natgillin/translations-raw huggingface dataset:
"Τα άρθρα 3, στοιχείο στ, 5, δεύτερο εδάφιο, και 85 της Συνθήκης ΕΟΚ δεν απαγορεύουν κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει ότι τα κόμιστρα για την οδική μεταφορά εμπορευμάτων σε μεγάλη απόσταση καθορίζονται από επιτροπές κομίστρων και καθίστανται δεσμευτικά για όλους τους επιχειρηματίες, κατόπιν εγκρίσεως τους από το κράτος, όταν τα μέλη αυτών των επιτροπών, παρά το γεγονός ότι επιλέγονται από τις κρατικές αρχές κατόπιν προτάσεως των ενδιαφερομένων επαγγελματικών κλάδων, δεν είναι εκπρόσωποι των κλάδων αυτών που καλούνται να διαπραγματευθούν και να συνάψουν συμφωνία περί τιμών, αλλά ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες που καλούνται να καθορίσουν τα κόμιστρα λαμβάνοντας υπόψη το γενικό συμφέρον, και όταν οι κρατικές αρχές δεν παραιτούνται από τα προνόμια τους μεριμνώντας κυρίως για τον εκ μέρους των επιτροπών καθορισμό των κομίστρων με βάση το γενικό συμφέρον, αντικαθιστώντας, αν παραστεί ανάγκη, τις αποφάσεις αυτών των επιτροπών με δική τους απόφαση."
"Article 3(f), the second paragraph of Article 5 and Article 85(1) of the EEC Treaty do not preclude State rules which provide that tariffs for the long distance transport of goods by road are to be fixed by tariff boards and are to be made compulsory for all economic agents, after approval by the public authority, if the members of those boards, although chosen by the public authorities on a proposal from the relevant professional sectors, are not representatives of the latter called on to negotiate and conclude an agreement on prices but are independent experts called on to fix the tariffs on the basis of considerations of public interest and if the public authorities do not abandon their prerogatives, making certain in particular that the boards fix the tariffs by reference to considerations of public interest and, if necessary, substituting their decision for that of the boards."
Darmon ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1993.
Mr Advocate General Darmon delivered his Opinion at the sitting of the Court on 14 July 1993.
Πρότεινε το Δικαστήριο να αποφανθεί:
He proposed that the Court should hold:
"Τα άρθρα 3, στοιχείο στ, 5, δεύτερο εδάφιο, και 85 της Συνθήκης ΕΟΚ δεν αντιτίθενται, όσον αφορά τον καθορισμό των κομίστρων των οδικών μεταφορών εμπορευμάτων σε μακρυνή απόσταση, στο να αναθέτει μία εθνική κανονιστική ρύθμιση αρμοδιότητα σε επιτροπές, αποτελούμενες από μέλη τα οποία διόρισε η δημόσια αρχή κατόπιν προτάσεως των επιχειρήσεων ή των ενώσεων επιχειρήσεων του οικείου τομέα, εφόσον οι αποφάσεις των εν λόγω επιτροπών πρέπει να ακολουθούν κριτήρια καθορισθέντα από τη δημόσια αρχή, δεδομένου ότι διευκρινίζεται ότι, αν αυτά δεν τηρηθούν, οι αποφάσεις αυτές δεν θα εγκριθούν από την εν λόγω αρχή, μπορεί να αντικατασταθούν από διοικητική απόφαση και, εν πάση περιπτώσει, μπορεί να τύχουν δικαστικού ελέγχου ΰέσω της προσφυγής που μπορεί να ασκηθεί κατά της αποφάσεως εγκρίσεως.
"Articles 3(f), 5 and 85 of the EEC Treaty do not preclude national rules from empowering boards composed of members appointed by the public authorities on a proposal from undertakings or associations of undertakings from the sector concerned, to fix tariffs for the long distance road transport of goods, where the decisions of the boards have to comply with criteria laid down by the public authority and if the criteria are not observed the decisions would not be approved by the authority, an administrative decision would be substituted and in any event could be reviewed by the court by means of an action brought against the ratification."
Υποθ. C-245/91 : Ohra Schadeverzekeringen NV
Page 9
Προδικαστική "Μεσολαβητές ασφαλίσεων - Κρατική ρύθμιση που απαγορεύει τη χορήγηση εκπτώσεων - Ερμηνεία των άρθρων 3, στοιχείο στ, 5, δεύτερο εδάφιο, και 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης" (Ολομέλεια)
(Insurance agents - State rules prohibiting rebates - Interpretation of Articles 3(f), 5 (second paragraph) and 85(1) of the Treaty) (Full Court)
Με Διάταξη της 5ης Σεπτεμβρίου 1991, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 27 Σεπτεμβρίου 1991, το Arrondissementsrechtbank Arnhem (Κάτω Χώρες) υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 3, στοιχείο στ, 5, δεύτερο εδάφιο, και 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης, προκειμένου να κριθεί ο συμβι βαστάς προς τις διατάξεις αυτές χαρακτήρας κρατικής ρυθμίσεως που έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό του ανταγωνισμού μεταξύ επιχειρηματιών.
By order of 5 September 1991, received at the Court on 27 September 1991, the Arrondissementsrechtbank (District Court) Arnhem (Netherlands) referred two questions to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Articles 3(f), 5 (second paragraph) and 85(1) of the Treaty in order to determine the compatibility with those provisions of national rules the effect of which was to restrict competition between economic operators.
Η Ohra είναι ασφαλιστική εταιρία που ανέπτυξε τις δραστηριότητες της στους τομείς της ασφαλίσεως της αστικής ευθύνης, της ασφαλίσεως ασθενείας, της ασφαλίσεως συντάξεως και της ασφαλίσεως ζωής.
The Court noted that Ohra was an insurance company active in the field of insurance for civil liability, sickness, pensions and life assurance.
Η Ohra αποτελεί αυτό που έχει γίνει αποδεκτό να καλείται direct writer", δηλαδή αυτή προτείνει απευθείας τις υπηρεσίες της στο κοινό χωρίς τη διαμεσολάβηση μεσιτών. Προκειμένου να
Ohra was what is customarily called a "direct writer", that was to say it offered its services directly to the public without agents.
προσεγγίσει τους πελάτες της, η Ohra αναγγέλλει, δια της διαφημιστικής οδού, ότι θα παράσχει ορισμένα οφέλη στα πρόσωπα που θα συνάψουν μ' αυτήν μία ή περισσότερες συμβάσεις ασφαλίσεως ή στα πρόσωπα υπέρ των οποίων θα συναφθούν οι εν λόγω συμβάσεις.
In order to reach its customers Ohra announced, through advertisement, that it would grant certain benefits to persons who took out with it one or more contracts of insurance or to the beneficiaries under such contracts.
Είναι βέβαιο ότι τα οφέλη αυτά παρασχέθηκαν πράγματι κατ' επανάληψη.
It was common ground that those benefits were granted on several occasions.
Ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, η Ohra ισχυρίστηκε ότι οι ολλανδικές διατάξεις ήταν ασυμβίβαστες προς τα άρθρα 3, στοιχείο στ, 5 και 85 της Συνθήκης.
Ohra claimed before the national court that the Netherlands provisions were contrary to Articles 3(f), 5 and 85 of the Treaty.
(Ως προς το σκεπτικό της αποφάσεως βλ. υπόθεση C-2/91)
(For the law, see Case C-2/91).
Ο γενικός εισαγγελέας G. Tesauro ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1993.
"Article 3(f), the second paragraph of Article 5 and Article 85(1) of the EEC Treaty do not, in the absence of any conduct of the kind referred to in Article 85(1) of the Treaty on the part of undertakings, preclude State rules which prohibit insurance companies, whether or not they operate through agents, and such agents, from granting financial advantages to clients or the beneficiaries of insurance policies."
Πρότεινε στο Δικαστήριο να απαντήσει ως εξής:
Mr Advocate General Tesauro delivered his Opinion at the sitting of the Court on 14 July 1993.
Τέτοιο περιστατικό που να καθιστά δυνατό τον χαρακτηρισμό ως "διαφημιστικής" μιας παροχής υπηρεσιών υφίσταται όταν τα χρησιμοποιηθέντα μέσα παρασχέθηκαν από πρακτορείο διαφημίσεων.
"Article 3(f), the second paragraph of Article 5 and Article 85 of the Treaty must be interpreted as meaning that they do not, in the absence of any conduct of the kind referred to in Article 85(1), preclude State rules which prohibit the granting, making available or promising in connection with an insurance policy any commission, rebate or any other financial advantage to persons other than the intermediary to whose portfolio the insurance belongs."
Πάντως, αυτή η ιδιότητα του παρέχοντος την υπηρεσία δεν αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση του χαρακτηρισμού.
(Value added tax - Sixth Directive - Advertising services) (Full Court)
Πράγματι, δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι η παροχή διαφημιστικών υπηρεσιών πραγματοποιείται από επιχείρηση που δεν απασχολείται αποκλειστικά, ούτε καν κατά κύριο λόγο, με τη διαφήμιση, ακόμη και αν η περίπτωση αυτή είναι ελάχιστα πιθανή.
By application lodged on 6 March 1992 the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by excluding a series of economic transactions from the concept of "advertising services" under Article 9(2)(e) of the Sixth Council Directive (77/388/EEC), the French Republic had failed to fulfil its obligations under the Directive.
Το ίδιο ισχύει για κάθε πράξη που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος διαφημιστικής εκστρατείας και η οποία συμβάλλει, εξ αυτού του λόγου, στη μετάδοση του διαφημιστικού μηνύματος.
In order to determine in the case of the exclusive use of other means whether the operation concerned constituted an advertising service within the meaning of Article 9(2)(e) of the Sixth Directive, it was necessary on each occasion to take into account all the circumstances surrounding the service concerned.
Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση της κατασκευής βοηθητικών αγαθών που χρησιμοποιούνται για ορισμένη διαφήμιση.
There was such a circumstance enabling a service to be termed "advertising" where the means used were procured by an advertising agency. However, that capacity of the person providing services was not an indispensable requirement of the definition.
0 γενικός εισαγγελέας C.
The French Republic is ordered to pay the costs."
Υποθ. C-69/92 : Επιτροπή κατά Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου
Mr Advocate General Gulmann delivered his Opinion in Cases C-68/92.
(Ως προς το σκεπτικό της αποφάσεως βλ. υπόθεση C-68/92)
C-69/92 and C-73/92 at the sitting of the Court on 13 July 1993.
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
He proposed that the Court should declare:
Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη υπάγοντας στην έννοια της "παροχής διαφημιστικών υπηρεσιών" κατά το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε, της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με
"- by excluding a series of economic transactions from the concept of "advertising services" under Article 9(2)(e) of the Sixth VAT Directive, the French Republic has failed to fulfil its obligations under the Directive; by excluding a series of economic transactions (in particular press conferences, seminars, cocktail parties, recreational sessions, and the hiring of areas for advertising) from the concept of "advertising services" under Article 9(2)(e) of the Sixth Directive, the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations under the Directive; by introducing and maintaining in force, in practice, a system of VAT applicable to advertising services which exclude certain transactions, such as promotional activities, from the scope of "advertising", contrary to the provisions of Article 9(2)(e) of the Sixth Council Directive 77/388/EEC, the Kingdom of Spain has failed to fulfil its obligations under the Directive;
Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα."
12 the three Member States should be ordered to pay the costs relating respectively to them."
Υποθ. C-73/92 : Επιτροπή κατά Βασιλείου της Ισπανίας
Case C-69/92: Commission ν Grand Duchy of Luxembourg
Έκτη οδηγία - Παροχή διαφημιστικών υπηρεσιών"
(Value added tax - Sixth Directive - Advertising services) (Full Court)
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 10 Μαρτίου 1992, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε προσφυγή επιδιώκοντας να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ φορολογικό σύστημα στον τομέα εφαρμογής του ΦΠΑ επί των παροχών διαφημιστικών υπηρεσιών, το οποίο αποκλείει από την έννοια της διαφημίσεως ορισμένες δραστηριότητες, όπως είναι οι διαφημιστικές προσφορές, αντίθετα προς τις διατάξεις του άρθρου 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε, της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
By application lodged on 6 March 1992 the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that, by excluding a series of economic transactions from the concept of "advertising services" under Article 9(2)(e) of the Sixth Council Directive (77/388/EEC) the Grand Duchy of Luxembourg had failed to fulfil its obligations under the Directive and the EEC Treaty.
(Ως προς το σκεπτικό της αποφάσεως βλ. υπόθεση C-69/82)
(For the law, see Case C-68/92).
Το Βασίλειο της Ισπανίας, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ φορολογικό σύστημα στον τομέα του ΦΠΑ που εφαρμόζεται στην παροχή διαφημιστικών υπηρεσιών, το οποίο αποκλείει από την έννοια αυτή τις διαφημιστικές προσφορές, έστω και αν αυτές οι τελευταίες συνεπάγονται τη μετάδοση μηνύματος που προορίζεται να πληροφορήσει τους καταναλωτές για την ύπαρξη και τις ιδιότητες του προϊόντος ή της υπηρεσίας που αποτελούν αντικείμενο των εν λόγω δραστηριοτήτων, με σκοπό την αύξηση των σχετικών πωλήσεων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1977, περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών - Κοινό σύστημα φόρου προστιθεμένης αξίας: ομοιόμορφη φορολογική βάση, ιδίως από το άρθρο 9, παράγραφος 2, στοιχείο ε, και από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
By excluding from the definition of "advertising services" under Article 9(2)(e) of the Sixth Council Directive (77/388/EEC) of 17 May 1977 on the harmonization of the laws of the Member States relating to turnover taxes - Common system of value added tax: uniform basis of assessment, the sale of articles in the context of a publicity campaign and services provided in the context of various "public relations" events such as press conferences, seminars, cocktail parties, social functions ..., even though these transactions either involve conveying a promotional message or are inextricably linked to the conveying of such a message, the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations under the Directive and the EEC Treaty.
Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα."
(Value added tax - Sixth Directive - Advertising services) (Full Court)
Υποθ. C-71/92 : Επιτροπή κατά Βασιλείου της Ισπανίας
(For the law, see Case C-68/92).
Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
The Kingdom of Spain is ordered to pay the costs."
Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα."
17.11.1993 (Failure of a Member State to fulfil its obligations - Public supply and public works contracts)
Πρότεινε στο Δικαστήριο:
The Court held:
"να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 30 και 59 της Συνθήκης, καθώς και από τις οδηγίες 71/305/ΕΟΚ του
The Kingdom of Spain has failed to fulfil its obligations under Council Directive 71/305/EEC of 26 July 1971 concerning the coordination of procedures for the award of public works contracts, and Council Directive 77/62/EEC of 21 December 1976 coordinating procedures for the award of public supply contracts, by maintaining in force certain provisions constituting an exclusion from the field of application of the national legislation on public procurement, namely (Article 2, points 3 and 8, of the Law on State Contracts, and Article 2, points 3 and
2, το άρθρο 312, παράγραφος 2, το άρθρο 320, παράγραφος 3, σημείο 5, και το άρθρο 341 της γενικής κανονιστικής αποφάσεως περί συμβάσεων δημοσίων έργων και προμηθειών, καθώς επίσης διατηρώντας σε ισχύ ορισμένες διατάξεις περί τεχνικών προδιαγραφών, όπως το άρθρο 244 της γενικής κανονιστικής αποφάσεως περί συμβάσεων δημοσίων έργων και προμηθειών- να απορρίψει κατά τα λοιπά την προσφυγή, και να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα."
By instituting and maintaining in force a system of VAT applicable to advertising services which excludes from the definition of such services promotional activities, even though such activities involve conveying a message intended to inform consumers of the existence and qualities of the product or service concerned with a view to increasing sales, the Kingdom of Spain has failed to fulfil its obligations under the Sixth Council Directive (77/388/EEC) of 17 May 1977 on the harmonization of the laws of the Member States relating to turnover taxes - Common system of value added tax: uniform basis of assessment, in particular Article 9(2)(e), and the EEC Treaty.
17.11.1993 ίΠροδικαστική)
17.11.1993 (Failure of a Member State to fulfil its obligations - Public supply and public works contracts)
Με Διάταξη της 7ης Απριλίου 1992, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 27 Απριλίου 1992, το Landgericht Braunschweig υπέβαλε δύο προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 1785/81 του Συμβουλίου.
By application lodged on 6 March 1992 the Commission of the European Communities brought an action for a declaration that the Kingdom of Spain had failed to fulfil its obligations under Articles 30 and 59 of the Treaty and Council Directive 71/305/EEC and 77/62/EEC.
"Δεδομένου ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν έχει ακόμη καθορίσει τα κριτήρια, σύμφωνα με τα οποία πρέπει να κατανέμονται μεταξύ των πωλητών οι ποσότητες τεύτλων, την αγορά των οποίων ο ζαχαροβιομήχανος προτείνει πριν από τη σπορά για την παρασκευή της ζάχαρης εντός των ορίων των ποσοστώσεων Α και Β, ο κανονισμός 1785/81 δεν αντιτίθεται στην εφαρμογή της αρχής της ¡σης μεταχειρίσεως των παραγωγών, που απορρέει από το
The Kingdom of Spain has failed to fulfil its obligations under Council Directive 71/305/EEC of 26 July 1971 concerning the coordination of procedures for the award of public works contracts, and Council Directive 77/62/EEC of 21 December 1976 coordinating procedures for the award of public supply contracts, by maintaining in force certain provisions constituting an exclusion from the field of application of the national legislation on public procurement, namely (Article 2, points 3 and 8, of the Law on State Contracts, and Article 2, points 3 and
0 κανονισμός (ΕΟΚ) 1785/81 του Συμβουλίου δεν αντιτίθεται σε εθνική κανονιστική ρύθμιση η οποία, εφαρμοζόμενη εφόσον δεν υπήρχαν κοινοτικά μέτρα εναρμονίσεως στο πλαίσιο της κοινής οργανώσεως της αγοράς στον τομέα της ζάχαρης, απαιτεί οι συναφθείσες μεταξύ παραγωγών τεύτλων και ζαχαροβιομηχάνων συμβάσεις να τηρούν την αρχή της ¡σης μεταχειρίσεως όπως αυτή πρέπει να εφαρμόζεται αφενός μεταξύ προμηθευτών δυνάμει του δικαίου του ανταγωνισμού, αφετέρου μεταξύ μετόχων ανώνυμης εταιρίας παρεπομένων παροχών δυνάμει του δικαίου περί εταιριών, εφόσον η εν λόγω ρύθμιση συμβιβάζεται προς τον σκοπό που επιδιώκει η κοινή οργάνωση αγοράς και το σύστημα ποσοστώσεων.
8, of the General Regulations governing the Award of State Contracts) ; by maintaining in force certain provisions allowing contracts to be concluded directly, (namely Article 37, first paragraph, points 1, 2, 7 and 8, and Article 87, paragraph 4, points 1, 2 and 5, of the Law on State Contracts as well as Articles 117 and 247 of the General Regulations governing the Award of State Contracts) and Article 120 of the amended local regulations; by maintaining in force certain provisions relating to the rules on participation and criteria for qualitative selection (Article 25, first paragraph, points 1 and 3, Article 284, paragraph 5, Article 287, paragraph 2, Article 312, paragraph 2, Article 320, paragraph 3, point 5, and Article 341 of the General Regulations governing the Award of State Contracts); by maintaining in force certain provisions relating to technical standards, (namely Article 244 of the General Regulations governing the Award of State Contracts).
0 λόγος για τον οποίο θεσπίστηκε η οδηγία αυτή είναι η μέριμνα για την πληροφόρηση και την προστασία του τελικού καταναλωτή των τροφίμων.
"declare that the Kingdom of Spain had failed to fulfil its obligations under Articles 30 and 59 of the EEC Treaty and Council Directives 71/305/EEC of 26 July 1971 concerning coordination of procedures for the award of public works contracts and 77/62/EEC of 21 December 1976 relating to the coordination of procedures on the award of public supply contracts, by maintaining in force certain provisions constituting an exclusion from the field of application of the legislation on public contracts, namely Article 2(3) of the Law on State Contracts and Article 2(3) of the General Regulation on State Contracts, by maintaining in force certain provisions allowing contracts to be awarded directly (Article 37(1), points 1, 2, 7 and 8; Article 87(4), points 1, 2 and 5 of the Law on State Contracts, Article 117(1), points 1, 2, 7 and 8 and Article 247(4), points 1, 2 and 5 of the General Regulations Governing the Award of State
Υπό τις συνθήκες αυτές, ως επισήμανση κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 3, στοιχείο α, της οδηγίας 79/112 πρέπει να νοούνται οι μνείες, ενδείξεις και άλλα στοιχεία που αναφέρονται σε τρόφιμα, τα οποία προορίζονται ειδικώς για την ενημέρωση του καταναλωτή ως προς τα χαρακτηριστικά του οικείου προϊόντος.
Contracts and Article 120 of the Legislative Decree on the Local Regulations, by maintaining in force certain provisions relating to the rules of participation and criteria for qualitative selection (Article 24(1), No 1, Article 25(1), Nos 1 and 3, Articles 284(5), 287(2), 312(2), 320(3), No 5, and Article 341 of the General Regulations Governing the Award of State Contracts, and, by maintaining in force certain provisions relating to technical standards (Article 244 of the General Regulations Governing the Award of State Contracts); dismiss the remainder of the application; and order the Kingdom of Spain to pay the costs."
Αυτή η εθνική χαρακτηριστική ένδειξη δεν μπορεί να προορίζεται για την ενημέρωση του καταναλωτή ως προς τα χαρακτηριστικά του οικείου προϊόντος.
By order of 7 April 1992, received at the Court on 27 April 1992, the Landgericht (Regional Court) Braunschweig, referred two questions to the Court for a preliminary ruling on the interpretation of Council Regulation (EEC) No 1785/81.
Van Gerven ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση του έκτου τμήματος της 15ης Ιουλίου 1993.
Mr Advocate General Darmon delivered his Opinion at the sitting of the Sixth Chamber on 16 September 1993.
Το άρθρο 4 της οδηγίας 75/442/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1975, έχει την έννοια ότι δεν παρέχει στους ιδιώτες κανένα δικαίωμα το οποίο αυτοί μπορούν να επικαλεστούν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων προκειμένου να επιτύχουν την ακύρωση αποφάσεως εθνικής αρχής εμπίπτουσας στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως, για τον λόγο ότι η εσωτερική κανονιστική ρύθμιση δεν είχε προβλέψει τα αναγκαία μέτρα για την προώθηση της μεθόδου επεξεργασίας με ανακύκλωση για την εξαφάνιση των αποβλήτων-
Council Regulation (EEC) No 1785/81 does not preclude national rules which apply in the absence of Community measures on harmonization in the common organization of the markets in the sugar sector and subject contracts concluded between beet farmers and sugar manufacturers to observance of the principle of equality of treatment as it applies between suppliers under the law of competition and between shareholders of a company in relation to accessory obligations under company law, provided that the rules are compatible with the objective pursued by the common organization of the market and the quota system;
Υποθ. C-319/92 : Salomone Haim κατά Kassenzahnärtzliche Vereinigung Nordrhein
- 17 - region.