natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κοντά σ'αυτούς, οι τομείς του θεσμικού δικαίου (4 αποφάσεις), του εταιρικού δικαίου (3) και των εξωτερικών σχέσεων (2), έδωσαν επίσης στο Δικαστήριο την ευκαιρία να επιλύσει, κατά το 1990, ζητήματα συνταγματικού χαρακτήρα και μεγάλης οικονομικής σημασίας, συνεχίζοντας έτσι να διαδραματίζει τον δημιουργικό του ρόλο στη διαδικασία της οικονομικής ολοκλήρωσης.
In addition to the above, the areas of the law governing the institutions(4 judgments), company law (3 judgments) and external relations (2 judgments)also provided the Court in 1990 with an opportunity to resolve questions of aconstitutional nature and of major economic importance which enabled it tocontinue to play a constructive role in the process of Europeanintegration. integration.
'Ετσι, από τον τομέα της γεωργίας, αξίζει να επισημανθούν οι αποφάσεις της 11ης Δεκεμβρίου 1990, Spagl (C-189/89) και Pastätter (C­217/89), που εκδόθηκαν κατόπιν αιτήσεων που είχε υποβάλει γερμανικό δικαστήριο.
Thus, in the area of agriculture,mention ought to be made of the judgments of I Il)ecember 1990in CasesC-189189(Spagt)and C-217189(Pastätter)de,liveredlirllort'ing ref'erences {clr preliminary rulings by the Finanzgericht (Finance Court),Munich.
Με τις αποφάσεις αυτές, το Δικαστήριο ακύρωσε σειρά διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) 857/84. του Συμβουλίου, αίροντας έτσι τους περιορισμούς της παραγωγής γάλακτος, στους οποίους υπέκειντο, μετά τη θέσπιση του καθεστώτος πρόσθετης εισφοράς επί του γάλακτος, οι παραγωγοί που είχαν υπαχθεί στο προϊσχύσαν καθεστώς των πριμοδο­τήσεων για τη μη εμπορία ή τη μετατροπή των αγελών, λόγω ακριβώς των δεσμεύσεων που είχαν αναλάβει βάσει του καθεστώτος εκείνου.
Initsdecisions,lhe Courtannulled several provisions of Council Regulation No 857/84/EEC and thereby removed the restrictions on milkproduction which had been imposed, following the introduction of the system ofaddrrional milk levies,on producers involved in the earlier scheme of premiumsfbr non-marketing or conversion, by reasonprecisely of their undertakings in that regard.
Ένα προδικαστικό ερώτημα, που υποβλήθηκε από την Cour de cassation του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, έδωσε στο Δικαστήριο την ευκαιρία να τονίσει τους στενούς δεσμούς που υφίστανται μεταξύ ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και προστασίας και ενημέρωσης των καταναλωτών.
A reference for a preliminary ruling by the Cour de cassation (Court of Cassation)of the Grand Duchy of Luxembourg gave the Court of Justice an opportunity to highlight the close connectionsbetween free movement of goods and theprotcctionof and provisionof informationto the consumer.
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε με αφορμή το ένδικο μέσο που άσκησε μια εταιρεία υπερκαταστημάτων στο Βέλγιο, στην οποία είχε απαγορευτεί, με πράξη λουξεμβουργιανού δικαστηρίου, να διανέμει διαφημιστικά φυλλάδια στο έδαφος του Μεγάλου Δουκάτου, για τον λόγο ότι τα φυλλάδια αυτά περιείχαν προσφορές με μειωμένες τιμές, αναγράφοντας και την παλιά τιμή, πράγμα νόμιμο μεν στο Βέλγιο, αλλ' αντίθετο προς τη λουξεμβουργιανή νομοθεσία περί αθέμιτου ανταγωνισμού.
The question in that case related to a complaint by a company which operatedsupermarkets in Belgium and which had been prohibited by a Luxembourg Courtfrom distributingwithin the Grand Duchy publicity leaflets,on the ground thatsuch leailets contained offers for sale at reduced prices with a reference to theprevious price, somethingwhich was legal in Belgium but which contravened Luxembourg legislation on unfair competition.
Με την απόφαση της 7ης Μαρτίου 1990. GB-INNO (C-362/89), το Δικαστήριο έκρινε ότι, εφόσον το κοινοτικό δίκαιο περί προστασίας των καταναλωτών θεωρεί ως βασικό στοιχείο αυτής της προστασίας την ενημέροοση των καταναλωτών, το άρθρο 30 της Συνθήκης ΕΟΚ δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η εθνική νομοθεσία που απαγορεύει την παροχή ορισμένων πληροφοριών στους καταναλωτές δικαιολογείται από κάποια επιτακτική ανάγκη προστασίας των κατανωλωτοον.
In its judgment of 7 March 1990 in Case C-362188 (GB-INNO), the Court heldthat, since Community law on consumer protection treated the access of consumers to information as one of its primary requirements, Article 30 of the EECTreaty could not be interpreted as meaning that national legislation which deniedconsumers access to certain information could bejustified by mandatory require- ments relating to consumerprotection. protection.
Στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής, η απόφαση της 17ης Μαΐου 1990, Barber (C-262/88), διέλυσε τις αμφιβολίες που υπήρχαν ως προς το uv το άρθρο 119 της Συνθήκης ΕΟΚ εφαρμόζεται επί συντάξεων που καταβάλλονται από ιδκϋτικά επαγγελματικά συστήματα, καθώς και ως προς το αν χωρούν εν προκειμένω εξαιρέσεις από την αρχή της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικοον εργαζομένου.
In the area of social policy, the judgment of 17 May 1990 in Case C-262188(Barber) resolved doubts as to the application of Article 119 of the EEC Treaty topensions paid by private occupational pension funds, as well as doubts on theadmissibility of exceptionsto the principle of equal treatment of male and femaleworkers in this area.
Με την απόφαση αυτή, συγκεκριμένα, που εκδόθηκε επί προδικαστικών ερωτημάτοον που είχε υποβάλει το Court of Appeal του Λονδίνου, το Δικαστήριο δέχτηκε ότι οι αποζημιώσεις που χορηγούνται σε εργαζόμενο σε περίπτωση απολύσεως του για οικονομικούς λόγους, καθώς και οι συντάξεις που καταβάλλονται από ιδκοτικά
In its ruling on questionsreferred by the Court of Appeal in London,the Court of Justice held that the compensationgranted to a worker on being declaredredundant, as well as the pensions paid by private pension funds, came within the t4
Στον ίδιο τομέα, αλλά τη φορά αυτή κατ' αίτηση του Hoge Raad der Nederlanden και σχετικά με την άρνηση του εργοδότη να προσλάβει έγγυο γυναίκα, το Δικαστήριο αποφάνθηκε επί της εκτάσεως της αρχής της ίσης μεταχείρισης, που διατυπώνεται στα άρθρα 2 και 3 της οδηγίας 76/207/ΕΟΚ.
In the same area, but this time on request from the Hoge Raad der Nederlanden(Supreme Court of the Netherlands) and in respect of the refusal by an employer to engage a pregnant woman, the Court was called on to deliver a ruling on thescope of the principle of equal treatment set out in Articles 2 and 3 of Directive76t207 1EEC.
Έτσι, με την απόφαση της 8ης Νοεμβρίου 1990. Dekker (C-177/88), το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο εργοδότης πλήττει ευθέως την αρχή αυτή, αν αρνείται να συνάψει σύμβαση εργασίας με υποψήφια την οποία είχε κρίνει κατάλληλη προς άσκηση της περί ης πρόκειται δραστηριότητας, όταν η άρνηση αυτή στηρίζεται στις ενδεχόμενες ζημιογόνες συνέπειες που θα είχε γι' αυτόν η πρόσληψη αυτή.
Thus, in its judgment of 8 November 1990 in Case C-177 88 {Dekker)the Courtruled that an employer was in direct contraventionof that principle if he refused to enter into a contract of employment with a candidatewhom he had decidedwas suitable for the post in question, where such refusal was based on the possibleadverse consequences which such an engagement might entail for him.
Ένα προδικαστικό ερώτημα, το οποίο υπέβαλε το Tribunal administratif de Papeete ως προς την ερμηνεία της αποφάσεως 86/283 του Συμβουλίου, περί συνδέσεως των υπερπόντιων χωρών και εδαφών με την ΕΟΚ, έδωσε στο Δικαστήριο την αφορμή για να προσδιορίσει την έκταση των αρμοδιοτήτων του.
A preliminary reference from the Tribunal administratif (Administrative Court),Papeete, on the interpretation of Council Decision861283_BAR_EEC on the associationof overseas countries and territories with the EEC presented the Court with anopportunity to definethe scope of its own jurisdiction.
Με την απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 1990, Kaefer KUI Procacci (C-100/89), το Δικαστήριο έκρινε εαυτό αρμόδιο να αποφανθεί επί του ερωτήματος που του έθετε το δικαστήριο της Πολυνησίας, απορρίπτοντας έτσι την αντίθετη άποψη της Κυβέρνη­σης του Ηνωμένου Βασιλείου.
Initsrulingof12 December 1990 in Joined CasesC-100 and C-101/89 ( K a e fer- P r o cac c) , the Court held that it had jurisdiction to decidethe questionreferred by the Polynesiancourt, thereby rejecting the oppositeview put forwardby the United Kingdom.
Αυτό το τελευταίο είχε υποστηρίξει συγκεκριμένα, με τις γραπτές του παρατηρήσεις, ότι η διάκριση που διατυπώνεται στο άρθρο 227 της Συνθήκης ΕΟΚ μεταξύ υπερπόντιων διαμερισμάτων αφενός και υπερπόντιων χωρών και εδαφών αφετέρου καθιστά το τέταρτο μέρος της Συνθήκης αυτής lex specialis εφαρμοστέα στις υπερπόντιες χώρες και εδάφη, αποκλείοντας τις λοιπές διατάξεις της Συνθήκης, πλην ρητής παραπομπής· κατέληγε έτσι στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 177 δεν είχε εφαρμογή στις υπερπόντιες χώρες και εδάφη.
In its written observations,the United Kingdom had contendedthat the distinction drawn in Article 227 of the EEC Treaty between overseas departments andoverseas countries and territories meant that Part Four of the Treaty constituted alex specialis applicable to the overseas countries and territories,to the exclusion ofthe other terms of the Treaty, except to the extent that such provisions wereexpressly referred to, and it concludedthat Article 177 did not apply to overseascountriesand territories.
Στον τομέα του θεσμικού δικαίου, το Δικαστήριο φρόντισε και πάλι να προσαρμόσει το δίκαιο αυτό στις μεταβαλλόμενες συνθήκες.
In the area of the law governing the institutions, the Court once against ensured theadaptation of that law to changingcircumstances. circumstances.
Την ώρα δηλαδή που η Ευρώπη προβληματίζεται για την πολιτική ένωση και σκέπτεται να ενισχύσει τη δημοκρατική νομιμοποίηση των ευρωπαϊκών οργάνων, το Δικαστήριο ανοίγει τον δρόμο αναγνωρίζοντας, με την απόφαση της 22ας Μαΐου 1990, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου (C-70/80), και παρά τη σιωπή της Συνθήκης ως προς το ζήτημα αυτό, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορούσε να προσβάλει πράξεις των άλλων κοινοτικών οργάνων, αν έπλητταν τις δικές του αρμοδιότητες.
At a time when Europe is in the process of consideringpolitical union and isintent on reinforcing the democratic legitimacy of the European institutions, the Court of Justice has taken the initiative by recognizing,in its judgment of 22 May1990 in Case C-70/88 (European Parliament v Council), notwithstanding the silenceof the Treaty of Rome on this point, that the European Parliament was entitled tocontest measures adopted by other institutions if such measures placedin questionits own prerogatives.
Με την απόφαση της 19ης Ιουνίου 1990, Factortame (C-213/89), που επίσης ανήκει στον τομέα του θεσμικού δικαίου, το Δικαστήριο προσέθεσε ένα νέο στοιχείο στη νομολογία του σχετικά με την υπεροχή του κοινοτικού δικαίου.
In its ruling of 19 June 1990 in Case C-213/89(Factortame), which also camewithin the area of the law governing the institutions, the Court added a newelement to the principles laid down in its case-law regarding the primacy of Community law.
Συγκεκριμένα, με την απόφαση αυτή, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, αν ένας κανόνας του εθνικού δικαίου μπορούσε να εμποδίσει τον δικαστή, ο οποίος έχει επιληφθεί διαφοράς διεπομένης από το κοινοτικό δίκαιο, να διατάξει προσωρινά μέτρα, προκειμένου να διασφαλίσει την πλήρη αποτελεσματικότητα της δικαστικής αποφά­σεως που αναμένεται να εκδοθεί σχετικά με το υποστατό των δικαιωμάτων που προβάλλονται βάσει του κοινοτικού δικαίου, ο δικαστής αυτός υποχρεούται να καταστήσει τον κανόνα αυτόν ανενεργό.
In this ruling, the Court held that if a rule of national law might prevent anational court, in a case before it concerning Community law, from grantinginterim relief in order to ensurethe full effectiveness of the judgment to be given on the existence of the rights claimedunder Community law, that court is obligedto set aside the application of that rule.
Για να εκτιμηθεί η σημασία της απόφασης αυτής, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τα προδικαστικά ερωτήματα από τα οποία ανέκυψε υποβλήθηκαν από το House of Lords και ότι, βάσει του παλιού κανόνα του common law, ότι κανένα μέτρο δεν μπορεί να διαταχθεί κατά του Στέμματος, τα βρετανικά δικαστήρια δεν έχουν την εξουσία να διατάσσουν την αναστολή, όπως συνέβη στην κύρια υπόθεση, νόμου ψηφισθέντος από το Κοινοβούλιο, ούτε βάσει της φερομένης συγκρούσεως του προς το κοινοτικό δίκαιο.
The importance of this ruling must be considered by bearingin mind that thequestions in the original preliminary reference were referredby the House of Lords and that, pursuant to theold common law rule that a measure could not beordered against the Crown, United Kingdom courts did not have the power toorder the suspension, as was the case in the main proceedings, of a statute passedby Parliament,even on the basis of its allegedinconsistency with Communitylaw.
Τέλος, για να ολοκληρωθεί η σύντομη αυτή ανάλυση της νομολογίας του Δικα­στηρίου, πρέπει να γίνει μνεία δύο Διατάξεων του Προέδρου του Δικαστηρίου της 28ης Ιουνίου και της 12ης Ιουλίου 1990, που εκδόθηκαν στο πλαίσιο προσφυγής που είχε ασκήσει η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με την εν λόγω προσφυγή, η Επιτροπή ζητούσε να αναγνωριστεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ), θεσπίζοντας, με τον νόμο της 30ής Απριλίου 1990, περί διοδίων για τη χρήση των ομοσπονδιακών οδών, μέτρα συνιστώντα διάκριση κατά των μεταφορέων των άλλων κρατών μελών, παρέβη τις κοινοτικές της υποχρεώνεις.
Finally, this short analysisof the case-law of the Court could not end without areference to the two orders of the President of the Court of 28 June and 12 July1990, delivered in the courseof an action brought by the Commission of the European Communities seekinga declaration that the Federal Republic of Germany , in adopting,by way of the Law of 30 April 1990 on charges for the useof federal roads and motorways by heavy goods vehicles, measures whichdiscriminated against transporters from other Member States, had failed to fulfilits obligations under Community law.
Με τις Διατάξεις αυτές, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου, αφού αναγνώρισε ότι η θέση σε ισχύ του νόμου της 30ής Απριλίου, που προβλεπόταν για την 1η Ιουλίου 1990, απειλούσε να προκαλέσει σοβαρές και ανεπανόρθωτες ζημίες στους μεταφορείς των άλλων κρατών μελών, καθώς και στην ανάπτυξη της κοινής πολιτικής μεταφορών, διέταξε την ΟΔΓ να αναστείλει, εν αναμονή εκδόσεως αποφάσεως στην κύρια δίκη και όσον αφορά τα οχήματα τα εγγεγραμμένα στα μητρώα άλλων κρατών μελών, την είσπραξη των προβλεπομένων από τον νόμο αυτό διοδίων.
In those orders, the President of the Court noted that the entry into force of the Law of 30 April, scheduled for I July 1990, gave rise to the risk of serious andirreparable damage for transporters from other Member States and for thedevelopment of the common transport policy, and he accordingly ordered the Federal Republic of Germany to suspendcollection of the road tax provided forby that law, in respect of vehicles registered in other Member States, until suchtime as the judgment in the main proceedings had beendelivered. delivered.
Μέχρι σήμερα, ο γερμανικός νόμος της 30ής Απριλίου 1990 δεν έχει τεθεί σε ισχύ.
The German Law of 30 April 1990 has not as yet enteredinto force.
Ι.
I -
Σειρά πρωτοκόλλου του Δικαστηρίου από τις 7 Οκτωβρίου 1990 (')
Order of precedence in the Court of Justice from 7 October1gg0'
(') Για την προηγούμενη σειρά πρωτοκόλλου, δηλαδή για το δικαστικό έτος από τις 7 Οκτωβρίου 1989 μέχρι τις 6 Οκτωβρίου 1990. βλ.
Gil Carlos Rodriguez Iglesias, President of the First Chamber Manuel Diez de Velasco, President of the Fourth Chamber Francis.Iacobs, First Advocate General
«Σύνοψη των εργασιών του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου κατά το 1988 και το 1989», σ. 143.
Paul Kapteyn, Judge Jean-GuyGiraud, Registrar iForthepreviousorderofprecedence,i.e.forthejudicialyearfromTOctoberlgsgto6Octoberlgg0, see the Syzopsrsof the work oJ'the Court of Justice and the Court of First Instance in 1988 and 1989, atp.141.
Τα μέλη του Δικαστηρίου (κατά σειράν πρωτοκόλλου)
The Members of the Court of Justice(in order of precedence)
Γεννήθηκε στις 10.2.1931. Διευθυντής στο Υπουργείο Δικαιοσύνης' εφέτης ad interim' μέλος της δανικής αντιπροσωπείας στη Συνδιάσκεψη της Χάγης για το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο' δικαστής του Δικαστηρίου από τις 7.10.1979, Πρόεδρος του Δικαστηρίου από τις 7.10.1988.
Born10 trebruary 1931; Director at the Ministryof Justice; Adviserad interim Lo the Court of Appeal; Member of the Danish deiegationto The Hague Conference on Private International Law; Judge atthe Ccrurt of Justice since 7 October 1979, President of the Court of Justice since 7 October 1988.
Γεννήθηκε στις 23.12.1927. Τακτικός καθηγητής του εργατικού δικαίου (Urbino, Bologne, Ρώμη), του συγκριτικού ιδιωτικού δικαίου (Bologne)' μέλος του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου (1976-1981)' γενικός εισαγ­γελέας στο Δικαστήριο (1982-1988), δικαστής από τις 7.10.1988.
Born 23 Decernber L927; Tituiar Prot'essorof Labour Law (Urbino,tsologna, Rome) and Comparative Private Law (Bologna); Member of the Supreme Councii of Magistrates tL 97 68 1) ; Advocate Generaiat the Court of "Iustice(i982-88), Judge at the Court of Justice since
Γεννήθηκε στις 23.7.1916.
Born 23 July
Senior Council, βουλευτής στην Dáil Eireann' Υπουργός Υγείας' υποψήφιος Πρόεδρος' δικαστής του High Court' Chief Justice of Ircland' δικαστής στο Δικαστήριο από τις 16.1.1985.
Minister fbr Heaith; presidential candidate ; Judge of the High Cr:urt; Chief Justise of lreland; Judge at the Court of Justice since
Γεννήθηκε στις 17.3.1936. Εισαγγελέας εφετών Λισσαβώνας' προϊστά­μενος του γραφείου του Υπουργού Δικαιοσύνης' Γενικός Αντεισαγγελέας της Δημοκρατίας' διευθυντής του Γραφείου Ευρωπαϊκού Δικαίου' καθηγητής του κοινοτικού δικαίου (Λισσαβώνα)' δικαστής στο Δικα­στήριο από τις 31.1.1986.
Born 17 March i936, Public Prosecutor's 0ffice, Court of Appeal,Lisbon; Chief Executive Assistant to the Minister for Justice;Deputy Public Prosecutor; Heacl of the European Law Office;Professor of Community law (Lisbon); Judge at the Court of Justicesince 3tr Januarv 1986.
Γεννήθηκε στις 26.5.1946.
Born 26 May1946; Assistant Lecturer and Professor(Universitiesof Oviedo and F-reiburg im Breisgau, Universidad Autönoma of Madrid.
Βοηθός και στη συνέχεια καθηγητής (πανε­πιστήμια του Oviedo, του Freibourg της Γερμανίας, στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης, στο Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης και της Γρανάδας)' τακτικός καθηγητής του δημοσίου διε­θνούς δικαίου (Γρανάδα)' δικαστής στο Δικαστήριο από τις 31.1.1986.
Universidad Complutense Madrid and University of Granada); Professor of Public lnternational Law (Granada); Judge atthe Court of Justice since 31 Januarv 1986.
Γεννήθηκε στις 22.5.1926.
Iustice since 7 October 1988.
Γεννήθηκε στις 8.6.1939. Barrister' υπάλληλος στη γραμματεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εισηγητής στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα J.
Born I "lune 1939; Rarrister; Official in the Secretariat of the European flornmission of Human Rights; Legal Secretary to Advo- cate fieneral J.-P" Warner; Profbssor of European Law (King's Coilege Lonclon); Advocate General at the Court of Justice since
Ρ.
7 October 1988.
Γεννήθηκε το 1930.
Born 1930; tsarrister, Master nf the Bench and subsequentlyTreas- Treas- urer, Gray's Inn; Queen's tlounsel; Junior Counsel to the Ministryof Labour, Junior and Leading Counsel to the Treasury; Recorder;
Barrister, Master of the Bench και στη συνέχεια Treasurer του Gray's Inn' Queen's Counsel' Junior Counsel στο Υπουρ­γείο Εργασίας, Junior και Leading Counsel το Treasury' Recorder' δικαστής στο High Court (Queen's Bench Division)' πρόεδρος του Employment Appeal Tribunal' επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια του Durham, Cornell (ΗΠΑ), Mercer (ΗΠΑ), King's College, Λονδίνο' γενικός εισαγγελέας στο Δικαστήριο από τις 26.2.1981' δικαστής από τις 7.10.1988.
.fudgeof the High Court (Queen'sBench Division); President of the E,rnplo.yment Appeal Tribunal; Visiting Professor at the Universities of Durham, Clornell ('LJSA), Mercer iUSA) and King's College Lond on ; Advocate General at the Court ol Justice since
Γεννήθηκε το 1919. Δικηγόρος Αθηνών, εισηγητής και στη συνέχεια πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας' σύμβουλος Επικρατείας' πρόεδρος του Δικαστηρίου Αγωγών Κακοδικίας κατά δικαστικών λει­τουργών ανωτέρων και ανωτάτων δικαστηρίων μέλος του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου' γενικός επιθεωρητής των διοικητικών δικαστη­ρίων μέλος του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου' πρόεδρος του Ανωτάτου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών δικαστής στο Δικαστήριο από τις 14.3.1983.
Born I 91 I ; Lawyer (Athens); Auditor and subsequently Junior Judge in the Simvoulio Epikratias (Council of State); State Counsel- lor; Fresident of the Dikastirio Agogon Kakodikias (Special courtfor actions against Judges); Member of the Anotato Idiko Dikastirio(Superior Special Court); General Inspector of Administrative Tri- bunals; Member of the Supreme Council of Magistrates ; Presidentof the Supreme Council of the Ministry of Foreign Affairs; Judge at the Court of Justice since 14 March i983.
Δικαστήριο δικαίου στο πανεπιστήμιο του Saar γενικός εισαγγελέας στ0από τις 12.1.1984.,
Born 5 June 1930; Rechtsanwalt (Lawyer); Notary; Secretary-General of the Christian Democratic Group of the European Parliament; Member of the German Bundestag; Member of the Legal Committee of the Bundestag; Member of the Liaison Committee between the Bundestag and the Bundesrat, the Electoral Committee for the Election of Judges to the Bundesverfassungsgericht(Federal Constitutional Court) and the Foreign Affairs Committee;Chairman of the Committee on European Affairs in the Bundestag;1990 : Honorary Professor of European Law at the lJniversity of the Saarland; Advocate General at the Court of Justice since 12 January1 984.
Γεννήθηκε στις 26.1.1930.
Born 26 January 1930; employed as a Magistrate in the Ministry of
Δικαστικός λειτουργός στο Υπουργείο Δικαι­οσύνης' εδίδαξε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Paris Ι' ανα­πληρωτής διευθυντής του γραφείου του Υπουργού Δικαιοσύνης' πρόε­δρος τμήματος στο Εφετείο Παρισιού' directeur des affaires civiles et du sceau' γενικός εισαγγελέας στο Δικαστήριο από τις 13.2.1984.
President of Chamber at the Cour d'appel, Paris; Head of the Direction des affaires civiles et du sceau: Advocate General at the Court of Justice since 13 trebruary 1984.
Γεννήθηκε στις 17.1.1938. Τακτικός καθηγητής (1974-1984) και καθη­γητής υπό ειδική σχέση (από το 1984), Νομική Σχολή Πανεπιστημίου της Λιέγης (έδρα του δικαίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων)' τακτικός καθηγητής στη βελγική έδρα του King's College του Λονδίνου (1977)' επισκέπτης καθηγητής: Πανεπιστήμιο του Nancy (1971-1978), Europa Instituut του Πανεπιστημίου του Amsterdam (1976-1985), Καθολικό Πανεπιστήμιο της Louvain-la-Ncuvc (1980-1982) και Northwestern Uni­versity του Chicago (1974 και 1983)' εδίδαξε ευρωπαϊκό δίκαιο του ανταγωνισμού στο College d'Europe στην Bruges (1979-1984)' δικαστής στο Δικαστήριο από τις 10.4.1984.
Born 17 January 1 93 8 ; Ordinary Professor (1974-84) and Special Professor (since 1984),tracultö de droit, IJniversit6 de Liöge (Chair of European Community Law); Holder of the Belgian Chair at King's College London (1977); Visiting Professor at the Universityof Nancy (1971-78), the Europa Institute of the University of Amsterdam (1916-85), the Catholic University of Louvain-la-Neuve(1980-82) and North-western University, Chicago (1974 and 1983);Teacher of European Competition Law at the College of Europe,Bruges (1979-80; Judge at the Court of Justice since 10 April I 984.
Γεννήθηκε στις 15.6.1935. Υπουργείο Δικαιοσύνης' κυβερνητικός ακό­λουθος πρώτος τη τάξει' σύμβουλος κυβερνήσεως' πρώτος σύμβουλος κυβερνήσεως' δικαστής στο Δικαστήριο από τις 7.10.1985.
Ilorn1 5 June 1935: Ministrv of .lustice: Senior Gcvernment Attachö, Government Aciviser;Senior üovernment Adviser: Judge atthe Court of Justice since'
Γεννήθηκε στις 7.9.1938. Μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της Επιτροπής' κύριος υπάλληλος διοικήσεως στα γραφεία μελών της Επιτροπής' αναπληρωτής μόνιμος αντιπρόσωπος του Λουξεμβούργου στις ΕΚ' διευθυντής πολιτικών και πολιτιστικών υποθέσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών πληρεξούσιος πρέσβης' γενικός εισαγγελέας στο Δικαστή­ριο από την 1.1.1986.
Born 7 September 1938; Member of the Legal f)epartment of the Commission; Senior Administrator in the Cabinets of various Comrirission Memhers; I)eputy Fermanent Representative of Luxemhourg to the European Communities; Director of Political ancl Cultural Afläirs in the Ministry of Foreign Affairs; Minister withfu1l powers; Advocate General at the Court of Justice since I January 1986.