natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Για τον ορισμό της εννοίας θα μπορούσε κατ' αρχάς να χρησιμοποιηθεί το αναλυτικό σχήμα του Allardt (1976, 1981), ο οποίος κάνει μια διάκριση μεταξύ αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών διαβίωσης και, ιδιαιτέρως, λαμβάνει υπόψη τέσσερις διαφορετικές διαστάσεις: βιοτικό επίπεδο, ποιότητα διαβίωσης, βαθμός ικανοποίησης και ευτυχία. Συγκεκριμένα:
In defining quality of life it is possible to start from the analysis of the scheme by Allardt (1976, 1981).
Το βιοτικό επίπεδο αφορά τις επονομαζόμενες υλικές ανάγκες από άποψη υγείας, διατροφής, απασχόλησης, εισοδήματος κλπ.
He makes a distinction between objective and subjective living conditions and, in particular, considers four different dimensions: level of life, quality of life, satisfaction, and happiness.
II ποιότητα διαβίωσης αφορά τις άυλες συνθήκες διαβίωσης, κυρίως από την άποψη της ποιότητας των ανθρώπινων σχέσεων, της κοινωνικής και πολιτιστικής ενσωμάτωσης και της ποιότητας του περιβάλλοντος, Η ικανοποίηση αφορά την υποκειμενική άποψη για το επίπεδο των συνθηκών διαβίωσης, και II ευτυχία αφορά την υποκειμενική άποψη για την ποιότητα ζωής.
In particular,: level of life regards the so-called material needs in terms of health, food, employment, income and so on, quality of life regards the nonmaterial life conditions, primarily in terms of quality of human relations, social and cultural integration, environment quality, satisfaction concerns the subjective perception of the level of life conditions, and happiness concerns the subjective perception of quality of life.
Οι Andrews και Szalai (1980) και, πιο πρόσφατα, ο Spanç (1989) παρουσιάζουν μια εναλλακτική προσέγγιση.
Andrews and Szalai (1980) and, more recently, Spanò (1989) present an alternative approach.
Στην ουσία, θεωρούν την ποιότητα ζωής ως ένα κράμα όλων των προαναφερθέντων στοιχείων (υλικών και άυλων, αντικειμενικών και υποκειμενικών) λόγω της στενής σχέσης που υπάρχει μεταξύ τους.
In fact, they consider the quality of life as a mixture of all the elements mentioned above (material and non material, objective and subjective) due to the strong relationship between these dimensions.
Συγκεκριμένα, ο Zapf (1984) επισημαίνει την αλληλοδιασύνδεση των αντικειμενικών συνθηκών διαβίωσης και των υποκειμενικών απόψεων για την ποιότητα ζωής .
In particular, Zapf (1984) shows the interrelations between objective living conditions and subjectively perceived quality of life.
Εάν περιορίσουμε την ποιότητα ζωής σε δύο κατηγορίες, καλή και κακή, ο συνδυασμός της υποκειμενικής και της αντικειμενικής ποιότητας ζωής αποφέρει μια μήτρα 2x2.
If we narrow the manifestations of quality of life down to two, namely good and bad, the combination of subjective and objective quality of life results in a 2x2 matrix.
Στην πράξη μπορούν να εμφανιστούν όλοι οι υποθετικοί συνδυασμοί.
All theoretical combinations could also occur in practice.
Έτσι, υπάρχει περίπτωση, π.χ., ένα άτομο να ζει κάτω από καλές αντικειμενικές συνθήκες αλλά να θεωρεί κακή την ποιότητα της ζωής του/της.
So there is the possibility, e.g., that a person lives in good objective conditions but considers his/her subjectively perceived quality of life to be bad.
Ο Zapf αποκαλεί την συνθήκη αυτή ασυμφωνία.
Zapf calls this condition dissonance.
Την αντίθετη περίπτωση, όπου ένα άτομο θεωρεί καλή την ποιότητα της ζωής του/της, παρότι οι αντικειμενικές συνθήκες είναι κακές, την αποκαλεί προσαρμογή.
The opposite case, i.e. a person considering his/her subjective living conditions to be good despite bad objective living conditions, Zapf calls adaptation.
Όταν οι αντικειμενικές συνθήκες και οι υποκειμενικές απόψεις είναι καλές υπάρχει ευημερία, ενώ στην αντίθετη περίπτωση υπάρχει στέρηση.
When objective conditions as well as subjective feeling are good we have well-being, when they aré both bad we have deprivation.
Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, μπορεί επίσης να γίνει διάκριση μεταξύ των γνωσιολογικών (Cantril 1965) και των συναισθηματικών συντελεστών (Brandurn 1969, ßradburn και Caploviz 1965) της υποκειμενικής ευημερίας.
According to the literature, it is also possible to distinguish between the cognitive (Cantril 1965) and the affective components (Brandurn 1969, Bradburn and Caploviz 1965) of the subjective well-being.
Οι πρώτοι σχετίζονται με μια ατομική, συγκριτική διαδικασία που αφορά στόχους ζωής, επιτεύγματα και βαθμό ικανοποίησης, ενώ οι δεύτεροι σχετίζονται με τον περισσότερο συναισθηματικό και μη ορθολογικό χαρακτήρα της ευτυχίας.
The first regards the result of an individual comparative process of living goals, achievements and level of satisfaction, while the second is related to a more emotional and non-rational status of happiness.
Όσον αφορά τον ορισμό της έννοιας «ποιότητα ζωής», ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εξέταση των προσεγγίσεων των Hauser και Liprcher (1973) και του Gerson (1976), οι οποίοι διακρίνουν μεταξύ ατομικών και συλλ.ογικών συνθηκών διαβίωσης, καθώς των μελετών των Galtung και Wirak
Regarding the definition of quality of life it is also interesting to consider the approaches of Hauser and Lörcher (1973) and of Gerson (1976) who make a distinction
(1976) και Iiiglehart (1977), οι οποίες είναι προσανατολισμένες στον ορισμό των πρωταρχικών και δευτερευουσών αναγκών και υπηρεσιών και υλιστικών και μεταϋλιστικών αξιών.
between individual and collective living conditions as well as the research of Galtung and Wirak (1976) and Inglehart (1977) oriented to the definition of primary and secondary needs and services, of materialist and postmaterialist values.
Η ατομική-συλλογική προσέγγιση αφορά κατά κύριο λόγο την ανάλυση του βιοτικού επιπέδου από την άποψη των προσωπικών συνθηκών ή επιθυμιών και των δημόσιων διαρθρώσεων ή συμφερόντων, ενώ οι προσεγγίσεις που στηρίζονται στις πρωταρχικές και δευτερεύουσες ανάγκες και υπηρεσίες και στις υλιστικές και μεταΰλ.ιστικές αξίες μπορούν να συγκριθούν με το σχήμα υλικές-άολες ανάγκες, που προαναφέρθηκε. (Nuvolati, 1998).
The individualcollective approach primarily concerns the analysis of the level of living in terms of the distinction between personal conditions or desiderata and public structures or interests, while the primary-secondary, materialist-postmaterialist approaches can be compared with the already mentioned continuum material vs. nonmaterial needs (Nuvolati, 1998).
Μπορούν να διαμορφωθούν και άλλα μοντέλα στα οποία η διχοτόμηση ατομικέςσοΑλογικές συνθήκες διαβίωσης να συσχετίζεται με τη διχοτόμηση υλικές-άυλες ανάγκες.
Other models oriented to the analysis of quality of life can be formulated integrating the individualcollective dichotomy with the material-non material one.
Ένα παράδειγμα μιας παρόμοιας προσέγγισης στηρίζεται σε πέντε διαστάσεις (Nuvolati, 1993).
An example of such approach is based on five dimensions (Nuvolati, 1993).
Η πρώτη περιλαμβάνει κατά κύριο λόγο προβλήματα που έχουν σχέση με τη διάθεση και την πρόσβαση σε δημόσιες (ή βασικές) υπηρεσίες όπως νοσοκομειακές κλίνες, σχολεία, κοινωνικές υπηρεσίες και μεταφορές.
The first dimension primarily includes problems in connection with the availability and accessibility of public (or basic) services such as beds in hospitals, schools, social and transport services.
Η δεύτερη διάσταση καλύπτει όλα τα θέματα που σχετίζονται με την προσωπική ή οικογενειακή οικονομική κατάσταση των ατόμων από άποψη απασχόλησης, εισοδήματος, στέγασης κλπ.
The second dimension concerns all the questions related to the personal or familial economic condition of people in terms of employment, income, housing, etc.
Όλες αυτές οι πτυχές μπορούν να θεωρηθούν ως υλικές πτυχές.
All these aspects can be considered as material aspects.
Όσον αφορά τις άυλες πτυχές -παρότι δεν είναι πάντα εύκολο να γίνει η διάκριση αυτή, επειδή είναι πολύ δύσκολο να διαχωριστούν τα ατομικά από τα συλλογικά προβλήματα - υπάρχει, αφενός, η οργάνωση δημόσιων υπηρεσιών όπως κινηματογράφοι, θέατρα, περιοχές αθλητισμού/αναψυχής και, αφετέρου, η ποιότητα και η ποσότητα των διανθρώπινων σχέσεων σε ιδιωτικό ή οικογενειακό πλαίσιο ή σε μικροκοινωνικό επίπεδο.
Regarding the nonmaterial aspects - even though it is not always easy to make this separation as it is very difficult to distinguish between private and collective problems - wc have the organisation of the public services such as cinemas, theatres, sportive-recreational areas on the one hand and, on the other hand, the quantity and quality of the relationships between people in aprivate or familial context or at the micro-community level.
Η τελευταία διάσταση περιλαμβάνει περιβαλλοντολογικές μεταβλητές όπως καιρός, τουριστικές εγκαταστάσεις, μνημεία, αρχιτεκτονική, τοπίο κλπ.
The last dimension includes environmental variables regarding weather, tourist facilities, monuments and architecture, landscape, etc..
Εάν κοιτάξει κανείς την εξέλιξη που είχε η έρευνα για την ποιότητα ζωής την τελευταία εικοσαετία, θα διαπιστώσει ότι σημαντική είναι η συμβολή των μελετών για την υγεία (Naess, 1989).
Looking at the evolution of research on the quality of life during the last twenty years an increasingly important contribution has been made by health studies (Naess, 1989).
Η τάση μεταστροφής από τις οικονομικές/κοινωνιολογικές στις περισσότερο ψυχολογικές/ιατρικές μελέτες καταμαρτυρεί την επικράτηση μιας ατομικιστικής προσέγγισης από την άποψη της φυσικής και πνευματικής προσαρμογής του αντικειμένου κάτω από προκαθορισμένες συνθήκες διαβίωσης.
The trend from economic and sociological studies toward more psychological and medical studies testify the prevalence of the individualistic approach in terms of physical and mental adaptation of the subject to predetermined living conditions.
Η προοπτική αυτί'·) δεν σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί λιγότερη σημασία στους αντικειμενικούς παράγοντες, αλλά μάλλον ότι πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο ενσωμάτωσης και σύγκρουσης των συλλογικών και των ατομικών αναγκών.
This perspective does not mean to reduce the importance of the objective inputs, rather to verify the possible integration and conflicts existing between collective and individual needs.
Εντούτοις, από μια περισσότερο πρακτική άποψη, όλα τα μοντέλα που παρουσιάστηκαν σ' αυτό το μέρος συγκλίνουν προς έναν αρκετά ομοιογενή κατάλογο βασικών συντελεστών που ενδιαφέρουν από την άποψη της ποιότητας ζωής.
However, from a more practical point of view, all the models presented in this Section converge on a quite similar list of main concerns on quality of life.
Παρόμοιοι συντελεστές, όπως αυτοί που αναφέρονται στον πίνακα 1, θεωρείται συνήθως ότι είναι οι περισσότερο σημαντικοί για τη μελέτη της ποιότητας ζωής.
Such concerns, presented in Table 1, are normally assumed as the most important to be considered to study quality of life.
Πρόκειται για κλασικούς συντελεστές στους οποίους στηρίχθηκαν πολλές μελέτες και οι οποίοι θα εξεταστούν στο κεφάλαιο 2.1.
They constitute the classical concerns along which many studies has been developed and that will be considered in the chapter 2.1.
1 - Βασικοί συντελεστές της ποιότητας ζωής που εξετάζονται στη βιβλιογραφία.
1 - Main concerns of quality of lifeconsidered in the literature.
Τα νέα σύνορα
The new frontiers
Ο μεταμοντερνισμός και η πολιτιστική μεταστροφή στην ανάλυση των συνθηκών διαβίωσης στις πόλεις
Postmodernism and the cultural shift in the analysis of urban living conditions
Όπως προκύπτει από την τρέχουσα πολιτιστική μεταστροφή στην Γεωγραφία, στην χωροχρονική εξέλιξη οι συνθήκες διαβίωσης έχουν εξεταστεί από πολλές και διάφορες απόψεις.
Urban living conditions have been seen in several different lights in the course of history and in space, as the present cultural shift in Geography indicates.
Οι ευρο^παϊκές πόλεις έχουν συνειδητοποιήσει τα διάφορα προβλήματα και τις διαστάσεις της ποιότητας ζωής σε διάφορες χρονικές στιγμές και σε διάφορα έθνη, στηριζόμενες κυρίως στις απαιτήσεις που αφορούσαν την αστική διοίκηση.
European cities have become conscious of different problems and dimensions of life quality in different periods of time and in various nations, depending mainly on the demands for urban governance.
Τον περασμένο αιώνα, οι κανόνες σχεδιασμού ανταποκρίνονταν σε κινδύνους για την υγεία και στην αρχή του τρέχοντος αιώνα υπήρχε ακόμη ενδιαφέρον για τα πρότυπα υγιεινής στα σχέδια και την ανάλυση της διαβίωσης στις πόλεις (Benevolo 1993).
Planning regulations responded to health risks in the last century, and there was still an interest in hygiene standards in planning and the analysis of urban life at the beginning of the present century (Benevolo 1993).
Κατά τη μεταπολεμική περίοδο ανασυγκρότησης και το φυσικό σχεδιασμό της αξιοποίησης της γης, η έμφαση μετατοπίστηκε προς την χρήση της γης, τις υποδομές και τις αστικές διευκολύνσεις -όπως οι περιοχές πρασίνου, η διευκόλυνση της χρήσης της γης, η εκπαίδευση, η κοινωνική πρόνοια και τα σχετικά χωροταξικά πρότυπα.
During the postwar period of reconstruction and then physical land-use planning, emphasis shifted towards land use, infrastructure and urban amenities - such as green areas, service land use, education, welfare and related space standards.
Τα στοιχεία αυτά έχουν περιέλθει σήμερα σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τις ανησυχίες της πόλης της περιόδου του μεταμοντερνισμού.
These are now left to the background in the current concerns of the postmodern city.
Η επανεπινόηση της παράδοσης και το ενδιαφέρον για τον παγκόσμιο τουρισμό επέφεραν μια πολιτιστική }ΐεταστροφή στις αστικές μελέτες.
The re-invention of tradition and interest on global tourism have created a cultural shift in urban studies.
Μια από τις πρώτες εντυπωσιακές εργασίες αυτής της νέας παράδοσης είναι η ανάλυση του Schorske (1981) για τη Βιέννη, όπου ο συγγραφέας εξετάζει θέματα που αφορούν την ποιότητα ζωής από την κατασκευή της Ringstrasse έως τις δυνάμεις που διαμορφώνουν το πολιτιστικό τοπίο της πόλης αυτής, η οποία αναλύεται πλέον ως έργο τέχνης, απεικόνιση και κείμενο που θεωρείται ότι είναι διαφορετικό για τον κάθε χρήστη η το κάθε προϊόν της.
One of the first impressive works in this new tradition, is Schorske's (1981) analysis for Vienna, discussing themes of life quality from the creation of the Ringstrasse to the forces shaping the cultural landscape of this city.
Την κατεξοχήν βάση αυτής της μεταστροφής προς τις πολιτιστικές και ανθρωπιστικές αναζητήσεις αποτελεί το πέρασμα από τον πολεοδομικό σχεδιασμό στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και το ενδιαφέρον για την απότομη ανάπτυξη των πόλεων, την ανταγωνιστικότητα, αλλά και για τη βιωσιμότητα.
The city is now analysed as a work of art, a representation and a text, which is considered as different for the different users and produces in it. The hard base of this turn to cultural and humanistic explorations, is the shift from planning to design and the concern for urban boosterism, competitiveness, but also sustainability.
Με την εντατικοποίηση του αστικού ανταγωνισμού που παρατηρήθηκε στην ΕΕ τη δεκαετία του 90, άρχισαν να προβάλλονται νέες διαστάσεις των συνθηκών διαβίωσης στις πόλεις (Bailly κ.α. 1996; Jensen Butler κ.α. 1996).
New dimensions of urban living conditions are brought to the foreground as urban competition intensifies in the EU during the 1990s (Bailly et al. 1996; Jensen Butler et al. 1996).
Η πολιτιστική μεταστροφή στον τομέα της γεωγραφίας και των πολεοδομικών μελετών οδηγεί στην αναζωογόνηση μιας ερευνητικής παράδοσης του αστικού τοπίου η οποία αναπτύχθηκε μακριά από ενδιαφέροντα που αφορούσαν τη διοίκηση των πόλεων, που σήμερα όμως τείνει να προσεγγίσει.
The cultural turn in Geography and Urban studies, resurrects a tradition of research on the urban landscape, which has developed at a distance from urban governance concerns, but now tends to approach them.
Η παράδοση αυτή ήταν ελαφρώς διαφορετική σε κάθε μια από τις μεταπολεμικές δεκαετίες.
This tradition was distinctly different during each of the postwar decades.
Στη δεκαετία του 1960, ο αντιμοντερνιστής Lowentlial (1961), με τις «προσωπικές γεωγραφίες» του,
In the 1960s, the anti-modernist Lowenthal (1961) with his "personal geographies" was much appreciated in urban landscape research (Jackson 1989: 20).
■18- έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησιις στο χώρο της έρευνας του αστικού τοπίου (Jackson 1989: 20).
These gradually dominated the scene, in parallel with environmental concerns in Geography.
Η πολιτιστική μεταστροφή κερδίζει, αργά, έδαφος κατά τα τέλη της δεκαετίας του 70, όταν πολιτιστικοί γεωγράφοι, όπως οι Ley και Samuels (1978), Tiian (1977), Gregory (1978) καθιερώνουν την έννοια «ανθρώπινη μεσολάβηση» και μεταλλάσσουν την Ανθρωπογεωγραφία και την πρακτική της αστικής διοίκησης.
The cultural shift gains ground, slowly, during the late 1970s, when cultural geographers such as Ley and Samuels (1978), Tuan (1977), Gregory (1978) introduce the concept of "human agency" and transform Human Geography and the practice of urban governance.
Η ανάλυση του τοπίου ξεκινά από τον υποκειμενισμό και την αφαιρετική σκέψη του Lowenthal (1961) και στρέφει την προσοχή της στη διυποκειμενικότητα και την ανθρώπινη δημιουργικότητα.
Landscape analysis departs from Lowenthal's (1961) subjectivism and reductionism, and turns its attention to inter-subjectivity and human creativity.
Λυτό αντανακλάται στην εγκατάλειψη της πολιτικής από την κορυφή προς τη βάση σε ό,τι αφορά τη ρύθμιση της ποιότητας ζωής.
This is reflected in the departure from top-down policy in the regulation of the quality of life.
Ο παράγων κοινός άνθρωπος εισέρχεται δυναμικά στο σκηνικό.
The grass-roots factor enters the scene, forcefully.
Σε μια καθυστερημένη ενσωμάτωση ιδεών από τον Berger (1972) τονίζεται ότι τα υλικά τοπία δεν είναι ουδέτερα, αλλά αντανακλούν σχέσεις εξουσίας και κυρίαρχους «τρόπους θεώρησης» (Zukin 1991).
A belated incorporation of ideas by Berger (1972) stresses that material landscapes are not neutral, but reflect relations of power and dominant "ways of seeing" (Zukin 1991).
Επίσης, είναι σχηματισμένα από εκπροσωπήσεις και ιδανικές μορφές στη ζωγραφική, στην ποίηση, αλλά και στον ακαδημαϊκό λόγο (Cosgrove and Daniels, 1988).
They are also constructed by representations and ideal versions in painting, poetry, but also academic discourse (Cosgrove and Daniels, 1988).
Ωστόσο, η ένταση μεταξύ δομής και ανθρώπινης μεσολάβησης εξακολουθεί να είναι έντονη.
In the 1980s, Harvey (1985) "reads" the landscape of capitalism within a definition of culture as sets of shared meanings, which are expressed in social practices in localities.
Τη δεκαετία του 80, ο Harvey (1985) "αναγιγνώσκει" το τοπίο του καπιταλισμού ορίζοντας τον πολιτισμό ως μια σειρά από κοινές απόψεις, οι οποίες εκφράζονται με τη μορφή κοινωνικών πρακτικών σε τοπική κλίμακα.
The related school of landscape analysis is interested in how the globalisation of cultural production and consumption, influences the relationships between cultural identity,
Η συγγενής σχολή της ανάλυσης του τοπίου ενδιαφέρεται για τον τρόπο με τον οποίο η παγκοσμιοποίηση της πολιτιστικής παραγωγής και κατανάλωσης επηρεάζει τις σχέσεις _BAR_.ιεταξύ πολιτιστικής ταυτότητας, απόψεων και τόπου (McDowell 1994: 146).
meaning, and place (McDowell 1994: 146).
Οι οπαδοί της αναλύουν τις διαδικασίες με τις οποίες τα σύμβολα, οι ιεροτελεστίες, η συμπεριφορά και οι καθημερινές κοινωνικές πρακτικές καταλήγουν να διαμορφώνουν μια σειρά κοινών απόψεων, που σε μεγάλο βαθμό έχουν τοπικό χαρακτήρα.
They analyse the processes by which symbols, rituals, behaviour and everyday social practices end up in a shared set of meanings, which to a large extent are place-specific.
Τα ενδιαφέροντα της σχολής αυτής είναι περισσότερο κοινωνικά παρά ανθρωπιστικά, ενώ ο στόχος της είναι οι κοινωνικοί διαχωρισμοί στις πόλεις.
Social rather than humanistic concerns predominate in this school, and social divisions in the city are targeted.
Η «ανάγνωση» μοντέρνων τοπίων στα τέλη της δεκαετίας του 80 συνθέτει τις τάσεις αυτές, προσφέροντας παράλληλα μια προσέγγιση με βάση μεταμοντέρνες απόψεις και μεθόδους (Jackson 1989, Duncans 1988-90, Agnew 1989, Harvey 1989, Soja 1989, Shields 1991, Ford 1991, Mohanty 1991).
The "reading" of modernist landscapes in the late 1980s synthesises these tendencies and in parallel introduces approaches which use postmodern views and approaches (Jackson 1989, Duncans 1988-90, Agnew 1989, Harvey 1989, Soja 1989, Shields 1991, Ford 1991, Mohanty 1991).
Μοντερνισμός σήμαινε δημιουργία ζωνών, πολεοδομικούς κανόνες, χωροταξία.
It draws a sharp division from the modernization ethic in urban analysis and governance, which used to stress the values of order in the city.
Τα στοιχεία αυτά είχαν αποτελέσει πρόσφατα στόχο επιθέσεων των οπαδών του μεταμοντέρνου αστικού περιβάλλοντος, με την επανεμφάνιση των εργασιών των Jacobs (1961), Lynch (1960), και άλλων (βλέπε Ellin 1996).
Modernism meant zoning, building regulations, order in space. These have recently become the targets of attack by proponents of postmodern urban environments, with the resurrection of work by Jacobs (1961), Lynch (1960), and others (see Ellin 1996).
Η σχολή αυτή τονίζει και ενθαρρύνει τον κατακερματισμό, το αστικό μωσαϊκό και την ποικιλομορφία των πολιτιστικών διαφορών ως πτυχές που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής στις πόλεις (Harvey 1989, Λεοντίδου 1993, Ellin 1996).
This school stresses and encourages fragmentation, urban mosaics and the colourfulness of cultural difference as the aspects that improve urban quality of life (Harvey 1989, Leontidou 1993, Ellin 1996).
Την περίοδο του μοντερνισμού, η πολεοδομική θεωρία επικρίθηκε ως εθνοκεντρική, επειδή δεν κάλυπτε πόλεις που ακολούθησαν διαφορετική εξελικτική τροχιά από τις πόλεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
During the period of modernism, urban theory was criticized as ethnocentric, in that it left out cities that have experienced different development trajectories than those of Europe and the USA.
Ιδιαιτέρως οι πόλεις της Νότιας Ευρώπης δεν είχαν την ίδια εξέλιξη ή διάρθρωση με τις αγγλοαμερικανικές πόλεις (Λεοντίδου 1990, 1996α).
Cities of Southern Europe in particular, have not followed the development or shown the structure found in Anglo-American cities (Leontidou 1990, 1996a).
Ερευνητές από τον πυρήνα της Ευρώπης και των 11 ΠΑ εξέφραζαν συχνά συγκεχυμένες απόψεις όταν αντιμετώπιζαν τις ιδιαιτερότητες των μεσογειακών πόλεων της Ευρώπης και πέραν αυτής: τα χαρακτηριστικά τους αποτελούσαν πρόκληση για το μοντερνισμό.
Researchers from the core of Europe and the USA often expressed confusion facing the particularities of Mediterranean cities in Europe and beyond: their characteristics defied modernism.
Ορισμένοι ερευνητές απέδιδαν ολοφάνερα στη Ρώμη και την Αθήνα «προκαπιταλιστικά» χαρακτηριστικά (White 1984: 161).
Some researchers blatantly attributed to cities like Rome or Athens a "precapitalist" pattern (White 1984: 161).
Η άποψη αυτή δέχτηκε σφοδρές επικρίσεις από την άποψη της αστικής πολιτικής οικονομίας, που κυριαρχείται από την παραοικονομία (Λεοντίδου 1990), και της θεωρίας του μεταμοντερνισμού (Λεοντίδου 1993, 1996, 1997).
This has been severely criticized in the light of both the urban political economy, dominated by the informal sector (Leontidou 1990), and of postmodern theory (Leontidou 1993, 1996, 1997).
Τώρα, όμως, έχει αποδειχτεί ότι οι πόλεις της Νότιας Ευρώπης παρουσίαζαν για μεγάλο διάστημα τις τάσεις της αποκαλούμενης μεταμοντέρνας αστυφιλίας: μικτή χρήση της γης, ανεπίσημες πολεοδομικές διαδικασίες και κατακερματισμό του χώρου (Λεοντίδου 1990, 1993).
Now, however, it has been established that South European cities have long evidenced traits of what is called postmodern urbanism: mixed land use, informal building procedures, and fragmentation of space (Leontidou 1990, 1993).
Σε τελευταία ανάλυση, είναι μάλλον απατηλό να αναφέρεται κανείς στον «μετα»-μοντερνισμό στην περίπτωση αστικών τοπίων που υπήρξαν για πολύ ^γάλο διάστημα.
In the final end, it is probably deceptive to speak of "posf'-modernism for urban landscapes that have existed for a very long period.
Επρόκειτο απλώς για την ανάπτυξη μιας διαφορετικής μορφής καπιταλισμού στο Νότο και για μια πολιτική οικονομία και μια πολεοδομική δραστηριότητα με μια πολύ πιο εκτεταμένη παραοικονομία απ'ότι συνέβη στη Δυτική και τη Βόρεια Ευρώπη (Λεοντίδου, 1990).
It was just a different form of capitalism developing in the South, and a political economy and building activity with a much more extensive informal sector than in the West and North of Europe (Leontidou, 1990).