natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως, τους οποίους συνοψίζει ως εξής:
In support of its appeal, the Economic and Social Committee relies on three pleas in law which it sums up as follows:
— εσφαλμένος νομικός χαρακτηρισμός των περιστατικών και μη προσήκουσα ερμηνεία των άρθρων 12 και 21 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΚΥΚ),
— erroneous finding as to the legal classification to be attributed to the facts and misinterpretation of Articles 12 and 21 of the Staff Regulations applicable to officials and other servants of the European Communities ('the Staff Regulations');
Ι ­ 8897
I - 8897
— έλλειψη αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και μη προσήκουσα ερμηνεία των άρθρων 86 και 87 του ΚΥΚ,
— defects in the reasoning in the contested judgment and misinterpretation of Articles 86 and 87 of the Staff Regulations;
— εσφαλμένη εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας και μη προσήκουσα ερμηνεία των άρθρων 12 και 21 του ΚΥΚ.
— erroneous application of the principle of proportionality and misinterpreta­tion of Articles 12 and 21 of the Staff Regulations.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή βάλλει κυρίως κατά του ότι το Πρωτοδικείο χαρακτήρισε, με τη σκέψη 59 της αναιρεσι­βαλλομένης αποφάσεως, τις εκφράσεις και το ύφος που χρησιμοποίησε η Ε στο σημείωμα της 10ης Ιανουαρίου 1995 ως στοιχεία συνιστώντα απλώς έλλειψη ευ­πρέπειας, ενώ στην πραγματικότητα συνιστούν εκδήλωση ελλείψεως σεβασμού, η οποία οφείλεται στην υπερβολική και δυσανάλογη άσκηση της ελευθερίας εκφρά­σεως.
By its first plea, the Economic and Social Committee is essentially objecting to the finding, at paragraph 59 of the contested judgment, that the expressions and tone employed by E in her memorandum of 10 January 1995 were merely unseemly when in fact they reflected a lack of deference stemming from an abuse of the freedom of expression.
Κατά την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, η άσκηση της ελευθερίας αυτής από τους υπαλλήλους των κοινοτικών οργάνων υπόκειται επιπλέον στους περιορισμούς που απορρέουν από την αρχή της καλής πίστεως μεταξύ των μερών και από το καθήκον σεβασμού του κύρους των προϊσταμένων, όπως προβλέπει ρητά το άρθρο 21 του ΚΥΚ.
According to the Economic and Social Committee, as far as Community officials are concerned, the exercise of that freedom is subject to the observance of further limitations flowing from the principle of good faith between the parties and the duty of respect owed to hierarchical superiors as expressly set out in Article 21 of the Staff Regulations.
Επομένως, αν ληφθούν υπόψη οι εκφράσεις και το ύφος που χρησιμοποίησε η Ε στο σημείωμα της 10ης Ιανουαρίου 1995, καθώς και το σύνολο των συγκεκριμένων γεγονότων και περιστατικών της παρούσας υποθέσεως, το Πρωτοδικείο προέβη σε εσφαλμένο νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών από την άποψη των άρθρων 12 και 21 του ΚΥΚ.
Therefore, in view of the tone and expressions used in the memorandum of 10 January 1995 and all the facts and circumstances of the case, the Court of First Instance was wrong in its finding as to the legal classification to be attributed to the facts, having regard to Articles 12 and 21 of the Staff Regulations.
10 Συναφώς, αποτελεί πάγια νομολογία ότι, όταν το Πρωτοδικείο έχει εξακριβώσει ή εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ασκήσει, δυνάμει του άρθρου 168 Α της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 225 ΕΚ), έλεγχο όσον αφορά τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών αυτών περιστατικών και τις
10 In that respect, it is settled case­law that, where the Court of First Instance has found or assessed facts, the Court of Justice has jurisdiction under Article 168a of the EC Treaty (now Article 225 EC) to review the legal nature of those facts and the legal consequences thereof as determined by the Court of First Instance (see,
Ι ­ 8898
I ­ 8898
OKE κατά E έννομες συνέπειες που συνήγαγε το Πρωτοδικείο (βλ. την απόφαση της 1ης Ιουνίου 1994, C­136/92 Ρ, Επιτροπή κατά Brazzelli Lualdi κ.λπ., Συλλογή 1994, σ. I­1981, σκέψη 49).
ESC VE to that end, Case C-136/92 Ρ Commission ν Brazzelli Lualdi and Others [1994] ECR 1-1981, paragraph 49).
11 Κατ' αρχάς επισημαίνεται ότι το Πρωτοδικείο, δεχόμενο με τις σκέψεις 39,40 και 59 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η συμπεριφορά της Ε, μολονότι ήταν απλώς απρεπής, συνιστούσε εντούτοις παράβαση των άρθρων 12 και 21 του ΚΥΚ, προέβη σε νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που είχαν υποβληθεί στην κρίση του.
11 First of all, the finding of the Court of First Instance, at paragraphs 39, 40 and 59 of the contested judgment, that E's conduct, though merely unseemly, amounted to an infringement of Articles 12 and 21 of the Staff Regulations, constituted an assessment of the legal nature of the facts presented to it.
Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι παραδεκτός, καθόσον η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο να ελέγξει τον νομικό αυτό χαρακτηρισμό.
It follows that the first plea is admissible because it amounts to an application to the Court of Justice to review that assessment.
12 Υπενθυμίζεται στη συνέχεια ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα θεμε­λιώδη δικαιώματα αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα των γενικών αρχών του δικαίου, για την τήρηση των οποίων μεριμνά το Δικαστήριο, και ότι η ελευθερία εκφράσεως, η οποία κατοχυρώνεται με το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως περί προασπί­σεως των δικαιωμάτων του ανθρώπου, καταλέγεται μεταξύ των γενικών αυτών αρχών (βλ. απόφαση της 28ης Οκτωβρίου 1992, C­219/91, Ter Voort, Συλλογή 1992, σ. I­5485, σκέψεις 34 και 35).
12 Next, it is the settled caselaw of the Court of Justice that fundamental rights form an integral part of the general principles of law whose observance the Court ensures, and that freedom of expression, which is enshrined in Article 10 of the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms, is one of those general principles (see Case C-219/91 Ter Voort [1992] ECR 1-5485, paragraphs 34 and 35).
13 Τέλος, πρέπει να τονιστεί ότι το Δικαστήριο, αποφαινόμενο επί υπαλληλικών υπο­θέσεων, έχει κρίνει ότι στην υποχρέωση πίστεως στις Κοινότητες, η οποία επιβάλ­λεται στους μονίμους υπαλλήλους από τον ΚΥΚ, δεν μπορεί να προσδίδεται έννοια αντίθετη προς την ελευθερία εκφράσεως (βλ. προπαρατεθείσα απόφαση Oyowe και Traore κατά Επιτροπής, σκέψη 16).
13 Finally, as regards the Community civil service, the Court has held that the obligation of allegiance to the Communities imposed on officials in the Staff Regulations cannot be interpreted in such a way as to conflict with the right to freedom of expression (see Oyowe and Traore, paragraph 16).
14 Ο σεβασμός της ελευθερίας αυτής είναι ιδιαίτερα σημαντικός όταν ο υπάλληλος κάνει χρήση του δικαιώματος που του παρέχει το άρθρο 43, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ και διατυπώνει τις παρατηρήσεις που θεωρεί χρήσιμες σχετικά με την έκθεση βαθμολογίας που του κοινοποιείται.
14 Observance of that right is particularly important where an official is exercising his right under the second paragraph of Article 43 of the Staff Regulations to make any comments he considers relevant on a staff report communicated to him.
Ι ­ 8899
I - 8899
1999 —ΥΠΟΘΕΣΗ C­150/98 Ρ
1999 — CASE C-150/98 Ρ
15 Μολονότι δηλαδή είναι θεμιτό να επιβάλλεται στους μόνιμους υπαλλήλους η υποχρέωση να επιδεικνύουν περίσκεψη, όπως άλλωστε προβλέπεται ρητά στα άρθρα 12 και 21 του ΚΥΚ, η υποχρέωση αυτή δεν πρέπει να ερμηνεύεται αυστηρά, όταν ο υπάλληλος ασκεί το δικαίωμα που του παρέχει το άρθρο 43, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ.
15 Therefore, whilst it is true that it would seem to be legitimate to require officials to show discretion, as indeed they are expressly required by Articles 12 and 21 of the Staff Regulations to do, that requirement is not to be narrowly construed in respect of an official exercising his right under the second paragraph of Article 43 of the Staff Regulations.
Επομένως, η υποχρέωση αυτή μπορεί να θεωρηθεί ότι παραβιάζεται μόνον όταν ο υπάλληλος χρησιμοποιεί εκφράσεις που συνιστούν καθύβριση ή θίγουν σοβαρά τον σεβασμό που οφείλεται στον βαθμολογητή.
Accordingly, an official cannot be considered to have failed to meet that requirement unless he uses seriously insulting language or language which seriously undermines the respect due to the reporting officer.
16 Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο, χαρακτηρίζοντας, με τις σκέψεις 39 και 40 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ως παράβαση των άρθρων 12 και 21 του ΚΥΚ την καταλογιζόμενη στην Ε συμπεριφορά, η οποία συνίστατο στο ότι κατά τη διατύπωση των παρατηρήσεων της επί της εκθέσεως βαθμολογίας της χρησιμοποίησε επιθετικό και υπερβολικό ύφος, ενώ με τη σκέψη 59 της ίδιας αποφάσεως έκρινε ότι η Ε δεν είχε χρησιμοποιήσει υβριστική διατύπωση, υπέπεσε σε νομική πλάνη κατά τον νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που είχαν υποβληθεί στην κρίση του.
16 Accordingly, the Court of First Instance erred in law in its legal classification of the facts submitted to it in finding, at paragraphs 39 and 40 of the contested judgment, that the conduct of which E was accused — namely her extreme and aggressive choice of words to convey her comments on a staff report — infringed Articles 12 and 21 of the Staff Regulations, yet holding, at paragraph 59 of the judgment, that she did not use seriously insulting language.
17 Εντούτοις, αν το σκεπτικό μιας αποφάσεως του Πρωτοδικείου ενέχει παραβίαση του κοινοτικού δικαίου, αλλά το διατακτικό της αποφάσεως είναι βάσιμο για άλλους νομικούς λόγους, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορρίπτεται (βλ. απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 1994, C­320/92 Ρ, Finsider κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I­5697, σκέψη 37).
17 However, where the grounds of a judgment of the Court of First Instance disclose an infringement of Community law but the operative part of the judgment is shown to be well founded on other legal grounds, the appeal must be dismissed (see Case C-320/92 Ρ Finsider ν Commission [1994] ECR I-5697, paragraph 37).
18 Τούτο συμβαίνει εν προκειμένω, διότι ο ορθός νομικός χαρακτηρισμός των περι­στατικών θα είχε οδηγήσει το Πρωτοδικείο στη διαπίστωση ότι δεν υπήρξε παρά­βαση των άρθρων 12 και 21 του ΚΥΚ, οπότε θα ήταν υποχρεωμένο να ακυρώσει την επίδικη απόφαση της ΟΚΕ.
18 That is the case here, because if the Court of First Instance had classified the facts correctly in law, it would not have found any infringement of Articles 12 and 21 of the Staff Regulations and would have been bound to annul the contested decision.
Ι ­ 8900
I - 8900
19 Κατά συνέπεια, πρέπει, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν οι λοιποί λόγοι αναιρέ­σεως που προβάλλει η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.
19 In those circumstances, and without its being necessary to consider the other pleas in law advanced by the Economic and Social Committee in support of its appeal, the appeal must be dismissed.
20 Η αναιρεσείουσα καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρε­τική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 118.
20 In application of Article 69(1) of the Rules of Procedure, which applies to the appeal procedure by virtue of Article 118, the appellant is ordered to pay the costs.
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
THE COURT (Second Chamber) hereby:
Ι ­ 8901
I - 8901
Ο Πρόεδρος του δεύτερου τμήματος
Delivered in open court in Luxembourg on 16 December 1999.
Ι - 8902
I - 8902
Υπόθεση C­198/98
Case C­198/98
(αίτηση του Industrial Tribunal, Bristol, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Industrial Tribunal, Bristol)
« Κοινωνική πολιτική — Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη — Οδηγία 80/987/ΕΟΚ — Εργαζόμενος που διαμένει και ασκεί τη μισθωτή δραστηριότητά του σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο της έδρας του εργοδότη — Οργανισμός εγγυήσεως»
(Social policy — Protection of employees in the event of the insolvency of their employer — Directive 80/987/EEC — Employees residing and employed in a State other than that in which the employer has its principal establishment — Guarantee institution)
Ruiz­Jarabo Colomer της 9ης Σε­πτεμβρίου 1999
Opinion of Advocate General Ruiz­Jarabo Colomer delivered on 9 Septem­ber 1999
Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 16ης Δεκεμβρίου 1999 . . Ι ­ 8921
Judgment of the Court (Fifth Chamber), 16 December 1999
Κοινωνική πολιτική — Προσέγγιση των νομοθεσιών — Προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας τον εργοδότη — Οδηγία 80/987 — Αρμόδιος οργανισμός εγγυήσεως — Εργαζόμενος που διαμένει σε κράτος μέλος και ασκεί εκεί τη μισθωτή δραστηριότητα του για λογαριασμό του υποκαταστήματος εταιρίας τεθείσας υπό εκκαθάριση και εδρεύουσας εντός άλλου κράτους μέλους — Αρμοδιότητα του οργανισμού του κράτους μέλους ασκήσεως της μισθωτής δραστηριότητας (Οδηγία 80/987 του Συμβουλίου, άρθρο 3)
Social policy — Approximation of laws — Protection of employees in the event of the insolvency of their employer — Directive 80/987 — Responsible guarantee institution — Employee residing in a Member State and employed there by a branch of a company placed in liquidation whose registered office is in another Member State — Responsibility of the institution of the Member State in which he was employed (Council Directive 80/987, Art. 3)
Ι ­ 8903
I ­ 8903
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C­198/98 πλευράς του άρθρου 3 της οδηγίας 80/987, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότη­τος του εργοδότη, για την εξόφληση των απαιτήσεων των εργαζομένων αυτών είναι ο οργανισμός του κράτους στο έδαφος του οποίου ασκούσαν τη μισθωτή δραστη­ριότητά τους.
SUMMARY — CASE C-198/98 under Article 3 of Directive 80/987 on the approximation of the laws of the Member States relating to the protection of employ ees in the event of the insolvency of their employer, for payment to those employees of outstanding claims is that of the State within whose territory they were employed.
Οσάκις οι εργαζόμενοι που υφίστανται τις συνέπειες της αφερεγγυότητας του εργο­δότη τους ασκούσαν τη μισθωτή δραστη­ριότητά τους εντός κράτους μέλους για λογαριασμό του εγκατεστημένου στο κρά­τος αυτό παραρτήματος εταιρίας συστα­θείσας σύμφωνα με το δίκαιο άλλου κρά­τους μέλους, εντός του οποίου η εταιρία αυτή έχει την έδρα της και έχει τεθεί υπό εκκαθάριση, αρμόδιος οργανισμός, από
Where the employees adversely affected by the insolvency of their employer were employed in a Member State by the branch established in that State of a company incorporated under the laws of another Member State, where that company has its registered office and in which it was placed in liquidation, the competent institution,
Ι ­ 8904
I - 8904
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ DAMASO RUIZ­JARABO COLOMER της 9ης Σεπτεμβρίου 1999 *
OPINION OF ADVOCATE GENERAL RUIZ-JARABO COLOMER delivered on 9 September 1999 *
Οσάκις ένας μισθωτός εργάζεται εντός κράτους μέλους σε υποκατάστημα εταιρίας συσταθείσας εντός άλλου κράτους μέλους, στο οποίο η εταιρία αυτή εδρεύει και έχει τεθεί υπό εκκαθάριση, οι αποδοχές που δεν καταβλήθηκαν στον εν λόγω εργαζόμενο λόγω της αφερεγγυότητας της εταιρίας πρέ­πει να του καταβληθούν από τον οργανισμό εγγυήσεως του κράτους μέλους της έδρας, εντός του οποίου κινήθηκε η πτωχευτική διαδικασία, ή πρέπει να του καταβληθούν από τον οργανισμό εγγυήσεως του κράτους μέλους εντός του οποίου εργαζόταν; Αυτό είναι κατ' ουσίαν το προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε στο Δικαστήριο το Industrial Tribunal του Bristol (Ηνωμένο Βασίλειο).
When an employee is employed in a Member State by the branch of a company incorporated in another Member State where it has its registered office and where it is put into liquidation, who will have to pay the remuneration which has not been paid because of the employer's insolvency: the guarantee institution in the Member State of the registered office where insolvency proceedings were commenced or that of the Member State of employment ? That is, essentially, the question on which the Industrial Tribunal, Bristol, seeks a preliminary ruling.
Την κύρια δίκη κίνησαν πρώην υπάλληλοι της εταιρίας Bell Lines Ltd (στο εξής: Bell) με αίτημα να υποχρεώσει ο Secretary of State for Trade and Industry (στο εξής: Secretary of State) τον οργανισμό εγγυήσεως του Ηνωμέ­νου Βασιλείου να τους καταβάλει τις καθυστερούμενες αποδοχές, την αποζη­μίωση λόγω απολύσεως και το επίδομα αδείας που δεν τους είχε καταβάλει εμπρο­θέσμως η εταιρία διότι βρισκόταν σε κατά­σταση αφερεγγυότητας.
The main proceedings derive from applications made by former employees of Bell Lines Ltd (hereinafter 'Bell') for the Secretary of State for Trade and Industry (hereinafter 'the Secretary of State') to order that they be paid by the United Kingdom guarantee institution the arrears of pay, holiday pay and compensatory payments in lieu of notice which they had not received from that company because it became insolvent.
Ήταν εγγεγραμμένη στο μητρώο εταιριών της Ιρλανδίας και είχε έδρα το Δουβλίνο 2.
It was incorporated in Ireland and had its registered office in Dublin.
Τον Ιούλιο του 1997 το High Court της Ιρλανδίας αποφάσισε τη λύση της εταιρίας, η οποία βρισκόταν σε κατάσταση αφερεγγυότητας, και όρισε εκκαθαριστή.
2In July 1997 the High Court of Ireland ordered that it be wound up since it had become insolvent, and appointed a liquidator.
Κατ' εφαρμογήν του άρθρου 426 του Insol­vency Act 1986 του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος προβλέπει τη συνεργασία μεταξύ των δικαιοδοτικών οργάνων που είναι αρμόδια
Under section 426 of the United Kingdom Insolvency Act 1986, which provides for cooperation between the judicial authorities with
Για να δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό, το Δικαστήριο πρέπει να ερμηνεύσει την οδηγία 80/987/ΕΟΚ 1.
To answer it, the Court of Justice will have to interpret the provisions of Directive 80/987/EEC relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer 1 (hereinafter 'Directive 80/987').
2 — Η εταιρία ασκούσε δραστηριότητα όχι μόνο στην Ιρλανδία, αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου απασχολούσε εργαζομένους και ανέπτυσσε μόνιμη εμπορική δραστηριότητα· είχε υποκαταστήματα στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία και στις Κάτω Χώρες· ανήκε στον ίδιο όμιλο με μια. εταιρία στην Ισπανία και ασκούσε επίσης δραστηριότητες στην Αυστρία και στο Λουξεμβούργο, χωρίς όμως να είναι επισήμως εγκατεστημένη στις χώρες αυτές.
2 — In addition to operating in Ireland, the company had employees and a permanent commercial presence in the Uniteci Kingdom; it had subsidiaries in France, Germany, Italy and the Netherlands; it had an associated company in Spain and it operated, although without an office, in Austria and Luxembourg.
1 — Οδηγία του Συμβουλίου της 20ής Οκτωβρίου 1980,περίπροσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη (ΕΕ ειδ. έκδ.
1 — Council Directive 80/987/EEC of 20 October 1980 on the approximation of the laws of the Member States relating to the protection of employees in the event of the insolvency of their employer (OJ 1980 L 283, p. 23).
Ι ­ 8905
I - 8905
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ RUIZ­JARABO — ΥΠΟΘΕΣΗ C­1 98/98 σε περιπτώσεις αφερεγγυότητας 3, το High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division, αναγνώρισε τον διορισμό του εκκαθαριστή από το δικαστήριο της Ιρλανδί­ας και διόρισε ειδικούς συνδιαχειριστές για να βοηθήσουν στην εκκαθάριση της εταιρίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. οδηγία 89/666/ΕΟΚ, σχετικά με τη δημο­σιότητα των υποκαταστημάτων που έχουν συσταθεί σε ένα κράτος μέλος από ορισμένες μορφές εταιριών που διέπονται από το δίκαιο άλλου κράτους 4 (στο εξής: οδηγία 89/666).
OPINION OF MR RUIZ­JARABO — CASE C­198/98 responsibility for insolvency matters,3the High Court in England recognised the appointment of the liquidator made by the Irish court and appointed joint special managers to assist in the winding up of the company's affairs in the United Kingdom.
Η καταχώριση δεν συνεπαγόταν την μετατροπή του υποκαταστήματος σε εταιρία ούτε του προσέδωσε νομική προσωπικότητα κατά το αγγλικό δίκαιο.
cerning disclosure requirements in respect of branches opened in a Member State by certain types of company governed by the law of another State4(hereinafter 'Direc­tive 89/666'). Registration did not give the branch corporate status or legal personality under English law.
Η Επιτροπή δήλωσε κατά την επ' ακροατη­ρίου συζήτηση ότι το γεγονός ότι το δικαστή­ριο του Ηνωμένου Βασιλείου αναγνώρισε τον διορισμό του εκκαθαριστή που πραγμα­τοποιήθηκε στην Ιρλανδία και διόρισε δύο ειδικούς συνδιαχειριστές για να συνεργα­στούν στην εκκαθάριση της Bell στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν ισοδυναμούσε με την έναρξη διαδικασίας για την κήρυξη της αφερεγ­γυότητας της εταιρίας εντός του κράτους αυτού.
As the Commission explained at the hear­ing, the fact that the United Kingdom judicial authority recognised the appoint­ment in Ireland of a liquidator and appointed special managers to assist in the winding up of Bell in the United Kingdom was not equivalent to the commencement of proceedings for the company to be declared insolvent in that country.
Όταν η εταιρία κηρύχθηκε αφερέγγυα, οι υπάλληλοι της στο Ηνωμένο Βασίλειο απο­λύθηκαν.
When the company was declared insol­vent, its employees in the United Kingdom were dismissed.
Ο Secretary of State απέρριψε τις αιτήσεις που υπέβαλαν οι υπάλληλοι για την ικανοποίηση των απαιτήσεων τους από μη καταβληθείσες αποδοχές, με την αιτιολογία ότι ο υπεύθυνος για την εξόφληση των απαιτήσεων αυτών οργανισμός εγγυήσεως ήταν ο ιρλανδικός.
The applications which they made for payment of their claims for outstanding pay were rejected by the Secre­tary of State on the ground that the guarantee institution responsible for set­tling them was the Irish one.
Οι δύο αγωγές τις οποίες αφορά η παρούσα διαδικασία επελέγησαν ως κατάλληλες για τη δημιουργία δικαστικού προηγουμένου, προκειμένου να κριθεί αν ο Secretary of State νομίμως απέρριψε τις αι­τήσεις αυτές.
The two cases with which these proceedings are con­cerned have been selected as test cases in order to decide whether the Secretary of State was entitled to reject the claims.
Κατά την ημερομηνία παύσεως των δραστηριοτήτων της, η Bell απαχολούσε 209 άτομα στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου είχε έξι εμπορικά καταστήματα, και τόσο η εταιρία όσο και οι μισθωτοί της κατέβαλλαν εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως στο Ηνωμένο Βασί­λειο.
On the date on which it ceased opera­tions, Bell had 209 employees in the United Kingdom at six trading addresses there and both the company and its employees paid social security contributions in the United Kingdom.
Π — Το εθνικό δίκαιο
Π — National law
Οι αγωγές ασκήθηκαν δυνάμει του τμήματος ΧΠ του Employment Rights Act 1996.
The applications were submitted under Part XII of the Employment Rights Act 1996.
Σύμφωνα με το άρθρο 182 του νόμου αυτού, τα οφειλόμενα στους μισθω­τούς ποσά λόγω της αφερεγγυότητας του εργοδότη τους καταβάλλονται από το
Under section 182, sums owing to employees as a result of their employer's insolvency are to be paid out of the
4 — Ενδέκατη οδηγία του Συμβουλίου της 21ης Δεκεμβρίου 1989 (ΕΕ L 395, α 36).
4 — Eleventh Council Directive 89/666/EEC of 21 December 1989 concerning disclosure requirements in respect of branches opened in a Member State by certain types of company governed by the law of another State (OJ 1989 L 395, p. 36).
Ι ­ 8906
I ­ 8906
EVERSON κai BARRASS της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 234 ΕΚ), επί του ακολούθου ερωτήματος:
Article 177 of the EC Treaty (now Article 234 EC) on the following question:
Ξαυιοξαμ Ιξτφσαξγε Ζφξδ, το οποίο αποτε­λεί μέρος του συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως και στο οποίο καταβάλλουν εισφορές τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι εργοδότες.
National Insurance Fund, which is part of the social security system, to which both workers and employers contribute.
« Εφόσον i) ένας μισθωτός εργάζεται εντός κράτους μέλους σε εργοδότρια εταιρία συστα­θείσα εντός άλλου κράτους μέλους και
(i) an employee works in one Member State for an employer incorporated in another Member State; and