natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το συνταγματικό δικαστήριο επιβεβαιώνει ότι θα αποφεύγει να ασκεί την αρμοδιότητα του να ελέγχει τη συμφωνία του παράγωγου κοινοτικού δικαίου προς τα θεμελιώδη δικαιώματα που αναγνωρίζονται από τον γερμανικό θεμελιώδη Νόμο, όσο καιρό («Solange») οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες, και ιδιαίτερα η νομολογία του Δικαστηρίου, εξασφαλίζουν μια απο­τελεσματική προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων έναντι των πράξεων της κοινοτικής αρχής.
The decisive step was taken in a ruling handed down on 22 October 1986.2The Constitutional Court declared that it would waive the exercise of its jurisdiction to test the conformity of Community legislation with fundamental rights recognized by the German Con stitution, as long as ('Solange') the European Community, and in particular the Court of Justice, provided effective protection against infringement of those rights by the Community authorities.
Αυτή η ανάλυση του Δικα­στηρίου, η οποία βασίζεται σε μια ανάλυση τόσο του Ευρωπαϊ­κού Δικαστηρίου όσο και των θέσεων που έχουν ληφθεί από τα κοινοτικά όργανα σχετικά με τα δικαιώματα του ανθρώπου, ανατρέπει το δόγμα που προέκυψε από τη διάταξη «Solange-I» διατηρώντας τη δυνατότητα παρέμβασης του συνταγματικού δι­καστηρίου, για την περίπτωση, καθαρά υποθετική, μείωσης του επιπέδου εγγύησης των θεμελιωδών δικαιωμάτων που εγγυάται η κοινοτική έννομη τάξη.
This decision of the Court, which was based on an examination of the caselaw of the Court of Justice and on the commitments to human rights expressed by the Community institutions, reversed the ruling in the Solange-I decisions, while leaving open the possibility of the Court's intervening in the unlikely event of a lowering of the standards of fundamental rights protected by the Community legal system.
Το συνταγματικό δικαστήριο απέρριψε αυτήν την πρόθεση.
In a 1989 decision,3the Constitutional Court appears to have wished to indicate the limits of this waiver of jurisdiction.
Εντούτοις διευκρίνισε ότι η συνήθεια του περιθωρίου αξιολόγησης που δίνεται στην ομοσπονδιακή κυβέρ­νηση από την οδηγία θα μπορεί να υπόκειται στον έλεγχο του συνταγματικού δικαστηρίου για το σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Cigarette manufacturers had asked the Court for an injunction restraining the Federal Government from giving its consent to a proposal for a directive to introduce tougher health warnings on cigarette packets.
Και πρόσθεσε:
The Court refused the application.
«Κατά το μέτρο («Soweit») που η οδηγία θα παραβίαζε τις προδια­γραφές των θεμελιωδών δικαιωμάτων του κοινοτικού δικαίου, το Δικαστήριο θα διασφάλιζε τη δικαστική προστασία.
However, it pointed out that when the directive was transposed into domestic law the use the government had made of the discretion which the directive allowed it in the details of the warnings could be subject to the Constitu-
(') Μια πολύ «ανοικτή» ερμηνεία του άρθρου 24 διαφαίνεται επίσης στην απόφαση της 18.12.1984 («Pershing-Urteil»), EuGRZ, 1984, σ. 593 επ., ιδίως σσ.
A very 'open' interpretation of Article 24 was also given in the 1984 Pershing judgment, [1984] EuGRZ, pp. 593 et seq., especially pp. 616-621.
Η υπεροχή
It went on:
Av o τρόπος αυτός δεν διασφαλίζει το επίπεδο προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων που είναι πρωταρχικό κατά την έννοια του Συντάγματος, μπορεί να γίνει προσφυγή στο συνταγματικό δικαστήριο».
If this failed to ensure the standards of protection of fundamental rights that are mandatory under the Constitution, then the matter could be brought before the Constitutional Court.'
Το συνταγματικό δικαστήριο εκφράζει έτσι τη θέληση του να διασφαλίζει την προστασία του σύμφωνα με τις προδιαγραφές που εγγυάται το γερμανικό δίκαιο.
The Constitutional Court thus indicated a determination to assure the standard of protection guaranteed by German law.
Μήπως θα έπρεπε να δει κανείς εδώ, όσον αφορά τις οδηγίες, μια σημαντική διαφορά σε σχέση με την απόφαση του 1986; Είναι από περίπτωση σε πε­ρίπτωση που το συνταγματικό δικαστήριο τείνει να διαφυλάξει το δικαίωμα να κρίνει αν η προστασία των θεμελιωδών δικαι­ωμάτων που διασφαλίζεται από το Δικαστήριο είναι ικανοποι­ητική έναντι των προδιαγραφών του γερμανικού συνταγματικού δικαίου;
Does this imply an important difference from its 1986 decision in so far as the treatment of directives is concerned? Is the Court claiming the right to follow a case­by­case approach in determining whether the pro­tection of fundamental rights by the Court of Justice is satisfactory in relation to the standards of German constitutional law?
Με την απόφαση της 12ης Οκτωβρίου 1993 το συνταγματικό δικαστήριο κήρυξε τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση συμβατή με το σύνταγμα.
By decision of 12 October 1993, the Constitutional Court has declared that the Treaty on European Union is compatible with the Constitution.
Η σημαντική αυτή απόφαση θα σχο­λιαστεί σε προσεχή έκδοση (')·
This important decision will be discussed in a later edition. '
Το δανικό Σύνταγμα περιλαμβάνει από το 1943 το άρθρο 20 που ορίζει ότι «αρμοδιότητες, που βάσει του Συντάγματος ανήκουν στις αρχές του Βασιλείου, δύνανται να μεταβιβασθούν διά νόμου και κατά το μέτρο που θα προσδιορισθεί, σε διακρατι­κές αρχές που συνιστώνται με αμοιβαία συμφωνία για την προαγωγή της εννόμου τάξεως και της συνεργασίας μεταξύ των κρατών» (παράγραφος 1).
Since 1953, Article 20(1) of the Danish Constitution has provided that 'powers which under the Constitution are vested in the authorities of the Kingdom may be delegated by law, to an extent to be determined, to inter­State authorities established by mutual agreement to promote legal order and cooperation between States'.
Ο κυρωτικός νόμος μιας τέτοιας συνθήκης πρέπει να ψηφισθεί από τα πέντε έκτα των μελών του κοινοβουλίου.
Legislation ratifying a treaty must be approved by five sixths of the Folketing. If a ratification bill only obtains an ordinary majority, it must be submitted to a referendum.
Αν το σχέδιο νόμου συγκεντρώνει μόνον την απλή πλειοψηφία, πρέπει να τεθεί σε δημοψήφισμα.
This happened with the 1972 Accession Treaty and again, with results that the reader will recall, with the Maastricht Treaty on 2 June 1992.
Αυτή η τελευταία διαδικασία εφαρμόσθηκε το 1972 και, με το αποτέλεσμα που γνωρίζουμε, στις 2 Ιουνίου 1992 σχετικά με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.
Following decisions taken by the European Council at Edinburgh, and specifically the opt­outs given to Denmark to meet the concerns of its government and people regarding its status in relation to a number of important articles, the Treaty was laid before the Danish people at a second, successful, referendum on 18 May 1993.
(') Βλέπε την ισπανική μετάφραση στο Buletín de Legislación Extrangera, No 147-148, Enero-Febrero 1994, σ. 35.
See the Spanish translation in the Boletín de Legislación Extranjera, Nos 147­148, January­February 1994, p. 35.
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
The supremacy of Community law
Το ιρλανδικό Σύνταγμα τροποποιήθηκε με το δημοψήφι­σμα της 10ης Μαΐου 1972, που φαίνεται να αποκλείει κάθε δυνα­τότητα σύγκρουσης μεταξύ του κοινοτικού δικαίου και του Συντάγματος: «Καμία διάταξη του παρόντος Συντάγματος δεν καθιστά ανίσχυρους τους κανόνες, τις πράξεις ή τις διατάξεις που θεσπίζονται από το κράτος με σκοπό να αντιμετωπίσει τις υποχρεώσεις του ως μέλος της Κοινότητας και δεν εμποδίζει τους κανόνες, πράξεις ή διατάξεις που θεσπίζονται από την Κοινότητα ή τα όργανα της να έχουν ισχύ νόμου εντός του κράτους».
An amendment to the Irish Constitution adopted in a referen­dum held on 10 May 1972 appears to have removed any possibility of conflict between Community law and the Constitution. It reads: 'No provision of this Constitution invalidates laws enacted, acts done or measures adopted by the State necessitated by the obliga­tions of membership of the Community or prevents acts enacted, acts done or measures adopted by the Community, or institutions thereof, from having the force of law in the State'.
Η συνταγματική αυτή διάταξη δεν φάνηκε επαρκής στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ιρλανδίας για να μπορέσει το κράτος να επικυρώσει την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη χωρίς να προβεί σε αναθεώρηση του Συντάγματος(').
However, this constitutional amendment was not considered sufficient by the Irish Supreme Court to allow the government to ratify the Single Euro­pean Act without amending the Constitution. '
Ο τίτλος III της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης, σχετικά με την πολιτική συνεργασία έγινε η αιτία για την απόφαση του Supreme Court, λόγω του ότι θίγει με τις διατάξεις αυτές την ανεξαρτησία της εσωτερικής πολιτικής της Ιρλανδίας.
Title III of the Single Act (political cooperation) prompted the Supreme Court ruling; these provisions were considered to impair the independence of Irish foreign policy.
Η διάταξη που προ­στέθηκε στον υπότιτλο 3 του τμήματος 4 του άρθρου 29 του Συντάγματος, σε συνέχεια του εθνικού δημοψηφίσματος που ορ­γανώθηκε στις 26 Μαΐου 1987, που δεν μπορεί ακόμη να αποτελέ­σει μια επανόρθωση με την ευρεία έννοια, ούτε είναι σε θέση να εξαλείψει στο εξής τις δυσχέρειες που μπορεί να συναντήσει η Ιρλανδία λόγω των ποιοτικών εξελίξεων της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, περιορίζεται μόνο να ορίσει ότι «Το κράτος δύνα­ται να επικυρώσει την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη...».
However, far from giving blanket authority for Ireland to participate in future qualitative developments of European integration, the new clause inserted into Article 29, Section 4, Subsection 3 of the Constitution following the referendum held on 26 May 1987, merely provides that 'the State may ratify the Single European Act'.
Η ίδια διαδικασία διεξήχθηκε με την ευκαιρία της επικύρωσης της Συνθήκης του Μάαστριχτ.
The same procedure was used for the Maastricht Treaty.
Το δημοψήφισμα που έγινε στις 18 Ιουνίου 1992 προσέθεσε στο Σύνταγμα τις διατάξεις που επιτρέ­πουν στο κράτος να επικυρώσει τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και τη συμφωνία του 1989 για το κοινοτικό δί­πλωμα ευρεσιτεχνίας και να δώσουν ισχύ εντός της Ιρλανδίας στις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις Συνθήκες και από τις κοινοτικές πράξεις ή που είναι σχετικές με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
The refer­endum held on 18 June 1992 approved the insertion of provisions in the Constitution allowing the State to ratify the Treaty on European Union and the 1989 agreement on the European patent and to give effect in Ireland to obligations arising from treaties and other instruments relating to the Community and the European Union.
H γαλλική συνταγματική κατάσταση αποτελεί ιδιαίτερο φαινόμενο.
The French constitutional position is somewhat ambiguous.
Όπως στα κράτη της Μπενελούξ, τα γαλλικά δικα­στήρια δεν έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν τη συνταγματικό­τητα των Συνθηκών.
As in the Benelux countries, French courts have no jurisdiction to rule on the constitutionality of the Treaties.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας επανέλαβε σε απόφαση της 3ης Μαρτίου 1961 επί προσφυγής κατά του διατάγματος δημοσίευσης της Συνθήκης ΕΟΚ ότι δεν ήταν αρμό­διο να εκτιμήσει την κανονικότητα της διαδικασίας που ακο­λουθείται για την επικύρωση των διεθνών συνθηκών(').
The Conseil d'État repeated in a 1961 judgment on an appeal against the decree order­ing publication of the EEC Treaty that it had no power to judge the legality of the procedures followed in ratifying international treaties.2
Το Συνταγματικό Συμβούλιο εκφράσθηκε πολλές φορές για τη συνταγματικότητα διεθνών δεσμεύσεων μεταγενέστερων του 1958 σχετικά με τις Κοινότητες.
However, the 1958 Constitution set up a Constitutional Council, which can be requested by the President, the Prime Minister, the presidents of either of the two houses of parliament, or by a certain number of deputies to consider whether, inter alia, provisions of an international agreement infringe the Constitution.
Στην τελευταία αυτή πρόταση μπορούμε να διακρίνουμε αναφορά στο εδάφιο 15 του προοιμίου του Συντάγ­ματος του 1946.
If the Council decides that a provision is unconstitutional, the agreement may not be ratified until the Constitution has been amended (Article 54).
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο τελούσε τμήμα συνόλου διατάξεων που είχαν θεσπισθεί για την εκτέλεση μιας κοινής πολιτική.
Paragraph 15 of the preamble to the 1946 Constitution provides that: 'Subject to reciprocity, France may agree to limit its sovereignty where necessary for organization and the defence of peace.'
Όπως βλέπουμε, η απόφαση αυτή αποδραματοποιεί τα ζητήματα που τίθενται ελαχιστοποιώντας τη σημασία των εν λόγω πράξεων.
The Constitutional Council has given several rulings on the constitutionality of international commitments concerning the Community dating from after 1958.
Στις 30 Δεκεμβρίου 1976, έχοντας να αποφανθεί μετά από αίτηση του προέδρου της Δημοκρατίας σχετικά με τη συνταγματικό­τητα της πράξης για την εκλογή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με άμεση καθολική ψηφοφορία, το Συμβούλιο φάνηκε να υιοθετεί στάση πολύ επιφυλακτική όσον αφορά τη συμφωνία προς το γαλλικό Σύνταγμα των νέων εξελίξεων της ευρωπαϊκής ολοκλή­ρωσης.
In 1970 it upheld the constitutionality of the Decision of 21 April 1970 on the replacement of the Member States' financial contributions by the Community's own resources and the Treaty of Luxembourg of 22 April 1970 increasing the powers of the Parliament in the budgetary process. '
Αν και δήλωσε ότι η απόφαση του Συμβουλίου και η πράξη της 20ής Σεπτεμβρίου 1976 δεν περιείχαν ρήτρα αντίθετη προς το Σύνταγμα, το Συνταγματικό Συμβούλιο έκανε μια διάκριση πολύ λίγο πειστική μεταξύ αποδεκτών περιορισμών της κυριαρχίας και ανεπίτρεπτων μεταβιβάσεων κυριαρχίας(').
With regard to the Luxembourg Treaty, the Council based its decision on the fact that the instrument was concerned with the allocation of responsibilities between the Community institutions and not the respective powers of the Community and its Member States, and that the obligations under the Treaty were undertaken on the basis of reciprocity. The second reason was clearly a reference to paragraph 15 of the preamble to the 1946 Constitution.
1111/77, και περιοριζόταν μόνο να ρυθμίσει τους τρόπους εξεύ­ρεσης των πόρων που δεν καθορίζονταν από τον κανονισμό.
However, in a 1976 ruling requested by the French President on the constitutionality of the decision calling direct elections to the European Parliament, the Council was more reserved in its acceptance of the compatibility with the French Constitution of new developments in European integration.
Πρόκειται για «επιπτώσεις της κατανομής αρμοδιοτήτων που έγινε κατ' αυτό τον τρόπο μεταξύ των κοινοτικών οργάνων και των εθνικών αρχών», η οποία κατανομή απορρέει από τη
While holding that the Council's Decision of 20 September 1976 did not contain anything contrary to the Constitution, the Constitu tional Council drew a rather unconvincing distinction between per missible limitations of sovereignty and illegitimate transfers of sovereignty,2suggesting that major transfers of powers to an authority enjoying real autonomy vis-à-vis the Member States would require a prior revision of the Constitution.
4, σ. 449.
No 4, p. 449.
Συνθήκη και, κατά συνέπεια, δεν υπάρχει αντίφαση προς το Σύνταγμα.
In decisions handed down in late 1977,' the Constitutional Council precisely described the effect of Community regulations under the second paragraph of Article 189 of the EEC Treaty, and concluded that 'the binding force of their provisions does not depend on action by the authorities of Member States and, in particular, by the French Parliament; the national authorities only have a part to play when they are given discretion to pass legislation applying the regulations'.
Σε μεταγενέστερες αποφάσεις('), το Συνταγματικό Συμβούλιο δεν επανήλθε στην αμφισβητούμενη διάκριση μεταξύ μεταβιβά­σεων και περιορισμών εξουσίας.
In its subsequent decisions2the Constitutional Council never reopened the question of the contested distinction between transfers and restrictions of sovereignty.
Εξέτασε, σύμφωνα με τον τύπο που ήδη χρησιμοποίησε το 1970, αν η πράξη που υπόκειταν στον έλεγχο του έθιγε «τις ουσιαστικές προϋποθέσεις άσκησης της εθνικής κυριαρχίας»(2).
It considered, in the terms it used itself in 1970, whether the instrument referred to it jeopardized the fundamental conditions for the exercise of national sovereignty.3
Σύμφωνα με το κριτήριο αυτό το Συνταγματικό Συμβούλιο απο­φάνθηκε, στις 25 Ιουλίου 1991, ότι ο νόμος που επέτρεπε την επικύρωση της σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Schen­gen, της 14ης Ιουνίου 1985, δεν ήταν αντίθετος προς το Σύ­νταγμα (3).
The Council followed the same criterion when, on 25 July 1991, it decided that the Act authorizing ratification of the Convention implementing the Schengen Agreement of 14 June 1985 was not in conflict with the Constitution.4
Το Συμβούλιο χρησιμοποίησε κυρίως το ίδιο αυτό κριτήριο κατά την εξέταση του ζητήματος αν, λαμβάνοντας υπόψη τις υποχρε­ώσεις που ανέλαβε η Γαλλία και τους τρόπους έναρξης ισχύος τους, η άδεια για την επικύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ έπρεπε να δοθεί μετά από αναθεώρηση του Συντάγματος.
Still following the same criterion, the Council considered the question whether, in view of the commitments undertaken by France and the way in which effect was to be given to them, the authorization to ratify the Maastricht Treaty necessitated prior amendment of the Constitution.
868, σχόλιο L. Favoreu· 23.7.1991, Revue du droit public, 1991, σ.
868, noted by L. Favoreu; 23.7.1991, [1991] Revue de droit public, p. 1504; 25.7.1991, ibid. 1991, p. 1517; 9.4.1991, ibid., 1992, p.
608, προηγείται σχόλιο του Luchaire, F.: «L'union européenne et la Constitu­tion», παραπάνω, σ. 589.
608 with note by
Το κείμενο της απόφασης υπάρχει στις σσ. 418 έως 425.
The text of the decision is reproduced at pp. 418-425. 3 See Luchaire, op. cit., p. 596.
659 έως 674, στο παράρ­τημα η απόφαση της 25.7.1991, σ.
659 (decision of 25.7.1991 is annexed at p. 675).
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
Relationship to national law force' and that the rights and liberties of the citizen were secured by Article F and by the jurisdiction conferred on the Court of Justice, but held that:
— ότι, αντίθετα, δεν αντιβαίνει σε κανένα κανόνα καθώς και σε καμία αρχή συνταγματικής σημασίας το δικαίωμα ψήφου που δίνεται στους κοινοτικούς υπηκόους από το άρθρο 8 Β, παράγραφος 2, για τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβου­λίου, εφόσον αυτό δεν ασκεί τις εξουσίες του στο πλαίσιο των γαλλικών συνταγματικών διατάξεων, αλλά σύμφωνα με τους όρους και τους σκοπούς που προβλέπονται από τις συνθήκες·
(ii) the conferment of voting rights in respect of elections to the European Parliament by Article 8b(2) was not in conflict with any constitutional enactment, since the European Parliament did not exercise its powers by virtue of the French Constitution but on the terms and for the purposes determined by the Treaties;
— ότι η εγκαθίδρυση μιας ενιαίας νομισματικής και συναλλαγ­ματικής πολιτικής θα στερήσει τη Γαλλία από αρμοδιότητες που ανήκουν σε έναν τομέα όπου αμφισβητούνται οι ουσιαστι­κοί όροι της άσκησης της εθνικής κυριαρχίας·
(iii) the establishment of a single monetary and foreign-exchange policy deprived France of its own powers in an area that was fundamental to the exercise of national sovereignty;
— ότι η εγκατάλειψη, από την 1η Ιουλίου 1996, του κανόνα της ομοφωνίας εντός του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοι­νοτήτων, για τον καθορισμό σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 100 Γ των τρίτων χωρών των οποίων οι υπήκοοι πρέπει να διαθέτουν θεώρηση για να διέρχονται τα εξωτερικά σύνορα των κρατών μελών, θίγει τους ουσιαστικούς όρους της άσκησης της εθνικής κυριαρχίας.
(iv) the abandonment from 1 January 1996 of unanimity in the Council of the European Communities for decisions under Article 100c determining the nonmember countries whose nationals would need a visa to cross the Member States' external borders affected the fundamental conditions for the exercise of national sovereignty.
Η άδεια για την επικύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ δεν μπορούσε να δοθεί ως εκ τούτου παρά μετά από αναθεώρηση του Συντάγματος.
The authorization to ratify the Maastricht Treaty accordingly necessitated prior amendment of the Constitution.
Η αναθεώρηση αυτή επιτεύχθηκε με την έκδοση του συνταγματικού νόμου αριθ.
The amendments were made by Act No 92-554 of 25 June 1992, which inserted in the Constitution a new Title XIV — The European Communities and the European Union — containing four Articles.
92-554, της 25ης Ιουνίου 1992, προσθέτοντας στο Σύνταγμα έναν τίτλο: «Ευρωπαϊκές Κοινό­τητες και Ευρωπαϊκή Ένωση»(')· Ο εν λόγω νόμος προσθέτει, ιδιαίτερα, έναν νέο τίτλο XIV: «Ευρωπαϊκές Κοινότητες και Ευρωπαϊκή Ένωση», που περιλαμβάνει τέσσερα άρθρα. Σύμφωνα με το άρθρο 88-1, «η Δημοκρατία συμμετέχει στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση που απαρ­τίζεται από κράτη τα οποία επέλεξαν ελεύθερα, δυνάμει των Συνθηκών που ίδρυσαν, να ασκήσουν από κοινού ορισμένες αρ­μοδιότητες τους».
Article 88-1 pro vides: 'The Republic is a party to the European Communities and the European Union consisting of States which, by means of the constitutive Treaties, have voluntarily resolved to exercise some of their powers in common.'2From the Community point of view, this basically confirms the position generated by 'international commit ments already incorporated in the legal order' and enjoying primacy over national legislation, as referred to by the Constitutional Council in its decision of 9 April 1992, and precludes any plea of illegality based on questions of compatibility with the Constitution of the Community Treaties.
Το άρθρο 88-1 ισχύει επίσης για το μέλλον, αλλά δεν έχει τόσο ευρεία ισχύ όπως οι διατάξεις παροχής εξουσιών που περιλαμβά­νονται στα συντάγματα άλλων κρατών μελών.
Article 88-1 applies also, of course, for the future, but it is not drafted in such broad terms as enabling provisions in the constitutions of some other Member States, being
Πράγματι, ο γάλ­ ο JORF, 26.6.1992, σ. 8406.
2 Translation taken from O. Duhamel and others, The French Constitution, Paris, PUF ('Que sais-je?' series), 1992.
211 λος συνταγματικός νομοθέτης θεώρησε αναγκαίο να περιορισθεί να εξαλείψει ειδικά τα τρία εμπόδια για την επικύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ που διατύπωσε το Συνταγματικό Συμβούλιο, όσον αφορά αντίστοιχα την οικονομική και νομισμα­τική ένωση, την πολιτική των θεωρήσεων και το δικαίωμα ψήφου καθώς και του εκλέγεσθαι των κοινοτικών υπηκόων στις δημοτι­κές εκλογές (άρθρα 88-2 και 88-3).
183 confined to removing the three specific obstacles to ratification of Maastricht observed by the Constitutional Council — economic and monetary union, visa policy and rights of Community nationals to vote and stand for election to municipal councils (Articles 88-2 and 88-3).
Για άλλες αναθέσεις αρμο­διοτήτων (στον τομέα της άμυνας;) υπάρχει κίνδυνος να χρεια­σθεί μια νέα αναθεώρηση του Συντάγματος.
Conferment of further powers (over defence, for instance) would in all likelihood require a fresh round of constitutional amendment.
Είναι αξιοσημείωτα, μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η έκφραση, που ανανεώθηκε στο άρθρο 88-2, του κανόνα αμοιβαιότητας των μεταφορών αρμοδιοτήτων που επέτρεψε η Δημοκρατία και τα όρια που υποδεικνύονται στο δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι των υπηκόων άλλων κρατών μελών.
What are especially noteworthy in this context are the reiteration in Article 88-2 of the rule requiring reciprocity in transfers of powers by France and the limits placed on voting rights for nationals of other Member States.
Δεν μπορούμε, στο παρόν πόνημα, να κάνουμε ανάλυση των διατάξεων αυτών με περισσότερες λεπτομέρειες('), και παραπέμπουμε τον αναγνώστη στην παράγραφο 144 όσον αφορά την εξέταση του άρθρου 88-4.
This is not the place to look into these provisions in fuller detail; ' but the reader will find some explanations about Article 88-4 at paragraph 144, infra.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1992, ο γαλλικός λαός εγκρίνει τη Συνθήκη του Μάαστριχτ με δημοψήφισμα.
On 20 September 1992 the French people approved the Maastricht Treaty at a referendum.
Πράγματι, η θέσπιση ενός νόμου από το γαλ­λικό λαό στις 20 Σεπτεμβρίου αποτελεί την άμεση έκφραση της εθνικής κυριαρχίας(2).
The Constitutional Council held on 2 September 1992 that the Treaty was capable of being ratified follow ing the changes to the Constitution and on 23 September 1992 that it had no jurisdiction to rule on the constitutionality of legislation enacted on the basis of the referendum: enactment by the people was the direct expression of national sovereignty.2