natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην περίπτωση αυτή, η κατάργηση του πόρου ΦΠΑ και η αντικα­τάσταση του με τον προοδευτικό πόρο ΑΕΠ οδηγεί σε μεγαλύτερες διαφορές σε σχέση με την προηγούμενη περίπτωση προ­σομοίωσης, ακόμη δε μεγαλύτερες σε σχέση με το ισχύον σήμερα σύστημα.
Table 1 presents results (in million ecu and in per cent of total contributions) of the application to the data of 1996 and 1997 of the idea of modifying the GNP bases according to the ecu index of GNP per head (option A).
Τέλος, δεν είναι δυνατόν να προσομοιωθεί η τρίτη επι­λογή, διότι θα ήταν αναγκαίος ο προσδιορι­σμός του «συντελεστή προσαρμογής» για καθεμιά από τις ομάδες κρατών μελών.
According to the results, in 1997 Belgium would have paid ECU 70 million more, Denmark ECU 180 million, Germany ECU 1 043 million, France ECU 260 million, Luxembourg ECU 48 million, the Netherlands ECU 45 million, Austria ECU 102 million, and Sweden ECU 70 million. Greece would
Ωστόσο, θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι με ευλογοφανείς τιμές των συντελεστών αυτών η προσομοίωση θα έδιδε ποσοτικά αποτελέσματα χωρίς ουσιαστικές διαφορές από εκείνα των πινάκων 1 και 2.
These considerations are examined in the next two sections. Section 3 reviews the argument for the adoption of progressivity for personal taxation, while Section 4 reviews the argument for the transposition of the concept of progres­sivity from personal taxation to the Member States' contributions to the EU budget; and the closing Section 5 presents some final remarks.
Πίνακας 1 — Τροποποίηση των εθνικών εισφορών σε σχέση με το ισχύον σήμερα σύστημα Εφαρμογή της πρότασης επί του συνολικού πόρου ΑΕΠ
Table 1 — Modifications of the national contributions relative to the present system Proposal applied to the total of the GNP resource
ECU και σε ποσοστό επί των συνολικών εισφορών)
(adaptation of the GNP bases using the ecu index of GNP per head, in million ECU and in per cent of total contributions)
(') Τα τεχνικά χαρακτηριστικά της πρότασης έχουν ως συνέπεια ότι οι χώρες αυτές επωφελούνται οριακά από τη λειτουργία του προοδευτικού μηχανισμού ακόμα και όταν ο δείκτης του κατά κεφαλήν ΑΕΠ υπερβαίνει ελαφρώς το 100 (βλέπε τμήμα 4 του παρόντος παραρτήματος).
(') The technicalities of the proposal result in these countries marginally benefiting from the operation of the progressivity mechanism even if their index of GNP per head is slightly above 100 (see Section 4 of this annex).
Πίνακας 2 — Τροποποίηση των εθνικών εισφορών σε σχέση με το ισχύον σήμερα σύστημα Εφαρμογή της πρότασης επί του συνολικού πόρου ΑΕΠ, με κατάργηση του πόρου ΦΠΑ
Table 2 — Modifications of the national contributions relative to the present system Proposal applied to the GNP resource, VA Τ resource suppressed
ECU και σε ποσοστό επί των συνολικών εισφορών)
(adaptation of the GNP bases using the ecu index of GNP per head; in million ECU and in per cent of total contributions)
Συνοπτική επισκόπηση της εφαρμογής της προοδευτικότητας στη φορολόγηση των φυσικών προσώπων
A brief review of the concept of progressivity in personal taxation century. However, a consumption base for taxation was also in the mind of several theorists beginning with Adam Smith.
Οι επιπτώσεις της πρότασης επί των ει­σφορών δεν απέχουν από εκείνες που θα μπο­ρούσαν εκ των προτέρων να προβλεφθούν.
Mirrlees' (1971) seminal contribution further extended the analysis of these issues (4). Here, to ensure that vertical equity is respected, a constraint is imposed so that the order of the gross income cannot be different from the order of the net income.
Η συζήτηση περί δίκαιης κατανομής στη φορολογία έχει στραφεί γύρω από δύο θεωρίες, τη θεωρία του οφέλους (οι κατα­βαλλόμενοι φόροι πρέπει να αντιστοιχούν στα οφέλη που το κράτος εξασφαλίζει στους φορολογούμενους) και τη θεωρία της φοροδοτικής ικανότητας (φορολόγηση ανά­λογα με τα περιουσιακά στοιχεία του κάθε φορολογούμενου) (').
The debate on equity in taxation has revolved around two doctrines, the benefit doctrine (taxes should be paid according to one's interests in the public estate) and the ability to pay doctrine (one should pay according to his/her means) (').
Κατά τον Adam Smith, ένα από τα επιθυμητά χαρακτηριστικά του φορολογικού συστήματος είναι και μια κάποια προοδευτικότητα (ιδίως ως προς τα εισοδήματα κεφαλαίου).
One of the attractive characteristics of the tax system, argued by Adam Smith, is that some progressivity is desirable (especially for income from capital).
Ωστόσο, την άποψη αυτή δεν τη συμμερίζονται ομόφωνα οι θεωρητικοί της αρχής του οφέλους.
However, this was not subscribed to unanimously by benefit the orists.
Τα στοιχεία αυτά εξετάζονται στα δύο τμήματα που ακολουθούν.
The ability to pay doctrine can be said to originate with John Stuart Mill (2) and his con
Τέλος, το τμήμα 5 περιλαμβάνει ορισμένες τελικές παρατηρή­σεις.
D first, 'an approximately linear income-tax schedule, with all the administrative advantages it would bring, is desirable' (5).
Ο Mill ανησυχούσε για το χαρακτήρα αντικινήτρου της προοδευτικής φορολόγησης και υποστήριζε την αναλογική φορολόγηση του εισοδήματος.
It is, however, clear that there are few arguments in favour of a strong pro gressivity of the tax system in terms of a steeply increasing marginal tax rate(6)(7).; cept of 'equality of sacrifice'.
Έχοντας δε διατυπώσει το ζήτημα της δίκαιης κατα­νομής υπό το πρίσμα της ισότητας ως προς τις θυσίες, ο Mill έδωσε το έναυσμα για τη συζήτηση περί ίσων απόλυτων και ίσων οριακών θυσιών, με τις πρώτες να συνηγο­ρούν υπέρ της αναλογικής και τις δεύτερες υπέρ της προοδευτικής φορολόγησης.
Mill, concerned about the disincentive effect of progressive taxation, argued for a proportional taxation of income. Having stated the equity issue in terms of equal sacrifice, Mill initiated the debate concerning 'equal absolute' and 'equal marginal' sacrifice, the former calling for pro portional and the latter for progressive taxation. tion.
Τόσο η αρχή του οφέλους όσο και εκείνη της φοροδοτικής ικανότητας χρειάζονται ένα δείκτη για τον προσδιορισμό της ανισότητας μεταξύ των ατόμων.
Since Adam Smith, the emphasis has traditionally been on the income and wealth base (with higher taxation concentrated on the latter), but a comprehensive and tax levies more taxes on labour income than capital income on simple efficiency grounds (labour is less mobile than capital).
Από την εποχή του Adam Smith, δινόταν κατά παράδοση έμφαση στη φορολόγηση του εισοδήματος και του πλούτου (με υψηλότερη τη φορο­λόγηση του δευτέρου), μόλις δε κατά τον τρέ­χοντα αιώνα έκανε την εμφάνιση του ένας συνολικός φόρος εισοδήματος, όπως αυτός
For a discussion of the dual income tax, see S. Cnossen (1998): 'Taxing capital income in the European Union: the case for adopting the dual income tax', mimeo presented at a conference entitled 'Tax competition and coordination of tax policy in the European Union' organised by the Austrian Federal Ministry of Finance in cooperation with the Austrian Institute of Economic Research, Vienna, 13 and 14 July.
(') Κατά αρκετά περίεργο τρόπο, ο Adam Smith, ο πατέρας του δόγματος laissez-faire, αξίζει να πιστωθεί με τη σύν­δεση της φορολόγησης με τη φοροδοτική ικανότητα (ή, στη δική μας περίπτωση, με την ικανότητα συνεισφο­ράς), την οποία όμως μετρίαζε με την αρχή του οφέ­λους.
(7) M. Tuomala ('On the optimal income taxation, some further numerical results', Journal of Public Economics
Αξίζει να σημειωθεί και η σημασία που απέδιδε στην αρχή της αναλογικότητας.
(') Curiously enough, Adam Smith, the father of the laissezfaire doctrine, deserves credit for linking taxation to ability to pay (or, in our context, contributive capacity) but tempering it by a benefit principle.
Στο πρώτο θεωρητικό του πόνημα (The Wealth of Nations, G. P.
The importance he attached to proportionality is also worth noting.
Οι δαπάνες που πραγμα­τοποιεί η κυβέρνηση προς όφελος των μελών ενός μεγά­λου έθνους ομοιάζουν με τις δαπάνες του διαχειριστή προς όφελος των συνιδιοκτητών μιας μεγάλης περιου­σίας, οι οποίοι, από την πλευρά τους, είναι όλοι υπο­χρεωμένοι να συνεισφέρουν ανάλογα με τα συμφέροντα τους στην περιουσία αυτή.
The expense of the government to the individuals of a great nation is like the expense of management to the joint tenants of a great estate, who are all obliged to contribute in proportion to their respective interests in the estate.
Στην τήρηση ή μη της αρχής αυτής έγκειται η ισονομία ή μη του φορολογικού συστή­ματος» (οι επισημάνσεις με πλάγια γράμματα είναι του συντάκτη του κειμένου).
In the observation or neglect of this maxim consists what is called equality or inequality of taxation' (italics added). Whether this is more supportive of the benefit principle or of the ability to pay principle is not easy to answer.
Πάντως, μερικοί θεωρητικοί, του οριακού συντελεστή (
D second, 'the income tax is a much less effec­tive tool for reducing inequalities than has often been thought' (');
)· με πρώτο τον Adam Smith, είχαν κατά νου και τη φορολογία βάσει της κατανάλωσης.
In the EU, steps towards reducing the regres­sive elements of the own resources system, in accordance with the protocol on economic and social cohesion, have already been put in place.
D δεύτερον, «η φορολόγηση του εισοδήμα­τος αποτελεί μέσο μείωσης των ανισοτήτων πολύ λιγότερο αποτελεσματικό απ' ό,τι συ­χνά υποστηρίζεται» (6)·
D third, marginal tax rates are quite low, which implies a reduced use of progressivi­ty Θ-
D τρίτον, οι οριακοί συντελεστές είναι μάλ­λον χαμηλοί, πράγμα που οδηγεί σε περιορι­σμένη εφαρμογή της προοδευτικότητας (7).
The idea that relative (among individuals) prosperity must be an element in the determi­nation of the tax burden is, therefore, con­firmed and while progressivity is accepted, its 'optimal' magnitude is lower than initially thought.
Ο Mirrlees κατέληξε στα ακό­λουθα συμπεράσματα:
This protocol reads: 'The high contracting par­ties ...
D πρώτον, «είναι επιθυμητή η κατά προσέγ­γιση γραμμική μεταβολή του φόρου εισοδή­ματος, με όλα τα διοικητικά πλεονεκτήματα που συνεπάγεται» (3).
NOTING the proposal to take greater account of the relative prosperity of Member States in the system of own resources ...'
Τούτο αντιστοιχεί στην αναλογική φορολόγηση των ατόμων και δεν αντιβαίνει, εξάλλου, στην επιδιωκό­μενη προοδευτικότητα. Η προοδευτικότητα θα πρέπει να συνδέεται με τον μέσο φόρο, επιτυγχάνεται δε εφόσον ο οριακός συντε­λεστής υπερβαίνει τον μέσο.
DECLARE their intention to take greater account of the contributive capacity of indivi­dual Member States in the system of own resources, and of examining means of correct­ing, for the less prosperous Member States, regressive elements existing in the present own resource system' (italics added, capital let­ters in the original).
Μεταγενέστε­ρες μελέτες του ζητήματος αυτού επιβεβαίω­σαν τη στιβαρότητα των συμπερασμάτων του Mirrlees.
The high contracting parties have, therefore, established through this protocol that the proper way to take greater account of the Member States' relative prosperity in the sys­tem of own resources is by considering their contributive capacity and by eliminating any regressive elements for the less prosperous Member States.
(') Οι σκανδιναβικές χώρες, που έχουν υιοθετήσει τον λεγόμενο δυαδικό φόρο εισοδήματος, αποτελούν αξιοσημείωτη εξαίρεση.
The evolution of most European tax systems since the beginning of the 1970s appears to suggest that most of Mirrlees' points have been very well understood and widely adopted in public policy.
Σχετικά με τις συζητήσεις γύρω από αυτόν το φόρο, βλέπε και S.
Income redistribution has been pur­sued via targeted expenditure policy.
Cnoseen (1998): «Taxing Capital Income in the European Union, the Case of Adopting the Dual Income Tax», έγγραφο παρουσιασθέν στη διάσκεψη με θέμα «Tax Competition and Co­ordination of Tax Policy in the European Union», που διοργανώθηκε από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικο­νομικών της Αυστρίας σε συνεργασία με το Αυστριακό Ίδρυμα Οικονομικών Ερευνών, Βιέννη, 13 και 14 Ιου­λίου 1998.
A lesson generally well understood is that the more inelastic the labour supply, the higher labour can be taxed, but when the labour supply is elastic the disincentives contained in the pro­gressive income tax are powerful.
(5) Ο Μ. Tuomala («On the Optimal Income Taxation, Some Further Numerical Results», Journal of Public Economics
Later studies in this area have further confirmed the robust­ness of Mirrlees' conclusions.
23, 1984) απέδειξε ότι ο μηδενικός φορολογικός συντε­λεστής στην «κορυφή» ισχύει για μια ιδιαίτερα περιορι­σμένη κατηγορία ατόμων (πολύ μικρότερη του 1 %).
The own resources decision of 31 October 1994, which transposes into law the declara­tion of Protocol 15, has indeed taken greater account of Member States' contributive capa­city by progressively reducing the VAT maxi­mum rate (thus increasing the weight of the GNP resource) and has corrected the regres­sive elements for the less prosperous Member States by immediately reducing the maximum VAT share to 50 % of GNP for the Cohesion Member States. Both measures are aimed at making Member States' contributions propor­tional to their GNP.
Και άλλα ενδιαφέροντα αριθμητικά στοιχεία περιλαμ­βάνονται στο έργο του Μ. Tuomala (1990) «Optimal Income Tax and Redistibution», Clarendon Press, Οξφόρδη.
A transposition of the optimal taxation rule from the area of personal taxation to a national level is not possible, essentially because it involves the problem of aggregation across individuals.
C) Ο ίδιος o Mirrlees εξεπλάγη από το αποτέλεσμα αυτό.
(2) Mirrlees himself was surprised by this result.
Α. Mirrlees (1971): όπ.π., σ. 207.
It has not done so'; Mirrlees (1971): op. cit., p. 207.
Mirrlees (1971): όπ.π. Επισημαίνονται τρία τεχνικά αποτελέσματα: 1) Ο οριακός φορολογικός συντελεστής είναι πάντα μεταξύ 0 και 1.
Proportionality of contributions to Member States' GNP ensures at the same time propor­tionality with GNP contributions per head, as Graph 1 shows.
Για μια δΐ£ξοδική εξέ­ταση της βέλτιστης μη γραμμικής φορολόγησης του εισοδήματος, βλέπε Ν. Stern (1984): «Optimum Taxation and Tax Policy», ¡ME Staff Papers, τόμος 31, αριθ.
Substituting for the propor­tional GNP resource a progressive one means tilting payments around the average, imposing higher charges on those above and lower charges on those below the average.
Γραφική παράσταση 1 — Εισφορές ιδίων πόρων ΑΕΠ κατά το 1996, σύμφωνα με την πρόταση για προοδευτικότητα, δείκτης κατά κεφαλή ΑΕΠ
Graph 1 — Actual GNP own resources payments in 1996, GNP payments under the progressivity proposal, index of GNP per head
ECU κατά κεφαλή
Index of GNP per head
Κατά κεφαλή εισφορές το 1996 σύμφωνα με την πρόταση για προοδευτικότητα
1996 contributions per head under the progressivity proposal
Η απόφαση περί ιδίων πόρων της 31ης Οκτωβρίου, η οποία μετουσιώνει σε νομοθέτημα τη δήλωση του πρωτοκόλλου αριθ.
Index of GNP per head (right scale) the differences in total income among the Member States. Two Member States with the same 'true' GNP base will appear to have dif­ferent 'fictitious' bases.
Και τα δύο αυτά μέτρα αποσκοπούν στη συνάρτηση των εισφορών των κρατών μελών με το ΑΕΠ τους.
Clearly, determining contributions by the adjusted bases would offend horizontal equity.
Η αλλοίωση των βάσεων ΑΕΠ καταλήγει σε τεχνητή διεύρυνση των δια­φορών μεταξύ των κρατών μελών ως προς το συνολικό τους εισόδημα.
D Progressivity is generally achieved by dif­ferentiating the tax rates which taxpayers face, but not by enlarging or restricting the base on which taxes are levied.
Δύο κράτη μέλη με την ίδια «αληθινή» βάση ΑΕΠ θα φανούν με διαφορετικές «εικονικές» βάσεις.
This is due to the need to avoid offending the principle of horizontal equity and to respect the principle of base invariance which guarantees respect of vertical equity.
Είναι σαφές ότι ο υπολογισμός των ει­σφορών σύμφωνα με τις αναπροσαρμοσμέ­νες βάσεις θα παραβίαζε την αρχή της ορι­ζόντιας δίκαιης κατανομής.
On the contrary, the Spanish proposal to use ecu GNP per capita as the coefficient of progressivity to be applied to the GNP shares amounts to achieving progressivity by enlar­ging or restricting one's base(') and leaving the rate (GNP call rate), at least in one variant of the proposal, equal for all. Affecting the GNP bases amounts to artificially widening
D Η αναλογικότητα των εισφορών των κρατών μελών προς το ΑΕΠ τους εξασφα­λίζει ταυτόχρονα και την αναλογικότητα προς την κατά κεφαλή εισφορά υπέρ του πόρου ΑΕΠ, όπως προκύπτει και από τη γραφική παράσταση 1.
(') It would be as if the taxable base of the affluent (poor) tax­payers would be multiplied by a coefficient higher than 1 because of their affluence (poverty) and this would widen the differences between taxpayers beyond reality.
Τούτο θέτει ορισμένα προβλήματα τεχνικής και θεωρητικής φύσης.
To the best of our knowledge, there are no significant examples of this type of procedure for income taxation in any fiscal code.
D Η προοδευτικότητα εν γένει επιτυγχάνε­ται με τη διαφοροποίηση των φορολογικών συντελεστών που ισχύουν για τους φορολο­γούμενους, όχι όμως με διεύρυνση ή περιο­ρισμό της φορολογητέας βάσης.
D The resulting adjustment in the base is not without other, more significant, consequences.
Στην περίπτωση, όμως, της ισπανικής πρότασης, να χρησιμοποιείται το κατά κεφαλή ΑΕΠ σε ECU ως συντελεστής προοδευτικότητας επί των εισφορών υπέρ του πόρου ΑΕΠ, αυτή καταλήγει στην
Since the weight used in the construction of the new GNP bases is GNP per head, the weighted sum of the GNP base on which the GNP resource is levied will not be equal, except by coincidence, to the unweighted sum of the ori­ginal GNP base.
Είναι αναπόφευκτο, εξάλλου, ότι η προσαρμοσμένη βάση ΑΕΠ θα είναι μεγαλύτερη από την αρχική, επειδή τα πλου­σιότερα κράτη μέλη είναι και οι μεγαλύτεροι εισφορείς.
Furthermore, it is inevitable that the adjusted GNP base will be greater than the original one since the richer Member States are also invariably the larger ones.
Το 1997, π.χ., η αρχική βάση ΑΕΠ εκτιμάται σε 70 202 εκατ.
For example, in 1997 the original GNP base is esti­mated at ECU 70202 million; the weighted GNP base becomes ECU 73418 million.
ECU, οπότε η σταθμισμένη βάση ΑΕΠ είναι 73 418.
As a result of this, and given the fixed amount to be financed through the GNP resource,
το ισχύον καθεστώς, εάν η αύξηση της βάσης ΑΕΠ αντισταθμισθεί με το παραπάνω από τη μείωση του συντελεστή ΑΕΠ.
— If solidarity were to take the form of redis­tributing moneys, and assuming that pre­sent consumption and future consumption (investment) are normal goods ('), it is cer­tain that aid would be partly used to finance current consumption.
Αυτό συμ­βαίνει στην περίπτωση της Φινλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου όσον αφορά τα έτη που περιλαμβάνονται στον πίνακα 1 και στον πίνακα 2.
By imple­menting redistribution on the expenditure side, this potential 'waste' is minimised.
D Η υποκατάσταση της αναλογικότητας ως προς τον πόρο ΑΕΠ από την προοδευτι­κότητα δεν θα ευνοήσει κατ' ανάγκη τη σύ­γκλιση και την οικονομική και κοινωνική συνοχή.
Policy financing rather than money redis­tribution is presumed to be a superior way to ensure that solidarity and real con­vergence are pursued both consistently and efficiently and that money is channelled towards investment, rather than consump­tion, thus increasing the recipients' growth rate and reducing development gaps.
σεις) αντιστοιχούν σε συνήθη αγαθά ('), είναι βέβαιο ότι η προκύπτουσα από την αναδιανομή οικονομική ενίσχυση θα χρησιμοποιούνταν εν μέρει για τη χρημα­τοδότηση της τρέχουσας κατανάλωσης.
the GNP call rate is lower than the original one — in 1997 the original one was 0.403 and the one obtained from the adjusted base is 0.385. The implicit reduction in the GNP call rate implies that those Member States with an index of GNP per capita less than 100 (the EU average) will see their contributions on the GNP resource reduced by the influence of two effects: first, the reduction in the base as a result of the adjustment and, second, a reduc­tion due to the fall in the call rate.
Εφαρμόζοντας όμως την αναδιανομή ως προς τις δαπάνες, αυτή η δυνητική «σπατάλη» ελαχιστοποιείται.
The richer Member States with per capita GNP higher than 100, on the other hand, will see their increased contributions somewhat compen­sated by the reduction in the GNP call rate.
'Ετσι, η χρηματοδότηση πολιτικών μάλλον παρά η αναδιανομή κεφαλαίων θεωρείται ως καλύτερος τρόπος επιδίωξης της αλλη­λεγγύης και της πραγματικής σύγκλισης, με λογική συνέπεια και αποτελεσματι­κότητα καθώς και με διοχέτευση των κεφαλαίων προς τις επενδύσεις παρά προς την κατανάλωση, οπότε και ενι­σχύεται ο δείκτης ανάπτυξης του απο­δέκτη και περιορίζονται οι διαφορές στην ανάπτυξη.
One of the clear difficulties of the proposal is that those Member States around the EU average may see their GNP contributions fall, compared with the present regime, if the increase in the GNP base is more than compensated by a reduction in the GNP call rate. This occurs in the case of Finland and the UK in the years reported in Tables 1 and 2.
— Από την άλλη πλευρά, η προοδευτι­κότητα θα μπορούσε να ευνοήσει τη σύ­γκλιση εάν τα διατιθέμενα κεφάλαια επρόκειτο να προστεθούν στα κεφάλαια που χορηγούνται για δαπάνες αποσκο­πούσες στη σύγκλιση.
— Progressivity could foster convergence, ceteris paribus, if the funds made available were to supplement existing, expenditurebased, convergence expenditure.
Ωστόσο, είναι πιθανό εκείνα τα κράτη μέλη που έχουν κατά κύριο λόγο εκδηλώσει συμπτώματα «κόπωσης εισφορών» (Γερμανία, Κάτω Χώρες, Αυστρία και Σουηδία) να μην αποδεχθούν περαιτέρω επιδείνωση της δημοσιονομικής τους θέσης, αλλά, αντί­θετα, να ζητήσουν μείωση των δαπανών που να αντισταθμίζει τα κεφάλαια που θα χορηγούνται στα κράτη μέλη που θα έχουν λαμβάνειν χάρη στην προοδευτι­κότητα των εισφορών.
However, it is possible that those Member States which have prominently displayed what might be called 'contributions fatigue' (Germany, the Netherlands, Austria and Sweden) may not accept a further dete­rioration of their budgetary position, but instead they may demand a corresponding decrease of expenditure policy to offset the money made available to benefiting Mem­ber States through progressivity in contri­butions.
Υπό τους όρους αυτούς, η διαδικασία σύγκλισης χωρίς αμφιβολία θα επιβραδυνόταν, διότι μέρος των νέων διαθέσιμων κεφαλαίων θα διετίθετο για την τρέχουσα κατα­νάλωση.
Under these circumstances, the convergence process could undoubtedly be retarded, since a part of the newly avail­able funds will be spent on current con­sumption.
— Το ερώτημα αν η προοδευτικότητα στις δημοσιονομικές εισφορές αποτελεί απο­τελεσματικό τρόπο επίτευξης της σύ­γκλισης παραμένει ανοικτό.
D The present system of expenditurebased progressivity may be thought of as a rulesbased system in which convergence expendi­ture is tied to specific projects and to explicit financial and other procedures and para­meters. A system of progressive contributions would introduce a degree of discretion in con­vergence policy which structural expenditure has so far not possessed.
Οι πολιτικές για την αλληλεγγύη και τη σύγκλιση στην ΕΕ λαμβάνουν τη μορφή μιας κοινής προσπάθειας για τη βελτίωση των διαρ­θρωτικών δυνατοτήτων των λιγότερο ευημερουσών περιφερειών, και όχι τη μορφή αναδιανομής κεφαλαίων.
— Whether progressivity in budgetary contri­butions is an efficient way to achieve eco­nomic convergence is an open question. Solidarity and convergence policies in the EU take the form of a common effort to improve the structural endowment of the less prosperous regions, not of money redistribution.
Με αυτές τις πολιτικές της ΕΕ παρέχεται βοήθεια στα λιγότερα εύπορα κράτη μέλη και για τομείς όπου οι ανάγκες ανά­πτυξης και οι αποκλίσεις είναι μεγαλύτε­ρες.
These EU policies direct aid to less wealthy Member States in areas where development needs and convergence gaps are greatest.
Η ΕΕ συμβάλλει σε σημαντικό βαθμό, μέσω των διαρθρωτικών ταμείων της και πολλών άλλων πολιτικών, στη βελτίωση των υποδομών, της εκπαί­δευσης και της επιστημονικής έρευνας στις λιγότερο ευημερούσες περιφέρειες και κράτη μέλη.
The EU contributes sig­nificantly through its Structural Funds and through many of its other policies to improving the level of infrastructure, edu­cation, and scientific research in the less prosperous regions and Member States.