natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όσον αφορά την Κοινότητα αντίθετα, το καθεστώς ελευθέρων συναλλαγών και ανταγωνισμού εντάσσεται στην κοινοτική έννομη τάξη, οι στόχοι της οποίας ξεπερνούν το στόχο που επιδιώκεται με τη συμφωνία· η κοινοτική έννομη τάξη διακρίνεται από τον ΕΟΧ λόγω των κύριων χαρακτη­ριστικών της (μια κοινότητα δικαίου υπέρ της οποίας τα κράτη μέλη περιόρισαν τα κυριαρχικά δικαιώματα τους και τα υποκείμενα της οποίας είναι και οι υπήκοοι της· η υπεροχή του κοινοτικού δικαίου και το άμεσο αποτέλεσμα μιας f1) Γνώμη 1/91 της 14ης Δεκεμβρίου 1991.
The Community legal order is distinguished from the EEA by its essential characteristics (a Community based on law in which the Member States have limited their own sovereign powers, their citizens being also Community nationals ; the primacy of Community law ; and the direct effect of a whole series of provisions). The Court concludes that the objective of achieving uniform interpretation and application of the law in the EEA is counteracted by the divergent aims and context of the agreement and of the body of Community law.
496 το ΚΟΙΝΟΤΙΚΌ ΔΊΚΑΙΟ σειράς διατάξεων).
COMMUNITY LAW
Στην απόφαση Francovich(3), το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οι ιδιώτες έχουν δικαίωμα να ζητούν επανόρθωση από το κράτος μέλος για τις ζημίες που έχουν υποστεί λόγω του ότι αυτό το κράτος μέλος δεν μετέφερε εντός των απαιτούμενων προθεσμιών μια οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο.
The Court held that the Directive had no direct effect. But then, recalling the very basis of the Community legal order and the fact that the courts were obliged to ensure that Community law was fully effective and that rights conferred on individuals were respected, it went on to hold that Community rules would not be fully effective and the protection of rights conferred by them would be weakened if individuals had no possibility of seeking reparation where their rights were invaded by an infringement of Community law by a Member State.
Η οδηγία 80/987 f1) Υπόθεση C-63/89, les Assurances du Crédit SA κατά Συμβουλίου και Επιτροπής.
In the final part of the judgment, the Court establishes the circumstances in which a Member State will thus be liable where it has failed to
(2) EEL 172 της 4.7.1988. (3) Απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 1991, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-6/90 και 9/90, Francovich και
Les Assurances du credit and Compagnie belge d'assurance crédi! ν Council and OJ L 172, 4.7.1987.
Bonifaci κατά Ιταλικής Δημοκρατίας.
Joined Cases C-6/90 and C-9/90 Francovich and Bonifaci ν Ilalv. OJ L 283, 20.10.1980.
Στο δεύτερο τμήμα της απόφασης το Δικαστήριο ορίζει τους όρους υπό τους οποίους ένα κράτος μέλος υπέχει την ευθύνη αυτή, στην περίπτωση που δεν μεταφέρει μια οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο.
The results to be achieved by the directive must include the conferment of rights on individuals, these rights must be identifiable on the basis of the directive and there must be a causal link between the infringement of the Member State's obligation and the damage sustained.
Μία απόφαση της 7ης Μαΐου (2) συμπληρώνει την υφιστάμενη νομολογία σχετικά με τον προσδιορισμό, σε κοινοτικό επίπεδο, της έννοιας της ανωτέρας βίας, διευκρινίζοντας ότι μια απεργία, για την οποία έχει ειδοποιηθεί εκ των προτέρων ο εργοδότης, δεν αποτελεί περίπτωση ανωτέρας βίας.
In Case 338/89 the Court supplemented its existing case-law on the Community definition oí force majeure by ruling that a strike of which the employer had received advance notice did not constitute a case of force majeure.l
Το Δικαστήριο, στην απόφαση του της 24ης Ιανουαρίου (3), αποφάνθηκε σχετικά με την ερμηνεία των άρθρων 2, 3, 34 και 85 της Συνθήκης ΕΟΚ. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η νομολογία του γαλλικού ακυρωτικού δικαστηρίου, σχετικά με διάταξη του Αστικού Κώδικα που αφορά την προστασία του αγο­ραστή και που εφαρμόζεται αδιακρίτως σε όλες τις εμπορικές σχέσεις που διέπονται από το γαλλικό δίκαιο, δεν μπορεί να εξαλείψει το χρήσιμο απο­τέλεσμα των σχετικών κοινοτικών διατάξεων δηλαδή την προστασία του ελεύθε-
The Court gave judgment in an important case concerning the interpretation of Articles 2, 3,34 and 85 of the EEC Treaty.2 It held that the case-law of the French Court of Cassation on provisions of the Civil Code relating to the protection of buyers, which applied without distinction to all commercial relations governed by French law, did not tend to diminish the effectiveness of the Community rules in question — those designed to ensure fair competition in the common market and equal treatment for the internal and external trade of Member States.
Η απόφαση της 31ης Ιανουαρίου, στην υπόθεση Office National de l'Em­ploi κατά Bahia Kzibert1), αφορά κυρίως την ερμηνεία του άρθρου 41, παράγρα­ φος 1, της συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ της ΕΟΚ και του Μαρόκου που ορίζει την ισότητα μεταχείρισης, στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης, μεταξύ των μαροκινών εργαζομένων και των μελών της οικογένειας τους αφενός και των υπηκόων των κρατών μελών της ΕΟΚ αφετέρου.
The Court's judgment in Kziber3is mainly concerned with the interpretation of Article 41(1) of the EEC-Morocco Cooperation Agreement, which provides for equal treatment in matters of social security between Moroccan workers and their families, on the one hand, and nationals of the Member States, on the other.
i1) Υπόθεση C-18/90 (Συλλογή 1991, σ. 1-221).
Organisationen Danske Slagterier ν Danish Ministry of Agriculture.
Δικαστικός έλεγχος και εκπλήρωση αττο τα κράτη μέλη των υποχρεώσεων τους
Judicial review and fulfilment by the Member States of their obligations
Καταρ­χήν, η εγκύκλιος δεν αποτελεί κατάλληλη μέθοδο μεταφοράς της οδηγίας, εφόσον δεν είναι τέτοιας «φύσης ώστε να δεσμεύει νομικά τη διοίκηση ή να επιβάλλεται άμεσα στα πρόσωπα, οι δραστηριότητες των οποίων κινδυνεύουν να προκαλέσουν οχλήσεις.
First, circulars are not a proper way of implementing directives where they are not legally binding on government departments or directly applicable to persons whose activities are such as to generate environmental nuisances. Such persons are not given precise information as to their obligations.
Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το καθεστώς κοινοτικής διαμετακόμισης [κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
The judgment in Case C-367/89 was the first to consider the compatibility of
222/77] (5) καλύπτει όλα τα εμπορεύματα που κυκλοφορούν στο εσωτερικό ί1 (2
Cocom with Community law.4The Court pointed out that the Community transit scheme under Regulation No 222/775 covers all goods, whether or not strategic, moving
) Υποθέσεις C-291/89 και C-304/89, Oliveira κατά Επιτροπής, Interhotel κατά Επιτροπής. )
Cases C-291/89 Interhotel ν Commission and C-304/89 Oliveira ν Commission. OJ L289. 22.10.1983.
Υποθέσεις C-13/90, C-14/90 και C-64/90, Επιτροπή κατά Γαλλίας.
Cases C-13/90, C-14/90 and C-64/90 Commission ν France.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο κώδικας συμπε­ριφοράς, που καταρτίστηκε άτυπα από την Επιτροπή, ρύθμιζε με λεπτομέρειες το είδος πληροφοριών καθώς και τη συχνότητα και τις λεπτομέρειες της κοινο­ποίησης αυτής.
In Case C-303/901the Court annulled the code of conduct specifying the information which the Member States are required to notify to the Commission under the Regulation organizing an information system on irregularities affecting the structural Funds.
Η Επιτροπή δεν είχε αρμοδιότητα για την κατάρτιση του.
Accordingly the code went beyond what was provided for in the Regulation and imposed new obligations on the Member States; the Commission had no power to do this.
(*) Υπόθεση C-303/90, Γαλλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής.
Frunce ν Commission.
Ε ρ μη ve ία και εφαρμογή των κανόνων ουσίας του κοινοτικού δικαίου
Interpretation and application of the substantive rules of Community law
Στην υπόθεση C-312/89(1), το Δικαστήριο επιβεβαιώνοντας την προη­γούμενη νομολογία του (απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 1989, Torfaen Borough Council), σύμφωνα με την οποία οι νομοθεσίες που διέπουν τα ωράρια των καταστημάτων λιανικής πώλησης αποτελούν την έκφραση πολιτικών και οικονο­μικών επιλογών οι οποίες επαφίενται στα κράτη μέλη, προέβη το ίδιο στην εκτίμηση της αναλογίας των μέτρων σε σχέση με τον επιδιωκόμενο νόμιμο σκοπό, για να διαπιστώσει ότι τα περιοριστικά αποτελέσματα επί των συναλ­λαγών, τα οποία θα μπορούσαν ενδεχόμενα να προκύψουν από την απαγόρευση εργασίας στα καταστήματα λιανικού εμπορίου την Κυριακή, δεν φαίνονται υπερβολικά σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό· το Δικαστήριο εξασφαλίζει τοιουτοτρόπως την ενιαία ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου.
In Case C­312/89 the Court, while confirming its earlier judgment in Torfaen Borough Council, where it held that rules governing opening times for retail sales reflected political and economic options which were a matter for the Member States, assessed itself whether the measures at issue were in proportion to the legitimate objective in view and found that the restrictive effects which a prohibition on employ­ment in retail shops on Sunday could have on trade did not seem disproportionate to the aim in view. ' The Court has thereby ensured uniform interpretation of Community
Η γαλλική κυβέρνηση κατέθεσε στο Δικαστήριο προσφυγή με σκοπό την ακύρωση της οδηγίας 88/301/ΕΟΚ της Επιτροπής (2), σχετικά με τον ανταγω­ νισμό στις αγορές τερματικών τηλεπικοινωνίας.
Having received an application from the French Government for annulment of Commission Directive 88/301/EEC on competition in the markets in telecommuni­cations terminal equipment,2the Court held that Article 90 of the EEC Treaty gave the Commission a general power to lay down, in directives, provisions concerning the Member States' obligations under the Article.3 The power was distinct from the power which the Commission had under Article 169 to require a particular Member State to put a stop to a specific infringement and could not be regarded as equivalent to the Council's powers under Article 100a (adoption of measures to approximate legislation).
Η απόφαση της 19ης Μαρ­τίου (3) όρισε ότι το άρθρο 90 της Συνθήκης ΕΟΚ αναθέτει στην Επιτροπή την εξουσία να καθορίσει, γενικά και ανά οδηγία, τις υποχρεώσεις που ανατίθενται στα κράτη μέλη στον συγκεκριμένο τομέα.
The Court appeared to set certain limits on the Commission's powers in that it held that Article 90(3) could not be used to establish a specific infringement by a particular Member State and declared Article 2 of the Directive void in that it did not provide société Arts et meubles and société
) Υπόθεση C-202/88, Γαλλία κατά Επιτροπής.
Case C­202/S8 France ν Commission.
Μια τέτοια δημόσια υπηρεσία υπόκειται πάντα στους κανόνες ανταγωνισμού της Συνθήκης, στο μέτρο που δεν αποδεικνύεται ότι η εφαρμογή τους είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση της αποστολής της, σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2.
A public agency of this kind is therefore subject to the Community rules on competition until such time as it is shown that their application would obstruct the performance of its duties, in accordance with Article 90(2). This was not in fact the case, since the Bundesanstalt was manifestly unable to satisfy the demand existing on the market and allowed private companies to exercise the placement activities of which it had a monopoly.
Αυτό δεν συνέβαινε στη συγκεκριμένη περίπτωση, επειδή ο οργανισμός αυτός δεν ήταν εμφανώς σε θέση να ικανοποιήσει τη ζήτηση της αγοράς και ανεχόταν προσβο­λές του αποκλειστικού του δικαιώματος εκ μέρους ιδιωτικών εταιρειών εξεύρε­σης εργασίας.
The Court concluded that the creation of a dominant position by the grant of an exclusive right was not in itself incompatible with Article 86 of the Treaty; but the grant of an exclusive right to a particular State agency was contrary to Article 90 in conjunction with Article 86 if it led to a situation where the provision of such services by private­sector companies was rendered illegal to the detriment of those seeking such services since the agency holding the exclusive right was unable to satisfy the market demand, provided it could be shown that the agency's abuse of its position was likely to affect intra­Community trade.
Πάντως, αυτό θα έπρεπε να διευθετηθεί στην περίπτωση που τα αποκλειστικά δικαιώματα που έχουν ανατεθεί κατέληγαν στη διάκριση μεταξύ εθνικών και εισαγομένων προϊόντων, όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των προϊόντων ή των υπηρεσιών.
Where a company was granted a monopoly for both the transmission and the retransmission of broadcasts, the company was in a position to favour its own programmes by limiting the retransmission of programmes from other Member States, thus jeopardizing the freedom to provide services.
Το Δικαστήριο ί1) Υπόθεση C-260/89, Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση κατά Δημοτικής εταιρείας πληροφόρησης και Κούβελα. (2) Υπόθεση C-179/90, Merci Convenzionali Porto di Genova κατά Siderurgica Gabrielli.
In a case concerning the situation of Italian docks companies enjoying a legal monopoly for the loading, unloading and storage of goods in ports, whose workers, also being members of the companies, are required to be of Italian nationality, the Court spelled out and applied principles already laid down in judgments in monopoly cases given in the course of the year (see foregoing paragraphs). '
TO ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ υπενθυμίζει ότι, μολονότι το απλό γεγονός της δημιουργίας δεσπόζουσας θέσης σε μια αγορά με τη χορήγηση αποκλειστικών δικαιωμάτων, δεν είναι από καθεαυτό ασυμβίβαστο με το άρθρο 86 της Συνθήκης ΕΟΚ, ένα κράτος παρα­βαίνει την απαγόρευση που περιέχεται στο άρθρο 90 της Συνθήκης ΕΟΚ, όταν η σχετική επιχείρηση οδηγείται, με την απλή άσκηση των αποκλειστικών δικαιω­μάτων, στην καταχρηστική εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσης της, ή όταν αυτά τα δικαιώματα ενδέχεται να δημιουργήσουν μια κατάσταση στην οποία η εν λόγω επιχείρηση οδηγείται στη διάπραξη τέτοιων καταχρήσεων.
The Court declared that, although the mere fact of creating a dominant position through the grant of exclusive rights was not as such incompatible with Article 86 of the EEC Treaty, a Member State would infringe the prohibition in Article 90 if, merely by exercising its exclusive rights, the firm concerned abused its dominance or where those rights were of such a nature as to create a situation in which the firm could so act.
Τοιουτοτρόπως, η απόφαση της Επιτροπής ακυρώθηκε μόνο ως προς ορισμένα μειωμένης σημασίας τεχνικά σημεία.
The fine imposed by the Commission was reduced, partly because, as the Court saw it, the offending firm's failure to comply with the decision laying down interim measures could not constitute an aggravating circumstance.
Η απόφαση που εξεδόθη στις 3 Οκτωβρίου (2) επιβεβαιώνει ί1) Υπόθεση C-62/86, Akzo Chemie κατά Επιτροπής.
A long line of cases, beginning with Alfa-Romeo and Lanerossi, has established that a State holding in a firm's capital does not of itself constitute a form of State aid porto di Genova ν Siderurgica
Δυνάμει της τελευταίας πρότασης της παραγράφου αυτής, το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος δεν μπορεί να εφαρμόσει τα σχεδιαζόμενα μέτρα πριν η Επιτροπή καταλήξει σε τελική απόφαση για το αν συμβιβάζονται με τη Συνθήκη.
By the last sentence of that paragraph, the Member State may not put its proposed measures into effect until the Commission has given a final decision on their compatibility with the Treaty. Past cases establish that the Commission may not declare unnotified aid schemes unlawful simply because they have not been notified ; it must in all cases consider the question of compatibility.
Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομολογία, η Επιτροπή δεν μπορεί να κηρύξει παράνομες τις ενι­σχύσεις που δεν έχουν κοινοποιηθεί για το μόνο λόγο ότι δεν πραγματοποιήθηκε η κοινοποίηση: πρέπει οπωσδήποτε να εξετάσει το συμβιβάσιμο με τη Συνθήκη.
In Case C­354/902the Court held that individuals may apply to the national courts for a declaration that an aid scheme is unlawful where it has not been notified or violates the procedural rules of Article 93, even if the Commission subsequently declares that the planned aid is compatible with the Treaty.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, τα κράτη μέλη είναι υποχρεω­μένα να αναγνωρίζουν το δικαίωμα διαμονής στους εργαζόμενους που προβλέπο­νται από την οδηγία 68/360/ΕΟΚ (2), οι οποίοι είναι σε θέση να παρουσιάσουν ισχύουσα ταυτότητα ή διαβατήριο, ανεξάρτητα από το χαρακτήρα του εγγράφου υπό την κάλυψη του οποίου εισήλθαν στο έδαφος των κρατών μελών και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι αυτός ο τίτλος που πιστοποιεί την ταυτότητα τους έχει εκδοθεί πριν από την προσχώρηση στις Κοινότητες του κράτους το οποίο τον εξέδωσε.
VI­2 provided for by the EEC Treaty derives directly from the Treaty or, as the case may be, the legislation to give effect to it. ' The Court held that Member States were obliged to recognize the right of residence in their territory of workers referred to in Direc­tive 68/360/EEC2if they could produce either an identity card or a valid passport, irrespective of the type of document on the basis of which they had entered the Member State concerned and irrespective of the fact that the identity card had been issued before the issuing Member State's accession to the Communities.
Το Δικαστήριο, σύμφωνα με την προηγούμενη νομολογία του σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, προσδιόρισε στην απόφαση του της 30ής Μαΐου(3) ότι οι υπήκοοι ενός κράτους μέλους δεν είναι υποχρεωμένοι «να απαντούν στις ερωτήσεις των υπαλλήλων που είναι επιφορτισμένοι με την επιτήρηση των συνόρων, σχετικά με το σκοπό και τη διάρκεια του ταξιδιού τους καθώς και σχετικά με τα οικονομικά μέσα που διαθέτουν για να πραγματο­ποιήσουν αυτό το ταξίδι, προκειμένου να τους χορηγηθεί η εξουσιοδότηση να εισέλθουν στο έδαφος (του εν λόγω κράτους μέλους)».
In line with its earlier rulings on freedom of movement for persons, the Court held that nationals of one Member State were not required to answer questions put by border officials regarding the purpose and duration of their journey and the financial means at their disposal for it before they were permitted to enter another Mem­ber State.3
Στην απόφαση του της 10ης Δεκεμβρίου(4), το Δικαστήριο διευκρινίζει επίσης ότι απορρέει από την απαγόρευση που προβλέπεται στο άρθρο 90 της Συνθήκης ΕΟΚ ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να προορίζει αποκλειστικά για τους υπηκόους του τις θέσεις απασχόλησης σε επιχείρηση που έχει αποκλει­στικά δικαιώματα, εφόσον το μέτρο αυτό είναι αντίθετο με τη γενική αρχή της μη εισαγωγής διακρίσεων λόγω ιθαγενείας, η οποία συγκεκριμενοποιείται για τους εργαζόμενους με το άρθρο 48 της Συνθήκης ΕΟΚ.
In Case C­179/904the Court further held that the prohibition in Article 90 of the EEC Treaty has the effect that a Member State may not reserve jobs in a firm that has been given exclusive rights for its nationals, since this would be contrary to the general prohibition on nationality discrimination against workers under Article 48.
Το Δικαστήριο τονίζει επίσης, για τη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι η έννοια του εργαζόμενου σύμφωνα με το άρθρο 48 της Συνθήκης ΕΟΚ δεν θίγεται από το γεγονός ότι ο εργαζόμε­νος, μολονότι έχει σχέση εξάρτησης με την επιχείρηση, συνδέεται με τους άλλους εργαζόμενους με συνεταιριστική σχέση.
In the present case the Court observed that the concept of 'worker' for the purposes of Article 48 was not affected by the fact that the worker, although in a subordinate status within the firm concerned, also had a partnership relation with other workers.
ί1) Απόφαση της 5ης Μαρτίου 1991, Π.
The importance of this judgment is obvious, in view of the negotiations for agreements with EFTA countries.
Γιαγκουνίδης κατά Πόλης του Reutlingen.
Giagounidis ν City of Reutlingen. OJL257, 19.10.1968.
(3) Υπόθεση C-68/9I, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών. (") Υπόθεση C-179/90, βλέπε ανωτέρω αριθ. 1298.
Case C­68/91 Commission ν Netherlands.
1408/71/ΕΟΚ στις ισχύουσες διεθνείς συμβάσεις ακόμα και στην περίπτωση που αυτό είχε λιγότερο ευνοϊκές συνέπειες για τους εργαζο­μένους.
Court of Cassation, the Court of Justice held that this was contrary to Community law.!
Το Δικαστήριο, το οποίο κλήθηκε από το Εφετείο του Λουξεμβούργου να αποφανθεί για το σύμφωνο αυτής της νομοθεσίας, επιβεβαίωσε με σαφήνεια ότι το κοινοτικό δίκαιο αντιτίθεται σε μια τέτοια ρύθμιση (4).
It added that the exercise of the right of association goes beyond the framework of strictly trade union organizations and extends to participation in bodies which defend the interests of affiliated workers even if they also exercise a consultative function in the law-making process.
3) Βλέπε απόφαση της 7ης Ιουνίου 1973, υπόθεση 32/72, Walder (Συλλογή 1973, σ. 599).
Member State has to assess the professional qualifications of nationals of another Member State who wish to carry on their profession in its territory.
) Κυρίως απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 1987, υπόθεση 222/86, «Heylens» (Συλλογή 1987, σ. 4097).
This could be the case if the national rules in question disregarded knowledge and qualifications which had already been acquired by the person concerned in another Member State.
Αυτό μπορεί να συμβεί στην περίπτωση που οι εν λόγω εθνικοί κανόνες δεν αναγνωρίζουν τις γνώσεις και τα προσόντα που έχουν ήδη αποκτηθεί από τον ενδιαφερόμενο σε κάποιο άλλο κράτος μέλος.
It followed that, where qualifications were not mutually recognized at Community level, Member States were under an obligation to establish a procedure for the examination of qualifications acquired in another Member State, although they were authorized to take into consideration any objective differences in the legal framework of the profession concerned and in the field of activities covered.
Με την απόφαση του της 25ης Ιουλίου (Χ) στην υπόθεση Factortame, το Δικαστήριο έκρινε ότι είναι αντίθετοι προς την αρχή της ελεύθερης εγκατάστα­σης οι όροι ιθαγενείας και κατοικίας που προβλέπονται από την βρετανική νομοθεσία σχετικά με τη νηολόγηση των αλιευτικών σκαφών στο Ηνωμένο Βασίλειο.
In Factortame the Court held that the nationality and domicile requirements of British legislation governing the registration of fishing vessels were contrary to the principle of freedom of establishment.4 While it was for the Member States to lay down those requirements in accordance with international law, they had to do so in a manner consistent with Community law.
509 ίδιους όρους, και ότι το 75 % των διοικητών αυτής της εταιρείας οφείλουν να είναι υπήκοοι αυτού του κράτους μέλους· ότι αυτοί οι ιδιοκτήτες (legal owners και beneficial owners), ναυλωτές, εκμεταλλευόμενοι, μέτοχοι και διοικητές ανάλογα με την περίπτωση, οφείλουν να έχουν την κατοικία και τη διαμονή τους σε αυτό το κράτος μέλος.
VI-2 panies registered in the UK, and that, in the latter case, at least 75% of the company's shares be owned by UK nationals or by companies fulfilling the same requirements, and that 75% of the company's directors be UK nationals, and that legal owners, beneficial owners, charterers, managers, operators, shareholders and directors be resident and domiciled in the UK.
Στις αποφάσεις του της 26ης Φεβρουαρίου (Χ), το Δικαστήριο απεφάνθη ότι «το γενικό συμφέρον που συνδέεται με την αξιοποίηση του ιστορικού πλούτου και με την καλύτερη δυνατή διάδοση των γνώσεων που αφορούν την καλλιτε­χνική και πολιτιστική κληρονομιά ενός κράτους μπορεί να αποτελεί επιτακτικό λόγο που να δικαιολογεί τον περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών».
In three similar judgments the Court held that, since the optimum use of historical treasures and the optimum dissemination of knowledge concerning a country's artistic and cultural heritage were in the public interest, this could constitute an imperative reason justifying a restriction on freedom to provide services. '