natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εξάλλου, δυνάμει της αρχής της αναλογικότητας, «η νομιμότητα της απαγόρευσης μιας οικονομικής δραστηριότητας εξαρτάται από τον όρο ότι τα μέτρα απαγόρευσης είναι εύλογα και απαραίτητα για την υλοποίηση των νομίμως επιδιωκομένων από την εν λόγω ρύθμιση στόχων, ενώ είναι ευνόητον ότι, σε περίπτωση που υπάρχει επιλογή μεταξύ διαφόρων ανάλογων μέτρων, πρέπει να επιλέγει το λιγότερο καταναγκαστικό και ότι τα κωλύματα που προκύπτουν δεν πρέπει να είναι δυσανάλογα σε σχέση με τους επιδιωκόμενους στόχους».
The principle of proportionality meant that the lawfulness of prohibiting a particular economic activity was conditional upon the prohibition measures being appropriate and essential to the achievement of their legitimate objectives, bearing in mind that, where a choice had to be made between a number of appropriate measures, the least onerous should be selected and the resultant disadvantages should not be disproportionate to the aims in
Στην υπόθεση C-347/87 ('), το Δικαστήριο υπενθύμισε ότι πέραν της προσφυγής για τη διαπίστωση παράβασης υποχρέωσης, δεν υπάγεται στην αρμοδιότητα του να αποφασίσει σχετικά με το συμβιβάσιμο μιας εθνικής διάταξης με το κοινοτικό δίκαιο.
In Triveneta Zuccheri the Court restated the point that, except when considering an application for a declaration in infringement proceedings, it was not for the Court to rule on the compatibility of a national provision with Community law.
Αυτό αποτελεί αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων, τα οποία έχουν ενδεχόμενα λάβει εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, μέσω της παραπομπής για προδικαστική απόφαση, τις απαραίτη­τες διευκρινίσεις σχετικά με την έκταση εφαρμογής και την ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου.
That fell within the jurisdiction of the national courts, which could first, if need be, refer to the Court for a preliminary ruling to settle any questions concerning the scope and interpretation of Community law.1
Τοιουτοτρόπως, για να μπορούν οι εν λόγω διατάξεις της σύστασης να τύχουν επίκλησης ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, σε περίπτω­ση που δεν έχουν ληφθεί εμπρόθεσμα τα μέτρα εφαρμογής, πρέπει «να μην τελούν υπό αίρεσιν» και να είναι «επαρκώς ακριβείς».
If the relevant provisions of the recommendation were uncon­ditional and sufficiently precise, then, they could be relied on before national courts if no implementing measures had been adopted within the period prescribed.
Αντίθετα, «αυτή η δυνατότητα υπάρχει μόνον έναντι του συγκεκριμένου κράτους μέλους και των ίλλων δημόσιων αρχών» (απουσία του «οριζοντίου αποτελέσματος», μεταξύ ιδιωτών, της οδηγίας ή της σύστασης, η οποία δεν έχει μεταφερθεί στο εθνικό 5ίκαιο).
On the other hand, such a possibility could only exist as against the Member State concerned and public authorities (a directive or recommendation which had not been implemented would have no 'horizontal effect' between individuals).2
Η απόφαση που εξεδόθη στην υπόθεση C-213/89 (3), έχει μεγάλη νομική σημασία ιδιαίτερα όσον αφορά το Ηνωμένο Βασίλειο.
To put a stop to the practice known as 'quota hopping', the Merchant Shipping Act 1988 established a new register in which all British fishing vessels which met the nationality conditions laid down in Section 14 of the Act had to be registered.
Ο νόμος σχετικά με τη 3ρετανική ναυσιπλοΐα του 1988 (Merchant Shipping Act 1988) προβλέπει, για να τεθεί τέλος στην πρακτική την επονομαζόμενη «quota hopping», την κατάρτιση > νός νέου νηολογίου στο οποίο θα πρέπει στο εξής να καταχωρούνται όλα τα 3ρετανικά αλιευτικά σκάφη, που πληρούν τους όρους ιθαγένειας που αναφέρο­νται στο άρθρο 14 του εν λόγω νόμου. Κρίνοντας ότι τα σκάφη τους, τα οποία δεν ') Απόφαση της 22ας Μαρτίου 1990, υπόθεση C-347/87, Triveneta Zuccheri SpA και άλλοι κατά Επιτροπής (EEC 105 της 27.4.1990). :) Απόφαση της 22ας Φεβρουαρίου 1990, υπόθεση C-221/88, ΕΚΑΧ κατά Busscni SpA (ΕΕ C 92 της
Since their vessels failed to meet one or more of the new conditions of registration and therefore faced the prospect of being no longer allowed to engage in fishing from 1 April 1989, a number of fishing companies challenged the compatibility of Part II of the 1988 Act with Community law in the British courts ; they also applied for interim relief to be granted until such time as judgment was given on their application for judicial review. The case eventually reached the House of Lords, which asked the Court of Justice whether a national court which, in a case before it involving a question of interpretation of Community law, considered that the sole obstacle precluding it from granting interim relief was a rule of national law must set aside that rule.
11.4.1990)· αριθ. 1028 της παρούσας Έκθεσης.
The rule in question was the old common law rule that no interim injunction can be granted against the Crown, i.e. against the Government, and there was in addition the presumption that national laws are consistent with Community law as long as they have not been declared inconsistent.
Πρέπει να υπενθυμιστεί, σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα, ο παλαιός κανόνας του «common law» σύμφωνα με τον οποίο δεν μπορεί να ληφθεί κανένα προσωρινό μέτρο κατά του Στέμματος, δηλαδή κατά της κυβέρνησης, ο οποίος συνδυάζεται με το τεκμήριο σύμφωνα με το οποίο οι εθνικοί νόμοι είναι σύμφωνοι με το κοινοτικό δίκαιο, εφόσον δεν έχει εκδοθεί απόφαση σχετικά με το συμβιβάσιμο των νόμων αυτών με το εν λόγω δίκαιο.
415 that, in these circumstances, the national court must set aside the national rule preclud­ing it from granting interim relief. The full effectiveness of Community law could be just as much impaired if a rule of national law could prevent a court seized of a dispute governed by Community law from granting interim relief in order to ensure the full effectiveness of the judgment to be given on the existence of the rights claimed under Community law.l
(') Απόφαση της 10ης Ιουλίου 1990. υπόθεση C-217/88, Επιτροπή κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (EEC 193 της 2.8.1990).
Again in the matter of interim measures, note should be taken of Case C-217/88, which raised the question of the suspensory effect of actions brought by individuals in the national courts against administrative acts based on Community law.
Η διάταξη που εξεδόθη από το Δικαστήριο την 13η Ιουλίου (2) υπενθύμισε ότι το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ επιβάλλει εξίσου στα κοινοτικά όργανα καθήκοντα χρηστής συνεργασίας με τις εθνικές αρχές που συνεπάγεται κυρίως την κατάθεση εγγράφων και τη μαρτυρία υπαλλήλων ενώπιον των εθνικών δικαστη­ρίων.
The order made by the Court in Zwartveld recalled that Article 5 of the EEC Treaty placed the Community institutions too under an obligation of reasonable cooper­ation with the national authorities, requiring them to make documents available and to authorize the examination of officials as witnesses before the national courts.
Αυτή η αρχή επιδέχεται εξαίρεσης μόνο για επιτακτικούς λόγους οι οποίοι επιβάλλονται από την ανάγκη να αποφευχθούν τα εμπόδια όσον αφορά τη λειτουργία και την ανεξαρτησία των Κοινοτήτων, γεγονός το οποίο επιδιώκει ακριβώς να διαφυλάξει το άρθρο 1 του πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών.
Departures from this principle could only be allowed where there were imperative reasons arising from the need to avoid any hindrance to the functioning and independence of the Communities, which it was the specific purpose of Article 1 of the Protocol on Privileges and Immunities to protect.4
Στην υπόθεση C-231/89(3), το Δικαστήριο έκρινε ότι υπάγεται στην αρμοδιότητα του, στο πλαίσιο του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, να αποφα­σίσει σχετικά με τα θέματα ερμηνείας μιας διάταξης κοινοτικού δικαίου ακόμα και στην περίπτωση που αυτή κατέστη εφαρμοστέα από το δίκαιο ενός κράτους μέλους εκτός του πεδίου εφαρμογής που ορίζεται από το κοινοτικό δίκαιο.
In Gmurzynska-Bscher the Court found that it has jurisdiction under Article 177 of the EEC Treaty to rule on the interpretation of a provision of Community law even where the provision in question is applied in the law of a Member State in an area outside that defined by Community law.
Πράγματι, «αυτό που ενδιαφέρει, σε μια τέτοια περίπτωση, είναι να εξασφαλισθεί ότι το κοινοτικό δίκαιο θα παράγει το ίδιο αποτέλεσμα σε όλα τα κράτη μέλη της Κοινότητας έτσι ώστε να αποφευχθούν οι διαφορές κατά την ερμηνεία αυτού του δικαίου στην περίπτωση που θα αμφισβητείτο άμεσα η εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου.
The Court held that in such a case it was necessary to ensure that Community law had the same effect in all the Member States in order to prevent disparities in the interpretation of Community law in cases in which its
VII-1 περίπτωση κατά την οποία το εθνικό δίκαιο ενός κράτους μέλους παραπέμπει στο περιεχόμενο αυτής της διάταξης για να καθορίσει τους κανόνες που εφαρμόζονται σε μια αμιγώς εσωτερική κατάσταση αυτού του κράτους μέλους».
VII­1 application was directly at issue. It did not follow from the terms of Article 177 or from the purpose of the procedure laid down in that article that the authors of the Treaty had intended to exclude from the Court's jurisdiction preliminary references on a provision of Community law in the particular case in which the national law of a Member State referred to the content of that provision in order to determine the rules applicable to a situation which related solely to that State.l
Με την απόφαση της 13ης Νοεμβρίου ('), το Δικαστήριο έκρινε ότι «ο εθνικός δικαστής ο οποίος εκδικάζει διαφορά σχετικά με θέμα που υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 68/151/ΕΟΚ (2), είναι υποχρεωμένος να ερμη­νεύσει το εθνικό δίκαιο σύμφωνα με τη διατύπωση και το σκοπό αυτής της οδηγίας, με σκοπό να εμποδίσει τη δήλωση ακυρότητας μιας ανώνυμης εταιρείας για λόγους διάφορους εκείνων που απαριθμούνται στο άρθρο 11 της οδηγίας».
In Marleasing the Court ruled that a national court called on to determine a dispute in a matter falling within the sphere of application of Council Directive 68/151/EEC2is obliged to interpret its national law in the light of the wording and purpose of that Directive in order to prevent the nullity of a limited liability company from being declared on a ground other than those listed in Article 11 thereof.
Ο έλεγχος της εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου εκ μέρους της Επιτροπής είχε σαν αποτέλεσμα να κινηθούν 1 322 διαδικασίες για παράβαση έναντι 704 το 1989 και 569 το 1988, και να εκδοθούν 259 αιτιολογημένες γνώμες έναντι 199 το 1989.
In monitoring the application of Community law the Commission initiated the infringement procedure in 1 322 cases (704 in 1989 and 569 in 1988) and sent 259 reasoned opinions (199 in 1989).
Η δράση της Επιτροπής κατέληξε 73 περιπτώσεις προσφυγής στο Δικαστήριο, έναντι 108 το 1989.
Proceedings were brought before the Court in 73 cases (108 in 1989).
Οι παραβάσεις των άρθρων 9, 30 και 95 της Συνθήκης ΕΟΚ, που αποτελούν θεμέλιο για την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, ουσιαστικό στοιχείο για την επιτυχία της εσωτερικής αγοράς, αποτέλεσαν αντικείμενο 103 προειδο­ποιητικών επιστολών και 42 ατιολογημένων γνωμών.
Infringements of Articles 9, 30 or 95 of the EEC Treaty, the basic provisions relating to free movement of goods, an essential element in the completion of the internal market, gave rise to 103 letters of formal notice and 42 reasoned opinions.
Οι προσφυγές κατανέμονται ανά χώρα ως εξής: Βέλγιο 13 (οδηγίες: 10), Δανία 3 (οδηγίες: 2), Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας 5 (οδηγίες: 2), Ελλάδα 10 (οδηγίες: 6), Ισπανία 3 (οδηγίες: 3), Γαλλία 6 (οδηγίες: 5), Ιρλανδία 3 (οδηγίες: 3), Ιταλία 20 (οδηγίες: 17), Λουξεμβούργο 4 (οδηγίες: 3), Κάτω Χώρες 2 (οδηγίες: 1), Πορτογαλία 2 (οδηγίες: 0), Ηνωμένο Βασίλειο 2 (οδηγίες: 1).
5 occasions (2 concerning directives), against Greece on 10 occasions (6 concerning directives), against Spain on 3 occasions (3 concerning directives), against France on 6 occasions (5 concerning directives) against Ireland on 3 occasions (3 concerning directives), against Italy on 20 occasions (17 concerning directives), against Luxembourg on 4 occasions (3 concerning directives), against The Netherlands on 2 occasions (1 concerning directives), against Portugal on 2 occasions (0 concerning directives), and against the United Kingdom on 2 occasions (1 concerning directives).
(') Απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 1990, υπόθεση C-106/89, Marleasing SA/La Comercial Internacional de Alimentación SA (EE C 306 της 6.12.1990). )
The Court delivered 39 judgments in cases brought under Article 169, censuring Member States for failure to fulfil their obligations under Community law in 36 cases. In the
Κατά τη διάρκεια του έτους, διαγράφηκαν 25 υποθέσεις από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου, δεδομένου ότι τα κράτη μέλη συμμορφώθηκαν με την κοινοτική νομοθεσία, ενώ οι σχε­τικές υποθέσεις εκκρεμούσαν ενώπιον του Δικαστηρίου.
417 course of the year 25 cases were removed from the Court Register because the Member States concerned had conformed to Community legislation in the mean time.
Περισσότερα στοιχεία για την εφαρμογή των διατάξεων του κοινοτικού δικαίου από τα κράτη μέλη περιέχονται στην όγδοη ετήσια έκθεση προς το Κοινοβούλιο σχετικά με τον έλεγχο της εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου εκ μέρους της Επιτροπής (πρόκειται να δημοσιευθεί το 1991).
Fuller information is given in the eighth annual report to Parliament on Commission monitoring of the application of Community law (to be published in 1991).
Ερμην€ία και εφαρμογή των κανόνων ουσίας του κοινοτικού δικαίου
Interpretation and application of the substantive rules of Community law
Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και τελωνειακή ένωση
Free movement of goods and Customs Union
Με την απόφαση του της 20ής Μαρτίου ('), το Δικαστήριο καταδίκασε το ιταλικό σύστημα περιφερειακών προτιμήσεων, βάσει του οποίου μία εθνική ρύθμιση προέβλεπε κατακύρωση ποσοστού 30 % των δημοσίων συμβάσεων προμηθειών της Ιταλίας αποκλειστικά στις επιχειρήσεις τις εγκατεστημένες στη ζώνη του Mezzogiorno.
In Du Pont de Nemours Italiana ν Unità Sanitaria Locale No 2 di Carraca ' the Court found against the Italian system of regional preferences, which reserves 30% of public supply contracts to firms in the Mezzogiorno.
Πράγματι, αφού επιλήφθηκε με τη διαδικασία της προδικαστικής παραπομπής, διαπίστωσε ότι «τα προϊόντα καταγωγής άλλων κρατών μελών υφίστανται διακριτική μεταχείριση σε σχέση με τα προϊόντα που παράγονται στο εν λόγω κράτος μέλος, δημιουργείται δε κατ' αυτόν τον τρόπο εμπόδιο στην κανονική ροή των ενδοκοινοτικών συναλλαγών», παραβιαζομένου του άρθρου 30 της Συνθήκης ΕΟΚ.
Asked for a preliminary ruling, the Court held that products originating in other Member States were discriminated against in relation to products manufactured in Italy and there was thus an obstacle to the normal pattern of intra­Community trade, contrary to Article 30 of the EEC Treaty.
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι το συμπέρασμα αυτό δεν αντικρούεται «από την περίσταση ότι ένα τέτοιο προτιμησιακό καθεστώς αναπτύσσει τα περιοριστικά του αποτελέσματα κατά τρόπο ταυτόσημο τόσο έναντι των προϊόντων των παραγομένων από επιχειρήσεις του εν λόγω κράτους μέλους, που δεν είναι εγκατεστημένες στην περιοχή που αφορά το προτιμησιακό καθεστώς, όσο και έναντι των προϊόντων που παράγονται από επιχειρήσεις εγκατεστημένες στα άλλα κράτη μέλη».
This conclusion was not invalidated by the fact that the restrictive effects of the system affected to the same extent products manufactured by Italian firms which were not situated in the Mezzogiorno and products manufactured by firms established in other Member States. Although all Italian products were not favoured in relation to foreign products, nevertheless the products enjoying preferential treatment were national products, and the fact that the restrictive effect of a government measure on imports did not favour all national products but only some of them did not exempt the measure from the prohibition of Article 30.
Θα πρέπει να γίνεται αποκλειστική αναφορά στις εξουσίες που ανατίθενται στα κράτη μέλη με τις διατάξεις της εν λόγω οδηγίας, και εν προκειμένω στο άρθρο 14 της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ.
In Gourmetterie Van den Burgl the Court reaffirmed its view that if a directive provides for the full harmonization of national provisions (as does Directive 79/409/EEC on the conservation of wild birds2), a Member State cannot rely on Article 36 of the
Commerce Luxembourgeois (EE C 92 της 11.4.1990). (:) Απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 1982, υπόθεση C-286/61. Ποινική δίκη κατά Oosthoek's Uitgever­smaatschappij ΒΛ'.
EEC Treaty to justify restrictions on the free movement of goods on the ground that it is protecting the health and life of animals.
(Συλλογή 1982, σ. 4575). (■') Απόφαση της 23ης Μαΐου 1990. υπόθεση C-169/89, Gourmetterie Van den Burg Χάγης (EEC 151 της 20.6.1990).
Reference should be made solely to the powers conferred on Member States by the provisions of the directive in question, in this case by Article 14 of Directive 79/409/EEC.
(3) Απόφαση της 12ης Ιουλίου 1990. υπόθεση C-128/89. Επιτροπή κατά της Ιταλίας (EEC 198 της
In Case C-128/89 Commission ν Italy3the Court reviewed its past rulings on the relationship between Articles 30 and 36 of the EEC Treaty, on the one hand, and harmonization directives, on the other.
Δικαστήριο εξέτασε κατά πόσο το επίδικο καθεστώς εντάσσεται παρά ταύτα στο πλαίσιο των εξουσιών που διαθέτουν τα κράτη μέλη σε θέματα υγείας των φυτικών προϊόντων.
Having found that Italy's prohibition on imports of grapefruit through its inland borders had the effect of making imports from other Member States difficult if not impossible, in contravention of Article 30, the Court went on to consider whether the measures at issue nevertheless fell within the Member States' powers to regulate trade on grounds of plant health protection.
'Ετσι, υπενθύμισε ότι, όταν κατ' εφαρμογή του άρθρου 100 της Συνθήκης ΕΟΚ, μία κοινοτική οδηγία προβλέπει την εναρμόνιση των μέτρων υγειονομικής προστασίας και διαρρυθμίζει τις κοινοτικές διαδικασίες ελέγχου της τηρήσεως της, τα κράτη μέλη δεν δικαιούνται να λαμβάνουν μέτρα προστασίας παρά μόνο εντός των ορίων της οδηγίας εναρμόνισης.
Where a Community directive provides, pursuant to Article 100, for the harmonization of health protection measures and lays down Community procedures for its enforcement, Member States are entitled to adopt protective measures only within the limits specified in the directive.
Αυτός ο τύπος οδηγίας αποσκοπεί πράγματι στη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευ­μάτων με την κατάργηση, ή τουλάχιστον, τη μείωση των εμποδίων που μπορεί να προκύψουν από εθνικά μέτρα υγειονομικού ελέγχου, λαμβανόμενα σε συμφωνία με το άρθρο 36 της Συνθήκης ΕΟΚ (').
The purpose of such directives is to promote the free movement of goods by eliminating or at least reducing any obstacles resulting from national health protection measures taken under Article 36.4 Any national rules or practices adopted for a purpose specified in Article 36 are therefore incompatible with the Treaty if they go beyond the limits of what is appropriate and necessary to achieve the desired result.5In this particular case the Court held that the legislation in question went beyond the permissible limits since the Italian authorities had been unable to show that it was impossible to carry out health checks on the grapefruit at inland borders.
) ανατρέπει πλήρως την προηγούμενη νομολογία η οποία προέκυψε από μια απόφαση που εξεδόθη το 1974 σχετικά με το ίδιο θέμα (4).
The judgment handed down by the Court in CNL-Sucal ν Hag GF6completely reversed that given on the same matter in 1974.7 The Court justified this about-turn by reference to the case-law which had gradually developed on the relationship between industrial and commercial property and the general rules of the Treaty, particularly in the area of free movement of goods.
Το Δικαστήριο δικαιολογεί αυτήν τη μεταστροφή στηριζόμενο στη «νομολογία που δημιουργήθηκε σταδιακά στον τομέα των σχέσεων μεταξύ βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας και των γενικών κανόνων της Συνθήκης, ιδιαίτερα στον τομέα της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων».
The central issue was whether Articles 30 and 36 of the Treaty precluded national legislation from allowing a firm which held a trade mark in one Member States (in this case Hag GF) from opposing the importation from another Member State of similar products lawfully bearing an identical trade mark in the latter
(2) Απόφαση της 20ής Μαΐου 1976, υπόθεση 104/75, de Peijper (Συλλογή 1976, σ. 613).
Case 104/75 Criminal proceedings ν de Peijper [1976] ECR 613.
(EE C 285 της 13.11.1990).
Case C-10/89 (OJ C 285, 13.11.1990).
C) Απόφαση της 3.7.1974, υπόθεση 192/73, Αφοί Van Zuylen Frères κατά Kaffee HAG AG (Συλλογή
Case 192/73 Van Zuylen ν Hag [1974] ECR 731.
Όσον αφορά το ερώτημα αν μια εθνική νομοθεσία η οποία επιφυλάσσει την επωνυμία «αλλαντικά» μόνον στα προϊόντα που ανταποκρίνονται στους όρους που έχουν τεθεί επί τούτου και είναι σε θέση να παρεμποδίσει την εισαγωγή προϊόντων που έχουν νομίμως τεθεί στο εμπόριο στο κράτος καταγω­γής ως αλλαντικά, μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη για επιτακτικούς λόγους που αφορούν την προστασία των καταναλωτών ή την υγεία των προσώπων ή την ευθύτητα των εμπορικών συναλλαγών στην απόφαση του της 13ης Νοεμ­βρίου ('), το Δικαστήριο απέρριψε αυτές τις δικαιολογίες επειδή αυτές οι αξιώσεις μπορούν να κατοχυρωθούν κυρίως με την «εναπόθεση κατάλληλης ετικέτας που να προσδιορίζει το χαρακτήρα του πωλούμενου προϊόντος» και με τον «αμοιβαίο σεβασμό των συναλλακτικών ηθών που εφαρμόζονται νομίμως και παραδοσιακά στα διάφορα κράτη μέλη».
In Bonfait1the Court was asked for a preliminary ruling on whether national rules which reserved the appellation 'prepared meat products' to products conforming to the conditions prescribed by such rules and which represented an obstacle to the importation of products lawfully marketed under that appellation in their country of origin could be justified by the need to protect the consumer, public health or fair trading. The Court held that national rules could not be justified on these grounds since the necessary protection could be afforded if the nature of the products for sale was indicated by appropriate labelling and if mutual respect was shown for the practices lawfully and traditionally followed in the various Member States.
Με την απόφαση του της 11ης Ιανουαρίου (2), το Δικαστήριο έκρινε ότι η συστηματική και επανειλημμένη αναγραφή της μνείας «απαγορεύεται η εξαγω­γή» στα τιμολόγια που απέστελλε μία εταιρεία στους πελάτες της δεν είχε έναν καθαρά μονομερή χαρακτήρα, αλλά συνιστούσε συμφωνία κατά την έννοια του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης, λόγω της σιωπηρής συγκατάθεσης των πελατών.
In Sandoz Prodotti Farmaceutici ν Commission2the Court held that the regular inclusion of the words 'not to be exported' on all the invoices dispatched by a company to its consumers was not of a purely unilateral nature but amounted to an agreement within the meaning of Article 85(1) of the EEC Treaty by virtue of the customers' tacit acquiescence.
Η απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου (3) επέφερε σημαντικές διευκρινίσεις στον τομέα του δικαίου του ανταγωνισμού, ειδικότερα στο σύστημα ελέγχου των κρατικών ενισχύσεων, λαμβανομένων υπόψη αφενός των διαδικαστικών κανόνων f1) Απόφαση της 13ης Νοεμβρίου 1990, υπόθεση C-269/89.
In Case C-301/87 France ν Commission3the Court clarified competition law concerning the monitoring of State aid schemes in several important respects — notably as regards (i) the procedural rules in Article 93(3), whereby Member States must notify aid measures at the draft stage so that they are not implemented before the Commission has approved them as compatible with the Treaty, and (ii) the obligation laid upon Member States to recover any aid which does not qualify for exemption under Article 92 and is therefore incompatible with the common market.
Επιτροπής (ΕΕ C 28 της 7.2.1990). (') Απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 1990. υπόθεση C-301/87.
Case C-269/89 (OJ C 307 , 7.12.1990) Case C-277/87 (OJ C 28, 7.2.1990). OJ C 61, 10.3.1990.
TO ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ
INTERPRETATION AND APPLICATION PF THE SUBSTANTIVE RULES OF COMMUNITY LAW