natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ο Βλέπε ήδη απόφαση της 13.7.1972, υποθ. αριθ.
See also Case 167/73 Commission ν France [1974] ECR 359, at p. 371 (paragraph 35). Case 51/76 Verbond der Nederlandse Ondernemingen [1977] ECR 113; Case 38/77 Enka [1977] ECR 2203.
Δημο­ τία, Συλλογή 1972, σ.
At p. 643 (paragraph 17).
534. (') Βλέπε επίσης απόφαση της 4.4.1974, υποθ. αριθ.
See also Case 43/71 Politi [1971] ECR 1039, at p.
167/73, Επιτροπή/Γαλλική κρατία, Συλλογή 1974, σ. 359, αιτιολογία αριθ.
1049 (paragraph 9): 'The effect of a regulation, as provided for in Article 189, is therefore to prevent the implementation of any legislative measure, even if it is enacted subsequent­ly, which is incompatible with its provisions.'
35. (*) Ανωτ., απόφαση Verbond der Nederlandse Ondernemingen και Enkä.
See paragraph 140, infra.
187 ασυμβίβαστες προς τους κοινοτικούς κανόνες»(')· Εφόσον οι πράξεις αυτές είναι ανίσχυρες, ο εθνικός δικαστής δεν έχει τη δυνατότητα να τις θέσει σε εφαρμογή.
163 and uniformly applied in all the Member States from the date of their entry into force and for so long as they continue in force', ' in practice the fact that national procedural law determines how directly effective provisions are applied may lead to divergences in their application.
γ) Τα όρια του άμεσου αποτελέσματος
The Court stated the position clearly in the Comet judgment:
Επαφίεται πράγματι στα εθνικά δικαστήρια να διασφαλίσουν την έννομη προστασία των ιδιωτών που απορρέει από το άμεσο αποτέλεσμα του κοινοτικού δικαίου(3).
The issue raised in the case was the legality of national limitation periods for bringing actions for the refund of overpayments of taxes where the taxes in question were contrary to directly effective provi­sions of Community law. The time­limits concerned were held by the Court to be reasonable, and limitation periods in general were legitimate in both national and Community law because of the legal certainty they provided.
Τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να εφαρμόσουν τους κανόνες του εσωτερικού δικονομι­κού δικαίου.
In the absence of procedural rules under Community law, it was national law that was applicable, and the lack of harmonization of national rules would inevitably lead to different time­limits being applied and consequently a degree of diversity in the application of Community law.
Στην απόφαση Comet, το Δικαστήριο έδωσε την εξής εξήγηση για το θέμα αυτό:
As the former President of the Court of Justice, Judge Mertens de Wilmars, pointed out in his general report to the Ninth Congress of the International Federation of European Law (FIDE),4the Court
1989- από­φαση της 7.7.1981, υποθ. αριθ. 158/80, Rewe, Συλλογή 1981, σ.
1997 (paragraph 5); Case 158/80 Rewe [1981] ECR 1805; Joined Cases C­6/90 and C­9/90
1805' απόφαση της 19.11.1991, συν. υποθ. αριθ.
Francovich and Bonifaci [1991] ECR 1­5357, paragraph 42.
C-6/90 και C-9/90, Francovich και Bonifaci, Συλλογή 1991, σ.
3 Case 45/76 [1976] ECR 2043, at p.
1-5357 (σημείο 42).
2053 (paragraph 13).
(') Απόφαση της 16.12.1976, υποθ. αριθ. 45/76, Comet, Συλλογή
Relationship to national law has endeavoured to determine the limits and the conditions of reference to national law.
Άμεσο αποτέλεσμα
Finally, the fact that direct effect must be channelled through national remedies may not nullify direct effect by making it imposs­ible to exercise the rights conferred by directly effective Community law.
189 των κυρώσεων που εφαρμόζονται στις παραβάσεις και στα παρε­πόμενα θέματα, όπως η εφαρμογή των κανόνων ισότητας, η καταβολή των τόκων, η αντισταθμιστική εισφορά, ο αντίκτυπος σε άλλους οικονομικούς διαχειριστές της επιβάρυνσης που απορ­ρέει από παράνομη φορολογία.
The minimum requirements of national remedies relate to both the machinery through which remedies are available, limitation periods, penalties for infringements and ancillary matters such as equity, payment of interest, compensation and the fact that illegally levied charges may have been passed on to others, etc.
Στην απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 1983, Administration des finan­ces SpA San Giorgio, το Δικαστήριο, για πρώτη φορά, άσκησε τον έλεγχο, που ανακοίνωσε στις αποφάσεις Rewe και Cometa), σχετικά με τους όρους τους οποίους ένας εθνικός νόμος επέτρεπε την άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο(2).
In a 1983 judgment, Italian State Finance Administration ν San Giorgio, the Court for the first time applied the adequacy tests announced in the Rewe and Comet judgments ' to national remedies for rights under directly applicable Community law.2The case concerned the repayment of charges levied in breach of Community law.
Επρόκειτο για μια υπόθεση επανάληψης εθνικών φόρων που εισπράττονται από το κράτος μέλος κατά παράβαση της Συνθήκης.
Under Italian law, repayment of undue charges was conditional on documentary proof that the charges had not been passed on to others.
Οι διατάξεις του ιταλικού νόμου έθεταν σαν όρο για την επιστροφή των χρηματικών ποσών που εισπράχθηκαν παράνομα την ανάγκη για τον αιτούντα να αποδείξει με έγγραφο ότι η αντίστοιχη επιβάρυνση δεν είχε αντίκτυπο σε άλλους οικο­νομικούς διαχειριστές.
In line with previous decisions,3the Court held that 'Com­munity law does not prevent a national legal system from disallow­ing the repayment of charges which have been unduly levied where to do so would entail unjust enrichment of the recipients'.
Σύμφωνα με παλαιότερη νομολογία(3) ο δικαστής έκρινε ότι «το κοινοτικό δίκαιο δεν εμποδίζει το εθνικό δικαστήριο να αρνείται την επιστροφή αχρεωστήτως εισπρα­χθέντων φόρων από προϋποθέσεις συνεπαγόμενες τον αδικαιο­λόγητο πλουτισμό των δικαιούχων».
On the other hand, any requirement of proof which has the effect of making it virtually impossible or excessively difficult to secure the repayment of charges levied contrary to Community law would be incompatible with Community law, even if the same treatment were applied to those wrongfully charged national taxes.
Έτσι, η νομολογία του Δικαστηρίου μπορεί να θεραπεύσει την ποικιλομορφία των έννομων συστημάτων των κρατών μελών(4).
Thus, the Court may mitigate the adverse effects of the diversity of national legal systems.
Η δράση του εντούτοις πρέπει να συμπληρωθεί και να υποστηρι­χθεί από την εναρμόνιση των εθνικών κανόνων και τη θέσπιση κοινών κανόνων.
However, legislation is also needed to har­monize national rules or introduce a Community system.
Σχετικά με αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι το Συμβούλιο ξεκίνησε το έργο ενοποίησης των κανόνων διαδικα-
In the case of export and import duties the Council has begun the work of
187 και 188.
See supra, p. 163.
68/79, Συλλογή 1980, σ. 501.
Especially Case 68/79 Hans Just [1980] ECR 501.
Εκδόθηκαν δύο κανονισμοί.
165 standardizing the procedural rules.
Πρόκειται για τον κανονισμό αριθ. 1430/79 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουλίου 1979, σχετικά με την επιστροφή ή την αποζημίωση δασμών κατά την εισαγωγή ή την εξαγωγή ('), και για τον κανονισμό αριθ.
It has issued two Regulations, Council Regulation (EEC) No 1430/79 on the repayment or remission of import or export duties and Council Regulation (EEC) No 1697/79 on the post-clearance recovery of such duties.'·2 While a useful step forward, this legislation far from exhausts the subject of recovery or repayment of sums required under Community law.
Αφορούν μόνο τις προθεσμίες παρα­γραφής και δεν εφαρμόζονται στο σύνολο των καταστάσεων και των δικαιωμάτων που καλύπτονται από τις κοινές πολιτικές.
The Regulations only cover limitation periods for claims and do not cover all situations and rights arising in Community policies.
Χρειάζεται λοιπόν να συνεχισθεί το νομοθετικό έργο.
Further legislation is therefore necessary.
Τα κράτη δεν μπορούν να περιμένουν παθητικά την αναγκαστι­κά αργή πρόοδο της κοινοτικής νομοθεσίας.
In the meantime, however, Member States cannot wait passively while the inevitably slow progress of Community legislation takes its course.
Το άρθρο 5 της Συνθήκης, στο πρώτο του εδάφιο(3), τα υποχρεώνει να λάβουν όλες τις αναγκαίες διατάξεις για να εξασφαλίσουν ωφέλιμο απο­τέλεσμα στο κοινοτικό δίκαιο. Πρέπει, όπως θα το διευκρινί­σουμε σε άλλες παραγράφους(4), να ονομάσουν τις αρμόδιες αρχές και δικαστήρια για την εφαρμογή και επικύρωση του κοινοτικού δικαίου, να διασφαλίσουν το συντονισμό των δρα­στηριοτήτων τους, να προβλέψουν τις κατάλληλες διοικητικές και νομικές διαδικασίες προστασίας έναντι των αρχών και δια­χειριστών, να καθορίσουν τις κατάλληλες κυρώσεις, να εξασφα­λίσουν για τις υποχρεώσεις του κοινοτικού δικαίου την ίδια ευνοϊκή μεταχείριση με εκείνη των παρόμοιων υποχρεώσεων του εσωτερικού δικαίου, να καταργήσουν τους κανόνες που μπορούν να προκαλέσουν στρέβλωση του αναταγωνισμού ή αθέμιτη διά­κριση έναντι του κοινοτικού δικαίου κλπ.
The first paragraph of Article 5 of the Treaty obliges them to take all the necessary measures to give full effect to Community law.3 As we will see in more detail below,4they must designate the authorities and courts to be responsible for applying and enforcing Community law, ensure that their activities are coordinated, provide appropriate administrative and judicial procedures for protecting individuals from loss due to infringements of Community law by the authorities or other individuals, lay down appropriate penalties, ensure that the remedies available for breaches of obligations under Community law are at least as favourable as those for similar breaches under national law, and abolish provisions that may cause distortions of competition or illegal discrimination.
δ) Συμπέρασμα για το άμεσο αποτέλεσμα
(d) Conclusion on direct effect
Όπως το τονίζει και ο Ρ. Pescatore, η θεωρία του άμεσου αποτελέσματος διαδόθηκε από το Δικαστήριο, το οποίο μέσω αυτού βρήκε ένα τρόπο για να ενισχύσει την αποτελεσματικό­τητα του κοινοτικού δικαίου.
Pierre Pescatore once said that while the doctrine of direct effect was propagated by the Court of Justice as a means of increasing the effectiveness of Community law, it could act as a regulating and hence potentially constraining influence on the effect of the Community Treaties in national law.
Αλλά, όπως υποδεικνύει και ο
Everything depended on the criteria for establishing direct effect, whether they kept to the practical invocability of the provisions or spread into the realm of political intentions.5
(') «Τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να εξασφαλί­σει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την παρούσα Συνθήκη ή προκύπτουν από πράξεις των οργάνων της Κοινότητας.
'Member States shall take all appropriate measures, whether general or particular, to ensure fulfilment of the obligations arising out of this Treaty or resulting from action taken by the institutions of the Community. They shall facilitate the achievement of the
Η υπεροχή
Relationship to national law
191 διακεκριμένος συγγραφέας, «η έννοια του "άμεσου αποτελέσμα­τος" μπορεί να ενεργήσει σαν ρυθμιστική θεωρία και, ως εκ τούτου, δυνάμει περιοριστική του αποτελέσματος των Συνθηκών στην εσωτερική τάξη».
The Court has concentrated on the practical enforceability of provi­sions, their invocability by private individuals, in its rulings on direct effect.
Όλα εξαρτώνται από τον ορισμό των κριτηρίων από τα οποία εξαρτάται το άμεσο αποτέλεσμα, ανά­λογα αν αυτά τα κριτήρια διατηρούνται στο επίπεδο της δυνατό­τητας πρακτικής εφαρμογής των κανόνων ή περνούν στο πεδίο των πολιτικών κινήτρων(').
The direct applicability of regulations or of provisions of the Treaties, direct effect, horizontal or vertical effect, and invocability are all manifestations at varying levels of sophistica­tion, depending on the inherent nature of the provisions concerned, of a fundamental feature of Community law which is its permeation down to grassroots level.
Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε το άμεσο αποτέλεσμα του κοινοτι­κού δικαίου στηριζόμενο ακριβώς στη «δυνατότητα πρακτικής εφαρμογής» του κανόνα με σκοπό τη «δυνατότητα επίκλησης» του από τον ιδιώτη.
Ultimately, the manner in which Community law is applied depends much less on the rules governing the application of the Treaties in domestic law than on the procedures for enforcing different sources of law in national law.
Τέλος, οι όροι εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου υπόκεινται πολύ λιγότερο στους κανόνες που διέπουν την εφαρμογή των Συνθηκών στο εσωτερικό δίκαιο από ό,τι, στους τρόπους εφαρ­μογής διαφόρων πηγών του δικαίου σε ένα σύστημα εσωτερικού δικαίου.
'Direct applicability in such circumstances means that rules of Com­munity law must be fully and uniformly applied in all the Member States from the date of their entry into force and for so long as they continue in force.
Με αυτό το πνεύμα πρέπει να γίνει κατανοητή η παρα­κάτω παράγραφος από την πολύ σημαντική απόφαση Simmenthal της 9ης Μαρτίου 1978:
These provisions are therefore a direct source of rights and duties for all those affected thereby, whether Member States or individuals, who are parties to legal relationships under Communitv law.'
Τμήμα 2: Η υπεροχή
Section 2. The supremacy of Community law
Το Δικαστήριο ανέπτυξε τη θεωρία του για την υπεροχή του κοινοτικού δικαίου στην απόφαση Costa/ENEL, της 15ης Ιουλίου 1964.
The foundations of the doctrine of the supremacy of Com­munity law were laid in the 1964 Costa ν ENEL judgment.
355 επ., ιδίως σσ. 403-404.
The procedural defence to the
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
167 reference left it in any case no choice.
Τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης αυτής είναι απλά: ένας ιδιώτης αμφισβήτησε ενώπιον του δικαστή του —του giudice conciliatore του Μιλάνου— τη συμφωνία προς τη Συνθήκη ΕΟΚ του νόμου για την εθνικοποίηση της παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας.
Be that as it may, the Costa ν ENEL judgment' has the importance for the supremacy of Com­munity law that Van Gend & Loos has for direct effect. The supremacy of Community law is the corollary of the fact that the Community order is 'an integral part of the legal systems of the Member States which their courts are bound to apply'.
Ο εθνικός δικαστής υπέβαλε στο Δικα­στήριο σειρά προδικαστικών ζητημάτων(').
Today this idea tends to be expressed in the less-dualistic terms of the Sim­menthal judgment, that provisions of Community law:
Η απόφαση αυτή είχε προκα­λέσει δικαιολογημένη ανησυχία στους κοινοτικούς κύκλους.
'are an integral part of, and take precedence in, the legal order applicable in the territory of each of the Member States' (paragraph 17).2
Είναι εύλογο το ότι το Δικαστήριο θέλησε να πάρει θέση στο πρόβλημα.
In a passage already quoted on page 11, the Court began by descri­bing the salient features of the Community legal order.
Αλλωστε η ένσταση διαδικασίας που είχε υποβληθεί ενώπιον του δεν του άφηνε περιθώρια επιλογής.
It referred to the unlimited duration of the Community, to its authority both within its own boundaries and in international relations, and to the transfer of sovereignty of the States creating 'a body of law which binds both their nationals and themselves'.
Η απόφαση Costa/ENEL(3) είναι, όσον αφορά την υπεροχή, εξίσου σημα­ντική με την απόφαση Van Gend en Loos ως προς το άμεσο απο­τέλεσμα.
The close link between the direct effect and supremacy of Community law is clear. These twin pillars of the Community legal order follow directly from the pooling of sovereignty in a supranational authority.
Η υπεροχή είναι το πόρισμα της αντίληψης του Δικαστηρίου ως προς την έννομη κοινοτική τάξη «ενσωματωμένη στο έννομο σύστημα των κρατών μελών» και «που επιβάλλεται στα δικα­στήρια του».
The Court then attempts to show that the words and spirit of the Treaty necessarily imply that it is 'impossible for the States ... to accord precedence to a unilateral and subsequent measure over a legal system accepted by them on a basis of reciprocity'.
Η ιδέα αυτή διατυπώνεται σήμερα, λιγότερο δυαδι­κά, στην απόφαση Simmenthai:
The textual arguments have perhaps less force than those based on the essential features of the Community legal order.
«... οι εν λόγω διατάξεις και τα μέτρα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος και προβαδίζουν της εννόμου τάξεως που ισχύει εις την επικράτεια κάθε κράτους μέλους» (αιτιολογία 17)(Α).
However, it is worth men­tioning that the Court found that the precedence of Community law was confirmed by the designation of Community regulations in Article 189 as binding and directly applicable in all Member States.
Ήδη στην αρχή αυτού του βιβλίου εκθέσαμε τα αποσπάσματα του σκεπτικού με τα οποία το Δικαστήριο χαρακτηρίζει την έν­νομη τάξη που προήλθε από τις Συνθήκες.
Here again, the Court stresses the link between direct applicability or effect and supremacy, but it also highlights the relationship between supremacy and the Community's legislative powers.
Το Δικαστήριο
It notes that 'this provision, which is subject to no reservation, would be quite meaningless if a State could unilaterally nullify its effects by means of a legislative measure which could prevail over Community
(2) Απόφαση της 7.3.1964. (!)
[1964] ECR 585, at pp. 593-594.
Συλλογή 1964, σ.
Case 106/77 [1978] ECR 629, at p.
1158 έως 1160.
643 (paragraph 17).
Με αυτό υπογραμμίζει πάλι το δεσμό μεταξύ της άμεσης εφαρμογής και της υπεροχής, αλλά επίσης μεταξύ της τελευταίας και της απονομής νομοθετικής εξουσίας στην Κοινό­τητα.
In any case, a Member State's claim to have overruled a Community regulation with later legislation of its own could be defeated by the simple expedient of reissuing the regulation.
Έτσι, το Δικαστήριο καταλήγει με ορισμένες φράσεις που έγι­ναν κλασικές και είχαν σημαντική επιρροή στην εθνική νομολο­γία:
The Court concluded with the now classic sentences which have had considerable influence on national case-law:
«από το σύνολο των στοιχείων αυτών εξάγεται το συμπέρασμα ότι, εφόσον το κοινοτικό δίκαιο απορρέει από αυτόνομη πηγή, δεν θα ήταν δυνατόν, λόγω της ιδιόμορφης πρωτότυπης φύσεως του, να του αντιταχθεί δικαστικώς οποιοδήποτε εσωτερικό νομοθετικό κείμενο, χωρίς αυτό το δίκαιο να χάνει τον κοινοτικό του χαρά-
'It follows from all these observations that the law stemming from the Treaty, an independent source of law, could not, because of its special and original nature, be overridden by domestic legal provi­sions, however framed, without being deprived of its character as Community law and without the legal basis of the Community itself being called into question.
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο κτήρα και χωρίς να διακυβεύεται η νομική βάση της ίδιας της Κοινότητας· η μεταβίβαση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης, που επραγματοποιήθη από την εσωτερική έννομη τάξη των κρατών υπέρ της εννόμου τάξεως της Κοινό­τητας, συνεπάγεται λοιπόν οριστικό περιορισμό των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων έναντι του οποίου δεν θα μπορούσε να αντιτα­χθεί μεταγενέστερη μονομερής πράξη ασυμβίβαστη προς την έν­νοια της Κοινότητας(').
The transfer by the States from their domestic legal system to the Community legal system of the rights and obligations arising under the Treaty carries with it a permanent limitation of their sovereign rights, against which a subsequent unilateral act incompatible with the concept of the Community cannot prevail.' '
Η ίδια η Συνθήκη είναι πηγή της υπεροχής και όχι οι διατάξεις των εθνικών συνταγμάτων.
The supremacy of Community law is founded on the Treaty, not on national constitutions.
Δεν υπάρχει, συνεπώς, δυνατότητα να στηριχθούμε στους συνταγματικούς κανόνες, γραπτούς ή άγρα­φους, που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ διεθνούς και εσωτερικού δικαίου.
Therefore, there is no need to refer to written or unwritten constitutional rules governing the relationship between international and domestic law.
Στο κοινοτικό δίκαιο, λόγω της «ιδιόμορφης πρωτότυπης φύσεως τους», πρέπει να αναγνωρισθεί η υπεροχή.
Community law must be given precedence because it is a 'special and original' body of law.
Η θεωρία του Δικαστηρίου απευθύνεται άμεσα στον εθνικό δικαστή.
The Court's caselaw on the supremacy of Community law is directed at national courts.
Ο δυαδισμός αυτός δεν ισχύει στις σχέσεις μεταξύ έννομης κοινοτικής τάξης και εθνικών τά­ξεων.
Such dualism is out of place in describing the relationship between the Community legal order and national sys­tems.
Δεν είναι πρόσφορος να αποδώσει τις σχέσεις συντονισμού που υφίστανται μεταξύ τους και εκφράζονται ιδίως με το μηχανι­σμό των προδικαστικών ζητημάτων.
It disregards the cooperation between them, which emerges most clearly in the preliminary ruling procedure.
Έτσι, όταν το Δικαστήριο δηλώνει ότι ένα εσωτερικό νομοθετικό κείμενο δεν μπορεί να αντιταχθεί δικαστικώς, αναφέρεται στον εθνικό δικαστή.
Thus, when the Court says that Community law cannot be judicially overruled by a contrary national provision, it is referring to national courts.
Η υπεροχή δεν αποτελεί υποχρέωση της οποίας η τήρηση υπόκει­ται στο συνταγματικό ή στον κοινό νομοθέτη. Αποτελεί κανόνα που εφαρμόζεται από το δικαστή.
'Every national court must, in a case within its jurisdiction, apply Community law in its entirety and protect rights which the latter confers on individuals and must accordingly set aside any provision of national law which may conflict with it, whether prior or subse­quent to the Community rule.'
Η υπεροχή
The supremacy of Community law
O κανόνας αυτός, κατά συνέπεια, δεν υπόκειται σε όρους(').
The rule of the supremacy of Community law is uncondi­tional. '
Είναι επίσης απόλυτος, υπό την έννοια ότι ισχύει για οποιονδήποτε εσωτερικό κανόνα δικαίου οποιασδήποτε έννομης τάξης, έστω κι αν πρόκειται για συνταγματικό κανόνα.
It is also absolute in the sense that it applies to any national provision of any level, even the level of constitutional principle.
Η αρχή της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου επί των εθνικών συν­ταγμάτων, αφού προβλήθηκε διακριτικά στην απόφαση Costa, όπως προκύπτει από την περικοπή που αναφέραμε, προσδιορί­σθηκε και διευρύνθηκε σε μεταγενέστερες αποφάσεις.
Hinted at in the classic passage from Costa quoted above, the principle of the supremacy of Community law over national consti­tutions was clarified and amplified in later judgments.
Μια επιχείρηση που είχε προσφύγει επί ακυρώσει κατά απόφα­σης της Ανωτάτης Αρχής η οποία την καταδίκαζε στην πληρω­μή εισφοράς που οφειλόταν λόγω εξισωτικής κατανομής του εισαγόμενου και του προς εισαγόμενο εξομοιούμενου παλαιοσιδήρου, ζήτησε από το Δικαστήριο να αναβάλει την εκδίκα­ση της υπόθεσης μέχρι να εκδοθεί η απόφαση του συνταγματι­κού δικαστηρίου σχετικά με την εικασμένη αντισυνταγματικό­τητα ορισμένων διατάξεων της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
An Italian steel producer appealing to the Court of Justice against a decision of the High Authority (Commission) ordering it to pay an equalization levy on imported scrap asked the Court to stay its proceedings until the Italian Constitutional Court had ruled on the alleged unconstitutionality of some provisions of the Coal and Steel Treaty. The Court of Justice of course dismissed this plea, because 'all States have adhered to the Treaty on the same conditions, definitively and without any reservations other than those set out in the supplementary protocols, and therefore any claim by a national of a Member State questioning such adherence would be contrary to the system of Community law'.
Το Δικαστήριο υπογραμμίζει έτσι ότι κάθε αξίωση κράτους να προβάλλει τα δικά του συνταγματικά κριτήρια, έναντι του κοινο­τικού δικαίου, υποθάλπει το διαμελισμό της Κοινότητας και είναι αντίθετη προς την αρχή της προσχώρησης «επί βάσεως αμοι-
It added that 'such a claim is all the more inadmissible in that, in this case, any decision to suspend judgment would be tantamount to reducing the Community to a cipher by regarding the instrument of ratification either as only partially accepting the Treaty, or as the means of according to it different legal consequences, varying with the Member States con­cerned, or as the means whereby some nationals might evade its rules'.2
(') Βλέπε επίσης απόφαση της 4.4.1974, υποθ. αριθ. 167/73, Επιτροπή/Γαλλική Δημο­κρατία, Συλλογή 1974, σ.
Thus, to allow the Member States to insist on their own constitu­tional principles overruling Community law would be a recipe for dislocation of the Community and be quite contrary to the principle that they joined the Community on a basis of reciprocity, as noted in the Costa ν ENEL judgment.
359 επ.· απόφαση της 13.7.1972, υποθ. αριθ.
The Court here touches on a basic fact of the integration process.