natgillin/translations-raw huggingface dataset:
H. van Werkhoven Holding Maarssen και, αφετέρου, των καθών της κυρίας δίκης, τα οποία είναι τα εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια του Midden-Gelderland, της Χάγης, του Άμστερνταμ και της Ουτρέχτης και των περιχώρων της, σχετικά με την καταβολή του τέλους καταχωρίσεως στο εμπορικό μητρώο.
It thus envisages, inter alia, taxes in any form which are payable in respect of the formation of a capital company or an increase in its capital, or in respect of registration or any other formality required before the commencement of business, to which a company may be subject by reason of its legal form.
Στις Κάτω Χώρες, τα εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια οφείλουν, σύμφωνα με το άρθρο 1 του τροποποιηθέντος νόμου της 26ης Ιουλίου 1918, περί εμπορικού μητρώου (στο εξής: νόμος), να τηρούν και να διαχειρίζονται το εμπορικό
In this case, the event which gives rise to the tax at issue consists, in Netherlands law, not in the registration of the company or the legal person
Υπενθυμίζεται κατ' αρχάς ότι το άρθρο 10 της οδηγίας 69/335, θεωρούμενο υπό το φως της τελευταίας αιτιολογικής σκέψεως αυτής, απαγορεύει ιδίως τους έμμεσους φόρους που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά γνωρίσματα με τον φόρο εισφοράς.
In the Netherlands, Chambers of Trade and Industry are responsible under Article 1 of the Trade Register Law of 26 July 1918, as amended, for keeping and maintaining the trade register for their respective areas.
δραστηριότητας, στην οποία μπορεί να υπόκειται μια εταιρία λόγω της νομικής μορφής της.
The levy in question cannot therefore be linked to formalities to which capital companies may be made subject by reason of their legal form.
Επομένως, η επίδικη επιβάρυνση δεν μπορεί να συνδέεται με διατυπώσεις στις οποίες μπορούν να υπόκεινται οι κεφαλαιουχικές εταιρίες λόγω της νομικής μορφής τους.
What is concerned is a levy which affects, on the basis of their capital employed, all entities which, outside certain sectors, engage in trading and pursue as one of their objects the making of profits.
Το τέλος αυτό, συγκεκριμένα, εισπραττόταν ειδικώς κατά την καταχώριση των εταιριών στο μητρώο εμπορικών εταιριών, κατόπιν δε εισπραττόταν κατ' έτος, ως αντίτιμο της διατηρήσεως της καταχωρίσεως τους και μόνον.
That charge was levied specifically on the registration of companies in the register of commercial companies and levied annually thereafter merely for retaining their registration.
Η φορολόγηση αυτή είναι ανεξάρτητη από τη νομική μορφή που έχει ο φορέας στον οποίο ανήκει η επιχείρηση για την οποία οφείλεται ο φόρος.
Such a levy is unrelated to the legal form of the entity which owns the undertaking in respect of which the levy is due.
Ο φορέας αυτός μπορεί να είναι είτε φυσικό πρόσωπο είτε νομικό πρόσωπο, προσωπική ή κεφαλαιουχική εταιρία.
It may just as well be a natural person as a legal person, or a partnership as a capital company.
Αντιστρόφως, μια εταιρία που δεν είναι κύριος κάποιας επιχειρήσεως δεν υπόκειται στον φόρο
Conversely, a company which does not own any undertaking is not subject to the levy, and a company which docs not own an undertaking within the geographical area of the Chamber of Trade and Industry in which it has its registered office is not required to make payment to that Chamber.
«Το άρθρο 10, στοιχείο γ, της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει έναν φόρο που οφείλεται ετησίως λόγω της καταχωρίσεως μιας επιχειρήσεως σε ένα εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο, ακόμη και αν η πράξη αυτή ισχύει και ως καταχώριση της κεφαλαιουχικής εταιρίας η οποία είναι, ενδεχομένως κύριος της επιχειρήσεως χωρίς ωστόσο να συνοδεύεται η διατύπωση αυτή από αύξηση του εν λόγω φόρου*
^Article 10(c) of Council Directive 69/335/EEC of 17 July 1969 concerning indirect taxes on the raising of capital must he interpreted as not prohibiting a levy which is payable annually hy virtue of the registration of an undertaking with a Chamber of Trade and Industry, even if that operation also serves, where the undertaking is owned by a capital company, as registration ofthat company, without that latter formality being accompanied by an increase in the levy in question.»
Έκρινε ότι πρέπει να δοθεί η ακόλουθη απάντηση:
He proposed that the Court should rule as follows:
«Το άρθρο 10 της οδηγίας 69/335/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Ιουλίου 1969, περί των εμμέσων φόρων των επιβαλλομένων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, έχει την έννοια ότι μια επιβάρυνση όπως αυτή που επιβάλλεται ετησίως από τα ολλανδικά εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια στις επιχειρήσεις, λόγω της καταχωρίσεως τους σε επιμελητήριο, και υπολογίζεται με βάση το χρησιμοποιούμενο στις επιχειρήσεις κεφάλαιο δεν εμπίπτει στην απαγόρευση που επιβάλλει το άρθρο αυτό.
«Article 10 of Council Directive 69/335/EEC is to be interpreted to the effect that a charge such as that imposed annually by Netherlands Chambers of Trade and Industry on undertakings by reason of their registration with a Chamber on the basis of the capital employed in the undertakings does not fall within the scope of the prohibition set out in that article.
Αυτό δε ακόμη και όταν η καταχώριση αυτή ισχύει, χωρίς αύξηση της επιβαρύνσεως, και ως καταχώριση αποτελούσα προϋπόθεση για την εκ μέρους της εταιρίας ανάληψη δραστηριότητας κατά την έννοια του άρθρου 10, στοιχείο γ', της οδηγίας.»
That is so even where such registration also serves, without any increase in the charge, as the registration required before a company commences business within the meaning of Article 10(c) of the directive.»
Υποθ. C-144/95 Ministère Public κατά Jean-Louis Maurin και Metro SA Θεσμικό δίκαιο
Case C144/95 Ministère Public ν Jean-Louis Maurin and Metro SA Law governing the institutions
Προδικαστική «Αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως — Ερμηνεία των αρχών των σχετικών με την προστασία των δικαιωμάτων άμυνας και τον σεβασμό της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως — Εθνική νομοθεσία περί καταστολής της απάτης — Τρόφιμα — Αναρμοδιότητα» (Τρίτο τμήμα) τροποποιήθηκε με την οδηγία 89/395/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1989 (στο εξής: οδηγία).
Preliminary ruling (Request for a preliminary ruling — Interpretation of the principles concerning observance of the rights of the defence and of the adversarial nature of proceedings — National legislation on the prevention of fraud — Foodstuffs No jurisdiction) (Third Chamber) labelling, presentation and advertising of foodstuffs for sale to the ultimate consumer, as amended by Council Directive 89/395/EEC of 14 June 1989.
Με απόφαση της 4ης Απριλίου 1995, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 10 Μαΐου 1995, το tribunal de police de Toulouse υπέβαλε ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία των αρχών των σχετικών με την προστασία των δικαιωμάτων άμυνας και τον σεβασμό της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως.
By judgment of 4 April 1995, received at the Court on 10 May 1995, the Tribunal de Police (Local Criminal Court), Toulouse, referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of the principles concerning observance of the rights of the defence and of the adversarial nature of proceedings.
Η οδηγία προβλέπει ότι η ένδειξη της ημερομηνίας ελάχιστης διατηρησιμότητας ή, στην περίπτωση τροφίμων που είναι πολύ ευαλλοίωτα από μικροβιολογικής απόψεως, της οριακής ημερομηνίας αναλώσεως, πρέπει να αναγράφεται στην επισήμανση των τροφίμων.
The directive provides that the date of minimum durability or, in the case of foodstuffs which, from the microbiological point of view, are highly perishable, the date by which the product has to be used must be indicated on the labelling of foodstuffs.
Επιπλέον, η οδηγία προβλέπει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να απαγορεύουν το εμπόριο των προϊόντων που δεν είναι σύμφωνα με τις διατάξεις της.
The directive also provides that Member States must prohibit trade in those products which do not comply with its provisions.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο ποινικής δίκης κατά του Maurin, ο οποίος κατηγορείται ότι διέθεσε προς πώληση τρόφιμα των οποίων η οριακή ημερομηνία αναλώσεως είχε λήξει, παραβαίνοντας έτσι τις διατάξεις του άρθρου 18 του διατάγματος 84-1147, της 7ης Δεκεμβρίου 1984, περί εφαρμογής του νόμου της 1ης Αυγούστου 1905 περί απάτης και νοθείας στον τομέα των προϊόντων ή των υπηρεσιών, όσον αφορά την επισήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων.
That question was raised in the course of criminal proceedings brought against Mr Maurin, who is charged with selling food products after the expiry of their use-by date, thereby infringing Article 18 of Decree No 84-1147 of 7 December 1984 applying the Law of 1 August 1905 on frauds and falsifications relating to products or services concerning the labelling and presentation of food products.
Αντιθέτως, η οδηγία δεν ρυθμίζει την πώληση των τροφίμων που είναι σύμφωνα με τις προδιαγραφές που θεσπίζει σχετικά με την επισήμανση και, επομένως, δεν επιβάλλει καμία υποχρέωση στα κράτη μέλη οσάκις πρόκειται, όπως στην υπόθεση της κύριας δίκης, για την πώληση προϊόντων τα οποία είναι σύμφωνα με την οδηγία αλλά των οποίων η οριακή ημερομηνία αναλώσεως έχει παρέλθει.
In contrast, the directive does not regulate the sale of foodstuffs complying with its requirements in respect of labelling and does not therefore impose any obligation on Member States where, as in the present case, there is a sale of products which comply with the directive but whose use-by date has expired.
Οι κοινοτικές διατάξεις που ίσχυαν στον σχετικό τομέα κατά τον χρόνο των πράξεων για τις οποίες κατηγορείται ο Maurin απορρέουν από την οδηγία 79/112/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1978, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με την επισήμανση και την παρουσίαση των τροφίμων που προορίζονται για τον τελικό καταναλωτή καθώς επίσης και τη διαφήμιση τους, όπως
The provisions of Community law in the area under consideration at the lime of the facts in respect of which Mr Maurin has been charged arc to be found in Council Directive 79/112/EEC of 18 December 1978 on the approximation of the laws of the Member States relating to the
Επομένως, η παράβαση για την οποία κατηγορείται ο Maurin αφορά μια εθνική ρύθμιση η οποία εκφεύγειτου πεδίου εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου.
It follows that the offence with which Mr Maurin is charged involves national legislation falling outside the scope of Community law.
Ο γενικός εισαγγελέας Antonio La Pergola ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του τρίτου τμήματος της 25ης Απριλίρυ 1996.
Advocate General Antonio La Pergola delivered his Opinion at the sitting of the Third Chamber on 25 April 1996.
«Μολονότι στο Δικαστήριο οφείλει να διασφαλίζει τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων στον ειδικό τομέα του κοινοτικού δικαίου, δεν είναι αρμόδιο να εξετάζει τη συμφωνία προς τις αρχές του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας και της εκατέρωθεν ακροάσεως μιας εθνικής νομοθεσίας η οποία, όπως εν προκειμένω, εκφεύγει του πεδίου εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου.»
«Although the Court has the task of ensuring compliance with fundamental rights specifically within the sphere of Community law, it is not for the Court to examine whether national legislation which, as in the present case, falls outside the scope of Community law is compatible with the principles concerning observance of the rights of the defence and of the adversarial nature of proceedings.»
Υποθ. C-170/95 Office national de l'emploi (ONEM) κατά Calogero Spataro Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων
Case C170/95 Office national de l'emploi (ONEM) ν Calogero Spataro Freedom of movement for persons
13 Ιουνίου 1996 του κανονισμού
13 June 1996 benefit
Με απόφαση της 15ης Μαΐου 1995, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 6 Ιουνίου 1995, το Cour de cassation του Βελγίου υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 69, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983 (στο εξής: κανονισμός).
By judgment of 15 May 1995, received at the Court on 6 June 1995, the Belgian Cour de Cassation (Court of Cassation) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 69(4) of Council Regulation (EEC) No 1408/71, as amended and updated by Council Regulation (EEC) No 2001/83 of 2 June 1983 (hereinafter «the Regulation»).
Ο ενδιαφερόμενος, επειδή δεν βρήκε εργασία στην Ιταλία, επέστρεψε, μετά τη λήξη της τρίμηνης αυτής προθεσμίας, και εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο, όπου βρήκε εκ νέου εργασία στις αρχές του 1986.
period, to live in Belgium, where he found work at the beginning of 1986. However, a few weeks later he became unemployed again and applied for unemployment benefit.
Εντούτοις, λίγες εβδομάδες αργότερα, κατέστη εκ νέου άνεργος και ζήτησε
The Office National de l'Emploi rejected his application on the ground that he had not worked in Belgium again for three months as required by Article 69(4) of the Regulation.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του Office national de l'emploi (στο εξής: Onem) και του Spataro όσον αφορά τη χορήγηση παροχών ανεργίας.
That question was raised in proceedings between the Office National de l'Emploi (National Employment Office) and Mr Spataro concerning payment of unemployment benefit.
να του χορηγηθούν επιδόματα ανεργίας. Ο Onem αρνήθηκε να του χορηγήσει τα επιδόματα αυτά με την αιτιολογία ότι δεν είχε εργαστεί εκ νέου στο Βέλγιο επί τρεις μήνες, όπως απαιτεί το άρθρο 69, παράγραφος 4, του κανονισμού.
Artide 69(4), the interpretation of which is requested by the national court, is a special provision applicable to requalification for benefits in the case of an unemployed person who returns to Belgium after the three-month period has expired.
Ο ενδιαφερόμενος άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του tribunal du travail της Λιέγης, το οποίο δέχθηκε το αίτημα του.
It provides that to requalify a worker must have been employed in that country for at least three months after returning there.
Το άρθρο 69, παράγραφος 4, του οποίου την ερμηνεία ζητεί το αιτούν δικαστήριο, είναι ειδική διάταξη και αφορά την ανάκτηση του δικαιώματος λήψεως των παροχών από τον άνεργο που επιστρέφει στο Βέλγιο μετά τη λήξη της τρίμηνης προθεσμίας.
First, Article 69(4) of the Regulation merely requires that an unemployed person who returns to Belgium must be employed there again for three months in order to requalify for benefits; it thus concerns requalification for benefits and not acquisition of entitlement thereto.
Κατά τη διάταξη αυτή, για την ανάκτηση του δικαιώματος αυτού, ο εργαζόμενος πρέπει να έχει εργαστεί στη χώρα αυτή επί τρεις τουλάχιστον μήνες αφότου επέστρεψε σ* αυτή.
Moreover, that provision was not concerned with conditions for acquisition of entitlement to unemployment benefits under Belgian law, but was enacted in return for unemployed persons being able under Belgian law to retain their right to benefits for quite a long period while not remaining available to the Belgian employment services.
Πρώτον, πρέπει να υπομνηστεί ότι το άρθρο 69, παράγραφος 4, του κανονισμού περιορίζεται στο να απαιτεί, για την ανάκτηση του δικαιώματος λήψεως των παροχών, ο επιστρέφων στο Βέλγιο άνεργος να έχει εργαστεί εκεί εκ νέου επί τρεις μήνες· αφορά επομένως την ανάκτηση και όχι την κτήση του δικαιώματος λήψεως των παροχών.
Secondly, while a migrant worker loses his entitlement to unemployment benefits under the law of the competent State if he does not return there before the three- month period has expired, that does not mean that he cannot acquire that entitlement anew in accordance with the conditions that normally apply under the law of that State. If that were not so, he would be in a less favourable position than if he had not claimed the benefit of Article 69 of the Regulation.
Με την απόφαση της 10ης Μαΐου 1990, Di Conti, το Δικαστήριο έκρινε ότι η διάταξη αυτή δεν μπορεί να ερμηνεύεται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες της βελγικής νομοθεσίας και ιδίως του άρθρου 123 του βασιλικού διατάγματος, δυνάμει του οποίου ο εργαζόμενος που κατέστη άνεργος διατηρεί την ιδιότητα του δικαιούχου επιδομάτων ανεργίας, οσάκις η αποζημίωση του διεκόπη μόνο για περίοδο μικρότερη από τρία έτη.
In Case C-163/89 Di Conti [1990) ECR 1-1829, the Court held that Article 69(4) could not be interpreted without regard to the particular nature of the Belgian legislation, in particular Article 123 of the Royal Decree under which a worker who has become unemployed retains his status as a person entitled to unemployment benefit if the benefit has been interrupted for a period of less than three years.
Το Δικαστήριο έκρινε επομένως ότι ο άνεργος που επιστρέφει στο Βέλγιο μετά τη λήξη της τρίμηνης προθεσμίας που ορίζει το άρθρο 69, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του κανονισμού ανακτά το ευεργέτημα του βελγικού συστήματος παροχών ανεργίας μόνον υπό την προϋπόθεση,
It therefore ruled that an unemployed person who returns to Belgium after the expiry of the period of three months laid down in Article 69(l)(c) requalifies for benefits under the Belgian unemployment benefit scheme on condition only that he has retained the status of an entitled person under Belgian legislation and that he has been employed for at least three months since his return to Belgium.
Συγκεκριμένα, η μη ύπαρξη δυνατότητας ανακτήσεως θα τον έθετε σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με την περίπτωση που δεν είχε ζητήσει να τύχει του ευεργετήματος των διατάξεων του άρθρου 69 του κανονισμού.
The question referred for a preliminary ruling is whether the latter condition, imposed by Article 69(4) of the Regulation, also applies where the unemployed person docs not claim that he has preserved his entitlement to unemployment benefits under Belgian law (Article 123 of the Royal Decree) but on the date of his application satisfies the conditions laid down by Belgian law (Article 118 of the Royal Decree) for acquisition of such an entitlement.
«Το άρθρο 69, παράγραφος4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς στους μη μισθωτούς και στις οικογένειες τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, αφορά όχι την κτήση, αλλά την ανάκτηση του δικαιώματος λήψεως των παροχών του ανέργου ο οποίος επιστρέφει στο Βέλγιο μετά τη λήξη της τρίμηνης προθεσμίας που ορίζει η παράγραφος 1, στοιχείο γ, του ιδίου άρθρου Η διάταξη αυτή δεν επιτρέπει την άρνηση του δικαιώματος λήψεως των παροχών του ανέργου ο οποίος κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως του, πληροί τους όρους που απαιτεί η βελγική νομοθεσία για την κτήση τέτοιου δικαιώματος*
«Article 69(4) of Council Regulation (EEC) No 1408/71 of 14 June 1971 on the application of social security schemes to employed persons, to self-employed persons and to members of theirfamilies moving within the Community, as amended and updated by Council Regulation (EEC) No 2001/83 of 2 June 1983, applies not to an unemployed person's acquisition of entitlement to benefits, but to his requalification f or benefits, when he returns to Belgium after the three- month period prescribed by Article 69(1)(c) has expired. Article 69(4) does not permit entitlement to bene fus to be denied to unemployed persons who, on the date of their application for benefits, fulfil the conditions imposed by Belgian L·w for acquisition of such entitlement.»
Ο γενικός εισαγγελέας Carl Otto Lenz ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του τρίτου τμήματος της 25ης Απριλίου 1996.
Advocate General CO. Lenz delivered his Opinion at the silting of the Third Chamber on 25 April 1996.
«Το άρθρο 69, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, όπως ισχύει βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) 2001/83, έχει την έννοια ότι η προϋπόθεση να έχει εργαστεί ο άνεργος μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο τουλάχιστον επί τρεις μήνες έχει εφαρμογή μόνον όταν ο άνεργος επικαλείται την ανάκτηση του δικαιώματος του επί των παροχών, όχι όμως όταν πρόκειται για τις κατά το δίκαιο κράτους μέλους προϋποθέσεις κτήσεως του δικαιώματος.»
«Article 69(4) of Regulation (EEC) No 1408/71, in the version contained in Regulation (EEC) No 2001/83, is to be interpreted as meaning that the requirement that an unemployed person must have been employed for at least three months after returning to Belgium is applicable only where the unemployed person claims to requalify for benefits and not to acquisition of entitlement to benefits under the law of the Member State.»
Μέτρα διασφαλίσεως»
Protective measures)
Προδικαστική «Κατεψυγμένες (Πέμπτο τμήμα)
Preliminary ruling (Frozen strawberries (Fifth Chamber)
Με διάταξη της 6ης Ιουλίου 1994, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 14 Ιουλίου 1994, το Finanzgericht Baden-Württemberg υπέβαλε στο Δικαστήριο δύο προδικαστικά ερωτήματα, το μεν πρώτο σχετικό με το κύρος του κανονισμού (ΕΟΚ) 2198/90 της Επιτροπής, της 27ης Ιουλίου 1990, το δε δεύτερο σχετικό με το κύρος του κανονισμού (ΕΟΚ) 3797/90 της Επιτροπής, της 21ης Δεκεμβρίου 1990.
Those questions arose in proceedings between Binder GmbH & Co. International («Binder») and the Hauptzollamt (Principal Customs Office) Stuttgart-West concerning countervailing charges levied on Binder for the import into Germany of frozen strawberries coming from Poland. By order of 6 July 1994, received at the Court on 14 July 1994, the Finanzgericht (Finance Court) Baden-Württemberg referred to the Court for a preliminary ruling two questions concerning, respectively, the validity of Commission Regulation (EEC) No 2198/90 of 27 July 1990 and the validity of Commission Regulation (EEC) No 3797/90 of 21 December 1990.
είχε συναφθεί μεταξύ της Πολωνίας και της Κοινότητας για την περίοδο εμπορίας 1989/90, δεν τηρήθηκε και ότι δεν κατέστη δυνατόν να συναφθεί ανάλογη συμφωνία για την περίοδο εμπορίας 1990/91.
not observed and that no agreement of the same type was reached for the 1990/91 marketing year.
Ο κανονισμός 2198/90 επέβαλε ελάχιστη τιμή εισαγωγής, μεταξύ άλλων, στις κατεψυγμένες φράουλες, χωρίς προσθήκη ζάχαρης, καταγωγής Πολωνίας, ορίζοντας ότι οποιαδήποτε εισαγωγή των εν λόγω προϊόντων σε τιμή χαμηλότερη της ελάχιστης θα συνεπάγεται την καταβολή εξισωτικής εισφοράς.
Regulation No 2198/90 fixed a minimum import price for, inter alia, frozen strawberries without added sugar, originating in Poland, and provided for a countervailing charge to be levied where the import price for such products fell below that minimum.
Ο κανονισμός ήταν εφαρμοστέος έως τις 31 Δεκεμβρίου 1990.
That Regulation was applicable until 31 December 1990.
Ο κανονισμός 3797/90 παρέτεινε την ισχύ του συστήματος ελαχίστων τιμών με παράλληλη καταβολή εξισωτικής εισφοράς μέχρι τις 31 Μαρτίου 1991.
Regulation No 3797/90 maintained in force the system of minimum prices with countervailing charges until 31 March 1991.
Καθόρισε όμως διαφορετικές ελάχιστες τιμές ανάλογα με το αν τα φρούτα ήταν ολόκληρα ή όχι.
However, it varied the minimum price applicable, depending on whether or not the fruit was whole.
Εξάλλου, από τις επίσημες στατιστικές που προσκόμισε η Επιτροπή προκύπτει ότι ο όγκος των εισαγωγών κατεψυγμένων φραουλών στην Κοινότητα έφθασε, ήδη από το τέλος του πρώτου εξαμήνου του 1990, σε ύψος ανάλογο εκείνου των εισαγωγών που πραγματοποιήθηκαν σε καθένα από τα δύο προηγούμενα έτη.
Secondly, the official statistics provided by the Commission reveal that, as early as mid-1990, the volume of frozen strawberry imports entering the Community had reached a level comparable to the annual level reached in each of the two previous years.
Η αύξηση αυτή των εισαχθεισών ποσοτήτων, οφειλόμενη αποκλειστικώς στις εισαγωγές από την Πολωνία, συνοδεύθηκε από αισθητή πτώση, της τάξεως του 30 %, της τιμής των εισαγωγών κατά την ίδια αυτή περίοδο.
That rise in imports, which was almost entirely attributable to imports from Poland, was accompanied by a substantial reduction — approximately 30% — in the price of imports during the same period.
Η εφαρμογή του εν λόγω κανονισμού παρατάθηκε μέχρι τις 31 Ιουλίου 1991, κατόπιν μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου 1991.
The application of Regulation No 3797/90 was extended until 31 July 1991 and further extended until 25 September 1991.