natgillin/translations-raw huggingface dataset:
218 Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες παραιτήθηκαν από το αίτημα τους με το οποίο ζητούσαν την ακύρωση του άρθρου 2 του προσβαλλόμενου κανονισμού και ότι ηττήθηκαν κατά τους λόγους ακυρώσεως που προέβαλαν προς στήριξη του αι­τήματος τους για ακύρωση του άρθρου 1 του ιδίου αυτού κανονισμού, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου, σύμφωνα με το αίτημα του οργάνου αυτού.
218 Since the applicants withdrew their claim for the annulment of Article 2 of the contested regulation and have been unsuccessful in their claim for the annulment of Article 1 of that regulation, they must be ordered to pay the costs of the Council, as applied for by that institution.
Για τους λόγους αυτούς
On those grounds,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (δεύτερο πενταμελές τμήμα), αποφασίζει:
THE COURT OF FIRST INSTANCE (Second Chamber, Extended Composition) hereby:
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 15 Δεκεμβρίου 1999.
Delivered in open court in Luxembourg on 15 December 1999.
Υπόθεση Τ­191/98 R Π
Case T-191/98 R II
Ltd κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Ltd v Commission of the European Communities
« Ανταγωνισμός — Καταβολή προστίμου — Τραπεζική εγγύηση — Διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων — Περίπτωση επείγοντος — Προσωρινά μέτρα»
(Competition — Payment of a fine — Bank guarantee — Proceedings for interim relief — Urgency — Interim measures)
Διάταξη του Προέδρου του Πρωτοδικείου της 15ης Δεκεμβρίου 1999 . . . II­3911
Order of the President of the Court of First Instance, 15 December 1999 . . II - 3911
Ασφαλιστικά μέτρα — Αναστολή εκτελέσεως — Προσωρινά μέτρα — Προϋποθέσεις για τη χορήγηση τους — Περίπτωση επείγοντος — Σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία που μπορεί να επέλθει άμεσα — Έννοια (Άρθρο 242 ΕΚ και 243 ΕΚ Κανονισμός Διαδικασίας τον Πρωτοδικείου, άρθρο 104 § 2)
Applications for interim measures — Suspension of operation of a measure — Interim measures — Conditions for granting — Urgency — Imminent risk of serious and irreparable damage — Meaning
ΠΕΡΙΛΗΨΗ —ΥΠΟΘΕΣΗ Τ­191/98 R II
SUMMARY — CASE T-191/98 R II
Δεν είναι απαραίτητο να αποδεικνύεται με απόλυτη βεβαιότητα ότι επίκειται σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία εις βάρος του αιτούντος ασφαλιστικά μέτρα προκειμένου να πληρούται η προβλεπό­μενη για τη χορήγηση αναστολής εκτε­λέσεως ή για τη λήψη προσωρινών μέτρων προϋπόθεση της υπάρξεως σχε­τικού κινδύνου.
In order for the condition for granting the suspension of operation of a measure or interim relief requiring the existence of a risk that the applicant will suffer serious and irreparable damage, it is not necessary to establish with absolute certainty that the harm is imminent.
Αρκεί, ιδιαίτερα όταν η επέλευση της ζημίας εξαρτάται από τη συνδρομή ενός συνόλου παραγόντων, η ζημία να είναι προβλέψιμη με επαρκή βαθμό πιθανολογήσεως.
It is sufficient that the harm in question, particularly when it depends on the occurrence of a number of factors, should be foreseeable with a sufficient degree of probability.
Οσάκις ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής καθορίζει τις λεπτομέρειες για την αναστολή εκτελέσεως της υποχρεώσεως που έχει επιβληθεί σε μια επιχείρηση να συστήσει υπέρ της Επιτροπής τραπεζική εγγύηση ως προϋπόθεση για τη μη άμεση είσπραξη του προστίμου που επιβλήθηκε λόγω παραβάσεως των κανόνων του ανταγωνισμού, οφείλει να σταθμίζει τα ενώπιόν του διαφορετικά συμφέροντα, και ιδίως το συμφέρον της Κοινότητας να μπορέσει να εισπράξει το πρόστιμο σε περίπτωση που η προσφυγή στην κύρια δίκη απορριφθεί, καθώς και γενικότερα το δημόσιο συμφέρον που συνδέεται με τη διατήρηση του αποτρεπτικού αποτε­λέσματος των προστίμων που επιβάλλει η Επιτροπή.
When hearing an application for suspension of operation of the obligation under which an undertaking must provide the Commission with a bank guarantee in order for the recovery of a fine for infringement of the competition rules to be postponed, the Court must balance the various interests at play, in particular the Commission's interest in being able to recover the fine should the main action be dismissed and, more generally, the public interest in maintaining the deterrent effect of fines imposed by the Commission.
CHO YANG SHIPPING κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
CHO YANG SHIPPING V COMMISSION
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ της 15ης Δεκεμβρίου 1999 *
ORDER OF THE PRESIDENT OF THE COURT OF FIRST INSTANCE 15 December 1999 *
Στην υπόθεση Τ-191/98 R II,
In Case T-191/98 R II,
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον Richard Lyal, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gómez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg, καθής,
Commission of the European Communities, represented by Richard Lyal, of its Legal Service, acting as Agent, with an address for service in Luxembourg at the office of Carlos Gómez de la Cruz, of its Legal Service, Wagner Centre, Kirchberg, defendant,
ΔΙΑΤΑΞΗ της 15.12.1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ­191/98 R II που έχει ως αντικείμενο αίτηοη αναστολής εκτελέσεως της αποφάσεως 1999/243/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Σεπτεμβρίου 1998, σχετικά με μια διαδικασία εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης ΕΚ (υπόθεση IV/35.134 — Συμφωνία Δια­τλαντικής Ναυτιλιακής Διάσκεψης) (ΕΕ 1999, L 95, σ.
APPLICATION for suspension of the operation of Commission Decision 1999/243/EC of 16 September 1998 relating to a proceeding pursuant to Articles 85 and 86 of the EC Treaty (Case No IV/35.134 — Trans-Atlantic Conference Agreement) (OJ 1999 L 95, p.
1), στο μέτρο που επιβάλλει στην προσφεύγουσα, με το άρθρο της 8, πρόστιμο ύψους 13 750 000 ευρώ,
1) in so far as, in Article 8, it imposes a fine of EUR 13 750 000 on the applicant,
Ιστορικό της διαφοράς
Background
Η προσφεύγουσα ήταν μία από τις δεκαπέντε ναυτιλιακές εταιρίες οι οποίες μετεί­χαν στην Trans­Atlantic Agreement (Διατλαντική Συμφωνία, στο εξής: TAA), μια συμφωνία διασκέψεως σχετικά με τις θαλάσσιες μεταφορές της γραμμής μέσω Ατλαντικού, μεταξύ της Βόρειας Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμε­ρικής, που τέθηκε σε ισχύ στις 3 Αυγούστου 1992.
The applicant was one of 15 shipping companies party to the Trans-Atlantic Agreement ('the TAA'), a conference agreement relating to liner shipping across the Atlantic between northern Europe and the United States of America, which entered into force on 3 August 1992.
Στις 19 Οκτωβρίου 1994, η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 94/980/ΕΚ, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (IV/34.446 — Trans­Atla­ntic Agreement) (EE L 376, σ.
On 19 October 1994 the Commission adopted Decision 94/980/EC relating to a proceeding pursuant to Article 85 of the EC Treaty (IV/34.446 — Trans-Atlantic Agreement) (OJ 1994 L 376, p.
1), με την οποία, αφενός, διαπίστωσε ότι ορισμένες διατάξεις της TAA, μεταξύ των οποίων και οι σχετικές με ορισμένες υπηρεσίες χερσαίας μεταφοράς στο έδαφος της Κοινότητας, αποτελούσαν παράβαση της παραγράφου 1 του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 81 ΕΚ) και, αφετέ­
1), in which, first, it found that certain provisions of the TAA, in particular those relating to certain inland transport services in Community territory, infringed Article 85(1) of the EC Treaty (now Article 81(1) EC) and, second, it refused to apply to those provisions Article 85(3) of
CHO YANG SHIPPING κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ρου, αρνήθηκε να εφαρμόσει το άρθρο 85, παράγραφος 3, της Συνθήκης και το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1017/68 του Συμβουλίου, της 19ης Ιουλίου 1968, περί εφαρμογής των κανόνων ανταγωνισμού στους τομείς των σιδηροδρομικών, οδικών και εσωτερικών πλωτών μεταφορών (ΕΕ ειδ. έκδ.
CHO YANG SHIPPING V COMMISSION the Treaty (now Article 81(3) EC) and Article 5 of Regulation (EEC) No 1017/68 of the Council of 19 July 1968 applying rules of competition to transport by rail, road and inland waterway (OJ, English Special Edition 1968 (I), p. 302).
86), στις δια­τάξεις αυτές. Η απόφαση αυτή απαγόρευε στους αποδέκτες της να επιδοθούν, μεταξύ άλλων, σε πρακτικές καθορισμού των τιμών με αντικείμενο ή αποτέλεσμα το ίδιο ή ανάλογο με αυτό των διατάξεων που περιείχε η συμφωνία TAA.
Decision 94/980 prohibited the undertakings to which it was addressed from engaging, inter alia, in price-fixing practices which had the same or a similar object or effect as the provisions contained in the TAA.
Κατόπιν πολυάριθμων συζητήσεων με την Επιτροπή, τα μέρη της TAA κοινοποί­ησαν στην τελευταία, στις 5 Ιουλίου 1994, μια νέα συμφωνία προοριζόμενη να αντικαταστήσει την TAA και φέρουσα τον τίτλο Trans­Atlantic Conference Agree­ment (Συμφωνία Διατλαντικής Ναυτιλιακής Διάσκεψης, στο εξής: TACA), η οποία τέθηκε σε εφαρμογή στις 24 Οκτωβρίου 1994.
Following numerous discussions with the Commission, the parties to the TAA notified to the Commission on 5 July 1994 a new agreement intended to replace the TAA, called the Trans-Atlantic Conference Agreement ('the TACA'), which entered into force on 24 October 1994.
Λόγω διαδοχικών τροποποιήσεων, πέντε νέα κείμενα της TACA κοινοποιήθηκαν στην Επιτροπή μετά τις 5 Ιου­λίου 1994.
Because of a succession of amendments, five new versions of the TACA were notified to the Commission after 5 July 1994.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1998, η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 1999/243/ΕΚ, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της Συνθήκης ΕΚ (υπόθεση Γν7 35.134 — Συμφωνία Διατλαντικής Ναυτιλιακής Διάσκεψης) (ΕΕ 1999, L 95, σ.
On 16 September 1998 the Commission adopted Decision 1999/243/EC relating to a proceeding pursuant to Articles 85 and 86 of the EC Treaty (Case No IV/ 35.134— Trans-Atlantic Conference Agreement) (OJ 1999 L 95, p.
1, στο εξής: Απόφαση).
1; 'the Decision').
Σύμφωνα με τα άρθρα 1, 2 και 3 της Αποφάσεως, τα μέρη της TACA παρέβησαν τις διατάξεις του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης, του άρθρου 53, παρά­γραφος 1, της Συμφωνίας περί Ενιαίου Ευρωπαϊκού Χώρου (ΕΟΧ) και του άρ­θρου 2 του προαναφερθέντος κανονισμού 1017/68, της 19ης Ιουλίου 1968, συνάπτοντας συμφωνία δυνάμει της οποίας ανέπτυξαν διάφορες δραστηριότητες αντίθετες προς τον ανταγωνισμό.
According to Articles 1, 2 and 3 of the Decision, the parties to the TACA infringed Article 85(1) of the Treaty, Article 53(1) of the Agreement establishing the European Economic Area (EEA) and Article 2 of Regulation No 1017/68 by entering into an agreement under which they engaged in various anticompetitive activities.
Σύμφωνα με τα άρθρα 5 και 6 της Αποφάσεως, η προσφεύγουσα και τα λοιπά μέλη της TACA παρέβησαν τις διατάξεις του άρθρου 86 της Συνθήκης (νυν άρθρου 82 ΕΚ) και του άρθρου 54 της Συμφωνίας ΕΟΧ, τροποποιώντας τη δομή του
Articles 5 and 6 of the Decision state that the applicant and the other parties to the TACA have infringed Article 86 of the Treaty (now Article 82 EC) and Article 54 of the EEA Agreement by altering the competitive structure of the
ΔΙΑΤΑΞΗ της 15.12.
ORDER OF 15. 2.
1999 —ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-191/98 R Π ανταγωνισμού της αγοράς ώστε να ενισχύσουν τη συλλογική έγγραφοσα θέση τους και προβλέποντας περιορισμούς ως προς την πρόσβαση και το περιεχόμενο των έγγραφον παροχής υπηρεσιών.
1999 — CASE T-191/98 R II market so as to reinforce their collective dominant position and by placing restrictions on the availability and contents of service contracts.
Το άρθρο 8 της Αποφάσεως επιβάλλει στην προσφεύγουσα πρόστιμο 13 750 000 ευρώ για τις παραβάσεις που διαπιστώνονται στα άρθρα 5 και 6.
Article 8 of the Decision imposes a fine of EUR 13 750 000 on the applicant in respect of the infringements found in Articles 5 and 6.
Το άρθρο 10 της Αποφάσεως προβλέπει ότι τα πρόστιμα που καθορίζονται στο άρθρο 8 είναι πληρωτέα εντός προθεσμίας τριών μηνών από την ημερομηνία κοινοποιήσεως της.
Article 10 provides that the fines laid down in Article 8 are to be paid within three months of the date of notification of the Decision.
Από τη λήξη της προθεσμίας αυτής οφείλονται αυτομάτως τόκοι ύψους 7,5 %.
After the expiry of that period, interest is automatically payable at the rate of 7.5%.
Με έγγραφο της 25ης Σεπτεμέγγραφο98, η Επιτροπή κοινοποίησε την Απόφαση στην προσφεύγουσα.
By letter of 25 September 1998 the Commission notified the applicant of the Decision.
Στο έγγραφο αυτό διευκρίνιζε ότι, αν η προσφεύγουσα ασκούσε προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου, η Επιτροπή δεν θα προέβαινε σε κανένα μέτρο για την είσπραξη του προστίμου ενόσω η υπόθεση θα εκκρεμούσε ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, εφόσον το χρέος ήταν τοκοφόρο με επιτόκιο 5,50 %, από τη λήξη της προθεσμίας καταβολής, και εφόσον της παρεχόταν το αργότερο έως την ημερομηνία αυτή τραπεζική εγγύηση αποδοχής της, καλύπτουσα το χρέος, το κεφάλαιο και τους τόκους.
In that letter it stated that, if the applicant brought an action before the Court of First Instance, it would not take any steps to recover the fine while the case was pending before the Court, provided that interest at the rate of 5.5% accrued on the amount due from the date on which the period for payment expired and that a bank guarantee acceptable to the Commission and covering both the principal sum and interest was provided no later than that date.
Με έγγραφο της 2ας Δεκεμβρίου 1998, η προσφεύγουσα ζήτησε να απαλλαγεί από την υποχρέωση καταβολής τραπεζικής εγγυήσεως ή πληρωμής του προστίμου.
By letter of 2 December 1998, the applicant asked for a dispensation from the obligation to provide a bank guarantee or pay the fine.
10 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 7 Δεκεμβρίου 1998, η προσφεύγουσα, μαζί με άλλες έντεκα ναυτιλιακές εταιρίες που είχαν συμβληθεί στην TACA, άσκησε, δυνάμει του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 230 ΕΚ), προσφυγή ακυρώσεως της Αποφάσεως (υπόθεση Τ-191/98).
io By application lodged at the Registry of the Court of First Instance on 7 December 1998 the applicant, together with 11 other shipping companies party to the TACA, brought an action under Article 173 of the EC Treaty (now, after amendment, Article 230 EC) for the annulment of the Decision (Case T-191/98).
11 Στις 9 Ιουνίου 1999, η Επιτροπή απέρριψε την αίτηση της προσφεύγουσας και τόνισε ότι ήταν έτοιμη να δεχθεί:
11 On 9 June 1999 the Commission rejected the applicant's request for a dispensation and indicated that it was prepared to accept:
« α) τραπεζική εγγύηση περιορισμένης χρονικής διάρκειας (π.χ. για διάστημα ενός έτους) χρησιμοποιώντας το επισυναπτόμενο υπόδειγμα τραπεζικής εγγυήσεως· β) ένα μηχανισμό διακανονισμού επιτρέποντα στην εταιρία να καταβάλει με δόσεις, υπό τον όρον ότι οι τόκοι υπερημερίας θα υπολογίζονταν και ότι το υπόλοιπο του χρέους θα καλυπτόταν από κοινή τραπεζική εγγύηση.»
(b) a payment scheme allowing the Company to pay in instalments provided that late payment interest [was] calculated and that the outstanding balance of the debt [was] covered by a standard bank guarantee'.
12 Το επισυναπτόμενο στην επιστολή αυτή υπόδειγμα τραπεζικής εγγυήσεως προ­βλέπει αρχική διάρκεια ενός έτους, με δυνατότητα αυτόματης ανανεώσεως για νέες περιόδους ενός έτους αν δεν την ανακαλέσει η τράπεζα.
12 The form of bank guarantee annexed to that letter provides for an initial duration of one year, the guarantee being automatically renewable for further periods of one year if it is not revoked by the bank.
Σε περίπτωση ανακλήσεως, η προσφεύγουσα υποχρεούται να εξοφλήσει εντός προθεσμίας δεκαπέντε ημερών το ποσό του προστίμου αυξημένο κατά τους δεδουλευμένους τόκους.
In the event of revocation, the applicant is obliged to pay within 15 days the amount of the fine together with the interest which has fallen due.
13 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία στις 19 Οκτωβρίου 1999, η προ­σφεύγουσα άσκησε, δυνάμει του άρθρου 242 ΕΚ την παρούσα προσφυγή, με την οποία ζητεί:
13 By document lodged at the Registry on 19 October 1999 the applicant, in accordance with Article 242 EC, made the present application for:
— την αναστολή του άρθρου 8 της Αποφάσεως με το οποίο της επιβάλλεται η καταβολή προστίμου 13,75 εκατομμυρίων ευρώ, πρώτον, έως ότου εκδοθεί οριστική απόφαση επί της υποθέσεως Τ­191/98 και επί κάθε σχετικής αναιρέ­σεως και, δεύτερον, έως ότου εκδοθεί διάταξη περατώνουσα την παρούσα διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων
— suspension of the operation of Article 8 of the Decision in so far as it imposes a fine of EUR 13 750 000 upon the applicant, until (i) final judgment has been delivered in Case T-191/98 and in any appeal relating thereto and (ii) the order disposing of the present proceedings for interim relief has been made; and
— την καταδίκη της Επιτροπής στα δικαστικά έξοδα σχετικά με την παρούσα διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων.
— an order requiring the Commission to pay the costs relating to the present proceedings for interim relief.
1999 — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ­191/98 R II
1999 — CASE T-191/98 R II
14 Η Επιτροπή υπέβαλε γραπτές παρατηρήσεις στις 29 Οκτωβρίου 1999.
14 The Commission lodged its written observations on 29 October 1999.
15 Ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής κάλεσε την προσφεύγουσα να απαντήσει κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση σε ορισμένες γραπτές ερωτήσεις.
15 The judge dealing with the application for interim relief requested the applicant to reply at the hearing to certain written questions.
16 Οι διάδικοι παρέσχον ενώπιον του Πρωτοδικείου ορισμένες διευκρινίσεις στις 12 Νοεμβρίου 1999έγγραφοην επ' ακροατηρίου συζήτηση η προσφεύγουσα κλήθηκε να συμπληρώσει τις απαντήσεις της στις γραπτές ερωτήσεις που της είχαν τεθεί.
16 The parties presented oral argument on 12 November 1999. At the hearing, the applicant was asked to supplement its replies to the written questions which it had been asked.
Στις 3 Δεκεμβρίου 1999, η Επιτροπή υπέβαλε παρατηρήσεις επί των συμπληρωματικών απαντήσεων της προσφεύγουσας, που περιήλθαν στη Γραμματεία στις 26 Νοεμ­βρίου.
On 3 December 1999 the Commission submitted observations on the applicant's supplementary replies which had been received at the Registry on 26 November 1999.
17 Στις 7 Δεκεμβρίου 1999, ο δικάζων κατά τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων δικαστής κάλεσε την προσφεύγουσα να απαντήσει σε ορισμένες ερωτήσεις που υπέβαλε η Επιτροπή με τις παρατηρήσεις της της 3ης Δεκεμβρίου.
17 On 7 December 1999, the judge dealing with the application for interim relief requested the applicant to express its views on certain questions raised by the Commission in its observations of 3 December 1999.
Η προσφεύγουσα απάντησε με έγγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία στις 15 Δεκεμβρίου 1999.
The applicant replied by letter lodged at the Registry on 15 December 1999.
18 Δυνάμει των συνδυασμένων διατάξεων των άρθρων 242 ΕΚ και 243 ΕΚ και του άρθρου 4 της αποφάσεως 88/591/ΕΚΑΧ, ΕΟΚ, Ευρατόμ του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1988, περί ιδρύσεως Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου των Ευρω­παϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ L 319, σ.
18 Under the combined provisions of Article 242 EC and 243 EC and of Article 4 of Council Decision 88/591/ECSC, EEC, Euratom of 24 October 1988 establishing a Court of First Instance of the European Communities (OJ 1988 L 319, p.
1), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 93/350/ Ευρατόμ, ΕΚΑΧ, ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 1993 (ΕΕ L 144, σ.
1), as amended by Council Decision 93/350/Euratom, ECSC, EEC of 8 June 1993 (OJ 1993 L 144, p.
21), το Πρωτοδικείο μπορεί, αν κρίνει ότι επιβάλλεται από τις περιστάσεις, να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως της προσβαλλομένης πράξεως ή να επιβάλει τα αναγκαία προσωρινά μέτρα.
21), the Court may, if it considers that circumstances so require, order the operation of the contested act to be suspended or prescribe any necessary interim measures.
19 Το άρθρο 104, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου προβλέπει ότι οι αιτήσεις που αφορούν προσωρινά μέτρα πρέπει να προσδιορίζουν τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει το επείγον της υποθέσεως, καθώς και τους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν, εκ πρώτης όψεως (fumus boni juris), τη λήψη των προσωρινών μέτρων τα οποία ζητούνται.
19 Article 104(2) of the Rules of Procedure of the Court of First Instance provides that applications for interim measures must state the circumstances giving rise to urgency and the pleas of fact and law establishing a prima facie case for the measures applied for.
20 Ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής προβαίνει επίσης, αν παρίσταται ανάγκη, στη στάθμιση των ενώπιον του συμφερόντων (διά­ταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 29ης Ιουνίου 1999, C­107/99 R, Ιταλία κατά Επιτροπής, μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή).
20 The judge hearing an application for interim relief also balances the interests at stake where necessary (order of 29 June 1999 in Case C-107/99 R Italy v Commission [1999] ECR I-4011).
21 Κατά την προσφεύγουσα, εξαιρετικές περιστάσεις δικαιολογούν την αναστολή της υποχρεώσεως πληρωμής του προστίμου που επέβαλε η Απόφαση χωρίς να εξαρτηθεί η αναστολή αυτή από την άμεση παροχή τραπεζικής εγγυήσεως.
21 According to the applicant, exceptional circumstances justify suspension of the obligation to pay the fine imposed by the Decision without that suspension being conditional on the immediate provision of a bank guarantee.
22 Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι το 1997, στο πλαίσιο δυσμενών συνθηκών για τον τομέα των θαλασσίων μεταφορών, επλήγη καίρια από την ασιατική οικονομική και νομισματική κρίση.
22 It states that in 1997, against an unfavourable background for the shipping sector, it was seriously affected by the Asian economic and monetary crisis.
Στην Κορέα, τα αποτελέσματα της κρίσεως αυτής ήταν ακόμη μεγαλύτερα λόγω της μεγάλης εκτάσεως των οφειλών προς τράπεζες και της γενι­κευμένης πρακτικής των αμοιβαίων εγγυήσεων μεταξύ εταιριών συνενωμένων σε ομίλους.
In Korea the effects of that crisis were magnified by reason of the high level of banking debt and the widespread use of cross-guarantees between companies within a conglomerate.
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το 1997 υπέστη καθαρή ζημία ύψους 429 δισεκατομμυρίων wons (284 εκατομμυρίων ευρώ).
The applicant claims that in 1997 it made net losses of KRW 429 000 000 000 (EUR 284 000 000).
Το 1998, θα προέβαινε σε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου με την εισφορά σε μετρητά εκ μέρους νέων επενδυτών.
In 1998 it increased its capital through the contribution of funds from new investors.
Σύμφωνα με χα μέτρα που καθόρισε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Κορεα­τική Κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσεως αυτής, η Seoul Bank, η κύρια τράπεζα της προσφεύγουσας, της επέβαλε τον Μάρτιο του 1998 «συμφωνία για τη βελτίωση της οικονομικής της διάρθρωσης».
In accordance with the measures established by the International Monetary Fund and the Korean Government in response to that crisis, the applicant's principal bank, Seoul Bank, required the applicant to conclude an 'agreement for financial structure improvement' in March 1998.
Η συμφωνία αυτή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα μέτρα:
That agreement contained, inter alia, the following measures:
— την προοδευτική κατάργηση των αμοιβαίων τραπεζικών εγγυήσεων μεταξύ των εταιριών του ομίλου Cho Yang·
— the gradual elimination of cross-guarantees between companies in the Cho Yang group;
— την πώληση του ημίσεος στόλου της προσφεύγουσας ο οποίος σήμερα δεν περιλαμβάνει πλέον των επτά πλοίων
— the sale of half of the applicant's fleet, which now comprises just seven vessels;
— την εκχώρηση ορισμένων μεριδίων της στο κεφάλαιο τρίτων εταιριών.
— the disposal of certain shareholdings which it held in other companies.
Κατ' εφαρμογήν της συμφωνίας αυτής, στις 19 Ιουλίου 1999, η προσφεύγουσα, η Samik Express και τα μέλη της οικογενείας Park πώλησαν στηνAllianz AG τις μετοχές που διέθεταν στην κορεατική ασφαλιστική εταιρία First Life Insurance Co.
Pursuant to that agreement, on 19 July 1999 the applicant, Samik Express and members of the Park family sold their shares in a Korean insurance company, First Life Insurance Co.
Ltd (στο εξής: First Life).
Ltd ('First Life'), to Allianz AG.
Η προσφεύγουσα θα υπολόγιζε το προϊόν της πωλήσεως των μετοχών της στη First Life για τη μείωση του χρέους της.
The applicant used the proceeds from the sale of its shares in First Life to reduce its debt.
Απέκτησε επίσης εξ ολοκλήρου μια παλιά θυγατρική της First Life, τη Hansin Mutual Saving & Finance Co. Ltd. 25
It also acquired a 100% interest in a former subsidiary of First Life, Hansin Mutual Saving & Finance Co. Ltd. 25
Τέλος, στις 5 Αυγούστου 1999, η μονάδα terminal της Samik Express συγχωνεύθηκε με την προσφεύγουσα.
Finally, on 5 August 1999 the terminal division of Samik Express was merged with the applicant.