natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Επιτροπή προσέφυγε στο Δικαστήριο για το πρόβλημα της σχέσης μεταξύ ανατιθέμενης αρμοδιότητας πρώην άρθρο 145 και της εκτέλεσης του προϋπολογισμού πρώην άρθρο 205.
The Commission took a case to the Court involving the relationship between executive powers delegated to it under Article 145 and the implementation of the budget under Article 205.
Η υπόθεση αφορούσε την προσφυγή στη διαδικασία της επιτροπής διαχεί­ρισης κατά την άσκηση της εξουσίας απόφασης της Επιτροπής για την εκτέλεση προγραμμάτων έρευνας στον τομέα της αλιείας.
The case, No 16/88, concerned the provision for a management committee which would have a say in Commission decisions on the implementation of research programmes in fisheries.
Η διαδι­κασία της επιτροπής διαχείρισης μπορούσε, ως εκ τούτου, να εφαρμοσθεί σε αποφάσεις αυτού του είδους, χωρίς να θίγεται το άρθρο 2050).
Relationship to national law implications. The management committee procedure could there­fore be applied for such decisions without infringing Article 205. '
Από τη θέσπιση των πρώτων κανονισμών σε θέματα κοινής γεωργικής πολιτικής, ορισμένα κράτη μέλη αντιμετώπι­σαν τη δυνατότητα ανάθεσης εκτελεστικών καθηκόντων σε μη προβλεπόμενα όργανα.
Soon after the first regulations establishing the common agri­cultural policy were adopted, some Member States mooted the possibility of bodies not provided for in the Treaty being given responsibility for administering the regulations.
Η ονομασία επιτροπές «διαχείρισης» φέρνει στο νου την πρό­ταση να συγκροτηθούν μεικτά όργανα, αποτελούμενα από αντι­προσώπους των εθνικών διοικήσεων και της Επιτροπής για τη διαχείριση των οργανώσεων των αγορών.
The name 'management committee' goes back to the suggestion of setting up mixed committees composed of national government representatives and the Commission to manage the market organiza­tions.
Αυτή η προσπάθεια δεν απέδωσε αποτελέσματα γιατί προσέκρουσε σε αντιρρήσεις νο­μικής τάξης βασιζόμενες στη νομολογία του Δικαστηρίου σχετι­κά με τη Συνθήκη ΕΚΑΧ.
This proposal was not adopted as it fell foul of legal objec­tions arising from decisions of the Court of Justice on executive agencies set up to administer schemes under the Coal and Steel Treaty.
Πράγματι, στην περίφημη απόφαση Meroni, το Δικαστήριο θε­ώρησε ως αντίθετη προς την ισορροπία των εξουσιών, χαρα­κτηριστική της θεσμικής δομής της Κοινότητας, την εκχώρηση εξουσιών διακριτικής ευχέρειας σε αρχές άλλες από εκείνες που ορίζει η Συνθήκη(2). Η νομολογία αυτή, που αναφερόταν στη Συνθήκη ΕΚΑΧ, θεωρήθη ως ισχύουσα επίσης για τις Συνθήκες της Ρώμης.
In the celebrated Meroni judgments the Court had found that a delegation of discretionary powers to bodies other than those estab­lished by the Treaty would upset the balance of powers that was characteristic of the institutional structure of the Community.2 This ruling concerning the Coal and Steel Treaty was considered to hold good also for the EEC and Euratom Treaties.
Παρεμπόδισε κατά τη δεκαετία του '60 τη δημιουργία οποιου­δήποτε οργάνου στην έννομη τάξη της Κοινότητας χωρίς αναθεώρηση των Συνθηκών.
Throughout the 1960s it stood in the way of attempts to set up new institutional machinery without a revision of the Treaties.
Για το λόγο αυτόν δεν πραγματο­ποιήθηκε ιδίως η δημιουργία κοινοτικής υπηρεσίας για τις συμπράξεις εταιρειών, που θα είχε απαλλάξει την Επιτροπή από την εξέταση πολλαπλών υποθέσεων και θα την ανέθετε σε ανε­ξάρτητη αρχή.
It was, for example, behind the failure of moves to establish an independent Cartel Office which would have relieved the Commission of the work of processing the thousands of restrictive practices cases.
Μια πρώτη σημαντική εξέλιξη —που θα μπορούσε να είναι σημαντική αν ακολουθείτο η οικοδόμηση της οικονομικής και νομισματικής ένωσης— έγινε με τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Νομισματικής Συνεργασίας, με κανονισμό του Συμβου­λίου βάσει του άρθρου 235 της Συνθήκης ΕΟΚ(3).
The turning point came in 1973 when the European Monetary Cooperation Fund — which might have been important had econ­omic and monetary union been continued — was established under a Council Regulation based on Article 235 of the EEC Treaty.3This body, endowed with legal personality, was in charge of administer­ing short-term monetary support arrangements between central banks.
(') Απόφαση της 24.10.1989, υποθ. αριθ.
This had been deemed possible in spite of the Meroni judgments because of the special nature of the functions of the Fund, which was regarded as a federal reserve system in embryo.
16/88, Επιτροπή/Συμβούλιο, Συλλογή 1989, σ. 3457.
In all the Member States the prevailing view of the central bank was of an institution that was not a fully
(2) Απόφαση της 13.6.1958, υποθ. αριθ.
Cases 9-10/56 [1957-58] ECR 133, at p.
9 και 10/56, Meroni, Συλλογή 1958, σσ.
152, and 157, at p. 173.
Κανονισμός 907/73 της 3.4.1973, EE L 89 της 5.4.1973, σ. 2.
Regulation (EEC) No 907/73, OJ L 89, 5.4.1973, p. 2.
Προς το σκοπό αυτό, διαθέτει εξουσία λήψης αποφάσεων δυνάμει του άρθρου 4 του κανονισμού αριθ. 907/73.
This feature justified analogous treatment in Community law.
Σύμφωνα με τις «νομικές αντιλήψεις που ισχύουν σε όλα τα κράτη μέλη», η κεντρική τράπεζα θεωρείται όργανο μη εντεταγμένο στην κυβέρνηση και έναντι της οποίας είναι μάλλον αυτόνομη.
It is possible a similar case could be made out for other new agencies if the powers to be given to them required the maintenance of a degree of independence from the executive.
Το χαρακτηριστικό αυτό δικαιολογεί ανάλογη μεταχείριση στην έννομη τάξη της Κοινότητας.
Such bodies are not, however, without problems, particularly as regards the judicial review of their decisions and their accountability to the budgetary authorities, namely the Council and the European Parliament. ment.
Στη συνέχεια, μπορεί βεβαίως να ασκηθεί προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου κατά της απόφασης ή της σιωπής της Επιτροπής.
As far as judicial review and thus amenability to the jurisdiction of the Court of Justice is concerned, a possible solution is an arrangement whereby the agency's decisions may be referred to the Commission (or the Council) for vetting and endorsement.
Η διαδικασία αυτή είναι πανομοιότυπη εκείνης που προβλέπεται από το άρθρο 53, εδάφιο 2, της Συνθήκης Ευρατόμ για τις πράξεις του Οργανισμού Εφοδιασμού ο οποίος διαθέτει, δυνάμει της Συνθήκης, νομική προσωπικότητα.
They would then be subject to judicial review as decisions of the Commission. This procedure is modelled on that provided by the second paragraph of Article 53 of the Euratom Treaty for decisions of the Supply Agency, which is expressly endowed by the Treaty with legal personality.
Αυτή η λύση υιοθετήθηκε για το Ευρωπαϊκό Κέντρο Επαγγελματικής Μορ­φώσεως και το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για τη Βελτίωση των Συνθηκών Ζωής, οργανισμούς μελετών, προσανατολισμού και προώθησης των ερευνών, αλλά χωρίς ουσιαστική εξουσία(2).
It was adopted for the European Centre for the Development of Vocational Training and the European Foundation for the Improvement of Living and Working Conditions, which have research and policy-making functions but no executive powers. '
Δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να εφαρμοσθεί μια τέτοια διαδικασία στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η δημιουργία του οργάνου περιλαμ­βάνει την πρόθεση να του απονεμηθεί πραγματική αυτονομία έναντι της εκτελεστικής εξουσίας.
It is unclear whether such a procedure can be used in cases where the establishment of the agency implies a desire to give it real autonomy from the executive.
Στις περιπτώσεις αυτές θα έπρεπε να αναζητηθεί λύση με τη βοήθεια του άρθρου 235 ή με αναθεώρηση της Συνθήκης.
In such cases it would probably be necessary to use Article 235 or to amend the Treaty.
(2) Κανονισμός 337/75 του Συμβουλίου της 10.2.1975, περί ιδρύσεως του Κέντρου.
The role played by the ECB within the ESCB in implementing the Community's monetary policy makes it a unique phenomenon, and it is unlikely to constitute a precedent.
ΕΕ L 39 της 13.2.1975, σ. 1, και κανονισμός 1365/75 του Συμβουλίου της 26.5.1975, περί συστάσεως του Ιδρύματος.
Council Regulations (EEC) Nos 337/75 and 1365/75, OJ L 39, 13.2.1975, p.
ΕΕ L 139 της 30.5.1975, σ. 1.
1, and OJ L 139, 30.5.1975, p.
β) Συνεργασία των κρατών μελών
(b) Delegation to the Member States
Τα κράτη μέλη επικουρούν με τη διοικητική τους ορ­γάνωση τις Κοινότητες για την εφαρμογή του κοινοτικού δι­καίου.
The Member States are required to help the Community administer Community law by taking the steps necessary to give effect to the Treaties and legislation made under them.
Και για τις δύο περιπτώσεις, πρέπει να αναφερθούμε στην αρχή της θεσμικής αυτονομίας των κρατών μελών.
In both cases, however, national governments have a certain autonomy in the institutional arrangements.
Όπως έγραψε ο J. Rideau, «τα αρμόδια όργανα και οι διαδικασίες που θα χρησιμο­ποιηθούν για την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου καθορίζονται από τις εθνικές συνταγματικές διατάξεις»(').
As J. Rideau wrote, 'the choice of machinery and procedures for administering Community law in a particular Member State is determined by its constitutional requirements'.'
Η διατύπωση αυτή εκφράζει, γενικεύοντας τον, έναν κανόνα που διατυπώθηκε στη νομολογία του Δικαστηρίου(2).
This paraphrases in general terms a rule stated by the Court of Justice,2 which we have already met with in connection with the national law remedies for directly effective Community law.3
Τον συναντήσαμε ήδη σχετικά με την καθιέρωση στο εσωτερικό δίκαιο του αμέσου αποτελέσματος του κοινοτικού δικαίου(3).
However, the autonomy of national institutional arrangements, which the Court prefers to see as a manifestation of cooperation between the national and Community authorities in the administration of Community law, is not absolute; it is limited by the need to ensure the uniformity, supremacy and direct effect of that law.4 Their discretion does not lessen the obligation of Member States to apply the law properly.
Συλλογή 1971, σ.
3 See supra. Chapter III, Section I.
51 έως 54/71, International Fruit, Συλλογή 1971, σ. 1116.
6 Case 31/69 Commission v Italy [1970] ECR 25, at p.
Μπορεί επίσης να γίνει αναφορά στην πάγια νομολογία του Δικα­στηρίου σύμφωνα με την οποία «ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να ενίσταται των διατάξεων, πρακτικών ή καταστάσεων της εσωτε­ρικής έννομης τάξεως του για να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από κοινοτικές οδηγίες» (").
It is also worth citing the statement often repeated by the Court that 'a Member State may not plead provisions, practices or circum­stances in its internal legal system to justify failure to comply with obligations under Community directives'. '
Αυτό όμως αποτελεί ειδική περίπτωση της εφαρμογής του άρ­θρου 5 της συνθήκης στην οποία εξάλλου το Δικαστήριο αναφέ­ρεται ρητά και οποία επιβάλλει στα κράτη μέλη, στο πρώτο της εδάφιο, να λαμβάνουν «κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να εξασφαλίσει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορ­ρέουν από την παρούσα συνθήκη ή προκύπτουν από πράξεις των οργάνων της Κοινότητας.
This, as the Court points out, is only a specific instance of the application of Article 5 of the Treaty, the first paragraph of which requires Member States to 'take all appropriate measures, whether general or particular, to ensure fulfilment of the obligations arising out of this Treaty or resulting from action taken by the institutions of the Community.
Διευκολύνουν την Κοινότητα στην εκτέλεση της αποστολής της».
They shall facilitate the achievement of the Community's tasks'.
(2) Απόφαση της 17.12.1970, υποθ. αριθ.
It held:2
(') Απόφαση της 17.2.1970, υποθ. αριθ.
It has stressed the Member States' duty to ensure that Community law is given full effect.
31/69, Επιτροπή/Ιταλία, Συλλογή 1970, σ. 34. (') Βλέπε, μεταξύ άλλων, τις αποφάσεις της 2.2.1982, υποθ. αριθ.
In von Colson and Kamann (supra) it held that, although the third paragraph of Article 189 'leaves the Member States to choose the ways and means of ensuring that the directive is implemented, that freedom does not affect the obligation
68 έως 73/81, Επιτροπή/Βέλγιο, Συλλογή 1982, σ.
1 Cases 68 to 73/81 Commission ν Belgium [1982] ECR 153 et seq., especially p. 157
Η θέση σε εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου
2 Joined Cases 205 to 215/82 [1983] 2665, paragraph 17.
Το Δικαστήριο τόνισε το καθήκον των κρατών μελών να διασφα­λίζουν την πλήρη αποτελεσματικότητα του κοινοτικού δικαίου.
Relationship to national law imposed on all the Member States to which the directive is addressed to adopt, in their national legal systems, all the measures necessary to ensure that the directive is full effective, in accordance with the objective which it pursues'. '
Το άρθρο 6 της οδηγίας αυτής επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να εισάγουν στην εσωτερική τους έννομη τάξη όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να παρέχεται η δυνα­τότητα σε κάθε πρόσωπο που θεωρεί ότι τυγχάνει κάποιας διά­κρισης «να υποστηρίξει τα δικαιώματα του δικαστικά».
This case in fact concerned a directive banning sex discrimination regarding access to employment: Article 6 requires Member States to 'introduce into their national legal systems such measures as are necessary to enable all persons who consider themselves wronged by [discrimination] to pursue their claims by judicial process'.
Εξυπακούεται, θα πει το Δικαστήριο, ότι η κύρωση σε πε­ρίπτωση παραβίασης της απαγόρευσης των διακρίσεων «πρέπει
This, the Court held, means that there must be penalties 'such as to guarantee real and effective judicial protection'.2
Υπενθύμι­σε ότι:
It held that:
« Όπως προκύπτει από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου (βλέπε, τελευταία, απόφαση της 10ης Ιουλίου 1990, Hansen, αριθ. C-326/88, Συλλογή 1990, σ.
'As may be seen from the Court's consistent caselaw (see, most recently, the judgment in Case C-326/88 Hansen [1990] ECR 1-2911, at paragraph 17), when a Community regulation does not provide any specific penalty in case of breach but refers on this matter to national provisions, the Member States retain a discretion as to the choice of penalties.
1-2911, σκέψη 17), οσάκις ένας κοινο­τικός κανονισμός δεν προβλέπει ειδική κύρωση για την περί­πτωση παραβιάσεως, αλλά παραπέμπει σχετικώς στις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας, τα κράτη μέλη έχουν διακριτική ευχέρεια ως προς την επιλογή των κυρώσεων.
However, under Article 5 of the EEC Treaty, which requires the Member States to take all measures necessary to guarantee the application and effectiveness of Community law, they must ensure that infringements of a Community regulation are penalized under conditions, both procedural and substantive, which are analogous to those applicable to infringements of national law of a similar nature and importance and which, in any event, make the penalty effective, proportionate and dissuasive.'3
Τα όρια που επιβάλλουν η αρχή της υπεροχής και η αρχή της ενιαίας εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου στη θεσμική αυτονομία των κρατών μελών εμφανίζονται καθαρά στις δύο αποφάσεις που εκδόθηκαν σχετικά με αίτηση για την έκδοση προδικαστικής από­φασης και οι οποίες, και οι δύο, αφορούν την εφαρμογή προ­σωρινών μέτρων από τα εθνικά δικαστήρια.
The way in which the institutional autonomy of the Member States is circumscribed by the principle of primacy and of uniformity in the application of Community law became particularly relevant in two preliminary rulings, both concerning the grant of interim relief by national courts.
Η πρώτη απόφαση που εκδόθηκε αφορούσε την υπόθεση Factortame' έγινε ήδη γνωστή από τα σχόλια που προκάλεσε(3). Οι
The first, Factortame, aroused widespread interest and comment.4 Factortame Ltd and other firms owning or operating fishing vessels
(') Το ίδιο με παραπάνω, σημείο 23.
1 Case 14/83 [1984] ECR 1906, paragraph 15.
(2) Βλέπε απόφαση της 2.10.1991, υποθ. αριθ.
2 Ibid., paragraph 23.
C-7/90, Paul Vandevenne e.α., Συλλογή
3 Case C-7/90 Paul Vandevenne and Others [1991] ECR 1-4371, paragraph 11.
213/89, Συλλογή 1990, σ. 1-243. Βλέπε τα σχόλια του Garcia de Enterria, Ε., Civilas, Revista española de derecho administrati­vo, ¡990, σσ. 401­420· Simon, D. και Barav, Α., Revue du Marché commun, 1990, σα. 591­598· P. le Mire, AJDA, 1990, σσ. 834­836.
4 Case C-213/89 [1990] ECR 1-243.
Η θέση σε εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου
77¡e administration of Community law
Η ισχύς προγενεστέρων καταχωρί­σεων έληγε στις 31 Μαρτίου 1989.
Earlier registrations were to expire on 31 March 1989.
Οι αλιευτικές εταιρείες που θίγονται από αυτή τη νομοθεσία προσέφυγαν στο δικαστήριο κατά της εν λόγω ρύθμισης και παράλληλα υποβλήθηκε μέσω της Επιτροπής προσφυγή για παράβαση αρμοδιότητας ενώπιον του Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης.
Fishing companies affected by this legislation attacked it in the courts, while at the same time the Commission brought infringe ment proceedings in the Court of Justice under Article 169 of the Treaty.
Τόσο οι εταιρείες ενώπιον των βρετανικών δικαστηρίων όσο και η Επιτροπή ενώπιον του Δικαστηρίου ζήτησαν τη λήψη προ­σωρινών μέτρων που θα επέτρεπαν την αναστολή του αποτελέ­σματος της νέας νομοθεσίας περιμένοντας να υπάρξει απόφαση σχετικά με το συμβιβάσιμο με το κοινοτικό δίκαιο.
Both the fishing companies in the British courts and the Commission in the Court of Justice applied for interim relief to suspend the new legislation pending a ruling on its compatibility with Community law.
Διαδοχικά, το Divisional Court της Queen's Bench Division, με απόφαση της 10ης Μαρτίου 1989, διέταξε τη λήψη τέτοιων μέτρων, το Court of Appeal ακύρωσε το διατακτικό αυτό στις 22 Μαρτίου 1989, μετά από αίτηση της βρετανικής κυβέρνησης και το House of Lords αποφάσισε, στις 18 Μαΐου 1989, να προσφύγει στο Δικαστήριο για προδικαστικά θέματα.
The Queen's Bench Divisional Court ordered such relief on 10 March 1989; the Court of Appeal set the order aside on 22 March on appeal from the government; and on a further appeal, the House of Lords decided on 18 May to seek a preliminary ruling from the Court of Justice.
Το θέμα ήταν αν και υπό ποίους όρους τα βρετανικά δικαστήρια είχαν την εξουσία να διατάξουν τη λήψη προσωρινών μέτρων κατά του Στέμματος βασιζόμενα στο κοινοτικό δίκαιο, ενώ, δυνάμει ενός 'παραδοσιακού κανόνα του common law, δεν μπορεί να υπάρξει διατακτικό για κανένα προ­σωρινό μέτρο εναντίον του Στέμματος και, όσον δεν υπάρχει απόφαση για το ασυμβίβαστο των εθνικών νόμων με το κοινοτι­κό δίκαιο, οι εθνικοί νόμοι θεωρούνται κατά τεκμήριο ότι συμβι­βάζονται με το κοινοτικό δίκαιο.
The question was whether, and if so on what terms, the British courts had power to order interim relief against the Crown on the basis of Community law whereas the old common law rules were that interim injunctions were not avail able against the Crown and national law was presumed to be consistent with Community law in the absence of a ruling to the contrary.
Με την απόφαση της 19ης Ιουνίου 1990, το Δικαστήριο, βασιζόμενο στη θεωρία της από­φασης Simmenthai της 9ης Μαρτίου 1978('), αποφάσισε ότι ο εθνικός δικαστής όφειλε να απορρίψει τις εθνικές νομοθετικές διατάξεις που αποτελούσαν, έστω και προσωρινό, εμπόδιο για την πλήρη αποτελεσματικότητα των κοινοτικών κανόνων.
The Court of Justice gave judgment on 19 June 1990 on the basis of the rules laid down in Simmenthal, ' holding that the national courts must refrain from applying provisions of national law which, even temporarily, prevented Community law from having full effect.
Κατά συνέπεια «το κοινοτικό δίκαιο πρέπει να ερμηνεύεται υπό αυτή την έννοια, ώστε το εθνικό δικαστήριο, στο οποίο γίνεται
It ruled that 'Community law must be interpreted as meaning that a national court which, in a case before it concerning Community law, considers that the sole obstacle which precludes it from granting interim relief is the existence of a rule of national law must set aside that rule'.
(') Υποθ. αριθ. 106/77, Συλλογή 1978, σ. 629.
The Court was asked to rule on the jurisdiction of national courts in interlocutory proceedings to suspend the operation of a national measure based on a Community regulation in a case concerning the
Το Δικαστήριο κλήθηκε να αποφανθεί για την αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων, που αποφασίζουν στο πλαίσιο αίτησης ασφαλιστικών μέτρων, να ακυρώνουν την εκτέλεση μιας εθνικής πράξης που βασίζεται σε κοινοτικό κανονισμό, και αυτό σχετικά με διαφορά που αναφερόταν στην εγκυρότητα της ειδικής εισφο­ράς απορρόφησης στον τομέα της ζάχαρης. Το Δικαστήριο ανα­γνώρισε την αρμοδιότητα αυτή στον εθνικό δικαστή.
Although it had earlier ruled in Fotofrost' that it had sole jurisdiction to declare a Community regulation invalid, this did not mean that a litigant could not, when certain conditions were fulfilled, obtain an order suspending the operation of a measure based on a Community regulation and thus interrupting the effects of the con tested regulation.
Το Δικα­στήριο βασίστηκε για το θέμα αυτό, συγχρόνως, στην ύπαρξη του δικαιώματος να ζητηθεί αναστολή εκτέλεσης βάσει του άρ­θρου 185 της Συνθήκης, σε μία διαδικασία ακύρωσης, και στη νομολογία του Factortame.
The basis for the Court's ruling was, first, the existence of the right under Article 185 of the Treaty to apply for suspension of a contested instrument in the course of a proceed ing for annulment and, second, the rule in Factortame.
Αλλά τη φορά αυτή θα υποδείξει τους όρους που πρέπει να τηρηθούν από τον εθνικό δικαστή για τη χορήγηση της αναστολής.
However, on this occasion, the Court went further and specified the conditions to be fulfilled before the national court could order suspension.
Αφού όρισε ότι «οι κανόνες διαδικα­σίας καθορίζονται από τα εθνικά δίκαια» και ότι «αυτά πα­ρουσιάζουν διαφορές ως προς τους όρους χορήγησης αναστολής, διαφορές που είναι δυνατόν να διακυβεύσουν την ενιαία εφαρ­μογή του κοινοτικού δικαίου», το Δικαστήριο τόνισε ότι: «η ενιαία αυτή εφαρμογή αποτελεί θεμελιώδη απαίτηση της κοινο­τικής έννομης τάξης.
After noting that procedural rules are a matter for national law and that national laws are divergent as regards the terms for granting an order of suspension and that this could jeopardize the uniform application of Community law, the Court went on to emphasize that uniform application was a fundamental requirement of the Community legal order.
Είναι σημαντικό λοιπόν, τουλάχιστον όσον αφορά την υποβολή και την εξέταση της αγωγής, η ανα­στολή της εκτέλεσης διοικητικών πράξεων που βασίζονται σε κοινοτικό κανονισμό, υπαγόμενες ταυτόχρονα σε εθνικούς διαδι­καστικούς κανόνες, "να υπαχθεί σε όλα τα κράτη μέλη, τουλάχι-
It was therefore necessary that, at least as regards the presentation and investigation of applications, orders suspending the operation of administrative measures based on Community regulations should, while remaining subject to national pro cedural rules, be subject in all Member States to uniform preliminary conditions.
(') Απόφαση της 21.2.1991, συνεκ. υποθ. αριθ. C-143/88 και C-92/89, Zuckerfabrik Süderdithmarschen AG e.a., Συλλογή 1991, σ. 1-415.
Given that the power to order suspension corresponds to the jurisdiction conferred on the Court of Justice by Article 185 of the Treaty, national courts should order suspension only on terms corresponding to the Court of Justice's jurisdiction to order interim relief.
Η θέση σε εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου
(i) it has serious doubts as to the validity of the Community measure and refers the question of [its] validity ... to the Court of Justice, if that has not already been done;
243 στον, στους όρους χορήγησης που είναι ενιαίοι".
(ii) the matter is urgent and there is a risk to the applicant of serious and irreparable harm;
— μόνο αν η περίπτωση είναι επείγουσα και αν ο ενάγων απειλεί­ται από σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία·
The judgment illustrates the limits set by the Court on the principle of the institutional autonomy of the Member States, given the need to ensure that Community law is uniformly applied.
Όπως σε άλλες αναπτύξεις της νομολογίας σχετικά με τις οδηγίες (βλέπε παραπάνω παράγραφο 106), πρόκειται για την ενίσχυση από το ανώτατο δικαστήριο της αποτελεσματικότητας αυτής και της εξομάλυνσης της παράλειψης υποχρέωσης από το
In Theresa Emmott the Court took an equally radical line, holding that a Member State that has not transposed a directive by the appointed date may not, prior to transposai, plead that an action brought against it by an individual to secure the protection of the rights protected by the directive is out of time, the period allowed for bringing such actions commencing only at the time of transposai. '