natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ένας τέτοιος έλεγχος του δημόσιου τομέα των ερτζιανών κυμάτων, συ­νεχίζει το Δικαστήριο, είναι «απαραίτητος για την καλή λειτουργία των ραδιοτηλεπικοινωνιών τόσο στον τομέα των δημόσιων υπηρεσιών όσο και στον τομέα των εμπορικών και ιδιωτικών δραστηριοτήτων» καθώς και «για την επίτευξη ανόθευτου ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρηματιών που χρησιμοποιούν τις ραδιοτηλεπικοινωνίες».
In the opinion of the Court, such regulation was necessary for the proper operation of radio communications by public services or private businesses and was essential to preventing any distortion of competition in this area.
Προς τούτο, δεν μπορεί να επικαλεσθεί κανείς το άρθρο 90, παράγρα­φος 1, κατά της εξουσίας υπουργού να εκδίδει άδειες εντός των κανονικών πλαισίων άσκησης των αρμοδιοτήτων του, δεδομένου ότι ο ρόλος του RTT όσον αφορά την εξέταση των αιτήσεων χορήγησης αδείας είναι δευτερεύων σε σχέση με την άσκηση της υπουργικής εξουσίας.
Article 90(1) could not be relied upon to contest the powers of authoriz­ation which a minister exercised in the normal course of his duties, and the processing of applications by the RTT was merely accessory to the exercise of ministerial powers.
Τέλος, πρέπει να αναφερθεί η σημαντική απόφαση της 24ης Νοεμβρίου που εκδόθηκε για τις υποθέσεις C-267 και C-268/91 (2).
Lastly, on 24 November the Court handed down an important judgment on the compatibility with Article 30 of French legislation prohibiting the resale of goods at a loss.1It found that the purpose of the legislation was not to regulate trade between Member States and that although it was likely to restrict the volume of sales from other Member States by depriving traders of a method of sales promotion, it could not be described as a measure having equivalent effect to a quantitative restriction on imports.
Πράγματι, «αντίθετα με ότι έχει κρίνει μέχρι στιγμής το Δικαστήριο, η εφαρμογή εθνικών δια­τάξεων πού περιορίζουν ή απαγορεύουν ορισμένους τρόπους πωλήσεων για προϊόντα προερχόμενα από άλλα κράτη μέλη δεν μπορεί να εμποδίσει άμεσα ή έμ­μεσα, πραγματικά ή δυνητικά τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών κατά την έννοια της νομολογίας «Dassonville».
Despite the view taken hitherto, the application to products from other Member States of national provisions limiting or prohibiting certain sales methods were unlikely to present any direct or indirect barrier, real or potential, to intra-Community trade within the meaning of the Dassonville judgment.
Πάντως, οι νομοθετικές αυτές ρυθμίσεις, για να ξεφύγουν από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 30 της Συνθήκης ΕΚ, δεν πρέ­πει να δημιουγούν διακρίσεις όσον αφορά τους οικονομικούς παράγοντες στους
But if legislation of this kind was to escape the reach of Article 30, it must not discriminate between the traders to which it applied or have the effect of discriminating, either de jure or de facto, between the marketing of national products and that of products from other Member States.
(') Lagauche e.a. (δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή).
Joined Cases C-267/91 and C-268/91 Keck and Mithouard: OJ C 1, 4.1.1994.
(2) Keck και Mithouard (δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή).
Joined Cases C-159/91 and C-160/91 Poucet ν AGF and Camulrac and Pistre ν Concava [1993] ECR 1-664.
Ανταγωνισμός — Κρατικές ενισχύσεις
That activity was based on the principle of national solidarity and was not profit-making.
Για τις υποθέσεις C-2/91, C-185/91 και C-245/91 (3), το Δικαστήριο με απο­φάσεις της 17ης Νοεμβρίου παρείχε σημαντικούς προσανατολισμούς σχετικά με την αξιολόγηση των κρατικών μέτρων που αφορούν τους κανόνες ανταγωνισμού.
On 17 November the Court laid down important guidelines for the assessment of the compatibility of State aid with the rules on competition.2It held that government legislation could not be regarded as contrary per se to the competition rules laid down in the EC Treaty (Article 85 in conjunction with Articles 3(f) and 5) even where it placed restrictions on competition. Government measures could be regarded as incompatible with the Community rules only if they directly affected past or future transactions between trading parties (contrary to Article 85).
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, μια κρατική ρύθμιση αυτή καθαυτή δεν μπορεί να θεω­ρηθεί ότι είναι αντίθετη προς τις διατάξεις της Συνθήκης ΕΚ που αφορούν τον
As the Court had consistently held, this would be the case if a Member State were to impose or encourage the conclusion of agreements contrary to Article 85, to heighten the effects of an agreement (e.g. by guaranteeing provisions of an existing agreement in a given market) or to delegate to private operators the power to take concerted decisions on economic action.
1-2016. (·') Meng, Reiff, Ohra Schaderuzckuingen (δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή).
Case C-313/90 CIRFS and Others v Commission [1993] ECR 1-1177.
Αντίθετα, το γεγονός και μόνο ότι μια ρύθμιση δημιουργεί περιοριστικά αποτελέσματα για τον ανταγωνισμό παρόμοια με εκείνα που προκύπτουν από συμπεριφορά απαγορευμένη από το άρθρο 85, δεν επιτρέπει να θεωρηθεί ως αντίθετη με τις παραπάνω διατάξεις.
The Court noted that under the rules laid down for the synthetic fibre industry in 1977,l Member States had agreed to refrain from granting any aid designed to expand production capacity, even under regional development programmes, and were in any case obliged to give prior notice of any aid to this industry, irrespective of whether industrial or textile fibres were involved. The Court thus asserted the binding effect of rules or arrangements adopted by the Commission with the agreement of the Member States.
Στην υπόθεση C-313/90 ('), το Δικαστήριο με απόφαση που έλαβε στις 24 Μαρτίου, ακύρωσε την απόφαση με την οποία η Επιτροπή έκρινε ότι δεν υπήρχε υποχρέωση προηγούμενης κοινοποίησης μιας ενίσχυσης δυνάμει του άρθρου 93, πα­ράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΟΚ, μόνο λόγω του γεγονότος ότι αυτή χορηγήθηκε κατ' εφαρμογή καθεστώτος που είχε εγκριθεί προγενέστερα.
In Joined Cases C-72/91 and C-73/91 Sloman Neptun1the Court was asked to examine, in the light of Articles 92 and 117 of the EEC Treaty, the system established by a Member State whereby contracts of employment with seamen who were nationals of non-member countries and had no permanent abode in that Member State could provide for conditions of employment and rates of pay less favourable than those enjoyed by seamen who were its nationals. On 17 March the Court held that the system in question was neither a State aid within the meaning of Article 92 nor in breach of Article 117.
Η εν λόγω ενίσχυση ήταν ατομική πριμοδότηση που χορηγήθηκε από τη Γαλλία στην εταιρεία Allied Si­gnal για τη δημιουργία μονάδας παραγωγής ινών πολυεστέρα για βιομηχανική χρήση.
Only benefits granted directly or indirectly out of State resources were to be regarded as aid within the meaning of Article 92(1).3In that respect, by virtue of its object and general structure, the system in question did not seek to create an advantage amounting to an additional burden for the State but only to alter the framework of contractual relations between shipping companies and their employees, for the benefit of the companies.
Η χορήγηση της έγινε σε εφαρμογή του γαλλικού καθεστώτος «prime d'amé­nagement du territoire» (πριμοδότηση χωροταξίας).
The consequences in terms both of the different basis of calculation for social security contributions and of loss in tax revenue attributable to low rates of pay were inherent in the system and did not constitute a means of affording the businesses concerned a specific advantage.
Το περιφερειακό αυτό καθεστώς εγκρίθηκε με απόφαση της Επιτροπής το 1984, με την επιφύλαξη της τήρησης των ήδη υπαρχόντων ή μελλοντικών ειδικών κανόνων που ισχύουν για ορι­σμένους τομείς.
Thus, disregarding the loss of State revenue since it could not be shown that the aim was to confer a specific advantage on the businesses concerned, the Court concluded that the system in question did not constitute State aid within the meaning of Article 92(1).
Το Δι­καστήριο επιβεβαίωσε λοιπόν τον δεσμευτικό χαρακτήρα των μέτρων πειθαρχίας ή των πλαισίων που θεσπίζονται από την Επιτροπή σε συμφωνία με τα κράτη μέλη.
As regards Article 117, the Court reaffirmed an earlier ruling to the effect that the provisions of this Article were essentially in the nature of a programme.4The Court stressed, however, that the social objectives referred to in Article 117 were important, particularly for
Με την απόφαση της 17ης Μαρτίου το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν πρόκειται ούτε για κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 92 ούτε για παραβίαση του άρθρου 117.
COMMUNITY LAW the interpretation of other provisions of the Treaty and Community secondary law in the social sphere.
Η απόφαση που εκδόθηκε στις 19 Μαΐου για την υπόθεση C-320/91 (4), είναι σημαντική για την αξιολόγηση βάσει της Συνθήκης, των υποχρεώσεων και των δι­ καιωμάτων των επιχειρήσεων που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος. Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το άρθρο 90, πα-
The Court's judgment of 19 May in Case C-320/91 Corbeau1is important in that it assesses, in the light of the Treaty, the rights and obligations of undertakings operating a service in the general economic interest.
(2) Υπόθεση 88/77, Van Tiggele, Συλλογή 1978, σ. 25.
The Court acknowledged that this could extend to the exclusion of all competition from other economic operators.
Το Δικαστήριο, με την απόφαση του της 16ης Ιουνίου στην υπόθεση C-325/ 91 ('), ακύρωσε την ανακοίνωση της Επιτροπής προς τα κράτη μέλη σχετικά με την εφαρμογή των άρθρων 92 και 93 της Συνθήκης ΕΟΚ και του άρθρου 5 της οδηγίας 80/723/ΕΟΚ (2) της Επιτροπής στις δημόσιες επιχειρήσεις του κλάδου της μετα­ποίησης.
annulling the Commission's communication to the Member States concerning the application of Articles 92 and 93 of the EEC Treaty and Article 5 of Directive 80/723/EEC 3to public undertakings in the manufacturing sector.
Ecu) καθώς και μεταξύ των επιχειρήσεων που ανήκουν στο ίδιο holding, δημιούργησε νέες υποχρεώσεις σε σχέση με εκείνες που προβλέπονται στο άρθρο 5 της προανα­φερόμενης οδηγίας.
It held that the Commission had imposed new obligations over and above those imposed by Article 5 of the Directive by requiring Member States to supply each year full details of all financial relations between the State and any public undertakings with an annual turnover exceeding ECU 250 million or undertakings belonging to the same holding company.
(2) EE L 195 της 29.7.1980 και Δέκατη Τέταρτη Γενική Έκθεση, αριθ.
OJ L 195, 29.7.1980; Fourteenth General Report, point 195.
195. (') William Cook PLC κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. 1-2522.
Case C-198/91 William Cook ν Commission [1993] ECR 1-2522.
VIII-2 δεν έλαβε όλες τις απαραίτητες γνώμες θέτοντας σε εφαρμογή τη διαδικασία του άρθρου 93, παράγραφος 2.
407 should have initiated the Article 93(2) procedure and thus obtained all the requisite opinions.
Έτσι, η Επιτροπή δεν μπορεί να περιοριστεί στην προ­κριματική φάση του άρθρου 93, παράγραφος 3, για να λάβει ευνοϊκή απόφαση για μια ενίσχυση παρά μόνο εφόσον πεισθεί, μετά από πρώτη εξέταση, ότι η ενίσχυση αυτή συμβιβάζεται με τη Συνθήκη.
The Commission could not adopt a decision approving an aid scheme solely on the basis of Article 93(3) unless it was able to establish, from preliminary investigations, that the scheme was compatible with the Treaty.
Διαφορετικά πρέπει να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 93, παράγραφος 2.
Otherwise, it was required to commence the Article 93(2) procedure.
Εξάλλου, η ύπαρξη (ή όχι) υπερβολικής παραγωγικής ικανότητας, στο μέτρο που πρόκειται για στοιχείο αποφασιστικό για να εκτιμηθεί κατά πόσον η ενίσχυση συμβιβάζεται με τη Συνθήκη, πρέπει να απο­δεικνύεται με επαρκή και βέβαια στοιχεία.
Whatever the circumstances, sufficiently reliable data were needed to establish the existence (or absence) of overcapacity where this was a decisive factor in assessing the compatibility of the aid.
Αντίθετα, το Δικαστήριο με την απόφαση του της 15ης Ιουνίου 1993, στην υπόθεση C-225/91 ('), σχετικά με σχέδιο ενίσχυσης της Πορτογαλικής Δημοκρατίας υπέρ μιας επιχείρησης που έχουν ιδρύσει από κοινού η Ford of Europe και η Volks­wagen AG, έκρινε ότι η Επιτροπή δεν αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες (ειδικά όσον αφορά την οικονομική ανάλυση του κινδύνου ανάπτυξης πλεονάζουσας ικανότητας παραγωγής) προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον συμβιβάζεται η ενίσχυση με τη Συνθήκη και ότι κατά συνέπεια μπορούσε να μην κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 93, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΟΚ
But in its judgment of 15 June,lwhich related to Portuguese aid for a joint venture between Ford of Europe and Volkswagen, the Court held that the Commission had not encountered serious difficulties (particularly as regards its economic analysis of the risk of creating overcapacity) in assessing the scheme's compatibility with the Treaty and that, consequently, it had been justified in refraining from commencing the Article 93(2) procedure.
Οι όροι αυτοί κρίθηκαν ότι συνιστούν διάκριση σε βάρος ορισμένων κατηγοριών δι­καιούχων στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, ότι εμποδίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και ότι αντίκεινται σε διάφορες διατάξεις του κοινοτι­κού δικαίου και συγκεκριμένα: στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1612/68 σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των μισθωτών εργαζομένων (3), που περιλαμβάνει τον κανόνα της ίσης μεταχείρισης σε θέματα κοινωνικών πα­ροχών, στο άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
On 10 March the Court ruled that Luxembourg's legislation was incom­patible with Community law in that it made the payment of childbirth and maternity allowances subject to requirements as to the minimum period of residence prior to the birth or prior to the event giving rise to entitlement.2 These conditions discriminated between different categories of beneficiaries in Luxembourg, presenting an obstacle to the free movement of persons and constituting an infringement of several provisions of Community law — Article 7(2) of Regulation (EEC) No 1612/68 on freedom of movement for workers within the Community,3which provides for equal treatment in respect of welfare benefits; Article 18(1) of Regulation (EEC) No 1408/71 concerning the totalization of insurance, employment or residence periods for the purposes of sickness and maternity benefits;4and Article 52 of the EEC Treaty, which provides that nationals of one Member State wishing to work as self-employed persons in another Member State are to receive the same treatment as nationals of the host State.
(') Matra SA κατά Επιτροπής (δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή).
Case C-225/91 Matra ν Commission.
(2) Επιτροπή κατά Λουξεμβούργου, Συλλογή 1993, σ. 1-840.
Case C-lll/91 Commission ν Luxembourg [1993] ECR 1-840.
(4) EE L 149 της 5.7.1971 και Πέμπτη Γενική Έκθεση, αριθ. 239.
OJ L 149, 5.7.1971; Fifth General Report, point 239.
Ελευθερία εγκατάστασης και ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών
Freedom of establishment and free movement of services
Στην υπόθεση C-112/91 ('), ζητήθηκε από το Δικαστήριο να αποφανθεί εάν τα άρθρα 52 και 7 της Συνθήκης ΕΟΚ εμποδίζουν κράτος μέλος να φορολογεί βα­ρύτερα τους υπηκόους του που ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα στο έδαφος του όπου πραγματοποιούν το σύνολο ή σχεδόν το σύνολο των εισοδημάτων τους, όταν δεν έχουν την κατοικία τους στο κράτος αυτό απ' ό,τι όταν κατοικούν σ' αυτό.
In Case C­112/91 'Werner ν Finanzamt Aachen­Innenstadt^ the Court was asked whether, in a situation where a national of a Member State carries on his professional activities within its territory and earns all or almost all of his income or possesses all or almost all of his assets there, Articles 52 and 7 of the EEC Treaty precluded that Member State from imposing a heavier tax burden on him if he does not reside there than if he does.
Το στοιχείο αυτό δεν αρκεί για να εφαμροσθεί ο κανόνας της μη διάκρισης που αναφέρεται στο άρθρο 52.
This fact was not in itself sufficient for Article 52 to be relied upon.
Το Δικαστήριο αφού υπενθυμίζει ότι το άρθρο αυτό διευκρινίζει, στον το­μέα του δικαιώματος εγκατάστασης, τον κανόνα της μη διάκρισης που αναφέρεται στο άρθρο 7 της Συνθήκης ΕΟΚ, συμπεραίνει ότι εφόσον οι εξεταζόμενες εθνικές κανονιστικές ρυθμίσεις συμβιβάζονται με το άρθρο 52, συμβιβάζονται και με το άρθρο 7.
Having pointed out that Article 52 prohibits, in respect of the right of establishment, any discrimination on grounds of nationality as referred to in Article 7, the Court concluded that, since the national legislation in question was compatible with Article 52, it must also be compatible with Article 7.
Στην υπόθεση' C-148/91 (2), το Δικαστήριο έκρινε ότι η νομοθεσία κράτους μέλους (στη συγκεκριμένη περίπτωση των Κάτω Χωρών) που απαγορεύει σε εθνικό οργανισμό ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων να βοηθήσει στην ίδρυση εμπορικών εταιρειών ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών στο εξωτερικό, η παραγωγή των οποίων θα εκπέμπεται στο έδαφος του, δεν αντίκειται στις διατάξεις της Συνθήκης που αφο­ρούν την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων και την ελεύθερη παροχή υπηρε­σιών, καθόσον μάλιστα η απαγόρευση αυτή είναι αναγκαία «για τη διασφάλιση του μη εμπορικού πολυφωνικού χαρακτήρα του οπτικοακουστικού συστήματος που έχει διαμορφωθεί βάσει αυτής της νομοθεσίας».
On 3 February the Court held2that the legislation of a Member State (in this case the Netherlands) prohibiting a national broadcasting organization from helping commercial radio and television companies to set up in another Member State in order to broadcast to the territory of the first Member State was not contrary to the provisions of the EEC Treaty on the free movement of capital and the freedom to provide services, provided the prohibition in question was necessary 'to ensure the pluralist and non­commercial nature' of the audiovisual system set up by the legislation.
Το Δικαστήριο υπενθύμισε λοιπόν ότι «τέτοιοι στόχοι πολιτιστικής πολιτικής αποτελούν στόχους γενικού ενδιαφέροντος που μπορούν τα κράτη μέλη να επιδιώκουν νομίμως καταρτίζοντας με τον κα­τάλληλο τρόπο το καταστατικό των ραδιοτηλεοπτικών τους οργανισμών» (3), καθώς
The Court held (a) that such cultural objectives were in the public interest and a Member State might lawfully pursue them by framing the rules governing its broadcasting organizations appropriately,3and (b) that a Member State might not be denied the right to take measures designed to prevent the freedom guaranteed by the EEC Treaty from being used by a supplier of services whose operations were entirely or principally directed towards its territory in order to circumvent the rules which would apply to that supplier (cultural rules in this case) if he were established in the territory of that State.4
Με την απόφαση της 4ης Μαΐου, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε τη νομολογία του «Coditel» (3) σύμφωνα με την οποία η δραστηριότητα διανομής κινηματογραφικών έργων εντάσσεται στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών και όχι στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευ­μάτων.
409 the freedom to provide services and free movement of goods if they subjected the granting of licences to dub non-EC films into one of the official languages of Spain to a requirement that the distributors concerned must undertake to distribute films made in Spain.
Στα πλαίσια αυτά το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υφίσταται διάκριση που αντίκειται στη Συνθήκη και απέρριψε τα επιχειρήματα της ισπανικής κυβέρνησης σύμφωνα με τα οποία η διάκριση αυτή δικαιολογείται από τον πολιτι­στικό στόχο στον οποίο αποσκοπεί η κανονιστική ρύθμιση (προστασία της εθνικής κινηματογραφικής παραγωγής).
On 4 May the Court reiterated its ruling in Coditel1to the effect that film distribution fell under rules governing freedom to provide services rather than the free movement of goods. It held that the national rules in question constituted a form of discrimination contrary to the Treaty and rejected the Spanish Government's contention that the legislation was for a cultural purpose, namely to protect domestic film production.
Το Δικαστήριο επιβεβαιώνοντας τη νομολογία του σύμφωνα με την οποία η πολιτιστική πολιτική δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των λόγων που αναφέρονται στο άρθρο 56 της Συνθήκης ΕΟΚ, επισημαίνει πράγματι ότι το εν λόγω διάταγμα ευνοεί τη διανομή εθνικών κινηματογραφικών έργων ανεξάρτητα από το περιεχόμενο ή την ποιότητα τους.
Apart from the fact that cultural policy was not one of the grounds in Article 56 of the EEC Treaty that might justify a restriction on freedom to provide services, the decree in question encouraged the distribution of domestic films whatever their content or quality.
Το Δικαστήριο, με την απόφαση «Stoeckel» της 25ης Ιουλίου 1991 (4), έκρινε ότι το άρθρο 5 της οδηγίας 76/207/ΕΟΚ (5) αντιτίθεται στην ύπαρξη, σε εθνική νο­ μοθεσία, γενικής αρχής που απαγορεύει τη νυκτερινή εργασία για τις γυναίκες.
In its judgment of 25 July 1991 in Stoeckel2the Court had held that Article 5 of Directive 76/207/EEC 3prevented national legislation from laying down, as a general rule, that night work by women was prohibited.
Κατά κανόνα λοιπόν ο εθνικός δικαστής, σύμφωνα με την πάγια νομολογία, έχει την υποχρέωση να εξασφαλίσει την πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού αυτού κανόνα αφή-
It followed that in principle national courts had to be consistent in ensuring the full effect of that Community rule, where necessary disregarding any national provisions to the contrary.4In Case C-158/91 Levy the Court was asked whether the national court had the same obligation if the national provisions that were incompatible with the Community rule were intended to implement an international agreement, in this case ILO Convention No 89, which the Member State concerned had concluded with other Member States and non-EEC countries prior to the entry into force of the EEC Treaty.
(3) Υπόθεση 262/81, Συλλογή 1982, σ. 3381.
In this particular case the Court held that although equality
C) Υπόθεση C-345/89, Συλλογή 1991, σ.
Case 262/81 [1982] ECR 3381. Case C-345/89 [1991] ECR 1-4047.
1-4047. (') EEL39της 14.2.1976.
See Case 106/77 Simmenthal [1978] ECR 629. OJ C 240, 4.9.1993.
Στην υπόθεση C-158/91 (2), τέθηκε το ερώτημα εάν η ίδια αυτή υποχρέωση ισχύει για τον εθνικό δικαστή όταν η εθνική διάταξη που κρίνεται ασυμβίβαστη με τον κοινοτικό κανόνα, θέτει σε εφαρμογή διεθνή σύμβαση και στη συγκεκριμένη περίπτωση τη σύμβαση της ΔΟΕ (αριθ.
COMMUNITY LAW of treatment for men and women was a fundamental right recognized by the Community legal system,Jthe national court could justifiably set aside its obligation to ensure full compliance with Article 5 of the Directive if national provisions to the contrary had to be applied to ensure that the Member State concerned met its international obligations under an agreement concluded with non-member countries before the Treaty came into force.
Τέλος, υπενθυμίζεται ότι, στην απόφαση για την υπόθεση «Barber» της 17ης Μαΐου 1990 (4), το Δικαστήριο έκρινε ότι η σύνταξη που καταβάλλεται από ιδιω­ τικό καθεστώς εξ ολοκλήρου χρηματοδοτούμενο από τον εργοδότη και η οποία αντι­καθιστά εν μέρει το εθνικό συνταξιοδοτικό σύστημα, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 119 της Συνθήκης ΕΚ, δεδομένου ότι ένα τέτοιο καθεστώς αποτελεί ένα από τα «οφέλη που παρέχονται από τον εργοδότη στον εργαζόμενο λόγω της σχέ­σεως εργασίας».
In its judgment of 17 May 1990 in Barber2the Court had held that a retirement pension paid under a private scheme wholly financed by the employer and partially replacing the State scheme fell within the scope of Article 119 of the Treaty since such a pension constituted 'consideration paid by the employer to the worker in respect of his employment'.
Συνεπώς, δυνάμει του άρθρου 119, απαγορεύεται κάθε διάκριση που στηρίζεται στο φύλο όσον αφορά τη χορήγηση ή τον τρόπο υπολογισμού της επαγγελματικής σύνταξης.
Consequently, any sex discrimi­nation in the granting or calculation of an occupational pension is prohibited by Article 119.