natgillin/translations-raw huggingface dataset:
— να καταβάλλουν στους αποσπασμένους εργαζομένους την κατώτατη αμοιβή που καθορίζει η συλλογική σύμβαση εργασίας που ισχύει, εντός του κράτους μέλους υποδοχής, για τις ασκούμενες δραστηριότητες, να καταβάλλουν, για κάθε εργαζόμενο, εργοδοτικές εισφορές ως «ένσημα κακοκαιρίας» και «ένσημα πίστεως» και να χορηγούν σε κάθε εργαζόμενο ατομικό δελτίο,
— to pay its workers the minimum remuneration applicable to their activities fixed by the collective labour agreement in force in the host Member State, to pay in relation to each worker employers' contributions in respect of "timbres-intempéries" and "timbres-fidélité", and to issue each worker with an individual record;
— να καταρτίζουν κανονισμό εργασίας, ειδικό μητρώο προσωπικού και, για κάθε αποσπασμένο εργαζόμενο, ατομική κατάσταση μισθοδοσίας,
— to draw up labour regulations, a special staff register and, in respect of each worker deployed, an individual account;
— να τηρούν και να φυλάσσουν τα συνδεόμενα με τη σχέση εργασίας έγγραφα (μητρώο προσωπικού και ατομική κατάσταση μισθοδοσίας) των εργαζομένων που είναι αποσπασμένοι στο κράτος μέλος υποδοχής όπου εκτελούνται οι εργασίες στην εντός του εν λόγω κράτους κατοικία φυσικού προσώπου το οποίο τηρεί τα εν λόγω έγγραφα ως εντολοδόχος ή προστηθείς, ενώ οι επιχειρήσεις αυτές υπόκεινται ήδη σε παρόμοιες από πλευράς σκοπού υποχρεώσεις, για τους ίδιους εργαζομένους και για τις ίδιες περιόδους δραστη­ριότητας, στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένες.
— to arrange for the social documents (staff register and individual accounts) relating to the workers deployed in the host Member State where the works are carried out to be kept and retained at the residence, in that host Member State, of a natural person who is to keep those documents as its agent or servant, in circumstances where that undertaking is already subject, in the Member State in which it is established, to requirements which are comparable as regards their objective and which relate to the same workers and the same periods of activity.
Η Βελγική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η ερμηνεία των άρθρων 59 και 60 της Συνθήκης πρέπει να εμπνέεται από τις διατάξεις της οδηγίας 96/71/ΕΚ του Ευρω­παϊκού Κοινοβουλίου καιτου Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 1996, σχετικά με την απόσπαση εργαζομένων στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών (ΕΕ 1997, L 18, σ.
The Belgian Government submits that Articles 59 and 60 of the Treaty should be interpreted in the light of Directive 96/71/EC of the European Parliament and of the Council of 16 December 1996 concerning the posting of workers in the framework of the provision of services (OJ 1997 L 18, p.
1), στο μέτρο που η οδηγία αυτή συνιστά το νυν ισχύον κοινοτικό δίκαιο όσον αφορά τους επιτακτικούς κανόνες ελάχιστης προστασίας και το κωδικοποιεί.
1), inasmuch as that directive gives concrete expression to, and codifies, the current state of Community law relating to mandatory rules for the provision of minimum protection.
Όμως, οι διατάξεις της οδηγίας 96/71 δεν είχαν ακόμα τεθεί σε ισχύ κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης.
Directive 96/71 was not in force at the time when the matters in the main proceedings took place.
Ωστόσο, το κοινοτικό δίκαιο δεν αποκλείει τη δυνατότητα να λάβει το αιτούν δικαστήριο υπόψη, σύμφωνα με αρχή του ποινικού του δικαίου, τις ευνοϊκότερες διατάξεις της οδηγίας 96/71 κατά την εφαρμογή του εσωτερικού δικαίου, έστω και αν το κοινοτικό δίκαιο δεν συνεπάγεται τέτοια υποχρέωση (βλ. απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 1998, C­230/97, Awoyemi, Συλλογή 1998, σ. 1­6781, σκέψη 38).
However, Community law does not prevent the national court from taking account, in accordance with a principle of its criminal law, of the more favourable provisions of Directive 96/71 for the purposes of the application of national law, even though Community law imposes no obligation to that effect (see Case C-230/97 Awoyemi [1998] ECR I - 6781, paragraph 38).
Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα που υποβλήθηκε σε αμφότερες τις υποθέσεις και αφορά τον χαρακτηρισμό, στο βελγικό δίκαιο, των επιδίκων διατάξεων ως νόμων δημοσίας τάξεως και ασφάλειας, με την έκφραση αυτή πρέπει να νοούνται οι εθνικές διατάξεις η τήρηση των οποίων κρίνεται πρωταρχικής σημασίας για τη διαφύλαξη της πολιτικής, κοινωνικής ή οικονομικής οργανώσεως του συγκεκριμένου κράτους μέλους, ούτως ώστε να επιβάλλεται η τήρηση τους από όλα τα πρόσωπα που βρίσ­κονται επί του εδάφους του κράτους μέλους αυτού ή σε κάθε έννομη σχέση που εντοπίζεται εντός του κράτους αυτού.
As regards the second question referred in each of the two cases, concerning the classification of the provisions at issue as publicorder legislation under Belgian law, that term must be understood as applying to national provisions compliance with which has been deemed to be so crucial for the protection of the political, social or economic order in the Member State concerned as to require compliance therewith by all persons present on the national territory of that Member State and all legal relationships within that State.
31 Ο χαρακτηρισμός των εθνικών κανόνων ως ανηκόντων στην κατηγορία των νόμων δημοσίας τάξεως και ασφάλειας δεν τους απαλλάσσει από την τήρηση των διατά­ξεων της Συνθήκης, άλλως θα παραβιάζονταν οι αρχές της υπεροχής και της ομοιόμορφης εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου.
31 The fact that national rules are categorised as publicorder legislation does not mean that they are exempt from compliance with the provisions of the Treaty; if it did, the primacy and uniform application of Community law would be undermined.
Ι­8512
I - 8512
δίκαιο μόνο στο πλαίσιο των ρητώς προβλεπομένων στη Συνθήκη εξαιρέσεων από τις κοινοτικές ελευθερίες και μόνον εφόσον υφίστανται επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος.
ARBLADE AND OTHERS into account by Community law only in terms of the exceptions to Community freedoms expressly provided for by the Treaty and, where appropriate, on the ground that they constitute overriding reasons relating to the public interest.
Δεν αμφισβητείται, αφενός, ότι οι Arblade και Leloup, εγκατεστημένοι στη Γαλλία, μετακινήθηκαν, υπό την έννοια των άρθρων 59 και 60 της Συνθήκης, σε άλλο κράτος μέλος, εν προκειμένω στο Βέλγιο, προκειμένου να ασκήσουν εκεί δραστηριότητες προσωρινού χαρακτήρα και, αφετέρου, ότι οι δραστηριότητες τους δεν είναι στραμμένες ολοσχερώς ή κυρίως προς το τελευταίο αυτό κράτος με σκοπό να αποφύγουν οι ανωτέρω την εφαρμογή των κανόνων που θα εφαρμόζονταν σ' αυτούς σε περίπτωση που ήταν εγκατεστημένοι στο έδαφος αυτού του κράτους.
It is common ground, first, that Arblade and Leloup, who are established in France, moved, within the meaning of Articles 59 and 60 of the Treaty, to another Member State, namely Belgium, in order to carry on activities of a temporary nature there and, second, that their activities are not wholly or principally directed towards the latter State with a view to avoiding the rules which would apply to them if they were established within its territory.
Ακόμα και ελλείψει εναρμονίσεως στον τομέα αυτόν, η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, ως θεμελιώδης αρχή της Συνθήκης, μπορεί να περιοριστεί μόνον από ρυθμίσεις δικαιολογούμενες από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος και εφαρμοζό­ μενες σε κάθε πρόσωπο ή επιχείρηση που ασκεί δραστηριότητα στο έδαφος του κράτους όπου παρέχονται οι υπηρεσίες, εφόσον το συμφέρον αυτό δεν διασφαλί­ζεται από τους κανόνες στους οποίους υπόκειται ο παρέχων τις υπηρεσίες εντός του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 17ης Δεκεμβρίου 1981, 279/80, Webb,­ Συλλογή 1981, σ. 3305, σκέψη 17· της
Even if there is no harmonisation in the field, the freedom to provide services, as one of the fundamental principles of the Treaty, may be restricted only by rules justified by overriding requirements relating to the public interest and applicable to all persons and undertakings operating in the territory of the State where the service is provided, in so far as that interest is not safeguarded by the rules to which the provider of such a service is subject in the Member State where he is
26ης Φεβρουαρίου 1991, C­180/89, Επιτροπή κατά Ιταλίας, Συλλογή 1991, σ. 1­709, σκέψη 17, και C­198/89, Επιτροπή κατά Ελλάδος, Συλλογή 1991, σ.
The application of national rules to providers of services established in other Member States must be appropriate for securing the attainment of the objective which they pursue and must not go beyond what is necessary in order to attain it (see, in particular, Säger, paragraph 15, Case C-19/92 Kraus v Land Baden-Württemberg [1993] ECR I-1663, paragraph 32, Case C-55/94 Gebhard v Consiglio dell'Ordine degli Avvocati e Procurati di Milano [1995] ECR I-4165, paragraph 37, and Guiot, cited above, paragraphs 11 and 13).
1­727, σκέψη 18, καθώς και προμνησθείσες αποφάσεις Säger, σκέψη 15, Vander Elst, σκέψη 16, και Guiοt, σκέψη 11).
The overriding reasons relating to the public interest which have been acknowledged by the Court include the protection of workers (see Webb, cited above, paragraph 19, Joined Cases 62/81 and 63/81 Seco v EVI [1982] ECR 223, paragraph 14, and Case C-113/89 Rush Portuguesa [1990] ECR I-1417, paragraph 18), and in particular the social protection of workers in the construction industry (Guiot, paragraph 16).
1­1663, σκέψη 32· απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 1995, C­55/94, Gebhard, Συλλογή 1995, σ. 1­4165, σκέψη 37, και προμνησθείσα απόφαση Guiot, σκέψεις 11 και 13).
By contrast, considerations of a purely administrative nature cannot justify derogation by a Member State from the rules of Community law, especially where the derogation in question amounts to preventing or restricting the exercise of one of the fundamental freedoms of Community law (see, in particular, Case C-18/95 Terhoeve [1999] ECR I-345, paragraph 45).
38 Πάντως, οι επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος που δικαιολογούν τις ουσια­στικές διατάξεις ορισμένης ρυθμίσεως μπορούν να δικαιολογήσουν και τα μέτρα ελέγχου που είναι αναγκαία προς εξασφάλιση της τηρήσεως των διατάξεων αυτών (βλ., υπ' αυτό το πνεύμα, προμνησθείσα απόφαση Rush Portuguesa, σκέψη 18).
However, overriding reasons relating to the public interest which justify the substantive provisions of a set of rules may also justify the control measures needed to ensure compliance with them (see, to that effect, Rush Portuguesa, cited above, paragraph 18).
Ι­8514
I - 8514
Συνεπώς, πρέπει να εξεταστεί διαδοχικώς αν οι επιταγές εθνικής ρυθμίσεως όπως η επίδικη στην κύρια δίκη συνεπάγονται αποτελέσματα περιοριστικά της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και, ενδεχομένως, αν, στον συγκεκριμένο τομέα δραστηριότη­τας, επιτακτικοί λόγοι απτόμενοι του γενικού συμφέροντος δικαιολογούν τέτοιους περιορισμούς της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.
39 It is therefore necessary to consider, in turn, whether the requirements imposed by national rules such as those at issue in the main proceedings have a restrictive effect on freedom to provide services, and, if so, whether, in the sector under consideration, such restrictions on freedom to provide services are justified by overriding reasons relating to the public interest.
Αν όντως συντρέχει τέτοια περίπτωση, θα πρέπει, επιπλέον, να εξεταστεί μήπως αυτό το συμφέρον διασφαλί­ζεται ήδη από τους κανόνες του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος ο παρέχων τις υπηρεσίες και μήπως το ίδιο αποτέλεσμα μπορεί να επιτευχθεί με λιγότερο δεσμευτικούς κανόνες (βλ,, μεταξύ αλλων, προμνησθείσες αποφάσεις Säger, σκέψη15, Kraus, σκέψη 32, Gebhard, σκέψη 37, Guiot, σκέψη 13, και Reisebüro Broede, σκέψη 28).
If they are, it is necessary, in addition, to establish whether that interest is already protected by the rules of the Member State in which the service provider is established and whether the same result can be achieved by less restrictive rules (see, in particular, Säger, paragraph 15, Kraus, cited above, paragraph 32, Gebbara, cited above, paragraph 37, Guiot, cited above, paragraph 13, and Reisebüro Broede, cited above, paragraph 28).
— η καταβολή της κατώτατης αμοιβής,
— payment of the minimum remuneration,
— η καταβολή εισφορών για «ένσημα κακοκαιρίας» και «ένσημα πίστεως» καθώς και η κατάρτιση ατομικών δελτίων,
— payment of contributions to the 'timbresintempéries' and 'timbresfidélité' schemes and the drawing-up of individual records,
— η τήρηση των συνδεομένων με τη σχέση εργασίας εγγράφων και
— the keeping of social documents, and
— η φύλαξη των συνδεομένων με τη σχέση εργασίας εγγράφων.
— the retention of social documents.
Επί της καταβολής της κατώτατης αμοιβής
Payment of the minimum remuneration
41 Όσον αφορά την υποχρέωοη του παρέχοντος υπηρεσίες εργοδότη να καταβάλει στους αποσπασμένους υπαλλήλους του την κατώτατη αμοιβή που καθορίζεται από συλλογική σύμβαση εργασίας ισχύουσα εντός του κράτους μέλους υποδοχής για τις συγκεκριμένες δραστηριότητες, πρέπει να υπομνησθεί ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν κωλύει τα κράτη μέλη να επεκτείνουν το πεδίο εφαρμογής της νομοθεσίας τους ή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας περί κατωτάτων μισθών που έχουν συναφθεί από τους κοινωνικούς εταίρους σε κάθε πρόσωπο που παρέχει έμμισθη εργασία, έστω και προσωρινού χαρακτήρα, επί του εδάφους τους, ανεξαρτήτως της χώρας εγκατα­στάσεως του εργοδότη, καθώς και ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν απαγορεύει επίσης στα κράτη μέλη να επιβάλλουν την τήρηση των κανόνων αυτών με τα κατάλληλα μέσα (προμνησθείσες αποφάσεις Seco και Desquenne & Girai, σκέψη 14, Rush Portuguesa, σκέψη 18, και Guiot, σκέψη 12). 42
41 As regards the obligation on an employer providing services to pay his workers the minimum remuneration fixed by a collective labour agreement applying in the host Member State to the activities carried on, it must be recalled that Community law does not preclude Member States from extending their legislation, or collective labour agreements entered into by both sides of industry, relating to minimum wages, to any person who is employed, even temporarily, within their territory, regardless of the country in which the employer is established, and, moreover, that Community law does not prohibit Member States from enforcing those rules by appropriate means (Seco, cited above, paragraph 14, Rush Portuguesa, paragraph 18, and Guiot, paragraph 12).
Επομένως, οι διατάξεις της νομοθεσίας ή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κράτους μέλους οι οποίες εξασφαλίζουν ένα κατώτατο επίπεδο μισθού μπορούν, καταρχήν, να εφαρμοστούν στους εργοδότες που παρέχουν υπηρεσίες επί του εδάφους του κράτους αυτού, ανεξαρτήτως της χώρας όπου είναι εγκατεστημένοι.
It follows that the provisions of a Member State's legislation or collective labour agreements which guarantee minimum wages may in principle be applied to employers providing services within the territory of that State, regardless of the country in which the employer is established.
Ωστόσο, για να δικαιολογεί η παράβαση των διατάξεων αυτών ποινική δίωξη κατά του εγκατεστημένου σε άλλο κράτος μέλος εργοδότη, πρέπει οι διατάξεις αυτές να είναι επαρκώς ακριβείς και προσιτές ούτως ώστε να μην καθιστούν, στην πράξη, αδύνατο ή υπερβολικά δυσχερή τον εκ μέρους του εργοδότη προσδιορισμό των υποχρεώσεων τις οποίες οφείλει να τηρεί.
However, in order for infringement of the provisions in question to justify the criminal prosecution of an employer established in another Member State, those provisions must be sufficiently precise and accessible that they do not render it impossible or excessively difficult in practice for such an employer to determine the obligations with which he is required to comply.
Στην αρμόδια αρχή — και εν προκειμένω στην υπηρεσία εποπτείας της τηρήσεως της βελγικής εργατικής νομοθεσίας — εναπόκειται, όταν μηνύει εργοδότη ενώπιον των διωκτικών αρχών, να αναφέρει επακριβώς και κατηγορηματικώς ποιες είναι οι υποχρεώσεις τις οποίες κατηγορείται ότι δεν τήρησε ο εργοδότης.
It is for the competent authority — in the present case, the Belgian Social Law Inspectorate —, when laying an information before the criminal courts, to state unequivocally the obligations with which the employer is accused of having failed to comply.
Συνεπώς, στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να διαπιστώσει, υπό το φως αυτών των σκέψεων, ποιες είναι οι κρίσιμες διατάξεις του εθνικού του δικαίου οι οποίες μπο­ρούν να εφαρμοστούν σε εργοδότη άλλου κράτους μέλους και, ενδεχομένως, ποιος είναι ο κατώτατος μισθός που αυτές οι διατάξεις καθορίζουν.
Thus, it is for the national court to determine, in the light of those considerations, which of the relevant provisions of its national law are applicable to an employer established in another Member State and, where appropriate, the amount of the minimum wage prescribed by them.
Ι­8516
I - 8516
Συναφώς, η Βελγική και η Αυστριακή Κυβέρνηση θεωρούν ότι τα ωφελήματα που εξασφαλίζονται στους εργαζομένους από τα συστήματα «ενσήμων κακοκαιρίας» και «ενσήμων πίστεως», τα οποία προβλέπει η > » της 28ης Απριλίου 1988, συνι­στούν μέρος των κατωτάτων ετησίων αποδοχών του οικοδόμου κατά την έννοια της βελγικής νομοθεσίας. 46
The Belgian and Austrian Governments consider that the advantages guaranteed to workers by the 'timbresintempéries' and 'timbresfidélité' schemes, as provided for by the CLA of 28 April 1988, constitute part of the minimum annual income of a construction worker within the meaning of the Belgian legislation.
Ωστόσο, από τη δικογραφία προκύπτει, αφενός, ότι μόνον ο Arblade διώκεται διότι δεν κατέβαλε στους εργαζομένους του τον κατώτατο μισθό που προβλέπει η ΣΣΕ της 28ης Μαρτίου 1991 και, αφετέρου, ότι το άρθρο 4, σημείο 1, της ΣΣΕ της 28ης Απ­ριλίου 1988 καθορίζει τις εισφορές για «ένσημα κακοκαιρίας» και «ένσημα πίστεως» βάσει του 100 % των ακαθάριστων αποδοχών του εργάτη.
However, it is apparent from the documents before the Court, first, that it was only Arblade that was prosecuted for failure to pay its workers the minimum wage provided for by the CLA of 28 March 1991 and, second, that Article 4(1) of the CLA of 28 April 1988 fixes the contribution payable in respect of 'timbresintempéries' and 'timbresfidélité' on the basis of 100% of the worker's gross remuneration.
Εφόσον το ποσό που οφείλεται για «ένσημα κακοκαιρίας» και «ένσημα πίστεως» υπολογίζεται δι' αναφοράς στον κατώτατο ακαθάριστο μισθό, το ποσό αυτό δεν μπορεί να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του μισθού.
Since the amount due under the 'timbresintempéries' and 'timbresfidélité' schemes is calculated by reference to the gross minimum wage, it cannot form an integral part of that wage.
Υπό τις συνθήκες αυτές, φαίνεται ότι αποκλείεται — πράγμα το οποίο στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει — να αποτελούν τα ωφελήματα τα οποία εξασφαλίζονται στους εργαζομένους από τα συστήματα «ενσήμων κακοκαιρίας» και «ενσήμων πίστεως» στοιχείο συνυπολογιζόμενο κατά τον καθορισμό του κατωτάτου μισθού του οποίου η μη τήρηση προσάπτεται στον Arblade.
In those circumstances, it would appear — though this is a point for the national court to confirm — that the advantages guaranteed to workers by the 'timbresintempéries' and 'timbresfidélité' schemes cannot constitute an element to be taken into account when determining the minimum wage which Arblade is accused of having failed to pay.
Επί της καταβολής εισφορών για «ένσημα κακοκαιρίας» καθώς και επί της καταρτίσεως ατομικών δελτίων
Payment of the contribution to the 'timbresintempéries' and 'timbresfidélité' schemes and the drawing-up of individual records
Όσον αφορά την υποχρέωση καταβολής εργοδοτικών εισφορών για βελγικά «έν­σημα κακοκαιρίας» και «ένσημα πίστεως», από την απόφαση περί παραπομπής και, ειδικότερα, από τη διατύπωση του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος σε αμφότε­ρες τις υποθέσεις προκύπτει ότι οι Arblade και Leloup υπέχουν ήδη, αν όχι ταυτό­σημες, τουλάχιστον παρόμοιες υποχρεώσεις από πλευράς σκοπού, για τους ίδιους
As regards the obligation to pay employers' contributions to the Belgian 'timbresintempéries' and 'timbresfidélité' schemes, it is apparent from the judgment of the national court, and in particular from the wording of the first question referred in each of the two cases, that Arblade and Leloup are already subject, in the Member State in which they are established, to obligations which, while not
49 Η Βελγική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το αιτούν δικαστήριο δεν επιβεβαίωσε την ύπαρξη τέτοιων υποχρεώσεων εντός του κράτους μέλους εγκαταστάσεως.
The Belgian Government submits that the referring court has not determined the existence of such obligations in the Member State of establishment.
Το Δικαστήριο, ωστόσο, πρέπει να βασιστεί στην υπόθεση που υιοθέτησε το αιτούν δικαστήριο και σύμφωνα με την οποία η παρέχουσα υπηρεσίες επιχείρηση υπόκειται ήδη, εντός του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένη, σε παρόμοιες υποχρεώ­σεις από πλευράς σκοπού.
However, the Court is bound to accept the national court's finding that the undertaking providing the services is already subject, in the Member State in which it is established, to obligations which, because of their objective, are comparable.
50 Εθνική νομοθεσία η οποία υποχρεώνει τον εργοδότη, ο οποίος ενεργεί ως παρέχων υπηρεσίες κατά την έννοια της Συνθήκης, να καταβάλλει εργοδοτικές εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία του κράτους μέλους υποδοχής, επιπλέον των εισφορών που ήδη καταβάλλει στα ασφαλιστικά ταμεία του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημέ­νος, συνιστά περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.
National rules which require an employer, as a provider of services within the meaning of the Treaty, to pay employers' contributions to the host Member State's fund, in addition to those which he has already paid to the fund of the Member State in which he is established, constitute a restriction on freedom to provide services.
Πράγματι, μια τέτοια υποχρέωση συνεπάγεται επιπλέον έξοδα και διοικητικές και οικονομικές επι­βαρύνσεις για τις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να μην αντιμετωπίζουν ίσες συνθήκες ανταγωνισμού σε σχέση προς τους εργοδότες που είναι εγκατεστημένοι στο κράτος μέλος υποδοχής και να αποθαρρύνονται έτσι να παρέχουν υπηρεσίες εντός του κράτους μέλους υποδοχής.
Such an obligation gives rise to additional expenses and administrative and economic burdens for undertakings established in another Member State, with the result that such undertakings are not on an equal footing, from the standpoint of competition, with employers established in the host Member State, and may thus be deterred from providing services in the host Member State.
51 Πρέπει να γίνει δεκτό ότι το γενικό συμφέρον που άπτεται της κοινωνικής προ­στασίας των εργαζομένων στον οικοδομικό τομέα και του ελέγχου της τηρήσεως της, λόγω των ιδιαιτέρων συνθηκών που επικρατούν στον τομέα αυτόν, μπορεί να αποτελέσει επιτακτικό λόγο δικαιολογούντα την επιβολή, στον εγκατεστημένο σε άλλο κράτος μέλος εργοδότη που παρέχει υπηρεσίες εντός του κράτους μέλους υποδοχής, υποχρεώσεων δυναμένων να συνιστούν περιορισμούς της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.
51 It must be acknowledged that the public interest relating to the social protection of workers in the construction industry and the monitoring of compliance with the relevant rules may constitute an overriding requirement justifying the imposition on an employer established in another Member State who provides services in the host Member State of obligations capable of constituting restrictions on freedom to provide services.
Δεν συντρέχει, ωστόσο, τέτοια περίπτωση όταν οι εργαζόμενοι του εν λόγω εργοδότη, οι οποίοι εκτελούν προσωρινώς εργασίες εντός του κράτους μέλους υποδοχής, απολαύουν της ιδίας ή κατ' ουσίαν συγκρίσιμης προστασίας δυνάμει των υποχρεώσεων τις οποίες ο εργοδότης ήδη υπέχει εντός του κράτους μέλους εγκαταστάσεως του (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, προμνησθείσα απόφαση Guiot, σκέψεις 16 και 17).
However, that is not the case where the workers employed by the employer in question are temporarily engaged in carrying out works in the host Member State and enjoy the same protection, or essentially similar protection, by virtue of the obligations to which the employer is already subject in the Member State in which he is established (see, to that effect, Guiot, paragraphs 16 and 17).