natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Παρά το γεγονός αυτό, οι περιφέρεις υφίστανται και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του πολιτικοδιοικητικού συστήματος της Γαλλίας όπως αυτό τροποποιήθηκε με το πρόγραμμα αποκέντρωσης της δεκαετίας του '80.
Local democracy in France consists of elements of government assigned to territorial communities and managed by elected members, whom the state provides with resources.
Τα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί αφορούν κυρίως την οικονομική') ανάπτυξη, βάσει συμφωνιών που συνάπτονται μεταξύ των περιφερειών και της κεντρικής εξουσίας, υπό τη μορφή συμφωνιών μεταξύ κράτους και περιφέρειας για την εκτέλεση προγραμμάτων (Baiine και Bonnet, 1995).
The Jacobin system did not rule out elections: mayors and municipal, district, and departmental councillors were elected and the commissaires de la République—who were later replaced by prefects— represented the nation. The principle of election extended even to judges and prosecutors.
Επίσης, τους έχουν ανατεθεί και ορισμένα νέα καθήκοντα για την εκπλήρωση των οποίων φέρουν πλήρως την ευθύνη ή είναι εξίσου υπεύθυνες με την κεντρική εξουσία'.
In short, this was centralized democracy, which Napoleon was to convert into an authoritarian regime, replacing elected representatives with officials.
Επί του παρόντος, τα αποτελέσματα των προσπαθειών που καταβάλλουν οι περιφέρειες της Γαλλίας, για να ενισχύσουν τη θέση τους σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, διαφέρουν από περιφέρεια σε περιφέρεια.
The prefect, with greater powers, managed the département, the subprefect managed the arrondissement (district), and the mayor managed the municipality. They were advised by notables (local politicians) appointed by the state.
Γενικά, οι περιφέρειες της Γαλλίας αναγκάσθηκαν να στρέψουν το ενδιαφέρον τους προς την Ευρώπη, παρά το γεγονός ότι η κεντρική εξουσία συνεχίζει να αποτελεί εμπόδιο στις εν λόγω προσπάθειες.
The monarchy of July 1830 reintroduced the election of municipal councillors, and the Third Republic set up the conseils généraux—elected departmental councils—and restored the election of the mayor by municipal councils.
Πόλεις και περιφέρειες που υπάγονται σε ειδικό καθεστώς
The basic unit of local government in metropolitan France is the commune (municipality), of which there are 36,750.
Ορισμένες πόλεις και περιφέρειες έχουν υπαχθεί σε ειδικό καθεστώς λόγω της έκτασης τους ή για πολιτιστικούς και γεωγραφικούς λόγους.
These entities were the parishes and communities of the Middle Ages, and French people have shown a great attachment to them. This explains the survival of so many.
Το Παρίσι αποτελεί ταυτόχρονα δήμο και νομαρχία, ενώ ο δήμαρχος του είναι μία σημαντική προσωπικότητα της γαλλικής πολιτικής ζωής (μέχρι πρόσφατα και για πολλά χρόνια δήμαρχος Παρισίων ήταν ο σημερινός Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Ζακ Σιράκ).
However, the vast majority of them are tiny and completely unviable, from a technocratic point of view of their capacity to carry out the tasks of modern government. Twenty-two thousand have less than 500 inhabitants, and 10,000 have between 500 and 2,000 inhabitants (Stevens 1996).
Το Παρίσι, η Λυών και η Μασσαλία έχουν διαιρεθεί σε δήμους κάθε ένας από τους οποίους εκλέγει το δικό του δήμαρχο και δημοτικό συμβούλιο.
Half of the population of 57 million in metropolitan France live in the 2 per cent of communes with over 10,000 inhabitants while thrity-six communes are cities of over 100,000 people (ibid.).
Η Κορσική, η οποία αποτελεί νήσο με ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά, αποτέλεσε, ήδη από τη δεκαετία του '60, πεδίο πολιτικών συγκρούσεων και αναταραχών (Loughlin, 1989).
Communes have two aspects: they are both levels of state administration obliged to carry out tasks assigned to them by the state and they are also institutions of representative government entitled to exercise competencies not specifically forbidden by law.
χαρακτηριστικά της όσο και η γεωγραφική της θέση.
The municipal council administers the affairs of the commune* as well as voting its budget and administering its finances4.
Λόγω, όμως, της μη αποτελεσματικής εφαρμογής των διατάξεων αυτών, αποφασίσθηκε, το 1991, η υπαγωγή της νήσου σε ένα νέο καθεστώς το οποίο κατάρτισε ο υπουργός εσωτερικών, Pierre Joxe (Hintjens Loughlin και Olivesi, 1995).
The key figure in the commune is the mayor. One commentator describes him/her as 'the gentle autocrat of the commune, its principal arbitration officer, its father confessor and the guardian of its interests' (Wright 1983).
Στο πλαίσιο του νέου καθεστώτος, η νήσος αποτελεί πλέον χωριστή εδαφική ενότητα με διευρυμένες εξουσίες σε σχέση με αυτές που διαθέτουν τα περιφερειακά συμβούλια της ηπειρωτικής χώρας.
The mayor has two tasks: first, he/she is the representative of the state in the commune responsible for implementing legislation emanating from Paris and for public safety within the commune; second, he/she is the executive officer of the municipal council.
Μία εδαφική ενότητα διαθέτει, επίσης, δική της συνέλευση και εκτελεστική εξουσία με δικό της πρόεδρο.
Indeed, it has been remarked that the principal task of the almost half a million local councillors in France is to elect the mayors.
Την ουσιαστική διοίκηση της εδαφικής ενότητας ασκεί ο πρόεδρος της εκτελεστικής εξουσίας.
Under the system of cumul des mandats, many mayors hold other positions at prefectoral, regional, and national level.
Επίσης, στο πλαίσιο του νόμου Joxe αναγνωριζόταν η ύπαρξη του λαού της Κορσικής όπως ζητούσαν οι αυτονομιστές και οι εθνικιστές του νησιού.
Many are also members of the government, and usually the president and the prime minister are also mayors of sometimes tiny villages.
Στη κατηγορία αυτή υπάγονται ορισμένα νησιωτικά συμπλέγματα του Ειρηνικού Ωκεανού, η Νέα Καληδονία, η Γαλλική Πολυνησία και οι περιοχές Waliis και Futuna.
At present, he or she may not hold more than two positions, one at national and one at the local level.
Επίσης, έχουν το δικαίωμα ανεξαρτητοποίησης στην περίπτωση που το επιθυμούν.
Prime Minister Jospin has also requested the ministers of his government to give up the position of mayor should they hold that position.
Ο ρόλος WW κομμάτων
2.2.2 The Prefecture and the Conseil General
Η παρουσία των πολιτικών κομμάτων, στους μικρούς δήμους, είναι ανύπαρκτη.
The French departments were set up in 1790 during the French Revolution and were conceived as a 'rational' organization of the territory to break from the system of the Ancien Régime with its great variety of customs and regimes.
Ωστόσο, ακόμη και στην περίπτωση των εν λόγω πόλεων, βοηθούντος και του εκλογικού συστήματος, οι εκλογικοί κατάλογοι αποτελούν συνήθως συμμαχίες διαφορετικών πολιτικών κομμάτων, δεδομένου ότι σε αυτούς περιλαμβάνεται σημαντικός αριθμός ανεξάρτητων υποψηφίων.
However, despite the vast demographic and socioeconomic changes that have taken place in France over the last 200 years, the boundaries of the departments remain largely the same today as they were then although the number has slightly increased5. Napoleon retained the departmental structure, but instituted the system of prefects to ensure central control of this territory.
Πραγματικός πολιτικός έλεγχος των εν λόγω συμμαχιών από τα πολιτικά κόμματα ασκείται στις πόλεις ο πληθυσμός των οποίων υπερβαίνει τις 30.000.
Before 1871 there was an appointed conseil général (advisory council), but after 1871 this was changed into a unit of local democracy through direct elections with the cantons (subdepartmental territorial units) as the constituencies.
Ακόμη θα πρέπει να τονισθεί ότι ο εν λόγω κομματικός έλεγχος αφορά περισσότερο τα κόμματα της αριστεράς και λιγότερο τα κόμματα της δεζιάς
However, the prefect remained the executive of the council and was responsible for drawing up the agenda of meetings, for controlling the budget, and for executing the decisions of the council. This remained the case until the 1982-3 decentralization
Κατά συνέπεια, οι εν λόγω βαθμίδες διοίκησης πλημμύρισαν από εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων.
The departmental system is closely identified with the Jacobin conception of the state as the one and indivisible Republic, and those French people who cherish this conception are reluctant to see it changed.
Οι γάλλοι πολιτικοί προσπάθησαν να αποκτήσουν ισχυρές βάσεις υποστήριξης σε τοπικό επίπεδο μέσω του συστήματος της σώρευσης των εντολών.
In practice, the departments are in a much stronger position than the regions given the range of functions they perform6, the budgets for which they are responsible, and the number of staff which they employ7.
Η διατήρηση του συστήματος των νομαρχιών και η εφαρμογή της απλής αναλογικής δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα στα περιφερειακά συμβούλια διότι είχαν ως αποτέλεσμα τον κατακερματισμό των συμβουλίων και τη δημιουργία ασταθών πλειοψηφιών μέσω της σύναψης πολιτικών συμμαχιών (Nay, 1998).
After the Second World War, regionalism did develop but was primarily concerned with cultural and economic issues and less with the political organization of the state. In the 1950s there was some régionalisation of the national plan, and functional regions were set up in the 1970s with a responsibility for economic development and some administrative functions.
Η δυσκολία ανάδειξης μίας ισχυρής πλειοψηφίας οφείλεται ακόμη στο γεγονός on τα εκλεγόμενα μέλη των περιφερειακών συμβουλίων δίδουν προτεραιότητα στα συμφέροντα της νομαρχίας στην οποία εκλέγονται σε σχέση με τα συμφέροντα των πολιτικών κομμάτων στα οποία ανήκουν.
The 1981-2 reforms did strengthen the regions by upgrading their juridical status and setting up directly elected regional councils (Loughlin and Mazey 1995). However, the implementation of the regional aspects of the reforms was delayed by the Socialist Government for political reasons, and elections were not held until 1986.
Ο ρόλ.ος των δικτύων και των ομάδων άσκησης πολιτικής πίεσης στο πλχιίσιο της τοπικής δημοκρατίας
In general, although all of the main political parties in France now accept the regions, central governments of both left and right have been reluctant to strengthen them. To a large extent this problem is related to the continuing influence of the departmental system.
Σύμφωνα με τη γαλλική πολιτική παράδοση, υπήρχε πάντοτε η τάση να αντιμετωπίζονται με καχυποψία τόσο οι ομάδες πίεσης όσο και οι διάφορες ενδιάμεσες οργανώσεις.
Nevertheless, the regions do exist and they are now part of the French politicoadministrative system changed by the decentralization programme of the 1980s.
Κατά τη διάρκεια της κατάρτισης του συντάγματος της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, ο Michel Debré επιδίωξε να εξαλείψει κάθε δυνατότητα άσκησης εκ μέρους τους επιρροής επί της πολιτικής ζωής, γενικά, και επί της διαδικασίας κατάρτισης των διάφορων πολιτικών ειδικότερα.
Their functions are still mainly related to economic development, which is achieved through agreements signed by them and the central state in the form of contrats de plan Etat-Région (Balme and Bonnet 1995).
τους στη διαδικασία κατάρτισης των διαφόρων πολιτικών (Wright, 1983).
There is today a wide variety among French regions in their capacity to assert themselves on the national and international scenes.
Κατά συνέπεια, η συμμετοχή τους στη διαδικασία επεξεργασίας των διαφόρων πολιτικών (όπ.π.) συνάντησε σημαντικές δυσκολίες.
Some, such as Rhône-Alpes, have considerable economic clout and are active on the European scene through organizations such as the 'Four Motors' group (which also includes Baden-Württemberg, Catalonia, and Lombardy).
Τα μέλη των εν λόγω ελίτ μπορούν να αποτελέσουν μέλη μεικτών επιχειρήσεων (που είναι ημι-δημόσιοι οργανισμοί) και να δραστηριοποιηθούν σε τομείς όπως ο τομέας των αστικών πολιτικών και της στέγασης.
Some have also developed cross-border programmes such as between Aquitaine and the Basque Country or the West Mediterranean Euro-region (including Languedoc-Roussillon, Midi-Pyrénées, Catalonia).
Επίσης, υφίστανται, τόσο σε επίπεδο περιφερειών και νομαρχιών όσο και σε επίπεδο μεγάλων πόλεων, διάφορα επιμελητήρια όπως τα εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια, τα γεωργικά επιμελητήρυα και τα επαγγελματικά επιμελητήρια.
In general, the French regions have tried to develop an orientation towards Europe, although the central state still acts as a brake on these activities (Mazey 1995).
Η κριτική που ασκείται σχετικά με την τοπική δημοκρατία στη Γαλλία
A number of cities and regions have been given a special status either because of their size or for cultural and geographical reasons.
Το σοβαρότερο μειονέκτημα του γαλλικού δημοκρατικού συστήματος, σύμφωνα με τους επικριτές του, είναι ότι έχει αυστηρά τυπικό χαρακτήρα και βασίζεται στις αφηρημένες έννοιες της ιθαγένειας και του κράτους, οι οποίες είναι αλληλένδετες.
The city of Paris is both a commune and a département, and its mayor is an important national figure (until recently and for many years the post was held by the current French president, Jacques Chirac).
Η προσπάθεια κατάργησης όλων των ενδιάμεσων φορέων που παρεμβάλλονται στο πλαίσιο των σχέσεων πολίτη και κράτους είχε ως αποτέλεσμα την υπερβολική') ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας.
Paris, Lyons, and Marseille are divided into arrondissements, each of which has an elected mayor and council. Corsica is an island with a strong cultural specificity and has experienced serious political disorder and violence since the 1960s (Loughlin 1989).
Ο έντονα συγκεντρωτικός χαρακτήρας του γαλλικού κράτους απευχονίζεται κατά τον καλύτερο τρόπο στον τίτλο του βιβλίου του γάλλου γεωγράφου Jean-Francois Gravier: "Το Παρίσι και η γαλλική έρημος".
In 1982 under the decentralization reforms, it received a statut particulier (special statute) that was meant to give the islanders a greater amount of autonomy than the other French regions and to take into account their cultural and geographical specificity.
Ο βασικός λόγος ύπαρξης του τοπικού πολιτικού συστήματος είναι κυρίως η εκτέλεση των αποφάσεων που λαμβάνονται στο Παρίσι.
However, this arrangement failed to work and, in 1991, it was given a new statute drawn up under the Minister of the Interior, Pierre Joxe (Hintjens, Loughlin, and Olivesi 1995).
Οι σχέσεις του κέντρου με την περιφέρεια βασίζονται στο θεσμό των προεστών που περιγράφθηκε προηγουμένως.
This transformed Corsica into a collectivité territoriale, which has greater powers than the regional councils of the mainland.
Η κριτική που ασκήθηκε στο γαλλικό σύστημα υπήρξε ιδιαίτερα έντονη.
However, the Joxe bill also contained a recognition of the peuple corse, a demand of the autonomists and nationalists on the island.
Οι επικρίσεις υπήρξαν ακόμη εντονότερες κατά τη δεκαετία του '60 και ιδυαίτερα μετά τα γεγονότα του Μαΐου του 1968.
The French Parliament accepted this clause, but it was struck down as unconstitutional by the Conseil constitutionnel, which ruled that there is only one people, le peuple français, and only one language, la langue française.
Ορισμένες ομάδες, όπως το Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μισέλ Ροκάρ, υποστήριξαν την εισαγωγή της αρχής της αυτοδιαχείρισης (ή της αυτονομίας) στα διάφορα επίπεδα διαχείρισης της κοινωνίας (δηλαδή στα εργοστάσια και στα σχολεία αλλά επίσης και σε περιφερεωκό επίπεδο).
The four Départements d'Outre Mer (DOM, overseas departments) are almost identical to the metropolitan departments except that they may develop mesures d'adaptation (special measures that take into account their situation).
Παρά το γεγονός ότι οι πλέον ριζοσπαστικές από τις εν λόγω προτάσεις αμβλύνθηκαν μετά την άνοδο της αριστεράς στην εξουσία, ορισμένες εξ αυτών, όπως η πρόβλεψη ειδικού καθεστώτος για την Κορσική, περιελήφθησαν στο πρόγραμμα αποκέντρωσης του 1981/82.
The latter category includes some archipelagos in the Pacific, New Caledonia, French Polynesia, and Wallis and Futuna.
Πράγματι, το ίδιο το πρόγραμμα υπήρξε αποτέλεσμα του εν λόγω τρόπου σκέψης, ενώ το κύριο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε υπέρ της εφαρμογής του ήταν ότι συμβάλλει στην ενίσχυση της τοπικής δημοκρατίας.
These territories have a high degree of autonomy, have their own assemblies, and participate in the legislative process since they must be consulted by parliament if their interests are affected. They may accede to independence if they so desire.
Παρά το γεγονός αυτό, είναι γενικά αποδεκτό ότι η προσπάθεια αποκέντρωσης δεν επέτυχε πλήρως τους στόχους της.
Political parties are virtually non-existent in small localities and are only active in the 2 per cent of towns with more than 10,000 inhabitants; those towns do of course account for half of the population of France. However, partly owing to the electoral system, the lists are based on cross-party coalitions, including a number of independent candidates.
Σύμφωνα με τον Mabileau (1997), "η αποκέντρωση πραγματοποιήθηκε εν απουσία της τοπικής δημοκρατίας".
However, this has involved less a 'localisation' or 'régionalisation' of the national parties than a 'nationalisation' of the local and regional (Mabileau 1997).
Πολλοί σχολιαστές παρατήρησαν ότι, στην πράξη, μέσω της αποκέντρωσης απλώς παγιώθηκε το σύστημα των προεστών (Rodin, 1985Méiiy, 1992).
French politicians have traditionally tried to build a support base at the local level through the system of cumul des mandats.
Η στάση των πολιτών έναντι του θεσμού των τοπικών κυβερνήσεων στη Γαλλία
However, in recent years there has occurred a tendency for the party apparatuses to develop at the local level, to organize local and regional elections, and to choose the candidates for these elections (ibid.).
Το 1963 το 80% των Γάλλων συνέχιζαν να ζουν στην περιοχή όπου είχαν γεννηθεί ενώ ακόμη και το 1990 το ποσοστό των ατόμων αυτών ανερχόταν στο 70% (Percheron, 1992).
The regions especially have become important arenas of political activity for the opposition, which may attempt to win them as an important base from which to attack the government.
Εντούτοις, επισήμαναν ότι τους ενδιαφέρει περισσότερο η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και λιγότερο η αρχή που τις παρέχει.
The right-wing parties (Rassemblement pour la République, RPR, and the Union pour la Démocratie Française, UDF) had largely opposed the 1981-2 decentralization reforms, but quickly came to accept them and, following the 1986 regional elections, won majorities in twenty out of the then twenty-two councils.
Η στάση των πολιτών έναντι των εννοιών της αποκέντρωσης, της περιφερειοποίησης, και της Ευρώπης
However, the parties still continue to see the department and the big cities, rather than the region or the myriad of small communes, as the primary foci of political activity.
Όσον αφορά την αποκέντρωση, δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε το 1991 έδειξε ότι είχε την υποστήριξη του 65% των Γάλλων (SOFRES, Ίδρυμα για την Αποκέντρωση, αναφέρεται από τον Mabileau, 1997).
It was significant that, when a law was passed limiting the number of offices that may be held under the cumul des mandats, most national politicians chose to retain their presidency of the departmental council rather than the presidency of the regional council.
Εξάλλου, παρά τον περιορισμένο χαρακτήρα της περιφερειακής διάστασης της μεταρρύθμισης, η στάση των πολιτών έναντι των περιφερειών ήταν ιδιαίτερα θετική, και βελτιώνεται διαρκώς (Percheron, 1992).
This continuing 'departmentalism', as well as the system of proportional representation, have caused problems for the regional councils, since they have led to fragmentation and unstable coalition majorities (Nay 1998).
Μετά τη διεξαγωγή των περιφερειακών
The difficulty of forming stable majorities is compounded
Αυτή ήταν η άποψη των πολιτών ανεξαρτήτως κοινωνικής κατηγορίας, πολιτικών πεποιθήσεων και τόπου κατοικίας (μικρού δήμου ή της ευρύτερης περιφέρειας Παρισίων).
by the fact that the elected regional councillors have a primary loyalty to the department for which they were elected rather than to the party to which they belong.
Εντούτοις, η εν λόγω θετική στάση των Γάλλων έναντι του θεσμού των περιφερειών δεν σημαίνει ότι επιθυμούν την κατάργηση των νομαρχιών.
The French political tradition has tended to be suspicious towards 'pressure groups' or 'intermediary associations'.
Αντίθετα, το 78% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι επιθυμούν τη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης (όπ.π.).
In drawing up the Constitution of the Fifth Republic, Michel Debré wished to eliminate them from any influence over either politics or policy-making.
Εξάλλου, το 65% δήλωσε ότι υποστηρίζει την ενοποίηση των δήμων.
De Gaulle, on the other hand, wished to see them excluded from politics, but was willing to allow them a role in policymaking (Wright 1983).
Ωστόσο, καθίσταται σαφής η ύπαρξη κάποιας σύγχυσης σχετικά με τον τρόπο που οι Γάλλοι αντιλαμβάνονται την έννοια της περιφέρειας.
However, unlike the countries of North Europe, interest groups in France, such as trade unions, business associations, farmers' organizations, or student organizations, have tended to be fragmented and fractious.
Δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε το 1997 κατέδειξε ότι το 54% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι ο αριθμός των βαθμίδων διακυβέρνησης είναι υπερβολικός.
As a result it has proved difficult to bring them into the policymaking system (ibid.). This has also been true at the local level, although at this level there is a certain imbrication of political and business elites through the notable system outlined above.
Στην ερώτηση ποια κατά τη γνώμη τους βαθμίδα θα έπρεπε να καταργηθεί το 38% απάντησε οι περιφέρεις, το 32% οι νομαρχίες, το 15% οι δήμοι, ενώ το 15% των ερωτηθέντων απάντησε ότι δεν έχει άποψη {Le Monde, 27 Φεβρουαρίου 1997).
These may sit together in the sociétés d'économie mixte (semi-state bodies), which are responsible for areas such as urban planning and housing.
Όσον αφορά την πρώτη ερώτηση, το 44% απάντησαν ότι θεωρούν ως το σημαντικότερο κέντρο λήψης αποφάσεων σήμερα το κράτος, το 30% την Ευρώπη και το 21 % τις τοπικές και περιφερειακές αρχές.
There are also the various chambers, such as the Chambres de Commerce et d'Industrie, the Chambres d'Agriculture, and the Chambres de Métiers, that exist at the regional and departmental levels and in the large towns.
Όσον αφορά το σημαντικότερο κέντρο λήψης αποφάσεων σε είκοσι έτη, το 68% πιστεύει ότι θα είναι η Ευρώπη, 15% το κράτος, και το 7% οι τοπικές και περιφερειακές αρχές.
Little research has been carried out on the power and influence of these bodies, but some studies have suggested that through them powerful local (or national) interests may have a strong influence, such as the Chamber of Commerce in Rennes that made possible the building of a giant Citroën car plant near the town (Wright 1983).
Το 55% των Γάλλων θεωρούν ότι με την αποκέντρωση ενισχύθηκε ο ρόλος των τοπικών πολιτικών, το 7% θεωρεί ότι περιορίσθηκαν οι αρμοδιότητες τους, ενώ το 28% ότι η κατάσταση παρέμεινε αμετάβλητη (Le Monde, 27 Φεβρουαρίου 1997).
The most severe critique of the French system of democracy is that it existed in a purely formal sense and was based on the abstract notions of citizenship and the state, which existed in a direct relationship with each other.
Το 48% πιστεύουν ότι η αποκέντρωση) ενίσχυσε την αποτελεσματικότητα των τοπικών πολιτικών, ενώ το 13% πιστεύει το αντίθετο.
The attempt to destroy the intermediary bodies between the citizen and the state led, in practice, to an excessive centralization of power.
Στο ερώτημα ποιο πολιτικό πρόσωπο θεωρούν ως πλέον αξιόπιστο η μεγάλη πλειοψηφία (68%) απάντησε ότι θεωρεί τον δήμαρχο.
This excessive centralization was expressed graphically in the title of the book by the French geographer Jean-François Gravier, Paris et le Désert Français.
Η στάση των πολιτών έναντι των τοπικών πολιτικών είναι γενικά θετική παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία (51%) θεωρεί ότι δεν βρίσκονται αρκετά κοντά στα προβλήματα των πολιτών. Η
While, from the time of the Third Republic onwards, elections were held at both the departmental and communal levels, and from 1986 onwards, at the regional level, it has been argued
πλειοψηφία επίσης των ερωτηθέντων (50%) εκτιμά ότι οι τοπικοί διοικητικοί υπάλληλοι διαθέτουν επαρκή επαγγελματικά προσόντα.
that this simply was the legitimation of the exercise of power by the notables rather than the expression of the will of the people.
Η ευρωπαϊκή πρόκληση
These multiplied from the 1960s onwards, especially after May 1968.