών χαρακτηριστικών του οικείου φόρου και ανεξαρτήτως του πώς αυτός χαρακτηρίζεται από το εθνικό δίκαιο.
With effect from 1 January 1986, the maintenance of such a duty remained incompatible with the directive, Article 7(1) having been amended by Directive 85/303, which clearly provides for the mandatory exemption of all capital duties on increases of capital effected by means of the contribution by one company of the whole of its assets to another.
Ο επίδικος φόρος καταχωρίσεως εφαρμοζόμενος επί των πράξεων εισφορών σε κεφάλαια οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 69/335 αποτελεί φόρο εισφοράς κατά την έννοια της οδηγίας αυτής.
First, the term 'merger', as used in the national provision, clearly refers to a capitalraising transaction consisting in an increase in the capital of a company (the 'acquiring company') by the contribution to it of the whole of the assets of another company (the 'company acquired'); second, the purpose of the capital raising is to strengthen another company already in existence, namely the acquiring company, the capital of which is increased by the contribution made by the shareholders of the company acquired.
Ενόψει του γεγονότος ότι η διάταξη αυτή έχει επανειλημμένως τροποποιηθεί, προκύπτει ότι, από 1ης Ιανουαρίου 1976 μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1985, η διατήρηση, εντός κράτους μέλους, ενός φόρου εισφοράς όπως ο επίδικος ήταν ασυμβίβαστη με το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', της οδηγίας 69/335, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την οδηγία 73/80, που προέβλεπε ότι οι μειωμένοι συντελεστές του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β', δεν μπορούν να είναι ανώτεροι του 0,50 %.
It follows that, in the two disputes in the main proceedings, the transaction whereby the company acquired capitalized its reserves merely constituted a capitalraising transaction which was not completed, for the purposes of the application of the direttive, until the acquiring company's capital was increased by the contribution to it of the assets of the company acquired.
Οντως, επί του τελευταίου αυτού σημείου, το Δικαστήριο, με την απόφαση του της 5ης Φεβρουαρίου 1991, C-15/89, Deltakabel, υπέμνησε ότι το αποφασιστικό κριτήριο, για να μπορεί μία πράξη συγκεντριόσεως κεφαλαίων να πληγεί με φόρο εισφοράς, έγκειται στην ενίσχυση του οικονομικού δυναμικού της εταιρίας η οποία ωφελείται από την πράξη αυτή.
It follows that the rule as thus interpreted may, and must, be applied by the courts even to legal relationships arising and established before the judgment ruling on the request for interpretation, provided that in other respects the conditions enabling an action relating to the application of that rule to be brought before the courts having jurisdiction are satisfied.