natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η φυσιολογική οδός για τη λήψη της σωστής ποσότητας ασβεστίου που απαιτείται για μια εμβρυακή ανάπτυξη, συμπεριλαμβάνει μια αυξημένη ικανότητα του οργανισμού για τροφική απορρόφηση και την κινητοποίηση του ασβεστίου από τα αποθέματα των μητρικών οστών14.
The physiological way of obtaining the calcium required for fetal growth includes an increased efficiency of dietary absorption and the mobilization of calcium from maternal bone14.
Δεν φαίνεται να υπάρχει ανάγκη αύξησης της πρόσληψης ασβεστίου κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης.
There seems to be no need to increase the dietary calcium intake during pregnancy.
Η ποσότητα ασβεστίου που απαιτείται στο γάλα συνήθως καλύπτεται από την αυτόματη αύξηση στην πρόσληψης τροφής από τις γυναίκες που θηλάζουν.
The calcium required in the milk is normally obtained from the spontaneous increase of food intake by lactating women.
Λαμβάνοντας υπόψη μια αύξηση της ικανότητας απορρόφησης του οργανισμού κατά 40% και το περιθώριο των 2SD, προτείνεται γι' αυτή την κατηγορία των γυναικών μια επιπλέον χορήγηση της τάξεως των 500 mg/ημέρα.
On the assumption of an absorption efficiency of 40%, plus an allowance for 2SD, an extra 500 mg/d is proposed for lactating women.
Ενήλικες mg/ημέρα
Adults mg/d
Πρόσληψη Αναφοράς Πληθυσμού για άλλες ομάδες
Population Reference Intakes of other groups
158 Εκθέσεις της επιστημονικής επιτροπής για τη διατροφή του ανθρώπου: 31η σειρά
Reports of the Scientific Committee for Food: 31sl series
Στον οργανισμό ενός ενήλικα άνδρα περιέχονται 20-28 g μαγνησίου· απ' αυτά, το 60-65% βρίσκεται στο σκελετό και μόνο 1% περίπου στο εξωκυτταρικό υγρό απ' όπου διανέμεται στο πλάσμα όπως και το ασβέστιο.
The adult male contains 20-28 g magnesium; 60-65 % of this is in the skeleton; only about 1 % is in the extracellular fluid, and is distributed similarly to calcium in the plasma; the rest is intracellular where its activity concentration is tightly regulated '.
Το υπόλοιπο υπάρχει ενδοκυτταρικά, όπου η δραστικότητα των συγκεντρώσεων του είναι απόλυτα ρυθμισμένηι.
Magnesium is essential for mineralisation and skeletal development and for the maintenance of the transmembrane electrical potentials in nerves and muscle.
Ενεργεί ακόμη σαν συμπαράγοντας στη φωσφοριλίωση των νουκλεοτιδίων πουρίνης όπως και σε όλες τις δραστηριότητες των συγγενών ενζύμων.
It also serves as a cofactor for the phosphorylated purine nucleotides and hence all related enzyme activities.
Εμπλέκεται στη δομή και την αναπαραγωγή των νουκεϊκών οξέων και στη ριβοσωμική δέσμευση του mRNA (μηνύτορας RNA).
It is involved in the structure and replication of nucleic acids, and the ribosomal binding of mRNA.
Έτσι το μαγνήσιο αναδεικνύεται σε ζωτικό στοιχείο για τη ρύθμιση του κυτταρικού μεταβολισμού και τη σύνθεση των πρωτεϊνών.
Thus magnesium is vital for the regulation of cellular metabolism and the synthesis of proteins.
Το μαγνήσιο απορροφάται από ένα μεσολαβητικό μηχανισμό-φορέα και από μια μη- προκαθορισμένη διαχυτική διαδικασία2.
Magnesium is absorbed by a carriermediated mechanism and by a non-specific diffusional process2.
Στη Μ. Βρετανία, μια διαιτητική αξιολόγηση κατέγραψε παρόμοιες τιμές: 237 mg (9,8 mmol} και 323 mg (13,3 mmol)4.
Reported intakes range from 132 to 350 mg for women and 157 to 595 mg for men with respective means of 234 and 310 mg3; in the UK dietary survey corresponding means of 237 mg (9.8 mmol) and 323 mg (13.3 mmol) were recorded4.
Σε τέτοιες προσλήψεις υπάρχει μεγάλη μεταβλητότητα στην ικανότητα απορρόφησης και συγκράτησης: μέσος όρος 21% και 27% καθαρής απορρόφησης έχει καταγραφεί σε άνδρες και γυναίκες αντίστοιχα5.
At such intakes there is great variability in the efficiency of absorption and retention: average net absorptions of 21 % and 27 % have been reported in men and women respectively5.
Η απορρόφηση του μαγνησίου είναι μεταβαλλόμενη· σε προσλήψεις που υπερβαίνουν τα 2 g/ημέρα, το στοιχείο απορροφάται φτωχά.
Absorption of magnesium is adaptive; at intakes in excess of 2 g/d the element is poorly absorbed.
Φωσφορούχες ουσίες όπως το φυτικό άλας, το ασβέστιο και οι μακριές αλυσίδες της τριακυλογλυκερόλης, μπορεί να προκαλέσουν εξασθένηση της εντερικής απορρόφησης του μαγνησίου· επειδή όμως έχουν αναφερθεί πολύ λίγες περιπτώσεις έλλειψης μαγνησίου από τη διατροφή, υπάρχει και περιορισμένη πληροφόρηση για τους παράγοντες που επηρεάζουν τη βιοδιαθεσιμότητα του.
Phytate, calcium phosphate and long chain triacylglycerols may impair the intestinal absorption of magnesium but since there is very little evidence of magnesium deficiency arising from the diet, there is very little definitive information on factors influencing its bioavailability.
Η συστημική ομοιόσταση του μαγνησίου επιτυγχάνεται κατ' αρχάς από τη νεφρική απέκκριση.
Systemic homoeostasis of magnesium is achieved primarily through renal excretion; at low dietary intakes there is increased absorption and renal conservation of the element.
Σε χαμηλές διαιτητικές προσλήψεις υπάρχει αυξημένη απορρόφηση και διατήρηση του στοιχείου στα νεφρά.
The endocrine control of magnesium homoeostasis and metabolism is understood poorly. The parathyroid hormone responds to acute changes in extracellular (serum) concentrations of magnesium in the same way as it does to alterations in ionised calcium activity; thus, in response to a sudden drop in serum magnesium, the production of parathyroid hormone increases, thereby enhancing both the renal conservation of the element and its release from the skeletal pool '.
Ο ενδοκρινής έλεγχος της ομοιόστασης και ο μεταβολισμός του μαγνησίου είναι φαινόμενα πολύ λίγο κατανοητά.
Deficiency is manifested by altered metabolism of calcium, sodium and potassium, which is reflected in altered function of skeletal and cardiac muscle, muscle weakness, and fits.
Μεγάλες προσλήψεις (π.χ. της τάξεως των 35 g του στοιχείου) προκαλούν εντερική απέκκριση και διάρροια.
Factors can be used ranging from 7 mg/kg body weight/d at 6-11 months (slightly higher than the intake from breast milk at 6 months) to 4.2 mg/kg body weight/d at 15-17 years (slightly higher than the 3.4 mg/kg/d which appears adequate for adults).
Αφού η νεφρική απέκκριση του περιττού μαγνησίου είναι τόσο αποτελεσματική, τέτοιες προσλήψεις έχουν ελάχιστες άμεσες επιδράσεις στο σύστημα.
An extra 30% is added to allow for individual variations in growth. The quasi - PRIs thus calculated are (mg/d): 6-11 months, 80; 13 years, 85; 46 years, 120; 7-10 years, 200; 11-14 years, 280; 15-17 years, 300.
Ενήλικες
Acceptable Range of Intakes for Adults: 150-500 mg/d.
Αιατροφή, κεφάλαιο 20: Μαγνήσιο
Nutrition. Chapter 20: Magnesium
Το 80-85% (600-900 g) της περιεκτικότητας του φωσφόρου στον οργανισμό συναντάται σαν φωσφορικό άλας στα άλατα του ασβεστίου του υδροξυαπατίτη στο σκελετό.
Between 80 and 85 % (600-900 g) of phosphorus exists as phosphate in the calcium salt hydroxyapatite in the skeleton.
Το υπόλοιπο συναντάται στους μαλακούς ιστούς σαν φωσφορικό άλας, κυρίως σαν συστατικό των πρωτεϊνών, των φωσφολιπιδίων και των νουκλεϊκών οξέων μια ποσότητα 520 mmol (0,2-0,6 g) βρίσκεται ενδοκυτταρικά σε μια μεγάλη ποικιλία φωσφοριλιωμένων ενώσεων (τριφωσφορική αδενοσίνη (ATP), τριφωσφορική γουανοζίνη κ.λ.π), οι οποίες είναι αναγκαίες για την μεταφορά μεταβολικής ενέργειας, τη διαδικασία αποθήκευσης, καθώς και για την ενεργοποίηση και τον έλεγχο των ενζύμων.
The residue is in soft tissues as phosphate, mainly as a component of proteins, phospholipids and nucleic acids; 520 mmol (0.20.6 g) is present intracellularly in a large variety of phosphorylated compounds (e.g. adenosine triphosphate (ATP), guanosine triphosphate, etc.) which are needed for metabolic energy transfer and storage processes, enzyme activation and control.
4 συμβάλλει στην ενδοκυτταρική και εξωκυτταρική οξεο-βασική ρύθμιση.
4" phosphorus contributes to extracellular and intracellular acid-base regulation.
Η απορρόφηση του στοιχείου πραγματοποιείται στο έντερο.
Absorption occurs throughout the gut.
Στην απορρόφηση εμπλέκονται τουλάχιστον ένας ενδιάμεσος φορέας κι ένας συντελεστής διάχυσης.
At least 60 % of dietary phosphorus is absorbed; at least one carriermediated process and diffusional component is involved.
Η συγκέντρωση ανόργανων φωσφορικών αλάτων στο πλάσμα κυμαίνεται κανονικά στα 0,8-1.4 mmol/L.
Within the intestinal lumen complexes of phosphorus with minerals and amino acids may limit its uptake by the gut mucosa.
Η ομοιόσταση επιτυγχάνεται με την ουρική απέκκριση, ενώ με αυξημένη πρόσληψη του στοιχείου από τη διατροφή παρατηρείται συγχρόνως κάθετη αύξηση του φωσφορικού άλατος στα ούοα '.
Plasma inorganic phosphate concentration is normally 0.8-1.4 mmol/L. Homoeostasis is achieved by urinary excretion, and there is a prompt increase of urinary phosphate in response to increased dietary intake '.
Η υποφωσφαταιμία σε συνδυασμό με την ενδοκυτταρική απώλεια φωσφορικού άλατος, έχει συνδεθεί με ατονία των μυών και με αλλαγές στην περιεκτικότητα οξυγόνου στους ιστούς.
Hypophosphataemia with intracellular depletion of phosphate is associated with muscle weakness and altered tissue oxygen tension, perhaps arising from defective synthesis of ATP and impaired delivery of oxygen to tissues as a consequence of depletion of red cell 2,3-diphosphoglycerate content.
Παρατεταμένη μέτρια φωσφαταιμία οδηγεί σε οστεομαλάκυνση.
Prolonged moderate hypophosphataemia leads to osteomalacia.
Η υπερβολική διαιτητική πρόσληψη είναι φαινόμενο σπάνιο γιατί η νεφρική απέκκριση είναι αποτελεσματική.
Excessive dietary intake is rare because renal excretion is efficient.
Σε περίπτωση ασθένειας, η παρατεταμένη υπερφωσφαταιμία μπορεί να προκαλέσει ελαττωματική αποτιτάνωση (αφαλάτωση) των μαλακών ιστών, ενώ η οξεία υπερφωσφαταιμία αυξάνει τη δέσμευση ασβεστίου και μπορεί να δημιουργήσει υφασβεστιναιμία και τετανία.
In diseases prolonged hyperphosphataemia can result in abnormal calcification of soft tissues and acute hyperphosphataemia increases calcium binding and can precipitate features of hypocalcaemia including tetany.
Παρόλο που οι ενήλικες μπορούν να ανεχθούν στη διατροφή τους μια ποικιλία αναλογιών Ca:P (Ασβέστιο:Φώσφορος) χωρίς να υποστεί μεγάλη διατάραξη ο μεταβολισμός του ασβεστίου στον οργανισμό
Although adults can tolerate varying Ca:P ratios in their diets without gross disturbances of their metabolism of calcium, infants cannot.
Μια γραμμομοριακή (molar) αναλογία Ca:P της τάξεως των 0,9-1,7 στη διατροφή του βρέφους θεωρείται ασφαλής.
A Ca:P molar ratio of 0.91.7 in diets for infants is considered safe.
Λοατροφή. κεφάλαιο 21 : Φώσφορος
Nutrition. Chapter 21: Phosphorus
Ενήλικες
Adults mg/d
Μέση Απαίτηση
Population Reference Intake
Πρόσληψη Avua/οράς Πληθυσμού
Lowest Threshold Intake
166 Εκθέσεις της επιστημονικής επιτροπής για τη διατροφή του ανθρώπου: 31η σειρά
Reports of the Scientific Committee for Food: 31st series
Το νάτριο είναι το κύριο κατιόν του εξωκυτταρικού υγρού.
Sodium is the principal cation in extracellular fluid.
Οι φυσιολογικές του λειτουργίες περιλαμβάνουν τη διατήρηση: (i) του όγκου του εξωκυτταρικού υγρού (ECF) που σχετίζεται με την ολική περιεκτικότητα νατρίου στο σώμα, (ii) της διόγκωσης της πίεσης του ECF, (iii) της οξεο-βασικής ισορροπίας, (iv) των ηλεκτροφυσιολογιών φαινομένων στη μετάδοση μυϊκού, νευρομυϊκού και νευρικού ερεθίσματος, και (ν) της παραγωγής διαμεμβρανικών διαβαθμίσεων, σημαντικών για τους ενεργο-εξαρτόμενους φορείς που μεσολαβούν στην λήψη θρεπτικών ουσιών και υποστρωμάτων από τα κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων των κυττάρων του ύπατος, εκείνων του εντερικού βλεννογόνου καθώς και των νεφρικών σωληναρίων.
Its physiological roles include the maintenance of (i) extracellular fluid volume (ECF), which is related closely to total body sodium content, (ii) extracellular fluid oncotic pressure, (iii) acid base balance, (iv) electrophysiological phenomena in muscle, neuromuscular and nerve impulse transmission, and (v) generation of transmembrane gradients essential for the energy-dependent carriermediated uptake of nutrients and substrates by cells, including hepatocytes and those in the intestinal mucosa and renal tubules.
Ένας κανονικός ενήλικας άνδρας έχει ολική περιεκτικότητα νατρίου 4 mol (92 g)· απ' αυτά, τα 0,5 mol (11,5 g) βρίσκονται στο ECF, σε μια δραστική συγκέντρωση της τάξεως των 2 mmol/L (46 mg/L), ενώ το 1,5 mol (34,5 g) είναι απομονωμένο στα οστά.
A typical adult male has a total body sodium of 4 mol (92 g); of this 0.5 mol (11.5 g) is in the intracellular fluid at an activity concentration of 2 mmol/L (46 mg/L), and 1.5 mol (34.5 g) is sequestered in bone.
Τα 2 mol (46 g) περίπου βρίσκονται στο εξωκυτταρικό υγρό σε μια συγκέντρωση τηζ τάξεως των 135-145 mmol/L (3,1-3,3 g/L).
About 2 mol (46 g) is in the ECF at a concentration of 135-145 mmol/L (3.1-3.3 g/L).
Η καθαρή εντερική απορρόφηση του νατρίου πραγματοποιείται στο κάτω μέρος του λεπτού εντέρου και στο κόλον .
Net intestinal absorption of sodium occurs in the distal small intestine and colon: its concentration in the ECF is maintained by the kidneys.
Η συγκέντρωση του στο ECF διατηρείται από τα νεφρά. Περίπου 25 mol (575 g) νατρίου εισέρχονται καθημερινά στο διήθημα δια του νεφρικού σπειράματος· εφόσον η ημερίσια διαιτητική πρόσληψη (ας πούμε 50-150 mmol/L· 1,15-3,45 g) αντιπροσωπεύει μόνο το 0,2-0,6% αυτής της ποσότητας, για να εξασφαλιστεί η ομοιόσταση του στοιχείου, θα πρέπει όλο σχεδόν το διηθημένο νάτριο να επαvαπoρρoq)ηθεí.
Daily 25 mol (575 g) sodium enters the glomerular filtrate; since daily dietary intakes (say 50-150 mmol; 1.153.45 g) represent only 0.2-0.6 % of this amount, almost all of this filtered sodium must be reabsorbed to maintain sodium homoeostasis.
Η επαναπορρόφηση του νατρίου από τα νεφρά είναι απόλυτα αποτελεσματική και μεταβαλλόμενη.
Renal sodium reabsorption is highly efficient and adaptable. Regulation of the sodium content of the ECF is closely related to the systemic control of the ECF volume.
Η ρύθμιση της περιεκτικότητας του εξωκυτταρικού υγρού σε νάτριο είναι στενά συνδεδεμένη με το συστημικό έλεγχο του ίδιου του όγκου του ECF.
If the body sodium burden is increased, water is also retained and ECF volume increases; conversely, if the body sodium burden falls the ECF volume decreases. The overall regulation of these changes is unclear '.
Όταν τα αποθέματα του σώματος σε νάτριο αυξάνονται, το νερό επίσης κατακρατείται και ο όγκος του ECF αυξάνεται· αντίθετα, αν τα αποθέματα νατρίου του σώματος μειωθούν, μειώνεται αντίστοιχα και ο όγκος του ECFι.
Changes in ECF volume are detected by sensors of pressure and distension which are located in the cardiac atria and right ventricle, the pulmonary vasculature, the carotid arteries and the aortic arch.
Οι παράγοντες από τους οποίους εξαρτώνται όλες αυτές οι ρυθμίσεις δεν έχουν σαφώς προσδιοριστεί.
From these sensors afferent nerve pathways end in the medulla and hypothalamus.
Οι αλλαγές που σημειώνονται στον όγκο του ECF ανιχνεύονται από αισθητήρες διαστολής-συστολης που βρίσκονται στον καρδιακό κόλπο και την αριστερή κοιλία, τα πνευμονικά αγγεία, τις καρωτιδικές αρτηρίες και το τόξο της αορτής.
When ECF or blood volume falls retention is stimulated, sympathetic nervous activity increases, stimulating the nerves supplying the afferent renal arterioles to induce vasoconstriction and thereby producing a redistribution of renal blood flow which, by reducing glomerular filtration, increases sodium and water retention.
Αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε αύξηση της κυκλοφοριακής αγγειοτενσίνης II, σε επινεφριδιακή μυελική έκκριση νοραδρεναλίνης και αδρεναλίνης, και σε απελευθέρωση γλοιώδους φλοιοεπινεφριδιοτρόπου (ACTH) και αντιδιουρητικής (ADH) ορμόνης.
Reports of the Scientific Committee for Food: 31st scries angiotensin II, adrenal medullary secretion of noradrenaline and adrenaline, and pituitary release of adrenocorticotrophin (ACTH) and antidiuretic hormone (ADH).
Η ACTH και η αγγειοτενσίνη προκαλούν φλοιώδη έκκριση αλδοστερόνης και άλλων μεταλλοκορτικοειδών που ευνοούν την κατακράτηση νατρίου και τη απώλεια καλίου στα νεφρά και το κάτω μέρος του εντέρου.
ACTH and angiotensin II induce adrenal cortical secretion of aldosterone and other mineralocorticoids which stimulate sodium retention and potassium loss by the kidneys and the distal bowel.
Η αυξημένη έκκριση της αντιδιουρητικής ορμόνης ευνοεί την επαναπορρόφηση του νατρίου από τα κάτω νεφρικά σωληνάρια και ίσως από το κόλον.
Increased secretion of antidiuretic hormone promotes sodium reabsorption from the renal distal tubules and probably the colon.
Η νεφρική απέκκριση νατρίου αυξάνεται με την παρουσία παραγόντων που περιέχουν νατριουρική ορμόνη, καθώς και αγγειοδιασταλτικά, παραθυρεοειδή ορμόνη, προσταγλανδίνες και κινίνες.
Renal sodium excretion is increased by factors which include specific natriuretic hormone, and vasodilators, parathyroid hormone, prostaglandins and kinins.
Το νεφρό ενός ενήλικα μπορεί να ρυθμίσει την απέκκριση νατρίου ανάμεσα στο 0,5 και 10% του περιεχομένου σ' αυτό διηθήματος.
The adult kidney can regulate sodium excretion at between 0.5 and 10 % of its filtered load.
Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, ουσιαστικά όλο το νάτριο που προσλαμβάνεται μέσω της διατροφής απορροφάται και η ημερίσια ουρική απώλεια προσαρμόζεται ανάλογα, αφού πρώτα ρυθμιστεί και η απώλεια του στοιχείου στον ιδρώτα.
Under normal circumstances virtually all dietary sodium is absorbed and daily urinary loss matches this amount closely after allowance is made for that which may be lost in sweat.
Συμπτώματα έλλειψης και υπερβολικής πρόσληψης
The role of higher sodium intakes in the pathogenesis of hypertension has generated
Ο ρόλος που αποδίδεται στις υψηλές προσλήψεις νατρίου και στη συμβολή τους στην παθογέννεση υπέρτασης έχει προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον 3,4,5,6,7,8 Ωστόσο, και άλλοι παράγοντες όπως οι χαμηλές προσλήψεις καλίου (βλ. κεφάλαιο 23), η λίγη σωματική άσκηση, το στρες, η κατανάλωση αλκοόλ, το κάπνισμα και το μεγάλο σωματικό βάρος συμβάλλουν στη δημιουργία υπέρτασης4·5.
(see chapter 23), little physical activity, mental stress, alcohol consumption, smoking and high body mass index, are contributory to the development of hypertension4·5.
Πράγματι, η παχυσαρκία σχετίζεται με μια αυξημένη τάση για υπέρταση που οφείλεται στην κατάσταση του νατρίου στον οργανισμό9.
Indeed obesity is associated with an increased sensitivity to sodium-induced hypertension9.
Υποστηρίζεται όμως ότι μάλλον η απουσία αυτών των αρνητικών παραγόντων, παρά οι χαμηλές προσλήψεις νατρίου ευθύνονται για τη χαμηλή πίεση στο αίμα των ατόμων που ζουν στις λιγότερο ανεπτυγμένες οικονομικά κοινωνίες σε σύγκριση με αυτή των ανεπτυγμένων.
It has been suggested that absence of these adverse factors, rather than lower sodium intakes alone, is responsible for the lower blood pressures observed in economically less developed communities compared with those seen in developed societies.
Πάντως, και στην περίπτωση εξάλειψης αυτών των παραγόντων, εξακολουθεί να υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στην ουρική απέκκριση νατρίου (που λαμβάνεται σαν δείκτης της πρόσληψης) και την άνοδο της αιματικής πίεσης παράλληλα με την αύξηση της ηλικίας4.
Nevertheless, after allowance is made for such confounders, a relationship still exists between urinary sodium excretion (assumed to be a marker of intake) and increasing blood pressure with age4. A recent metaanalysis of studies of the relationship between sodium intake and blood pressure
Αιατροφή, κεφάλαιο 22: Νάτριο 11-12-1992
Nutrition. Chapter 22: Sodium
169 κοινωνιών όσο και στα μεμονωμένα άτομα.
167 observed falls in blood pressure arising from intervention trials of reductions of salt intake on blood pressure.
Βγαίνει λοιπόν το συμπέρασμα ότι η διαιτητική μείωση του άλατος έχει πολύ δραστικά αποτελέσματα στη μείωση της θνησιμότητας από ισχαιμία και καρδιακή προσβολή8.
From this it was deduced that dietary salt reduction would have an appreciable effect on reducing mortality from ischaemic heart disease and stroke8.
Ο ακριβής ορισμός κάποιας τιμής PRI (Πρόσληψης Αναφοράς Πληθυσμού) καθώς και AR (Μέσης Απαίτησης) για το νάτριο είναι δύσκολος και γι' αυτό προτείνεται για τους ενήλικες μια κλίμακα προσλήψεων.
The determination of a meaningful PRI and Average Requirement for sodium intake is difficult and a range of intakes is proposed for adults.
Οι υγιείς ενήλικες διατηρούν κάποια ισορροπία νατρίου ακόμη και σε χαμηλές προσλήψεις όπως αυτές των 220 mmol/ημέρα (69-460 mg/ημέρα), και μερικοί υγιείς πληθυσμοί λαμβάνουν καθημερινά προσλήψεις συνήθως
Healthy adults maintain a sodium balance on intakes as low as 320 mmol/d (69-460 mg/d), and some healthy populations have customary daily intakes of less than 40 mmol (920 mg), possibly even as low as 10 mmol/d (230 mg/d)3
8 υψηλή πίεσης
·8 people
Βάσει πρόσφατων ερευνών, προτείνεται το ανώτατο όριο πρόσληψης της τάξεως των 150 mmol/ημέρα (3,5 g/ημέρα).
On the basis of the recent analyses, it is proposed that an upper limit of 150 mmol/d (3.5 g/d) be set.
Οι ενδείξεις είναι ανεπαρκείς και δεν μπορούν να γίνουν συστάσεις για τα παιδιά.
The evidence is insufficient to give any recommendations for children.
170 Εκθέσεις της επιστημονικής επιτροπής για τη διατροφή του ανθρώπου: 31η σειρά
Reports of the Scientific Committee for Food: 31st series
Το κάλιο είναι κυρίως ένα ενδοκυτταρικό κατιόν.
Potassium is predominantly an intracellular cation.
Η κατανομή αυτή, βασίζεται στην ενεργειακά εξαρτημένη πρόσληψη του στοιχείου από το κύτταρο και με την ταυτόχρονη έκκριση νατρίου από το ένζυμο Na-K ATPase (Na-K αδενοσινοτριφωσφατάση) της κυτταρικής μεμβράνης.
This compartmentalisation is maintained by the energy-dependent cellular uptake of the element and simultaneous excretion of sodium by the cell membrane bound enzyme Na-K ATPase.
Η διαδικασία αυτή είναι θεμελειακή για την κυτταρική πρόσληψη μορίων τα οποία δρουν έναντι των ηλεκτροχημικών και συγκεντρώσεων και εξυπηρετούν την ηλεκτροφυσιολογία
This process is fundamental to the cellular uptake of molecules against electrochemical and concentration gradients, to the electro-physiology of nerves and muscle, and to acid-base regulation ''2
Το σώμα ενός ενήλικα άνδρα περιέχει περίπου 4050 mmol (1,6-2 g) /kg βάρους σώματος.
An adult male contains approximately 4050 mmol (1.6-2 g)/kg body weight, on which basis a 75 kg adult would contain 3000-3750 mmol (117-147 g) potassium.
Το 95% τουλάχιστον απ' αυτό είναι ενδοκυτταρικό, σε μια ενεργό συγκέντρωση της τάξεως των 150 mmol (5,9 g) /L, ενώ το υπόλοιπο περιέχεται στο ECF (εξωκυτταρικό υγρό), σε μια συγκέντρωση της τάξεως των 3,5-5,5 mmol (135-215 mg) /L.
At least 95 % of this is intracellular at an activity concentration of 150 mmol (5.9 g)/L, the remainder is in the ECF at a concentration of 3.5-5.5 mmol (137-215 mg)/L. The total body potassium reflects lean tissue mass and consequently varies with muscularity.
Η συστημική ομοιόσταση του καλίου δεν έχει γίνει απόλυτα κατανοητή.
The systemic homoeostasis of potassium is understood imperfectly.
Πάνω από το 90% του καλίου που προσλαμβάνεται με την διατροφή απορροφάται από το λεπτό έντερο, πιθανώς με κάποιους μηχανισμούς διάχυσης ή και με διάφορες διαλυτικές ουσίες.
Over 90 % of dietary potassium is absorbed in the proximal small intestine, possibly by a combination of diffusional mechanisms and solvent drag.
Η αναλογία του καλίου στον οργανισμό, ρυθμίζεται από την διύλιση στο νεφρικό σπείραμα και την απέκκριση από το σωλήνα, αλλά το 10% της καθημερινής απώλειας καλίου μπορεί να γίνει περιφερειακά από τον κάτω ιλεό και το κόλον.
The body content is regulated by the renal glomerular filtration and tubular secretion but up to 10 % of the daily loss of potassium can occur via the distal ileum and colon; additionally a small amount is lost in sweat.
Ένα μικρό ποσοστό επιπλέον χάνεται με τον ιδρώτα. Η νεφρική διήθυση του καλίου είναι περίπου το 3% αυτής του νατρίου και είναι μόνο 680 mmol (26,5 g) περίπου την ημέρα.
The glomerular filtration of potassium is approximately 3 % of that for sodium, and amounts to only about 680 mmol (26.5 g)/d; however, renal tubular secretion of the element, which is regulated predominantly by aldosterone and other mineralocorticoids, is highly efficient and the kidney is able to excrete potassium considerably in excess of its filtered load.
Όσο η νεφρική λειτουργία είναι φυσιολογική, με συνηθισμένη διατροφή είναι σχεδόν αδύνατο να δημιουργηθεί περίσσεια καλίου.
As long as renal function is normal, on habitual dietary intakes it is almost impossible to induce potassium excess.