natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην προκειμένη λοιπόν περίπτωση συνάγεται από την κοινοτική ρύθμιση ότι το αποτέλεσμα που επιδιώκει η οδηγία είναι η αυστηρή ταυτότητα των εθνικών διατάξεων που διέπουν τη μετα­χείριση των εισαγόμενων εμπορευμάτων.
In the view of the Conseil d'État, the national authorities 'having exclusive authority to decide the form in which to apply directives and to determine themselves, subject to review by national courts, the means appropriate for giving effect to them in national law ... directives cannot be invoked by the nationals of that State in support of an appeal against an individual administrative decision'.
Το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «σχετικά με το περιεχόμενο της έννοιας της "καταβληθείσης ή καταβλητέας τιμής" που περιέχε­ται στο άρθρο 9 του κανονισμού αριθ.
In the case in question, Mr Cohn-Bendit could not rely on the Council Directive concerning the permissible restrictions on the admission and movement of aliens to challenge the decision taken by the French Minister for the Interior expelling him from French territory.
803/68, η οδηγία δεν αφήνει περιθώριο εκτιμήσεως στις εθνικές αρχές έτσι ώστε οι όροι της οδηγίας υπερισχύουν έναντι οποιασδήποτε διατάξεως κάθε κράτους μέλους που δεν είναι σύμφωνη προς αυτήν»(')·
The plaintiff invoked in particular Article 6 of Directive 64/221 of 25 February 1964, which requires the person against whom such measures are ordered to be informed of the reasons of public policy, security or public health behind the decision. In the Rutili case the Court had held that this provision was directly effective.4
Όπως βλέπουμε: η έννοια-κλειδί'είναι και παραμένει η ύπαρξη δυνατότητας εκτίμησης στα κράτη μέλη.
The Conseil d'État ruled that a Community directive could not be relied upon to challenge an administrative decision handed down to an individual.
Το άμεσο αποτέλεσμα υπάρχει μόνο κατά το μέτρο που δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα.
However, the Cohn-Bendit ruling left open the possibility that a directive could be invoked against general national legislation contrary to a directive.
155 επ.· βλέπε επίσης ΕΚ, 28.11.1980, R.J.F., 1981, 2.74 και 25.2.1981 Dalloz, 1981, Inform. rapides. Droit fiscal par J. Schmidt, σ. 331.
2 Cohn-Bendit [1979] Dalloz Recueil, pp. 155 et seq.; see also CE 28.11.1980 [1981] RJF 2.74 and 25.2.1981 [1981] Dalloz, Informations rapides.
Βλέπε επίσης την απόφαση της 13.12.1985, Zakine, Συλλογή 1985, σ. 515. (') BFH, 16.7.1981, Europarecht, 1981, σ.
See also judgment of 13.12.1985 in ZaArme [1985] Recueil 515.
36/75, Συλλογή 1975, σ. 1219. (2) Βλέπε απόφαση της 28.9.1984, Confédération nationale de sociétés de protection des animaux de France et des pays d' expression française et autres, Rev. trim. dr. eur.,
4 Case 36/75 [1975] ECR 1219.
1984, σ.
eur., p.
759, συμπράσματα M. Jeannenez και απόφαση της 7.12.1984, Fédération française des sociétés de protection de la nature et autres, Rev. trim. dr. eur., 1985, σ.
759, submissions of Mr Jeannenez, and judgment of 7.12.1984, Fédération française des sociétés de protection de la nature et autres [1985] Rev. trim. dr. eur., p.
187, συμπεράσματα Dutheillet de Lamothe, M.
187, submissions of Mr Dutheillet de Lamothe, especially p. 189. See also CE 6.3.1988 Fédération française des sociétés de protection de la nature [1988] Rev. trim. dr. eur.,p. 118, CE 7.10.1988. Fédération française des sociétés de protection de la nature et Ligue française pour la protection des oiseaux [1989] AJDA p.
387, σημείωση Fouquet, Olivier.
387, note by Olivier Fouquet.
Άμεσο αποτέλεσμα
Relationship to national law
Η από­φαση αυτή ευθυγραμμίζεται με εκείνη της 22ας Οκτωβρίου 1986 που αναφέρουμε παρακάτω στην παράγραφο 120, in fine.
The French Conseil d'État ruling was strongly criticized by most commentators because it evinced open defiance of the caselaw of the Court of Justice.
Από μέρους του το Δικαστήριο υποστήριξε και διευκρίνισε, σε πολλές πρόσφατες αποφάσεις, τη νομολογία του σχετικά με τη δυνατότητα για έναν ιδιώτη να επικαλείται διατάξεις οδηγιών.
Not only had the court refused to recognize the authority of preli minary rulings handed down by the Court of Justice of the European Communities, but it had held that the third paragraph of Article 189 had a clear meaning opposite to that which the Court of Justice had given to it.
Έτσι στην απόφαση Ratti(2), την πρώτη που εξέδωσε για το θέμα αυτό μετά από την απόφαση Cohn-Bendit του Συμβουλίου Επι­κρατείας της Γαλλίας, δέχθηκε ότι οι οδηγίες μπορούσαν να έχουν κάθετο άμεσο αποτέλεσμα(3), πρσθέτοντας ένα επιχείρη­ μα στις αναπτύξεις των θεμάτων που έγιναν κλασικές:
Referring to the Cohn-Bendit judgment, the Fifth Chamber of the German Federal Financial Court refused, on 16 July 1981 and 25 April 1985, to recognize the direct effect of a provision of the sixth Directive on the uniform Community VAT base, and expressed a hostile view towards the direct effect of directives in general.
«... το κράτος μέλος που δεν έχει λάβει, εμπροθέσμως, τα εκτε­λεστικά μέτρα που επιβάλλει η οδηγία δεν μπορεί να αντιτάξει στους πολίτες τη δική του παράλειψη να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η οδηγία.»
The Federal Constitutional Court on 8 April 1987 (2 BvR 687/85) over ruled the Federal Financial Court's second decision on the ground that it had departed from the settled caselaw of the Court of Justice by arbitrarily refusing to refer a question for a preliminary ruling and had thereby denied the right to trial by the proper court guaranteed by Article 101(1), second sentence, of the German Con stitution.
Διευκρίνισε, παρόλο που δεν ήταν απόλυτα αναγκαίο για να απαντήσει στα ερωτήματα που τέθηκαν, ότι μια οδηγία δεν επιβάλλει, από τη φύση της, υποχρεώσεις παρά μόνο στα κράτη μέλη.
The Court of Justice repeated and amplified its ruling on the possibility of private parties invoking the provisions of directives in later judgments.
Έδινε έτσι μια σαφή ένδειξη κατά του οριζοντίου αποτελέ­σματος των οδηγιών.
In Ratti,1 for example, the first judgment it delivered on the matter after the Cohn-Bendit decision by the French Conseil d'État, it added to the now standard arguments as to why directives could have vertical direct effect the following:3
Η απόφαση δημοσιεύθηκε στο EuR, 1987, σ. 333.
The decision was published in [1987] EuR, p. 333.
Στην Ιταλία επίσης, η νομολογία Cohn-Bendit προκάλεσε ζήλο.
In Italy, too, the Cohn-Bendit decision had its imitators.
(2) Απόφαση της 5.4.1979, υποθ. αριθ.
Case 148/78 [1979] ECR 1629, especially at p.
148/78, Συλλογή 1979, σ.
1642 (paragraph 22).
1629. (') Για την έκφραση αυτή, βλέπε παραπάνω, παράγραφο 100, τελευταίο εδάφιο.
See supra, especially last subparagraph of paragraph 100.
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
It also ruled in the decision, although a ruling on this matter was not strictly necessary in order to answer the questions referred, that a directive, by its nature, only imposed obligations on Member States.
Στην απόφαση Επιτροπή/Βέλγιο^), θέλησε να τονίσει ότι:
In a 1980 judgment in a case brought by the Commission against Belgium,' the Court emphasized:
«Μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, ιδίως στην περίπτωση όπου ένα κράτος μέλος έχει παραλείψει να λάβει τα απαιτούμενα εκτελεστι­κά μέτρα ή έχει λάβει μέτρα μη σύμφωνα προς την οδηγία, το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει το δικαίωμα των πολιτών να επικα­λούνται δικαστικώς μια οδηγία εναντίον του παραλείψαντος κρά­τους μέλους...»
'Only in specific circumstances, in particular where a Member State has failed to take the implementing measures required or has adopted measures which do not conform to a directive, has the Court of Justice recognized the right of persons affected thereby to rely in law on a directive as against a defaulting Member State.'
Λόγω της σπουδαιότητας της, πιστεύουμε ότι πρέπει να αναφερθούν ολό­κληρες οι αρμόζουσες παράγραφοι αυτής της απόφασης:
However, clearly anxious to dispel any doubts as to the wide impli­cations of its decisions on the effects of directives, the Court re­turned to the subject in the 1981 judgment in Rewe.2Because of its importance the relevant passages of this judgment will be quoted in full:
«Το δεσμευτικό αποτέλεσμα της οδηγίας συνεπάγεται ότι μια εθνική αρχή δεν δύναται ν' αντιτάξει σε έναν ιδιώτη μια εθνική νομοθετική ή διοικητική διάταξη που δεν είναι σύμφωνη με μια διάταξη της οδηγίας, η οποία συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστι­κά που είναι αναγκαία για να δύναται να εφαρμοσθεί από το δικαστή.
'The binding effect of a directive implies that a national authority may not apply to an individual a national legislative or administra­tive measure which is not in accordance with a provision of the directive which has all the characteristics necessary to render pos­sible its application by the court.
Από τις σκέψεις αυτές συνάγεται ότι ένα πρόσωπο δύνα­ται να επικαλεσθεί ενώπιον των εθνικών δικαιοδοτικών οργάνων τα δικαιώματα του που απορρέουν από τον κανονισμό.
It follows from these considera­tions that a person may rely before the national courts on his rights under the regulation.
Κατά τον ίδιο τρόπο, μια εθνική αρχή δεν δύναται ν' αντιτάξει σε ένα πρόσωπο νομοθετικές ή διοικητικές διατάξεις που δεν είναι σύμφωνες με μή άνευ όρων και αρκούντως σαφή υποχρέωση, επιβαλλόμενη υπό της οδηγίας».
Likewise, a national authority may not apply to a person legislative or administrative measures which are not in accordance with an unconditional and sufficiently clear obligation imposed by the direc­tive.'
Στην απόφαση Direct Cosmetics, επρόκειτο για την ίδια οδηγία, όπου το Δικαστήριο βασίσθηκε στον υποχρεωτικό χαρακτήρα της οδηγίας για να αναγνωρίσει το άμεσο αποτέλεσμα σε μία από τις διατάξεις της. Πρόκειται αυτή τη φορά για την υποχρέωση
That the specific circumstances in which a national court can give direct effect to a directive if it is breached by a Member State are not necessarily exceptional circumstances was also shown in the Becker
(') Απόφαση της 6.5.1980, υποθ. αριθ. 102/79, Συλλογή 1980, σ.
Case 102/79 Commission ν Belgium [1980] ECR 1473, at p.
1473 επ.
1487 (paragraph 12).
(2) Απόφαση της 7.7.1981, υποθ. αριθ. 158/80, Συλλογή 1981, σσ.
Case 158/80 Rewe ν Hauptzollamt Riel [1981] ECR 1805, at pp. 1837-38 (paragraphs 41-43). See also Case 71/85 Federatie Nederlandse Vakbeweging [1986] ECR 3855.
175 του κράτους να κοινοποιεί στην Επιτροπή κάθε μέτρο που πα­ρεκκλίνει από το σύστημα της οδηγίας, με σκοπό να υποβάλλει το μέτρο αυτό σε διαδικασία σιωπηρής ή ρητής άδειας του Συμβουλίου.
The same Directive was at issue in Direct Cosmetics, in which the Court based itself on the binding nature of the Directive to establish the direct effect of one of its provisions. In this case the question concerned the obligation on Member States to notify the Commis­sion of proposed special measures departing from the system of the Directive so that they could be cleared with the Council, by circula­tion to the Member States and formal decision if any objection was raised.
Αλλά το κράτος μέλος είχε υιοθετήσει παρέκκλιση χωρίς να την κοινοποιήσει.
The Member State had introduced such a special rule without notifying.
Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι το κράτος αυτό δεν μπορούσε, με αυτούς τους όρους, να αντιτάξει την παρέκκλιση αυτή στον ιδιώτη που απαιτούσε την εφαρμογή των διατάξεων του οικονο­μικού νόμου που λήφθηκε σύμφωνα με την οδηγία(').
The Court decided that in those circumstances the Member State could not invoke the rule against the claim of an individual taxpayer to have applied to him provisions conforming to the Directive.2
Κάνοντας αυτό, το Δικαστήριο έδινε στην υποχρέωση της προ­ηγούμενης κοινοποίησης που καθιερώθηκε από μια οδηγία το ίδιο άμεσο αποτέλεσμα όπως και σε παρόμοια υποχρέωση, που επέβαλε το άρθρο 93, παράγραφος 3, της Συνθήκης όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις(2).
In so holding, the Court attributed to an obligation to notify laid upon Member States by a directive the same direct effect as a similar obligation concerning State aid imposed by Article 93(3) of the Treaty.3
Σε πιο πρόσφατες αποφάσεις, το Δικαστήριο αποφάνθηκε, χωρίς δυνατότητα αμφισβήτησης, κατά του «οριζόντιου» άμεσου απο­τελέσματος οδηγιών, δηλαδή τη δυνατότητα για έναν ιδιώτη να απλαύει, έναντι άλλου ιδιώτη, δικαιωμάτων που βασίζονται στην οδηγία.
In more recent judgments the Court has come out unequivocally against the direct effect of directives in horizontal relations between individuals.
Έτσι τόνισε στην απόφαση Marshall^) ότι, σύμφωνα με το άρθρο 189 της Συνθήκης, ο υποχρεωτικός χαρακτήρας μιας οδηγίας στην οποία βασίζεται η δυνατότητα επίκλησης της ενώ­πιον του εθνικού δικαστηρίου υπάρχει μόνο έναντι «κάθε κρά­τους μέλους στο οποίο απευθύνεται».
For example, in Marshall it pointed out that under Article 189 of the Treaty the binding nature of a directive, which was the basis for the possibility of relying on the directive in an action before a national court, existed only in relation to 'each Member State to which it is addressed'.
(') Απόφαση της 13.2.1985, υποθ. αριθ.
1 Case 8/81 [1982] ECR 53.
5/84, Direct Cosmetics, Συλλογή 1985, σ.
2 Case 5/84 [1985] ECR 631.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η βρετανική κυβέρνηση υποστήριξε, στις παρατηρήσεις της, ότι η υποχρέωση κοινοποίησης δεν αφορούσε τις σχέσεις του κράτους μέλους με τους ιδιώτες, αλλά αποτελούσε μια δέσμευση «συμβατική» μεταξύ των κρατών μελών και της Κοινότητας, ανάλογη με εκείνη του άρθρου 102, σύμφωνα με την απόφαση Costa/ENEL.
It should be noted that in its submissions to the Court the UK Government had contended that the notification obligation did not affect the relations between the Member State and private indi­viduals, but was a contractual obligation between the Member States and the Commu­nity, similar to that imposed by Article 102, according to the Costa ν ENEL judgment.
Για την έλλειψη αμέσου αποτελέσματος μιας υποχρέωσης κοινο­ποίησης ελλείψει διαδικασίας ειδικού κοινοτικού ελέγχου, βλέπε την απόφαση της 13.7.1989 που αναφέρεται στην παράγραφο 101.
Hence, it argued, the provisions did not confer rights on individuals, which national courts must protect and its violation did not affect the validity of the special measures.
Η νομολογία του Δικαστηρίου που αφορά το αποτέλεσμα των οδηγιών πλαισιώθηκε από αποφάσεις των οποίων η ισχύ είναι σημαντική.
The Court of Justice's case­law on the direct effect of directives has since then been enriched by several judgments of no mean impor­tance.
Βέβαια, το Δικαστήριο υποστηρίζει τη θεωρία της απόφασης Marshall που αρνείται στις οδηγίες ένα οριζόντιο άμεσο αποτέλεσμα(').
True, the Court has not departed from the rule in Marshall that directives do not have horizontal direct effect.2However, the cases have produced two convergent trends that enhance the effectiveness of the directive. '
Πρέπει να παρατηρήσουμε, αρχικά, ότι το Δικαστήριο υιοθέτησε μια ευρεία άποψη της έννοιας της αρχής ή του οργανισμού έναντι των οποίων μπορεί να γίνεται επίκληση των διατάξεων οδηγίας που είναι απαλλαγμένες αιρέσεων και επαρκώς σαφείς «καίτοι δεν έχουν ληφθεί εμπροθέσμως εκτελεστικά μέτρα, είτε έναντι κάθε εθνικής διατάξεως που δεν είναι σύμφωνη με την οδηγία, είτε καθόσον δύνανται να προσδιορίσουν δικαιώματα, τα οποία οι ιδιώτες είναι σε θέση να προβάλουν έναντι του κράτους»(3).
First, the Court has adopted a very broad definition of the concept of authorities or bodies against which 'the provisions of a directive [which are] unconditional or precise ... may, in the absence of implementing measures adopted within the prescribed period, be relied upon as against any national provision which is incompatible with the directive or in so far as the provisions define rights which individuals are able to assert against the State'.4
Πρόκειται για οργανισμούς ή οντότητες που υπάγονται στην εξουσία ή στον έλεγχο του κράτους ή που διαθέτουν εξαιρετικές εξουσίες σε σχέση με αυτές που προκύπτουν από τους κανόνες που εφαρμόζονται μεταξύ ιδιωτών (4).
The definition extends to all organizations or bodies which are subject to the authority or control of the State or have special powers beyond those which result from the normal rules applicable to relations between individuals.5
Έτσι, μπορεί κανείς να επικαλείται διατάξεις οδηγίας όχι μόνο έναντι κεντρικής κρατικής διοίκησης, παραδείγματος χάρη, των φορολογικών αρχών(5), αλλά επίσης έναντι οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης (διοικήσεις του δήμου) (6), αρχών συνταγματικά ανεξαρτήτων αλλά επιφορτισμένων με την τήρηση της τάξης και της δημόσιας ασφάλειας(7), δημόσιων αρχών ασχολουμένων με την παροχή υπηρεσιών στον τομέα της δημόσιας υγείας(8), καθώς και, γενικότερα, έναντι κάθε οργανισμού, στον οποίο
It follows that the provisions of a directive may be relied on not only against a central government agency such as a revenue authority6 but also against local authorities (e.g. district councils),7 constitu­ tionally independent authorities responsible for maintaining law and order,hpublic authorities providing health services'' and, more gen­erally, any body, 'whatever its legal form, which has been made responsible, pursuant to a measure adopted by the State, for provi­
') Βλέπε μεταξύ άλλων, απόφαση της 8.10.1987, υποθ. αριθ. 80/86, Kolpinghuis Nijmegen, Συλλογή 1987, σ.
Case 152/84 [1986] ECR 723, at p. 749 (paragraph 48).
3969 επ., σημεία 9 και 10.
Case 80/86 Rolpinghuis Nijmegen [1987_BAR_ ECR 3969, paragraphs 9 and 10. See Ph. Manin. L'invocabi/ité des directives: quelques interrogations, in Rev. trim. dr. eur.. 1990, pp. 669 et seq.
C-188/89, British Gas pic, Συλλογή 1990, σ.
Case C­188/89 British Gas pic [1990] LCR 1­3313 (paragraph 6).
Το ίδιο με παραπάνω, σημείο 18.
Ibid.. paragraph 18. "
') Βλέπε την απόφαση Becker, που αναφέρθηκε στη σημείωση 3, σ.
Sec Becker, cited note 1, p.
174, και την απόφαση της 22.2.1990, CECA/Faillite Acciaierie e Ferriere Busseni, υποθ. αριθ.
152, and Case C­221/88 ECSC ν Acciaiere e ferriere Bussali fin liquidation) [1990] ECR 1­495. ' Case 103/88 Fratelli Costanzo [1989] ECR 1839. "
Απόφαση Marshall, όπ.π.
See Marshall, supra.
111 άσχετα από τη νομική του μορφή, «έχει ανατεθεί, δυνάμει πρά­ξεως της δημοσίας αρχής, η παροχή υπηρεσίας δημοσίου συμφέ­ροντος, υπό την εποπτεία της αρχής αυτής, και ο οποίος έχει, προς τούτο, εξαιρετικές εξουσίες σε σχέση με τους εφαρμο­στέους στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών κανόνες»(').
Relationship to national law ding a public service under the control of the State and has for that purpose been given special powers beyond those which result from the normal rules applicable to relations between individuals'. '
Το Δικαστήριο ανέπτυξε επίσης μια θεωρία την ονομαζόμενη της σύμφωνης ερμηνείας του εθνικού δικαίου προς την οδηγία.
The Court has also developed a doctrine whereby national legislation must be interpreted in a manner compatible with a directive.
Η διευκρίνιση δεν είναι καινούρια.
The judiciary itself is an authority to which directives are addressed.
Σε μια απόφαση του 1984(2), το Δικαστήριο είχε ήδη τονίσει ότι η υπο­χρέωση του αποτελέσματος που ορίζεται από την οδηγία επιβάλ­λεται σε όλες τις αρχές των κρατών μελών, συμπεριλαμβανο­μένων στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους των δικαστικών αρχών.
There is nothing new about this, for in 1984 the Court had already held2that 'the Member States' obligation arising from a directive to achieve the results envisaged ... is binding on all the authorities of the Member States including, for matters within their jurisdiction, the courts.
Έτσι ο εθνικός δικαστής πρέπει να ερμηνεύει το δίκαιο «υπό το φως του κειμένου και του σκοπού της οδηγίας για να επιτύχει το αναφερόμενο στο άρθρο 189, τρίτη παράγραφος, της Συνθήκης αποτέλεσμα»(3).
It follows that ... national courts are required to inter pret their national law in the light of the wording and the purpose of the directive in order to achieve the result referred to in the third paragraph of Article 189.'3 However, when interpreting the national law by reference to a directive, the national court must have regard for the general principles of law accepted in Community law, notably the requirement of legal certainty and the rule against retroactivity.
Παρ' όλα αυτά, το εθνικό δικαστήριο είναι υποχρεωμένο, όταν ερμηνεύει το εθνικό δίκαιο αναφερόμε­νο στο περιεχόμενο της οδηγίας, να λαμβάνει υπόψη όλες τις γενικές αρχές του δικαίου που αποτελούν μέρος του κοινοτικού δικαίου, και κυρίως αυτές της έννομης ασφάλειας και της μη αναδρομικότητας.
In Pretore de Salò, for instance, it held that a directive could not 'have the effect, by itself and independently of a national law adopted by a Member State in order to implement it, of determining or aggravating the criminal liability of persons acting in contravention of the directive's provisions'.4In another judgment it ruled that a national authority could not set up the provisions of a directive against an individual if the directive had not yet been incorporated into national law as it was required to be.
Έτσι το Δικαστήριο σημείωσε, στην από­φαση της 11ης Ιουνίου 1987(4) ότι μια οδηγία δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα, από μόνη της και ανεξάρτητα από εσωτερικό νόμο που θέσπισε κράτος μέλος για την εφαρμογή της, τον καθορισμό ή την επιδείνωση της ποινικής ευθύνης αυτών που ενεργούν κατά παράβαση των διατάξεων της εν λόγω οδηγίας.
In Kolpinghuis Nijmegen the Court ruled that, as regards the interpretation of national law in the light of the directive, 'it makes no difference ... if on the material date the period on which the Member State had in which to adapt national law had not yet expired'.5
Μια πιο πρόσφατη οδηγία κατέστησε περισσότερο έντονο τον αποφασιστικό ρόλο που το Δικαστήριο περιμένει να αναλάβει ο εθνικός δικαστής για τη σωστή εφαρμογή των οδηγιών.
A Spanish judge had asked the Court whether he was required to interpret national law in the light of the text and the purpose of Council Directive 68/151/EEC of 9 March 1968 (first company law coordination Directive) in such a way as to preclude a declaration of
(') Απόφαση British Gas pic, όπ.π., σημείο 20.
See British Gas pic, supra, paragraph 20.
14/83, von Colson et Kamann, Συλλογή 1984, σ. 1891.
Case 14/83 von Colson and Ramann [1984] ECR 1891.
1909, και επίσης απόφαση Kolpinghuis Nijmegen, που ήδη αναφέραμε, σημείο 12.
1909, and Kolpinghuis Nijmegen, supra, paragraph 12.
C-177/88, Elisabeth Dekker, Συλλογή 1990, σ. 1-3941. (') Απόφαση της 11.6.1987, υποθ. αριθ.
The same principles were applied in Case C-177/88 Elisabeth Dekker [1990] ECR 1-3941.
14/86, Pretore de Salo, Συλλογή 1987, σ.
Case 14/86 [1987] ECR 2545.
2545 επ. (!)
Paragraph 17.
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
155 nullity of a public limited company based on a ground different from those set out in Article 11 of the Directive, which had not yet been implemented in Spain. '
Ένας ισπανός δικαστής ρώτησε το Δικαστήριο αν ήταν υποχρε­ωμένος να ερμηνεύσει το εθνικό δίκαιο σύμφωνα με το κείμενο και το σκοπό της πρώτης οδηγίας 68/151/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 9ης Μαρτίου 1968, για το συντονισμό του δικαίου των εταιρειών('), με σκοπό να αρνηθεί τη δήλωση ακυρότητας ανώνυμης εταιρείας για λόγο διαφορετικό από αυτούς που απαριθμούνται στο άρθρο 11 της οδηγίας αυτής, που η Ισπανία δεν είχε ακόμη θέσει σε εφαρμογή.
The Court reiterated the rule in von Colson and Kolpinghuis Nijmegen, holding that the 'requirement to interpret national law in conformity with the Directive meant that the provisions of national law relating to public limited companies had to be interpreted in such a way as to prevent a declaration of nullity of a public limited company from being based on a ground different from those set out in Article 11 of the Directive'.2 The Court accordingly does not treat directives as having horizontal direct effect but simply requires national courts to have regard to them as a component of Community law enjoying primacy and to refrain from applying a national rule which conflicts with a directive.3
Με αυτό το Δικαστήριο δεν αναγνωρίζει βέβαια ένα οριζόντιο άμεσο αποτέλεσμα στην οδηγία.
The idea behind this rule, like the rule defining the concept of public organizations and bodies, is to give the Member States an incentive to go seriously about the business of implementing directives.