natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Οι πηγές έμπνευσης σχετικά με τα δικαιώματα του ανθρώπου ανα­φέρονται στο εξής σαφέστατα.
These passages reinforce the last paragraph of the preamble to the EC Treaty, which states: 'resolved by thus pooling their resources to preserve and strengthen peace and liberty, and calling upon the other peoples of Europe who share their ideal to join in their efforts'.
Η δράση υπέρ της δημοκρατίας και του σεβασμού του δικαίου και των δικαιωμάτων του ανθρώ­που συνδέεται με την ανάγκη της Ευρώπης να εκφράζεται με μία μόνο φωνή.
The sources of guidance on human rights are now explicitly mentioned. Action in support of democracy and human rights is linked to the need for Europe to speak with one voice.
Στο μήνυμα που θέλει να μεταφέρει και στην κοινή στάση που πρέπει να υιοθετήσει, οι ουσιώδεις αυτές αξίες πρέπει να έχουν ιδιαίτερη θέση.
In the messages Europe may give to the world and the common positions it may take up, these fundamental values must have a very special place.
Από μέρους του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε, στις 12 Απριλίου 1989, μια διακήρυξη των δικαιωμάτων και των θεμε-
On 12 April 1989 the European Parliament passed a Declaration on fundamental rights and freedoms, with which it called upon the other EC institutions and the Member States to formally associate themselves. '
Η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν περιέχει αυτόν τον κατάλογο των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
The Maastricht Treaty does not contain a catalogue of fundamental rights.
Οι δημιουργοί της περιορίστηκαν να προσθέσουν στο άρθρο ΣΤ, παράγραφος 2, των «κοινών διατά­ξεων» το ακόλουθο κείμενο:
Article F(2) in the 'Common Provisions' merely provides:
«Η Ένωση σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατο­χυρώνονται με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, και όπως προκύπτουν από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, ως γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου.»
'The Union shall respect fundamental rights, as guaranteed by the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms signed in Rome on 4 November 1950 and as they result from the constitutional traditions common to the Member States, as general principles of Community law.'
Η διατύπωση της διάταξης αυτής δεν είναι τέλεια.
The drafting of this Article leaves much to be desired.
Έτσι, αναφε­ρόμενη μεταξύ των διεθνών οργανισμών, μόνο στη σύμβαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, είναι ακόμη πιο περιοριστική και από τη νομολογία του Δικαστηρίου.
By referring to the European Convention on Human Rights and to no other international instruments, it is more restrictive than the decisions of the Court of Justice.
Επιπλέον, πρέπει κανείς να παρατηρήσει ότι, αν οι δημιουργοί της Συνθήκης έκριναν ανα­γκαίο να προσθέσουν στη Συνθήκη ΕΚ νέους στόχους στο άρθρο 2 και την αρχή της επικουρικότητας στο άρθρο 3 Β, δεν θε­ώρησαν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα αξίζουν παρόμοιας προ­σοχής.
Moreover, it is striking that the authors of the Treaty felt the need to add new objectives in Article 2 of the EC Treaty, with the subsidiarity principle following in Article 3b, but saw no need to attach comparable importance to fundamental rights.
Εντούτοις, δεν πρέπει να μεγαλοποιούμε τη σημασία του προσδιορισμού της διάταξης αυτής.
However, it would be wrong to overstate the case in this respect.
Εν πάση περι­πτώσει, η νομολογία του Δικαστηρίου, που περιγράψαμε σύντο­μα, έχει πλέον παγιωθεί.
As we have seen (paragraph 52, supra), even if the Treaty's authors saw fit to exclude the Court of Justice's jurisdiction, the principles secured by the common provisions do enjoy constitu tional status, and the Court's caselaw is firmly established.
Κεφάλαιο III — Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
Chapter III — Relationship to national law
Στο κεφάλαιο αυτό θα γίνει ανάλυση διαδοχικά των δύο «στυλοβατών» της κοινοτικής έννομης τάξης, του άμεσου απο­τελέσματος και της υπεροχής, καθώς και της θέσης σε εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου.
This chapter considers the twin 'pillars' of the Community legal system, namely the direct effect and the supremacy of Community law, and then examines the means by which Community law is applied.
Ο πρόεδρος Lecourt περιέγραψε ορθά το δίλημμα: «ή η Κοινότητα αποτελεί για τα άτομα μια γοητευτική αλλά από­μακρη αφηρημένη κατασκευή που αφορά μόνο τις κυβερνήσεις, οι οποίες εφαρμόζουν σ' αυτά κατά τη διακριτική τους ευχέρεια τους κανόνες της· ή αποτελεί για τα άτομα μια απλή πραγματι­κότητα, που είναι, κατά συνέπεια, δημιουργός δικαιωμάτων»(')·
The former President of the Court of Justice, Judge Lecourt, described the alternatives for the possible impact of Community law at grassroots level as follows: 'Either the Community is for the private individual a beguiling but remote abstraction, whose rules it is up to governments to apply, or not to apply to him at their discretion; or it is for him a concrete reality and consequently a source of rights.' '
Η προδιάθεση αυτή της Κοινότητας να είναι δημιουργός δικαι­ωμάτων για τα άτομα συνάγεται αβίαστα από τη νομοθετική αρμοδιότητα που αναγνωρίζεται στα όργανα και που εκφράζεται στο άρθρο 189 της Συνθήκης ΕΟΚ, που ορίζει ότι ο κανονισμός ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
The propensity of Community law to create rights in individuals is of course implied by the power given to the institutions to enact legislation — regulations — that under Article 189 of the EEC Treaty are directly applicable in the Member States.
Η προσφυγή μιας ολλανδικής επιχείρησης ενώπιον φορολογικού δικαστηρίου της χώρας της και η υποβολή προδικαστικού ζητήματος από το δικαστήριο αυτό επέτρεψαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να αποφανθεί, με μια απόφαση αρχής, σχετικά με το δικαίωμα των ιδιωτών να επικαλούνται το κοινοτικό δίκαιο ενώ­πιον των εθνικών τους δικαστηρίων.
A preliminary ruling reference from the Dutch revenue appeals tribunal, the Tariefcommissie, in 1962, however, gave the Court of Justice the opportunity to make a basic statement on the possibility of individuals asserting rights under Community law in their national courts.
Η επιχείρηση Van Gend en Loos είχε εισάγει ένα χημικό προϊόν από τη Γερμανία στην Ολλανδία. Της επιβλήθηκε δασμός που η επιχείρηση θεώρησε υψηλότερο από το δασμό που ίσχυε κατά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης ΕΟΚ, και αυτό λόγω μεταβολής στην τελωνειακή κατάταξη.
The Dutch firm Van Gend & Loos had imported a chemical product from Germany and had been charged a higher rate of import duty than had been in force at the time the EEC Treaty came into effect owing to a subsequent reclassification of the product under a different heading. It claimed this increase was a breach of the standstill obligation imposed by Article 12 of the Treaty,2and challenged the assessment before the Tariefcommissie, which referred two preliminary questions to the Court under the Article 177 procedure.3 Only the first question is of interest here.
Αυτή η απαιτούμενη αύξηση ήταν αντίθετη προς τη λεγόμενη υποχρέωση «standstill» που επιβάλλει το άρθρο 12 της Συνθήκης(2).
The tribunal asked 'whether Article 12 of the EEC Treaty has direct application in national law in the sense that nationals of Member States may on the basis of this Article lay claim to rights which the national court
(2) Η διάταξη αυτή απαγορεύει την επιβολή νέων δασμών ή επιβαρύνσεων ισοδυνάμου αποτελέσματος ή την αύξηση των ήδη υπαρχόντων.
2 Article 12 prohibits Member States from introducing new customs duties or charges having equivalent effect and from increasing the rates of existing duties.
Η Κεφάλαιο Ι, τμήμα 3.
3 See supra, Chapter I, Section 3.
26/62, Van Gend en Loos, Συλλογή 1963, σ. 9 επ.
Case 26/62 Van Gend & Loos [1963] ECR I, at pp. 10 et seq. Page 134
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
Relationship to national law must protect'.
Τρεις κυβερνήσεις και ο γενι­κός εισαγγελέας υποστήριξαν ενώπιον του Δικαστηρίου τη θέση ότι η διάταξη αυτή περιλάμβανε μόνο διεθνείς υποχρεώσεις για τα κράτη και, συνεπώς, η απάντηση έπρεπε να είναι αρνητική.
Three governments in submissions to the Court and the Advocate-General argued that the provision merely placed inter national obligations on the Member States and that therefore the answer should be negative.
Η Επιτροπή εκφράστηκε υπέρ του αποτελέσματος στην εσωτερική έννομη τάξη του άρθρου 12.
The Commission submitted that Article 12 had an internal effect.
Αφού αναγνώρισε την αρμοδιότητα του να ερμηνεύει το άρθρο 12 «στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου και από την πλευρά των επιπτώσεων του στη σφαίρα των ιδιωτών», το Δκαστήριο αφιέ­ρωσε μερικές αναλύσεις στην περιγραφή της φύσης της έννομης τάξης που δημιουργήθηκε από τη Συνθήκη, πριν αναλύσει το αποτέλεσμα του ίδιου του άρθρου 12.
After affirming its own jurisdiction to interpret Article 12 within the context of Community law and with reference to its effect on individuals, the Court spent some time describing the nature of the legal order created by the Treaty before analysing the effect of Article 12 itself.
Εξηγεί την άποψη του για την έννομη κοινοτική τάξη δηλώνο­ντας ότι «για να γνωρίσουμε αν οι διατάξεις μιας διεθνούς Συνθήκης έχουν άμεσο αποτέλεσμα στο εσωτερικό δίκαιο», πρέ­πει να εξετάσουμε «το πνεύμα, την οικονομία και τους όρους της».
It justified its digression about the Community legal order by saying that 'to ascertain whether the provisions of an international treaty extend so far in their effects, it is necessary to consider the spirit, the general scheme and the terms of those provisions'.
Η σειρά των λέξεων είναι ενδεικτική για τις μεθόδους ερμηνείας του Δικαστηρίου(').
The order in which the Court placed the aspects to be considered is indicative of its methods of interpretation. ' It went on:
Σημειώνει ότι «ο στόχος της Συνθήκης ΕΟΚ, που είναι η δημιουργία μιας κοινής αγοράς της οποίας η λειτουργία αφορά άμεσα τους ιδιώτες, συνεπάγεται ότι η Συνθήκη αυτή αποτελεί κάτι περισσότερο από μια συμφωνία που θα δημιουργούσε μόνο αμοιβαίες υποχρεώσεις μεταξύ συμβαλλομένων κρατών».
'The objective of the EEC Treaty, which is to establish a common market, the functioning of which is of direct concern to interested parties in the Community, implies that this Treaty is more than an agreement which merely creates mutual obligations between the Contracting States.'
Από δω πηγάζει η ανάγκη ενός δικαίου που να αντανακλά αυτή την οικονομική πραγματι­κότητα.
Thus, the Court saw direct legal implications in one of the economic goals of the Treaty, that of the removal of barriers to the mobility of production factors to create a larger market, which during the transitional period was undoubtedly the major goal. The law had to reflect this economic fact.
Οι στόχοι της Κοινότητας όπως ορίσθηκαν στο προοίμιο: η προ­σέγγιση των λαών, η απονομή εξουσιών που ασκούνται κατ' ανάγκη έναντι των πολιτών, η συμμετοχή των υπηκόων στα όργανα της Κοινότητας —Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και Οικονο­μική και Κοινωνική Επιτροπή—, η οργάνωση των προσφυγών στο Δικαστήριο και, ιδιαίτερα, η ύπαρξη των προδικαστικών
The other goals of the Community set out in the preamble to the Treaty, namely closer relations between the peoples of Europe, the partial centralization of decisions affecting people's everyday lives in common institutions, the participation of Member States' nation als in Community bodies such as the European Parliament and the Economic and Social Committee, and the Community judicial machinery, especially the preliminary ruling procedure, confirmed that the citizens of Member States were directly concerned by Community law. The Court concluded that 'the Community constitutes a new legal order (of international law)1for the benefit of which the States have limited their sovereign rights, albeit within limited fields,
(') Παραπάνω κεφάλαιο Ι, τμήμα 4.
1 See supra, Chapter I, Section 4.
Αμεσο αποτέλεσμα
Direct effect
153 προσφυγών, επιβεβαιώνουν ότι το κοινοτικό δίκαιο αφορά άμεσα τους ιδιώτες.
133 and the subjects of which comprise not only Member States but also their nationals', and therefore 'independently of the legislation of Member States, Community law ... not only imposes obligations on individuals but is also intended to confer upon them rights which become part of their legal heritage.
Το Δικαστήριο δεν είχε λοιπόν παρά να εφαρμόσει τις αρχές αυτές στο πρόβλημα που είχε τεθεί.
It only remained for the Court to apply these principles to the specific case of Article 12.
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρα­σμα ότι το άρθρο 12 «παράγει άμεσα αποτελέσματα και γεννά ατομικά δικαιώματα που τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να δια­σφαλίσουν».
After placing Article 12 in its context of the customs union provisions, the Court held that the Article 'contains a clear and unconditional prohibition which is not a positive but a negative obligation' and that the obligation was moreover 'not qualified by any reservations on the part of States which would make its implementation conditional upon a positive legislative measure enacted under national law'.
Βέβαια, το Δικαστήριο έχει τη δυνατότητα να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό περιοριζόμενο στην ανάλυση του άρθρου 12, κατά το πρότυπο του ιταλικού Συμβουλίου της Επικρατείας, που λίγο πριν την απόφαση Van Gend en Loos εφάρμοσε κατ' ευθείαν την απαγόρευση του άρθρου 31 της Συνθήκης, που είναι επίσης διάταξη «standstill» σχετικά με τους ποσοτικούς περιορισμούς και τα μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος(2).
The Court could of course have reached this conclusion simply from an analysis of Article 12, as the Italian Council of State had done shortly before the judgment in the Van Gend & Loos case when it had directly applied the similar standstill provision prohibiting new quantitative restrictions and measures having equivalent effect in Article 31.' The reason the Court of Justice felt it necessary to preface its answer to the question with a discussion of the nature of the Community legal order was first of all because it wanted to reply to the submissions governments had made to it that direct effect was an exception. It was therefore desirable to state the principles of interpretation applicable beyond the specific question of Article 12.
Το γεγονός ότι το Δικαστήριο έκρινε αναγκαίο να αφιερώσει μεγάλο τμήμα του αιτιολογικού στη φύση της έννομης κοινο­τικής τάξης οφείλεται στο ότι θεώρησε υποχρέωση του, κατ' αρχήν, να απαντήσει στις παρατηρήσεις που έγιναν ενώπιον του από ορισμένες κυβερνήσεις που θεωρούσαν ως εξαίρεση το άμε-
Also, there was a more general need to defend the system created by the Treaties against the tendency to subjectivize Community law by claiming that the Treaties reflected the wish of the parties to keep the commitments given in them at the level of relations between the Member States and that therefore they had no direct effect. Finally, the individual as the beneficiary of Community law could become a further instrument for enforcing Member States' obligations.
(') Οι λέξεις σε παρένθεση υπάρχουν στην απόφαση Van Gend en Loos, αλλά δεν αναφέρονται πλέον στη μετέπειτα νομολογία.
This latter aspect was also brought out in the Van Gend & Loos judgment. The Court dismissed the argument of governments that Judgment of 7.11.1962, Foro italiano, 1963, III, col. 143.
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο σο αποτέλεσμα.
This did not mean, it said, that 'individuals cannot plead these obligations, should the occasion arise, before a national court. ...
Συνεπώς, ήταν αναγκαίο να υποδείξει τις αρχές ερμηνείας που ισχύουν πέρα από το πρόβλημα που έθετε το άρθρο 12.
A restriction of the guarantees against an infringement of Article 12 by Member States to the procedures under Articles 169 and 170 would remove direct legal protection of the individual rights of their nationals.
Τέλος, επιμέ­νοντας στο ρόλο του ατόμου ως αποδέκτη του κοινοτικού δι­καίου, καθιστά το άτομο «όργανο» για την τήρηση των υποχρε­ώσεων των κρατών μελών.
There is the risk that recourse to the procedure under these Articles would be ineffective if it were to occur after the implementation of a national decision taken contrary to the provi­sions of the Treaty.'
Αυτό το τονίζει το Δικαστήριο στην απόφαση του Van Gend en Loos, σημειώνοντας προς αντίκρουση επιχειρήματος που ορισμέ­νες κυβερνήσεις είχαν προβάλει ενώπιον του, ότι η ύπαρξη διαδι­κασίας για τη διαπίστωση παράβασης υποχρέωσης σύμφωνα με τους όρους των άρθρων 169 και 170 της Συνθήκης «δεν σημαίνει ότι οι ιδιώτες είναι αδύνατο να προβάλουν, σε δεδομένη πε­ρίπτωση, ενώπιον του εθνικού δικαστού» τις υποχρεώσεις των κρατών μελών.
Finally, it noted that 'the vigilance of indivi­duals concerned to protect their rights amounts to an effective supervision in addition to the supervision entrusted by Articles 169 and 170 to the diligence of the Commission and of the Member States'.
Το άμεσο αποτέλεσμα ενισχύει την αποτελεσματικότητα του κοινοτικού δικαίου, διότι κάθε ιδιώτης μπορεί να ζητήσει από τον εσωτερικό δικαστή να αποκρούσει την εφαρμογή του εθνικού δικαίου που αντιβαίνει προς το άμεσα ισχύον κοινοτικό δίκαιο.
Direct effect increases the level of enforcement and compliance with Community law because a private individual can go to his national court and ask it to quash provisions of national law that are contrary to directly effective Community law.
Έτσι εξυπηρέτησε πλήρως το στόχο της που είναι η ομοιόμορφη εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου στα κράτη μέλη.
This procedure has been used by very many national courts confronted with a possible conflict between their own and Community law and has fully proved its worth in ensuring that Community law is applied uniformly in the Member States.
Αμεσο αποτέλεσμα
(a) Provisions having direct effect
Η Συνθήκη
(i) The Treaty
Το Δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ του άμεσου αποτελέσμα­τος των διατάξεων που επέβαλλαν υποχρέωση αποχής στα κράτη μέλη, όπως το άρθρο 12 της Συνθήκης.
The Court has established the direct effect of provisions that impose on the Member States an obligation to abstain from some­thing, such as Article 12 of the EEC Treaty.
Έτσι, στην πε­ρίφημη απόφαση Costa/ENEL, αναγνώρισε το αποτέλεσμα αυτό στο άρθρο 53, που απαγορεύει στα κράτη μέλη να εισάγουν νέους περιορισμούς στην εγκατάσταση εντός της επικράτειας τους υπηκόων άλλων κρατών μελών, και στο άρθρο 37, παράγραφος 2, που απαγορεύει κάθε νέο μέτρο διάκρισης έναντι των υπηκόων των κρατών μελών στα εθνικά μονοπώλια εμπορικού χαρα­κτήρα (').
For example, in the famous Costa ν ENEL judgment it assigned direct effect to Article 53, which prohibits Member States from introducing new restric­tions on the establishment in their territories of nationals of other Member States, and Article 37(2), which bans the introduction of new measures discriminating against imports in monopoly trading arrangements.' In Sa/goil, the Court held that Article 31 which
Στην απόφαση Salgoil έκρινε ότι το άρθρο 31, που απαγορεύει την εισαγωγή νέων ποσοτικών περιορισμών και μέτρων ισοδυνάμου αποτελέσματος στο ενδοκοινοτικό εμπόριο, «γεννά δικαιώματα που τα εσωτερικά δικαστήρια οφείλουν να διασφαλίζουν»(2).
135 forbids the introduction of new quantitative restrictions or measures having equivalent effect in intra-Community trade creates rights which national courts must safeguard. '
Το ίδιο συνέβη με το άρθρο 32, πρώτο εδάφιο, σύμφωνα με τους όρους του οποίου τα κράτη μέλη δεν καθιστούν περισσότερο περιοριστικές, στις μεταξύ τους συναλλαγές, τις ποσοστώσεις και τα μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος που υπάρχουν κατά την έναρξη της ισχύος της Συνθήκης(2).
The same was true of Article 32(1) which required Member States in their trade with one another not to make more restrictive the quotas and measures having equivalent effect existing at the date of entry into force of the Treaty.2
Το Δικαστήριο έκανε ένα ακόμη βήμα σχετικά με το άρθρο 95, που απαγορεύει την έμμεση φορολογία που εισάγει διακρίσεις επί των εισαγομένων ομοειδών (εδάφιο 1) ή ανταγωνιστικών (εδάφιο 2) προϊόντων, προς όφελος εθνικών τους προϊόντων.
The Court went a step further in a case concerning Article 95, which prohibits discriminatory taxation of imported goods designed to protect similar (paragraph 1) or competing (paragraph 2) domestic goods.
Το άρθρο 95, τρίτο εδάφιο, ορίζει: «Τα κράτη μέλη καταργούν ή τροποποιούν, το αργότερο στην αρχή του δευτέρου σταδίου, τις υφιστάμενες κατά την έναρξη ισχύος της παρούσης Συνθήκης διατάξεις που είναι αντίθετες προς τους ανωτέρω κανόνες».
Paragraph 3 of Article 95 reads: 'Member States shall, not later than at the beginning of the second stage, repeal or amend any provisions existing when this Treaty enters into force which conflict with the preceding rules.'
Στην απόφαση του της 16ης Ιουνίου 1966 για την υπόθεση Lütticke, αποφάνθηκε ότι το άρθρο 95, πρώτο εδάφιο, επέβαλλε «απαγό­ρευση των διακρίσεων που αποτελεί σαφή και άνευ όρων υπο­χρέωση», ότι βεβαίως το τρίτο εδάφιο συνεπάγεται «για τα κράτη μέλη υποχρέωση να καταργούν ή να τροποποιούν τις διατάξεις που είναι αντίθετες προς τις αρχές που ορίζονται στα προηγούμενα εδάφια», «ότι, εντούτοις, η υποχρέωση αυτή δεν αφήνει στα κράτη καμία διακριτική ευχέρεια σχετικά με την
In Liitticke the Court noted that Article 95(1) contained 'a prohibition against discrimination, constituting a clear and unconditional obligation', and that while Article 95(3) 'imposes an obligation on the Member States to "repeal" or "amend" any provisions which conflict with the rules set out in the preceding paragraphs', the obligation 'leaves no discretion to the Member States with regard to the date by which these operations must have been carried out, that is to say, before 1 January 1962'.
Αυτή η σημαντική απόφαση διαπιστώνει ότι μια υποχρέωση ενέργειας για την «κατάργηση» ή «διόρθωση» διακρίσεων μετα­τρέπεται σε υποχρέωση αποχής μετά την παρέλευση της προθε­σμίας που ορίζεται για την εκπλήρωση της θετικής υποχρέωσης. Στην προκειμένη περίπτωση, επρόκειτο για το τέλος του πρώτου σταδίου, δηλαδή την 1η Ιανουαρίου 1962.
This important judgment thus established that a positive obligation to repeal or amend discriminatory provisions within a certain period — in this case, by the end of the first stage of the transitional period on 1 January 1962 — turned into a directly effective prohibition from maintaining in force such provisions after the expiry of the period.
Αντιλαμβάνεται κανείς τις συνέπειες και τις πιθανές εξελί­ξεις αυτής της νομολογίας σχετικά με τις πράξεις που επιβάλ­λουν στα κράτη υποχρεώσεις ορισμένης προθεσμίας(2), αλλά επίσης και με τη σημασία του πέρατος της μεταβατικής περιό­δου.
The ruling obviously has potential implications for legislation that imposes obligations on Member States that have to be fulfilled by a certain date.4In the context of the Treaty, however, there are also interesting implications for the position after the end of the transitional period.
Η Συνθήκη προβλέπει στα άρθρα 52 έως 58 ότι οι περιορισμοί στο δικαίωμα εγκατάστασης «καταργούνται προοδευτικώς κατά τη
Article 8(7) of the EEC Treaty provides that 'save for the exceptions or derogations provided for in this Treaty, the expiry of the transi-
(') Απόφαση της 16.6.1966, υποθ. αριθ.
1 Case 6/64 [1964] ECR 585, at pp. 596-597.
57/65, Συλλογή 1966, σ. 302.
2 Case 13/68 [1968] ECR 453, at p. 461.
(2) Βλέπε παρακάτω, σ.
3 Case 57/65 [1966] ECR 205, at p. 210.
157 διάρκεια της μεταβατικής περιόδου» (άρθρο 52) με οδηγίες που πρέπει να εκδώσει το Συμβούλιο για τη θέση σε εφαρμογή ενός γενικού προγράμματος (άρθρο 54).
Articles 52 to 58 of the EEC Treaty provided for restrictions on the right of EC nationals to set up in business in a Member State other than their own to be abolished by progressive stages in the course of the transitional period (Article 52) by means of directives which the Council was to issue under a general programme (Article 54).
Επιπλέον, με οδηγίες και κατά την ίδια περίοδο, το Συμβούλιο έπρεπε να θέσει σε εφαρ­μογή την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων, πιστοποι­ητικών και άλλων τίτλων και να συντονίσει την ανάληψη και την άσκηση μη μισθωτών δραστηριοτήτων (άρθρο 57).
Also during the transitional period the Council was to issue directives to secure the mutual recognition of qualifications and the coordination of national provisions governing the admission to and exercise of professions (Article 57).