natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Καταγράφηκαν και άλλα, λιγότερο σοβαρά συμπτώματα έλλειψης που εκδηλώθηκαν σαν σκελετική μυοπάθεια με αυξημένη δραστηριότητα της κρεατίνης και κινάσης του πλάσματος, σαν μακροκύττωση και σαν λεύκανση του χρώματος του δέρματος και της κώμης.
Less severe deficiencies, involving skeletal myopathy with increased plasma creatine kinase activities, macrocytosis and lightening of skin and hair pigmentation, have been documented.
Τέλος, το μόνο σύμπτωμα που σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να εντοπιστεί μια προοδευτική in vitro αιμολυτική ευαισθησία των ερυθροκυττάρων στην υπεροξειδάση, σαν αποτέλεσμα της κατακόρυφης πτώσης της δραστικότητας του ενζύμου GSHpx.
An increased degree of haemolytic sensitivity of red cells in vitro to peroxide, as evidence of significantly reduced GSHpx activity, may be the only detectable feature.
Σε υπερβολικές προσλήψεις σεληνίου, σχηματίζεται μια πτητική διμεθυλιωμένη ένωση ((Cl^hSe) η οποία με την εκπνοή αφήνει μια χαρακτηριστική μυρωδιά σκόρδου.
At excessive intakes of selenium a volatile dimethylated compound [(CH3
Διαιτητικές προσλήψεις της τάξεως των 3,2-6,7 mg/ημέρα προκαλούν σοβαρά συμπτώματα σελήνωσης τα οποία εμφανίζονται σαν ερυθραιματώδη ή φυσαλιώδη δερματίτιδα, δυστροφία των ονύχων, αλωπεκία και νευρολογικές ανωμαλίες όπως παραισΟησία, παράλυση και ημιπληγία9.
) 2 formed, which when lost via expired air gives a characteristic garlic odour. Dietary intakes of 3.2-6.7 mg/d cause severe selenosis, encompassing an erythematous, bullous dermatitis, dystrophic nails, alopecia and neurological abnormalities involving parasthesia, paralysis and hemiplegia9.
Οι συνηθισμένες καθημερινές προσλήψεις σεληνίου ενός ενήλικα ποικίλουν από 20 ως 3.000 μg.
Customary adult daily intakes of selenium vary between 20 and 300 μg/d.
12 μg/ημέρa παρουσιάζουν τη νόσο Keshan, ενώ δεν συμβαίνει το ίδιο σε
In New Zealand and Finland habitual intakes of 15-40 μg/d have not been associated with selenium-responsive disease although whole blood GSHpx activity was below its possible peak activity, which occurs with whole blood selenium concentrations about 100 μg/L7-8.
10 εκείνες που προσλαμβάνουν 19 μβ ή παραπάνω
In China populations with intakes of selenium of less than 12 μg/d experience Keshan disease, and those with intakes of 19 μg or more do not9·10.
Π τελευταίους προτείνεται σαν Κατώτατο Όριο Πρόσληψης τα 20 μg/ημέρα
If allowance is made for the smaller size of individuals in China, 20 μg/d can be proposed as the European LTI ".
Μελέτες που εξέτασαν τον κορεσμό της δραστηριότητας του GSHpx,
Studies based on the saturation of GSHpx activity suggest that an Average Requirement would be about 40 μg/d10, which would give a
Διαταράξεις στο μεταβολισμό του σεληνίου παρουσιάζονται σε προσλήψεις άνω των 750 μg/ημέρa, ενώ πρώιμα συμπτώματα δυστροφίας των ονύχων καταγράφηκαν σε προσλήψεις των 900 μg/ημέρa.
Disturbed metabolism of selenium occurs at intakes above 750 μg/d and early features of nail dystrophy have been described at intakes of 900 μg/d12.
Εφόσον η τελευταία τιμή πρόσληψης στην οποία σημειώθηκε κάποια θετική ανταπόκριση του οργανισμού βρίσκεται σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από τα προηγούμενα, συνιστάται μια μέγιστη πρόσληψη ασφαλείας απ' όλες τις πηγές που ανέρχεται στα 450 μg/ημέρa.
Since the intake beyond which there is no discernible benefit is much lower than this, it is suggested that the maximum safe intake from all sources should be 450 μg/d.
Δεν έχουν γίνει εκτεταμένες έρευνες για τις απαιτήσεις των παιδιών σε σελήνιο.
No extensive investigations have been made on selenium requirements in children.
Οι συγκεντρώσεις στο αίμα κατά τον πρώτο χρόνο ζωής είναι περίπου 80% εκείνων των ενηλίκων, ενώ σταδιακά αυξάνονται για να φτάσουν στην ηλικία των 3 ετών τις τιμές των ενηλίκων από το σημείο αυτό και πάνω παραμένουν σχεδόν σταθερές13.
Blood concentrations at 1 year of age are about 80% of those of adults, increase to adult values by 3 years, and then remain fairly constant13.
Οι PRI υπολογίστηκαν από τις τιμές των ενηλίκων με βάση το σωματικό βάρος, ενώ λήφθηκαν υπόψη οι σχετικά πολύ μικρότερες απαιτήσεις για την ανάπτυξη (0,2 ng/g κέρδους βάρους).
The PRIs have been calculated from adult values, on the basis of body weight, and should cover the relatively much smaller requirements for growth (0.2 ng/g weight gain).
Προσαρμοστικές αλλαγές στο μεταβολισμό του σεληνίου πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνηςuκαι για το λόγο αυτό δεν συνιστώνται επιπλέον προσαυξήσεις.
Adaptive changes in the metabolism of selenium occur during pregnancyrecommendation is made for any extra increment
Για να διατηρηθούν οι συγκεντρώσεις σεληνίου στον ορό του βρέφους σε επίπεδα 70 ng/ml, είναι απαραίτητη μια πρόσληψη από το μητρικό γάλα της τάξεως περίπου των 8-10 ng/ml15.
To maintain the selenium concentration in infants' serum at about 70 ng/ml, a daily intake from breast milk of about 8-10 ng/ml is necessary15.
Επειδή δεν υπάρχουν πιο συγκεκριμένα στοιχεία, οι επιπλέον απαιτήσεις κατά το θηλασμό υπολογίστηκαν λαμβάνοντας υπόψη μια τιμή απορρόφησης 60% από τη διατροφή και μια περιεκτικότητα σεληνίου στο γάλα της τάξεως των 12 ng/ml (ορίστηκε μια προσαύξηση 15 μg).
In the absence of more specific information, the extra requirement during lactation has been calculated on the basis of 60% absorption from the diet, and milk with a selenium content of 12 ng/ml, to give an increment of 15 μg.
Αιατροφή, κεφάλαιο 28: Σελήνιο
Nutrition. Chapter 28: Selenium
Bg/ημέρα
Adults μβ/d
ΠρόσληψηΑναφοράς Πληθυσμού
Population Reference Intake
Ανώτατο επίπεδο πρόσληψης
Maximum safe intake
Το ιώδιο εμφανίζεται σαν συστατικό της θυροξίνης (Τ4) και της τριϋδροθυροξίνης (Τ3).
Iodine is a constituent of thyroxine (T4) and tri-iodothyronine (T3).
Επαρκείς ποσότητες αυτών των θυρεοειδών ορμονών είναι απαραίτητο να κυκλοφορούν για τον καλύτερο μεταβολισμό των κυττάρων και τη σωστή ανάπτυξη του οργανισμού.
Adequate circulating levels of these thyroid hormones are necessary for optimum cellular metabolism, normal growth and development.
Το ιώδιο, τόσο στην ανόργανη όσο και στην οργανική του μορφή, απορροφάται αποτελεσματικά στο λεπτό έντερο.
Both inorganic and organic iodine are absorbed efficiently by the small intestine.
Στο εξωκυτταρικό υγρό περιέχονται 10-15 μg ιωδίου/L. Το συνολικό μέγεθος των συγκεντρώσεων ιωδίου στο σώμα κυμαίνεται περίπου στα 250-350 μg, χωρίς να μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς, διότι, αν δεν υπάρξει ειδική διαιτητική ή εξωγενής συμπλήρωση, η τιμή αυτή καθορίζεται από τις προσλήψεις ιωδίου της τροφικής αλυσίδας του άμεσου γεωχημικού περιβάλλοντος.
Extracellular fluid contains 10-15 μg iodide/L. The total size of the iodide pool is approximately 250-350 μg, but its precise mass varies with iodide intake, which, in the absence of specific dietary or exogenous supplementation, corresponds closely to the amount of element entering the local food chain from the immediate geochemical environment.
'Ετσι, οι πληθυσμοί που κατοικούν σε πολύ άγονα εδάφη που είναι συχνά αλλά όχι αποκλειστικά ορεινές περιοχές, βρίσκονται πολύ κοντά στον κίνδυνο να παρουσιάσουν ανεπάρκεια ιωδίου.
Thus populations living on heavily leached soils, which are often, but not exclusively, mountainous areas are at particular risk of suboptimal iodine intakes.
Το στοιχείο υφίσταται καθαρισμό στον θυρεοειδή και τα νεφρά, αλλά συγκεντρώνεται σε άλλους ιστούς όπως στη γαστρεντερική βλεννογόνο, στους μαστικούς και σιελογόνους αδένες και στις ωοθήκες.
It is cleared principally by the thyroid and kidneys but other tissues such as the gastrointestinal mucosa, mammary and salivary glands, and ovaries can also concentrate the element.
Πάνω από το 75% των 10-20 mg που υπάρχουν στο σώμα ενός κανονικού ενήλικα βρίσκονται στο θυρεοειδή αδένα.
Over 75 % of the 10-20 mg iodine present in the normal adult is found in the thyroid gland.
Το ιώδιο λαμβάνεται ενεργά από το θυρεοειδή μέσω ενός νατριο-εξαρτώμενου ενδιάμεσου φορέα που ενεργοποιείται από την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς.
Iodide is taken up into the thyroid actively by a sodium-dependent carriermediated pathway which is stimulated by thyroid stimulating hormone.
Το ιώδιο τότε οξειδώνεται ταχέως από την Ουρεοϋπεροξειδάση και "μορφοποιείται" από ιωδίωση των καταλοίπων τυροσίνης της Ουρεοσφαιρίνης.
The iodide is then rapidly oxidised by thyroperoxidase, and 'organified' by iodination of tyrosyl residues in thyroglobulin.
Η κυριώτερη απέκκριση ιωδίου πραγματοποιείται στα ούρα και γι' αυτό από την ουρία μπορεί να μετρηθεί σε ημερίσια βάση η πρόσληψη του στοιχείου.
The major excretory route of iodide is via the urine, and daily urinary excretion of the element is often used as a convenient index of intake.
Οι βρογχοκηληογόνοι κυανογλυκοζίτες που περιέχονται σε τροφές προερχόμενες από σιναποειδή, κασσάβα (τα φυτά Manihot utilissima και Μ. aipi), αραβόσιτο, γλυκοπατάτες, πλατιά φασόλια και βλαστούς μπαμπού, συμβάλλουν στην μορφοποίηση του ιωδίου από το θυρεοειδή1·2.
Goitrogenic cyanoglucosides in brassicas, cassava, maize, sweet potatoes, lima beans and bamboo shoots interfere with the organification of iodide by the thyroid '·2.
Μειωμένα κυκλοφοριακά επίπεδα Τ3 οδηγούν σε απώλεια της ανασχετικής ικανότητας απελευθέρωσης της υποθαλαμικής ορμόνης αποδέσμευσης θυροτροφίνης, η αυξημένη έκκριση της οποίας αυξάνει με τη σειρά της την έκκριση φλεματώδους ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς, η οποία ενεργοποιεί τη λήψη ιωδίου από τον θυρεοειδή αδένα και μπορεί να του προκαλέσει υπερπλασία και βρογχοκήλη.
Decreased circulatory levels of T3 lead to a loss of the inhibitory feed back on the release of hypothalamic thyrotrophin releasing hormone, the increased secretion of which increases the secretion of pituitary thyroid stimulating hormone, which stimulates the uptake of iodide by the gland and can lead to thyroid hyperplasia and goitre.
Διατροφή, κεφάλαιο 29: Ιώδιο
Nutrition. Chanter 29: lodine
Οι ασθένειες έλλειψης ιωδίου (IDD-Iodine Deficiency Diseases) μπορεί να είναι διαδεδομένες στην Ευρώπη3·4.
Iodine Deficiency Diseases (IDD) may be widespread in Europe3·4.
Το φάσμα των IDD είναι ευρύ και περίπλοκο, καθώς και οι επιπτώσεις τους στην κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη5·6.
The spectrum of IDD is extensive and subtle, as are their impact on socio-economic development 5.6
Η έλλειψη ιωδίου στις υποψήφιες μητέρες προκαλεί στειρότητα, αυξημένες πιθανότητες αποβολής, νεκρογέννεσης και θνησιμότητας του βρέφους κατά τη διάρκεια ή και μετά τη γέννα, άλλες γεννετικές ανωμαλίες που περιλαμβάνουν νευρολογικό κρετινισμό και μυξοίδημα, καθώς και λιγότερο αισθητά συμπτώματα όπως ψυχοκινητική καθυστέρηση που γίνεται αντιληπτή στην παιδική ηλικία και που οφείλεται σε έλλειψη ιωδίου κατά τη διάρκεια της κύησης στη μήτρα.
Maternal iodine deficiency causes infertility, increased incidence of abortions and stillbirths, increased perinatal and neonatal mortality, congenital abnormalities including neurological and myxoedematous cretinism, and, less obviously, degrees of psychomotor retardation evident in later childhood resulting from intrauterine iodine deficiency.
Στα μεγαλύτερα παιδιά και στους ενήλικες, οι IDD εμφανίζονται σαν ελαττωματικές διανοητικές λειτουργίες, υποθυρεοειδισμός με βρογχοκήλη και καθυστέρηση της ανάπτυξης.
In older children and adults IDD include impaired mental function, hypothyroidism with goitre and growth retardation.
Υψηλές προσλήψεις ιωδίου προκαλούν τοξική οζώδη βρογχοκήλη και υπερθυροειδισμό.
High iodine intakes cause toxic nodular goitre and hyperthyroidism.
Συμπτώματα παροδικού υπερθυροειδισμού εμφανίστηκαν σε άτομα που είχαν παρουσιάσει στο παρελθόν έλλειψη ιωδίου ενώ προσλάμβαναν 150-200 μg/ημέρα8.
Such toxicity is rare in normal populations or individuals with an intake of less than 5 mg/d but those with pre-existent iodine deficiency may be susceptible to developing toxic nodular goitre, hyperthyroidism, and thyroid cancer at intakes below this7, and transient hyperthyroidism has been observed in previously deficient individuals on intakes of 150-200 μg/ds.
Η παρουσία τέτοιων επιπλοκών ελαττώνεται σταδιακά με τη βελτίωση που παρατηρείται στην προμήθεια ιωδίου του συνολικού πληθυσμού, ενώ μειώνεται αντίστοιχα και ο αριθμός των ατόμων που ήταν στο παρελθόν εκτεθειμένος σε κάθε είδους συμπτώματα έλλειψης.
The incidence of such complications diminishes with time as the overall iodine supply of the population is improved and the number of people previously exposed to iodine deficiency diminishes.
Προσλήψεις της τάξεως των 12 mg/ημέρα φαίνεται να είναι ασφαλείς9, αλλά εκείνες άνω των 10 mg/ημέρα από τη βρώση θαλασσινών φυκιών έχουν συνδεθεί με αυξημένη εμφάνιση βρογχοκήλης ιωδίου10.
Intakes of 12 mg/d appear to be safe9but intakes above 10 mg/d in the form of seaweed have been associated with
Οι περισσότεροι ενήλικες μπορούν να διατηρούν ισορροπία ιωδίου και κανονική λειτουργία του θυρεοειδούς με προσλήψεις της τάξεως των 40 και 100 μg ιωδίου την ημέρα.
Most adults can maintain iodine balance and normal thyroid function on intakes between 40 and 100 μg iodine/d.
Το όριο συγκεντρώσεως ιωδίου στο θυρεοειδή αδένα επιτυγχάνεται με πρόσληψη 100 μg/ημέρa, ενώ οι αυξημένες προσλήψεις των 300 ή 500 μg δεν επηρεάζουν τη λειτουργία του ούτε επιδρούν ευνοϊκά στην υποχώρηση της βρογχοκήλης Π. Προτείνεται μια Μέση Πρόσληψη της τάξεως των 100 μg και μια PRI 130 μg/ημέρa.
A plateau concentration of iodide in the thyroid gland is achieved at an iodine intake of 100 μξ/ά, and increasing intakes to 300 or 500 μg daily has no further effect on this or on reducing the incidence of goitre "An Average Requirement of 100 μg is proposed and a PRI of 130 μg/d.
(Μια ημερίσια πρόσληψη στα επίπεδα των 200 μβ/ημέρα συνιστάται στα πλαίσια μιας πρόσφατης πρωτοβουλίας της WHO που αποσκοπεί στην εξάλειψη των επιπλοκών από την έλλειψη ιωδίου).
(A daily intake of up to 200 μg is being advised by a current WHO initiative designed to eradicate iodine deficiency disorders).
Σαν LTI προτείνονται τα 70 μg/ημέρa, τιμή κάτω της οποίας η προσαρμογή του θυρεοειδούς μπορεί να πραγματοποιηθεί ανεπαρκώς, με κίνδυνο ελαττωματικής ή υποτονικής λειτουγίας °.7·12.
For the LTI 70 μg/d is proposed, as an intake below which thyroid adaptation may become inadequate with a risk of dysfunction or sub-
Οι PRI για τις μικρότερες ομάδες ηλικίας υπολογίστηκαν από τις αντίστοιχες τιμές των ενηλίκων και με βάση τις ενεργειακές απαιτήσεις.
PRIs for younger age groups have been calculated from adult values, on the basis of energy requirements.
Με δεδομένο ότι οι κανονικές προσλήψεις ιωδίου πριν την εγκυμοσύνη είναι επαρκείς, δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι απαιτείται μια αυξημένη πρόσληψη κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης, κι έτσι δεν συνιστάται κάποια σχετική προσαύξηση.
Provided the normal prepregnancy iodine intake is adequate, there is no evidence that an increased dietary intake is needed during pregnancy, so no increment is recommended.
Οι γυναίκες που θηλάζουν και ακολουθούν ομαλή διατροφή ιωδίου, παράγουν στο γάλα ποσότητες ιωδίου περισσότερο από αρκετές για το βέφος.
Lactating women on a normal plane of iodine nutrition produce iodine in their milk in amounts more than sufficient for the infant.
Για ν' αντικατασταθούν αυτές οι απώλειες, προτείνεται κατά τη διάρκεια του θηλασμού μια PRI της τάξεως των 160 μg/ημέρα.
In order to replace these losses, a PRI of 160 μg/d is suggested during lactation.
Η αύξηση βασίζεται περισσότερο στις ανάγκες του βρέφους, παρά στην ποσότητα καθ' εαυτή που παράγεται στο γάλα.
The increase is based on the needs of the infant rather than the amount actually produced in the milk.
Διατροφή, κεφάλαιο 29: Ιώδιο
Nutrition. Chapter 29: lodine
(ποσά σε μg/ημέρα)
Average Requirement
11-14 ετών
11 - 14 y
1517 ετών
15- 17 y
212 Εκθέσεις της επιστημονικής επιτροπής για τη διατροφή του ανθρώπου: 31η σειρά
Reports of the Scientific Committee for Food: 31st scries
Το μαγγάνιο είναι συστατικό της αργινάσης, της πυροσταφυλικής καρβοξυλάσης και της υπεροξειδικής δισμουτάσης των μιτοχονδρίων.
Manganese is a component of arginase, pyruvate carboxylase and mitochondrial superoxide dismutase.
Συαμετέχει ακόμη σε διάφορες δραστηριότητες που εμπλέκονται υδρολάσες, κινάσες, αποκαρβοξυλάσες και φωσφοροτρασφεράσες.
It participates also in various hydrolase, kinase, decarboxylase, and phosphotransferase activities.
Η εντερική απορρόφηση του μαγγανίου λαμβάνει χώρα σε όλο το μήκος του λεπτού εντέρου.
The intestinal absorption of manganese occurs throughout the length of the small intestine.
Η λήψη στον βλεννογόνο φαίνεται πως πραγματοποιείται με δύο δεσμούς, ένας εκ των οποίων είναι κορεσμένος με περιορισμένες δυνατότητες, και ένας μη κορεσμένος.
Mucosal uptake appears to be mediated by two types of mucosal binding, one which is saturable with a finite capacity and one which is non-saturable.
Η αποτελεσματικότητα απορρόφησης του μαγγανίου κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα (περίπου στα 10%), αλλά υπάρχουν ενδείξεις βελτίωσης στις μικρές προσλήψεις.
The efficiency of manganese absorption in adults is low (approximately 10 %) but there is some evidence of improvement at low intakes.
Δίαιτες που περιέχουν μεγάλες ποσότητες ασβεστίου, φωσφόρου και φυτικών αλάτων μειώνουν την εντερική λήψη του στοιχείου, αλλά είναι πιθανότατα μικρής σημασίας το γεγονός, καθώς μέχρι τώρα δεν έχει τεκμηριωθεί επαρκώς περίπτωση έλλειψης μαγγανίου στον άνθρωπο.
High levels of dietary calcium, phosphorus, and phytate impair the intestinal uptake of the element but are probably of limited significance because as yet no well documented case of human manganese deficiency has been reported.
Η συστημική ομοιόσταση του μαγγανίου εξασφαλίζεται κυρίως από την ηπατοχολική απέκκριση.
Systemic homoeostasis of manganese is maintained principally by hepato-biliary excretion.
Το ουρικό μαγγάνιο πέφτει σε περιπτώσεις μειωμένης πρόσληψης και αυξάνεται με αυξημένη πρόσληψη, αποδίδοντας έτσι κάποιο ενεργό ρόλο στα νεφράι.
Urinary manganese falls with reduced intake and rises with increased intake, suggesting a role of the kidney '.
Αν και είναι δύσκολο να χαρακτηρίσει κανείς σωστά τους μηχανισμούς που λειτούργησαν ελαττωματικά, τα ζώα που στερήθηκαν το μαγγανίου εμφανίζουν διάφορα συμπτώματα που μπορούν να αναπαραχθούν.
Although it is difficult to characterise the precise biochemical mechanisms that have failed, manganese-deprived animals display numerous reproducible phenomena.
Αυτά περιλαμβάνουν καθυστέρηση της ανάπτυξης, ακανόνιστο σχηματισμό χόνδρων και ελαττωματική ενδοχόνδρια οστεογέννεση στα έμβρυα που οδηγεί σε: μη κανονική ανάπτυξη του σκελετού και των ωτολίθων (με επακόλουθη αταξία)· αδυναμία ανοχής γλυκόζης και έκκρισης ινσουλίνης· μειωμένη γλυκογεννετική ανταπόκριση στο γλυκογόνο και την αδρεναλίνη· υποχοληστερολαιμία· ηπατική και νεφρική συγκέντρωση λιπιδίων και υπερδομικές ανωμαλίες στις κυτταρικές και υποκυτταρικές μεμβράνες και σπασμούςι.
These include growth retardation, impaired cartilage formation and defective endochondrial osteogenesis in fetuses leading to impaired development of the skeleton and otoliths (with resultant ataxia); impaired glucose tolerance and insulin secretion; reduced gluconeogenic response to glucagon and adrenaline; hypocholesterolaemia; hepatic and renal accumulation of lipids and ultra-structural abnormalities in cellular and subcellular membranes and convulsions '.
Οι ενδείξεις έλλειψης μαγγανίου στον άνθρωπο είναι λίγες2.
Evidence of manganese deficiency in man is poor2.
Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της στέρησης μαγγανίου στον άνθρωπο έχει υποκινηθεί από μελέτες μη ανοχής των υδατανθράκων που σχετίζονται με το μαγγάνιο, καθώς και μειωμένων συγκεντρώσεων του στοιχείου στην κώμη ορισμένων μητέρων των οποίων τα παιδιά παρουσιάζουν γεννετικές ανωμαλίες και στην κώμη και το αίμα των παιδιών με σκελετικές ανωμαλίες, οστεοπόρωση και μη τραυματική επιληψία.
Interest in possible manganese deprivation in humans has been stimulated by reports of manganese-responsive carbohydrate intolerance, and reduced manganese concentration in the hair of some mothers whose babies had congenital abnormalities and in the blood or hair of children with skeletal abnormalities, osteoporosis, and non-traumatic epilepsy.
Οι άνδρες που τρέφονται με χαμηλές ποσότητες μαγγανίου (10 μg/ημέρα) αναπτύσσουν παροδικά δερματικά εξανθήματα και υποχοληστεριναιμία· ωστόσο, κανένα σύμπτωμα δεν εμφανίστηκε σαφώς σε κατάσταση κορεσμού μαγγανίου3.
Men fed a low manganese diet (10 μg/d) developed an evanescent skin rash and hypocholesterolaemia; however neither feature responded unequivocally to manganese repletion3.
Τοξικότητα μαγγανίου τροφικής προέλευσης δεν έχει επακριβώς καταγραφεί.
Manganese toxicity of dietary origin has not been well documented.
Ανθρακωρύχοι στη Χιλή εκτεθειμένοι σε σκόνη μεταλλικού μαγγανίου παρουσίασαν - μάλλον σαν αποτέλεσμα εισπνοής παρά πρόσληψης - τη λεγόμενη "μαγγανική τρέλα", με συμπτώματα ψυχώσεων, παραισθήσεων, εξωπυραμυδικών βλαβών με χαρακτηριστικά Πάρκινσονι.
Mineworkers in Chile exposed to manganese ore dust developed, possibly as a result of inhalation rather than ingestion, 'Manganic Madness' manifested by psychosis, hallucinations, and extrapyramidal damage with features of Parkinsonism '.
Το μαγγάνιο είναι ιδιαίτερα πλούσιο στις χορτοφάγες δίαιτες και σε ροφήματα όπως το τσάι, ενώ θα υποστηρίζαμε ότι οι σημερινή πρόσληψη του πληθυσμού είναι μάλλον ανεπαρκής2.
Manganese is particularly abundant in vegetable-based diets and beverages such as tea and it would seem that current population intake is adequate2.
Οι περισσότερες προσλήψεις κυμαίνονται γύρω στα 23 mg/ημέρα, αλλά ορισμένες φτάνουν τα 8,3 mg/ημέρα 1·3.
Most intakes are around 23 mg/d, but some reach 8.3 mg/du3.
Δεν παρατηρήθηκαν προβλήματα που να σχετίζονται με το μαγγάνιο σε νέους άνδρες που προσλάμβαναν 0,1 mg4, ενώ από άλλες μελέτες τροφικής ισορροπίας προέκυψε πως είναι απαραίτητα 0,74 mg ημερισίως5.
No manganese-responsive problems were seen in young men on an intake of 0.1 mg 4and a basal requirement of 0.74 mg
Ελλείψει λοιπόν περισσότερων στοιχείων, θα μπορούσε να οριστεί μια τιμή LTI στα 0,7 mg/ημέρα, αλλά θεωρείται προτιμότερο να δοθεί μια ασφαλής και επαρκής κλίμακα τιμών από 110 mg/ημέρα.
In the absence of more information an LTI of 0.75 mg daily could perhaps be set, but it is considered preferable to give a safe and adequate range of 110 mg/d.
Διατροφή, κεφάλαιο 30: Μαγγάνιο
Nutrition. Chapter 30: Manganese
Η οξειδοαναγωγική δράση ανάμεσα στο Mo(V) και το Mo(VI) είναι κατάλληλη για ανταλλαγή ηλεκτρονίων με φλαβινο-μονονουκλεοτίδια, γεγονός που εκμεταλεύονται βιοχημικά στις δραστηριότητες τους η οξειδάση των θειωδών, η οξειδάση της ξανθίνης και η αλδεϋδική αφυδρογονάση, στις οποίες ο μόλυβδος (Μ042") συνδεδεμένος με πτερίνη δρα σαν συμπαράγοντας.
The redox potential between Mo(V) and Mo(VI) is appropriate for electron exchange with flavinmononucleotides and this is exploited biochemically in the activities of sulphite oxidase, xanthine oxidase and
Η εντερική απορρόφηση του διαιτητικού μολύβδου είναι πολύ επαρκής (80% περίπου).
~") linked with a pterin is a aldehyde dehydrogenase, for which molybdate (Mo4 cofactor. Intestinal absorption of dietary molybdenum is highly efficient (approximately 80 %).
Ο μεταβολισμός του στοιχείου σαν ανιόν (μολύβδωση) και η συστημική ομοιόσταση εξασφαλίζονται με νεφρική απέκκριση1·2.
The element is metabolised as an anion (molybdate) and systemic homoeostatic excretion is attained by renal excretion '·2.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο μεταβολισμός των θειοαμινοξέων και νουκλεοτιδίων παρουσιάστηκε εξασθενημένος και αναπτύχθηκαν νευρολογικά συμπτώματα και εγκεφαλοπάΟειες.
Molybdenum deficiency in man has occurred with prolonged parenteral feeding3, and in a fatal autosomal recessive syndrome affecting infants in whom the hepatic- synthesis of the molybdenum-pterin cofactor is probably defective2With both conditions the metabolism of sulphur amino acids and nucleotides was impaired, and neurological and encephalopathies developed.
Πώς εκδηλώνονται οι εκ γενετής διαταραχές του μεταβολισμού στα νεογέννητα: έχουν ασυνήθιστα περιττώματα, δυσκολίες διατροφής και σοβαρές νευρολογικές και άλλες ανωμαλίες στην ανάπτυξη που οδηγούν σε εγκεφαλοπάθειες και θάνατο.
The inborn error of metabolism presents in neonates: they have abnormal faeces, feeding difficulties, and severe neurological and developmental abnormalities leading to encephalopathy and death.