natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Θεωρεί εξάλλου ότι οι κανό­νες μεταγραφής στο μέτρο που εμποδίζουν ή αποτρέπουν κάποιον υπήκοο κράτους μέλους να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, συνιστούν εμπόδια για την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων.
For the same reasons as mentioned above, the Court rejected the arguments put forward to justify such rules. On the other hand, the nationality requirement was justified in the case of matches between the national teams of different countries.
Το Δικαστήριο θεωρεί
Lastly, it held that since the two sets of rules in question were incompatible with Article 48, there was no need for an interpretation of Articles 85 and 86.
(') Υπόθεση C-415/93 (Δελτίο 12-1995).
Case C-415/93 Bosman: Buli. 12-1995.
ΚΟΙΝΟΤΙΚΌ ΔΊΚΑΙΟ τέλος ότι τα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν προκειμένου να δικαιολογηθεί η εν λόγω παρεμπόδιση της ελεύθερης κυκλοφορίας δεν μπορούν να γίνουν δεκτά.
COMMUNITY LAW completed or in progress could not be reimbursed unless judicial proceed­ings had been initiated before the date of the judgment.
Εξάλλου, οι δύο εν λόγω στόχοι μπορούν να επιτευχθούν με άλλα μέσα τα οποία δεν εμποδίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων.
The Court found that such a restriction was indeed covered by Article 59 but that in this particular case it was justified by the need to uphold the reputation of the financial sector.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η απόφαση δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση ενός παίκτη ο οποίος μεταγράφεται από έναν όμιλο σε κάποιον άλλο στο εσωτερικό του κράτους μέλους του οποίου είναι υπήκοος και δεν αφορά τις σχέσεις μεταξύ των ομίλων των κρατών μελών της Κοινότητας και των ομίλων τρίτων χωρών.
The Court noted that, although the prohibition applied to the offer of services rather than the services themselves, this did not pre­clude the application of Article 59, which did not require that there be a specific recipient for the services in the first place.
Αντιθέτως, η ρήτρα ιθαγένειας είναι δικαιολογημένη όσον αφορά τους αγώνες μεταξύ εθνικών ομάδων των διαφόρων κρατών.
In the first place the Court held that the protection of consumers in other Member States was not in itself a matter for the Dutch authorities and could not therefore provide grounds for restricting the freedom to provide services.
Τέλος, θεωρεί ότι επειδή οι δύο εν λόγω κανόνες είναι αντίθετοι προς το άρθρο 48, δεν υπάρχει λόγος να αποφανθεί σχετικά με την ερμηνεία των άρθρων 85 και 86.
On the other hand, the Court acknowledged that safeguarding the financial sec­tor's reputation might constitute an imperative reason for action in the pub­lic interest and might justify restrictions on the freedom to provide financial services.
Οι ήδη πληρωθείσες ή υπό εκτέλεση μεταγραφές δεν μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο επιστροφών παρά μόνον εάν έχει ήδη ασκηθεί αγωγή πριν από την ημερομηνία της απόφασης.
The Court pointed out that individuals, generally caught unawares, were not in a position to ascertain the risks attached to the deals they were offered or to compare the quality and price of the caller's services with competitors' offers.
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών
Moreover, the Member State from which the calls were made was in the best position to regulate cold calling.
(') Υπόθεση C-384/93, Alpine Investments BV κατά Minister van Financiën (Δελτίο 5-1995, σημείο 1.8.59).
Case C­384/93 Alpine Investments ν Minister van Financiën: Bull. 5­1995, point 1.8.59.
ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ TOY ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ KAI TOY ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
DECISIONS BY THE COURT OF JUSTICE AND THE COURT OF FIRST INSTANCE
Το Δικαστήριο έκρινε ότι ο περιορισμός αυτός εμπίπτει για πρώτη φορά στο πεδίο του άρθρου 59 της Συνθήκης ΕΚ, αλλά ότι στην προκειμένη περίπτωση είναι δικαιολογημένος λόγω της μέριμνας να διατηρηθεί η καλή φήμη του εν λόγω (χρηματοοικονομικού) τομέα.
In criminal proceedings against persons who had transported large sums of money without prior authorization the question had been raised as to whether Spanish legislation was compatible with Community law.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε πρώτα ότι εφόσον το εμπόδιο αφορά την προσφορά υπηρεσίας και όχι την υπηρεσία καθαυτή, δεν παρακωλύει την εφαρμογή του άρθρου 59 της Συνθήκης ΕΚ, η οποία δεν μπορεί να εξαρτάται από την εκ των προτέρων ύπαρξη συγκεκρι­μένου αποδέκτη υπηρεσιών.
On 23 February1the Court held that, although Article 4 of Directive 88/361/EEC allowed Member States to take all requisite measures to prevent infringements of their laws and regulations, it precluded national legislation making the export of coins, banknotes or bearer cheques conditional on a prior authorization which would have a suspensory effect on such exports.
Το ενδιαφέρον σημείο της δικαστικής απόφασης αποτελούν οι πιθανές αιτιολογήσεις του μέτρου αυτού.
On the other hand, the Directive did permit Member States to make the exports in question subject to a prior declaration, which need not be a mere formality.
Αντίθετα, το Δικαστήριο δέχθηκε ότι η διατήρηση της καλής φήμης του χρηματοοικονομικού τομέα μπορεί να αποτελέσει επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος ικανό να δικαιολογήσει τους περιορισμούς της ελεύθερης παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών.
The Court stated that such a declaration could be required prior to the ex port transaction so that the national authorities could exercise effective supervision in order to prevent infringements of their laws and regulations, and that appropriate penalties could be imposed.
Επιπλέον, το κράτος μέλος, από το οποίο γίνεται η τηλεφωνική κλήση, είναι σε καλύτερη θέση να ρυθμίσει το σύστημα «cold calling».
The Court also held that the relevant provisions of Directive 88/361/EEC had direct effect, since the requirement that Member States should abolish all restrictions on movements of capital was precise and unconditional and did not require a specific implementing measure.
PTA και σε προηγούμενη διοι­κητική άδεια όταν η αξία τους υπερβαίνει τα 5 εκατ. PTA.
The Court found that the relevant provisions of the Luxembourg legislation constituted an obstacle to the free movement of capital in that they were likely to deter the parties concerned from approaching banks established in another Member State.
Αντίθετα, επιτρέπει στα κράτη μέλη να εξαρτήσουν την εξαγωγή από προηγούμενη δήλωση, που μπορεί έγκυρα να μην είναι μια απλή τυπική δήλωση.
It also held that this legislation represented discrimination against banks established in other Member States and was prohibited by Article 59 of the EC Treaty.
Επιβεβαίωσε επίσης ότι η νομοθεσία αυτή αποτελεί διάκριση εις βάρος των πιστωτικών ιδρυμάτων που είναι εγκατεστημένα σε άλλα κράτη
It took the view that this argument was purely economic in nature and was not therefore covered by Article 56 of the EC Treaty.
(') Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-358/93 και C-416/93, Procédure pénale κατά Bordessa et autres
Nor could the Lux- joined Cases C-358/93 and C-416/93 Bordessa and Others: Bull.
(Δελτίο 4-1995, σημείο 1.8.31).
4-1995, point 1.8.31. Case C-484/93 Svensson: Bull. EC 12-1995.
527 μέλη, η οποία απαγορεύεται από το άρθρο 59 της Συνθήκης ΕΚ. Σχετικά με το θέμα αυτό, το Δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα της κυβέρνησης του Λουξεμβούργου τα οποία στηρίζονται στο γεγονός ότι αυτή η ενίσχυση αντι­προσωπεύει το 1 % του συνολικού προϋπολογισμού του Λουξεμβούργου και εισπράττεται, κατά το ήμισυ, μέσω των φόρων επί των κερδών που καταβάλ­λονται από τους χρηματοδοτικούς οργανισμούς που είναι εγκατεστημένοι στο Λουξεμβούργο.
COMMUNITY LAW embourg rules be justified on the grounds of consistency in tax arrange­ments, an argument which the Court had accepted in earlier cases, for in this particular case there was no direct link between the granting of housing aid to borrowers, on the one hand, and the funding of the aid through the tax levied on banks' profits, on the other.
Στις 17 Οκτωβρίου('), το Δικαστήριο απεφάνθη σχετικά με το συμβι­βασμό του συστήματος που αφορά την ισότητα ανδρών και γυναικών στις δημόσιες υπηρεσίες που καθιερώνεται με το νόμο του Land της Βρέμης της 20ής Νοεμ­βρίου 1990 με την οδηγία 76/207/ΕΟΚ σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών το σύστημα της Βρέμης προ­βλέπει ότι «κατά την πρόσληψη και κατά την προαγωγή σε υψηλότερο βαθμό στην κλίμακα μισθών, οι γυναίκες οι οποίες έχουν προσόντα αντί­στοιχα με εκείνα των ανδρών ανταγωνιστών τους οφείλουν να λαμβάνονται κατά προτεραιότητα υπόψη όταν αυτές υποεκπροσωπούνται.
On 17 October1the Court ruled on whether the arrangements which the Land Bremen had introduced on 20 November 1990 concerning equality of treatment in the public services were compatible with Direc­tive 76/207/EEC on the implementation of the principle of equal treatment for men and women.
Υπάρχει υποεκπροσώπηση όταν οι γυναίκες δεν αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον το ήμισυ του προσωπικού».
Under the arrangements in question, when staff are recruited or assigned to a higher-paid post, women possessing qualifications equivalent to those of their male counterparts must be given priority treat­ment if they are under-represented in the area concerned.
Εγγράφεται στο πλαίσιο μιας οδηγίας που αποβλέπει να απαγο­ρευθεί κάθε διάκριση θεμελιωμένη στο φύλο, άμεσα ή έμμεσα.
The Court held that national rules giv­ing absolute and unconditional priority to women holding the same quali­fications as their male counterparts would entail sex-based discrimination.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, κάποιος εθνικός κανόνας ο οποίος χορηγεί απόλυτη και απεριόριστη προτεραιότητα στις γυναίκες οι οποίες διαθέτουν ανάλογα προσόντα με εκείνα των ανδρών υποψηφίων, συνεπάγεται διάκριση θεμελιωμένη στο φύλο.
It then considered whether such discrimination was justified under Ar­ticle 2(4) of the said Directive. It found that the precise and limited aim of the rules in question was to authorize measures which, although discrimi­natory in appearance, were in fact designed to eliminate or to reduce exist­ing inequalities.
Τέλος το Δικαστήριο ανέλυσε ότι αυτή η διάκριση ήταν δικαιολογη­μένη από το άρθρο 2, παράγραφος 4, της ίδιας οδηγίας.
In the strict sense, however, the rules in question constituted a derogation from the individual rights enshrined in Article 2(1) of the Di­rective.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο ακριβής και περιορισμένος στόχος αυτής της διάταξης
The Court consequently held that it was contrary to Article 2(1) and (4) for any national rules to confer automatic priority on female candi­dates in areas where women were under-represented, should the male and female candidates eligible for promotion hold the same qualifications.
Κοινή εμπορική πολιτική - Εξωτερικές σχέσεις
Common commercial policy and external relations
Η γνωμοδότηση 2/92 της 24ης Μαρτίου(') εντάσσεται στο ίδιο πλαί­σιο συλλογιστικής με εκείνο που αναπτύχθηκε στη γνωμοδότηση 1/94 ΠΟΕ(2).
Opinion 2/92, delivered on 24 March,1follows the same line of reasoning as Opinion 1/94 WTO.2The Third OECD Council Decision on national treatment lays down a procedure whereby the OECD is to be no tified of any measure adopted by member countries which constitutes an exception to or has repercussions on national treatment.
Η τρίτη απόφαση του Συμβουλίου του ΟΟΣΑ σχετικά με την εθνική μεταχείριση καθιερώνει μια διαδικασία ανακοίνωσης στον ΟΟΣΑ κάθε θεσπιζόμενου από τα μέλη μέτρου το οποίο αποτελεί εξαίρεση από την εθνική μεταχείριση ή έχει επιπτώσεις σε αυτή.
Belgium had raised the question of the legal basis on which the Community's competence was to be exercised. The Court took the view that Article 113 of the EC Treaty did not confer exclusive competence in this field on the Community, since the national treatment rule related not only to the participation of foreign-controlled undertakings in international trade with third countries; it affected internal trade to the same extent, possibly more so.
Είχε ανακοινωθεί στον ΟΟΣΑ ότι η Κοινότητα επρόκειτο να συμμετάσχει σε αυτή την απόφαση για τα άτομα που υπάγονται στην αρμοδιότητα της.
The Court also rejected the argument that the Community's participation could be based on Article 57 and subsidiarily on Article 100a and would consequently entail exclusive external competence on the basis of AETR and Opinion 1/76.
Το ζήτημα που ετέθη από το Βέλγιο απέβλεπε στο να εντοπιστεί η νομική βάση πάνω στην οποία πρέπει να ασκηθεί η κοινοτική αρμοδιότητα.
It took the view that exclusive external competence could be based on the Community's internal powers only if internal legislation had first been adopted, thus reaffirming its restrictive interpretation of the scope of Opinion 1/76.
Το επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο η συμμετοχή της Κοινότητας θα μπορούσε να θεμελιωθεί στο άρθρο 57 και επικουρικά στο άρθρο 100 Α και θα συνεπαγόταν, συνεπώς, με βάση τη νομο­λογία AETR και τη γνωμοδότηση 1/76 εξωτερική αποκλειστική αρμοδιότητα, απορρίφθηκε επίσης.
It has stressed on several occasions that Parliament's effective participation in the legislative process is essential to the institutional balance and an ex pression of the fundamental democratic principle that the people should participate in the exercise of power through the agency of a representative assembly.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η εξωτερική αποκλειστική δραστηριότητα δεν μπορεί να θεμελιωθεί στις εξουσίες εσωτερικής δράσης της Κοινότητας παρά μόνο στην υποθετική περίπτωση που υπήρξε προηγου­μένως θέσπιση εσωτερικής νομοθετικής πράξης.
The action in question related to Regulation (EEC) No 3917/92, which extended into 1993 the system of generalized preferences applicable in 1992, adding certain new countries to the list of beneficiaries to take account of the collapse of the former Soviet Union and aligning the Community list of least-developed countries on that of the United Nations.
Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε την άποψη αυτή προβαίνοντας σε περιοριστική ερμηνεία της έκτασης εφαρ­μογής της γνωμοδότησης 1/76.
The proposal for a Regulation being based on Article 43 of the EC Treaty, which requires Parliament to be consulted, the Council requested Parliament to treat the matter as urgent, applying the procedure laid down by Rule 75 of
(2) Γενική Έκθεση 1994, αριθ. 1285.
1994 General Report, point 1285.
Η διαφορά αφορούσε τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ.
At its final part-session of 1992, however, Parliament failed to deliver an opinion on the Commission's proposal.
Στις 21 Δεκεμβρίου 1992, το Συμβούλιο εξέδωσε τον επίδικο κανονισμό χωρίς να έχει λάβει τη γνώμη του Κοινοβουλίου, δικαιολογώντας την έλλειψη διαβούλευσης με το Κοινο­βούλιο στα σημεία του αιτιολογικού του.
On 21 Decem­ber 1992 the Council adopted the Regulation in question without having obtained Parliament's opinion, giving its reasons in the preamble to the Regulation.
Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε στις 30 Μαρτίου(') καταρχάς την πάγια νομο­λογία του σχετικά με την πραγματική συμμετοχή του Κοινοβουλίου στη νομοθετική διαδικασία τονίζοντας ότι η διαβούλευση αυτή προϋποθέτει τη διατύπωση της γνώμης του Κοινοβουλίου και ότι η προϋπόθεση αυτή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με μια απλή αίτηση γνωμοδότησης εκ μέρους του Συμβουλίου.
On 30 March1the Court upheld its earlier judgments on the effective par­ticipation of Parliament in the legislative process, emphasizing that consul­tation required the expression of Parliament's opinion and that this require­ment was not met merely by the Council's request for an opinion.
Παρ' όλα αυτά το Δικαστήριο εκτιμά ότι στην προκείμενη περίπτωση η επείγουσα αίτηση που υποβλήθηκε από το Συμβούλιο ήταν
The Council was under an obligation to use all the possibilities offered by the Treaty and Parliament's Rules of Procedure to obtain its prior opinion, even in an emergency.
(') Υπόθεση C-65/93, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποστη­ριζόμενου από το Ηνωμένο Βασίλειο (Δελτίο 4-1995, σημείο 1.8.37).
On the other hand, the Court stressed that the same duty to cooperate in good faith applied in the context of interinstitutional dia­logue as it did in relations between the Member States and the Community institutions.
ΙΧ-2 αιτιολογημένη λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων σχέσεων μεταξύ της Κοινότητας και των αναπτυσσόμενων χωρών καθώς και των πολιτικών και τεχνικών δυσχερειών που θα προέκυπταν από μια απότομη διακοπή της εφαρμογής του καθεστώτος γενικευμένων δασμολογικών προτιμήσεων.
As regards the substance of the application, the Court held that the request made by the Council for the question to be dealt with by urgent procedure was justified in view of the special relationship between the Com­munity and the developing countries and the political and technical difficul­ties which would result from the sudden discontinuation of generalized tar­iff preferences.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι το Κοινοβούλιο με τη συμπεριφορά αυτή παρέβη το καθήκον ειλικρινούς συνεργασίας έναντι του Συμβουλίου.
The Court found that such behaviour was at odds with its duty to cooperate in good faith with the Council.
Συνεπώς, έκρινε ότι το Κοινοβούλιο δεν μπορούσε να προσάψει εγκύρως στο Συμβούλιο τη μη τήρηση του ουσιώδους τύπου της διαβούλευσης και ότι η προσφυγή του Κοινοβουλίου έπρεπε να απορριφθεί.
It consequently held that Parliament could not justifiably bring an action against the Coun­cil for disregard of the consultation requirement and that Parliament's ap­plication should therefore be dismissed.
Η απόφαση του Πρωτοδικείου της 19ης Οκτωβρίου(') αφορά μια απόφαση του Συμβουλίου με την οποία αρνείται την πρόσβαση σε έγγραφα σχετικά με τις συσκέψεις του.
On 19 October2the Court of First Instance ruled against the Coun­cil's refusal to grant access to documents concerning its deliberations.
Με την απόφαση του 93/731/ΈΚ, σχετικά με την πρό­σβαση του κοινού στα έγγραφα του Συμβουλίου, το Συμβούλιο προσδιόρισε τις προϋποθέσεις. Το άρθρο 4, παράγραφος 2, της ίδιας απόφασης, προβλέπει ότι «η πρόσβαση σε κάποιο έγγραφο του Συμβουλίου μπορεί να απορριφθεί προκειμένου να προστατευθεί το απόρρητο των συσκέψεων του Συμβουλίου».
The conditions for granting such access are laid down in Council Decision 93/ 731/EC on public access to Council documents, Article 4(2) of which states that 'access to a Council document may be refused in order to protect the confidentiality of the Council's proceedings', whilst Article 4(1) defines four types of circumstance in which access to a Council document should not be granted.
Το Συμβούλιο δικαιολόγησε την άρνηση πρό­σβασης αναφέροντας ότι τα εν λόγω έγγραφα «αναφέρονται άμεσα στις συσκέψεις του Συμβουλίου και, δυνάμει του εσωτερικού του κανονισμού, δεν μπορούν να κοινολογηθούν».
The applicant had asked the Council for access to a number of documents including preparatory reports from the Permanent Representa­tives Committee, minutes, attendance records, voting records and decisions of the Ministers for Justice and Social Affairs and minutes of the delibera­tions of the Ministers for Agriculture on certain dates. The reason given by
531 την πρόσβαση στα εν λόγω έγγραφα για τον απλό λόγο ότι αυτά τα έγγραφα αφορούσαν τις συσκέψεις του.
471 the Council for refusing access was that the documents in question were di­rectly concerned with the Council's proceedings and that its Rules of Pro­cedure prevented the contents from being divulged.
Συνεπώς, το Δικαστήριο ακύρωσε τη σιωπηρή απόφαση του Συμβουλίου, η οποία αρνείτο στον ενάγοντα την πρόσβαση στα επίδικα έγγραφα.
The Court of First In­stance found that the Council was obliged, by virtue of Article 4 of Deci­sion 93/731/EC, to strike a fair balance between the public's need for access to such documents, on the one hand, and the Council's own need to safe­guard the confidentiality of its proceedings.
Στις 7 Δεκεμβρίου, το Δικαστήριο ακύρωσε την πράξη του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 15ης Δεκεμβρίου 1994, η οποία πιστο­ποιούσε την οριστική έγκριση του γενικού προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το οικονομικό έτος 1995 (')· Το Κοινοβούλιο είχε, σε δεύτερη ανάγνωση, επιφέρει 131 «τροποποιήσεις» του σχεδίου προϋπολογισμού 1995 επειδή θεωρούσε τα σχετικά κονδύλια του προϋπολογισμού ως μη υποχρεω­τικές δαπάνες, τις οποίες το Κοινοβούλιο δικαιούται πράγματι να τροπο­ποιήσει (άρθρο 203, παράγραφος 4, της Συνθήκης ΕΚ).
On 7 December1the Court annulled the act of 15 December 1994 whereby the President of the European Parliament had declared the 1995 general budget of the European Union finally adopted. At second reading, Parliament had maintained 131 amendments to the draft 1995 budget becase it considered the budgetary headings concerned to be non-compulsory expenditure, which Parliament had the right to amend under Article 203(4) of the EEC Treaty.
Το Συμβούλιο, αντι­θέτως, έκρινε ότι επρόκειτο για υποχρεωτικές δαπάνες για τις οποίες το Κοινοβούλιο μπορεί, κατά την πρώτη ανάγνωση του προϋπολογισμού, να προτείνει μόνο τροπολογίες (άρθρο 203, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, παράγραφοι 5 και 6, της Συνθήκης), ενώ η τελική απόφαση επαφίεται στο Συμβούλιο.
The Council, on the other hand, took the view that the headings concerned were compulsory expenditure, to which Parliament could only propose modifications at first reading (second subparagraph of Article 203(4) and Article 203(5) and (6) of the Treaty), so that the final decision lay with the Council.
Το τελευταίο αποφάσισε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, να απορρίψει τις «τροποποιήσεις» που επήλθαν από το Κοινοβούλιο.
The latter had decided in this particular case to reject the amendments put forward by Parliament.
Το Δικαστήριο τόνισε ότι ο προϋπολογισμός, όπως εγκρίθηκε από την πράξη την προσβαλλόμενη από τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου, υπερβαίνει το μέγιστο ποσοστό αύξησης που προβλέπεται από το άρθρο 203, παράγραφος 9, της Συνθήκης ΕΚ, χωρίς τα δύο όργανα να έχουν προηγουμένως συμφωνή­σει σχετικά με μια τέτοια αύξηση.
The Court noted that expenditure under the budget, as adopted by the President of the Parliament, exceeded the maximum rate of increase fixed pursuant to Article 203(9)of the EC Treaty, although the two institutions had not reached prior agree­ment on such an increase.
Συνεπώς, δεδομένου ότι η διαδικασία του προϋπολογισμού δεν περατώνεται πριν ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου να δια­πιστώσει ότι ο προϋπολογισμός έχει οριστικά εγκριθεί, το Δικαστήριο κήρυξε ότι η ακύρωση της πράξης του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινο­βουλίου έχει σαν αποτέλεσμα την άρση ισχύος του προϋπολογισμού 1995.
Since, therefore, the budgetary procedure had not been concluded when the President of the Parliament declared the budget finally adopted, the Court ruled that the effect of the annulment of the act in question was to render the 1995 budget invalid.
Όσον αφορά τις συνέπειες, το Δικαστήριο, βασιζόμενο κυρίως στην ανάγκη να κατοχυρωθεί η συνέχεια της ευρωπαϊκής δημόσιας υπηρεσίας, αποφάσισε να διατηρήσει τα αποτελέσματα του προϋπολογισμού 1995 μέχρι την ημε­ρομηνία κατά την οποία αυτός θα έχει οριστικά εγκριθεί.
As regards the conse­quences, the Court, acknowledging the need to ensure continuity in the public service, decided that the 1995 budget should continue to have effect in practice until the date on which it was finally adopted.
Με αυτήν την από­φαση, το Δικαστήριο δεν απεφάνθη σχετικά με το χαρακτηρισμό των εν λόγω δαπανών, ως υποχρεωτικών ή μη υποχρεωτικών, αλλά προτίμησε να αναθέσει στα ενδιαφερόμενα όργανα το καθήκον να συμφωνήσουν σχετικά με την ταξινόμηση (— > αριθ. 976). (') Υπόθεση C-41/95, Συμβούλιο κατά Κοινοβουλίου (Γενική Έκθεση 1994, αριθ. 1118).
In its judgment the Court did not express a view on whether the expenditure concerned was compulsory or non-compulsory but left it to the institutions concerned to reach agreement on this matter f— > point 976). '
Δικαστήριο - Οικονομικό έτος 1995 Κατανομή των υποθέσεων ανά θέμα
Court of Justice 1995
Φύση της υπόθεσης
Privi­leges and immu­nities
ΕΚΛΧ
Total
ΕΚΛΕ
Staff cases
Σύνολο
Fish­eries
Διά-φορα-Γνώμες
Other and Opin­ions
Κρατι­κές ενισχύ­σεις
Com­mercial policy and trade protec­tion
Συμβά­σεις (άρθρο 220)
Article 220 Con­ven­tion move­ment of work­ers and social secu­rity estab­lish­ment and free­dom to supply ser­vices
Υποθέσεις που διαγράφηκαν από το πρωτόκολλο
Cases not resulting in a judgment (appeals)
Αριθμός νεοεισαχΟεισών ιτροσφυγών βάσει του άρθρου
Proceedings brought under the following articles of the Treaty
Συμβά­σεις
Type of case
Αναιρέ­σεις
Art. 220 Conven­Appeals tions
(άρθρο 220)
278 para.2
93, παρά­γραφος
93 para.2
228. παρά­γραφος 6 uno τις κυβερνή­σεις
By Com­By munity individ­institu­uals tions