natgillin/translations-raw huggingface dataset:
48/71, Επιτροπή/Ιταλία, Συλλογή 1972, σ. 535 επ.· σύσταση της 28.3.1980, υποθ. αριθ.
The Member States can only transfer sovereignty over major areas of policy to central institutions if they agree to abide by common rules.
102/79, Επιτροπή/Βέλγιο, Συλλογή 1980, σ. 1487. Οι αποφάσεις αυτές αναφέρονται από τον Mangas Martin, Α.: «La Constitución y la ley ante el derecho comunitario», Rev. inst, eur., 1991, σ.
1 Case 167/73 Commission ν France [1974] 359; Case 48/71 Commission ν Italy [1972] 535; Cases 24/80 and 99/80R Commission ν France [1980] ECR 1333; Case 102/79
587 επ., ιδίως σ.
587, especially notes 41 and 42 to p. 621.
Βλέπε επίσης τις αποφάσεις που αναφέραμε στο κείμενο.
See also the cases cited in the body of the text.
9 και 58-65, San Michele, Συλλογή σσ.
Joined Cases 9 and 58/65 San Michele [1967] ECR 27, at p. 30.
Το Δικαστήριο αγγίζει μια θεμελιώδη πραγματικότητα της διαδικα­σίας ενοποίησης.
Relationship to national law are subject to criteria and procedures that vary from one Member State to another because of differing constitutional requirements.
Το Δικαστήριο επανέλαβε πολλές φορές τις αρχές αυτές.
The Court confirmed these principles in other judgments.
Στην απόφαση Internationale Handelsgesellschaft επανέλαβε, λέξη προς λέξη, μια περικοπή από το σκεπτικό της απόφασης Costa/ENEL που αναφέραμε και πρόσθεσε:
In Internationale Handelsgesellschaft it repeated word for word the statement in Costa ν ENEL that Community law could not be overridden by domestic law, of whatever kind, and added:
«συνεπώς, η επίκληση προσβολής είτε των θεμελιωδών δικαι­ωμάτων, όπως διατυπώνονται από το σύνταγμα ενός κράτους μέλους, είτε των αρχών μιας συνταγματικής διαρθρώσεως δεν δύναται να επηρεάσει την ισχύ νομοθετικής πράξεως της Κοι­νότητας ή το αποτέλεσμα της στην επικράτεια του κράτους αυτού»(ι).
'The validity of a Community measure or its effect within a Member State cannot be affected by allegations that it runs counter to either fundamental rights as formulated by the constitution of that State or the principles of a national constitutional structure.' '
Στην απόφαση Leonesio που αναφέραμε, το Δικαστήριο απορρί­πτει τον ισχυρισμό κράτους που ήθελε να εξαρτήσει την κατα­βολή πριμοδότησης για τη σφαγή αγελάδων, που προβλεπόταν από κανονισμούς, από τη θέσπιση διατάξεων στον προϋπολογι­σμό, ενώ όλοι οι όροι είχαν πληρωθεί από το δικαιούχο(2).
In Leonesio the Court dismissed the Italian Government's conten­tion that the payment of subsidies for cull cows required under Community regulations was still subject to the passage of enabling budget legislation even though the applicant fulfilled all the condi­tions laid down in the regulations.2
Λίγο αργότερα, και με την ευκαιρία τη φορά αυτή μιας αμοιβής για την εκρίζωση οπωροφόρων δένδρων, διευκρίνισε προς το ίδιο κράτος ότι «ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να προβάλει ενστάσεις βασιζόμενες σε διατάξεις ή πρακτικές της εσωτερικής του τάξεως για να δικαιολογήσει τη μη τήρηση των υποχρε­ώσεων και προθεσμιών που προκύπτουν από κοινοτικούς κανο­νισμούς· οφείλει πράγματι, σύμφωνα με τις γενικές υποχρεώσεις που επιβάλλει στα κράτη μέλη το άρθρο 5 της Συνθήκης, να δεχθεί στην εσωτερική του τάξη τις συνέπειες της συμμετοχής του στην Κοινότητα, και να προσαρμόσει, αν χρειασθεί, τις διαδικασίες του σχετικά με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού έτσι ώστε να μην αποτελούν εμπόδιο στην εμπρόθεσμη εκτέλεση των υποχρεώσεων του εκ της Συνθήκης»(3).
A little later on the Court handed down a similar ruling to Italy on the payment of subsidies for cutting down fruit trees: 'A Member State cannot plead the provisions or practices of its internal order in order to justify failure to observe obligations and time-limits arising from Community regulations. It falls to a Member State in accor­dance with the general obligations imposed on Member States by Article 5 of the Treaty, to recognize the consequences, in its internal order, of its adherence to the Community and, if necessary, to adapt its procedures for budgetary provision in such a way that they do not form an obstacle to the implementation, within the prescribed time-limits, of its obligations within the framework of the Treaty.'3
(') Απόφαση της 17.12.1970, παραπ., Συλλογή 1970, σ.
The principles established by the Court on the supremacy of Com­munity law have had an increasingly strong influence on the deci­sions of national courts.
1135, αιτιολογία αριθ. 3.
We will look in turn at the issue of the relationship between Member States' constitutions and Community law and at the supremacy of Community law even over later national statutes.
(2) Συλλογή 1972, σ. 297. (!)
1 Case 11/70 [1970] ECR 1125, at p.
Απόφαση της 8.2.1973, υποθ. αριθ.
2 Case 93/71 [1972] ECR 287, at pp. 295-296.
30/72, Επιτροπή/Ιταλία, Συλλογή 1973, σ.
3 Case 30/72 Commission ν Italy [1973] ECR 161, at p.
1972, αιτιολογία αριθ. 11.
172 (paragraph 11).
α) Σύνταγμα και κοινοτικό δίκαιο
(a) Constitutions and Community law
Ένδεκα από τα δώδεκα κράτη μέλη έχουν γραπτό Σύνταγμα(').
Eleven of the 12 Member States have a written constitution. '
Όλα τα Συντάγματα αυτά περιέχουν τώρα διατάξεις που επιτρέπουν ανάθεση αρμοδιοτήτων στις Κοινότητες.
All these constitutions now make provision for transfers of sovereignty to the Community.
Μερικές από τις διατάξεις αυτές προϋπήρχαν του κοινοτικού φαινομένου.
Some of the provisions on transfers of sovereignty existed before the Community was created; others were inserted, sometimes after a long delay, to regularize the country's membership of the Community. nity.
Μετά την αναθεώρηση του 1953, που συμπληρώθηκε το 1956, το ολλανδικό Σύνταγμα περιλαμβάνει το άρθρο 67 —άρ­θρο 92, μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 1983—, που επι­τρέπει τη μεταβίβαση σε διεθνείς οργανισμούς «νομοθετικών, διοικητικών και δικαστικών αρμοδιοτήτων», με διεθνή συμ­φωνία ή δυνάμει αυτής.
Following revision in 1953 and amendment in 1956, the Dutch Constitution contains a clause (originally Article 67, and since the 1983 revision Article 92) authorizing the transfer to inter national organizations of 'legislative, administrative and judicial competence' through or under an international agreement.
Αν η συμφωνία που υποβάλλεται για έγκριση κρίνεται ασυμβίβαστη προς τις διατάξεις του Συντάγμα­τος κι αν το απαιτεί η ανάπτυξη της διεθνούς έννομης τάξης, η συμφωνία πρέπει να εγκριθεί με πλειοψηφία των δύο τρίτων και στις δύο βουλές, σύμφωνα με το άρθρο 63.
If an agreement which the government wishes to make is judged to be incompatible with the Constitution but the development of inter national law requires that the agreement be made, the agreement must be approved by a two-thirds majority of both Houses of Parliament under Article 63 (now replaced by the third paragraph of Article 91).
Το 1956 προστέθηκε στο Σύνταγμα του Λουξεμβούργου το άρθρο 49α σύμφωνα με τους όρους του οποίου «η άσκηση αρμο­διοτήτων που, κατά το Σύνταγμα, έχουν ανατεθεί στη νομοθε­τική, την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία, μπορεί να μετα­βιβάζεται προσωρινά διά συνθήκης σε όργανα του διεθνούς δι­καίου».
In 1956 a new Article 49a was added to the Luxembourg Constitution under which 'the exercise of powers reserved by the Constitution to the legislative, executive or judicial authorities may be temporarily devolved by treaty to institutions governed by inter national law'.
Υπάρχουν αναλυτικότερη έκθεση και περισσότερες αναφορές στον Mégret, J. και άλλες στο Le droit de la Communauté économique européenne, τόμ.
Such treaties must be ratified in legislation passed under the voting procedure prescribed for a revision of the Constitu tion, i.e. with three quarters of the members of the Chamber present and by a two-thirds majority of votes cast.
10, το Δικαστήριο, οι πράξεις των οργάνων, τεύχος 1, σσ. 535 έως 549.
This procedure was followed for the ratification of the EEC and Euratom Treaties.
Πρέπει να αναφερθεί ότι το Κοινοβούλιο ψήφισε το νόμο συναί­νεσης για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ στις 2 Ιουλίου 1992, χωρίς να προβεί στη συνταγματική αναθεώρηση, που θεώρησε ανα­γκαία η γνωμοδότηση του Συμβουλίου Επικρατείας της 26ης Μαΐου 1992 όσον αφορά την ψηφοφορία και την εκλογή των υπηκόων της Κοινότητας στις δημοτικές εκλογές(').
Incidentally, the Chamber of Deputies passed the legislation accept ing the Maastricht Treaty on 2 July 1992 without, however, making the constitutional amendments which the Conseil d'État had held (on 26 May that year) to be necessary to allow Community nationals to vote and stand for election to municipal councils.2
Μόλις το 1970 περιλήφθηκε στο βελγικό Σύνταγμα το άρ­θρο 25α.
It was not until 1970 that the Belgian Constitution was amended with the insertion of a new Article 25a reading: 'The
Η διάταξη αυτή έχει ως εξής: «Η άσκηση συγκεκριμέ­νων εξουσιών μπορεί να απονεμηθεί με συνθήκη ή νόμο σε όργα­να του δημοσίου διεθνούς δικαίου».
Relationship to national law exercise of particular powers may be assigned by a treaty or a law to institutions governed by international public law.'
Η διάλυση των Βουλών, πριν από την ολοκλήρωση της αναθεώρησης του Συντάγματος, είχε ως συνέπεια ότι το άρθρο 68, που αφορά τη σύναψη των Συνθη­κών, δεν τροποποιήθηκε και έτσι δεν προβλέφθηκε καμία ειδική πλειοψηφία για τη θέση σε εφαρμογή του άρθρου 25α.
Owing to the dissolution of Parliament before the revision of the Constitution was completed, Article 68 on the approval of treaties was not amended, so that no special majority rules are prescribed for apply ing Article 25a.
Παρά τη γνωμοδότηση του Συμβουλίου Επικρατείας στις 6 Μαΐου 1922, που κατέληγε στην ανάγκη αναθεώρησης του άρ­θρου 4, δεύτερο εδάφιο, του βελγικού Συντάγματος, το οποίο επιφυλάσσει το δικαίωμα ψήφου μόνο στους υπηκόους του, πριν από την επικύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι η αναθεώρηση θα γινόταν με την ευκαιρία της θέσης σε εφαρμογή των διατάξεων της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, σχετικά με την ψήφο και την εκλογή των υπηκόων της Κοινότητας στις δημοτικές εκλογές.
Contrary to the opinion given by the Conseil d'État/Raad van State on 6 May 1992 that the second paragraph of Article 4 of the Belgian Constitution (reserving voting rights for nationals) would need to be amended before the Maastricht Treaty could be ratified, the govern ment decided that the amendment would be made when the Treaty on European Union provisions on the right of Community nationals to vote and stand for election to municipal councils were implement ed.
Χωρίς να είναι αναγκαίο να κάνουμε εδώ σε βάθος ερμηνεία των συνταγματικών κειμένων μπορούμε να επισημάνουμε τη θεμε­λιώδη ομοιότητα τους.
Even without a detailed exegesis of the texts, it is clear that the constitutional provisions of the above three countries are similar.
Στα τρία κράτη που αναφέραμε, τα δικαστήρια δεν είναι αρμόδια να ελέγχουν τη συνταγματικότητα των διεθνών συμφωνιών.
Also, in all three countries courts have no jurisdiction to rule on the constitutionality of international agreements.
Η κατάσταση ως προς το σημείο αυτό είναι διαφορετική στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Δανία και την Ιρλανδία, καθώς και στα κράτη που προσχώρησαν στην Κοινότητα το 1981 και το 1986.
The situation is differ ent in this regard in Italy, Germany, Denmark and Ireland as well as in the countries which joined the Community in 1981 and 1986.
Το ιταλικό Σύνταγμα του 1948 περιλαμβάνει το άρθρο 11 που είναι διατυπωμένο ως διακήρυξη αρχής: «Η Ιταλία απο­κρούει τον πόλεμο ως μέσο προσβολής της ελευθερίας των άλλων λαών και ως μέσο λύσεως των διεθνών διαφορών συναι­νεί, υπό όρους ισοτιμίας με τα άλλα κράτη, στους αναγκαίους περιορισμούς της κυριαρχίας της υπέρ μιας τάξεως που διασφα­λίζει την ειρήνη και τη δικαιοσύνη, μεταξύ των εθνών βοηθεί και ευνοεί τους διεθνείς οργανισμούς που έχουν αυτό το σκοπό».
Article 11 of the 1948 Italian Constitution is drafted as a declaration of principle: 'Italy repudiates war as an instrument of attack on the freedom of other peoples or as a means of resolving international conflicts. It may, on terms of parity with other States, agree to limitations of its sovereignty necessary for an order ensuring peace and justice between nations; it shall assist and foster international organizations with that aim.'
(') Βλέπε το νόμο της 27.7.1992, Mémorial, Α, αριθ. 57, 6.8.1992.
In a 1964 ruling, the Constitutional Court held that Article 11 of the Constitution provided the authority for Italy to become a member of the Community, but the Court did not see the law ratifying the Treaties as having special status setting it apart from other legislation. '
Η υπεροχή
[1964] Foro it., I, 466.
Η απόφαση της 16-27ης Δεκεμβρίου 1965 επιβεβαίωσε την αντί­ληψη για το άρθρο 11 ως ενδοτικό κανόνα.
173 conformity of provisions of Community regulations with the Italian Constitution and stressed the importance of actions by States, institutions and individuals before the Court of Justice.
Το συνταγματικό δικαστήριο πρόβαλε τη φύση της έννομης τάξης της Κοινότητας (στη συγκεκριμένη περίπτωση της ΕΚΑΧ) ως άλλης ξένης τάξης, διαφορετικής από την ιταλική έννομη τάξη.
Nevertheless, the view the Constitutional Court took of the Community legal order remained the narrow one that it was simply a manifestation of international cooperation. '
Στην εξέλιξη της νομολογίας η απόφαση της 18-27ης Δεκεμβρίου 1973 έχει ιδιαίτερη σημασία.
In the development of the approach of the Italian Constitutional Court to the Community, the Frontini judgment of December 1973, in which the Court considered the Community in relation to Article 11, is of considerable importance.
Το συνταγματικό δικαστήριο προ­βαίνει εκεί σε ανάλυση του κοινοτικού φαινομένου σε σχέση με το άρθρο 11.
The Court saw the Community as a new inter-State organization of a supranational kind, which was permanent and endowed with legal personality and the capacity of international representation.
Ορίζει την Κοινότητα ως νέο διακρατικό οργανι­σμό, υπερεθνικού τύπου, διαρκούς χαρακτήρα, προικισμένο με νομική προσωπικότητα και με ικανότητα διεθνούς εκπρο­σώπησης.
The Community and national legal orders were described as 'legal systems that are autonomous and distinct, albeit coordinated in accordance with the division of powers established and guaranteed by the Treaty'.
Το άμεσο αποτέλεσμα του κανονισμού ορίζεται με πλήρη συμφωνία προς τη νομολογία του Δικαστηρίου.
The judicial safe guards in the Community were judged adequate and the Court dismissed the possibility of a preliminary ruling reference to determine whether regulations were in conformity with the Italian Con stitution.
Οι κοινοτικές δικαστικές εγγυήσεις κρίνονται ικα­νοποιητικές και το δικαστήριο απορρίπτει τη δυνατότητα προδι­καστικής προσφυγής για την εκτίμηση της συμφωνίας των κα­νονισμών προς το ιταλικό Σύνταγμα.
At a pinch, the Court foresaw a possibility of its intervening if the Treaty were to be given a 'manifestly unreasonable' interpretation contrary to fundamental rights and the principles of the Italian Constitution.
Πάντως, το δικαστήριο επιφυλάσσει στο ίδιο τη δυνατότητα να παρέμβει στην πε­ρίπτωση κατά την οποία θα δινόταν στη Συνθήκη «αποκρουστέα» ερμηνεία, αντίθετη προς τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις αρχές της ιταλικής συνταγματικής τάξης.
In that case the challenge would no doubt be mounted via an appeal against the statute ratifying the Treaty. However, the jurisdiction to review the constitutionality of a Community measure was seen as a residual power that was unlikely ever to be used.
Αυτός ο έλεγ­χος θα διασφαλιζόταν ίσως μέσω προσφυγής κατά του νόμου που επικύρωσε τη Συνθήκη.
In its 1984 judgment in Granitoi,2which will be discussed in paragraph 130 below, the Constitutional Court confirmed its view that the national and Community legal systems were autonomous and expressly referred to the reservation of jurisdiction to test the constitutionality of Community measures.
Πρόκειται για απλή δυνατότητα συμπληρωματικού ελέγχου που φαίνεται να θωρείται και από το ίδιο το δικαστήριο ως θεωρητικό ενδεχόμενο.
However, the 1973 judgment dispelled doubts about the conformity of the Community legal order with the Italian Constitution, so that the fears the Court of Justice had mentioned in the San Michele decision appeared to have been finally laid to rest.3
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο
Relationship to national law
Είναι σημαντικό πάντως να μετριασθεί λίγο η αισιοδοξία που νομίμως προκάλεσε στους περισσότερους από τους σχολιαστές η θεωρία της απόφασης 1973 (Frontini), και επιβεβαιώθηκε στην απόφαση Granita!.
It is still, however, necessary to qualify the optimism that the 1973 {Frontini) judgment, confirmed by the Granita! decision, under standably aroused among commentators.
Το συνταγματικό δικαστήριο επέμεινε να διευ­κρινίσει την αντίληψη του για τις σχέσεις μεταξύ κοινοτικού δικαίου και θεμελιωδών αρχών του εθνικού δικαίου στην από­φαση αριθ. 232 (Fragd) της 13-21ης Απριλίου 1989.
In a judgment (No 232 Fragd) delivered in April 1989, the Constitutional Court again reviewed its conception of the relationship between Community law and the fundamental principles of national law.
Κλήθηκε να αποφανθεί για τη συμφωνία του άρθρου 24 του Συντάγματος — σχετικά με το δικαίωμα της δικαστικής προστασίας— προς τη νομολογία του Δικαστηρίου, διά της οποίας έχει το δικαίωμα να περιορίζει διαχρονικά τη δήλωση ακυρότητας κανονισμών σε συνέχεια προδικαστικής διαδικασίας (άρθρο 177).
It had been asked to rule on whether decisions of the Court of Justice, in which the Court had asserted jurisdiction to limit the period for which it declared regulations invalid following a successful challenge in a preliminary ruling reference under Article 177, were compatible with the citizen's right to protection through the courts guaranteed by Article 24 of the Constitution.
Το συνταγματικό δικαστήριο επιβεβαιώνει σίγουρα ότι θεωρεί «ευρύ και αποτελεσματικό» το σύστημα δικαστικής προστασίας των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των ιδιωτών στην έν­νομη κοινοτική τάξη, της οποίας τα θεμελιώδη δικαιώματα που απορρέουν από αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών αποτελούν «αναπόσπαστο μέρος» και «σημαντικό στοι­χείο».
The Constitutional Court confirmed that it considered the judicial protection of individuals' rights under Community law to be 'extensive and effective', for the fundamental rights derived from the principles common to the laws of the Member States were an 'integral part' and an 'essential element' of Community law.
Προσθέτει εντούτοις ότι «...αυτό δεν σημαίνει ότι το Δικαστήριο μπορεί να στερηθεί της αρμοδιότητας του για να εξακριβώσει, μέσω του ελέγχου συνταγματικότητας του εκτελεστικού νόμου, αν οποιαδήποτε διάταξη της Συνθήκης, όπως ερμηνεύεται και εφαρμόζεται από τα κοινοτικά όργανα, δεν είναι αντίθετη προς τις θεμελιώδεις αρχές της δικής μας συνταγματικής τάξης ή δεν θίγει τα δικαιώματα που συνδέονται με τον άνθρωπο».
It added, however: 'This does not mean that this Court can be deprived of jurisdiction to verify, by examining the constitutionality of the law ratifying the Treaty, whether this or that provision of the Treaty, as it is interpreted and applied by the Community institutions and agencies, is not contrary to the fundamental principles of our constitutional system or does not infringe inalienable human rights.'
Και ακόμη προσθέτει ότι «τελικά αυτό που είναι εξαιρετικά αδύνατο δεν παραμένει λιγότερο πιθανό» και ότι «τουλάχιστον
It went on: 'While this is extremely improbable, it is still possible, and in theory at least one cannot state categorically that all the fundamental principles of our constitutional order are to be found among the principles common to the legal systems of Member States and therefore form part of the Community legal system.'
(') Foro it., 1984, I, 2063, σημείωση Tizzano, Α. (2) Βλέπε παραπάνω, υποσημείωση 2, σ. 195.
The Court dismissed the plea of unconstitutionality in the instant case as irrelevant, but expressed 'grave doubts' as to whether the position that a declaration of invalidity had no effect on the act or acts in dispute in the case was compatible with the 'essential content of the right to protection by the courts'.
Το άρθρο 24 του θεμελιώδους Νόμου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας ορίζει ότι: «Η Ομοσπονδία δύναται να μεταβιβάσει διά νόμου κυριαρχικά δικαιώματα σε διακρατι­κούς οργανισμούς».
Article 24 of the Constitution ('Basic Law') of the Federal Republic of Germany provides that: 'The Federation may delegate by statute sovereign rights to inter-State organizations.'
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρότεινε μια αναθεώρηση του θεμε­λιώδους Νόμου με την ευκαιρία της επικύρωσης της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση(').
The Federal Government proposed amendments to the Basic Law at the time of ratification of the Union Treaty. '
Αφορά κυρίως τη συναίνεση του Bundesrat (ομοσπονδιακή γερουσία) για την ανάθεση αρμο­διοτήτων στους διεθνείς οργανισμούς και την πρόβλεψη των πλειοψηφιών των δύο τρίτων στα πλαίσια των δύο νομοθετικών συνελεύσεων για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για τις σχετικές με αυτή τροποποιήσεις των Συνθηκών (άρθρο 23, καινούριο του θεμελιώδους Νόμου).
In particular, the Bundesrat (Senate) would be associated with the conferment of powers on international institutions and a two-thirds majority would be required in both Houses for the establishment of the Union and the related Treaty amendments (new Article 23 of the Basic Law).
Λόγω της ένταξης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας στις Κοινό­τητες, υπάρχει μια σημαντική νομολογία του συνταγματικού δικαστηρίου.
'Regulations made by the Council or the Commission are acts of a special "supranational" public authority, which was established by the Treaty and is distinct from the public authority of the Member States.'2
Με την απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 1967, το συνταγματικό δικαστήριο κήρυξε απαράδεκτες προσφυγές για συνταγματικο­ ί1) Bundesrat, Drs. 501/92, 14.8.1992.
However, as early as 1967, Article 24 was treated in the Court's decisions as a channel opening the German legal system to the Community and not as an ally of restrictive interpretations as the lower courts and some commentators had originally thought.
Bundesrat, στις 18 Δεκεμβρίου 1992.
The amendments were passed with the Maastricht Treaty by the Bundestag on 2 December 1992 and the Bundesrat on 18 December.
Βλέπε κείμενο στο EuGRZ 1992, σ. 621.
See [1992] EuGRZ, p. 621. [1968] Europarecht, p. 34.
(2) Βλέπε παρακάτω, παράγραφο 129.
This will be discussed below in connection with the relationship between Community law and later national legislation. '
Ο EuGRZ, 1974, αριθ.
At the end of the decision, the Court said it 'left open' the question whether the principles established in the 1974 decision still held and, if so, to what extent, given the intervening legal developments at European level.
1, σ. 5· Europarecht, 1975 σ. 150.
2[1974] EuGRZ No 1, p. 5; [1975] Europarecht, p. 150.
Ο Η προσφυγή λέγεται «παρεμπίπτουσα» διότι, επειδή εισάγεται από δικαστήριο, αποτελεί παρεμπίπτον γεγονός σε σχέση με την κύρια διαφορά.
3 Known as the 'Solange­Beschluß' ('As long as order') because of the condition 'as long as there is no Community Bill of Rights'.
To συνταγματικό δικαστήριο πήρε σιγά σιγά τις αποστάσεις του από την κακότυχη αυτή απόφαση.
4 So called because it is brought in a lower court on a matter that is an incident in the main action. 3 Β Verf G, 25.7.1979, [1980] Europarecht, p.
(') Β Verf G της 25.7.1979, Europarecht, 1980, σ.
6 See supra, paragraph 92a.
1972 επ.· Β Verf GE 58, σ.
7[1982] EuGRZ, pp. 1972 e/ seq., Β Verf G 58, p. 1; 59, p. 63.
Σχέσεις με το εθνικό δίκαιο αυτή απόφαση είναι πολύ ευδιάκριτο στη φιλοσοφία που εκφρά­ζεται μέσα από τη «Solange­Beschluß»(').
177 limited, especially in relation to the respect for fundamental rights, including the right to judicial review of government action guaranteed by Article 19(4) of the Constitution, that did not mean that an organization of which the Federal Republic was a member had to have a system of judicial protection of civil rights similar in all respects to the judicial review system in Germany.
Το αποφασιστικό βήμα έγινε με την απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 1986(2).
The spirit which informed this important decision was quite different from the philosophy expressed in the 'Solange-Beschluß'. '