natgillin/translations-raw huggingface dataset:
1175, και Γενική Έκθεση 1996, αριθ. 1036.
1994 General Report, point 1175; 1996 General Report, point 1036.
ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ
INSTITUTIONAL MATTERS
Τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνέχισαν, το 1999, να παρέχουν την ευρύτερη δυνατή πρόσβαση στα έγγραφα τους, λαμβανομένου υπόψη του νέου άρθρου 255 της συνθήκης ΕΚ, βάσει του οποίου παρέχεται δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής.
The European Union institutions continued, in 1999, to provide the widest possible access to their documents, with due regard for the new Article 255 of the EC Treaty, which guarantees right of access to the documents of the European Parliament, the Council and the Com­mission.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε ψήφισμα της 12ης Ιανουαρίου('), πρότεινε την κατάρτιση ενός νέου κώδικα σχετικά με την πρόσβαση του κοινού στα κοινοτικά έγγραφα, ο οποίος δεν θα περιορίζεται στα έγγραφα των τριών θεσμικών οργάνων που αναφέρονται στο άρθρο 255, αλλά θα εφαρμόζεται και σε έγγραφα όλων των κύριων και επικουρικών κοινοτικών οργάνων.
In a resolution passed on 12 January, Parliament suggested that a new code on public access to Community documents be drawn up, not restricted to those of the three institutions covered by Article 255 but applying to the documents of all Community institutions and bod­ies (*).
Το Συμβούλιο εξέδωσε, στις 6 Δεκεμβρίου, απόφαση σχετικά με την πρόσβαση στις ημερήσιες διατάξεις του(2).
On 6 December, the Council adopted a decision on access to its agendas (2).
Η Επιτροπή, για να προωθήσει τη διαφάνεια, καθώς και τη διαβούλευση και την ενεργή συμμετοχή των πολιτών στις εργασίες της, δημοσιοποίησε το πρόγραμμα εργασίας της για το 1999, στον εξυπηρετητή Europa στο Δια­δίκτυο (3), και ενέκρινε διάφορα Πράσινα και Λευκά Βιβλία(4).
In a bid to promote transparency and to allow the public to be consulted and participate actively in its proceedings, the Commission published its work programme for 1999 on the Europa server on the
Το Συμβούλιο επεσήμανε, στα συμπεράσματα που ενέκρινε στις 24 Ιουνίου(7), ότι οι προσπάθειες των οργάνων όσον αφορά τη διάνοιξη και τη διαφάνεια θα πρέπει, για να ληφθούν υπόψη οι ανάγκες του κοινού, να συνοδεύονται με ενίσχυση των δραστηριοτήτων πληροφόρησης.
The Council stated in the conclusions it adopted on 24 June that in order to cater for the needs of the general public, the efforts being made by the institutions towards openness and transparency would have to be backed by an increase in activities in providing information (7).
Τα όργανα
The Union institutions have continued to attach a central role to the dissemination of information, in particular via the Internet.
(2) Απόφαση 2000/23/EK (EE L 9 της 13.1.2000 και Δελτίο 12-1999).
(2) Decision 2000/23/EC (OJ L 9, 13.1.2000; Bull.
(4) Λευκό Βιβλίο για το εμπόριο, Λευκό Βιβλίο για τον εκσυγχρονισμό των κανόνων εφαρμογής των άρθρων 85 και 86 της συνθήκης ΕΚ, Πράσινο Βιβλίο για την πληροφόρηση που προέρχεται από τον δημόσιο τομέα στην κοινωνία των πληροφοριών, Πράσινο Βιβλίο για την αστική ευθύνη λόγω ελαττωματικών προϊόντων. (') http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgc/lobbies/index_en.htm
85 and 86 of the EC Treaty, Green Paper on public sector information in the information society, Green Paper on liability for defective products. (http://europa.eu.int/comm/secretariat_general/sgc/lobbics/index_en.htm).
(6) ΕΕ C 63 της 5.3.1993 και Εικοστή Έβδομη Γενική Έκθεση, αριθ. 7.
OJ C 63, 5.3.1993; Twentv­seventh General Report, point 7. Bull.
(7) Δελτίο 6-1999, σημείο 1.8.4.
6­1999, point 1.8.4. '
ΙΧ-5 της Ένωσης συνέχισαν όντως να αποδίδουν σημαντικό ρόλο στη διάδοση των πληροφοριών, ιδίως μέσω του Internet.
381 ness which it launched at the Cardiff European Council^), through 'Europe Direct'.
Η πολιτική ενημέρωσης και επικοινωνίας εξετάζεται λεπτομερέστερα στο κεφάλαιο XII (— > αριθ. 1096 και επ.). (') Γενική Έκθεση 1998, αριθ. 1152.
Details of the information and communication policy can be found in Chapter XII (— > points 1096 et seq.). f)
Οι αρχές της επικουρικότητας και της αναλογικότητας, που ορίζονται στο άρθρο 5 της συνθήκης ΕΚ καθώς και στο πρωτόκολλο της συνθήκης του Άμστερνταμ, αποτέλεσαν οδηγό όλων των δραστηριοτήτων της Επιτροπής καθ' όλη τη διάρκεια του 1999.
In its activities throughout 1999, the Commission continued to use as a guide the principles of subsidiarity and proportionality, as defined in Article 5 of the EC Treaty and in the protocol on the application of those principles attached to the Amsterdam Treaty.
Η Επιτροπή μερίμνησε έτσι ώστε όλα τα μέτρα που έχει προτείνει να πληρούν και τις δύο πλευρές της επικουρικότητας, δηλαδή οι στόχοι του προτεινόμενου μέτρου να μην μπορούν επιτευχθούν πλήρως από τα κράτη μέλη (κριτήριο αναγκαιότητας) αλλά να υλοποιούνται καλύτερα μέσω κοινοτικής δράσης (κριτήριο αποτελεσματικότητας).
It took care to ensure that each measure it proposed satisfied the two aspects of subsidiarity, i.e. that its objective could not be sufficiently achieved by the Member States (the necessity criterion) and could be better achieved by the Community (the effectiveness criterion).
Όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, η Επιτροπή προσπάθησε να αφήσει όσο το δυνατό μεγαλύτερο περιθώριο δράσης στις εθνικές αρχές για τη λήψη αποφάσεων ώστε να επιλέγονται τα απλούστερα δυνατά μέσα για την επί­τευξη των στόχων του προβλεπόμενου μέτρου.
As regards the principle of proportionality, the Commission sought to leave national authorities with as much room for manoeuvre as possible and to choose the simplest possible means of achieving the aims of the measures proposed.
Επίσης, μελέτησε διεξοδικό­τερα τον αντίκτυπο των προτάσεων της και πολλαπλασίασε τους τρόπους προκαταρκτικών διαβουλεύσεων.
It also studied the impact of its proposals in more depth, while increasing the number of channels used to hold prior consultations.
Η Επιτροπή υπογράμμισε την εφαρμογή των αρχών αυτών στην ετήσια έκθεση της «Βελαίωση της νομοθεσίας» 1999, που διαβίβασε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι(').
The Commission reported on the application of these principles in its annual 'Better lawmaking' report for 1999, which it laid before the Helsinki European Council (').
Μεταξύ άλλων, η έκθεση τονίζει την εξέλιξη του πλαισίου της κοινοτικής δράσης και την ανάγκη εκτενέστερης κοινοτικής δράσης σε ορισμένους τομείς, όπως είναι η δημόσια υγεία, η δικαιοσύνη και οι εσωτερικές υποθέσεις.
Among other things, the report high lighted the changing framework for Community action and the emerging need for more Community involvement in fields such as public health, justice and home affairs.
Η Επιτροπή υπογράμμισε, επίσης, ότι η αρχή της επικουρικότητας είναι πολύτιμη όσον αφορά τον αντίκτυπο της διεύρυνσης στις κοινές πολιτικές και, κατ' επέκταση, τα προβλήματα όσον αφορά τον καθορισμό των θεμάτων που πρέπει να αντιμετωπίζονται πράγματι σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
The Commission also stressed the valuable role of the subsidiarity principle in relation to the impact of enlargement on the common policies and the resulting problems in defining what really had to be addressed at European level.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλαο του Ελσίνκι εξέ­φρασε την ικανοποίηση του για την έκθεση αυτή, η οποία επιβεβαιώνει την προτεραιότητα που αποδίδεται στις αρχές της επικουρικότητας και της αναλογικότητας και στην πλήρη εφαρμογή του πρωτοκόλλου του Άμστερ­νταμ (2).
The Helsinki European Council welcomed the report, which confirmed the priority attached to the principles of subsidiarity and proportionality and to full application of the Amsterdam protocol (2).
Η Επιτροπή των Περιφερειών, στις γνωμοδοτήσεις που εξέδωσε στις
In its opinions of 11 March (3) and 15 September (4), the Com mittee of the Regions welcomed the Commission's efforts in applying the principle of subsidiarity.
) και στις 15 Σεπτεμβρίου(
The opinion of 15 September was given in response to the 1998 'Better lawmaking' report (5).
(2) Δελτίο 121999.
11-1999, point 1.10.4. (2) Bull. 12-1999. (') OJ C 198, 14.7.1999; Bull.
C) ΕΕ C 374 της 23.12.1999 και Δελτίο 9-1999, σημείο 1.9.2.
3-1999, point 1.9.1. (·*) OJ C 374, 23.12.1999; Bull.
ΓΕΝ. ΕΚΘ.
9-1999, point 1.9.2.
(') COM0998) 715 και Γενική Έκθεση 1998, αριθ. 1043.
(5) COM(1998) 715; 1998 General Report, point 1043.
'Ελεγχος της εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου
Monitoring the application of Community law
Το 1999, η Επιτροπή κίνησε 1 075 διαδικασίες επί παραβάσει (1 105 το 1998), εξέδωσε 469 αιτιολογημένες γνώμες (674 το 1998) και προσέφυγε στο Δικαστήριο για 165 υποθέσεις (114 το 1998).
In 1999, the Commission commenced 1 075 infringement proceed­ings (1 105 in 1998), issued 469 reasoned opinions (674 in 1998), and referred 165 cases to the Court of Justice (114 in 1998).
Η κατανομή ανά κράτος μέλος των προσφυγών δυνάμει των όρθρων 226 (164 υποθέσεις) και 228 (1 υπόθεση) της συνθήκης ΕΚ είναι η ακόλουθη('): Βέλγιο, 11· Δανία, 1· Γερμανία, 8· Ελλάδα, 12- Ισπα­νία, 7· Γαλλία, 32(2)· Ιρλανδία, 15· Ιταλία, 32· Αουξεμβούργο, 18· Κάτω Χώρες, 1· Αυστρία, 9· Πορτογαλία, 12· Φινλανδία, καμία· Σουηδία, 1· Ηνωμένο Βασίλειο, 6.
The break­down by country of cases referred under Articles 226 (164 cases) and 228 (1 case) of the EC Treaty is as follows ('): Belgium, 11; Denmark, 1; Germany, 8; Greece, 12; Spain, 7; France, 32 (2); Ireland, 15; Italy, 32; Luxembourg, 18; Netherlands, 1; Austria, 9; Portugal, 12; Finland, none; Sweden, 1; United Kingdom, 6.
Λεπτομερείς πληροφορίες για τις διαδικασίες επί παραβάσει που κινήθηκαν κατά τη διάρκεια του έτους, καθώς και για την κατάσταση μεταφοράς των κοινοτικών οδηγιών στα εθνικά δίκαια των διαφόρων κρατών μελών, θα περιληφθούν στη 77?/ ετήσια έκθεση για τον έλεγχο της εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου που θα δημοσιευτεί το 2000.
Detailed information on the infringement proceedings commenced during the year and on progress in transposing directives into national law will be given in the 17th annual report on the application of Community law, to be published in 2000.
Στις 9 Ιουλίου, η Επιτροπή ενέκρινε τη 16η ετήσια έκθεση για τον έλεγχο της εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου (1998) (3). Εξάλλου, το Ευρωπαϊκό
On 9 July, the Commission adopted the 16th annual report on the application of Community law (1998) (3).
Κοινοβούλιο διατύπωσε τη γνώμη του σχετικά με τη 15η ετήσια έκθεση για τον έλεγχο της εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου (1997)(4) σε ψήφισμα της
Parliament gave its opin­ion on the 15th annual report, covering 1997 (4), in a resolution passed on 23 March (5).
(') Προσωρινά στοιχεία ενδεικτικού χαρακτήρα.
These figures are provisional.
Τα οριστικά στοιχεία θα δημοσιευτούν στη 17η ετήσια έκθεση για τον έλεγχο της εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου.
The final figures will appear in the 17th annual report on the application of Community law.
(2) Από τις οποίες μία προσφυγή δυνάμει του άρθρου 228.
Including one referral under Article 228. OJ C 354, 7.12.1999; COM(1999) 301; Bull.
(3) ΕΕ C 354 της 7.12.1999, COM0999) 301, Δελτίο 7/8-1999, σημείο 1.8.1, και στο Internet στην ακόλουθη διεύθυνση: http://europa.eu.int/comm/secretariat_generaI/.sgb/infringements/¡ndex_en.htm
7/8-1999, point 1.8.1; Internet address (http:// europa,eu. int/comm/secretariat_general/sgb/infringements/index_en. htm).
(4) ΕΕ C 250 της 10.8.1998, COM(1998) 317 και Γενική Έκθεση 1998, αριθ.
OJ C 250, 10.8.1998; COM(1998) 317; 1998 General Report, point 1045. OJ C 177, 22.6.1999; Bull.
ΚΟΙΝΟΤΙΚΌ ΔΊΚΑΙΟ χ:
COMMUNITY LAW'
Νομολογία του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου (1)
Decisions by the Court of Justice and the Court of First Instance C)
Σε απόφαση της 20ής Μαΐου (2), το Πρωτοδικείο διευκρινίζει ότι, όταν το Δικαστήριο διαπιστώνει, στο πλαίσιο προδικαστικής διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ (πρώην άρθρου 177), την ακυρότητα πράξης των οργάνων, η υποχρέωση που βαρύνει τα όργανα, δυνάμει του άρθρου 233 ΕΚ (πρώην άρθρου 176), ήτοι να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για την επανόρθωση της δια­πιστωθείσας παρανομίας, περιλαμβάνει όχι μόνο την υποχρέωση θέσπισης μέτρων νομοθετικού χαρακτήρα για την εξάλειψη της παράνομης πράξης, αλλά και την υποχρέωση εξέτασης του αν πρέπει να επανορθωθούν οι επιπτώσεις της παράνομης πράξης με την καταβολή αποζημίωσης.
On 20 May, the Court of First Instance held that where the Court of Justice, when asked for a preliminary ruling under Article 234 (ex Article 177) of the EC Treaty, finds that an act of the institutions is invalid, the obligation on the institutions under Article 233 (ex Article 176) to take the measures necessary to remedy that illegality requires them not only to adopt legislation to repeal the illegal act but also to determine whether compensation should be awarded to make good the damage caused by the illegal act(2).
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το Πρωτοδικείο επέβαλε κύρωση στην Επιτροπή διότι δεν εξέτασε μήπως ένας παραγωγός γαλακτοκομικών προϊόντων έπρεπε να λάβει αντιστάθμιση, με τη μορφή αποζημίωσης, στη συνέχεια απόφασης του Δικαστηρίου που διαπίστωνε ότι πράξη του κοινοτικού δικαίου ήταν παρά­νομη.
In this particular case the Court of First Instance found against the Commission for its failure to consider whether a milk producer should have been paid such compensation once the Court of Justice had ruled an act of Community law to be invalid.
Πράγματι, η Επιτροπή είχε αρκεσθεί να λάβει τα αναγκαία νομοθετικά μέτρα για την εξάλειψη της παράνομης πράξης.
The Commission had done no more than adopt the legislative measures needed to repeal the illegal act.
Σε απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου(3), το Δικαστήριο επιβεβαιώνει ότι όταν μία απόφαση ακυρώνει πράξη ενός οργάνου, το όργανο αυτό δεν υποχρεούται, δυνάμει του άρθρου 233 ΕΚ (πρώην άρθρου 176), να επανεξετάσει, αιτήσει των ενδιαφερομένων, όμοιες ή παρεμφερείς αποφάσεις που θεωρούνται ότι θίγονται από την ίδια παρατυπία και απευθύνονται σε αποδέκτες διαφορετικούς από τον ενάγοντα.
On 14 September, the Court of Justice held that where a judg­ment annuls an act adopted by an institution, the latter is not obliged under Article 233 (ex Article 176) of the EC Treaty to review, at the request of the parties concerned, identical or similar decisions which are claimed to contain the same irregularity and are addressed to persons other than the plaintiff (3).
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ορισμένες επιχειρήσεις (αλλά όχι όλες οι ενδιαφερόμενες) υπέβαλαν προσφυγή για την ακύρωση αποφά­σεων που εξέδωσε η Επιτροπή σε θέματα ανταγωνισμού.
In this particular case certain companies (but not all the companies concerned) had brought an action for the annul­ment of decisions adopted by the Commission in the field of competi­tion.
Όταν το Πρωτο­δικείο εξέδωσε απόφαση που ακύρωνε τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, οι επιχειρήσεις που δεν είχαν υποβάλει προσφυγή ακύρωσης ζήτησαν από την
The Court of First Instance having annulled the contested deci­sions, those companies which had not brought proceedings asked the Commission to review the non­contested decisions which, they claimed, contained the same irregularity as the annulled decisions. The Commis­sion refused to carry out such a review.
(') Οι στατιστικές πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες του Δικαστηρίου και του Πρωτοδι­κείου κατά το 1999 θα δημοσιευθούν στην Ετήσια Έκθεση του Δικαστηρίου (έκδοση 1999, προς δημοσίευση) και στο Internet: http://curia.eu.int/fr/pei/rapan.htm
Statistics concerning the activities of the Court of Justice and the Court of First Instance in 1999 will be published in the Court's Annual Report (1999 edition forthcoming) and on the Internet (http://curia.eu.int/ft/pei/rapan.htm).
(2) Υπόθεση Τ-220/97, Η & R Ecroyd Holdings Ltd/Επιτροπή, Συλλογή 1999, και Δελτίο 9-1999, σημείο 1.8.21. (3) Υπόθεση C-310/97 Ρ, AssiDomän Kraft Products κ.λπ./Επιτροπή, Συλλογή 1999, και Δελτίο 9-1999, σημείο 1.8.25.
Case T­220/97 H & R Ecroyd Holdings ν Commission [ 1999] ECR; Bull. 9­1999, point 1.8.21. Case C­310/97 Ρ AssiDomän Kraft Products and Others ν Commission _BAR_1999] ECR; Bull. 9­1999, point 1.8.25. GEN. REP. EU 1999
Η Επιτροπή αρνήθηκε να προβεί στην επανεξέταση αυτή.
385 institution was obliged under Article 233 to comply with the request for a review.
Σε πρώτη φάση, το Πρωτοδικείο ακύρωσε την επιστολή της Επιτροπής με την οποία αρνείται να προβεί στη ζητούμενη επανεξέταση. Η Επιτροπή άσκησε αναίρεση κατά της απόφασης του Πρωτοδικείου που όριζε ότι ήταν υποχρεωμένη, δυνάμει του άρθρου 233 ΕΚ (πρώην άρθρου 176), να ικανο­ποιήσει το αίτημα επανεξέτασης.
The Commission subsequently lodged an appeal, to which the Court of Justice gave favourable consideration, invoking the principle of legal certainty to rule that, where several similar decisions imposing fines had been adopted under a common procedure and where only certain addressees had sought and obtained the annulment of the decisions applying to them, the institution which had adopted these decisions was not required to review, in the light of the grounds for the judgment granting annulment, the legality of non­contested decisions or to assess whether, on the basis of such a review, any fines already paid should be reimbursed.
Σε απόφαση της 28ης Ιανουαρίου(') το Δικαστήριο έκρινε ότι το έδαφος των Ολλανδικών Αντιλλών δεν μπορεί να θεωρείται ότι αποτελεί τμήμα της επικράτειας της Κοινότητας για τους σκοπούς της επιβολής φόρου, όπως ο ΦΠΑ, ο οποίος εισπράττεται κατά την εισαγωγή προϊόντος σε κράτος μέλος.
On 28 January, the Court decided that the Netherlands Antilles should not be considered as forming part of the territory of the Com­munity for the purposes of levying a tax such as VAT which is collected when goods are imported into a Member State (').
Επομένως, η είσοδος σε κράτος μέλος αγαθού προελεύσεως Ολλανδικών Αντιλλών πρέπει να χαρακτηριστεί ως είσοδος στο εσωτερικό της Κοινότη­τας και, κατά συνέπεια, πρέπει να επιβάλλεται ΦΠΑ στο σημείο εισόδου στην Κοινότητα.
The entry into a Member State of goods from the Netherlands Antilles had therefore to be regarded as entry into the Community and VAT could therefore be levied at the point of entry into the Community.
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι οι γενικές διατάξεις της Συνθήκης δεν έχουν εφαρμογή επί των υπερπόντιων χωρών και εδαφών (ΥΧΕ) όταν δεν γίνεται ρητή αναφορά σε κείμενο του κοινοτικού δικαίου.
The Court pointed out that the general provisions of the Treaty did not apply to the overseas countries and territories except where there was an explicit reference to this effect in a Community legal instrument.
Το Δικαστήριο τόνισε ότι καμία διάταξη του κοινοτικού δικαίου δεν προβλέπει ρητά ότι η είσοδος σε κράτος μέλος αγαθού προελεύσεως Ολλανδικών Αντιλλών πρέπει να θεωρείται ως ενδοκοινοτική πράξη για τους σκοπούς της εφαρμογής του ΦΠΑ.
It noted that no provision of Community law explicitly stipulated that the entry into a Member State of goods from the Netherlands Antilles must be regarded as an intra­Community operation for the purposes of applying VAT.
Το Δικαστήριο τόνισε επίσης ότι το άρθρο 101 της έκτης απόφασης για τις ΥΧΕ προβλέπει ότι τα προϊόντα καταγωγής ΥΧΕ και ορισμένα προϊόντα που ευρίσκονται εκεί σε ελεύθερη κυκλοφορία εισάγο­νται στην Κοινότητα άνευ δασμών και επιβαρύνσεων ισοδυνάμου αποτελέσματος.
The Court also noted that Article 101 of the sixth OCTs decision provided that products originating in the OCTs and certain products which were in free circulation there were to be admitted into the Community free of customs duties and charges having equivalent effect.
Υπογράμμισε όμως ότι ένας φόρος όπως ο ΦΠΑ που εισπράττεται λόγω της
The Court stressed, however, that a tax such as the VAT levied on imports did not have the ingredients of a charge having an effect equivalent to customs duties.
1-483, και Δελτίο 3-1999, σημείο 1.8.42.
3­1999, point 1.8.42.
Χ: εισαγωγής προϊόντων δεν πληροί τα συστατικά στοιχεία της επιβαρύνσεως ισοδυνάμου αποτελέσματος με δασμούς.
COMMUNITY· LAW readily understood by consumers in that area, provided that those national measures applied without distinction to all national and imported products and were proportionate to the objective of consumer protection which they pursued (]).
Τα εθνικά αυτά μέτρα πρέπει, ιδίως, να περιορίζονται στις ενδείξεις οι οποίες θεωρού­νται υποχρεωτικές εντός ενός κράτους μέλους και σχετικά με τις οποίες η χρήση άλλων τρόπων εκτός από τη μετάφραση τους δεν εξασφαλίζει κατάλ­ληλη πλα]ροφόρηση των καταναλωτών.
In particular, such national measures were to apply only to information which the Member State made man­datory and which could not be appropriately conveyed to consumers by means other than translation.
Με απόφαση της 26ης Ιουνίου (2), το Δικαστήριο έκρινε ότι ένας εργαζόμενος μπορεί να επικαλεστεί το κοινοτικό δίκαιο, και συγκεκριμένα τις διατάξεις σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, κατά του κράτους μέλους του οποίου έχει την ιθαγένεια εφόσον είχε την κατοικία του και εργάστηκε σε άλλίο κράτος μέλος.
On 26 January, the Court held that Community law, and in par­ticular the provisions concerning freedom of movement for workers, could be relied on by a worker against the Member State of which he was a national, where he had resided and been employed in another Member State (2).
Στην προκειμένη περίπτωση, ολλανδός υπή­κοος είχε εργαστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.
In this particular case, a Dutch national had worked in the United Kingdom.
Μετά την επιστροφή του στις Κάτω Χώρες, οι ολλανδικές αρχές του επέβαλαν, για το έτος της επιστροφής του, εισφορές κοινωνικής ασφάλισης υψηλότερες από το ανώτατο όριο που ορίζεται από την εθνική νομοθεσία για τους κατοίκους της χώρας, καθόσον συνεκτίμησαν, κατά τον υπολογισμό των εισφορών αυτών, το εισόδημα που είχε αποκομίσει στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά το έτος αυτό, για το οποίο δεν είχε καταβληθεί ολλανδικός φόρος εισοδήματος.
On his return to the Netherlands the Dutch authorities had asked him to pay, in respect of the year of his return, social security contributions in excess of the ceilings which the national legislation set for residents, having taken into account, for the calcula­tion of the said contributions, the income which he had earned in the United Kingdom during the year in question and which had not been subject to Dutch income tax.
Το Δικαστήριο υπενθύμισε ότι κάθε κοινοτικός υπήκοος, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας του και την ιθαγένεια του, ο οποίος έκανε χρήση του δικαιώματος της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων και ο οποίος άσκησε επαγγελματική δραστη­ριότητα σε άλλο κράτος μέλος, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των σχετικών διατάξεων του κοινοτικού δικαίου.
The Court pointed out that any Commu­nity national who, irrespective of his place of residence or his national­ity, had exercised the right to freedom of movement for workers and who had been employed in another Member State fell within the scope of the relevant provisions of Community law. For example, a Dutch national who complained that he had been placed at a disadvantage because he had worked in another Member State could rely on the rules relating to freedom of movement for workers vis­à­vis the Dutch authorities.
'Ετσι, ο ολλανδός υπήκοος, ο οποίος διαμαρ­τύρεται ότι υπέστη δυσμενή διάκριση λόγω του ότι άσκησε επαγγελματική
The Court held, moreover, that Article 39 (ex Article 48) of the EC Treaty precluded a Member State from levying, on a worker who had transferred his residence in the course of a year from one Member State to another in order to take up employment there, larger social security contributions than those which would be payable, in simi­lar circumstances, by a worker who had continued to reside throughout the year in the Member State in question, where the non­resident worker was not entitled to additional social benefits.
Colim NV/Bigg's Continent Noord NV, Συλλογή 1999 και Δελτίο 9-1999, σημείο 1.8.23.
9­1999, point 1.8.23. Case C­18/95 Terhoeve ν Inspecteur van de Belastingdienst Particulieren/Ondernemingen buitenland [1999] ECR 1­345.
Με απόφαση της 16ης Μαρτίου('), το Δικαστήριο ερμηνεύει το άρθρο 56 ΕΚ (πρώην άρθρο 73 Β), σχετικά με την ε & ύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, ως απαγορεύον μία εθνική ρύθμιση η οποία επιβάλλει την εγγραφή σε εθνικό νόμισμα υποθήκης συσταθείσας προς εξασφάλιση απαιτήσεως εξοφλητέας στο νόμισμα άλλου κράτους μέλους.
On 16 March, the Court held that Article 56 (ex Article 73b) of the EC Treaty on the free movement of capital precluded any national rules requiring the registration in national currency of a mortgage secur­ing a debt payable in the currency of another Member State (').