natgillin/translations-raw huggingface dataset:
11 Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, προκειμένου περί των δυσχερειών που επικα­λείται η Ιρλανδική Κυβέρνηση όσον αφορά την έγκαιρη μεταφορά στο εσωτερικό της δίκαιο της οδηγίας, κατά πάγια νομολογία, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικα­λείται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής του έννομης τάξεως προκειμένου να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των επιβαλλομένων από μια οδηγία υποχρεώσεων και προθεσμιών (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 1999, C­401/98, Επιτροπή κατά Ελλάδος, Συλλογή 1999, σ. I­5543, σκέψη 9).
11 With respect to the difficulties, encountered by the Irish Government, in implementing the Directive in due time, it is settled caselaw that a Member State may not plead provisions, practices or circumstances existing in its internal legal system in order to justify a failure to comply with the obligations and timelimits laid down in a directive (see, inter alia, Case C-401/98 Commission v Greece [1999] ECR 1-5543, paragraph 9).
12 Όσον αφορά το αίτημα της Ιρλανδικής Κυβερνήσεως για αναστολή της διαδικασίας, πρέπει να σημειωθεί ότι, αν, βάσει της προθεσμίας που στην Επιτροπή εναπόκειται, δυνάμει του άρθρου 169, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, να καθορίσει, το κράτος μέλος που είναι ο αποδέκτης της αιτιολογημένης γνώμης δεν έχει εξαλείψει την προσαπτόμενη σε αυτό παράβαση, η Επιτροπή είναι ελεύθερη να εκτιμήσει αν είναι σκόπιμο ή όχι να προσφύγει στο Δικαστήριο (βλ. απόφαση της 6ης Δεκεμβρίου 1989, C­329/88, Επιτροπή κατά Ελλάδος, Συλλογή 1989, σ. 4159).
12 As regards the Irish Government's request for proceedings to be stayed, it should be observed that, if the Member State to which a reasoned opinion has been issued has not, by the end of the period which it is for the Commission to lay down pursuant to the second paragraph of Article 169 of the Treaty, put an end to the infringement with which it is charged, the Commission is at liberty to decide whether or not to bring the matter before the Court (see Case C-329/88 Commission v Greece [1989] ECR 4159).
Δεδομένου ότι η Επι­τροπή δήλωσε, στο υπόμνημα της απαντήσεως, ότι εμμένει στην προσφυγή της, ουδείς λόγος υφίσταται για αναστολή της διαδικασίας.
Since the Commission stated in its reply that it was maintaining the action, it is not appropriate to stay proceedings.
13 Επομένως, δεδομένου ότι η οδηγία δεν μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο εντός της ταχθείσας προθεσμίας, η ασκηθείσα από την Επιτροπή προσφυγή πρέπει να κριθεί βάσιμη.
13 Therefore, since the Directive was not implemented within the prescribed period, the Commission's application must be held to be well founded.
14 Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι η Ιρλανδία, μη θεσπίζοντας, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν
14 It must therefore be declared that, by failing to adopt within the prescribed period the laws, regulations and administrative provisions necessary to comply with the Directive, Ireland has failed to fulfil its obligations under that directive.
Ι ­ 8580
I - 8580
15 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διά­δικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νι­κήσαντος διαδίκου.
15 Under Article 69(2) of the Rules of Procedure, the unsuccessful party is to be ordered to pay the costs if they have been applied for in the successful party's pleadings.
Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Ιρλανδίας και η τελευταία ηττήθηκε, πρέπει αυτή να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Since the Commission has applied for costs, and since Ireland has been unsuccessful, it must be ordered to pay the costs.
Ι­8581
I - 8581
Ι ­ 8582
I - 8582
Υπόθεση C­192/98
Case C-192/98
(αίτηση του Corte dei Conti για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
(Reference for a preliminary ruling from the Corte dei Conti)
« Άρθρο 177 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 234 ΕΚ) — 'Εννοια του "δικαστηρίου κράτους μέλους" — Οδηγία 92/50/ΕΟΚ — Διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών»
Article 177 of the EC Treaty (now Article 234 EC) — 'Court or tribunal of a Member State' — Directive 92/50/EEC — Procedures for the award of public service contracts
Διάταξη του Δικαστηρίου της 26ης Νοεμβρίου 1999
Order of the Court, 26 November 1999
Προδικαστικά ερωτήματα — Υποβολή στο Δικαστήριο — Εθνικό δικαστήριο κατά το άρ­θρο 177 της Συνθήκης (νυν άρθρο 234 ΕΚ) — Έννοια — Καθορισμός βάσει κριτηρίων που αφορούν τη δομή και τη λειτουργία — Corte dei Conti που ασκεί, στο πλαίσιο που έδωσε αφορμή για την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων, καθήκοντα εκτιμήσεως και εξα­κριβώσεως των αποτελεσμάτων της διοικητικής δραστηριότητας — Έλλειψη δικαιοδοτικού χαρακτήρα [Συνθήκη ΕΚ, άρθρο 177 (νυν άρθρο 234 ΕΚ)]
Preliminary rulings — Reference to the Court — Court or tribunal of a Member State within the meaning of Article 177 of the Treaty (now Article 234 EC) — Meaning — To be determined on the basis of the body's constitution and role — Role of the Corte dei Conti (Italian Court of Auditors), in the context within which reference was made to the Court, consisting in the evaluation and verification of the results of administrative action — Not a judicial function
Ι­8583
I - 8583
ΠΕΡΙΛΗΨΗ — ΥΠΟΘΕΣΗ C­192/98 καλείται να απευθυνθεί στο Δικαστήριο.
SUMMARY — CASE C-192/98 the Court.
Κατά τον έλεγχο αυτό, ουδόλως ασκεί επιρ­ροή το γεγονός ότι άλλα τμήματα του οικείου οργάνου, ή ακόμα και το ίδιο το τμήμα που απευθύνθηκε στο Δικαστήριο, ενεργώντας όμως στο πλαίσιο άλλων καθηκόντων από αυτά των οποίων η άσκηση προκάλεσε την παρούσα προδικαστική παραπομπή, πρέπει να χαρακτηρισθούν «δικαστήρια».
For the purposes of that analysis, no relevance is to be attributed to the fact that, when otherwise configured, the body concerned falls to be classified as a court or tribunal for the purposes of Article 177 of the Treaty (even the same entity whose status is in issue, when it is exercising powers other than those in the context of which the reference was made).
Το δικαίωμα ενός οργάνου να απευθύνεται στo Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης (νυν άρθρου 234 ΕΚ), καθορίζε­ται σύμφωνα με κριτήρια που αφορούν τόσο τη δομή του όσο και τη λειτουργία του.
The question whether a body may refer a question to the Court falls to be determined on the basis of criteria relating both to the constitution of that body and to its function.
Ως προς τα τελευταία αυτά κριτήρια, ένα εθνικό όργανο μπορεί να χαρακτηριστεί «δικαστή­ριο» κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου εφόσον ασκεί δικαιοδοτικά καθήκοντα, ενώ, όταν ασκεί άλλα καθήκοντα, ιδίως διοικη­τικής φύσεως, δεν μπορεί να του αποδοθεί ο χαρακτηρισμός αυτός.
Thus, a national body may be classified as 'a court or tribunal' within the meaning of Article 177 of the Treaty when it is performing judicial functions, but when exercising other functions — of an administrative nature, for example — it cannot be recognised as such.
Κατά συνέπεια, για να διαπιστωθεί αν ένα εθνικό όργανο, στο οποίο ο νόμος αναθέτει άλλης φύσεως καθήκοντα, πρέπει να χα­ρακτηριστεί «δικαστήριο», είναι αναγκαίο να εξακριβωθεί ποια είναι η συγκεκριμένη φύση των καθηκόντων που ασκεί στο ιδιαίτερο κανονιστικό πλαίσιο εντός του οποίου
It follows that in order to establish whether a national body, entrusted by law with different categories of function, is to be regarded as a court or tribunal within the meaning of Article 177 of the Treaty, it is necessary to determine in what specific capacity it is acting within the particular legal context in which it seeks a ruling from
Το Corte dei Conti δεν ασκεί δικαιοδοτική λειτουργία και συνεπώς δεν δύναται να απευθύνεται στο Δικαστήριο καθόσον, στο πλαίσιο που έδωσε αφορμή για υποβολή προδικαστικού ερωτήματος, ασκεί καθήκον ελέγχου a posteriori που αποτελεί κατά βάση καθήκον εκτιμήσεως και εξακριβώσεως των αποτελεσμάτων της διοικητικής δραστη­ριότητας.
The Corte dei Conti (Court of Auditors) is not performing a judicial function — and cannot therefore make a reference to the Court of Justice — when, in the context in which reference is made, it is exercising its powers of ex post facto review which is an administrative role consisting in the evaluation and verification of the results of administrative action.
Ι ­ 8584
I - 8584
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ της 26ης Νοεμβρίου 1999 *
ORDER OF THE COURT 26 November 1999 *
Στην υπόθεση C-192/98, 8, που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Corte dei Conti (Ιταλία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 234 ΕΚ), με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο διαδικασίας ελέγχου a posteriori που κινήθηκε ενώπιον του κατά
REFERENCE to the Court under Article 177 of the EC Treaty (now Article 234 EC) by the Corte dei Conti, Italy, for a preliminary ruling in the ex post facto review proceedings before it concerning
Azienda nazionale autonoma delle strade (ANAS), η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών (ΕΕ L 209, σ. 1),
Azienda Nazionale Autonoma delle Strade (ANAS) on the interpretation of Council Directive 92/50/EEC of 18 June 1992 relating to the coordination of procedures for the award of public service contracts (OJ 1992 L 209, p. 1),
Grass αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, εκδίδει την ακόλουθη
Advocate General: G. Cosmas, Registrar: R. Grass, after hearing the Opinion of the Advocate General, makes the following
Με απόφαση της 7ης Απριλίου 1998, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 19 Μαΐου 1998, το Corte dei Conti υπέβαλε στο Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρου 234 ΕΚ), τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 1992, για τον συντονισμό των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων υπηρεσιών (ΕΕ L 209, σ.1).
By decision of 7 April 1998, received at the Court on 19 May 1998, the Corte dei Conti (Court of Auditors) referred to the Court for a preliminary ruling under Article 177 of the EC Treaty (now Article 234 EC) three questions on the interpretation of Council Directive 92/50/EEC of 18 June 1992 relating to the coordination of procedures for the award of public service contracts (OJ 1992 L 209, p. 1).
Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαδικασίας ελέγχου σχετικά με τη νομιμότητα, την κανονικότητα και την αποδοτικότητα της διαχειρίσεως της Azienda nazionale autonoma delle strade (Αυτοτελής εθνική επιχείρηση για το οδικό δίκτυο,
Those questions arose in the course of the review of the lawfulness, procedural propriety and commercial viability of the financial management of the Azienda Nazionale Autonoma delle Strade (Autonomous National Highways Agency,
ANAS νυν Ente nazionale per le strade, στο εξής: ANAS), όσον αφορά δύο δόσεις ενός δανείου που αυτή συνήψε.
ANAS now the Ente Nazionale per le Strade (National Roads Authority); hereinafter 'the ANAS'), specifically in respect of two tranches of a loan obtained by that body.
Η υπόθεση στην κύρια δίκη και τα προδικαστικά ερωτήματα
The proceedings before the Corte dei Conti and the questions referred
Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της για την κατασκευή, τη συντήρηση και την εκμετάλλευση οδών και εθνικών οδών, η ANAS δανειοδοτήθηκε μεταξύ άλλων με τέσσερις δόσεις των 2 000 δισεκατομμυρίων ιταλικών λιρών (ITL), εκάστη των οποίων αποτελούσε μέρος δανείου ανερχομένου συνολικώς σε ποσό ύψους 8 000 δισεκατομμυρίων ITL.
In the context of its responsibilities concerning the construction, maintenance and management of the national roads and motorways, the ANAS obtained a number of loans, one of which comprised four tranches of ITL 2 000 billion each, being worth ITL 8 000 billion in total.
Οι δύο πρώτες δόσεις εξευρέθησαν εντός της ιταλικής αγοράς.
The first two tranches were obtained on the domestic market.
Οι συμβάσεις που συνήφθησαν προς τούτο εγκρίθηκαν και κατέστησαν εκτελεστές με τις αποφάσεις που εξέδωσαν από κοινού ο Υπουργός Δημοσίων Έργων και ο Υπουργός Θησαυ­ροφυλακίου στις 26 Φεβρουαρίου 1991 και στις 30 Ιανουαρίου 1992.
The relevant agreements were approved and rendered effective by interministerial decrees of the Ministry of Public Works and the Ministry of Finance of 26 February 1991 and 30 January 1992 respectively.
Για την τρίτη δόση του δανείου, η ANAS, κρίνοντας ότι δεν ήταν συμφέρουσα η προσφορά ομίλου ιταλικών τραπεζών, στράφηκε στη διεθνή κεφαλαιαγορά.
In order to obtain the third tranche, however, the ANAS turned to the international capital markets because it considered the terms offered by the Italian bank group too onerous.
Μία σύμβαση ομολογιακού δανείου που προέβλεπε την έκδοση ομολογιών Eurobond σε δολάρια ΗΠΑ με κυμαινόμενο επιτόκιο συνάφθηκε με την τράπεζα Nomura Inter­national pic, που εδρεύει στο Λονδίνο, και εγκρίθηκε, καθώς και οι σχετικές συμβάσεις swap, με διάφορες αποφάσεις των ανωτέρω υπουργών.
It entered into a bond agreement with Nomura International pic, a bank whose registered office is in London, under which variable rate Eurobonds were to be issued in US dollars.
Οι αποφάσεις αυτές εκδόθηκαν μεταξύ Δεκεμβρίου 1993 και Νοεμβρίου 1994, ήτοι μετά την ημε­ρομηνία κατά την οποία έληξε η προθεσμία, που είχε οριστεί για την 1η Ιουλίου 1993, για τη μεταφορά της οδηγίας 92/50 στο εσωτερικό δίκαιο και πριν η οδηγία αυτή μεταφερθεί στην εσωτερική ιταλική έννομη τάξη, πράγμα που έγινε με το νομοθετικό διάταγμα 157, της 17ης Μαρτίου 1995.
That agreement, together with the related swap contracts, was approved by various decrees of the Ministry of Public Works and the Ministry of Finance adopted between December 1993 and November 1994, that is to say, after the expiry of the deadline — 1 July 1993 — for implementing Directive 92/50 and before the transposition of that measure into Italian law by Decree-Law No 157 of 17 March 1995.
Ι ­ 8587
I - 8587
Η ANAS αμφισβητεί τη θέση αυτή υποστηρίζοντας ότι η οδηγία 92/50 δεν πληροί τα κριτήρια που επιτρέ­πουν να θεωρηθεί αμέσου εφαρμογής και ότι, δεδομένου ότι τότε αποτελούσε αυτοτελή επιχείρηση, δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί «αναθέτουσα αρχή» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο β', της οδηγίας 92/50.
The ANAS countered that Directive 92/50 did not meet the criteria for direct applicability, and that the ANAS was at the material time an autonomous undertaking and could not therefore be regarded as a 'contracting authority' within the meaning of Article 1(b) of the Directive.
Η ανάλυση αυτή επιβεβαιώθηκε εξ ολοκλήρου και σε σχέση με τη σύναψη της τέταρτης και τελευταίας δόσεως του δανείου, η οποία εξευρέθη χάρη σε σύμβαση δανείου με όμιλο ιταλικών τραπεζών, έστω κι αν η διυπουργική εγκριτική απόφαση εκδόθηκε μετά την έναρξη της ισχύος του νομοθετικού διατάγματος 157.
That view prevailed also in respect of the acquisition of the fourth and last tranche of the loan — procured by virtue of a contract concluded with a group of Italian banks — even though the ministerial decree approving the loan agreement was adopted after Decree-Law No 157 entered into force.
Ακολούθως, το Corte dei Conti, και πιο συγκεκριμένα το επιφορτισμένο με τον έλεγχο των πράξεων της κυβερνήσεως και των πράξεων των κρατικών διοικητικών οργάνων τμήμα του, επιλήφθηκε της υποθέσεως προκειμένου να αποφανθεί επί της νομιμότητας, της κανονικότητας και της αποδοτικότητας της διαχειρίσεως της ANAS όσον αφορά την τρίτη και την τέταρτη δόση του προαναφερθέντος δανείου.
Application was thereupon made to the division of the Corte dei Conti responsible for reviewing acts of the executive for a ruling as to the lawfulness, procedural propriety and commercial viability of the financial management of the ANAS with respect to the third and fourth tranches of the loan.
Φρονώντας ότι η άσκηση ενός τέτοιου ελέγχου απαιτεί την ερμηνεία ορισμένων στοιχείων του κοινοτικού δικαίου, το Corte dei Conti αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα τρία προδι­καστικά ερωτήματα:
The Corte dei Conti formed the view that certain points of Community law required interpretation before it could undertake such a review. It therefore stayed proceedings and referred the following three questions to the Court of Justice for a preliminary ruling:
« 1) Έχει η ιδιαιτερότητα της οδηγίας 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, για τον συντο­νισμό των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων υπηρεσιών — η οποία, όπως είναι γνωστό, προβλέπει μια μεταβατική περίοδο για την πλήρη εφαρμογή της (21η αιτιολογική σκέψη), την εφαρμογή δύο διαφορετικών ομάδων διατά­ξεων, ανάλογα με το αν πρόκειται για υπηρεσίες που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΑ ή στο παράρτημα IB (άρθρα 8 και 9), καθώς και μια διαδικασία επανεξετάσεως (μετάτην πάροδο τριετίας) των επιτευχθέντων αποτελεσμάτων, προκειμένου να υπάρξει "η δυνατότητα πλήρους εφαρμογής της οδηγίας σε ευρύτερο φάσμα συμβάσεων υπηρεσιών" (εικοστή έβδομη αιτιολογική σκέψη
'(1) Are the particular features of Council Directive 92/50/EEC of 18 June 1992 relating to the coordination of procedures for the award of public service contracts — which, as is known, provides for a transitional period prior to full application (21st recital in the preamble), the utilisation of two sets of provisions, depending on whether the services concerned are those listed in Annex IA or in Annex IB (Articles 8 and 9), and a procedure for review (within three years) of the results achieved, with a view to "making the
ANAS και άρθρο 43) — τη συνέπεια ότι δεν είναι δυνατή ή καθίσταται λιγότερο ευχερής η άμεση εφαρμογή της οδηγίας εντός της εσωτερικής έννομης τάξης (από την 1η Ιουλίου 1993), εφόσον το κράτος μέλος δεν έχει θεσπίσει πράξη περί ρητής μεταφοράς της οδηγίας στην εσωτερική νομοθεσία του;
Directive fully applicable to a wider range of service contracts" (27th recital and Article 43) — such as to preclude or render more difficult its immediate applicability in domestic law (as from 1 July 1993) in the absence of a formal measure adopted by the Member State to transpose it?
2) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: έχει η ρύθμιση της ανωτέρω οδηγίας (ως προς τις υπηρεσίες που αφορά το άρθρο 8) εφαρμογή επί της Azienda nazionale autonoma delle strade (ANAS), όσον αφορά την πλήρωση των προϋποθέσεων που θέτει το κοινοτικό δίκαιο για τον χαρακτηρισμό της ANAS ως "αναθέτουσας αρχής", υπό την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο β', της ίδιας αυτής οδηγίας;
(2) If the first question is answered in the negative: are the provisions of the abovementioned directive (services covered by Article 8) applicable to the ANAS (Azienda Nazionale Autonoma delle Strade — Autonomous National Highways Agency) as regards the fulfilment or otherwise of the requirements of Community law for it to be regarded as a "contracting authority" within the meaning of Article 1(b) of the abovementioned directive?
3 ) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο προηγούμενο ερώτημα : πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προαναφερθείσα οδηγία 92/50/ΕΟΚ — για την οποία δεν υφίστανται αμφιβολίες ότι εφαρμόζεται στη σύμβαση δανείου που συνήφθη με ομάδα ιταλικών τραπεζών για την καταβολή της τέταρτης και τελευταίας δόσης του δανείου των 8 δισεκατομμυρίων ITL που είχε επιτραπεί με τον ιταλικό νόμο 405/90 — εφαρμόζεται και επί της συμβάσεως που συνήφθη μεταξύ της ANAS και της Nomura International pic για την εξεύρεση ποσού 2 000 δισεκατομμυ­ρίων ITL (της 3ης δόσης του δανείου) μέσω συνάψεως ομολογιακού δανείου με την έκδοση ομολογιών Eurobond σε δολάρια ΗΠΑ, με κυμαινόμενο επιτόκιο, αν ληφθεί υπόψη ότι η δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη και το άρθρο 1, στοιχείο α', σημείο vii, της ίδιας αυτής οδηγίας προβλέπουν ότι εξαιρούνται από τις τρα­πεζικές υπηρεσίες (δηλαδή από την κατηγορία 6 του παραρτήματος ΙΑ) οι συμβάσεις χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών που αφορούν την έκδοση, την αγορά, την πώληση και τη μεταβίβαση τίτλων ή άλλων χρηματοπιστωτικών μέσων»;
(3) If the foregoing question is answered in the affirmative: must the application of Directive 92/50/EEC — which does not appear to be a matter of any doubt regarding the loan agreement concluded with the group of Italian banks to raise the fourth and last tranche of the ITL 8 000 billion loan authorised by Law No 405/90 — be extended to the agreement between ANAS and Nomura International plc raising ITL 2 000 billion (third tranche) by means of a bond loan based on the issue of variable-rate Eurobonds denominated in US dollars, having regard to the fact that the 13th recital in the preamble and Article l(a)(vii) of the abovementioned directive exclude from bank services (mentioned in category 6 of Annex IA) "contracts for financial services in connection with the issue, sale, purchase or transfer of securities or other financial instruments"?'
Επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου
The jurisdiction of the Court of Justice
Το Corte dei Conti φρονεί ότι, οσάκις συνεδριάζει, εν συμβουλίω, σχετικά με έλεγχο που ασκείται τόσο a priori επί της νομιμότητας των πράξεων όσο και a posteriori επί της διαχειρίσεως του προϋπολογισμού και των πόρων των κρατικών διοικητικών
The Corte dei Conti maintains that when it is sitting as a divisional review body, either to verify in advance the lawfulness of executive measures to be adopted or to determine ex post facto whether the State budget and assets have been properly
Ι ­ 8589
I - 8589
10 Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι συστάθηκε ως μόνιμο όργανο από το Ιταλικό Σύνταγμα το οποίο κατοχυρώνει την ανεξαρτησία τόσο του θεσμού όσο και των μελών του, ότι ολόκληρη η διαδικασία ελέγχου διεξάγεται κατ' αντιμωλίαν με τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων διοικητικών οργάνων και ότι το καθήκον του ελέγχου επί της διαχειρίσεως των δημοσίων διοικητικών οργάνων φέρει υποχρεω­τικό χαρακτήρα, καθόσον διενεργείται βάσει προγραμμάτων που έχει καθορίσει το ίδιο το Corte dei Conti και τα οποία, άπαξ υιοθετηθούν, δεσμεύουν τόσο το ίδιο το Corte dei Conti όσο και τα οικεία διοικητικά όργανα, που δεν μπορούν να αποφύ­γουν τη διενέργεια των ελέγχων αυτών.
10 It argues that the Corte dei Conti is a permanent body established by the Italian Constitution, under which the independence of both that institution and its members is inviolable; that the review procedure is conducted entirely on an inter partes basis, with the participation of the administrative authorities concerned; that its jurisdiction to review the financial management of the public administration is compulsory in so far as it is exercised in accordance with formal schedules drawn up by the Corte dei Conti itself which, once adopted, must be complied with by both that institution and the administrative departments concerned, for whom abstention is not an option.
11 Επιπλέον, το Corte dei Conti επισημαίνει ότι η διαδικασία ελέγχου περατώνεται με την έκδοση οριστικής αποφάσεως του τμήματος, με την οποία, αφενός, διαπιστώ­νεται και αναγνωρίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 4, του νόμου 20/1994, της 14ης Ιανουαρίου 1994 (GURI αριθ.
11 The Corte dei Conti also points out that the review procedure culminates in a final decision by the bench.
10, της 14ης Ιανουαρίου 1994) η ουσιαστική και τυπική νομιμότητα της διαχείρισης ή, αντίθετα, η έλλειψη ουσια­στικής και τυπικής νομιμότητας και, αφετέρου, εκτιμάται κατά πόσον τα αποτε­λέσματα της διοικητικής δράσης εξυπηρετούν τους σκοπούς που καθορίζει ο νόμος.
In that decision, pursuant to Article 3(4) of Law No 20/1994 of 14 January 1994 (GURI No 10 of 14 January 1994), the Corte dei Conti determines whether financial management has been conducted lawfully and in accordance with proper procedure or unlawfully and in breach of proper procedure, and makes a declaration reflecting its findings; it also appraises the extent to which the results of administrative action are in conformity with the objectives fixed by law.