natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 15 Δεκεμβρίου 1988, το Hoge Radd der Nederlanden υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 6, αρχή και περίπτωση 2, της Συμβάσεως της 27ης Σεπτεμβρίου 1968 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
Case C-365/88: Kongress Agentur Hagen GmbH v Zeehaghe BV - 15 May 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Convention of Jurisdiction and the Enforcement of Judgments - Brussels Convention - Article 6 (2) - Action on a guarantee) (First Chamber)
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ των εταιριών Hagen, με έδρα το Ντύσσελντορφ, και Zeehaghe, με έδρα τη Χάγη.
By judgment of 9 December 1988, received at the Court on 15 December 1988, the Hoge Raad der Nederlanden referred for a preliminary ruling three questions on the interpretation of Article 6 (2) of the Convention of 27 September 1968 on Jurisdiction and the Enforcement of Judgments in Civil and Commercial Matters.
Η Hagen ζήτησε από το επιληφθέν δικαστήριο να κρίνει εαυτό αναρμόδιο προς εκδίκαση της διαφοράς και, επικουρικώς, να κληθεί ως δικονομικός εγγυητής η εταιρία Schuhgilde, υπό την ιδιότητα της ως εντολέως της καθής.
Those questions had arisen In proceedings between the companies Hagen, whose registered office was in Düsseldorf, and Zeehaghe, whose registered office was in The Hague.
Το Rechtbank απέρριψε το αίτημα προσεπι κλήσεως του δικονομικού εγγυτή, κρίνοντας ότι η αποδοχή του θα καθυστερούσε και θα περί έπλεκε τη διαδικασία της κύριας δίκης, οπότε η Hagen άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Gerechtshof της Χάγης, υποστηρίζοντας ότι το άρθρο 6, περίπτωση 2,
Following the cancellation by Hagen of the reservation for a large number of hotel rooms which it had made with Zeehaghe, at the request and on behalf of the Schuhgilde company from Düsseldorf, Zeehaghe summoned Hagen to appear before the Rechtbank, The Hague, and demanded payment of a sum of money, plus interests and costs, because of its failure to carry out its contractual obligations. Hagen claimed that that court should declare that it had no jurisdiction to entertain the claim and, in the alternative,
υποχρεώνει το δικαστήριο της κύριας δίκης να δεχθεί την προσεπίκληση του δικονομικού εγγυητή.
- 6 - that it should order Schuhgilde to appear, in its capacity as Principal, in order to answer the action on a guarantee.
Το Gerechtshof δεν δέχτηκε αυτόν τον λόγο εφέσεως και επικύρωσε την απόφαση του Rechtbank.
The Rechtbank rejected the preliminary objection to an action on a guarantee on the ground that any consideration of that objection would have delayed and complicated the main proceedings.
Η Hagen άσκησε τότε αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Hoge Raad der Nederlanden.
Hagen appealed against that decision to the Gerechtshof, The Hague, on the ground that Article 6 (2) of the Convention obliged the court seised of the original proceedings to grant leave for the claim in guarantee to be brought.
Το Δικαστήριο αποφάνθηκε:
The Gerechtshof rejected that submission and confirmed the judgment of the Rechtbank, whereupon Hagen brought a further appeal to the Hoge Raad der Nederlanden.
Σε περίπτωση που ο εναγόμενος, ο οποίος έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους, άγεται, κατ'εφαρμογή του άρθρου 5, αρχή και περίπτωση 1, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, ενώπιον δικαστηρίου άλλου συμβαλλόμενου κράτους, το δικαστήριο αυτό είναι αρμόδιο να κρίνει και επί αιτήσεως προσεπ ι κλήσεως δικονομικού εγγυητή, η οποία υποβάλλεται κατά προσώπου το οποίο έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους διαφορετικού από το κράτος του δικαστηρίου της κύριας δίκης.
In a case where a defendant domiciled in a Contracting State has been sued in a court of another Contracting State pursuant to Article 5 (1) of the Brussels Convention, that court also has jurisdiction under Article 6 (2) of the Brussels Convention to entertain an action on a guarantee brought against a person domiciled in a Contracting State other than that of thè court seised of the original proceedings.
Το άρθρο 6, αρχή και περίπτωση 2, έχει την έννοια ότι το εθνικό δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να κάνει δεκτή την αίτηση προσεπι κλήσεως δικονομικού εγγυητή αλλά μπορεί να εφαρμόσει τους δικονομικούς κανόνες του εθνικού του δικαίου προκειμένου να κρίνει επί του παραδεκτού της αιτήσεως, υπό την επιφύλαξη ότι δεν θίγεται η πρακτική αποτελεσματικότητα της Συμβάσεως ως προς το θέμα αυτό και ότι, ειδικότερα, η απόρριψη της αιτήσεως προσεπ ι κλήσεως δικονομικού εγγυητή δεν στηρίζεται στο γεγονός ότι ο δικονομικός εγγυητής διαμένει ή έχει την κατοικία του στο έδαφος συμβαλλόμενου κράτους διαφορετικού από το κράτος του δικαστηρίου της κύριας δίκης.
Article 6 (2) must be interpreted as meaning that it does not require the national court to accede to the request for leave to bring the action on a guarantee and that the national court may apply the procedural rules of its national law in order to determine whether that action 1s admissible, provided that the effectiveness of the Brussels Convention in that regard is not prejudiced and, in particular, that the action on à guarantee is not dismissed on the ground that the guarantor resides or is domiciled in a Contracting State other than that of the court seised of the original proceedings".
0 γενικός εισαγγελέας πρότεινε να δοθούν οι ακόλουθες απαντήσεις:
He proposed that the Court should reply to the questions referred as follows:
Η συμπληρωματική προσφυγή σε εθνικούς δικονομικούς κανόνες δεν πρέπει να θίγει την πρακτική αποτελεσματικότητα του συστήματος της Συμβάσεως όσον αφορά το παραδεκτό της αιτήσεως προσεπ ι κλήσεως δικονομικού εγγυητή·
In a case where a defendant domiciled in a Contracting State has been sued in a court of another Contracting State pursuant to Article 5 (1) of the Brussels Convention, that court also has jurisdiction under Article 6 (2) of the Brussels Convention to entertain an action on a guarantee brought against a person domiciled In a Contracting State other than that of the court seised of the original proceedings.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Additional reference to national procedural rules may not prejudice the effectiveness of the procedure established by the Convention in regard to the admissibility of an action on a guarantee; in particular, no reliance may be placed in that regard on the fact that the guarantor is domiciled In a Contracting State other than that of the court seised of the original proceedings".
Στα εθνικά δικαστήρια εναπόκειται ο χαρακτηρισμός των εν λόγω δραστηριοτήτων με βάση το κριτήριο αυτό.
Those questions were substantially identical to those on which the Court gave a ruling on 17 October 1989 in Cases 231/87 and 129/88 (see the "Proceedings of the Court of Justice of the European Communities -No. 21/89" at pp. 3 et seq).
Το άρθρο 4, παράγραφος 5, δεύτερο εδάφιο, της έκτης οδηγίας έχει την έννοια ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να υπάγουν στον φόρο τους οργανισμούς δημοσίου δικαίου για τις δραστηριότητες που ασκούν ως δημόσια εξουσία, στην περίπτωση που τις δραστηριότητες αυτές μπορούν επίσης να ασκήσουν, ανταγωνιστικός προς τους εν λόγω οργανισμούς, και οι ιδιώτες, αν η μη υπαγωγή τους στο φόρο μπορεί να προκαλέσει σημαντικές στρεβλώσεις των όρων του ανταγωνισμού, πλην όμως δεν υποχρεούνται να ενσωματώσουν κατά γράμμα το κριτήριο αυτό στο εθνικό δίκαιο ούτε να θέσουν ποσοτικά όρια για τη μη υπαγωγή στο φόρο.
The second subparagraph of Article 4 (5) of the Sixth Directive must be interpreted as meaning that the Member States are required to ensure that bodies subject to public law are treated as taxable persons in respect of activities in which they engage as public authorities where those activities can also be engaged in, in competition with them, by private individuals, in cases in which their treatment as non-taxable persons could lead to significant distortions of competition, but they are not obliged to transpose those criteria literally into their national law or to lay down precise quantitative limits for such treatment.
Το άρθρο 4, παράγραφος 5, τρίτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας έχει την έννοια ότι δεν επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να μεταφέρουν στη φορολογική τους νομοθεσία το κριτήριο του μη αμελητέου ως προϋπόθεση για την υπαγωγή στον φόρο των δραστηριοτήτων που απαριθμούνται στο παράρτημα Δ."
The third subparagraph of Article 4 (5) of the Sixth Directive must be interpreted as meaning that it does not require the Member States to transpose into their tax legislation the criterion of the non-negligible scale of activities as a condition for treating the activities listed in Annex D as taxable".
0 V8VIKÓC εισαννελέαο Jean Mi seno ανέπτυΕε συνεδρίαση Tnc 28nc Μαοτίου 1990.
Mr Advocate General J. Mischo delivered his Opinion at the sitting on 28 March 1990.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να δώσει την ακόλουθη απάντηση:
He proposed that the Court should reply to the questions referred to it as follows:
Το άρθρο 4, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, της έκτης οδηγίας έχει την έννοια ότι οι δραστηριότητες που πραγματοποιούν οι οργανισμοί "ως δημόσια εξουσία", κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, είναι εκείνες που πραγματοποιούν οι οργανισμοί δημοσίου δικαίου στο πλαίσιο του ιδιαιτέρου νομικού καθεστώτος που τους διέπει, αποκλειομένων των δραστηριοτήτων που ασκούν υπό τους ίδιους νομικούς όρους με τους ιδιώτες επιχειρηματίες.
The first subparagraph of Article 4 (5) of the Sixth Directive must be interpreted as meaning that activities pursued 'as public authorities' within the meaning of that provision are those engaged in by bodies governed by public law under the special legal regime applicable to them and do not include activities pursued by them under the same legal conditions as those that apply to private traders.
Εναπόκειται σε κάθε κράτος μέλος να επιλέξει την κατάλληλη νομοτεχνική οδό για να μεταφέρει στο εθνικό δίκαιο τον κανόνα της μη υπαγωγής στον φόρο που θέτει ή διάταξη αυτή.
It is for each Member State to choose the appropriate legislative technique for transposing into national law the rule regarding treatment as a non-taxable person laid down in that provision.
Τα κράτη μέλη δεν είναι υποχρεωμένα να εξαιρέσουν από την υπαγωγή στον ΦΠΑ ορισμένες δραστηριότητες απλώς και μόνο επειδή κατά την εθνική νομοθεσία οι δραστηριότητες αυτές χαρακτηρίζονται ως "διοικητικές δραστηριότητες" ή κατ'άλλο ανάλογο τρόπο.
The Member States are not required to exclude liability to value added tax in respect of certain activities on the sole ground that under national law they are described as 'administrative functions' or in similar terms.
παράρτημα Δ. Δεν υποχρεούνται, συνεπώς, να καθορίσουν όριο για τη μη υπαγωγή στον φόρο των εν λόγω δραστηριοτήτων".
The second subparagraph of Article 4 (5) of the Sixth Directive must be interpreted as meaning that the Member States are required to ensure that bodies subject to public law are treated as taxable persons in respect of activities in which they engage as public authorities even where those activities can also be engaged In, In competition with them, by private individuals, where their treatment as non-taxable persons is unlikely to give rise to significant distortions of competition, but they are not obliged to transpose that criterion literally into their national law or to lay down precise quantitative limits for such treatment.
Με Διάταξη της 12ης Μαΐου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 23 Σεπτεμβρίου 1988, το Court of Appeal του Λονδίνου υπέβαλε σειρά προδικαστικών ερωτημάτων ως προς την ερμηνεία του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΟΚ, καθώς και των οδηγιών 75/117/Ε0Κ και 76/207/Ε0Κ του Συμβουλίου, περί ισότητας αμοιβών και ισότητας μεταχειρίσεως ανδρών και γυναικών.
By order of 12 May 1988, which was received at the Court on 23 September 1988, the Court of Appeal in London referred to the Court of Justice for a preliminary ruling a number of questions concerning the interpretation of Article 119 of the EEC Treaty, Council Directive 75/117/EEC on equal pay for men and women and Council Directive 76/207/EEC on equal treatment for men and women.
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του αποθανόντος Douglas Harvey Barber και της πρώην εργοδότριας του, της εταιρίας Guardian, σχετικής με το δικαίωμα του Barber για πρόωρη σύνταξη λόγω απολύσεως του για οικονομικούς λόγους.
Those questions arose in a dispute between the late Douglas Harvey Barber and his former employer, the Guardian Royal Exchange Assurance Group, concerning Mr Barber's right to an early retirement pension on being made compulsorily redundant.
0 "οδηγός της Guardian για τους όρους απολύσεως", έγγραφο που περιλαμβανόταν στη σύμβαση εργασίας που είχε υπογράψει ο Barber με την Guardian, προέβλεπε ότι σε περίπτωση απολύσεως για οικονομικούς λόγους, τα μέλη του Ταμείου συνταξιοδοτήσεως που είχε ιδρύσει η Guardian, δικαιούνται άμεση συνταξιοδότηση υπό τον όρο ότι οι μεν άνδρες έχουν συμπληρώσει την ηλικία των 55 ετών οι δε γυναίκες την ηλικία των 50 ετών.
The Guardian Royal Exchange Assurance Guide to Severance Terms, which formed part of Mr Barber's contract of employment, provided that, in the event of redundancy, members of the pension fund established by the Guardian were entitled to an immediate pension subject to having attained the age of 55 for men or 50 for women.
0 Barber απολύθηκε, για οικονομικούς λόγους, στις 31 Δεκεμβρίου 1980, σε ηλικία 52 ετών.
Staff who did not fulfil those conditions received certain cash benefits calculated on the basis of their
10 της οδηγίας της σχετικής με την ισότητα των αμοιβών, ή στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας της σχετικής με την ισότητα μεταχειρίσεως.
- 10 - years of service and a deferred pension payable at the normal pensionable age, which was fixed at 62 for men and 57 for women.
Συνεπώς, οι αποζημιώσεις που καταβάλλονται στον εργαζόμενο κατά την απόλυση του εμπίπτουν, καταρχήν, στην έννοια της αμοιβής, κατά την έννοια του άρθρου 119 της Συνθήκης.
In its first question the Court of Appeal sought to ascertain, in substance, whether the benefits paid by an employer to a worker in connexion with the letter's compulsory dismissal fell within the scope of Article 119 of the Treaty and the directive on equal pay or within the scope of the directive on equal treatment.
Το δεύτερο ερώτημα του Court of Appeal αφορά, κατ'ουσία, το αν σύνταξη λόγω αποχωρήσεως που καταβάλλεται στο πλαίσιο ιδιωτικού επαγγελματικού συστήματος που χαρακτηρίζεται ως"συμβατικώς αποκλεισθέν" (contracted-out) εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 119 της Συνθήκης, ιδίως όταν η εν λόγω σύνταξη χορηγείται λόγω απολύσεως για οικονομικούς λόγους.
The Court emphasized in the first place that, as was apparent from its case-law, the fact that certain benefits were paid after the termination of the employment relationship did not prevent them from being in the nature of pay, within the meaning of Article 119 of the Treaty.
Κατά συνέπεια, τα συστήματα αυτό περιλαμβάνονται στα οφέλη που προτείνει ο εργοδότης στους εργαζομένους.
As regards, in particular, the compensation granted to a worker in connexion with his redundancy, the Court stated that such compensation constituted a form of pay to which the worker was entitled in respect of his employment, which was paid to him upon termination of the employment relationship.
Πρέπει, τέλος, να παρατηρηθεί ότι ακόμα και στην περίπτωση κατά την οποία οι εισφορές που καταβάλλονται στο πλαίσιο των εν λόγω συστημάτων και οι παροχές που τα συστήματα αυτά διασφαλίζουν υποκαθιστούν, εν μέρει, τις εισφορές και τις παροχές του προβλεπομένου εκ του νόμου γενικού συστήματος, το στοιχείο αυτό δεν αποκλείει την εφαρμογή του άρθρου 119.
It followed, according to the Court, that compensation granted to a worker in connexion with his redundancy fell in principle within the concept of pay for the purposes of Article 119 of the Treaty.
Επιβάλλεται, συνεπώς, το συμπέρασμα ότι εν αντιθέσει προς τις παροχές που χορηγούνται στο πλαίσιο των εκ του νόμου προβλεπομένων εθνικών συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως, οι συντάξεις που καταβάλλονται από τα συμβατικώς αποκλεισθέντα συστήματα συνιστούν οφέλη που καταβάλλει ο εργοδότης στον εργαζόμενο λόγω της απασχολήσεως του τελευταίου και, κατά συνέπεια, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 119 της Συνθήκης.
In its second question, the Court of Appeal sought in substance to ascertain whether a retirement pension paid under a contractedout private occupational scheme fell within the scope of Article 119 of the Treaty, in particular where that pension was awarded in connexion with compulsory redundancy.
Ως προς το πρώτο από τα δύο αυτά ερωτήματα, αρκεί να τονιστεί ότι το άρθρο 119 απαγορεύει κάθε διάκριση στον τομέα των αμοιβών μεταξύ ανδρών και γυναικών εργαζομένων, ασχέτως της ρυθμίσεως από την οποία προκύπτει η ανισότητα.
Secondly, such schemes applied only to workers employed by certain undertakings, with the result that affiliation to those schemes derived of necessity from the employment relationship with a given employer.
Συνεπώς, ο καθορισμός διαφορετικής προϋποθέσεως ηλικίας, ανάλογα με το φύλο, για την καταβολή των συντάξεων που προβλέπει ένα συμβατικώς αποκλεισθέν σύστημα, αντίκειται προς το άρθρο 119, ακόμα και στην περίπτωση που η διαφορά της ηλικίας συνταξιοδοτήσεως μεταξύ ανδρών και γυναικών είναι σύμφωνη προς τη διαφορά που προβλέπει το νόμιμο εθνικό σύστημα.
Finally, the Court pointed out that, even if the contributions paid to those schemes and the benefits which they provided were in part a substitute for those of the general statutory scheme, that fact could not preclude the application of Article 119.
Ως προς το δεύτερο από τα ερωτήματα αυτά, πρέπει να τονιστεί ότι σε σειρά αποφάσεων του το Δικαστήριο υπογράμμισε τη θεμελιώδη σημασία της διαφάνειας και, ιδίως, της δυνατότητας ασκήσεως ελέγχου εκ μέρους των εθνικών δικαστηρίων προς πρόληψη και, ενδεχομένως, εξάλειψη κάθε διακρίσεως λόγω φύλου.
The Court therefore concluded that, unlike the benefits awarded by national statutory social security schemes, a pension paid under a contractedout scheme constituted consideration paid by the employer to the worker in respect of his employment and consequently fell within the scope of Article 119 of the Treaty.
Ως προς τη μέθοδο που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την εξακρίβωση της τηρήσεως της αρχής της ισότητας αμοιβών, πρέπει να τονιστεί ότι αν τα εθνικά δικαστήρια ήταν υποχρεωμένα να προβαίνουν σε εκτίμηση και σύγκριση των ποικίλων ωφελημάτων που παρέχονται, κατά περίπτωση, στους άνδρες και γυναίκες εργαζόμενους θα ήταν δυσχερής η άσκηση δικαστικού ελέγχου και θα περιοριζόταν η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 119.
In its third and fifth questions, the Court of Appeal sought in substance to ascertain in the first place whether it was contrary to Article 119 of the Treaty for a man made compulsorily redundant to be entitled only to a deferred pension payable at the normal pensionable age when a woman in the same position received an immediate retirement pension as a result of the application of an age condition that varied according to sex in the same way as was provided for by the national statutory pension scheme.
Συνεπώς, πραγματική διαφάνεια, που καθιστά αποτελεσματικό τον έλεγχο, διασφαλίζεται μόνο όταν η αρχή της ισότητας των αμοιβών εφαρμόζεται ως προς κάθε ένα από τα στοιχεία που συνιστούν την αμοιβή η οποία καταβάλλεται αντιστοίχως στους άνδρες και γυναίκες εργαζόμενους.
Secondly, the Court of Appeal wished to ascertain, in substance, whether equal pay had to be ensured at the level of each element of remuneration or only on the basis of a comprehensive assessment of the consideration paid to workers.
Το εθνικό δικαστήριο ερωτά, εξάλλου, με το τέταρτο ερώτημα του, αν το άρθρο 119 παράγει άμεσα αποτελέσματα υπό τις περιστάσεις της υποθέσεως που εκκρεμεί στην κύρια δίκη.
Accordingly, it was contrary to Article 119 to impose an age condition which differed according to sex in respect of pensions paid under a contractedout scheme, even if the difference between the pensionable age for men and that for women was based on the one provided for by the national statutory scheme.
Αποτελεί, σχετικώς, πάγια νομολογία ότι η διάταξη αυτή έχει απευθείας εφαρμογή επί όλων των μορφών διακρίσεως που προκύπτουν από την εφαρμογή των κριτηρίων της όμοιας εργασίας και της ισότητας αμοιβών, τα οποία χρησιμοποιεί το προαναφερθέν άρθρο, χωρίς να απαιτείται για την εφαρμογή τους η λήψη κοινοτικών ή εθνικών μέτρων που να προσδιορίζουν τα εν λόγω κριτήρια.
As regards the second of those questions, the Court referred to a number of its judgments in which it emphasized the fundamental importance of transparency and, in particular, of the possibility of a review by the national courts, in order to prevent and, if necessary, eliminate any discrimination based on sex.
Το γεγονός ότι οι εργαζόμενες γυναίκες δικαιούνται αμέσως σύνταξη μετά την απόλυση τους για οικονομικούς λόγους, ενώ υπό παρόμοιες συνθήκες ένας άνδρας εργαζόμενος της ίδιας ηλικίας έχει δικαίωμα μόνο για ετεροχρονισμένη σύνταξη, συνεπάγεται ανισότητα αμοιβών μεταξύ των δύο αυτών κατηγοριών εργαζομένων την οποία μπορεί άμεσα να καθορίσει το εθνικό δικαστήριο με τη βοήθεια των στοιχείων που συνιστούν την εν λόγω αμοιβή και των κριτηρίων που προβλέπει το άρθρο 119.
With regard to the means of verifying compliance with the principle of equal pay, the Court stated that if the national courts were under an obligation to make an assessment and a comparison of all the various types of consideration granted, according to the circumstances, to men and women, judicial review would be difficult and the effectiveness of Article 119 would be diminished as a result. It followed that genuine transparency, permitting an effective review, was assured only if the principle of equal
Επί των διανοονικών συνεπειών Tnc ev λόνω απo·άσεωc
The Court of Appeal also asked, in its fourth question, whether Article 119 of the Treaty had direct effect in the circumstances of this case.
Πρέπει, σχετικώς, να τονιστεί ότι το Δικαστήριο, κατ'εξαίρεσιν, και λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρή αναστάτωση που θα μπορούσε να προκάλεσε ι η απόφαση του για το παρελθόν, μπορεί να περιορίσει τη δυνατότητα των ενδιαφερομένων να επικαλούνται την ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο σε ορισμένη διάταξη, μετά την υποβολή σχετικού προδικαστικού ερωτήματος.
The Court held that, according to its established case-law, that provision applied directly to all forms of discrimination which could be identified solely with the aid of the criteria of equal work and equal pay referred to by the article In question, without national or Community measures being required to define them with greater precision in order to permit their application.
Πρέπει, τέλος, να τονισθεί ότι κανείς περιορισμός των συνεπειών της ανωτέρω ερμηνείας δεν επιτρέπεται, ως προς τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, από της ημερομηνίας εκδόσεως της παρούσας απόφασης.
If a women was entitled to an Immediate retirement pension when she was made compulsorily redundant, but a man of the same age was entitled in similar circumstances only to a deferred pension, then the result was unequal pay as between those two categories of workers which the national court could itself establish by considering the components of the remuneration in question and the criteria laid down in Article 119.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
Effects of this .judgment ratione temporis
Οι παροχές που καταβάλλει εργοδότης σε εργαζόμενο λόγω απολύσεως του για οικονομικούς λόγους, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 119, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, είτε αυτές καταβάλλονται δυνάμει συμβάσεως εργασίας, είτε βάσει νομοθετικών διατάξεων, είτε εκουσίως.
The Court recalled that it could, by way of exception, taking account of the serious difficulties which its judgment might create as regards events in the past, be moved to restrict the possibility for all persons concerned of relying on the interpretation which the Court, in proceedings on a reference to it for a preliminary ruling, gave to a provision.