natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αναρωτιέται κανείς αν η δικαιολογία αυτή, που συνηγορούσε άλλοτε υπέρ της συνολικής αρμοδιότητας των κρατών στον τομέα αυτό, δεν οδηγεί σήμερα στην απόρριψη της επιφύλαξης υπέρ των κρατών μελών που περιλαμβάνεται στο άρθρο 71 της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
For example, the provision in the first paragraph of Article 71 of the ECSC Treaty for jurisdiction over overseas trade in coal and steel to remain with the Member States was only meaningful in the context of the limited scope of that Treaty. It was based on the need for responsibility for all sectors of foreign trade to lie with one authority.
Πράγματι, από την 1η Ιανουαρίου του 1970, είναι η Κοινότητα που ασκεί, δυνάμει του άρθρου 113 της Συνθήκης ΕΟΚ, την αποκλειστική αρμοδιότητα στον τομέα αυτό.
The question is whether this justification for leaving all foreign trade jurisdiction with the Member States while the Community institutions only had responsibility for coal and steel has still held good since January 1970, when exclusive jurisdiction for foreign trade under the EEC Treaty (Article 113) passed to the Community.
Θα ήταν αδικαιολόγητο να απομονωθούν δύο προϊόντα —ο άνθρακας και ο χάλυβας— στις διαπραγματεύσεις με τις τρίτες χώρες για να υπαχθούν σε χωριστές διαδικασίες (2).
It seems anomalous to have to single out two products, coal and steel, in negotiations with nonEC countries and follow different procedures for them. '
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε στις 16 Φεβρουαρίου 1978, βάσει έκθεσης της Πολιτικής Επιτροπής του, ένα «ψήφι-
On 16 February 1978, the European Parliament passed a resolution, on a report of its Political Affairs Committee, calling for the adoption of a single designation for the European Community.2
(') Βλέπε απόφαση της 22.2.1990, υποθ. αριθ.
It encourages the use of this designation in its own documents 'as far as possible and appropriate' (paragraph 2) and 'commends this practice to the other institutions and Member States' (paragraph 3).
C-224/88, Busseni, Συλλογή 1990, σσ. 1-522 έως 1-524. (!)
As its rapporteur, Mr Patijn, said in presenting the draft resolution, its purpose was the practical one of making European affairs easier to understand for ordinary people.
Το Δικαστήριο δεν προχώρησε τόσο πολύ τον προβληματισμό του στη γνωμο­δότηση του αριθ.
He conceded, however, that 'we can, of course, be legalistic about it and say that there had been no merger of the Treaties and thus no merger of the three Communities into a single Community'.3
1/75 της 11.11.1975, Συλλογή 1975, σσ. 1355-1365.
1 The Court did not go so far in its Opinion in Case 1/75 [1975] ECR 1355.
Εισαγωγή σμα για μια ενιαία ονομασία της Κοινότητας»(').
Introduction undergone their own amendments.
Η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που υπογράφηκε στο Μάαστριχτ στις 7 Φεβρουαρίου 1992, δεν τροποποιεί από νομική άποψη την κατάσταση αυτή.
The ECSC Treaty, which, as will be seen (Chapter I), is valid for only 50 years, remains in force alongside the Treaties of Rome.
Υπάρχουν τρεις Κοινότητες, των οποίων οι ιδρυτικές Συνθήκες αποτελούν αντικείμενο ειδικών τροποποιήσεων.
The European Economic Community is renamed the European Community to express the general nature of its powers.
Η ονομασία «Ευρωπαϊκή Κοινότητα» δεν χαρακτηρίζει πλέον μόνο το γεωγραφικό και πολιτικό σύνολο στο οποίο συμμετέχουν σήμερα τα δώδεκα κράτη μέλη, αλλά εξίσου την κυριότερη των τριών Κοινοτήτων, της οποίας η αρμοδιότητα απλώνεται εφεξής όχι μόνο στους οικονομικούς και κοινωνικούς τομείς αλλά επίσης στην εκπαίδευση, στη νεολαία, στον πολιτισμό και στη δημόσια υγεία.
This name, European Community, does not define merely the geographical and political entity in which the Member States currently participate but also designates the chief of the three Communities, whose functions now go well beyond the purely economic and social spheres to embrace education, youth, culture and public health.
Εντούτοις, το στάδιο της συνύπαρξης των τριών Κοινοτήτων δεν ξεπεράστηκε με τη χρήση της έννοιας της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» χωρίς νομική προσωπικότητα στη Συνθήκη του Μάαστριχτ.
However, the fact remains that the continued coexistence of the three Communities is unaffected by the establishment of a European Union (without legal personality) by the Maastricht Treaty.
Η ποιοτική αλλαγή που προσπάθησε να επιφέρει το σχέ­διο της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υιοθέτησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις 14 Φεβρουαρίου 1984, δεν επιτεύχθηκε.
The qualitative change sought with the draft Treaty on European Union adopted by Parliament on 14 February 1984 has not materialized.
Το σχέδιο αυτό επινοήθηκε για να «ενσωμα­τωθούν όλα τα επιτεύγματα της Κοινότητας και των άλλων παρακοινοτικών δομών, αναπτύσσοντας τα εν συνεχεία με βάση τις ίδιες τις μεθόδους της Ένωσης», τηρούμενης της αρχής του κοινοτικού κεκτημένου, μέσω της δημιουργίας μιας Ένωσης που θα είχε την νομική προσωπικότητα.
The aim of that draft was to 'gather together all the achievements of the Community and of other organizations that have grown up around it and to develop them using the methods of the union' while fully respecting accumulated experience of the Community, in a Union enjoying legal personality.
Το παρόν πόνημα έχει ως αντικείμενο την περιγραφή των νομικοθεσμικών χαρακτηριστικών αυτού του κεκτημένου.
This book sets out to describe the legal and institutional characteristics of the Community's accumulated experience.
Κεφάλαιο I — Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Chapter I — Special characteristics
Το κοινοτικό νομικό σύστημα έχει την ιδιότητα μιας έννομης τάξης, δηλαδή ενός «συνόλου οργανωμένου και διαρθρωμένου από νομικούς κανόνες που διαθέτει τις δικές του πηγές, προικι­σμένου με όργανα και διαδικασίες που είναι σε θέση να εκδώσουν, να ερμηνεύσουν τους κανόνες αυτούς καθώς και να διαπιστώσουν, κυρώνοντας κατά περίπτωση, τις παραβιάσεις τους»(')·
The law of the European Community is, in the truest sense of the term, a legal order, that is to say, an Organized and structured system of legal rules, with its own sources, and its own institutions and procedures for making, interpreting and enforcing those rules'. '
Στο παρόν κεφάλαιο περιγράφονται τα βασικά χαρακτηριστικά που προσδίδουν στο κοινοτικό νομικό σύστημα την ιδιότητα της έννομης τάξης «η οποία είναι συγχρόνως ιεραρχημένη και αυτό­νομη» (2) και τον ιδιαίτερο του χαρακτήρα.
This chapter describes the main features of Community law that give it its character of a legal order, a body of law that is 'at once hierarchical and autonomous',2and establish its uniqueness.
Ορισμένα από τα χαρακτηριστικά αυτά, που δικαίως θεωρούνται ως στηρίγματα της έννομης αυτής τάξης, θα αναλυθούν λεπτομερώς στο κεφά­λαιο III.
Two of these features which are rightly regarded as the pillars of the Community legal order will be analysed in greater detail in Chapter III.
Πρόκειται για το άμεσο αποτέλεσμα και την υπεροχή.
They are the direct effect and the primacy of Community law.
Τμήμα 1: Ανάθεση αρμοδιοτήτων
Section 1. The transfer of sovereignty
Πρέπει να τονισθούν, κυρίως, οι έντονες διατυπώσεις του Δικα­στηρίου στην απόφαση του Costa/ENEL της 15ης Ιουλίου 1964(3), της οποίας η επιρροή στα ανώτατα εθνικά δικαστήρια υπήρξε σημαντική:
One of the most forceful statements is found in the judgment of the Court of Justice of 15 July 1964 in Costa ν ENEL,1whose influence on national supreme courts has been considerable. There the Court said:
«Εκτιμώντας ότι, σε αντίθεση με τις συνήθεις διεθνείς συνθήκες, η Συνθήκη της ΕΟΚ ίδρυσε μια δική της έννομη τάξη, που ενσωμα­τώθηκε στο νομικό σύστημα των κρατών μελών κατά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης και η οποία δεσμεύει τα δικαστήρια τους· ότι πράγματι, ιδρύοντας μια Κοινότητα αορίστου χρονικής διαρ­κείας, προικισμένη με τα δικά της όργανα, με νομική προσωπικό­τητα, με νομική ικανότητα, με ικανότητα διεθνούς εκπροσώπησης
By creating a Community of unlimited duration, having its own institutions, its own personality, its own legal capacity and capacity of representation on the international plane and, more particularly, real powers stemming from a limitation of sovereignty or a transfer of powers from the States to the Community, the Member States have limited their sovereign rights, albeit within limited fields, and
Παρίσι, PUF, τελ. έκδ.
No 2067, Paris (PUF), 1983, p. 90.
) Συλλογή 1964, σσ.
1 Case 6/64 [1964] ECR 585, at p. 593.
Με την απόφαση αυτή το Δικαστήριο επανέρχεται κυριολεκτικά στις πηγές του κινήματος του μεταπολέμου για την ευρωπαϊκή ενοποίηση.
In this judgment the Court harked back to the very origins of the European unification movement after the Second World War.
Το συνέδριο της Χάγης, που συνήλθε από τις 7 έως τις 10 Μαΐου 1948, δήλωνε ήδη στο πολιτικό του ψήφισμα ότι «ήρθε η ώρα για τα έθνη της Ευρώπης να μεταβιβάσουν ορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα τους προκειμένου να τα ασκούν στο εξής από κοινού, αποσκοπώντας στο συντονισμό και στην ανάπτυξη των πόρων τους».
The Hague Congress held from 7 to 10 May 1948 had declared in a political resolution that 'the time has come for the nations of Europe to transfer certain of their sovereign rights in order hence forward to exercise those rights jointly, and so to coordinate and develop their resources'.
Μάταια θα αντιπαραθέτε κανείς την έννοια της «μεταβίβασης κυριαρχικών δικαιωμάτων» που χρησιμοποίησαν οι σύνεδροι της Χάγης προς εκείνη του «περιορισμού» των δικαιωμάτων αυτών στους τομείς που αποτέλεσαν αντικείμενο μεταβίβασης αρμο­διοτήτων.
No significance may be attached to the fact that the Court referred to sovereignty only being 'limited', not 'transferred' as advocated by the Hague Congress.
Ο τεχνητός χαρακτήρας της διάκρισης φαίνεται καθαρά στο πιο κάτω κείμενο της μεταγενέστερης νομολογίας:
The artificiality of such a distinction is clear from the following passage in a later judgment:
«... τα κράτη (...) προσέδωσαν στα κοινοτικά όργανα την εξουσία επιβολής αντισταθμιστικών εισφορών όπως αυτές που αποτελούν το αντικείμενο του κανονισμού αριθ.
'The States have thus conferred on the Community institutions power to take measures fixing the levy such as those which form the subject-matter of Regulation No 22, thus submitting their sovereign rights to a corresponding limitation.
22, υποβάλλοντας έτσι τα κυριαρχικά δικαιώματα τους σε αντίστοιχο περιορισμό' ότι στο μέτρο που, ειδικότερα, πρόκειται για στοιχεία εθνικής κυριαρχίας, στον φορολογικό τομέα, μια τέτοια συνέπεια θα αντα­ποκρινόταν απολύτως στο σύστημα της Συνθήκης» f1).
More particularly, to the extent to which this concerns fiscal sovereignty, such a result is perfectly in accordance with the system of the Treaty.'2
1/91 της 14ης Δεκεμβρίου 1991, ΕΕ C 110 της 29.4.1992, σ.
1 Compare this with the terms used by the Court of Justice when, in Opinion No 1/91 of 14 December 1991 (OJ C 110, 29.4.1992, p.
1, σημείο 21: «Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου των ΕΚ, οι κοινοτικές Συνθήκες ίδρυσαν μια νέα έννομη τάξη, υπέρ της οποίας τα κράτη μέλη περιορίζουν, σε όλο και ευρύτερους τομείς, τα κυριαρχικά δικαιώματα τους και της οποίας υποκείμενα είναι όχι μόνο τα κράτη μέλη αλλά και οι πολίτες τους (βλέπε ιδίως απόφαση της 5ης Φεβρουαρίου 1963, Van Gend en Loos, υπόθεση 26/62, Συλλογή 1963, σ. 1).
1, paragraph 21), it summed up its caselaw on the characteristics of the Community legal order: 'As the Court of Justice has consistently held, the Community Treaties established a new legal order for the benefit of which the States have limited their sovereign rights, in ever-wider fields, and the subjects of which comprise not only the Member States but also their nationals (see, in particular, the judgment in Case 26/62 Van Cend en Loos [1963] ECR I).
Τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της κατ' αυτόν τον τρόπο ιδρυόμενης κοινοτικής έννομης τάξης είναι, ειδικότερα, η υπεροχή της έναντι των δικαίων των κρατών μελών καθώς και το άμεσο αποτέλεσμα μιας ολόκληρης σειράς διατάξεων οι οποίες εφαρμόζονται τόσο στα ίδια τα κράτη μέλη όσο και στους πολίτες τους».
The essential characteristics of the Community legal order which has thus been established are in particular its primacy over the law of the Member States and the direct effect of a whole series of provisions which are applicable to their nationals and to the Member States themselves.'
17/67, 13.12.1967, Συλλογή 1967, σ. 589.
Case 17/67 Neumann [1967] ECR 441, at p. 453.
Ανάθεση αρμοδιοτήτων
The transfer of sovereignty tions existed prior to the common agricultural policy, so that the Community legislated on virgin territory.
Μεταβιβάσθηκε στην Κοινότητα η εξουσία είσπραξης εισφορών κατά την εισαγωγή γεωργικών προϊόντων.
In later judgments expres­sions such as 'the grant ... by Member States to the Community of rights and powers' ' tend to replace the references to a 'transfer' of decision­making found in the earlier case­law.
Κατά το μέτρο που έγινε αυτό, η εξουσία επιβολής φόρου δεν ανήκει πλέον στα κράτη μέλη.
The subtle difference in terminology should not, however, be taken as expressing a value judgment about the greater or lesser extent of the surrender of sovereignty that has taken place.
Αυτή η αφαίρεση αρμοδιοτήτων είναι οριστική όσο διαρκεί η Κοινότητα και εκτός επίσημης αναθεώρησης της ιδρυτικής Συνθήκης(2).
The surrender of sovereignty is final as long as the Community continues in existence, barring a duly enacted amendment of the Community's constitution, the Treaties.2It is also worth noting, as Professor Jacqué points out,3that the presence of limitations on powers does not automatically entail the conferment of powers on the Community.
Ο αξιότιμος καθηγητής παραπέμπει για το θέμα αυτό στη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την απαγόρευση για την Κοινότητα να επιβάλλει ενδοκοινοτικούς δασμούς.
Jacqué refers us to the law as stated by the Court of Justice regarding the ban against the introduction of customs duties within the Community by the Community.
Τα θεσμικά όργανα της Κοινότητας υποχρεούνται, και αυτά, να τηρούν την ελευθερία των ενδοκοινο­τικών συναλλαγών, βασική αρχή της κοινής αγοράς(4).
The institutions are also under an obligation to respect the principle of free move­ment of goods, a fundamental principle of the common market.4
Βλέπουμε ότι το Δικαστήριο δεν αναφέρεται στην παραδο­σιακή και αφηρημένη έννοια της κυριαρχίας, ως σχεδόν μετα­φυσικής ιδιότητας αδιαίρετης και αναπαλλοτρίωτης, όπως την ανέπτυξαν οι θεωρίες περί κράτους από τον Bodin έως τον Hegel, περνώντας από τον Hobbes και πολλούς άλλους, και η οποία φαινόταν συναφής με την έννοια του σύγχρονου κράτους του 19ου αιώνα.
The notion of sovereignty to which the Court is referring is clearly not the traditional abstract, indeed semi­metaphysical, view of sovereignty developed by philosophers from Bodin, through Hobbes and others, to Hegel, which lies behind the 19th century view of the State. On that view, sovereignty is indivisible and inalienable.
(') Απόφαση Επιτροπή /Ιταλία, υποθ. αριθ.
1 Case 48/71 Commission ν Italy [1972] ECR 527, at p.
48/71, 13.7.1972, Συλλογή (:) Βλέπε παράγραφο 37.
532. ;See infra, paragraph 37.
(') Βλέπε «Cours Florence», αν. όπ.π., σ.
' 'Florence Course', op. cit., p. 260.
1984, σ. 1229.
4 See Case 37/83 Rewe [1984] ECR 1229.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Special characteristics
Σίγουρα δεν πρόκειται για μια ποσοτική έννοια που θα εξομοίωνε την κυριαρ­χία με εδαφική περιοχή της οποίας παραχωρούνται τμήματα.
We have Pierre Pescatore to thank for breaking the taboo that had surrounded this subject because of its exploitation for political ends. '
Η ιδέα της διαιρετής κυριαρχίας είναι η πλέον κατάλληλη για να περιγραφεί η λειτουργία ενός μηχανισμού ολοκλήρωσης, ανεξάρ­τητα από το αν κανείς επικαλείται την «αναδιάταξη» των κυριαρχιών είτε τη «συγχώνευση» τους είτε την «από κοινού άσκηση τους», που συνεπάγεται αυτός ο μηχανισμός.
The legitimacy of employing the notion of sovereignty and of the grant or transfer of sovereign rights in this context is not refuted by the celebrated dictum of the Permanent Court of International Justice in its Wimbledon judgment, where the Court refused to see in the signing of any treaty, under which a State undertakes to do or not to do a thing, a surrender of sovereignty. First, the capacity to contract international commitments is one of the prime attributes of the sovereignty of the State.2
Πρέπει να επαινεθεί η προσπάθεια του Pierre Pescatore να κατευ­θύνει εκ νέου τη συζήτηση σε αυτό το θέμα('), το οποίο συνεχίζει να θεωρείται πολύ συχνά ως ταμπού, λόγω της χρησιμοποίησης του για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπών.
Secondly, it is important to distinguish the situation referred to in Wimbledon of the occasional making of international agreements obliging the signatories to do or not to do certain specific things — which is the case with the generality of international agreements — from that of a treaty under which countries transfer to international bodies legislative, executive and judicial powers — and agree not to exercise them themselves, without reserving the right to withdraw from that agreement3— in areas which, while circumscribed, are crucial aspects of political, economic and social life in those countries. tries.
501 επ., ιδίως σσ. 502-507. (!)
501, especially pp. 502-507.
Βλέπε Vallée, Ch., όπ.π., σ. 52.
See Vallée, op. cit., p. 52. J.-P. Jacqué, op. cit., p. 262.
Ανάθεση αρμοδιοτήτων
The transfer of sovereignty
Έτσι το πρόβλημα τίθεται λανθασμένα από τη θεωρία που στηρί­ζεται στην απόφαση Wimbledon.
Nor can it be suggested that the Community is congenitally weak by distinguishing between the substance of sovereignty, which remains with the State, and its exercise, which has been conferred on the Community.
Η άσκηση των αρμοδιοτήτων αυτών από τα κοινά όργανα δεν μεταφράζεται με όρους «απώλειας» της κυριαρχίας για το κράτος.
In the classical theory, it is not the State but the nation that possesses sovereignty, the exercise of powers being freely vested either in national or international bodies.3 This analysis merely restates the problem, however; it does not further our understanding of the process of integration of States in a community.
Αντίθετα, η συμμε­τοχή στην εξουσία λήψης απόφασης στο πλαίσιο του οργανισμού του παρέχει τη δυνατότητα να ασκεί αρμοδιότητες οι οποίες, στο εθνικό επίπεδο, είχαν γίνει καθαρά τυπικές για κράτη που συνδέονται με δεσμούς αλληλεξάρτησης(').
To postulate that the nation reigns supreme on its territory and is the source of every rule of law applicable there fails to recognize the need for a sharing of interests in the Community legal order. It lends an aura of democratic respectability to the most national, even nationalist, of claims, and legitimizes the assertion of vital interests to oppose joint decisions, a position which ignores the need to weigh the overall advantages and disadvantages of participation in closer integration.
Αναλαμβάνοντας από κοινού με το κράτος την υποχρέωση να αντιμετωπίσει τις βασικές ανάγκες του συνόλου, ο οργανισμός στον οποίο παρέχονται οι εξουσίες αυτές οφείλει να καταστήσει τις εξουσίες του όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερες για να εκπληρώσει τους καθοριζόμενους στόχους του.
Space does not permit further discussion of this fundamental issue, but it is to be hoped that the above will contribute to the public debate about the relationship between national sovereignty and Community law which it is one of the aims of this series to stimulate. late.
Η εκδυνάμωση όμως των κοινών κανόνων και η αλληλεγγύη που δημιουργούν αυτοί με τη σειρά τους προκαλούν αναγκαστικά μια επέκταση των εξουσιών που ανατέθηκαν στον οργανισμό.
1 R. Bernhardt, 'The sources of Community law: the Constitution of the Community', in Thirty years of Community law, op. cit., p. 80. ;See Section 3 of this chapter.
Στους τομείς αυτούς, η ιδέα του «καταμερισμού» ή της «από κοινού άσκησης» της κυριαρχίας αντιπροσωπεύει τελείως την πραγματικότητα.
' See opinion of the Luxembourg Council of State of 10 April 1956, quoted by J. M. Hoscheit in 'The Grand Duchy of Luxembourg and the draft Treaty establishing the European Union', in An ever-closer union, op. cit., p. 269.
Το κράτος δεν δρα πια μόνο του στο έδαφος του με το σύνολο των αρμοδιοτήτων που του ανήκαν.
'Powers thus conferred could not, therefore, be withdrawn from the Community, nor could the objectives with which such powers are concerned be restored to the field of authority of the Member States alone, except by virtue of an express provision of the Treaty.'
Το γεγονός ότι τα κράτη μέλη είναι σε θέση να αποποιούνται τις κοινοτικές υποχρεώσεις(2) —δηλαδή να αποχωρούν από την Κοι­ νότητα— δεν αρκεί ως επιχείρημα για να στηρίξει την άποψη ότι τα κράτη διατήρησαν ακέραια την κυριαρχία τους.
The Court stressed, first of all, that 'the transfer to the Community of powers in this matter being total and definitive, such a failure (of the Council) to act could not in any case restore to the Member States the power and freedom to act unilaterally in this field'.5
Το επιχείρημα ότι η Κοινότητα δεν θα μπορούσε να αντιμετωπί­σει μια τέτοια ενέργεια, η οποία θα μπορούσε μάλιστα να είναι ο λόγος της διάλυσης της, δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί κατά κανέ­να τρόπο μέσω του ισχυρισμού της «λογικής» αδυναμίας των
It went on to point out that 'as this is a field reserved to the powers of the Community, within which Member States may henceforth act only as trustees of the common interest, a Member State cannot therefore, in the absence of appropriate action on the part of the Council, bring into force any interim conservation measures which
H., Συλλογή
1073 (paragraph 20).
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κρατών να αναθέσουν κυριαρχικά δικαιώματα σε διεθνή οργανι­σμό.
Special characteristics the acts adopted by the new holder of the powers have direct effect in domestic law and prevail over contrary national law.
Απλώς, η Κοινότητα δεν διαθέτει το σύνολο των μέσων που επιτρέπουν —κατ' αρχάς— στο κράτος να επιβάλλει τη θέληση του επί του εδάφους του(').
These principles have repeatedly been emphasized by the Court of Justice and a special section is devoted to them in Chapter III.
Εντούτοις, το πρόβλημα έτσι απλώς μετατίθεται και μια τέτοιου είδους αντί­ληψη δεν είναι κατ' ανάγκην ευνοϊκότερη όσον αφορά το άνοιγ­μα του κράτους προς τη διαδικασία της ολοκλήρωσης.
The Treaties establishing the Community do not, unlike many federal constitutions, assign jurisdiction over whole fields of activity to the Community institutions, and as a rule it is not when jurisdiction is transferred, but only when it is exercised, that the Member States lose their authority to take action contrary to the centrally agreed rules.
Ενισχύει συλλογισμούς που βρί­σκονται στη βάση της επίκλησης του «ζωτικού συμφέροντος» για να εμποδίσει τη θέσπιση κοινοτικών αποφάσεων, αγνοώντας την αναγκαιότητα μιας σφαιρικής εκτίμησης των πλεονε­κτημάτων και των μειονεκτημάτων τις οποίες συνεπάγεται η συμμετοχή στο έργο της ολοκλήρωσης.
The EEC Treaty — and especially its provisions on specific policies, such as agriculture, transport and overseas trade — sets a framework of tasks that the central institutions are to perform in pursuance of the Treaty's general goals and the particular objectives of individual chapters of it, and in accordance with a prescribed procedure.
Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τις σκέψεις στο ουσιώδες αυτό πρόβλημα.
It is the performance of these duties that ousts the jurisdiction of the Member States.
Μια απόφαση του Δικαστηρίου(3) επικαλείται το φαινόμενο της «αφαίρεσης» που συνεπάγεται η ανάθεση αρμοδιοτήτων στην Κοινότητα.
This principle is expressed in Article 12(2) of the draft Treaty establishing a European Union, which provides: 'Where this Treaty confers concurrent competence on the Union, the Member States shall continue to act so long as the Union has not legislated'.
Η υπόθεση αφορούσε το κεφάλαιο της Συνθήκης Ευρατόμ σχετικά με τον εφοδιασμό.
As Altiero Spinelli, the rapporteur-coordinator of the European Parliament's report on European Union, explained, 'the fields of concurrent competence are those in which the Union shares the right to legislate with the Member States.
Το κεφάλαιο έπρεπε να αναθεωρηθεί σε μια ορισμένη προθεσμία.
The Member States retain the right to legislate as long as the Union has not exercised its competence.
Η σχετική παράλειψη
To the extent that the Union does exercise its competence, national competence is correspondingly curtailed and any national laws are replaced by the law of the Union.' '