natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το Δικαστήριο, αφού παρα­τήρησε ότι «ένας από τους κύριους στόχους της Συνθήκης είναι η δημιουργία ενιαίου οικονομικού χώρου απαλλαγμένου εσωτε­ρικών εμποδίων στον οποίο πρέπει να πραγματοποιηθούν προο­δευτικά η τελωνειακή και η οικονομική ένωση», ότι «ο στόχος αυτός απαιτεί σταθερές συναλλαγματικές σχέσεις μεταξύ των νομισμάτων» και ότι «το άρθρο 3, σημείο ζ), προβλέπει την εφαρμογή διαδικασιών που να επιτρέπουν το συντονισμό της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών και την άρση των διαταραχών στην ισορροπία των ισοζυγίων πληρωμών τους», διατύπωσε στη συνέχεια ότι «εντούτοις, εφόσον δεν θα έχουν τεθεί σε εφαρμογή οι διαδικασίες που προβλέπονται από τη διάταξη αυτή, τα άρθρα 5 και 107 αφήνουν στα κράτη μέλη, όσον αφορά την υποχρέωση καθενός από αυτά να αντιμετωπίζει τη σχετική με την τιμή συναλλάγματος πολιτική του ως πρόβλημα κοινού ενδιαφέροντος, ελευθερία αποφάσεως τέτοια ώστε η υπο­χρέωση που περιέχεται στα άρθρα 5 και 107 δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσει υπέρ των ιδιωτών δικαιώματα που τα εθνικά δικα­στήρια θα είχαν την υποχρέωση να διασφαλίσουν»(')·
Although noting that 'one of the cardinal aims of the Treaty is to create a single economic region, free from internal restrictions, in which economic and customs union may be progressively achieved', that 'this requires the parities between the currencies of the various Member States to remain fixed', and that 'Article 3(g) provides for the procedures to be followed in order to coordinate the economic policies of Member States and to remedy any disequilibria in their balances of payments', the Court nevertheless held that 'until the procedures envisaged by this provision have been put into opera­tion, Articles 5 and 107 allow Member States, despite the duty imposed on each of them to regard its policy on rates of exchange as a matter of common concern, such freedom of decision that the obligation contained in these Articles 5 and 107 cannot confer on interested parties rights which the national courts would be bound to protect'.2
Μπορούμε να παραβάλουμε προς το συλλογισμό αυτόν την αιτιο­λόγηση του Δικαστηρίου στη δεύτερη και τρίτη απόφαση Defrenne, σχετικά με το άρθρο 119 που αφορά την ισότητα των αμοιβών μεταξύ ανδρών και γυναικών.
The reasoning in this case can be likened to the considerations behind the Court's findings in the second and third Defrenne judg­ments which concerned Article 119 and its commitment to equal pay.
Στην απόφαση De/renne II, το Δικαστήριο κάνει διαχωρισμό μεταξύ των άμεσων διακρίσεων που είναι δυνατόν να διαπιστωθούν με μόνα τα κριτήρια του άρθρου 119 («ισότης των αμοιβών ... για όμοια εργασία») και των έμμεσων διακρίσεων που είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν μόνο με την παρέμβαση κατάλληλων κοινοτικών και εθνικών μέτρων.
In Defrenne II the Court distinguished between direct discri­mination which could be established solely by reference to the criteria of Article 119 (equal pay for equal work) and indirect
(2) Αναφ. απόφαση, Defrenne Π, αιτιολογίες αριθ. 19 και 24.
Sonic .Member States have a later deadline. ■' Case 9/73 Schlüter [1973] LCR I 135, at pp. 1160­1161 (paragraphs 3S­39).
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο μπορεί να δεχθεί την ερμηνεία κατά την οποία το άρθρο 119 εκτείνεται, πέρα από την ισότητα των αμοιβών, και στην ισότητα των όρων εργασίας(')·
It went on to say in Defrenne III, however, that in the absence of legislation to give effect to Articles 117 and 118, whose manifesto-like character it emphasized, it was impossible to regard the direct effect of Article 119 as extending to discrimination in other terms and conditions of employment.2
Γίνεται η εξής διαπίστωση: αν και το Δικαστήριο καλύπτει τις παραλείψεις ενέργειας των οργάνων και των κρατών αναγνωρί­ζοντας το άμεσο αποτέλεσμα διατάξεων μετά την παρέλευση της προθεσμίας που προβλέπεται για τη θέση σε εφαρμογή, θέτει, εντούτοις, τα όρια αυτής της μεθόδου, μην αναγνωρίζοντας το αποτέλεσμα αυτό σε διατάξεις των οποίων η έκταση της ισχύος φαίνεται πολύ γενική και απροσδιόριστη καθαυτή που να μην καθιστά δυνατή τη συναγωγή σαφών κανόνων.
Hence, while the Court is willing to provide a remedy for the failure of the Community institutions and the Member States to fulfil commitments given in the Treaty by regarding the relevant provisions as directly effective once the period allowed for their implementation has expired, it recognizes the limits of this procedure by refusing to sanction the direct effect of provisions that are too broad and indeterminate in scope for clear rules to be deduced from them.
Όπως είδαμε, σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 189, δεύτερο εδάφιο, οι κανονισμοί ισχύουν άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
As already noted, by virtue of the second paragraph of Article 189 of the EEC Treaty, regulations are directly applicable in all Member States.
Αποτελούν άμεσες πηγές δικαίου στα κράτη και είναι δυνατόν να έχουν συγχρόνως «κάθετο αποτέλεσμα» και «οριζό­ντιο αποτέλεσμα», όπως αναλύθηκαν παραπάνω σε σχέση με τις διατάξεις της Συνθήκης.
They are thus a direct source of rights for individuals in both the vertical and horizontal senses which have just been described in relation to provisions of the Treaties.
Σύμφωνα με διατύπωση που παρέμεινε έκτοτε σταθερή, το Δικα­στήριο, αφού υπενθύμισε τους όρους του άρθρου 189, δεύτερο εδάφιο, αναγνώρισε σε απόφαση στις 14 Δεκεμβρίου 1971 (2) ότι:
In a wording repeated verbatim in many later decisions the Court held in the Politi judgment,3after recalling the terms of the second paragraph of Article 189, that:
«λόγω της ίδιας της φύσεως του και της λειτουργίας του στο σύστημα των πηγών του κοινοτικού δικαίου, (ο κανονισμός) παρά­γει άμεσα αποτελέσματα και παρέχει σαν τέτοιος δικαιώματα στους ιδιώτες που τα εθνικά δικαστήρια έχουν υποχρέωση να προστατεύουν. »
'Therefore, by reason of their nature and their function in the system of the sources of Community law, regulations have direct effect and are, as such, capable of creating individual rights which national courts must protect.'
Πολύ συχνά πρόκειται για διατάξεις κανονισμών σχετικά με την οργάνωση γεωργικών αγορών, που έχουν περιεχόμενο παρα­πλήσιο προς εκείνο ορισμένων διατάξεων της Συνθήκης που αναφέρονται στην τελωνειακή ένωση, και των οποίων το Δικα­στήριο αναγνώρισε το άμεσο αποτέλεσμα.
Many of the cases in which the direct effect of regulations was raised concerned regulations establishing common agricultural market regimes which were similar in content to the provisions of the Treaty on the customs union, whose direct effect the Court had recognized.
Η απόφαση Leonesio προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στη νομολογία αυτήν.
The Leonesio judgment added a new element to the caselaw on this subject.
Η κυρία Leonesio, ιταλίδα αγρότισσα, είχε σφάξει αγελάδες και ζητούσε μάταια από το ιταλικό κράτος την καταβολή των πριμοδοτήσεων που δικαιούνταν σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανονισμούς.
Mrs Leonesio, an Italian farmer, had slaughtered cows for which she was eligible for a subsidy under Community regulations.
(') Αναφ. απόφαση, Defrenne III, αιτιολογίες αριθ. 12 έως 24.
1 Case 43/75 [1976] ECR 455, at pp. 473-474 (paragraphs 19 and 24).
(2) Υποθ. αριθ. 43/71, Politi, Συλλογή 1971, σ. 1039.
2 Case 149/77 [1978] ECR 1365, at pp. 1376-1377 (paragraphs 12-24).
167 πριμοδοτήσεων.
145 the ground that it was obliged by Article 81 of the Italian Constitu­tion to pass legislation before it could do so.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι, εφόσον πληρούνται οι όροι που προβλέπονται από τους κανονισμούς και από τη λήξη της προθεσμίας για την απόδειξη της σφαγής, «οι αναφερθέντες κανονισμοί παρέχουν στον αγρότη το δικαίωμα να απαιτήσει την πληρωμή της αμοιβής, χωρίς να μπορεί το ενδιαφερόμενο κρά­τος μέλος να αντιτάξει τη νομοθεσία του ή τη διοικητική του πρακτική για να αντιταχθεί στην πληρωμή αυτή».
The Court held that, once the conditions laid down by the regulations had been met and the period allowed for paying the subsidy after the furnishing of evidence of slaughter had elapsed, the abovementioned regulations give the farmer the right to require payment of the subsidy without that Member State's being able to rely on arguments based on any legislative provisions or administrative practices to withhold such payment.
Παρατήρησε ότι «οι κοινοτικοί κανονισμοί, για να έχουν την ίδια ισχύ έναντι των υπηκόων όλων των κρατών μελών, ενσωματώνονται στο νομικό σύστημα που ισχύει στην επικράτεια κάθε κράτους, το οποίο οφείλει να μην παρακωλύει την επέλευση του άμεσου απο­τελέσματος που ορίζεται στο άρθρο 189, κατά τρόπο ώστε οι ιδιώτες να μπορούν να επικαλούνται τους κανονισμούς χωρίς να τους αντιτάσσονται διατάξεις ή πρακτικές της εσωτερικής έν­νομης τάξης» και ότι «οι διατάξεις επί του προϋπολογισμού ενός κράτους μέλους δεν μπορούν να παρεμποδίσουν την άμεση εφαρ­μογή μιας κοινοτικής διάταξης και, κατά συνέπεια, την άσκηση των ατομικών δικαιωμάτων που μια τέτοια διάταξη παρέχει στους ιδιώτες»(').
It pointed out that so as to apply with equal force with regard to nationals of all the Member States, Community regula­tions become part of the legal system applicable within the national territory, which must permit the direct effect provided for in Article 189 to operate in such a way that reliance thereon by individuals may not be frustrated by domestic provisions or practices, and that budgetary provisions of a Member State cannot hinder the direct applicability of a Community provision and consequently of the exercise of individual rights created by such a provision. '
Πρόκειται βέβαια για εφαρμογή της αρχής της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου επί του εθνικού δικαίου, έστω κι αν το τε­λευταίο είναι συνταγματικής τάξης.
The ruling in Leonesio was, of course, an application of the princi­ple of the supremacy of Community over national law, be the national law in question of a constitutional nature.
Ως προς αυτό, η απόφαση Leonesio εντάσσεται στο πνεύμα της νομολογίας του Δικα­στηρίου που εγκαινιάσθηκε με την απόφαση Costa/ENEL.
As such it was in line with the settled caselaw of the Court since Costa ν ENEL.
Το ίδιο αξιοσημείωτο είναι η επιβεβαίωση της υπεροχής του κανονι­σμού έναντι των συνταγματικών διατάξεων επί του προϋπολογι­σμού, καθώς και η κατίσχυση του δικαιώματος προς καταβολή που απορρέει για τον ιδιώτη αμέσως από τον κανονισμό, λόγω έλλειψης εθνικών κανόνων εκτέλεσης.
Nevertheless, the judgment was remarkable in holding that a Com­munity regulation prevailed over budgetary provisions prescribed by the Constitution and that the pecuniary rights which the regulation conferred on individuals were enforceable despite the absence of national implementing legislation.
Πάντως πρέπει να σημειωθεί ότι επρόκειτο για κανόνες εκτέ­λεσης που δεν συνέβαλαν στον προδιορισμό του δικαιώματος των ιδιωτών.
It should be noted, however, that in this case the implementing legislation was not needed to establish what the rights of individuals were.
Αντίθετα, αν απαιτούνται εθνικοί ή κοινοτικοί κα­νόνες για τον καθορισμό του δικαιώματος των ιδιωτών, αναστέλ­λεται η δυνατότητα επίκλησης των διατάξεων κανονισμού μέχρι να θεσπισθούν αυτοί οι κανόνες.
If further national or Community legislation is necessary to determine the extent of individuals' rights, the basic regulations cannot be invoked to claim those rights until the legislation has been passed.
Το ίδιο ισχύει για τους εθνικούς νόμους, όταν απαιτούνται διατάγματα για την εφαρμογή τους.
This, of course, is also true of national legislation when it provides for certain provisions to come into effect only after the issue of statutory instruments.
Όσον αφορά το «οριζόντιο αποτέλεσμα» διατάξεων κανο­νισμών, παραπέμπουμε στη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την απαγόρευση διακρίσεων κατά την άσκηση του δικαιώμα-
As far as the direct effect of regulations in the horizontal relations between individuals is concerned, reference may be made to the Court's decisions on the prohibition of discrimination against nationals of other EC countries in employment, which was held to apply to provisions of the Treaty and regulations alike.2
(') Απόφαση της 17.5.1972, υποθ. αριθ. 93/71, Συλλογή 1972, σσ.
1 Case 93/71 [1972] ECR 287, at pp. 295-296 (paragraphs 19 and 22-24).
296 και 297, αιτιολο­γίες αριθ.
2Walrave and Commission ν France, cited supra.
Σύμφωνα με τη γνώμη μεγάλου μέρους της θεωρίας και που πολλών κυβερνήσεων, θα έπρεπε να συναχθεί a contrario προς το απευθύνονται άρθρο 189, εδάφιο 2, σχετικά με τους κανονισμούς, ότι οι απο­στα κράτη μέλη φάσεις που απευθύνονται στα κράτη μέλη και οι οδηγίες δεν και οι οδηγίες έχουν άμεσο αποτέλεσμα.
A substantial proportion of commentators and governments held that the absence of any reference to direct applicability in the descriptions of directives and decisions in the second paragraph of Article 189, by contrast with that of regulations, implied that decisions addressed to Member States and directives did not have direct effect.
Το Δικαστήριο, πιστό στον αρχικό του προσανατολισμό, δεν ακολούθησε αυτό τον τρόπο συλλογι­σμού.
The Court of Justice, true to its original approach towards the question, dismissed this argument.
Εκφράσθηκε υπέρ του «κάθετου» άμεσου αποτελέσματος αποφάσεων και οδηγιών.
It found in favour of the vertical direct effect of decisions and directives.
Στην απόφαση Grad, αποφάνθηκε σχετικά με το συνδυασμένο αποτέλεσμα μιας απόφασης για το ασυμβίβαστο του φόρου προ­στιθέμενης αξίας προς άλλους φόρους κύκλου εργασιών και της οδηγίας που καθιέρωσε τον ΦΠΑ.
In the Grad case the Court was asked to rule on the combined effect of a decision declaring that after the introduction of VAT other specific sales taxes on transport should be abolished, and of the directive introducing the VAT system.
Έκρινε ότι «αν βάσει των διατάξεων του άρθρου 189, οι κανονι­σμοί ισχύουν άμεσα και είναι, συνεπώς, ικανοί εκ της φύσεως τους να παράγουν άμεσα αποτελέσματα, δεν συνάγεται ότι άλ­λες κατηγορίες πράξεων που αναφέρονται στο άρθρο αυτό δεν δύ­νανται ποτέ να έχουν ανάλογα αποτελέσματα» και ότι «θα ήταν ασυμβίβαστο προς το αναγκαστικό αποτέλεσμα που το άρθρο 189 αναγνωρίζει στην απόφαση, να αποκλείσουμε εξαρχής στα εν­διαφερόμενα άτομα τη δυνατότητα να επικαλούνται την υπο­χρέωση που αυτή επιβάλλειιδιαίτερα στις περιπτώσεις που οι κοινοτικές αρχές θα υποχρέωναν, δι' αποφάσεως, ένα κράτος μέλος ή όλα τα κράτη μέλη να υιοθετήσουν μια ορισμένη συμπε­ριφορά, το ωφέλιμο αποτέλεσμα μιας τέτοιας πράξεως θα απεδυναμώνετο εάν οι πολίτες του κράτους αυτού εμποδίζονταν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη και τα εθνικά δικαστήρια εμπο­δίζονταν να τη λάβουν υπόψη ως στοιχείο του κοινοτικού δικαίου» (2).
It held that 'although it is true that by virtue of Article 189, regulations are directly applicable and therefore by virtue of their nature capable of producing direct effects, it does not follow from this that other categories of legal measures mentioned in that Article can never produce similar effects', and that 'it would be incompatible with the binding effect attributed to decisions by Article 189 to exclude in principle the possibility that persons affected may invoke the obligation imposed by a decision. Particularly in cases where, for example, the Community authorities by means of a decision have imposed an obligation on a Member State or all the Member States to act in a certain way, the effectiveness {l'effet utile) of such a measure would be weakened if the nationals of that State could not invoke it in the courts and the national courts could not take it into consideration as part of Community law.' '
Βλέπουμε ότι το Δικαστήριο συνδέει την κρίση του για το άμεσο αποτέλεσμα άλλων πράξεων, πλην των κανονισμών, με συλλογι­σμούς που βασίζονται στο ωφέλιμο αποτέλεσμα τους, κατά πλήρη αντιστοιχία προς τη σχέση που καθιερώθηκε μετά την απόφαση Van Gend en Loos μεταξύ άμεσου αποτελέσματος και αποτελεσματικότητας του κοινοτικού δικαίου.
Thus, the Court based its conclusion that decisions and Community legislation other than regulations were directly effective on consider ations of their effectiveness, an approach fully consistent with its decisions since Van Gend & Loos which linked direct effect to the need for effective enforcement of Community law. In the SACE judgment the Court dealt with the combined effect of Articles 9 and 13(2) of the EEC Treaty on the customs union, and in particular on the abolition of charges having equivalent effect to customs duties on imports, a Council decision accelerating the introduction of the customs union, and a directive which the Commission had addressed to the Italian Government ordering it to abolish by a specified date a duty for administrative services charged on imported goods.
9/70, Συλλογή 1970, σ.
1 Case 9/70 [1970] ECR 825, at p.
838, αιτιολογία αριθ. 5.
837 (paragraph 5).
Δηλώνει σχετικά ότι «η οδηγία 68/31, που έχει ως αντικείμενο να καθορίσει σε κράτος μέλος ημερομηνία εκτελέσεως κοινοτικής υποχρεώσεως, δεν ενδιαφέρει μόνο τις σχέσεις μεταξύ της Επι­τροπής και του κράτους αυτού, αλλά επιφέρει επίσης νομικές συνέπειες που μπορούν να επικαλεσθούν και τα άλλα κράτη μέλη που ενδιαφέρονται για την εκτέλεση της, και οι ιδιώτες, όταν η διάταξη που επιβάλλει την υποχρέωση αυτή ισχύει άμεσα από την ίδια τη φύση της, όπως συμβαίνει με τα άρθρα 9 και 13 της Συνθήκης» (').
It ruled as follows: 'Directive 68/31, the object of which is to impose on a Member State a final date for the performance of a Community obligation, does not concern solely the relations between the Commission and that State, but also entails legal consequences of which both the other Member States concerned in its performance and individuals may avail themselves when, by its very nature, the provision establishing this obligation is directly applicable, as are Articles 9 and 13 of the Treaty.' '
Έπρεπε πάντως να περιμένουμε την απόφαση Van Duyn για να αποφανθεί το Δικαστήριο σχετικά με το άμεσο αποτέλε­σμα μεμονωμένης διάταξης μιας οδηγίας.
It was not until the Van Duyn judgment, however, that the Court established that provisions of directives could be directly effective on their own.
Το Δικαστήριο κλή­θηκε να αποφανθεί επί του δικαιώματος ενός ιδιώτη να επικαλεί­ται υπέρ αυτού ενώπιον του εθνικού δικαστή το άρθρο 3, παρά­γραφος 1, της οδηγίας 64/221 για το συντονισμό των διατάξεων των σχετικών με τον έλεγχο των αλλοδαπών.
The Court was asked whether a private individual could invoke in his favour before a national court Article 3(1) of Council Directive 64/221 on the coordination of special measures concerning the movement and residence of foreign nation als.
Το άρθρο αυτό ορίζει ότι «τα μέτρα δημοσίας τάξεως ή δημοσίας ασφαλείας πρέπει να βασίζονται αποκλειστικά στην προσωπική συμπεριφο­ρά του ατόμου που αφορούν».
Article 3(1) provided that 'measures taken on grounds of public policy or public security shall be based exclusively on the personal conduct of the individual concerned'.
Το Δικαστήριο επανέλαβε πλήρως στην απόφαση του τις παρα­τηρήσεις που είχε κάνει στην απόφαση Grad, αλλά, τη φορά αυτή, με την ευκαιρία μιας οδηγίας.
The case had arisen when an EC national, who was a member of the Church of Scientology, was refused leave to enter the United Kingdom to take up employment because of the UK Government's policy towards the organization.
Την απόφαση αυτή ακολούθησαν πολλές άλλες που αναφέρο­νταν στο ίδιο θέμα: το άμεσο αποτέλεσμα διατάξεων της οδηγίας 64/221 σχετικά με τον έλεγχο των αλλοδαπών.
The judgment was followed by several others on the same subject: the direct effect of provisions of Directive 64/221 concerning restrictions on the admission and movement of aliens.
Πρέπει να αναφερθούν επίσης δύο μεταγενέστερες αποφά­σεις, λόγω του ρόλου που αναγνωρίζουν στον εθνικό δικαστή να ελέγχει τη συμφωνία εθνικών μέτρων εκτέλεσης προς οδηγίες.
Two later judgments must also be cited because they recognize the jurisdiction of national courts to check whether national legislation applying directives conforms to the requirements they impose.
Στην πρώτη περίπτωση, επρόκειτο για την εφαρμογή των αρχών της έκπτωσης του ΦΠΑ που καταβάλλεται κατά την απόκτηση αγαθών για τις ανάγκες της επιχείρησης και για τη δυνατότητα που δινόταν στα κράτη μέλη να παρεκκλίνουν από την αρχή αυτή για τα «κεφαλαιούχο αγαθά».
The first concerned the application of the principle of the deductibility of VAT paid on goods acquired for the purposes of the purchaser's business and of the possibility of Member States to make an exception from this principle for capital goods. The defendant in the proceedings claimed that the definition of capital goods
Κατά τη δίκη ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, η αιτούσα προέβαλε ότι το ολλανδικό κρά­τος είχε δώσει ευρύτατη έκταση στην έννοια «κεφαλαιουχικά αγαθά».
Relationship to national law used by the Dutch administration was too wide. The Dutch court had asked the Court of Justice whether taxpayers had an unrestricted right to deduction of business expenses which courts must pro tect.
Ο εθνικός δικαστής έθεσε στο Δικαστήριο το ερώτημα αν οι ιδιώτες είχαν «δικαίωμα απεριόριστης έκπτωσης» που τα δικαστήρια όφειλαν να διασφαλίσουν.
After rehearsing the classic statements made in the Grad and Van Duyn cases, and in particular the right of individuals to call upon a national court to enforce the provisions of a directive, the Court added that 'this is especially so when the individual invokes a provision of a directive before a national court in order that the latter shall rule whether the competent national authorities, in exercising the choice which is left to them as to the form and the methods for implementing the directive, have kept within the limits as to their discretion set out in the directive'. '
Ο δικαστής δεν μπορεί να παρέμβει στην επιλογή του κράτους να ασκήσει ή όχι τη δυνατότητα που του παρέχει η οδηγία, αλλά αν το κράτος έκανε χρήση της ευχέρειας που αυτή του αναγνωρίζει, μπορεί να οφείλει να εξετάσει αν το εθνικό μέτρο βρίσκεται εκτός του περιθωρίου ερμηνείας που αφήνεται στο κράτος, δηλαδή, στην προκειμένη περίπτωση, αν η παρέκκλιση είναι σύμφωνη προς την οδηγία και ιδιαίτερα προς την έννοια του «κεφαλαιουχικού αγαθού» που περιλαμβάνεται σε αυτήν.
A national court could not interfere with the Member State's choice whether or not to exercise the discretion allowed by the directive, but if the State did exercise the discretion the court could, and indeed had a duty to, examine whether the national provisions went beyond the limits of the discretion allowed, in this case whether the exception for capital goods was in accordance with the directive and in particular with the sense of capital goods intended.
Στην υπόθεση Enkä, επρόκειτο για τον τρόπο υπολογισμού της δασμολογητέας αξίας εμπορευμάτων που εξάγονταν το 1973 από «νέο» κράτος μέλος προς «παλαιό» κράτος μέλος.
In the Enka case, the valuation of a consignment of goods exported in 1973 from a new entrant to the Community to one of its founding members was at issue. A directive provided that the costs of warehousing and of preserving the goods while in the warehouse must not be included in the price paid or payable for valuation purposes.
Μια οδηγία απαγόρευε να συμπεριληφθούν στην «καταβληθείσα ή κατα­βλητέα τιμή» για τον υπολογισμό της δασμολογητέας αξίας τα
'It emerges from the third paragraph of Article 189 of the Treaty that the choice left to the Member States as regards the form of the measures and the methods used in their adoption by the national authorities depends upon the result which the Council or the Commission wishes to see achieved.'
(') Απόφαση της 1.2.1977, υποθ. αριθ. 51/76, Verbond der Nederlandse Ondernemin­gen, Συλλογή 1977, σ.
In the instant case it was possible, the Court said, that the Community legislation intended the treatment of imported goods to be absolutely identical.
127, αιτιολογία αριθ. 24.
127 (paragraph 24).
171 έξοδα αποθήκευσης και συντήρησης του εμπορεύματος.
Directive must prevail over any provisions which may be incompatible with it in each Member State. '