natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το κενό αυτό εξηγείται από τον ουσιαστικά οικονομικό και μερικό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης στο αρχικό της στάδιο(').
This is due to the initially one-sidedly economic nature of European inte gration.2Nevertheless, the powers held by the Community institutions are such that it is possible for them to infringe fundamental rights, particularly economic and social rights, but also rights of natural justice in the conduct of judicial and administrative proceed ings.
Επι­πλέον, η εγγύηση των δικαιωμάτων αυτών από το Δικαστήριο παρουσιάζει ένα εντελώς ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε σχέση με τις προθέσεις που εκδηλώνονται σε ορισμένα κράτη μέλη να αντιπα­ραθέσουν το κοινοτικό δίκαιο προς τις διατάξεις του Συντάγμα­τος τους.
The protection of such rights by the Court is of particular importance in view of the claims of some Member States that Community law should conform to their constitution.
Περιορι­ζόταν να δηλώνει ότι «δεν ήταν έργο του να εξασφαλίζει την τήρηση των εσωτερικών κανόνων δικαίου, ακόμη και των συ­νταγματικών, που ισχύουν στο ένα ή στο άλλο κράτος μέλος»(2).
In its early judgments the Court of Justice, eager to preserve the autonomy of Community law, flatly refused to consider complaints of unconstitutionality levelled against the actions of the High Authority (Commission).
Εντούτοις, διευκρίνιζε ήδη από εκείνη την εποχή ότι «το κοινοτι­κό δίκαιο, όπως προκύπτει από τη Συνθήκη ΕΚΑΧ, δεν περιλαμ-
It merely noted that it was not for the Court to ensure that rules of internal law, even constitutional rules, enforced in one or other of the Member States are respected.3
1/58, Stork, Συλλογή 1959, σ.
' Case 1/58 Stork [1959] ECR 17, at p.
36, 37, 38 και 40/59, Comptoirs de vente/Ανωτάτη Αρχή, Συλλογή 1960, σ. 891.
26; Joined Cases 36-38 and 40/59 Ruhr Coal Sales Agency [1960] ECR 423, at pp. 438-439.
Οι πηγές του κοινοτικού δικαίου βάνει κανέναν γενικό κανόνα, ρητό ή μη, που να εγγυάται την τήρηση των κεκτημένων καταστάσεων».
However, even in the early judgments, the Court obliquely acknowl­edged the possibility of general principles of law: 'Community law, as it arises under the ECSC Treaty, does not contain any general principle, express or otherwise, guaranteeing the maintenance of vested rights.'
Έπρεπε πάντως να περιμένουμε την απόφαση Stauder της 12ης Νοεμβρίου 1969 για να κάνει το Δικαστήριο ένα αποφασι­στικό βήμα και να αναφερθεί απερίφραστα στα «θεμελιώδη δι­καιώματα του ατόμου που περιλαμβάνονται στις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, του οποίου την τήρηση διασφαλίζει το Δικαστήριο»(').
It was not until the Stauder judgment in 1969, however, that the Court took the decisive step of referring unambiguously to the 'fundamental human rights enshrined in the general principles of Community law and protected by the Court'. '
Έπρεπε ακόμη να δείξει τη μέθοδο με την οποία το Δικαστήριο προτίθετο να συναγάγει τις γενικές αυτές αρχές.
It remained to be seen how the Court would establish these general principles.
Μεταγενέστερες αποφάσεις έδωσαν ακριβείς ενδείξεις στο θέμα αυτό.
This became clear in later judgments.
Είναι γνωστό ότι το καθεστώς αυτό προέβλεπε την απώλεια της εγγύησης σε περίπτωση μη εξαγωγής κατά την περίοδο ισχύος του πιστοποιητικού.
A German firm challenged in its administrative court the system introduced by Community legislation whereby traders applying for licences to export certain types of agricultural products had to lodge a deposit which was forfeited if the products were not exported during the period of validity of the licence.
Η γερμανική εταιρεία υπο­στήριζε ότι η απώλεια της εγγύησης προσέβαλε το δικαίωμα κυριότητας και την αρχή της αναλογικότητας που προστατεύο­νται από τον θεμελιώδη Νόμο της Ομοσπονδιακής Δημοκρα­τίας.
It claimed that the forfeiture of the deposit infringed property rights and the principle of proportionality guaranteed by the German Constitution.
Το Δικαστήριο δεν αντιπαρέθεσε τον κανονισμό προς το γερμανικό συνταγματικό δίκαιο.
The Court did not consider whether the legislation matched up to the requirements of German constitutional law.
Το Δικαστήριο εξέτασε, συνεπώς, αν το καθεστώς εγγύησης προσέβαλε δικαιώματα θεμελιώδους χαρακτήρα και η εξέταση του αποδείχθηκε αρνητική.
However, it repeated the dictum of the Stauder judgment, adding that 'the protection of such [fundamental] rights, whilst inspired by the constitutional tra­ditions common to the Member States, must be ensured within the framework of the structure and objectives of the Community'.2 The Court therefore examined whether the deposit system infringed fundamental rights and found that it did not.
Μερικά χρόνια αργότερα, ένας χονδρέμπορος άνθρακα, η επι­χείρηση Nold, προσέφυγε επί ακυρώσει κατά απόφασης της Ανώτατης Αρχής (Επιτροπής) που επέβαλλε όρους αγοράς ελά-
In its judgment the Court rehearsed the principles established in the earlier cases and then amplified them as follows: 'In safeguarding these rights, the Court is bound to draw inspiration from constitu­tional traditions common to the Member States, and it cannot therefore uphold measures which are incompatible with fundamen­tal rights recognized and protected by the Constitutions of those
29/69, Stauder/Ulm, Συλλογή 1969, σ.
Case 29/69 Stauder ν Ulm [1969] ECR 419, at p.
425, αιτιολογία αριθ. 7.
425 (paragraph 7). Case 11/70 Internationale Handelsgesellschaft [1970] ECR 1125, at p.
Οι γενικές αρχές του δικαίου και ο σεβασμός των δικαιωμάτων του ανθρώπου
States. Similarly, international treaties for the protection of human rights on which the Member States have collaborated or of which they are signatories, can supply guidelines which should be followed within the framework of Community law.' '
Οι διεθνείς συμβάσεις προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου στις οποίες τα κράτη μέλη έχουν συνεργασθεί ή προσχωρήσει, δύνανται επίσης να παρά­σχουν ενδείξεις, που πρέπει να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου»(').
It is noteworthy that the Nold judgment was delivered only a few weeks after the ratification of the Euro­pean Convention for the Protection of Human Rights and Funda­mental Freedoms by France, the last Member State to do so.
Από την απόφαση αυτή συνάγουμε δύο συμπεράσματα: κατά πρώτο λόγο, το Δικαστήριο επιβεβαιώνει, κατά τρόπο κατηγο­ρηματικό, ότι θα ακυρώσει ή θα κηρύξει ανίσχυρη, κατά πε­ρίπτωση, κάθε διάταξη του παραγώγου δικαίου αντίθετη προς τα θεμελιώδη δικαιώματα που περιλαμβάνονται στα συντάγματα ή σε ένα από αυτά.
It is not certain whether the Court intended to imply that the Community was bound by the European Convention as such when in summarizing the Council's defence to a case of alleged infringe­ment of religious freedom it said that the defendant did not seek to suggest that the right of freedom of religion as embodied in the European Convention does not form part of the fundamental rights recognized in Community law.2The case concerned an entrance examination for the European public service which had been arranged for a festive day of the religion practised by the candidate.
Δεν είναι βέβαιο ότι το Δικαστήριο θεώρησε ότι η Κοινότητα δεσμεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση, όταν στην απόφαση Prais επανέλαβε την επιχειρηματολογία του Συμβουλίου συνοψί­ζοντας την ως εξής: «Το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας, όπως περιλαμβάνεται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση, αποτελεί τμήμα των θεμελιωδών δικαιωμάτων, που αναγνωρίζονται από
In its Defrenne HI judgment of 1978, the Court repeated that respect for fundamental personal human rights was one of the gen­eral principles of Community law, the observance of which it had a duty to ensure. It went on to say that the elimination of discrimina­tion based on sex undoubtedly formed part of those fundamental rights, and that the same view was also taken by the European Social Charter and Convention No 111 of the International Labour
(') Απόφαση της 14.5.1974, υποθ. αριθ.
Case 4/73 Nold [1974] ECR 491, at p. 507 (paragraph 13).
4/73, Nold, Συλλογή 1974, σ. 508.
Case 130/75 Frais ν Council 11976] ECR 1589, at p.
111 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας(2).
The relevance of fundamental human rights to Community law is now well established.
Έκρινε πάντως ότι, τη στιγμή που του είχε τεθεί το ζήτημα, η Κοινότητα δεν διέθετε τη δυνατότητα ελέγχου και εγγύησης για την τήρηση της αρχής αυτής από τα κράτη μέλη(3).
In Hauer, for example, the Court tested a Council regulation prohibiting the planting of vines during a certain period against the right to property which, it said, was guaranteed in the Community legal order in accordance with the ideas common to the constitutions of the Member States, which were also reflected in the first Protocol to the European Convention for the Protection of Human Rights.3
Η νομολογία σχετικά με το σεβασμό των θεμελιωδών δικαι­ωμάτων έχει πλέον καθορισθεί.
In National Panasonic,4the Court considered whether it was con­trary to fundamental rights for the Commission to carry out investi­gations on firms' premises under Regulation 17 (which lays down the procedure for enforcing the EC competition rules) without prior warning.
17 για θέ­ματα ανταγωνισμού.
The fullest exposition of the Court's doctrine is to be found in paragraph 41 of Elliniki Radiophonia:5
Αναφέρθηκε στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που διατυπώνει την αρχή της μη ανάμειξης στα δικαιώματα που εγγυάται, αλλά προβλέπει τη δυνατότητα τέτοιων αναμείξεων για λόγους γενικού συμφέροντος.
'With regard to Article 10 of the European Convention on Human Rights, referred to in the ninth and tenth questions, it must first be pointed out that, as the Court has consistently held, fundamental rights form an integral part of the general principles of law, the observance of which it ensures.
(') Απόφαση της 27.10.1976, υποθ. αριθ. 30/75, Prais, Συλλογή 1976, σσ.
For that purpose the Court draws inspiration from the constitutional traditions common to the Member States and from the guidelines supplied by international treaties for the protection of human rights on which the Member States have collaborated or of which they are signatories (see, in particular, the judgment in Case 4/73 No/d ν Commission [1974] ECR 491, paragraph 13).
1598-1599. (:) Απόφαση της 15.6.1978, υποθ. αριθ.
The European Convention on Human Rights has special significance in that respect (see in particular Case 222/84 Johnston ν Chief Constable of the Royal Ulster Constabu-
149/77, Defrenne, Συλλογή 1978, σ. 1379.
' Case 149/77 Defrenne [1978] ECR 1365, at p.
(J) Βλέπε επίσης παρακάτω, σ. 145.
2 See also infra, p. 126.
44/79, Συλλογή 1979, σ. 3727.
3 Case 44/79 [1979J ECR 3727.
136/79, National Panasonic (UK) Ltd/Επι­τροπή, Συλλογή 1980, σ.
4 Case 136/79 [1980] ECR 2033, at 2057; also Case 5/85 Akzo [1986] ECR 2585.
5/85, AKZO, Συλλογή 1986, σ. 2585 επ.
3 Case C-260/89 [1991] ECR 1-2925, 2963.
222/84, Johnston, Συλλογή 1986, σ. 1651, σκέψη 18).
77ie sources of Community law lary [1986] ECR 1651, paragraph 18).
Εξ αυτού έπεται ότι, όπως έκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση της 13ης Ιουλίου 1989, υποθ. αριθ. 5/88, Wachauf (Συλλογή 1989, σ.
It follows that, as the Court held in its judgment in Case 5/88 Wachaufv Germany [1989] ECR 2609, paragraph 19, the Community cannot accept measures which are incompatible with observance of human rights thus recognized and guaranteed.'
Το Δικαστήριο εκφράσθηκε σε πολλές αποφάσεις σχετικά με το σεβασμό των κοινοτικών θεμελιωδών δικαιωμάτων από τα κράτη μέλη κατά την άσκηση του κοινοτικού δικαίου και την υιοθέτηση περιοριστικών μέτρων για τις μεγάλες ελευθερίες και που απαιτούν ως εκ τούτου κοινοτική αιτιολόγηση.
In other judgments, the Court has given rulings on the respect of fundamental rights in situations where the Member States implement Community law and where measures that are enacted place restrictions on the major freedoms and need accordingly to be justified by considerations of Community policy.
Στην απόφαση Rutili το Δικαστήριο ανέφερε ότι οι κοινοτικοί περιορισμοί που γίνονται στις εξουσίες των κρατών μελών σχε­τικά με τον έλεγχο των αλλοδαπών εμφανίζονται στο σύνολο τους κυρίως σαν ειδική εκδήλωση μιας γενικότερης αρχής που καθιερώνεται από τα άρθρα 7, 9, 10 και 11 της Σύμβασης για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών, που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 και επικυρώθηκε από όλα τα κράτη μέλη, και από το άρθρο 2 του πρωτοκόλλου αριθ.
In Rutili the Court had already held that the limitations placed on the discretionary powers allowed the Member States by Community legislation to regulate the movement of other Member States' nationals 'are a specific manifestation of the more general principle, enshrined in Articles 8, 9, 10 and 11 of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms, signed in Rome on 4 November 1950 and ratified by all the Member States, and in Article 2 of Protocol No 4 to the same Convention, signed in Strasbourg on 16 September 1963, which provide, in identical terms, that no restrictions in the interests of national security or public safety shall be placed on the rights secured by the above-quoted Articles other than such as are necessary for the protection of those interests "in a democratic society"'.'
«οι περιορισμοί που επιβάλλονται στην εξουσία των κρατών μελών, όταν εφαρμόζουν τις διαλαμβανόμενες στα άρθρα 66 και 56 της Συνθήκης διατάξεις σχετικά με λόγους δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφαλείας και δημοσίας υγείας, πρέπει να εκτιμώνται υπό το πρίσμα της γενικής αρχής της ελευθερίας εκφράσεως, η
In the Royer judgment the Court had merely pointed out that 'the validity of a measure of provisional deprivation of liberty taken in the case of an alien who was unable to prove that he was covered by the Treaty or who could be expelled from the territory for reasons other than failure to comply with the formalities concerning the control of aliens depends on the provisions of national law and the international obligations assumed by the Member States concerned since Community law as such does not yet impose any specific obligations on Member States in this rest spect'.2In more recent judgments, the Court has held explicitly that the Member States are bound to secure the Community fundamental rights when giving effect to Community rules.3
36/75, Rutili, Συλλογή 1975 σ. 1219.
1 Case 36/75 [1975] ECR 1219, at p.
48/75, Royer, Συλλογή 1976, σ.
2 Case 48/75 [1976] ECR 497, at p.
1Γ8/75, Watson, το ίδιο με αν., σ.
514 (paragraph 44); see also Cases 118/75 Watson
12/86, Demirel, αναφ. παραπ.
[1976] ECR 1185 and 12/86 Demirel [1987] ECR 3719.
Οι γενικές αρχές του δικαίου και ο σεβασμός των δικαιωμάτων του ανθρώπου
The general principles of law and respect of human rights
147 οποία κατοχυρώνεται με το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.»
The Court has held that it has no jurisdiction 'to examine the compatibility with the European Convention on Human Rights of national rules which do not fall within the scope of Community law'. '
Το Δικαστήριο εφάρμοσε τις αρχές αυτές στην απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 1991 ('). Έχοντας διαπιστώσει ότι η διάδοση πληρο­φοριών σχετικά με κλινικές που ασκούσαν νόμιμα αμβλώσεις δεν προερχόταν από οικονομικούς παράγοντες εγκατεστημένους σε άλλο κράτος μέλος αλλά από συλλόγους που δεν συνεργάζο­νταν με τις κλινικές των οποίων δημοσίευαν τις διευθύνσεις, το Δικαστήριο θεώρησε ότι η απαγόρευση της διάδοσης των πληρο­φοριών αυτών δεν αποτελούσε περιορισμό του άρθρου 59 της Συνθήκης, σχετικά με την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών.
'... where such rules do fall within the scope of Community law, and reference is made to the Court for a preliminary ruling, it must provide all the criteria of interpretation needed by the national court to determine whether those rules are compatible with the fundamental rights the observance of which the Court ensures and which derive in particular from the European Convention on Human
92α.
Rights.' (point 42)2
Μια τέτοια δήλωση, που δεν είναι υποχρεωτική πράξη, έχει αναντίρρητα πολιτική ισχύ και εκφράζει τις αρχές και τις αξίες που αποτε­λούν μέρος του άγραφου συνταγματικού δικαίου της Κοινότητας(2).
'The limitations imposed on the power of the Member States to apply the provisions referred to in Articles 66 and 56 of the Treaty on grounds of public policy, public security and public health must be appraised in the light of the general principle of freedom of expression embodied in Article 10 of the European Convention on Human Rights.'
Το ίδιο συμβαίνει με τη διακήρυξη των αρχηγών κρατών ή κυβερ­νήσεων στην οποία προέβησαν επ' ευκαιρία της συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Κοπεγχάγης, στις 7 και 8 Απριλίου 1978, με την οποία συμμερίζονται την κοινή διακήρυξη του 1977 και δήλωσαν επίσημα, με τη σειρά τους, ότι η τήρηση και η διατήρηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των δικαι­ωμάτων του ανθρώπου στο καθένα από τα κράτη μέλη αποτε­λούν ουσιαστικά στοιχεία για τη συμμετοχή στις Κοινότητες.
In 1991 the Court applied these principles in Society for the Protection of Unborn Children.3After observing that information about clinics lawfully performing abortions was not being distributed by firms established in another Member State but by associations un related to the clinics whose addresses they published, the Court held that the ban on distribution of such information was not a restriction caught by Article 59 of the Treaty (freedom to provide services).
Αυτή η θέση επιβεβαιώθηκε στην πανηγυρική διακήρυξη της 19ης Ιουνίου 1983 για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
The Irish rules were accordingly outside the ambit of Community rules and the Court, on an application for a preliminary ruling, had no jurisdiction to review them for compatibility with fundamental rights.
(') Υποθ. αριθ. C-159/90, The Society for the Protection of Unborn Children, Ireland Ltd, Συλλογή 1991, σ. 1-4685.
1 Paragraph 42 of Elliniki Radiophonia, cited at paragraph 91 supra. 2Ibid.
Οι πηγές του κοινοτικού δικαίου
The sources of Community law
Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το: > ν θεμε­λιωδών Ελευθεριών.
In 1979, in an important memorandum, the Commission proposed that the Community accede to the European Convention on Human Rights.
Ο επιδιωκόμενος στόχος, πέραν του ενδιαφέροντος που παρου­σιάζει η προσχώρηση από άποψη νομικής ασφάλειας, είναι ουσιαστικά πολιτικός.
The main aim, apart from the increase in legal certainty that would come from accession, was political.
Πρόκειται για την επιβεβαίωση της ωρι­μότητας και του αισθήματος της ευθύνης της Κοινότητας, απο­δεικνύοντας ότι δεν διστάζει να αντιμετωπίσει τη λογοκρισία του μηχανισμού προστασίας που δημιούργησε η σύμβαση.
It was desired to affirm the Community's maturity and sense of responsibility by showing that it was not afraid of exposing itself to censure from the bodies set up to monitor signatories' compliance with the Convention.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστήριξε την πρωτοβουλία της Επιτροπής.
The European Parliament supported the Commission's initiative.
Ορισμένα κράτη ήταν περισσότερο επιφυλακτι­κά.
Some Member States were more reserved.
Το Συμβούλιο κράτησε αρνητική στάση για το θέμα αυτό(').
The Council declined to accept it. '
Στο σχέδιο Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Κοινοβούλιο πρόβλεψε ταυτόχρονα την προσχώρηση στη σύμβαση και την επεξεργασία ενός καταλόγου της ίδιας της Ένωσης.
In the draft Treaty establishing the European Union, Parliament proposed that the Union should at the same time accede to the Convention and adopt its own Bill of Rights.
Στο άρθρο 4, παράγραφος 3, διαβάζουμε ότι: «Εντός προθεσμίας πέντε ετών η Ένωση θα αποφασίσει για την προσχώρηση της στις προαναφερθείσες διεθνείς συμβάσεις (Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Κοινωνικός Χάρτης), καθώς και στα σύμφωνα Ηνωμένων Εθνών για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και για τα οικονομικά, κοιν­ωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα.
Article 4(3) provides: 'Within a period of five years, the Union shall take a decision on its accession to the international instruments referred to above (the European Human Rights Convention and the European Social Charter) and to the United Nations Covenants on Civil and Political Rights and Economic, Social and Cultural Rights.
Εντός της ίδιας προθεσμίας, η Ένωση θα εκδώσει τη δική της διακήρυξη των θεμελιωδών δικαιωμάτων σύμφωνα με τη διαδικασία αναθεώρησης που προ­βλέπεται στο άρθρο 84 της παρούσας Συνθήκης».
Within the same period, the Union shall adopt its own declaration on fundamental rights in accordance with the procedure for revision laid down in Article 84 of this Treaty.'
Επιπλέον το σχέδιο πρόβλεπε σημαντικές κυρώσεις «σε πε­ρίπτωση σοβαρής και διαρκούς παραβίασης από ένα κράτος μέλος των δημοκρατικών αρχών ή των θεμελιωδών δικαι­ωμάτων» (άρθρο 4, παράγραφος 4, και άρθρο 44).
The draft Treaty also provided for heavy penalties in the event of serious and persistent violation of democratic principles or fundamental rights (Article 4(4) and Article 44).
(') Βλέπε απάντηση του Συμβουλίου της 14.2.1989, στην ερώτηση του Κοινοβουλίου αριθ.
In this way, the Union would ensure that human rights were observed not only by the institutions, but also by the Member States, in line with the declarations on the respect of fundamental rights and democratic principles as conditions of membership of the Community.
1793/88 του βουλευτή Ε.
However, Article
Glinne· ΕΕ C 77 της 28.3.1989, σ. 43.
1 See Council answer to Written Question No 1793/88 by Mr E. Glinne MEP, dated 14.2.1989: OJ C 77, 28.3.1989, p. 43.
149 στην αναστολή της συμμετοχής του κράτους στα όργανα που αποτελούνται από εκπροσώπους κυβερνήσεων.
44 of the draft Treaty did not contain provision for expulsion, but only for the suspension of a Member State's rights under the Treaty and of its participation in the governing bodies of the Union, at the end of a complex procedure.
Κατά τη συνδιάσκεψη αναθεώρησης που κατέληξε στην υπο­γραφή της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης κάποια κυβέρνηση πρό­τεινε να προστεθεί στη Συνθήκη ΕΟΚ ένα άρθρο σχετικά με το σεβασμό της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου, με μια ρητή αναφορά στην ευρωπαϊκή σύμβαση των δικαι­ωμάτων του ανθρώπου.
At the intergovernmental revision conference which led to signature of the Single European Act, one government suggested inserting in the EEC Treaty an article on the respect of democracy and human rights with an express reference to the European Human Rights Convention.
Η πρόταση δεν έγινε δεκτή.
The suggestion was not taken up.
Παρ' όλα αυτά, το προοίμιο της Ενιαίας Πράξης περιλαμβάνει δύο παρα­γράφους που αναφέρονται στα δικαιώματα του ανθρώπου.
However, the pre­amble to the Act contains two passages concerning human rights.
Στην πρώτη, οι αρχηγοί των συμβαλλομένων μερών δηλώνουν ότι είναι «αποφασισμένοι να προωθήσουν από κοινού τη δημο­κρατία με βάση τα θεμελιώδη δικαιώματα που αναγνωρίζονται από τα Συντάγματα και τους νόμους των κρατών μελών, τη Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών Ελευθεριών και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, και ιδίως την ελευθερία, την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη».
In the first, the Member States declare themselves 'determined to work together to promote democracy on the basis of the fundamen­tal rights recognized in the constitutions and laws of the Member States, in the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms and the European Social Charter, notably freedom, equality and social justice'.
Τα αποσπάσματα αυτά ενισχύουν το τελευ­ταίο «εκτιμώντας» του προοιμίου της συνθήκης περί ιδρύσεως της ΕΟΚ όπου οι αρχηγοί των κρατών δήλωναν ότι ήταν «αποφα­σισμένοι να παγιώσουν, με τη συνένωση των οικονομικών τους δυνάμεων, τη διαφύλαξη της ειρήνης και της ελευθερίας και καλούσαν τους άλλους λαούς της Ευρώπης που συμμερίζονται τα ιδεώδη τους να συμμετάσχουν στην προσπάθεια τους».
In the second, the signatories say they are aware of the responsibility incumbent upon Europe to aim at speaking ever increasingly with one voice and to act with consistency and solidarity in order more effectively to protect its common interests and independence, in particular to display the principles of democracy and compliance with the law and with human rights to which they are attached, so that together they may make their own contribution to the preservation of international peace and security in accordance with the undertakings entered into by them within the framework of the United Nations Charter.