natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Από έρευνες σε περιορισμένους αριθμούς μπαμπουίνων δεν παρουσιάστηκαν ενδείξεις ιστολογικής καταστροφής του ήπατος και υπήρξαν ελαφρές ενδείξεις αναστρέψιμων βιοχημικών, ιστοχημικών και αλλαγών στη λεπτή δομή, μετά από στοματική δόση των 50 και 100 mg/kg σωμ.βαρ./μέρα για 3 εβδομάδες ή για διαιτητική χορήγηση των δόσεων ως 67,5 mg/kg σωμ.βαρ./μέρα για 2 χρόνια (Cohen, 1979).
Studies in limited numbers of baboons have found no evidence of histological liver damage and only slight evidence of reversible biochemical, histochemical or ultrastructural changes after oral dosing at 50 and 100 mg/kg bw/day for 3 weeks or dietary administration of doses up to 67.5 mg/kg bw/day for 2 years (Cohen, 1979).
Δεν είναι γνωστό αν υψηλότερες δόσεις από αυτές θα προκαλούσαν ηπατολογικές αλλαγές στο μπαμπουίνο.
It is not known whether doses higher than these would produce histopathological changes in the baboon.
Σημαντικές αυξήσεις στις ηωσινοφιλικές εστίες και ηπατοκυτταρικά αδενώματα εμφανίστηκαν στα 50 και 100 mg/kg σωμ.βαρ./μέρα αλλά όχι στα 200 mg/kg σωμ.βαρ./μέρα που δόθηκαν στα θηλυκά ποντίκια.
In a 2-year gavage study in B6C3F1 mice given 50,100 or 200 mg/kg bw/day, syncytial alteration and centrilobular hypertrophy were seen in the liver at 200 mg/kg bw/day in females and in males at 100 mg/kg bw/day and above; syncytial alteration alone was seen at 50 mg/kg bw/day in male mice (NTP, 1992a).
Στα αρσενικά, οι ηωσινοφιλικές εστίες αυξήθηκαν σε όλες τις δόσεις αλλά δεν παρατηρήθηκαν ηπατοκυτταρικά αδενώματα.
Significant increases in eosinophilic foci and hepatocellular adenomas were seen at 50 and 100 mg/kg bw/day but not at 200 mg/kg bw/day in female mice.
Σε αντίθεση με τους αρουραίους, δεν παρατηρήθηκε κεντρολοβώδης νέκρωση σε ποντίκια και των δύο φύλων.
In males, eosinophilic foci were increased at all doses but no hepatocellular adenomas were observed. In contrast to rats, no centrilobular necrosis was seen in mice of either sex.
Όμοιες αυξήσεις στα ηπατοκυτταρικά αδενώματα εμφανίστηκαν σε θηλυκά μετά από 2ετή έρευνα με καθετήρα σε ποντίκια B6C3F1 χρησιμοποιώντας 3,4 διυδροκουμαρίνη (που δεν σχηματίζει εποξείδιο και δεν προκαλεί ιστολογικές αλλαγές στο ήπαρ των ποντικών (ΝΤΡ, 1992b).
Similar increases in hepatocellular adenomas were seen in females in a 2-year gavage study in B6C3F1 mice using 3,4-dihydrocoumarin (which does not form an epoxide and causes no histopathological changes in rat liver) (NTP, 1992b).
Επίσης σε αντίθεση με τους ποντικούς, η κουμαρίνη δεν προκαλεί νέκρωση του ήπατος σε γερβίλους αν δοθεί μια και μόνη ενδοπεριτοναϊκή δόση των 125 mg/kg σωμ.βαρ.
Also in contrast to the rat, coumarin did not cause liver necrosis in gerbils given a single i.p. dose of 125 mg/kg bw (Fentem et al, 1992), nor was it found to be hepatotoxic or hepatocarcinogenic in hamsters given up to 0.5% in the diet (approximately 600 mg/kg bw) for 2 years (Ueno and Hirono, 1981).
(Fentem κ.ά., 1992), ούτε και βρέθηκε να είναι ηπατοτοξική ή ηπατοκαρκινογενετική σε χάμστερ όταν δόθηκε ως 0,5% στη διατροφή (περίπου 600 mg/kg σωμ.βαρ.) για 2 χρόνια (Ueno & Hirono,1981). Υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα είδη στο μεταβολισμό της κουμαρίνης και αυτές έχουν μελετηθεί συστηματικά για να φανεί αν θα μπορούσαν να δώσουν μια εξήγηση για τις διαφορές που παρατηρήθηκαν ανάμεσα στα είδη σχετικά με την υπατοτοξικότητα της κουμαρίνης.
There are major interspecies differences in coumarin metabolism and these have been intensively studied to see if they might provide the explanation for the observed species differences in coumarin hepatotoxicity.
Στους αρουραίους, ο σημαντικότερος ουρικός μεταβολίτης είναι το ο-υδροξυφαινυλακετικό οξύ από 3υδροξυκουμαρίνη, ενώ στους μπαμπουίνους και στον άνθρωπο ο σημαντικότερος ουρικός μεταβολίτης είναι η 7-υδροξυκουμαρίνη (Cohen, 1979).
In the rat, the major urinary metabolite is o-hydroxyphenylacetic acid from 3hydroxycoumarin, whereas in baboons and man the major urinary metabolite is 7hydroxycoumarin (Cohen, 1979).
Όπως στους αρουραίους, έτσι και στους σκύλους, στα χάμστερ και μερικές ποικιλίες ποντικιών, η ουρική αποβολή της 7- υδροξυκουμαρίνης είναι χαμηλή (Cohen, 1979).
As in the rat, urinary excretion of 7hydroxycoumarin is low in dogs, hamsters and some strains of mice (Cohen, 1979).
Μία νέα θεωρία του μηχανισμού της τοξικότητας της κουμαρίνης ήταν ότι θα εμφανιζόταν σε είδη τα οποία δεν σχηματίζουν 7-υδροξυκουμαρίνη.
One early theory of the mechanism of coumarin toxicity was that it would occur in species which did not form 7-hydroxycoumarin.
Παρόλα αυτά δεν εντοπίστηκε καθαρή δόση αντίδρασης, για τα αρσενικά, και αυτό μπορεί να οφείλεται στην υψηλή θνησιμότητα, εξαιτίας της νεφροπάθειας που παρατηρήθηκε στις δύο υψηλότερες δόσεις.
However, the lack of hepatic effects in the hamster (Ueno and Hirono, 1981) suggests this is not the key difference.
Όμοιες μικρές επιδράσεις στα νεφρά εμφανίστηκαν σε μία διετή έρευνα χορήγησης με καθετήρα της 3,4διυδροκουμαρίνη σε F344 αρουραίους (ΝΤΡ, 1992b).
In the rat, recent studies indicate the involvement of a cytochrome-P450 generated metabolite in the hepatotoxicity of coumarin, possibly the formation of a hypothetical 3,4-epoxide intermediate in the oxidation of coumarin to 3-hydroxycoumarin (Lake et al, 1989; Fentem et al, 1992a).
Δεν εμφανίστηκαν τέτοιες επιδράσεις σε έρευνες με αρουραίους στους οποίους η κουμαρίνη δόθηκε στη διατροφή (HRC, 1984).
Other recent evidence has suggested that the conjugation of a coumarin metabolite with glutathione provides a detoxification pathway in the rat (Huwer et al, 1991).
Σε B6C3F1 ποντίκια που δόθηκε κουμαρίνη 50, 100 ή 200 mg/kg σωμ.βαρ./μέρα με καθετήρα για 2 χρόνια (ΝΤΡ, 1992a), αδενώματα στα πνευμόνια και στα δύο φύλα και τα καρκινώματα στα θηλυκά ήταν αυξημένα στην ανώτατη δόση.
Whilst the epoxide hypothesis is plausible and there are several strands of evidence to support it, once again the lack of hepatotoxicity in the hamster is puzzling since, like the rat, hamster microsomes produce o-hydroxyphenyl-acetaldehyde and 3hydroxycoumarin, both of which can be derived from the 3,4-epoxide (Lake et al, 1992a). o-Hydroxyphenyl-acetaldehyde is the major microsomal metabolite at high coumarin concentrations in many species including man (Lake et al, 1992a; Fentem et al, 1992b).
Εκθέσεις της Επιστημονικής
7-Hydroxycoumarin excretion in man is variable and can be as low as 10% (Cholerton et al, 1992).
Επιτροπής για τα Τρόφιμα
Clinical trials in man suggest that hepatotoxicity from coumarin is rare (Cox et al, 1989; Marshall, 1992), but it does occur.
(Τριακοστή έκτη σειρά)
Reports of the Scientific Committee for Food (Thirty-sixth series)
Τέτοιες επιδράσεις δεν παρατηρήθηκαν στις διετείς διαιτητικές έρευνες σε CD-I ποντίκια που έλαβαν ως και 280 mg/kg σωμ.βαρ./μέρα (HRC, 1983).
Tumours have been observed at sites other than the liver. In a 2-year oral gavage study on F344 rats given 25, 50 or 100 mg/kg bw/day (NTP, 1992a), coumarin caused a dose-related increase in chronic nephropathy and a low incidence of renal adenomas (but not carcinomas) at 25 mg/kg bw/day (males) and 50 mg/kg bw/day (females).
Σε έρευνες μεταλλαξιογένεσης in vitro, η κουμαρίνη αποδείχτηκε αρνητική σε τρείς δοκιμές Ames (Cochen, 1979), αλλά θετική ή ελαφρώς θετική σε τρείς άλλες που έγιναν σε ένα στέλεχος της Salmonella typhimurium, TAIOO, στην παρουσία μεταβολικής ενεργοποίησης (ΝΤΡ, 1992a; Norman and Wood, 1981; Stoltz κ.ά., 1982).
In mutagenicity studies in vitro, coumarin has tested negative in three Ames studies (Cohen, 1979), but positive or weakly positive in three others in one strain of Salmonella typhimurium, TA100, in the presence of metabolic activation (NTP, 1992a; Norman and Wood, 1981; Stoltz et al, 1982).
Μία περαιτέρω έρευνα με χρήση δοκιμής του σημείου Ames ήταν ανεπαρκής για να αξιολογηθεί (Florin κ.ά., 1980).
A further study using the Ames spot test was inadequate for evaluation (Florin et al, 1980).
Η κουμαρίνη επιλεκτικά εμπόδισε την αποκατάσταση της αποκοπής σε κύτταρα WP2 του E. coli (Grigg,1972).
Coumarin selectively inhibited excision repair in E.coli WP2 cells (Grigg, 1972).
Αύξησε τη συχνότητα ανταλλαγής σε αδελφές χρωματίδες στα κύτταρα της ωοθήκης των Κινέζικων χάμστερ με την απουσία αλλά όχι και με την παρουσία μεταβολικής ενεργοποίησης και αύξησε τις χρωμοσωμικές ανωμαλίες (εκτροπές) στα παραπάνω κύτταρα με την παρουσία αλλά όχι με την απουσία μεταβολικής ενεργοποίησης (ΝΓΡ, 1992a).
It increased the frequency of sister chromatid exchanges in Chinese hamster ovary (CHO) cells in the absence but not in the presence of metabolic activation and increased chromosome aberrations in CHO cells in the presence but not in the absence of metabolic activation (NTP, 1992a).
In vivo έρευνες για μεταλλάξεις, που περιλαμβάνουν μία θανατηφόρα δοκιμή σε συνδεδεμένο με το φύλο υποτελές γονίδιο στη Drosophila (ΝΤΡ, 1992a) και μικροπυρηνικά δοκιμές στο αίμα (ΝΤΡ, 1992a) και στο μυελό των οστών (Morris and Ward, 1992; Stemer and Korn, 1981) σε ποντίκια, αν και είναι αρνητικές, είναι μικρής αξίας.
Mutagenicity studies in vivo, comprising a sex linked recessive lethal assay in Drosophila (NTP, 1992a) and micronucleus tests in blood (NTP, 1992a) and bone marrow (Morris and Ward, 1992; Sterner and Korn, 1981) in mice, while negative, are of poor quality.
Μπορεί να βγεί το συμπέρασμα ότι η κουμαρίνη είναι καρκινογόνος ουσία στους αρουραίους μέσω της στοματικής οδού και πιθανώς στα ποντίκια.
It may be concluded that coumarin is a carcinogen in rats via the oral route and possibly in mice.
Στους αρουραίους, παρατηρήθηκαν αδενώματα και καρκινώματα στους πνεύμονες και τον χοληδόχο αγωγό και αδενώματα στα νεφρά.
In rats, adenomas and carcinomas of the liver and bile duct and adenomas of the kidney have been observed.
Στα ποντίκια, παρατηρήθηκαν αδενώματα και καρκινώματα στους πνεύμονες και αδενώματα στο ήπαρ.
In mice, adenomas and carcinomas of the lung and liver adenomas have been observed.
Για να είναι σύμφωνη με τις συστάσεις μας (βλ. παρακάτω) η Επιτροπή έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην εμφάνιση τοξικότητας στο ήπαρ, που περιλαμβάνει χολαγγειοκαρκινώματα και ηπατοκυτταρικά καρκινώματα, που επιβεβαιώθηκε σε δύο μακροχρόνιες έρευνες στις οποίες η κουμαρίνη χορηγήθηκε μέσω της διαιτητικής οδού.
In reaching our recommendations (see below) the Committee gave particular weight to the occurrence of liver toxicity, including cholangiocarcinomas and hepatocellular carcinomas, confirmed in two chronic rat studies in which coumarin was administered by the dietary route.
Τα αποτελέσματα των ΝΤΡ ερευνών με καθετήρα είναι πιο δύσκολο να ερμηνευθούν: στους αρουραίους εμφανίστηκε μόνο γενική ηπατική τοξικότητα, όχι με εμφάνιση όγκων, μαζί με αδενώματα και νεφροπάθεια που είναι συνηθισμένα σε ηλικιωμένους αρουραίους, στα ποντίκια εμφανίστηκαν σημαντικές, συνδεόμενες με τη δόση, αυξήσεις όγκων των πνευμόνων και στα δύο φύλα, ενώ σημαντικές αυξήσεις σε όγκους του ήπατος παρατηρήθηκαν στη μικρή και μεσαία δόση στα θηλυκά.
The results of the NTP gavage studies are more difficult to interpret: in rats only general liver toxicity, not tumours were seen, together with kidney adenomas, as well as nephropathy which is common in ageing rats; in the mouse significant dose-related increases were seen in lung tumours in both sexes, but significant increases in liver tumours were only seen in the low and mid-dose females.
Οι όγκοι του ήπατος και των πνευμόνων δημιουργούνται αυτόματα στην ποικιλία των ποντικών που χρησιμοποιήθηκαν.
Both liver and lung tumours are common spontaneous occurrences in the strain of mouse used.
Παρόλο που τα αποτελέσματα από τις έρευνες με καθετήρα δεν συμφωνούν με αυτά από τις διαιτητικές έρευνες, δεν ελαττώνεται το ενδιαφέρον μας για την τοξικότητα της κουμαρίνης.
Whilst not consistent with the dietary studies, the results from the gavage studies did not lessen our concern about the toxicity of coumarin.
Ένα σημαντικό θέμα για τον υπολογισμό του κινδύνου της κουμαρίνης για τον άνθρωπο είναι το να αποφασιστεί αν είναι ή όχι γενοτοξική.
A key issue in assessing the risk of coumarin to man is deciding whether or not coumarin is genotoxic.
Ιδιαίτερα ισχυρή επιβεβαίωση χρειάζεται για το ότι η κουμαρίνη δεν είναι γενοτοξική m vivo όταν, επιπλέον με τις θετικές έρευνες in vitro, ένα εποξείδιο προέκυψε ως μεταβολικό ενδιάμεσο προϊόν.
Particularly strong reassurance is needed that coumarin is not genotoxic in vivo when, in addition to positive in vitro studies, an epoxide has been postulated as a metabolic intermediate.
Η ανάγκη για μεταβολική ενεργοποίηση, για θετική αντίδραση στη Salmonella typhymurium TAIOO και σε μία έρευνα χρωμοσωμικών ανωμαλιών στα κύτταρα CHO συμφωνεί με την ιδέα ότι η ενεργοποίηση προς ένα εποξείδιο μπορεί να χρειάζεται.
The requirement for metabolic activation for a positive response in Salmonella typhimurium TA100 and in a study of chromosomal aberrations in CHO cells is consistent with the idea that activation to an epoxide may be required.
Παρόλα αυτά, η μεταβολική ενεργοποίηση δεν φάνηκε να χρειάζεται για την επαγωγή ανταλλαγής αδελφών χρωματίδων (SCEs) σε κύτταρα CHO in vitro (ΝΤΡ, 1992a) αλλά η θετική αντίδραση χωρίς S9 ήταν ασθενής και όχι συνδεδεμένη με τη δόση.
However, metabolic activation did not appear to be required for the induction of SCEs in CHO cells in vitro (NTP, 1992a) but the positive response without S9 was weak and was not dose-related.
Οι διαθέσιμες έρευνες μεταλλαξιογένεσης in vivo αν και αρνητικές, δεν έχουν αρκετά υψηλές προδιαγραφές ώστε να δώσουν ικανοποιητική επιβεβαίωση ότι η κουμαρίνη δεν είναι ενεργή in vivo.
The available in vivo mutagenicity studies, while negative, are not of a high enough standard to provide sufficient reassurance that coumarin is not active in vivo.
Επιστημονικής
Reports of the Scientific Committee for Food (Thirty-sixth series)
Λαμβάνοντας υπόψη την εμφάνιση της κουμαρίνης σε υλικά που είναι πηγές φυσικών αρωμάτων, την καρκινογενετική της δραστηριότητα και το γεγονός ότι ο γενοτοξικός μηχανισμός δεν μπορεί να αποκλειστεί για την ώρα, η Επιτροπή προτείνει ότι:
Taking into account the natural occurrence of coumarin in natural flavouring source materials, the carcinogenic activity of coumarin and the fact that a genotoxic mechanism cannot be excluded at this point in time, the Committee recommends that:
(α) το γενικό όριο στα τρόφιμα και ποτά για την κουμαρίνη το οποίο ισχύει όταν έχουν προστεθεί υλικά που είναι πηγές φυσικών αρωμάτων και περιέχουν κουμαρίνη, πρέπει να μειωθεί στο όριο ανίχνευσης της κουμαρίνης που μπορεί να φτάσει κανείς σήμερα και είναι 0,5 mg/kg
(i) the general limit in food and beverages for coumarin, which applies when it is present because natural flavouring source materials containing coumarin have been added, should be reduced to the currently achievable limit of detection for coumarin of 0.5 mg/kg;
(β) πρέπει να γίνουν ενέργειες ώστε να μειωθούν τα υψηλότερα όρια τα οποία επιτρέπονται σήμερα σε μερικά παραδοσιακά προϊόντα.
(ii) action should be taken to reduce the higher levels which are currently permitted in certain traditional products.
Η επιτροπή θεώρησε ότι περαιτέρω έρευνα για την κουμαρίνη θα ήταν επιθυμητή, ιδιαίτερα αν λαμβάνονταν υπόψη κάποιες προτάσεις για άνοδο του γενικού ορίου σε σχέση με αυτό που τώρα συνιστάται (το κατώτερο δυνατό ανιχνεύσιμο όριο).
The Committee considered that further research on coumarin would be desirable, particularly if any proposals to raise the general limit from that now recommended (the lowest achievable limit of detection) were to be considered.
Από αυτή την άποψη, περαιτέρω πληροφορίες μεταλλαξιογένεσης θα ήταν ιδιαίτερα βοηθητικές.
In this regard, further mutagenicity information could be particularly helpful.
Η Επιτροπή γνωρίζει καλά τις νέες έρευνες μεταλλαξιογένεσης in vitro που γίνονται τώρα τελευταία, υπό την αιγίδα του Ερευνητικού Ινστιτούτου για Αρωματικές Ύλες, στις ΗΠΑ, επάνω στην 7-υδροξυκουμαρίνη και το ορθο-υδροξυφαινιλο-οξικό οξύ, που είναι οι σημαντικότεροι μεταβολίτες στον άνθρωπο και τους αρουραίους αντίστοιχα.
The Committee understands that new in vitro mutagenicity studies have been carried out recently, under the auspices of the Research Institute for Fragrance Materials, USA, on 7hydroxycoumarin and ortho-hydroxyphenylacetic acid, which are the major metabolites in man and rat respectively.
Οι τελικές ανακοινώσεις από αυτές τις έρευνες αναμένονται.
Final reports on these studies are pending.
Η Επιτροπή ελπίζει να δει ολοκληρωμένες αυτές τις ανακοινώσεις, αλλά θα πρέπει να τονιστεί ότι αυτές οι μελέτες είναι μόνο για μεταβολίτες τελικού σταδίου και έτσι δεν στρέφουν το ενδιαφέρον τους στον πιθανό σχηματισμό ενός ενεργού εποξειδίου ως ενδιάμεσου προϊόντος.
The Committee wishes to see these reports, but it should be stressed that these studies are on the end-stage metabolites only and thus they do not address the concern about the possible formation of an active epoxide intermediate.
Για να στραφεί προς αυτή την κατεύθυνση η έρευνα, σε πρώτη φάση, προτείνεται να γίνει μία μικροκυτταρική δοκιμή μυελού in vivo σε ποντίκια και μία UDS έρευνα in vivo στο ήπαρ αρουραίων τα οποία θα ήταν βοηθητικά.
To address this concern, in the first instance, an in vivo bone marrow micronucleus test in mice and an in vivo liver UDS study in rats would be helpful.
Περαιτέρω έρευνα για τα πιο δύσκολα θέματα θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει αλλά η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι η επίλυση τους είναι λιγότερο σίγουρη και μπορεί να απαιτεί εκτεταμένη εργασία.
Further research to address the more difficult issues could also be helpful but the Committee recognises that the resolution of these questions is less certain and could involve extensive work.
Αυτά τα δύσκολα ζητήματα περιλαμβάνουν, το αν το 3,4- εποξείδιο είναι πράγματι υπεύθυνο για την τοξικότητα της κουμαρίνης, την έκταση στην οποία παράγεται σε άλλα είδη στα οποία περιλαμβάνεται και ο άνθρωπος, το αν μπορεί να βρεθεί ένα καλό μοντέλο ζώου σε σχέση με τον άνθρωπο από μεταβολική άποψη, τι αναλογία του ανθρώπινου πληθυσμού έχει χαμηλή δραστηριότητα της 7υδροξυκουμαρίνης και πώς η κουμαρίνη μεταβολίζεται σε αυτούς τους ανθρώπους.
These issues include whether the 3,4-epoxide is indeed responsible for the toxicity of coumarin, the extent to which it is produced in other species including man, whether a good animal model for man can be found from the metabolic viewpoint, what proportion of the human population has low 7hydroxylase activity and how coumarin is metabolised in these people.
Τέλος, δεν είναι δυνατός κανένας καθαρός υπολογισμός του πιθανού κινδύνου για τον άνθρωπο χωρίς πρωτύτερα να υπάρχουν ποσοτικές πληροφορίες για τα επίπεδα της κουμαρίνης σε διάφορα υλικά που είναι φυσικές πηγές αρωματικών ουσιών και στα τρόφιμα, ώστε να είναι δυνατή τουλάχιστο μια πρόχειρη εκτίμηση της πρόσληψης κουμαρίνης στον άνθρωπο.
Finally, no clear assessment of the likely risk to man will be possible without quantitative information on the levels of coumarin in various natural flavouring source materials and foodstuffs to allow at least a rough estimate of coumarin intake in man.
ΚΟΥΜΑΡΙΝΗ
Grigg G W (1972) J. Gen. Microbiol. ZO: 221-230.
ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΠΑ ΤΟ ΔΙ-2-Α1ΘΥΛΟΕΞΥΛΟ-ΦΘΑΛΙΚΟ
OPINION ON DI-2-ETHYLHEXYLPHTHALATE
Να αξιολογηθούν οι κίνδυνοι για την ανθρώπινη υγεία που προέρχονται από την μεταφορά στην τροφή του δι-2-αιθυλοεξυλοφθαλικού (DEHP) που βρίσκεται σε ορισμένα πλαστικά υλικά και σε είδη που προορίζονται για να έλθουν σε επαφή με τρόφιμα.
To evaluate the hazards to human health arising from the migration into food of di-2-ethylhexylphthalate (DEHP) present in certain plastic materials and articles intended to come into contact with foodstuffs.
Αυτή η ουσία αρχικά αξιολογήθηκε από την Επιτροπή (6η Έκθεση, 1978) ως μέρος της ανασκόπησης του θετικού καταλόγου των ουσιών για έγκριση στην κατασκευή αναγεννημένων φύλλων κυτταρίνης που πρόκειται να έρθουν σε επαφή με τα τρόφιμα.
This substance was first evaluated by the Committee (6th Report, 1978) as part of the review of the positive list of substances to be authorised in the manufacture of regenerated cellulose films intended to come into contact with foodstuffs.
Αυτή η αξιολόγηση μελετήθηκε ξανά από την Επιτροπή (14η Έκθεση, 1982) υπό το φως ενός σημαντικού αριθμού επιπλέον εργασιών και από όλα τα πρακτικά της διάσκεψης του Εθνικού Τοξικολογικού Προγράμματος των Ηνωμένων Πολιτειών για τα φθαλικά άλατα που οργανώθηκε τον Ιούνιο του 1981 (1).
This evaluation was reviewed again by the Committee (14th Report, 1982) in the light of a considerable number of further studies and of the entire proceedings of the United States' National Toxicology Program (NTP) Conference on phthalates held in June 1981 (1).
Τότε τα συμπεράσματα της Επιτροπής ήταν ότι το (DEHP) είχε προκαλέσει καλοήθεις και κακοήθεις όγκους στο ήπαρ σε ποντικούς και σε αρουραίους στις υψηλές δόσεις που χρησιμοποιήθηκαν στις έρευνες του εθνικού προγράμματος τοξικολογίας.
The Committee's conclusion at that time stated that DEHP had produced benign and malignant tumours of the liver in the mouse and the rat at the high doses used in the NCI/NTP studies.
Παρόλο που οι in vitro δοκιμές μεταλλαξιογένεσης έδωσαν αντιφατικά αποτελέσματα η κυρίαρχη θανατηφόρα έρευνα (ενδοπεριτοναϊκή), μία in vivo δοκιμασία, έδειξε μία πιθανή γενοτοξική, αλλά όχι εξαρτώμενη από τη δόση, επίδραση.
Although the in vitro mutagenicity tests gave conflicting results, the dominant lethal study (i.p.), an in vivo assay, indicated a possible genotoxic, though not dose-dependent, effect.
Υψηλές δόσεις από το στόμα σε ποντικούς είχαν επίσης εμβρυοτοξικές και τερατογόνες επιδράσεις.
High oral doses in mice had also produced embryotoxic and teratogenic effects.
Έχοντας υπόψη αυτές τις διαπιστώσεις που περιλαμβάνουν τις έρευνες επάνω στο μηχανισμό και τον ομοιοπολικό δεσμό για το DEHP, η Επιτροπή εξαίρεσε το DEHP από την ομάδα TDI για τα φθαλικά άλατα που είχε δημιουργηθεί παλαιότερα.
In view of these findings including the studies on mechanism and covalent binding for DEHP, the Committee excluded DEHP from the previously established group TDI for phthalates.
Ανασκόπηση συμπληρωματικών δεδομένων
Review of additional data
Ένας μεγάλος αριθμός συμπληρωματικών ερευνών είναι τώρα στη διάθεση της Επιτροπής.
A large number of additional investigations have now been provided for the Committee.
Αυτές βεβαιώνουν ότι το DEHP υδρολύεται στο μονοεστέρα του και σε 2-αιθυλεξανόλη, κυρίως στον εντερικό σωλήνα και στη συνέχεια απορροφάται μερικώς.
They confirm that DEHP is hydrolysed to its monoester and 2-ethylhexanol predominantly in the intestinal tract and is subsequently partially absorbed.
Υπάρχει σημαντική διαφορά στην εσωτερική απορρόφηση μεταξύ των ειδών.
A considerable species difference exists in the degree of intestinal absorption.
Περαιτέρω βιολογική τροποποίηση συμβαίνει κυρίως στο ήπαρ και παρουσιάζει πάλι σημαντική διαφορά μεταξύ των ειδών.
Further biotransformation occurs mainly in the liver showing again considerable species differences.
Γενικά, τα τρωκτικά οξειδώνουν το DEHP σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι το οξειδώνουν τα πρωτεύοντα.
In general, rodent species oxidise DEHP further than primates.
Τα περισσότερα είδη εκτός από τους αρουραίους αποβάλλουν τους μεταβολίτες ως γλυκουρονίτες στα ούρα.
Most species except the rat excrete the metabolites as glucuronides in the urine.
Η μεγαλύτερη ποσότητα της ουσίας αποβάλλεται με τα ούρα και τα περιττώματα μέσα σε 24 ώρες, χωρίς να παρατηρηθεί καμία συσσώρευση στους ιστούς (2, 3).
The bulk of the compound is excreted in the urine and faeces within 24 hours, no tissue accumulation being observed (2,3).
Η οξεία τοξικότητα του DEHP είναι χαμηλή, με κυριότερα όργανα στόχους, το ήπαρ και τους όρχεις (4).
The acute toxicity of DEHP is low, major target organs being the liver and the testes (4).
Η πιο έντονη μεταβολή είναι υπεροξεισωμικός πολλαπλασιασμός στο ήπαρ, η εμφάνιση της οποίας δείχνει πάλι ότι υπάρχουν εμφανείς διαφορές μεταξύ των ειδών.
The most striking change is peroxisomal proliferation in the liver, the occurrence of which again shows marked species differences.