natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Έτσι, ο νόμος αναθεωρήθηκε το 1973.
Such a right is specifically pro vided for in the enabling legislation passed in the Member States which joined the Community in 1973.
Τέτοιες διαδικασίες δεν ενδείκνυνται από την άποψη της ορθής εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου.
In the United Kingdom, the House of Commons, on a report from a scrutiny committee, may repeal or approve within 90 days, but not amend, orders made by the government under the European Communities Act.
Η υποβολή προς επικύρωση ή η παροχή στο Κοινοβούλιο της δυνατότητας κατάργησης εθνικών διατάξεων που έχουν ληφθεί για την εκτέλεση πράξεων των οργάνων, δημιουργεί κινδύνους σύγχυσης όσον αφορά την υποχρεωτική ισχύ των πράξεων αυτών.
In Ireland it was originally provided by the European Communities Act 1972 that regulations made by the government under delegated powers would be ratified by the Dáil (parliament) within six months of their adoption. Failing such ratification, the regulations would cease to have effect after that date.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι αν η κατ' εξουσιο­δότηση νομοθεσία είναι αποδεκτή στο πλαίσιο των εξουσιών των Κοινοβουλίων, τούτο συμβαίνει διότι η αρμοδιότητα των εθνικών αρχών είναι κατά θεμελιώδη τρόπο δεσμευμένη και υποκείμενη στους κοινοτικούς κανόνες, είτε ως προς αποτέλεσμα που αυτοί καθορίζουν, είτε ως προς τις λεπτομέρειες του συνόλου των διατάξεων τους.
It now provides as follows: 'If the Joint Committee on the Secondary Legislation of the European Communities recommends to the Houses of the Oireachtas that any regulations under this Act be annulled and a resolution annulling the regulations is passed by both such Houses within one year after the regulations are made, the regulations shall be annulled accordingly and shall cease to have statutory effect, but without prejudice to the validity of anything previously done thereunder.'
Ορισμένες φορές απαιτείται η παρέμβαση του εθνικού κοινοβου­λίου από το εσωτερικό δίκαιο πριν τη θέσπιση ενός κοινοτικού κανόνα.
Such procedures are inadvisable from the point of view of a proper application of Community law.
Ίδια είναι η περίπτωση της Γερμανίας, όπου ενισχύθηκε το μέτρο της προηγούμενης δια-
To require parliamentary approval or to give parliament the right to repeal national regulations made to implement Community legislation is liable to create confusion about
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο βούλευσης από το νόμο επικύρωσης της Ενιαίας Πράξης της 19ης Δεκεμβρίου 1986, για λόγους που αφορούν την ομοσπον­διακή δομή του κράτους.
This is the case in Britain, where a select committee of the House of Lords scrutinizes all major Community proposals. It is also true in Germany, where the prior consultation machinery was strengthened by the 1986 legislation ratifying the Single European Act in order to take better account of the country's federal structure.
Το άρθρο 2 του νόμου αυτού υποχρεώνει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να ενημερώνει το Bundesrat για θέματα που ενδιαφέ­ρουν τα Länder, ώστε να μπορεί η Ομοσπονδιακή Συνέλευση να γνωμοδοτεί.
Article 2 of the 1986 Act requires the federal government to inform the Upper House of Parliament (Bundesrat) on matters of concern to the states {Länder).
Τη γνωμοδότηση αυτή θα πρέπει να εξετάζει η κυβέρνηση και δεν μπορεί να την απορρίπτει παρά μόνο εξηγώντας τους λόγους αυτής της απόφασης.
The Parliament then gives an opinion which the government must consider and if it departs from it must explain the reasons for so doing.
Τέτοιου είδους διατάξεις προστέθηκαν στο νέο άρθρο 23 του Θεμελιώδους Νόμου, με την ευκαιρία της επικύρωσης της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Provisions to this effect were inserted in the new Article 23 of the Basic Law when the Treaty on European Union was approved.
Το δανικό Κοινοβούλιο υποβάλλει επίσης την εκτελεστική εξου­σία στην αυστηρή υποχρέωση της προηγούμενης διαβούλευσης.
The Danish Parliament also imposes strict obligations on the executive to consult it beforehand.
Η υποχρέωση αυτή ενισχύεται με την ευκαιρία της επικύρωσης της Συνθήκης του Μάαστριχτ.
Those obligations will be reinforced in the post-Maastricht situation.
Ο γαλλικός συνταγματικός νόμος αριθ. 92-554 της 25ης Ιουνίου 1992, προσθέτοντας στο Σύνταγμα τον τίτλο «Ευρωπαϊκές Κοι­νότητες και Ευρωπαϊκή Ένωση» (βλέπε παραπάνω παράγραφο 123), παρέμβαλε στο Σύνταγμα το άρθρο 88-4 σύμφωνα με τους όρους του οποίου:
The French Constitutional Act (No 92-554) of 25 June 1992, which added a new Title XIV (The European Communities and the European Union) to the Constitution, ' inserted therein Article 88-4, reading as follows:
«Η κυβέρνηση υποβάλλει στην Εθνική Συνέλευση και στη Γε­ρουσία, αμέσως μετά την αποστολή τους από το Συμβούλιο των Κοινοτήτων, τις προτάσεις κοινοτικών πράξεων οι οποίες περιέ­χουν διατάξεις νομοθετικής φύσης.
'The government shall submit any proposed Community act which involves provisions of a legislative nature to the National Assembly and the Senate as soon as it is conveyed to the Council of the Communities.
Κατά τις συνόδους ή εκτός αυτών, μπορούν να ψηφίζονται αποφάσεις στο πλαίσιο του παρό­ντος άρθρου, σύμφωνα με τους όρους που καθορίζονται από τον κανονισμό κάθε συνέλευσης.»
In the context of this Article, resolutions may be voted, by the terms laid down in the Internal Rules of each Assembly, either during or outside Parliamentary Sessions.'2
253 συλλογική απόφαση.
The minister at the Council meeting should be free to take an active part in the deliberations of what is after all a Community body.
Επίσης πρέπει να παρατηρηθεί ότι η προ­ηγούμενη διαβούλευση των εθνικών κοινοβουλίων δεν μπορεί να αποτελεί ένα διαρκές υποκατάστατο για την πραγματοποίηση της ισότητας των δικαιωμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου στη νομοθετική διαδικασία.
The advance consultation of national parliaments does not offer a lasting substitute for the attainment of equal rights for the European Parliament and the Council in the legislative procedure.
Η επιλογή της αρμόδιας αρχής τίθεται επίσης στην περίπτωση ομοσπονδιακής ή περιφερειακής οργάνωσης του κράτους.
In countries with a federal structure or with extensive devolution of power to the regions, the appropriate level of government to imple­ment Community legislation has to be decided.
Όπως είπε το Διαστήριο σε μία απόφαση της 25ης Μαΐου 1982, «κάθε κράτος μέλος είναι ελεύθερο να κατανέμει, κατά την κρίση του, τις αρμοδιότητες στις εσωτερικές υποθέσεις και να εκτελέσει μια οδηγία με τη βοήθεια μέτρων που ελήφθησαν από τις περιφερεια­κές ή τις τοπικές αρχές»(').
As the Court held in a 1982 judgment, 'each Member State is free to delegate powers to its domestic authorities as it considers fit and to implement the directive by means of measures adopted by regional or local authori­ties'. '
Κατά συνέπεια, για να καθορισθεί η αρμόδια αρχή θα πρέπει να προστρέξουμε στο ισχύον συνταγμα­τικό καθεστώς.
To determine the appropriate level of government, therefore, reference must be made to the relevant constitutional arrangements.
Στην Ισπανία, οι αυτόνομες κοινότητες θα μπορούν να ασκούν αρμοδιότητες εκτέλεσης του κοινοτικού δικαίου στην περίπτωση, που σύμφωνα με τους όρους του καταστατικού της, η αυτόνομη κοινότητα έχει υλικές αρμο­διότητες.
It may be that the legislation transferring sovereignty to the Com­munity has changed the internal allocation of powers so that special rules apply to the implementation of Community legislation.
Οι διατάξεις του καταστατικού που προβλέπουν τις υποχρεώσεις της κοινότητας για την εκτέλεση διεθνών συνθηκών δεν είναι κανόνες ανάθεσης νέας αρμοδιότητας.
On the other hand, it may be that the state or regional governments are entitled or obliged to implement such legislation in matters falling within their exclusive jurisdiction.
Σε μια απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 1988, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε την αρχή αυτή τονίζοντας την ανάγκη συνεργασίας μεταξύ του κράτους
In Germany, the prevailing opin­ion has swung behind the latter position, which has also been accepted in Belgium for the relations between the central govern­ment and the language communities and regions, and in Italy, where the self­governing regions perform certain functions in implement­ing directives although the central government insists on the right to prescribe a framework to which the regional legislation must con­form.2In Spain, the self­governing regions also have responsibility for implementing Community legislation in cases where under its statute the region has jurisdiction for the subject­matter. The
97/81, Επιτροπή/Κάτω Χώρες, Συλλογή 1982, σ.
Case 97/81 Commission ν Netherlands [1982] ECR 1819, at p.
1833, σημείο 12.
1833 (paragraph 12).
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο και των αυτόνομων κοινοτήτων και επίσης να λαμβάνεται υπόψη ο κυρίαρχος στόχος των μέτρων που πρέπει να λαμβάνονται(').
Relationship lo national law statutes impose responsibilities on the regions for applying inter national treaties.
Το κράτος πρέπει να απευθύνει τις οδηγίες ή να αντικαθιστά την περιφερειακή αρχή που έκανε παράβαση, εφόσον το επιτρέπει το Σύνταγμα, και, κατά περίπτωση αν δεν διαθέτει τα μέτρα παρέμ­βασης, να τροποποιεί το Σύνταγμα, ώστε να αποφύγει να έχει αυτό την ευθύνη έναντι της Κοινότητας για παράβαση υποχρε­ώσεων.
A 1988 decision by the Spanish Constitutional Court found that these were not new powers and stressed the necessity for cooperation between the central government and the self-governing regions and the need to take account of the predominant objective of the measures required. '
Είναι γνωστό ότι το θέμα απασχολεί ιδιαίτερα το Βέλγιο.
If regional authorities responsible for implementing EC legislation fail in their duty, the central government must issue instructions to them or make the requisite regulations itself, if the constitution allows it to do so.
Αποτέ­λεσε το αντικείμενο σκέψεων σε μια έκθεση που αφορούσε «την εφαρμογή από το Βέλγιο του δικαίου των Ευρωπαϊκών Κοι­νοτήτων του βουλευτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Κ. De Gucht(2).
If the central government is unable to remedy the situation it may have to amend the constitution in order to avoid incurring liability for the country's failing to fulfil its obligations under Community law.
Το θέμα δυστυχώς επισκιάσθηκε από θεωρίες που αφο­ρούσαν τις εσωτερικές σχέσεις μεταξύ κοινοτήτων και περιφε­ρειών στο Βέλγιο.
It was discussed in a report entitled 'The application by Belgium of the law of the European Communities' by K. De Gucht, Member of the European Parliament.2The issue was unfortunately obscured by considerations concerning the internal relations between the communities and regions in Belgium.
Το τρίτο στάδιο της κρατικής μεταρρύθμισης περιέχει λύσεις για τα προβλήματα αυτά.
The third stage of reform of the State has helped to solve the problems here.
Θα έπρεπε να επιτρέψουν στο Βέλγιο να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις που απορρέουν για αυτό από το κοινοτικό δίκαιο.
Belgium will be better placed to discharge the obligations inherent in Community membership.
Το άρθρο 68, παράγραφος 7, του Συντάγματος προβλέπει την προσωρινή αντικατάσταση των περιφερειακών και κοινοτικών εξουσιών από την εθνική νομοθετική και εκτελε­στική εξουσία «για να διασφαλισθεί η τήρηση των διεθνών ή υπερδιεθνών υποχρεώσεων».
Article 68(7) of the Constitution empowers the national legislative and executive powers to act in the stead of regional authorities to secure compliance with international or supranational commitments.
Η τεχνική της σύνταξης των εθνικών διατάξεων εκτέλεσης του κοινοτικού δικαίου θέτει επίσης ορισμένα σημαντικά προ­βλήματα, ιδίως σε σχέση με τη νομολογία του δικαστηρίου που αναφέρεται στο άμεσο αποτέλεσμα.
The drafting of national legislation implementing Community law also raises some important issues, especially with regard to the Court's caselaw on direct effect.
Πράγματι το Δικαστήριο τάχθηκε εναντίον της πρακτικής που συνίσταται στην αναπαραγωγή εντός του εθνικού δικαίου του περιεχομένου διατάξεων του κοινοτικού δικαίου.
The Court has condemned the practice of reproducing the provisions of Community regulations in national legislation.
Τόνισε ότι «τα κράτη μέλη έχουν την υποχρέωση, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τη Συνθήκη και που αυτά ανέλαβαν επι­κυρώνοντας την, να μην παρεμποδίζουν το άμεσο αποτέλεσμα του κανονισμού και άλλων κοινοτικών κανόνων», και ότι «ειδικώτερα τα κράτη μέλη είναι υποχρεωμένα να μη λαμβάνουν κανένα μέτρο που δύναται να επηρεάσει την αρμοδιότητα του Δικαστη-
It has stated that 'by virtue of the obligations arising from the Treaty and assumed on ratification, Member States are under a duty not to obstruct the direct applicability inherent in regulations and other rules of Community law', and that 'more particularly, Member States are under an obligation not to introduce any measure which might affect the jurisdiction of the Court to pronounce on any
Βλέπε επίσης απόφαση της 28.5.1992, STC 79/1992 Boletín de Jurisprudencia Costitucional, 1992, σσ. 53-76.
See also judgment STC 79/1992 of 28.5.1992, [1992] Boletín de Jurisprudencia Constitucional, p. 53.
(2) Chambre des représentants (Βέλγιο), έγγραφο αριθ.
2 Belgian Chamber of Representatives, Doc.
20-739/91 — 86/87, έκθεση που έγινε εξ ονόματος της επιτροπής γνωμοδότησης για ευρωπαϊκά θέματα,
No 20-739/1-86/87, report on behalf of the Committee for European Questions, 21 January 1987, pp. 26 et seq.
255 ρίου να αποφαίνεται σε κάθε ζήτημα ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου ή κύρωσης μιας πράξεως των οργάνων της Κοινότητας, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι αποδεκτή καμία μέθοδος με την οποία θα αποκρυβόταν από τα υποκείμενα δικαίου η κοινοτική φύση ενός νομικού κανόνα»^).
221 question involving the interpretation of Community law or the validity of an act of the institutions of the Community, which means that no procedure is permissible whereby the Community nature of a legal rule is concealed from those subject to it'. '
Για να αποφευχθούν οι περιπλοκές αυτές, επιβάλλεται απλού­στατα στα κράτη μέλη η τεχνική της παραπομπής.
To avoid this pitfall, the technique of reference naturally commends itself to the Member State.
Η παρα­πομπή μπορεί να αφορά μια συγκεκριμένη πράξη, μια διάταξη της πράξης αυτής ή το σύνολο των μέτρων που έχουν ληφθεί για ορισμένο θέμα.
The reference may be to a specific instrument, to a clause in an instrument, or to a whole body of legislation on a particular matter.
Είναι, επομένως, ειδική ή γενική και μπορεί να αναφέρεται σε πράξεις που ήδη έχουν ληφθεί ή σε πράξεις μελ­λοντικές.
Thus it may be specific or general. It may also relate to legislation already adopted or to come.
Πάντως, η τεχνική της παραπομπής στις κοινοτικές πράξεις από τις διατάξεις εξουσιοδότησης ή από τα ίδια τα μέτρα εκτέλεσης μπορεί να παρουσιάσει ορισμένα μειονεκτήματα.
However, the method of referring to Community legislation in enabling legislation or in the implementing regulations themselves is also not free of pitfalls.
Έτσι, η μέθο­δος που συνίσταται στην απλή δημοσίευση μιας οδηγίας ως παράρτημα εθνικής πράξης, η οποία περιορίζεται να παραπέμπει σε αυτή, μπορεί να μην είναι ικανοποιητική κατά το μέτρο που η οδηγία θα επέβαλλε στο κράτος μέλος υποχρέωση επιλογής.
The practice of publishing the text of a directive as an appendix to national legislation and merely referring to it may not be satisfactory if the directive leaves various options open to Member States.
Επιπλέον, το κράτος μέλος θα εγκατέλειπε έτσι την προσπάθεια να διευθετήσει την υπάρχουσα εθνική νομοθεσία ή ρύθμιση κα­ταργώντας ρητά τους αντίθετους κανόνες.
In this way a Member State may also fail to adapt its previous legislation to the Community directive by express­ly repealing contrary provisions.
Αντίθετα, όπως υπέδειξε το δι­καστήριο σχετικά με τη θέση σε εφαρμογή των οδηγιών, «η μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των κοινοτικών κανόνων δεν απαιτεί κατ' ανάγκη τυπική και κατά γράμμα επανάληψη των διατάξεων της με ρητή και ειδική διάταξη και ... ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί με ένα γενικό νομικό πλαίσιο, εφόσον αυτό εξα­σφαλίζει πράγματι την πλήρη εφαρμογή της οδηγίας κατά τρόπο επαρκώς σαφή και ακριβή»^).
Very frequently the implementa­tion of a directive requires a review of a whole body of national legislation governing the matter so as to remove any ambiguity as to the rules applicable.2However, as the Court of Justice has said about the implementation of directives, '... it must be observed that the transposition of Community legislation into national law does not necessarily require the relevant provisions to be enacted in precisely the same words in a specific express legal provision; a general legal context may be sufficient if it actually ensures the full application of the directive in a sufficiently clear and precise man­ner...'.3This, as it added in later cases, is to ensure that, 'where the directive is intended to create rights for individuals, the persons concerned can ascertain the full extent of their rights and, where appropriate, rely on them before the national courts'.4
Σε πιο πρόσφατες αποφάσεις πρό­σθεσε στην προηγούμενη παράγραφο:
The implementation of Community legislation by means of oral instructions or circulars to the departments responsible for adminis­tering a policy, of which those to which it is applied may not be aware, is also liable to cause uncertainty as to the law among firms
(') Απόφαση της 10.10.1973, υποθ. αριθ. 34/73, Variola, Συλλογή 1973, σσ.
1 Case 34/73 Variola [1973] ECR 981, at pp. 990­991 (paragraphs 10­11).
(2) Σχετικά με την τεχνική της παραπομπής για την εφαρμογή των οδηγιών, βλέπε τη γνωμοδότηση του Συμβουλίου Επικρατείας του Λουξεμβούργου της 17.9.1991 για ένα σχέδιο νόμου που είχε ως αντικείμενο να παραπέμψει στο εθνικό δίκαιο ορισμένες κοινοτικές οδηγίες στον τομέα του δικαιώματος εγκατάστασης.
2 Regarding the technique of reference in enabling legislation, see opinion of the Luxem­bourg Conseil d'État of 17.9.1991 on draft legislation to transpose certain Community directives on the right of establishment.
(') Απόφαση της 27.4.1988, υποθ. αριθ. 252/85, Επιτροπή/Γαλλία, Συλλογή 1988, σ.
3 Case 252/85 Commission ν France [1988] ECR 2243, paragraph 5; Case 29/84 Commis­sion ν Germany [1985] ECR 1661, paragraph 23, cited by Mr Advocate­General Van
2243, σημείο 5· απόφαση της 23.5.1985, υποθ. αριθ.
Gerven in Case C­339/87 Commission ν Netherlands [1990] ECR 1­851.
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
Relationship to national law and individuals.
Προς τούτο θα αναφέρουμε τη σημαντική απόφαση Επιτροπή/Γαλλία που εκδόθηκε από το Δικαστήριο στις 4 Απριλίου 1974 σχετικά με τον γαλλικό κώδικα ναυτικής εργασίας.
A good example is the case of the French Seaman's Code on which the Court of Justice gave judgment in 1974.
Το νομοθετικό αυτό κείμενο διατηρούσε στο άρθρο 3, εδάφιο 2, τη διάκριση μεταξύ γάλλων υπηκόων και υπηκόων των άλλων κρατών μελών.
Article 3(2) of this Code discriminated between French and foreign nation­als for employment in the crews of merchant ships.
Η κυβέρνηση είχε καταθέσει στο Κοινοβο­ύλιο σχέδιο νόμου για την αναθεώρηση της διατάξεως αυτής, αλλά στη συνεδρίαση η ψήφιση προσέκρουσε σε πολιτικά εμπό­δια.
The government had introduced a Bill in Parliament to amend this provision, but this had fallen prey to political wrangling.
Η κυβέρνηση πάντως απηύθυνε στις ναυτικές υπηρεσίες καθαρά εσωτερικές εγκυκλίους για τη μη εφαρμογή του εθνικού νόμου, και φαίνεται ότι διατηρούσε την πεποίθηση ότι η κα­τάργηση των διακρίσεων εξαρτάτο από τη μονομερή της βούληση.
Instead, the government had sent internal administrative instructions to the departments respon­sible for shipping, which said that the national law was no longer applicable, but gave the impression that the removal of discrimina­tion was a policy it had adopted on a voluntary unilateral basis.
Το Δικαστήριο είπε ότι «εφόσον η αντικειμενική νο­μική κατάσταση είναι σαφής, με την έννοια ότι το άρθρο 48 και ο κανονισμός αριθ. 1612/68(2) ισχύουν άμεσα στο έδαφος της Γαλ­λικής Δημοκρατίας, κατά συνέπεια, η διατήρηση υπ' αυτές τις συνθήκες του κειμένου του κωδικός ναυτικής εργασίας δημιουρ­γεί αμφιβολίες, διατηρώντας για τα ενδιαφερόμενα υποκείμενα δικαίου μια κατάσταση αβεβαιότητας σχετικά με τις δυνατό­τητες τους να επικαλούνται το κοινοτικό δίκαιο».
The result, the Court held, was that 'although the objective legal posi­tion is clear, namely, that Article 48 and Regulation No 1612/68 are directly applicable in the territory of the French Republic, ' neverth­eless the maintenance in these circumstances of the wording of the Code du travail maritime gives rise to an ambiguous state of affairs by maintaining, as regards those subject to the law who are con­cerned, a state of uncertainty as to the possibilities available to them of relying on Community law'.
Μετά την απόφαση του Δικαστηρίου, η Γαλλία διόρθωσε την κατάσταση με τη δημοσίευση δύο διοικητικών εγκυκλίων στην Επίσημη Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρα­τίας.
This uncertainty was an obstacle to the equal access of EC nationals to employment in the French merchant navy.2Following the judgment, the French Government remedied the situation by publishing two administrative notices in the French official gazette.
Το Δικαστήριο τόνισε, επανειλημμένα, ότι «απλές διοικητικές πρακτικές, που εκ φύσεως μπορούν να μεταβληθούν από τη διοίκηση κατά το δοκούν και που στερούνται κατάλληλης δημο­σιότητας, δεν είναι δυνατόν να θωρηθούν, υπό τις συνθήκες αυτές, ότι συνιστούν έγκυρη εκπλήρωση της υποχρεώσεως που
Similarly, the Court has held that 'mere administrative practices, which by their nature can be changed as and when the authorities please and which are not publicized widely enough cannot in these circumstances be regarded as a proper fulfilment of the obligation imposed by Article 189 on Member States to which the directives are addressed'.3
(') Αποφάσεις της 30.5.1991, υποθ. αριθ.
Member States are obliged by Article 5 of the Treaty to avoid any conduct liable to mislead their nationals as to the law applic­able.
1-2607· απόφαση της 1.10.1991, υποθ.
The Court forcefully affirmed and clarified its rulings on such matters in a 1986 judgment on infringment proceedings against Italy
(2) Οι διατάξεις αυτές αφορούν την ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων.
2 Case 167/73 Commission ν France [1974] ECR 359, at pp. 372-373 (paragraphs 36-48).
(5) Απόφαση της 4.4.1974, υποθ. αριθ.
3 Case 102/79 Commission ν Belgium [1980] ECR 1473, at p.
167/73, Επιτροπή/Γαλλία, Συλλογή 1974, σσ.
1486 (paragraph 11); Case 300/81 Commission ν Italy [1983J ECR p.
372 και 373, αιτιολογίες αριθ. 36-48.
449; Case 301/81 Commission ν Belgium
257 υπέχουν τα κράτη μέλη προς τα οποία απευθύνεται η οδηγία, από το άρθρο 189, τρίτη παράγραφος, της Συνθήκης ΕΟΚ»(').
223 for discrimination against non­Italians in access to employment in the tourist trade, journalism and pharmacy. '
Το κράτος μέλος έχει την υποχρέωση, σύμφωνα με το άρθρο 5 της Συνθήκης που ήδη αναφέραμε πολλές φορές, να αποφεύγει στη συμπεριφορά του ό,τι μπορεί να οδηγήσει σε πλάνη τους ιδιώτες σχετικά με την κατάσταση του ισχύοντος δικαίου.
Access to these occu­pations was made conditional on reciprocity by the foreign nation­al's home State. The Italian Government maintained in its defence that the national provisions did not act as real impediments to the right of other nationals to be employed or to provide services in Italy because the Community law provisions on the matter were directly effective.
Το σημαντικό είναι να εφαρμόζονται πραγματικά οι κανόνες του κοινοτικού δικαίου από τις εθνικές αρχές και οι ιδιώτες να γνωρίζουν το δίκαιο που εφαρμόζεται σ' αυτούς.
The Court disregarded the actual practice and the likely incidence of abuse and concentrated instead on the legal uncertainty created by the maintenance of domestic provisions in­compatible with Community law.
Αν το κράτος προβεί σε τυπική κατάργηση των εθνικών κανόνων, πρέπει να αποφύγει το ενδεχόμενο να δημιουργήσει η επιχείρηση αυτή νο­μοθετικής και διοικητικής εκκαθάρισης αμφιβολίες ως προς το χρόνο κατά τον οποίο ο κοινοτικός κανόνας αντικαθιστά τον εθνικό.
It came out strongly in favour of the repeal or formal amendment of the domestic legislation, holding that 'the incompatibility of national legislation with provisions of the Treaty, even provisions which are directly applicable, can be finally remedied only by means of national provisions of a binding nature which have the same legal force as those which must be amended'.2