natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Με την απόφαση της 21ης Νοεμβρίου i1), το Δικαστήριο διευκρίνισε αντίθετα ότι οι ιδιώτες μπορούν να ζητήσουν από τα εθνικά δικαστήρια να κηρύξουν παράνομες τις ενισχύσεις, χωρίς να έχουν κοινοποιηθεί προηγουμένως, είτε κατά παράβαση των διαδικαστικών κανόνων που προβλέπονται στο άρθρο 93 της Συνθήκης ΕΟΚ και αυτό ακόμη και αν εκ των υστέρων η Επιτροπή κηρύξει τις σχεδιαζόμενες ενισχύσεις ως συμβιβάσιμες με τη Συνθήκη.
In Case C­354/902the Court held that individuals may apply to the national courts for a declaration that an aid scheme is unlawful where it has not been notified or violates the procedural rules of Article 93, even if the Commission subsequently declares that the planned aid is compatible with the Treaty.
Ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, κοινωνικές διατάξεις
Free movement of persons and social provisions
Δεν στηρίχθηκε συνεπώς διόλου στην δήλωση που όριζε σε τρεις μήνες την προθε­σμία παραμονής των κοινοτικών υπηκόων με σκοπό την ανεύρεση εργασίας, για να αποφασίσει στη συγκεκριμένη περίπτωση.
In Case C­292/89 the Court held that a statement entered in the Council minutes at the time a regulation was adopted had no legal force unless the content of the statement was reflected in the text of the regulation itself.3 In deciding the case at issue, therefore, the Court did not rely on a statement in the minutes which set at three months the maximum period during which Community nationals could stay in a Member State while seeking employment.
Το Δικαστήριο αντίθετα προέβη σε ευρεία ερμηνεία του άρθρου 48, παράγραφος 3, σύμφωνα με την οποία ελλείψει προθεσμίας καθορισμένης από τον κοινοτικό νομοθέτη δεν φαίνεται ανεπαρκής η εθνική προθεσμία των έξι μηνών.
But it put a broad construction on Article 48(3), taking the view that, since no maximum period had been prescribed by Community law, the period of six months prescribed by national law did not appear to be insufficient ; even after the expiry of the six­month period, persons seeking employment could not be required to leave the host country if they provided evidence that they had a real chance of finding work, notwithstanding that their entitlement to unemployment benefits in the Mem­ber State of origin would expire after three months under Community law.
Στην υπόθεση C-376/89(1) το Δικαστήριο διευκρίνισε τη θέση του σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα των υπηκόων ενός κράτους μέλους να εισέρχονται στο έδαφος κάποιου άλλου κράτους μέλους και να διαμένουν εκεί, για σκοπούς προβλεπόμενους από τη Συνθήκη ΕΟΚ, απονέμεται άμεσα από τη συγκεκριμένη Συνθήκη ή, κατά περίπτωση, από τις διατάξεις που θεσπίζονται για την εφαρμογή της.
The Court held that Member States were obliged to recognize the right of residence in their territory of workers referred to in Direc­tive 68/360/EEC2if they could produce either an identity card or a valid passport, irrespective of the type of document on the basis of which they had entered the Member State concerned and irrespective of the fact that the identity card had been issued before the issuing Member State's accession to the Communities.
Το Δικαστήριο, σύμφωνα με την προηγούμενη νομολογία του σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, προσδιόρισε στην απόφαση του της 30ής Μαΐου (3) ότι οι υπήκοοι ενός κράτους μέλους δεν είναι υποχρεωμένοι «να απαντούν στις ερωτήσεις των υπαλλήλων που είναι επιφορτισμένοι με την επιτήρηση των συνόρων, σχετικά με το σκοπό και τη διάρκεια του ταξιδιού τους καθώς και σχετικά με τα οικονομικά μέσα που διαθέτουν για να πραγματο­ποιήσουν αυτό το ταξίδι, προκειμένου να τους χορηγηθεί η εξουσιοδότηση να εισέλθουν στο έδαφος (του εν λόγω κράτους μέλους)».
In line with its earlier rulings on freedom of movement for persons, the Court held that nationals of one Member State were not required to answer questions put by border officials regarding the purpose and duration of their journey and the financial means at their disposal for it before they were permitted to enter another Mem­ber State.3
ΕΡΜΗΝΕΙΑ KAI ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
In the present case the Court observed that the concept of 'worker' for the purposes of Article 48 was not affected by the fact that the worker, although in a subordinate status within the firm concerned, also had a partnership relation with other workers.
Σε απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου (χ) το Δικαστήριο έκρινε σιωπηρά άκυρο, ως ασυμβίβαστο με τους στόχους του άρθρου 51 της Συνθήκης ΕΟΚ, το άρθρο 6 του κανονισμού αριθ.
The Court's judgment in Case C­227/895implies that Article 6 of Regulation No 1408/716is incompatible with the objectives of Article 51 of the EEC Treaty and therefore invalid in cases where it has the effect of reducing workers' rights as compared with those held under conventions in force between two or more Member States which are embodied in their national law.
Η σημασία αυτής της απόφασης είναι έκδηλη, δεδομένων των διαπραγματεύσεων που πραγματοποιούνται επί του παρόντος για τη σύναψη συμφωνιών με τις χώρες ΕΖΕΣ.
The importance of this judgment is obvious, in view of the negotiations for agreements with EFTA countries.
1408/71/ΕΟΚ στις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις ακόμα και στην περίπτωση που αυτό είχε λιγότερο ευνοϊκές συνέπειες για τους εργαζο­μένους.
The judgment amounts to a reversal of a ruling of 1973,7 whereby Regulation No 1408/71 had to take the place of existing conventions even if this proved less advantageous to the workers concerned.
Το Δικαστήριο, το οποίο κλήθηκε από το Εφετείο του Λουξεμβούργου να αποφανθεί για το σύμφωνο αυτής της νομοθεσίας, επιβεβαίωσε με σαφήνεια ότι το κοινοτικό δίκαιο αντιτίθεται σε μια τέτοια ρύθμιση (4).
The Association de soutien aux travailleurs immigrés, Luxembourg, was ordered to pay contributions to the Chambre des employés privés under Luxembourg law on behalf of employed persons who, being nationals of other Member States, were not entitled to take part in elections to it.
Ελεύθερη εγκατάσταση και ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών
In response to a question from the Luxembourg
(3) Βλέπε απόφαση της 7ης Ιουνίου 1973, υπόθεση 32/72, Walder (Συλλογή 1973, σ. 599). (4) Απόφαση της 4ης Ιουλίου 1991, υπόθεση C-213/90, Association de soutien aux travailleurs immigrés (ASTI) κατά Chambre des employés privés. (!)
Case 32/72 Walder v Sociale Verzekeringsbank [1973] ECR 599.
Υπενθύμισε ότι σχετικά με το θέμα αυτό φαίνεται ενδεδειγ­μένο να θεωρηθεί ότι οι εθνικές διατάξεις σχετικά με τα επαγγελματικά προ­σόντα, ακόμα και όταν εφαρμόζονται χωρίς να γίνονται διακρίσεις λόγω ιθαγε­νείας, μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της άσκησης, εκ μέρους των υπηκόων άλλων κρατών μελών, του δικαιώματος εγκατάστασης, το οποίο τους αναγνωρίζεται από το άρθρο 52 της Συνθήκης.
Member State has to assess the professional qualifications of nationals of another Member State who wish to carry on their profession in its territory. The Court noted that national conditions governing qualifications, even if applied without discrimination based on nationality, could have the effect of impeding the exercise by nationals of other Member States of the right of establishment guaranteed to them by Article 52 of the Treaty.
Αυτό μπορεί να συμβεί στην περίπτωση που οι εν λόγω εθνικοί κανόνες δεν αναγνωρίζουν τις γνώσεις και τα προσόντα που έχουν ήδη αποκτηθεί από τον ενδιαφερόμενο σε κάποιο άλλο κράτος μέλος.
This could be the case if the national rules in question disregarded knowledge and qualifications which had already been acquired by the person concerned in another Member State. It followed that, where qualifications were not mutually recognized at Community level.
Για το λόγο αυτό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, ελλείψει αμοιβαίας αναγνώρισης σε κοινοτικό επίπεδο, τα κράτη μέλη οφείλουν να καθιερώνουν διαδικασία εξέτασης των προσόντων που έχουν αποκτηθεί σε κάποιο άλλο κράτος μέλος, έχοντας παράλληλα το δικαίωμα να λάβουν υπόψη τις αντικειμενικές διαφορές που υφίστανται τόσο στο νομικό πλαίσιο του συ­γκεκριμένου επαγγέλματος όσο και στο πεδίο δραστηριότητας.
Member States were under an obligation to establish a procedure for the examination of qualifications acquired in another Member State, although they were authorized to take into consideration any objective differences in the legal framework of the profession concerned and in the field of activities covered.
Σε περίπτωση που η σύγκριση καταλήξει σε μερική αντιστοιχία, εναπόκειται στον ενδιαφε­ρόμενο να αποδείξει ότι διαθέτει τις ελλείπουσες γνώσεις και τα σχετικά προ­σόντα.
If comparative examination revealed only partial equivalence, the person concerned could be required to prove that he had acquired the knowledge and qualifications lacking.
Το Δικαστήριο, επιμένοντας στην έννοια της ισοτιμίας των γνώσεων και προσόντων, ενώ παράλληλα εμμένει στη νομολογία του όσον αφορά τη νομι­μότητα της απαίτησης τήρησης των εθνικών κανόνων, περιορίζει τοιουτοτρόπως τη δυνατότητα κεκαλυμμένων διακρίσεων κατά την εφαρμογή του άρθρου 52.
Stressing the concept of equivalence of knowledge and qualifications, and upholding its earlier rulings to the effect that compliance with national rules was a legitimate requirement, the Court thus narrowed the scope for concealed discrimination in the application of Article 52.
Με την απόφαση του της 25ης Ιουλίου i1) στην υπόθεση Factortame, το Δικαστήριο έκρινε ότι είναι αντίθετοι προς την αρχή της ελεύθερης εγκατάστα­σης οι όροι ιθαγενείας και κατοικίας που προβλέπονται από την βρετανική νομοθεσία σχετικά με τη νηολόγηση των αλιευτικών σκαφών στο Ηνωμένο Βασίλειο.
In Factortame the Court held that the nationality and domicile requirements of British legislation governing the registration of fishing vessels were contrary to the principle of freedom of establishment.4 While it was for the Member States to lay down those requirements in accordance with international law, they had to do so in a manner consistent with Community law.
Το Δικαστήριο απεφάνθη ότι παρά το γεγονός ότι εναπόκειται στα κράτη μέλη να καθορίζουν τις εν λόγω προϋποθέσεις σύμφωνα με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, η άσκηση αυτής της αρμοδιότητας οφείλει να τηρεί το κοινοτικό δίκαιο.
The principle of freedom of establishment guaranteed by Article 52 of the EEC Treaty was infringed by, notably, the requirement that legal and beneficial owners, charterers and operators of a vessel be UK nationals or com-
509 ίδιους όρους, και ότι το 75 % των διοικητών αυτής της εταιρείας οφείλουν να είναι υπήκοοι αυτού του κράτους μέλους· ότι αυτοί οι ιδιοκτήτες (legal owners και beneficial owners), ναυλωτές, εκμεταλλευόμενοι, μέτοχοι και διοικητές ανάλογα με την περίπτωση, οφείλουν να έχουν την κατοικία και τη διαμονή τους σε αυτό το κράτος μέλος.
VL2 panies registered in the UK, and that, in the latter case, at least 75% of the company's shares be owned by UK nationals or by companies fulfilling the same requirements, and that 75% of the company's directors be UK nationals, and that legal owners, beneficial owners, charterers, managers, operators, shareholders and directors be resident and domiciled in the UK.
Η απόφαση θα επιτρέψει στα πλοία, των οποίων τα κεφάλαια και το πλήρωμα ανήκουν σε άλλα κράτη μέλη, να νηολογούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο και να φέρουν τη βρετανική σημαία υπό τον όρο να έχουν δεσμούς προσάρτησης με τη βρετανική επικράτεια.
As a result of this judgment it will be possible for vessels with capital and crews from other Member States to be registered in the UK and fly its flag, provided there is a link with British territory.
Στις αποφάσεις του της 26ης Φεβρουαρίου i1), το Δικαστήριο απεφάνθη ότι «το γενικό συμφέρον που συνδέεται με την αξιοποίηση του ιστορικού πλούτου και με την καλύτερη δυνατή διάδοση των γνώσεων που αφορούν την καλλιτε­χνική και πολιτιστική κληρονομιά ενός κράτους μπορεί να αποτελεί επιτακτικό λόγο που να δικαιολογεί τον περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών».
In three similar judgments the Court held that, since the optimum use of historical treasures and the optimum dissemination of knowledge concerning a country's artistic and cultural heritage were in the public interest, this could constitute an imperative reason justifying a restriction on freedom to provide services. '
Το Δικαστήριο έκρινε στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι αυτός ο «επιτακτικός λόγος» δεν δικαιολογεί ωστόσο την αξίωση κατοχής άδειας εκδιδομένης βάσει καθορισμένων προσόντων για τους ανεξάρτητους ή υπαλλήλους τουριστικούς ξεναγούς που μετακινούνται από κάποιο άλλο κράτος μέλος συνοδεύοντας του­ρίστες.
In this particular case, however, the Court declared that the imperative reason did not justify the requirement that employed or self-employed guides accompanying groups of tourists over a fixed itinerary must hold a licence issued only to those who have obtained a specific qualification.
Σε δύο αποφάσεις της 25ης Ιουλίου (2) εν μέρει ταυτόσημες, η μία των οποίων εξεδόθη μετά την έναρξη διαδικασίας παράβασης εκ μέρους της Επιτρο­πής κατά των Κάτω Χωρών και η άλλη μετά την παραπομπή προδικαστικού ζητήματος, το Δικαστήριο έκρινε ότι οι όροι που επιβάλλονται από την ολλαν­δική νομοθεσία για την αναμετάδοση τηλεοπτικών προγραμμάτων τα οποία περιλαμβάνουν διαφήμιση (διάρκεια, ώρα προγραμματισμού) συνεπάγονται ένα διπλό περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.
In two broadly identical judgments, one giving a preliminary ruling and one in infringement proceedings against the Netherlands, the Court held that the conditions imposed by Dutch law on the retransmission of television programmes containing advertisements (duration, scheduling) placed a dual restriction on freedom to provide services.2For one thing, they prevented the managers of cable-distribution operators established in other Member States from retransmitting radio or TV programmes not meeting the conditions.
Το Δικαστήριο δεν δέχθηκε τα επιχειρήματα που προέταξαν οι Κάτω Χώρες όσον αφορά την ανάγκη να κατοχυρωθεί ο πλουραλισμός στον οπτικοακουστικό ί1
While conceding that cultural policy might afford an imperative reason of public interest justifying a restriction on the freedom to provide services, the Court none the less held that it was by no means essential for Dutch law to require broadcasters in other Member States to conform to the Dutch model when transmitting advertising material addressed to the Dutch public.
ΤΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ τομέα.
INTERPRETATION AND APPLICATION OF THE SUBSTANTIVE RULES
Αντιθέτως, αποτελούν «εκδήλωση της ελευθερίας έκφρασης και πληροφόρησης, που είναι ανεξάρτητη από την οικονομική δραστηριότητα που ασκούν οι εν λόγω κλινι­κές».
STER (a body which finances TV production from advertising charges) was not the only way in which the cultural policy objective could be attained.
Αυτή η υπόθεση προκάλεσε έντονη αίσθηση σε ορισμένους τομείς της ιρλανδι- f1) Υπόθεση C-159/90, The Society for the Protection of Unborn Children Ireland κατά Stephen Grogan και λοιπών.
The Court also declared that the Netherlands had infringed Community law by requiring Dutch TV stations to use the services of a Dutch company for their production activities.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ KAI ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
The question consequently arose whether it was permissible under Community law for Ireland to ban student associations from distribut­ing information about clinics in another Member State where abortions are performed lawfully.
51 1 κής κοινής γνώμης και δεν είναι βεβαίως άσχετη προς την αίτηση της Ιρλανδίας για τη σύναψη ειδικού πρωτοκόλλου σχετικά με το δικαίωμα στη ζωή στο πλαίσιο της διακυβερνητικής διάσκεψης.
After acknowledging that the medical termination of pregnancy, performed in accordance with the law of the Member State in which it takes place, is a service for the purposes of Article 60 of the EEC Treaty, the Court held that the distribution of the information in question was not a trade restriction within the meaning of Article 59 of the Treaty since the information was not distributed on behalf of a firm in another Member State. '
), το Δικαστήριο ανέλυσε τις συνέπειες της προγενέστερης απόφασης του της 24ης Μαρτίου 1987 (2) σύμφωνα με την οποία, ελλείψει μέτρων εφαρμογής της διάταξης της οδηγίας 79/7/
In Case C-377/892 the Court clarified the consequences of its 1987 judgment3 in which it had ruled that where no measures implementing Directive 79/7/EEC prohibit­ing all forms of discrimination based on sex in matters of social security4had been adopted, women were entitled to the same treatment as men in the same circumstances.
ΕΟΚ(3), η οποία απαγορεύει κάθε διάκριση βάσει του φύλου στον τομέα της κοινωνικής ασφάλειας, οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να τυγχάνουν της εφαρμο­ γής του ιδίου καθεστώτος με αυτό των ανδρών που ευρίσκονται στην αυτή κατάσταση.
The Court now held that the Directive must be fully effective from the date on which the Member States were required to comply with it, even if in some circumstances that would result in double payment of increases in social security benefits and even if it thereby infringed the prohibition on unjust enrichment laid down by national law.
(*) Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-19/90 και C-20/90, Μ. και Ν.
Case C-159/90 Society for the Protection of Unborn Children Ireland ν Grogan.
(5) EE L 26 της 30.1.1977.
Case 286/85 [1987] ECR 1463. OJ L6, 10.1.1979.
Το Δικαστήριο έθεσε ως αρχή ότι «η αναγνώριση μιας γενικής επιφύλαξης σχετικά με τις εξαιρετικές καταστάσεις πέραν των ειδικών όρων των διατάξεων της Συνθήκης και της (δεύτερης) οδηγίας ενέχει τον κίνδυνο ... να θίξει τον δεσμευτικό χαρακτήρα και την ενιαία εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου».
It held that, in the absence of a derogation under Community law, the Directive applied as long as matters had not been taken out of the hands of the shareholders or usual management bodies of the company; this would certainly be the case with straightforward restructuring operations involving public authorities or private-sector companies where the members' right to company capital or decisionmaking powers within the company was at stake. The Court further declared as a matter of principle that a general derogation for exceptional situations which were not covered by the specific terms of the Treaty or the second Directive was liable to detract from the binding nature and uniform application of Community law.
Με τις αποφάσεις του της 26ης Φεβρουαρίου (*), το Δικαστήριο διευ­κρίνισε τη νομολογία του «Gaston Schul Ι και II» επιβεβαιώνοντας ότι, παρά το άμεσο αποτέλεσμα του άρθρου 95 της Συνθήκης ΕΟΚ, τα κράτη μέλη είναι υποχρεωμένα, βάσει αυτής της διάταξης, να ενημερώνουν τους πολίτες και τις διοικήσεις με σαφήνεια, μέσω εγκυκλίων, σχετικά με τις δυνατότητες που τους παρέχονται για να κάνουν χρήση του δικαιώματος έκπτωσης, όταν ο ΦΠΑ έχει ήδη καταβληθεί σε κάποιο άλλο κράτος μέλος.
In February the Court gave judgment clarifying its two Gaston Schul judgments by pointing out that, notwithstanding the direct effect of Article 95, the Member States were obliged by that Article to make clear to their citizens and administrations, by means of circulars, the ways in which deduction of VAT could be claimed if VAT had already been paid in another Member State.3
Το Δικαστήριο, καλούμενο για πρώτη φορά στην απόφαση του της 7ης Μαΐου (2) να εξετάσει το συμβιβάσιμο του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ της Κοινότητας με τον κώδικα αντιντάμπινγκ της GATT, υπενθύμισε την προη­γούμενη νομολογία του(3) σύμφωνα με την οποία «οι διατάξεις της γενικής συμφωνίας είχαν σαν αποτέλεσμα τη δέσμευση της Κοινότητας (και ότι) η ίδια διαπίστωση επιβάλλεται για τον κώδικα αντιντάμπινγκ της GATT».
In Case C-69/89 the Court for the first time had to consider whether the Community's basic anti-dumping Regulation was compatible with the GATT Anti­dumping Code.4It recalled an earlier judgment"' to the effect that the provisions of the General Agreement were binding on the Community and that this was also true of the Anti-dumping Code, and found that the Community's new Regulation was compatible with the Code.
Απεφάνθη ότι ο νέος βασικός κοινοτικός κανονισμός συμφωνεί με τον κώδικα αντι­ντάμπινγκ.
The wide powers of discretion available to the Community authorities in applying the anti-dumping rules to complex factual situations were not restricted by the general principles of legal certainty and legitimate expectations.
Fruit Company» (Συλλογή 1972, σ. 1219).
Joined Cases 21 to 24/72 International Fruit Company ν Produktschap voor Groenten en Fruit 11972] ECR 1219.
Με την απόφαση του της 11ης Ιουνίου (χ), το Δικαστήριο τασσόμενο υπέρ της άποψης την οποία υποστήριζαν η Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, απεφάνθη ότι η οδηγία του Συμβουλίου σχετικά με το διοξείδιο του τιτανίου θα πρέπει να στηριχθεί στο άρθρο 100 Α και όχι στο άρθρο 130 Ρ, το οποίο τελικά εγκρίθηκε από το Συμβούλιο. Ακύρωσε κατά συνέπεια την εν λόγω οδηγία.
In Case C-300/89 the Court, ruling in favour of the Commission and Parliament, held that the Council should have based its titanium dioxide waste Directive on Article 100a and not on Article 130s.1 The Directive was therefore void.
Το Δικαστήριο ξεκινά από τη διαπίστωση ότι αυτή η οδηγία, η οποία καθορίζει τα εναρμονισμένα επίπεδα για την επεξεργασία των διαφόρων τύπων αποβλήτων της βιομηχανίας του διοξειδίου του τιτανίου, αφορά, «σύμφωνα με το σκοπό της και το περιεχόμενο της» κατά τρόπο αδιάσπαστο τόσο την προστασία του περι­βάλλοντος όσο και την εξάλειψη των διαφορών των όρων ανταγωνισμού.
The Court found, in the first place, that this Directive, which establishes harmonized levels for the treatment of various types of waste from the titanium dioxide industry, was concerned, by virtue of its aim and content, with both the protection of the environment and the elimination of disparities affecting the conditions of competition.
Η συλλογιστική του θεμελιώνεται στις ακόλουθες σκέψεις: το Δικαστήριο επιβε­βαιώνει εκ νέου ότι η «αγορά» την οποία προβλέπει το άρθρο 8 Α προϋποθέτει μη νοθευμένους όρους ανταγωνισμού.
Its reasoning was based on the following considerations: the Court confirmed that the market envisaged in Article 8a presupposed fair conditions of competition.
Συμπεραίνει ότι «για την εφαρμογή των θεμελιωδών ελευθεριών που αναφέρονται στο άρθρο 8 Α», το άρθρο 100 Α εξουσιοδοτεί την Κοινότητα να λαμβάνει τα μέτρα εναρμόνισης —όχι μόνον για την εξάλειψη των εμποδίων στις συναλλαγές— αλλά εξίσου όταν υπάρχει κίνδυ­νος οι διαφορές των εθνικών νομοθεσιών να δημιουργήσουν ή να διατηρήσουν νοθευμένους όρους για τον ανταγωνισμό.
It followed that, to implement the fundamental freedoms referred to in Article 8a, Article 100a empowered the Com­munity to adopt harmonization measures, not only to remove barriers to trade but also where there was a risk that disparities in national legislation would create or maintain distortions of competition.
Παρά το γεγονός ότι η Επιτροπή υποστήριζε εξαρχής αυτή τη θέση, είναι η πρώτη φορά που η θέση αυτή επιβεβαιώνεται από το Δικαστήριο.
Although the Commission had held this view from the outset, this was the first time that it had been confirmed by the Court.
Εξάλλου το Δικαστήριο τόνισε ότι η συμμε­τοχή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη νομοθετική διαδικασία «αποτελεί την αντανάκλαση στο επίπεδο της Κοινότητας, μιας θεμελιώδους δημοκρατικής αρχής, σύμφωνα με την οποία, οι λαοί συμμετέχουν στην άσκηση της εξουσίας μέσω μιας αντιπροσωπευτικής συνέλευσης».
The Court also stressed that Parliament's involvement in the legislative process was the reflection at Community level of a fundamental democratic principle whereby the people participate in the exercise of power through a representative assembly.
Το Δικαστήριο θεωρεί εξάλλου ότι αποτελεί ουσιώδες στοιχείο της διαδικασίας συνεργασίας το γεγονός ότι το Συμβούλιο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία όταν δέχεται τις τροπολογίες του Κοινοβουλίου που περιλαμβάνονται από την Επιτροπή στην επανεξετασθείσα πρόταση της και, αντίθετα, αποφασίζει ομόφωνα όταν προτίθεται να τροπο­ποιήσει την επανεξετασθείσα πρόταση ή σε περίπτωση απόρριψης της κοινής θέσης από το Κοινοβούλιο.
It was an essential part of the cooperation procedure that the Council should act by a qualified majority when accepting Parliamentary amendments which the Commission had incorporated into its re-examined proposal but should, on the other hand, act unanimously if it was amending a re-examined proposal or if Parliament had rejected the common position.