natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πρέπει να εξεταστούν οι περιπτώσεις που μνημονεύονται στη διάταξη περί παραπομπής.
In view of the explanations given by the United Kingdom Government, it must be held that, where an employee can rely on the rights derived from Article 119 of the Treaty and the Directive before another court, the rule at issue does not compromise the principle of effectiveness.
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι θα μπορούσαν να θεωρηθούν παρόμοιες προς αγωγή στηριζόμενη στον EPA οι αγωγές που αφορούν μη εκτέλεση των υποχρεώσεων που απορρέουν από σύμβαση εργασίας, δυσμενή διάκριση ως προς την αμοιβή στηριζόμενη σε φυλετική διάκριση, παράνομη παρακράτηση αποδοχών, ή διάκριση λόγω φύλου αφορώσα θέματα άσχετα προς την αμοιβή.
It remains to be determined whether, in the circumstances of the case before the national court, proceedings such as those which may be brought before the County Court comply with the principle of equivalence.
Αν αποδειχθεί ότι μια αγωγή στηριζόμενη στον EPA και ασκούμενη ενώπιον του County Court είναι παρόμοια με μία ή περισσότερες από τις αγωγές που αναφέρει το εθνικό δικαστήριο, στο τελευταίο θα εναπόκειται ακόμα να εκτιμήσει κατά πόσον η πρώτη αγωγή υπόκειται σε λιγότερο ευνοϊκούς δικονομικούς κανόνες ή άλλες προϋποθέσεις.
On that point, it is appropriate to consider whether, in order fully to assert rights conferred by Community law before the County Court, an employee in circumstances such as those of Mrs Levez will incur additional costs and delay by comparison with a claimant who, because he is relying on what may be regarded as a similar right under domestic law, may bring an action before the Industrial Tribunal, which is simpler and, in principle, less costly.
Levez, προκειμένου να επικαλεσθεί στο ακέραιο ενώπιον του County Court τα δικαιώματα που αντλεί από το κοινοτικό δίκαιο, υποβάλλεται σε πρόσθετα έξοδα ή υπόκειται σε πρόσθετες προθεσμίες σε σχέση προς ενάγοντα ο οποίος, στηριζόμενος σε
Community law precludes the application of a rule of national law which limits an employee's entitlement to arrears of remuneration or damages for breach of the principle of equal pay to a period of two years prior to the date on which the proceedings were instituted, there being no possibility of extending that period, where the delay in bringing a claim is attributable to the fact that the employer deliberately misrepresented to the employee the level of remuneration received by persons of the opposite sex performing like work.
λιγότερο δαπανηρή ένδικη διαδικασία ενώπιον του Industriai Tribunal, δικαίωμα δυνάμενο να θεωρηθεί παρόμοιο, αντλούμενο από την εθνική νομοθεσία, θα μπορούσε να κινήσει απλούστερη και, καταρχήν,
instituted, even when another remedy is available, if the latter is likely to entail procedural rules or other conditions which are less favourable than those applicable to similar domestic actions.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
It is for the national court to détermine whether that is the case.'
Το κοινοτικό δίκαιο απαγορεύει την εφαρμογή κανόνα τον εθνικού δικαίου ο οποίος περιορίζει τη δυνατότητα τον εργαζομένου να απαιτήσει την αναδρομική καταβολή αμοιβών ή αποζημίωση λόγω παραβιάσεως της αρχής της ισότητας των αμοιβών μόνο στα δύο προ της κινήσεως της ένδικης διαδικασίας έτη ακόμα και αν υπάρχει άλλο μέσο θεραπείας αν το τελευταίο αυτό μέσο θεραπείας υπόκειται σε λιγότερο ευνοϊκούς δικονομικούς κανόνες ή λιγότερο ευνοϊκές προϋποθέσεις από εκείνες που προβλέπονται για παρόμοιες ένδικες προσφυγές τον εσωτερικού δικαίου. Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να κρίνει κατά πόσον συντρέχει τέτοια περίπτωση.»
(1) Community law, in particular Article 119 of the EC Treaty, precludes the application, to a claim for arrears of remuneration in reliance on the principle of equal pay for men and women in respect of the same work, of a national rule of procedure which limits the period prior to the lodging of that claim in respect of which the arrears due may be obtained, where that rule is less favourable than those governing similar domestic actions for recovery of salary arrears in reliance on provisions of national law, in particular employment law.
Ο γενικός εισαγγελέας P. Léger ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας ττκ 12ης Μαίου 1998.
(2) Community law, in particular Article 119 of the Treaty, also precludes the application of such a national rule of procedure where the national courts, in applying that rule, cannot take into account special circumstances justifying a delay in lodging the claim, so as to extend the limitation period specified.
Πρότεινε να δοθεί η εξής απάντηση:
Case C-410/96 André Ambry Freedom to provide services
Το κοινοτικό δίκαιο, ειδικότερα δε το άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΚ, κωλύει την εφαρμογή, επί αγωγής με αίτημα την καταβολή αναδρομικώς οφειλομένων αποδοχών βάσει της αρχής της αγωγής ισότητας των αμοιβών μεταξύ ανδρών και γυναικών εργαζομένων για την ίδια εργασία, εθνικού δικονομικού κανόνα ο οποίος περιορίζει την — προ της ασκήσεως της αγωγής — περίοδο για την οποία μπορούν να απαιτηθούν αναδρομικώς οφειλόμενες αποδοχές, άπαξ ο κανόνας αυτός είναι λιγότερο ευμενής από εκείνους που εφαρμόζονται σε παρόμοιες απαιτήσεις εσωτερικού χαρακτήρα περί καταβολής αναδρομικώς οφειλομένων αποδοχών βάσει εθνικών διατάξεων, ειδικότερα δε του εργατικού δικαίου.
Preliminary ruling (Freedom to provide services — Free movement of capital — Provision of financial security — Travel agency arranging the security required to carry on its activities with a credit institution or insurance company established in another Member State)) (Full Court) self-employed activities of banks and other financial institutions and of Second Council Directive 89/646/EEC of 15 December 1989 on the coordination of laws, regulations and administrative provisions relating to the taking up and pursuit of the business of credit institutions and amending Directive 77/780/EEC.
Το κοινοτικό δίκαιο, ειδικότερα δε το άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΚ, κωλύει επίσης την εφαρμογή ενός τέτοιου εθνικού δικονομικού κανόνα, αν ο εθνικός δικαστής δεν δύναται, κατά την εφαρμογή του, να λάβει υπόψη ιδιαίτερες περιστάσεις που δικαιολογούν την εκπρόθεσμη άσκηση της αγωγής, για να παρατείνει τη διάρκεια της περιορισμένης αυτής περιόδου.»
By judgment of 19 December 1996, received at the Court on 24 December 1996, the Tribunal de Grande Instance (Regional Court), Metz, referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Articles 59 and 73b of the EC Treaty, of Council Directive 73/183/EEC of 28 June 1973 on the abolition of restrictions on freedom of establishment and freedom to provide services in respect of
Προδικαστική «Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών — Ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων — Παροχή χρηματικής εγγυήσεως — Δυνατότητα πρακτορείου ταξιδιών, για να διαθέτει την απαραίτητη για την άσκηση της δραστηριότητας του εγγύηση, να χρησιμοποιεί εγγύηση παρασχεθείσα από χρηματοπιστωτικό ίδρυμα ή ασφαλιστική επιχείρηση με έδρα σε άλλο κράτος μέλος» (Ολομέλεια) χρηματική εγγύηση την οποία διέθετε δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του άρθρου 14 του διατάγματος 94/490, λόγω του ότι προερχόταν από ιταλική χρηματοπιστωτική εταιρία, την Compagnia cauzioni SpA, με έδρα στη Ρώμη, που δεν είχε συνάψει σύμβαση με χρηματοπιστωτικό ίδρυμα ή ασφαλιστική επιχείρηση με έδρα στη Γαλλία.
That question was raised in criminal proceedings brought against Mr Ambry, the manager of a company, who was charged with having assisted or engaged in an activity relating to the organisation and sale of travel and holidays without having obtained the licence required by Article 4 of French Law No 92/645 of 13 July 1992 laying down the conditions for the exercise of activities relating to the organisation and sale of travel or holidays.
Το tribunal de grande instance του Metz, κρίνοντας ότι η εκτίμηση του βάσιμου της ποινικής διώξεως κατά του Ambry απαιτεί την ερμηνεία διαφόρων διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, ανέστειλε τη διαδικασία για να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα.
There is therefore nothing to prevent Member States from providing that the security in question must not only exist but must also be immediately available for payment if required for the repatriation of travellers, provided that they do so in conformity with the Treaty, and in particular with Article 59.
Με απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 1996, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 24 Δεκεμβρίου 1996, το tribunal de grande instance de Metz υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 59 και 73 Β της Συνθήκης ΕΚ, της οδηγίας 73/183/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1973, περί καταργήσεως των περιορισμών στην ελευθερία εγκαταστάσεως και στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών για τις μη μισθωτές δραστηριότητες τραπεζών και λοιπών πιστωτικών ιδρυμάτων, και της δεύτερης οδηγίας 89/646/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 1989, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν την ανάληψη και την άσκηση δραστηριότητας πιστωτικού ιδρύματος και την τροποποίηση της οδηγίας 77/780/ΕΟΚ
Mr Ambry applied to the Préfet for the Moselle for a licence, which was refused on the ground that the compulsory security required for him to carry on business as a travel agent did not meet the requirements of Article 14 of Decree No 94/490 since it was provided by an Italian finance company, Compagnia Cauzioni SpA, whose registered office was in Rome and which had not concluded an agreement with a credit institution or insurance company established in France.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο ποινικής δίκης κατά του Ambry, διαχειριστή εταιρίας, ο οποίος κατηγορείται ότι συνέβαλε ή επιδόθηκε σε δραστηριότητα αφορώσα την οργάνωση και την πώληση ταξιδιών ή διαμονής χωρίς να έχει την άδεια που απαιτείται από το άρθρο 4 του γαλλικού νόμου 92/645, της 13ης Ιουνίου 1992, περί καθορισμού των προϋποθέσεων ασκήσεως δραστηριοτήτων σχετικά με την οργάνωση και την πώληση ταξιδιών ή διαμονής.
Under the contested legislation where the security required by Article 7 of Directive 90/314 is arranged with a financial institution situated in France, only one contract is required, whereas, if it is arranged with a financial institution situated in another Member State, it must be backed by a supplementary agreement in the form of a further guarantee provided by a financial institution situated in France.
Ο Ambry ζήτησε από τη νομαρχία του Μοζέλα τη χορήγηση άδειας, την οποία του αρνήθηκαν για τον λόγο ότι η απαραίτητη για την άσκηση της δραστηριότητας πρακτορείου ταξιδιών
That requirement has the effect, first and foremost, of restricting and discouraging financial institutions established in other Member States, inasmuch as it prevents them from offering the security required directly to the travel organiser on the same basis as a guarantor situated in France.
η υποχρέωση του ιδρύματος αυτού να συνάπτει άλλη σύμβαση εγγυήσεως μπορεί να συνεπάγεται πρόσθετες δαπάνες οι οποίες υπό κανονικές συνθήκες μετακυλίονται στον διοργανωτή ταξιδιών.
It is also likely to discourage the travel operator from approaching a financial institution situated in another Member State, since the fact that such an institution must enter into a further guarantee agreement is liable to give rise to additional costs which would normally be passed on to the travel operator.
Υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 7 της οδηγίας 90/314 επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να προβλέπουν εγγυήσεις που καθιστούν δυνατή την επιστροφή των καταβληθέντων ποσών ή τον επαναπατρισμό του καταναλωτή σε περίπτωση αφερεγγυότητας ή πτωχεύσεως του διοργανωτή από τον οποίο ο καταναλωτής αγόρασε το ταξίδι του.
The question referred for a preliminary ruling must be understood to be seeking to ascertain whether it is contrary to Article 59 of the Treaty, to Directives 89/646 and 92/49 or to Article 73b of the Treaty for national rules such as those in issue in the main proceedings to require, with a view to implementing Article 7 of Directive 90/314, that, where financial security is provided by a credit institution or insurance company situated in another Member State, the guarantor must conclude an additional agreement with a credit institution or insurance company situated in France.
Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι κανονιστική ρύθμιση, όπως η επίδικη στη διαφορά της κύριας δίκης, που επιβάλλει την υποχρέωση συνάψεως πρόσθετης συμβάσεως στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που είναι εγκατεστημένα σε άλλα κράτη μέλη συνιστά περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, την οποία διασφαλίζει το άρθρο 59 της Συνθήκης καθώς και οι οδηγίες 89/646 και 92/49.
Consequently, rules such as those in issue in the main proceedings, which require financial institutions situated in another Member State to conclude an additional agreement, must be held to constitute a restriction on the freedom to provide services laid down by Article 59 of the Treaty and by Directives 89/646 and 92/49.
Εξάλλου, από το άρθρο 8 της ίδιας οδηγίας προκύπτει ότι η υποχρέωση συστάσεως των εν λόγω εγγυήσεων συνιστά, όπως οι άλλοι προστατευτικοί κανόνες της οδηγίας, μια ελάχιστη υποχρέωση.
In that regard, it must be pointed out that the need for the funds to be made immediately available as required by the rules in issue is relevant only to the repatriation of travellers and not to the other matters covered by the security provided for by Article 7 of Directive 90/314.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι η υποχρέωση άμεσης διαθεσιμότητας την οποία επιβάλλει η επίδικη κανονιστική ρύθμιση αφορά μόνο την περίπτωση επαναπατρισμού των ταξιδιωτών και όχι τις άλλες παροχές που καλύπτονται από τις εγγυήσεις του άρθρου 7 της οδηγίας 90/314.
Article 7 of Directive 90/314 requires Member States to provide for security for the refund of money paid over, or for the repatriation of consumers, in the event of the insolvency of the operator from whom they bought the travel. That provision must be interpreted as prescribing a result whereby package travellers enjoy rights guaranteeing their repatriation and the refund of money that they have paid over, the aim being that of consumer protection.
Συνεπώς, τίποτε δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να θεσπίσουν ότι οι επίδικες εγγυήσεις πρέπει όχι μόνο να συστήνονται, αλλά και να είναι αμέσως διαθέσιμες σε περίπτωση επαναπατρισμού των ταξιδιωτών, καθόσον τηρούν τις διατάξεις της Συνθήκης, και συγκεκριμένα το άρθρο 59.
The requirement that an additional agreement be entered into applies, however, to all securities provided by credit institutions or insurance companies situated in other Member States.
Η υποχρέωση όμως συνάψεως πρόσθετης συμβάσεως ισχύει για το σύνολο των εγγυήσεων που παρέχουν τα χρηματοδοτικά ιδρύματα ή οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις με έδρα σε άλλα κράτη μέλη.
Consequently, in so far as the requirement of an additional agreement concluded with a financial institution situated in France applies also in cases other than repatriation, it is not commensurate with the objective pursued.
Επομένως, στο μέτρο που η υποχρέωση αυτή βαίνει πέραν των περιπτώσεων επαναπατρισμού, η υποχρέωση συνάψεως πρόσθετης συμβάσεως με χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που είναι εγκατεστημένο στην εθνική επικράτεια υπερβαίνει το αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού μέτρο.
Finally, as regards the argument that it is impossible to ensure, in the other Member States, the same degree of effectiveness as is provided by certain administrative measures or judicial decisions within France, it must be borne in mind that, even if some administrative measures cannot be enforced in the same way against undertakings situated in other Member States, it is always possible to make use of the urgent legal procedures which exist in all the Member States of the Community. The effectiveness of the decisions taken on such procedures will depend on the substance of the guarantee agreement concluded between the financial institution situated in another Member State and the travel agent.
Διαπιστώνεται ότι η τελευταία αυτή προϋπόθεση έχει κατ' αρχάς περιοριστικό και αποτρεπτικό αποτέλεσμα για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που είναι εγκατεστημένα σε άλλα κράτη μέλη, στο μέτρο που τα εμποδίζει να προσφέρουν απ' ευθείας στον διοργανωτή ταξιδιών τις απαιτούμενες εγγυήσεις, ακριβώς όπως ο εγκατεστημένος στην εθνική επικράτεια εγγυητής.
'It is contrary to Article 59 of the EC Treaty and to Second Council Directive 8916461EEC of 15 December 1989 on the coordination of laws, regulations and administrative provisions relating to the taking up and pursuit of the business of credit institutions and amending Directive 77/780/EEC and Council Directive 92/49/EEC of 18 June 1992 on the coordination of laws, regulations and administrative provisions relating to direct insurance other than afe assurance and amending Directives 73/239/EEC and 881357¡EEC {third non-life insurance Directive) for national rules to require, with a view to implementing Article 7 of Council Directive 90/314/EEC of 13 June 1990 on package travel, package holidays and package tours, that, where financial security is provided by a credit institution or insurance company situated in another Member State, the guarantor must conclude an agreement with a credit institution or insurance company situated in France.'
Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα που αντλείται από την αδυναμία επιτεύξεως, στα άλλα κράτη μέλη, της ίδιας αποτελεσματικότητας με αυτήν που διασφαλίζει η εφαρμογή ορισμένων
'The principle of the freedom to provide services as it emerges from Article 59 of the EC Treaty and from the Second Council Directive 89/646/EEC of 15 December 1989 on the coordination of laws, regulations and administrative provisions relating to the taking up and pursuit of the business of credit institutions and amending Directive 77/780/EEC, and from Council Directive 92/49/EEC of 18 June 1992 on the coordination of laws, regulations and administrative provisions relating to direct insurance other than life assurance and amending Directives 73/239/EEC and 88/357/EEC (third non-life insurance Directive) precludes a national provision which, as is the case in France under Article 14 of Decree Law No 94/490 concerning the guarantee which travel agencies must have available, systematically imposes, where a financial security is provided by a credit institution or insurance company situated in another Member State, the guarantor must conclude an agreement with a credit institution or insurance company situated within the country to ensure the repatriation of travellers.'
κράτη μέλη της Κοινότητας.
Case C-200/97 Ecotrade Sri ν Altiforni e Ferriere di Servóla SpA (AFS) State aid
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
By order of 10 February 1997, received at the Court on 26 May 1997, the Corte Suprema di Cassazione (Supreme Court of Cassation) referred to the Court for a preliminary ruling a question on the interpretation of Article 92 of that Treaty.
Ο γενικός εισαγγελέας J.
That judgment was upheld by decision of 27 January 19% of the Corte d'Appello (Court of Appeal), Trieste.
Mischo ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 14ης Μαίου 1998.
Since that debt remained unpaid, on 30 July 1992 the Pretore (Magistrate), Trieste, made an order by way of enforcement for the transfer to Ecotrade, up to the amount due, of a debt owed to AFS by a bank.
Πρότεινε στο Δικαστήριο να δώσει την ακόλουθη απάντηση:
Consequently, the question referred by the national court must be set in the context of that Treaty.
Υποθ. C-200/97 Ecotrade Sri κατά Altiforni e Ferriere di Servóla SpA (AFS) Κρατικές ενισχύσεις
relate to a specific undertaking, which is one of the defining features of State aid.
1η Δεκεμβρίου 1998
State aid which is prohibited by Article 4(c) of the ECSC Treaty.
Προδικαστική «Κρατικές ενισχύσεις— Έννοια — Πλεονέκτημα παρεχόμενο χωρίς μεταφορά δημόσιων πόρων — Επιχειρήσεις ευρισκόμενες σε κατάσταση αφερεγγυότητας — Άρθρο 92 της Συνθήκης ΕΚ — Άρθρο 4, στοιχείο γ, της Συνθήκης ΕΚΑΧ» (Πέμπτο τμήμα) διαδικασίας της έκτακτης κίνηση της διαχειρίσεως.
In accordance with Article 4(c) of the ECSC Treaty, subsidies or aids granted by States in any form whatsoever are recognised as incompatible with the common market for coal and steel and they are accordingly abolished and prohibited within the Community.
Με διάταξη της 10ης Φεβρουαρίου 1997, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 26 Μάιου 1997, το Corte suprema di cassazione υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 92 της Συνθήκης αυτής.
Nevertheless, Commission Decision No 3855/91/ECSC of 27 November 1991 establishing Community rules for aid to the steel industry, which entered into force on 1 January 1992 and applied until 31 December 1996, authorises the grant of aid to the steel industry in the cases exhaustively listed.
Στις 4 Οκτωβρίου 1992 η Ecotrade προσέφυγε ενώπιον του Tribunale di Trieste, από το οποίο ζήτησε να αποφανθεί ότι η απαίτηση αποδόσεως της AFS είναι αβάσιμη, διότι στηρίζεται σε υπουργική απόφαση που είναι ασυμβίβαστη προς το κοινοτικό δίκαιο περί κρατικών ενισχύσεων.
Second, whatever the objective pursued by the national legislature, it would seem that the legislation in question is liable to place the undertakings to which it applies in a more favourable situation than others, inasmuch as it allows them to continue trading in circumstances in which that would not be allowed if the usual insolvency rules were applied, since those rules are decisive when it comes to protecting creditors' interests.
Με απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 1993 το Tribunale απέρριψε το αίτημα της Ecotrade και δέχθηκε το αίτημα της AFS περί αποδόσεως.
In view of the priority accorded to debts connected with the pursuit of economic activity, authorisation to continue trading might, in those circumstances, involve an additional burden for the public authorities if it were in fact established that the State or public bodies were among the chief creditors of the undertaking in difficulties, all the more so because, by definition, that undertaking owes debts of considerable value.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε κατά την εκδίκαση διαφοράς μεταξύ της κεφαλαιουχικής εταιρίας Ecotrade Sri (στο εξής: Ecotrade), επιχειρήσεως εμπορίας προϊόντων σιδήρου και χάλυβα, και της εταιρίας Altiforni e Ferriere di Servóla SpA (στο εξής: AFS), επιχειρήσεως παραγωγής προϊόντων σιδήρου και χάλυβα, το δε αντικείμενο της διαφοράς αυτής είναι οφειλή της AFS προς την Ecotrade για παραδοθείσες σκωρίες, ύψους 149 108 190 ιταλικών λιρών (LIT).
The concept of aid is wider than that of a subsidy because it embraces not only positive benefits, such as subsidies themselves, but also measures which, in various forms, mitigate the charges which are normally included in the budget of an undertaking.
Η ανωτέρω δικαστική απόφαση επιβεβαιώθηκε με την απόφαση που εξέδωσε το Corte d'appello di Trieste στις 27 Ιανουαρίου 1996.
Furthermore, as the Court has ruled in connection with Article 92(1) of the EC Treaty, the expression 'aid', for the purposes of Article 4(c) of the ECSC Treaty, necessarily implies advantages granted directly or indirectly through State resources or constituting an additional charge for the State or for bodies designated or established by the State for that purpose.
Κατόπιν αυτού, η Ecotrade υπέβαλε αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Corte suprema di cassazione.
Law No 95/79 is intended to apply selectively to large industrial undertakings in difficulties which owe particularly large debts to certain, mainly public, classes of creditors.
Επειδή η οφειλή αυτή δεν εξοφλήθηκε, ο Pretore di Trieste επέτρεψε στις 30 Ιουλίου 1992 στην Ecotrade να προβεί σε κατάσχεση, μέχρι το ύψος του ποσού της οφειλής, απαιτήσεως που είχε η AFS έναντι τράπεζας.
Furthermore, besides the grant of a State guarantee under Article 2a of Law No 95/79 placing an undertaking under special administration entails extension of the prohibition and suspension of all individual actions for enforcement to tax debts and penalties, interest and increases in cases of belated payment of company tax, release from the obligation to pay fines and pecuniary penalties in the case of failure to pay social security contributions, and application of a preferential rate where all or part of the undertaking is transferred, the transfer being subject to a flat-rate registration charge of LIT 1 million, whereas the normal rate of the registration charge is 3% of the value of the property sold.