natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ισπανία κατά Επιτροπής Ακύρωση της οδηγίας 9Θ/388/Ε0Κ της Επιτροπής, της 28ης Ιουνίου 1998, σχετικά με τον ανταγωνισμό στις αγορές υπηρεσιών των τηλεπικοινωνιών. Γλώσσα της διαδικασίας: η ισπανική.
Spain ν Commission Annulment of Commission Directive 90/388/EEC of 28 June 1990 on competition in markets for telecommunications services Language of the case: Spanish
υπόθ. C-272/90
Case C-272/90
υπόθ. C-273/98
Case C-273/90
Ερμηνεία του άρθρου 3 του κανονισμού 1697/79 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί εισπράξεως "εκ των υστέρων" των εξαγωγικών δασμών που δεν είχαν απαιτηθεί από τον υπόχρεο για εμπορεύματα TioAJ .διασαφηνίστηκαν υπό τελωνειακό καθεστώς συνεπαγόμενο την υποχρέωση καταβολής τέτοιων δασμών - "Πράξη επισύρουσα ποινικό δικαστικό κολασμό". Γλώσσα της διαδικασίας: η γερμανική.
Interpretation of Article 3 of Council Regulation (EEC) No. 1697/79 of 24 July 1979 on the post-clearance recovery of import or export duties which have not been required of the person liable for payment on goods entered for a customs procedure involving the obligation to pay such duties - "An act that could give rise to criminal court proceedings" Language of the case: German
υπόθ. C-274/90
Case C-274/90
H.-J. Hallmanns κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (βλ. υπόθ. C-265/90).
H.-J. Hallmanns ν Council and Commission (see Case C-265/90)
υπόθ. C-275/90
Case C-275/90
υπόθ. C-277/90
Case C-277/90
υπόθ. C-278/98
Case C-278/90
υπόθ. C-279/98
Case C-279/90
Τ-4Θ/9Θ
Case T-40/90 Staff case
Τ-41/9Β
Case T-41/90 Staff case
Τ-42/9Θ
Case T-42/90 Staff case
Υπαλληλική υπόθεση υπόθ. Τ-43/90
Case T-43/90 Staff case
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ αριθ. 19/2Β
PROCEEDINGS OF THE COURT OF JUSTICE AND OF THE COURT OF FIRST INSTANCE OF THE EUROPEAN COMMUNITIES No. 19/90
282/88 διάβαζε : υπόθ. C-200/88
Page 10, replace Case 202/88 by:
Επιτροπή κατά Ελληνικής Δημοκρατίας
Commission ν Greece
Γλώσσα πρωτοτύπου: η γαλλική.
Original version (French) completed on 15 October 1990.
Εδβομάδα από 15 έως 19 και εβδομάδα από 22 έως 26 Οκτωβρίου 1990
PROCEEDINGS OF THE COURT OF JUSTICE AND OF THE COURT OF FIRST INSTANCE OF THE EUROPEAN COMMUNITIES * Weeks of 15 to 19 and 22 to 26 October 1990
Περιεχόμενα
SUMMARY page
υποθ. C-10/89
Case C-10/89
ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
I - JUDGMENTS
Α. Ενώπιον του Δικαστηρίου υποθ. C-10/89 : SA CNL-Sucal NV κατά Hag GF AG
A. Before the Court of Justice
"Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων - Δικαίωμα επί του σήματος" (Ολομέλεια)
SA CNL-Sucal NV ν HAG GF AG - 17 October 1990 (Reference for a preliminary ruling) (Free movement of goods - Trade mark) (Full Court)
Με Διάταξη της 24ης Νοεμβρίου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Ιανουαρίου 1989, το Bundesgerichtshof υπέβαλε, στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ των πιο πάνω αναφερομένων εταιριών, πολλά προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 30, 36 και 222 της Συνθήκης ΕΟΚ, σε σχέση με το δίκαιο των σημάτων.
By an order of 24 November 1988, received at the Court on 13 January 1989, the Bundesgerichtshof referred to the Court several questions for a preliminary ruling on the interpretation of Articles 30, 36 and 222 of the EEC Treaty in relation to trade marks. The questions had arisen in proceedings between the above companies.
Η γερμανική εταιρία Hag GF AG παράγει και εμπορεύεται καφέ χωρίς καφεΐνη σύμφωνα με μία μέθοδο που η ¡δια ανακάλυψε.
The German company HAG GF AG produced and distributed coffee which had been decaffeinated using a process that it had invented.
Στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατέχει πολυάριθμα σήματα, εκ των οποίων το παλαιότερο καταχωρήθηκε το 1907, κύριο δε στοιχείο αυτών είναι η λέξη "HAG".
It held a number of trade marks in the Federal Republic of Germany, the oldest of which was registered in 1907; the main feature of those marks consisted in the word "HAG".
Το 1908 κατέθεσε στο Βέλγιο δύο σήματα περιλαμβάνοντα την ονομασία "Kaffee HAG".
In 1908 the company registered two trade marks in Belgium using the name "Kaffee HAG".
To 1927 ίδρυσε στο Βέλγιο θυγατρική εταιρία με την επωνυμία "Café HAG SA", η οποία υπόκειτο στον έλεγχο της και της ανήκε πλήρως.
In 1927 it set up a wholly-owned and controlled subsidiary company in Belgium, under the name "Café HAG SA".
Η εταιρία αυτή κατέθεσε τουλάχιστον δύο σήματα, εκ των οποίων το ένα περιελάμβανε μεταξύ άλλων στοιχείων την ονομασία "Café HAG".
That company registered at least two trade marks, one of which included the name "Café HAG".
Εξ άλλου, η εταιρία HAG GF AG μεταβίβασε στην θυγατρική αυτή εταιρία, από το 1935, τα σήματα που είχε καταθέσει στο δικό της το όνομα στο Βέλγιο.
In addition HAG GF AG transferred to the subsidiary company the trade marks which it had registered in its own name in Belgium.
Το 1944, η Café HAG SA τέθηκε υπό μεσεγγύηση ως εχθρική περιουσία.
In 1944 the entire assets of Café HAG SA were sequestrated as enemy property.
Εν συνεχεία οι βελγικές αρχές πώλησαν όλες τις μετοχές στην οικογένεια Van Oevelen.
The Belgian authorities subsequently sold all shares in the company to the Van Oevelen family.
To 1971, η εταιρία HAG SA μεταβίβασε τα δικαιώματα της επί των σημάτων της στην Benelux προς την ετερόρρυθμη εταιρία Van Zuylen Frères με έδρα τη Λιέγη, η οποία εν συνεχεία της τροποποιήσεως της νομικής της μορφής και της εταιρικής επωνυμίας της κατέστη η εταιρία CNL-SUCAL, θυγατρική εξ ολοκλήρου της ελβετικής εταιρίας Jacobs-Suchard AG.
In 1971 Café HAG SA assigned its Benelux trade marks to Van Zuylen Frères, a limited partnership based in Liège, which, following a change of legal form and company name, became SA CNL-Sucal, a wholly-owned subsidiary of the Swiss company Jacobs-Suchard AG.
Άρχισε να εισάγει στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας με το διακριτικό γνώρισμα "HAG" τον καφέ χωρίς καφεΐνη που παρασκευάζει στο Βέλγιο.
It began to import into the Federal Republic of Germany the decaffeinated "HAG" coffee that it manufactured in Belgium.
Η HAG AG, η οποία ισχυρίζεται ότι το "Kaffee HAG" κατέστη στη Γερμανία φημισμένο σήμα και ότι το προϊόν χωρίς καφεΐνη που αυτή εμπορεύεται με το εν λόγω διακριτικό γνώρισμα υπερέχει ποιοτικώς, χάρις σε μία νέα μέθοδο παρασκευής, του καφέ χωρίς καφεΐνη που εισάγεται από την CNL-SUCAL στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εναντιώθηκε στις εισαγωγές αυτές ασκώντας αγωγή ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων.
HAG GF AG, which maintained that "Kaffee HAG" had acquired the status of a famous brand in Germany and that its decaffeinated product was, by virtue of a new manufacturing process, superior in quality to the decaffeinated coffee imported into the Federal Republic of Germany by CNL-Sucal, brought an action in the German courts in order to oppose such importation.
731) υπό το φως της νομολογίας που δημιουργήθηκε βαθμιαίως στον τομέα των σχέσεων μεταξύ της βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας και των γενικών κανόνων της Συνθήκης, ιδίως στον τομέα της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων.
Before replying to the questions posed by the Bundesgerichtshof, the Court stated that it believed that the interpretation it had given in its
Πράγματι, υπό τις συνθήκες αυτές, η ουσιαστική λειτουργία του σήματος, που συνίσταται στο να εγγυάται στον καταναλωτή ή τον τελικό χρήστη την ταυτότητα καταγωγής του προϊόντος που φέρει το σήμα, θα διακυβευόταν αν ο δικαιούχος του δικαιώματος δεν μπορούσε να ασκεί το δικαίωμα που η εθνική νομοθεσία του απονέμει να αντιτάσσεται στην εισαγωγή του παρομοίου προϊόντος που έχει διακριτικό γνώρισμα δυνάμενο να συγχέεται με το δικό του σήμα, διότι στην περίπτωση αυτή οι καταναλωτές δεν θα ήσαν πλέον σε θέση να αναγνωρίζουν με βεβαιότητα την καταγωγή του φέροντος το σήμα προϊόντος, στον δε δικαιούχο του δικαιώματος θα μπορούσε να καταλογιστεί η κακή ποιότητα ενός προϊόντος για το οποίο δεν θα ήταν καθόλου υπεύθυνος.
The Court went on to point out that in a situation such as that which had arisen in the present case, the decisive factor was the absence of any form of consent on the part of the holder of the trade mark protected by national law to a similar product being put into circulation in another Member State under an identical or confusingly similar trade mark, that product having been produced and marketed by a company which was not legally or economically dependent on the holder of the trade mark.
Η ανάλυση αυτή δεν μπορεί να μεταβληθεί από το γεγονός ότι το σήμα που προστατεύεται από την εθνική νομοθεσία και το παρόμοιο σήμα το οποίο φέρει το εισαχθέν προϊόν δυνάμει της νομοθεσίας του κράτους μέλους προελεύσεως ανήκαν αρχικά στον ίδιο δικαιούχο, ο οποίος έπαυσε να κατέχει το ένα από αυτά εν συνεχεία απαλλοτριώσεως που πραγματοποιήθηκε από το ένα εκ των δύο κρατών πριν από την ίδρυση της Κοινότητας.
In such circumstances the essential function of the trade mark, which was to guarantee the identity of the origin of the trade-marked product to the consumer or ultimate user, would be compromised if the holder of the trade mark could not avail himself of the possibility offered to him under national law of opposing the importation of a similar product under a name that could be confused with its own mark, because consumers would then no longer be able to identify with any certainty the origin of the product bearing the trade mark and the holder could find that a poor quality product for which he was in no way responsible was attributed to him.
Πράγματι, από την απαλλοτρίωση και παρά την κοινή τους καταγωγή, καθένα από τα σήματα εξετέλεσε κατά τρόπο ανεξάρτητο στο δικό του εδαφικό πλαίσιο την αποστολή του της εγγυήσεως του ότι τα φέροντα το σήμα προϊόντα προέρχονται από μία και μόνο πηγή.
The Court stated that its analysis was not affected by the fact that the mark protected under national law and the similar mark which the imported product bore, by virtue of the legislation of the Member State from which it was imported, originally belonged to the same holder who had been dispossessed of one of the marks following the expropriation carried out by one of those States before the Community was established.
Το Δικαστήριο αποφαίνεται:
From the time of that expropriation and despite their common origin each of those trade marks performed independently and in its particular territorial area the rôle of guaranteeing that the products bearing the trade mark came from a single source.
Πρότεινε να δοθεί η εξής απάντηση: "Τα άρθρα 30 έως 36 της Συνθήκης ΕΟΚ δεν απαγορεύουν σε μία επιχείρηση να στηρίζεται σε ένα σήμα, του οποίου είναι δικαιούχος εντός ενός κράτους μέλους, για να αντιτάσσεται στις εισαγωγές, από ένα άλλο κράτος μέλος, παρόμοιων εμπορευμάτων που φέρουν πανομοιότυπο σήμα ή δυνάμενο να προκαλέσει σύγχυση με το δικό της που αρχικά ανήκε στην
"Articles 30 and 36 of the EEC Treaty do not preclude national legislation from allowing an undertaking which is the holder of a trade mark in a Member State from opposing the importation from another Member State of similar products lawfully bearing an identical trade mark in the latter State or liable to confusion with the protected mark even though the mark under which the contested products are imported originally belonged to a subsidiary of the
¡δια επιχείρηση αλλά είχε εν συνεχεία αποκτηθεί από μία εντελώς ανεξάρτητη επιχείρηση χωρίς την συγκατάθεση της πρώτης επιχειρήσεως".
He proposed that the Court reply as follows: "Articles 30 to 36 of the EEC Treaty do not prevent an undertaking from relying on a trade mark of which it is the proprietor in a Member State in order to oppose imports from another Member State of similar goods bearing an identical or confusingly similar trade mark which was originally owned by the same undertaking but was subsequently acquired by an entirely unrelated undertaking without the consent of the first undertaking."
συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-297/88 και C-197/89 : Massam Dzodzi κατά βελγικού κράτους
Joined Cases C-297/88 and C-197/89 Massam Dzodzi ν The Belgian State - 18 October 1990 (Preliminary ruling)
18.10.1990 (προδικαστική) "Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων - Προδικαστικά ερωτήματα - Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου - Παραπομπή της εθνικής νομοθεσίας σε κοινοτικές διατάξεις - Δικαίωμα διαμονής - Δικαίωμα παραμονής - Οδηγία 64/221" (Ολομέλεια)
(Free movement of persons - Preliminary rulings - Jurisdiction of the Court - Reference by national law to Community provisions - Right of residence -Right to remain - Directive 64/221) (Full Court)
Με Διάταξη της 5ης Οκτωβρίου 1988, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 12 Οκτωβρίου 1988, το Tribunal de Première Instance των Βρυξελλών, αποφαινόμενο επί αιτήσεως για τη λήψη προσωρινών μέτρων, υπέβαλε τρία προδικαστικά ερωτήματα αφενός ως προς το δικαίωμα διαμονής στο έδαφος ενός κράτους μέλους του συζύγου, που έχει την ιθαγένεια τρίτης χώρας, ενός υπηκόου του εν λόγω κράτους μέλους, αφετέρου ως προς το δικαίωμα παραμονής του συζύγου αυτού υπό τις προϋποθέσεις του κανονισμού 1251/70 της Επιτροπής, και τέλος, ως προς το δικαίωμα διαμονής και παραμονής στο έδαφος ενός κράτους μέλους του συζύγου ενός υπηκόου άλλου κράτους μέλους.
By an order of 5 October 1988, received at the Court on 12 October 1988, the Tribunal de Première Instance, Brussels, in an interim decision, referred three questions to the Court for a preliminary ruling concerning, first, the right of residence in the territory of a Member State of spouses of nationals of that State who held the nationality of a nom-Member State; secondly, the right of such spouses to remain under the conditions laid down in Regulation (EEC) No. 1251/70 of the Commission and, finally, the right of residence and the right to remain in the territory of a Member State of spouses of nationals of another Member State.
Με Διάταξη της 16ης Μαΐου 1989, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 22 Μαΐου 1989, το Cour d'Appel των Βρυξελλών, αποφαινόμενο επί της εφέσεως που ασκήθηκε κατά της Διατάξεως του Tribunal de Première Instance που αναφέρθηκε πιο πάνω, υπέβαλε δύο συμπληρωματικά προδικαστικά ερωτήματα ως προς τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες τα πρόσωπα στα οποία αναφέρεται η οδηγία 64/221/Ε0Κ του Συμβουλίου, μπορούν να αμφισβητήσουν ενώπιον του εθνικού δικαστή την άρνηση χορηγήσεως αδείας παραμονής ή ένα μέτρο περί απομακρύνσεως από το έδαφος κράτους μέλους.
By an order of 16 May 1989, received at the Court on 22 May 1989, the Cour d'Appel, Brussels, delivering judgment on the appeal brought against the above order of the Tribunal de Première Instance, referred two additional questions concerning the conditions under which the persons referred to in Council Directive 64/221/EEC might challenge before a national court a decision refusing a residence permit or ordering their expulsion from the territory of a Member State.
Η Dzodzi εισήλθε στο Βέλγιο τον Ιανουάριο του 1987 και τον Φεβρουάριο παντρεύτηκε τον Herman.
The questions were raised in the course of proceedings between Mme Dzodzi, of Togolese nationality, the widow of M. Julien Herman who had Belgian nationality, and the Belgian State, which refused to accept that she had a right to reside or remain in its territory.
Ως προς το σημείο αυτό, αρκεί να παρατηρηθεί ότι οι σχετικοί κανονισμοί και οδηγίες δεν εφαρμόζονται σε καταστάσεις οι οποίες, όπως εν προκειμένω, δεν εμφανίζουν κανένα συνδετικό στοιχείο με οποιαδήποτε από τις καταστάσεις που προβλέπει το κοινοτικό δίκαιο.
Under Artide 40 of the Belgian Law of 15 December 1980 on access to the territory of State for aliens and the residence, establishment and expulsion of aliens, the foreign spouse of a Belgian national, whatever his or her nationality, was treated as a Community national.
Επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου
The questions concerning the interpretation of Community law regarded as directly applicable
Το Βελγικό Κράτος ζητεί από το Δικαστήριο να κηρύξει εαυτό αναρμόδιο για την απάντηση στα ερωτήματα αυτά.
In this respect the Court confined itself to pointing out that the regulations and directives in question did not apply to cases which, as in the present case, had no factor linking them with any of the situations governed by Community law.
Πάντως, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται στην εξέταση των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου και μόνον.
The Court stated that neither the wording of Article 177 nor the purpose of the procedure instituted by that article indicated that the authors of the Treaty had intended to exclude from the jurisdiction of the Court references for preliminary rulings concerning a Community provision in the particular case where a Member State's national legislation referred to the content of that provision for the purpose of determining the rules applicable to a situation that was purely internal to that State.
αυτούς και εντός των προηγουμένως καθορισθέντων ορίων, το Δικαστήριο είναι, συνεπώς, αρμόδιο για να αποφανθεί επί των εν λόγω προδικαστικών ερωτημάτων.
The Court pointed out that in the present case the questions referred to it did not concern provisions of internal Belgian law but exclusively provisions of regulations and directives concerning the right of residence and right to remain in the territory of a Member State of Community workers' spouses and of Directive 64/221.
0 κανονισμός (ΕΟΚ) 1612/68 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητος, η οδηγία 68/360/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί καταργήσεως των περιορισμών στη διακίνηση και στη διαμονή των εργαζομένων των κρατών μελών και των οικογενειών τους στο εσωτερικό της Κοινότητος, ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1251/70 της Επιτροπής, της 29ης Ιουνίου 1970, περί του δικαιώματος των εργαζομένων να παραμένουν στην επικράτεια κράτους μέλους μετά την άσκηση σ'αυτό ορισμένης εργασίας και η οδηγία 64/221/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1964, περί του συντονισμού των ειδικών μέτρων για τη διακίνηση και τη διαμονή αλλοδαπών, τα οποία δικαιολογούνται από λόγους δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφαλείας και δημοσίας υγείας, δεν εφαρμόζονται σε περιπτώσεις καθαρά εσωτερικές ενός κράτους μέλους, όπως είναι η περίπτωση του υπηκόου τρίτης χώρας ο οποίος, υπό μόνη την ιδιότητα του συζύγου υπηκόου κράτους μέλους, επικαλείται το δικαίωμα διαμονής ή το δικαίωμα παραμονής στο έδαφος αυτού του κράτους μέλους.
Regulation (EEC) No. 1612/68 of the Council of 15 October 1968 on freedom of movement for workers within the Community, Council Directive 68/360/EEC of 15 October 1968 on the abolition of restrictions on movement and residence within the Community for workers of Member States and their families, Regulation (EEC) No. 1251/70 of the Commission of 29 June 1970 on the right of workers to remain in the territory of a Member State after having been employed in that State and Council Directive 64/221/EEC of 25 February 1964 on the co-ordination of special measures concerning the movement and residence of foreign nationals which are justified on grounds of public policy, public security or public health do not apply to situations of purely domestic concern to a Member State, such as that of a national of a non-Member State who, only in his or her capacity as spouse of a national of a Member State, claims a right of residence or right to remain in the territory of that Member State.
0 σύζυγος εργαζομένου ενός κράτους μέλους, που απασχολείται ή απασχολήθηκε στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, μπορεί να επικαλεσθεί το δικαίωμα διαμονής ή το δικαίωμα παραμονής στο έδαφος του τελευταίου κράτους υπό τις προϋποθέσειςς που προβλέπουν η οδηγία 68/360, της 15ης Οκτωβρίου 1968, ο κανονισμός 1612/68, της 15ης Οκτωβρίου 1968 και ο κανονισμός 1251/70, της 29ης Ιουνίου 1970.
- 7 remain in the territory of the latter State on the terms provided for in Directive 68/360 of 15 October 1968, Regulation No. 1612/68 of 15 October 1968 and Regulation No. 1251/70 of 29 June 1970.
Το άρθρο 8 της οδηγίας 64/221, της 25ης Φεβρουαρίου 1964 επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να εξασφαλίζουν στα πρόσωπα, τα οποία καλύπτει η οδηγία, ένδικη προστασία που να μη είναι λιγότερο ευνοϊκή, ειδικότερα όσον αφορά την αρχή στην οποία μπορούν να προσφύγουν τα πρόσωπα αυτά και τις αρμοδιότητες της αρχής αυτής, από την προστασία που παρέχουν στους ιδίους υπηκόους σε περίπτωση προσφυγής κατά των πράξεων της διοικήσεως.
Article 8 of Directive 64/221 of 25 February 1964 requires Member States to ensure that the persons covered by that directive enjoy protection by the courts no less advantageous, especially as regards the body before which an action may be brought and the powers of that body, than that which they afford to their own nationals in respect of acts of the administration.
κρίνει κατ'επείγουσα διαδικασία και είναι αρμόδιο να λαμβάνει συντηρητικά μέτρα στον τομέα του δικαιώματος διαμονής."
Article 9 of Directive 64/221 of 25 February 1964 does not require Member States to provide that persons covered by the directive may, before the enforcement of a decision refusing a residence permit or ordering expulsion from the territory, appeal to a court or tribunal which has jurisdiction summarily to suspend the implementation of measures relating to the right of residence."
0 νενικός εισαγγελέας Marco Darmon ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 3ης Ιουλίου 1990.
Mr Advocate General Darmon delivered his Opinion at the sitting of 3 July 1990.
Πρότεινε :
He proposed:
Να αποφανθεί το Δικαστήριο, απαντώντας στα δύο πρώτα ερωτήματα του Tribunal civil των Βρυξελλών ότι: όταν ένας κοινοτικός υπήκοος δεν έχει ασκήσει το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας εντός της Κοινότητας, ο σύζυγος του δεν μπορεί να επικαλεστεί δικαίωμα εισόδου, διαμονής ή παραμονής δυνάμει του κοινοτικού δικαίου στο κρότος μέλος του οποίου την ιθαγένεια έχει ο προαναφερθείς κοινοτικός υπήκοος·
In reply to the first two questions referred by the Tribunal Civil, Brussels, the Court should hold as follows: where Community nationals have not exercised the right of free movement in the Community, their spouses may not rely on a right of entry or residence or right to remain under Community law in the Member State of which the other spouse is a national.
Το Δικαστήριο να κρίνει ότι είναι αναρμόδιο για να απαντήσει στο τρίτο ερώτημα του Tribunal civil των Βρυξελλών·
The Court should decline jurisdiction to reply to the third question from the Tribunal Civil de Bruxelles.
Να αποφανθεί, απαντώντας στα δύο ερωτήματα του Cour d'Appel των Βρυξελλών ότι: οι δικονομικές εγγυήσεις που έχουν θεσμοθετηθεί με τα άρθρα 8 και 9 της οδηγίας 64/221/Ε0Κ του Συμβουλίου δεν επιβάλλονται στα κράτη μέλη έναντι προσώπων που δεν τελούν σε μία κατάσταση προβλεπόμενη από το κοινοτικό δίκαιο, όπως ο σύζυγος ενός κοινοτικού υπηκόου, όταν αυτός ο τελευταίος δεν έχει ασκήσει μισθωτή ή μη εξαρτημένη δραστηριότητα εντός ενός κράτους μέλους πλην αυτού του οποίου έχει την ιθαγένεια".
In reply to the two questions referred by the Cour d'Appel, Bruxelles, the Court should rule as follows: Member States are not bound to respect the procedural guarantees instituted by Articles 8 and 9 of Directive 64/221/EEC of the Council with regard to persons
Η άρνηση του οργανισμού παρεμβάσεως βασίζεται στη μη τήρηση εκ μέρους των οργανώσεων αυτών των κανόνων εμπορίας που προβλέπονται από τον κανονισμό (ΕΟΚ) 103/76 του Συμβουλίου όσον αφορά τους ιχθείς που διατέθηκαν προς πώληση και δεν αποσύρθηκαν από την αγορά, ανήκουν δε στα ¡δια είδη με τους ιχθείς που αποτέλεσαν το αντικείμενο αποσύρσεως.
who are in a situation for which Community law has not provided, such as the spouse of a Community national, if the latter has not been employed or self-employed in a Member State other that that of which he is a national."
Το βάρος της αποδείξεως ως προς την περιορισμένη σημασία της παραβάσεως φέρει η οργάνωση των ενδιαφερομένων παραγωγών."
The questions arose in proceedings concerning the refusal of the Intervention Board to pay financial compensation amounting to approximately UK £80 000 in respect of fish withdrawn from the market during 1983 and 1984 by members of the above fish producers' organizations.
0 γενικός εισαγγελέας Giuseppe Tesauro ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 6ης Μαρτίου 1990.
The Intervention Board's refusal arose out of the failure of the Producers' Organizations to comply with the marketing standards laid down in Council Regulation (EEC) No. 103/76 with regard to fish put up for sale and not withdrawn from the market belonging to the same species as fish made subject to withdrawal.