natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Παραγωγικότητα, ένταση εργασίας και συμμέτοχη
This will only be the case if wage increases reflect increases in productivity, in the broad sense of being in line with the growth of valueadded per unit of labour input.
Η συνύπαρξη ενός τομέα εμπορεύσι­μων αγαθών με μεγάλη παραγωγικό­τητα και ενός με μικρή παραγωγικό­τητα τομέα των μη εμπορεύσιμων αγαθών, σε συνδυασμό με την κατάλ­ληλη διανομή του εισοδήματος, προ­σφέρει μία λύση στο πρόβλημα της ανεργίας στην Ευρώπη.
The co-existence of a high productivity traded goods sector and a low productivity non-traded goods sector, combined with the appropriate distribution of income, offers one way of potentially addressing Europe's unemployment problem.
Οι πιθανότητες να υλοποιηθεί σήμε­ρα αυτή η αύξηση στην απασχόληση είναι περιορισμένες εν μέρει λόγω του βαθμού της εσωτερικής συνοχής που υπάρχει στη συγκεκριμένη χώρα — π.χ. η διαρθρωτική ανισορροπία που παρατηρείται στην Ιταλία μεταξύ του Βορρά και του Νότου — και της έκτα­σης της συναίνεσης υπέρ των πολιτι­κών αναδιανομής.
The possibilities of actually bring ing about such an increase in employment are constrained in part by the degree of internal cohesion which exists in the country in question — for example the structural imbalance in Italy between the North and the South — and the extent of consensus in favour of policies of redistribution.
Μισθοί και κόστος εργασίας
Wages and labour costs
Σε χώρες όπου η παραγωγικότητα — και οι μισθοί — βρίσκονται σχετικά σε χαμηλά επίπεδα, το περιθώριο για ευρύτερη κατανομή της διαθέσιμης εργασίας είναι σαφώς πιο περιορισμέ­νο.
In countries where productivity — and wages — are relatively low, the scope for a wider distribution of the available work is clearly more limited.
Αν και το HB και η Πορτογαλία έχουν επιτύχει σχετικά υψηλά επίπε­δα απασχόλησης, η περαιτέρω πρόο­δος προς αυτήν την κατεύθυνση είναι πιθανό να αντιμετωπίσει αντίσταση από τους υπάρχοντες εργαζομένους που ήδη κερδίζουν χαμηλά επίπεδα εισοδήματος.
Although both the UK and Portugal have achieved relatively high levels of employment, further moves in this direction are likely to encounter resistance from existing workers already earning relatively low levels of income.
Στις χώρες αυτές, το βα­σικό ζήτημα είναι πιθανότερα η αύξη­ση της παραγωγικότητας.
In such coun tries, the key issue is more likely to be how to raise productivity.
Για τα περισσότερα άτομα στην Κοι­νότητα, το επίπεδο του εισοδήματος που απολαμβάνουν καθορίζεται πρώτα απ' όλα από το μισθό που κερδίζουν για την εργασία τους.
For most people in the Community, the level of income they enjoy is primarily determined by the wages they earn for the work they do.
Συ­νεπώς, η αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αύξηση των πραγμα­τικών μισθών.
Growth of income per head, there fore, depends in large measure on real wages increasing.
Αντίστοιχα, για να μειωθούν οι διαφορές στο κατά κε­φαλήν εισόδημα μεταξύ χωρών, πρέ­πει πιθανώς να αυξηθούν οι πραγμα­τικοί μισθοί στα φτωχότερα Κράτη Μέλη σε σχέση με τους μισθούς που παρέχονται αλλού — αν και αυτό θα συμβεί επίσης εάν σημειωθεί σχε­τική αύξηση του αριθμού των απα­σχολουμένων σε σχέση με τον πλη­θυσμό στις φτωχότερες χώρες.
Equally a narrowing of disparities in per capita income between countries probably requires that real wages in the poorer Member States rise relative to those elsewhere — though it would also result if there were a relative increase in the numbers employed in relation to population in the poorer countries.
Η Ιαπωνία δίνει ένα ενδιαφέρον μάθη­μα στην Κοινότητα.
Difficulties arise, however, when relative levels of productivity in the broad sense used above change significantly — which can occur in particular sectors with, for example, the entry of new producers from other countries into the mar ket, the introduction of new products or processes, or changes in government policy (eg towards the exchange rate or the growth of demand).
Ενώ οι ΗΠΑ μοιάζουν με τις Κάτω Χώρες ή τη Δανία, όσον αφορά το συνδυασμό της υψηλής παραγωγικότητας και του χαμηλού μέσου όρου ωρών εργασίας, στην Ιαπωνία η χαμηλή παραγωγικό­τητα συνδυάζεται με το μεγάλο μέσο αριθμό ωρών εργασίας, έτσι ώστε πα­ράγεται σχετικά υψηλό επίπεδο κατά κεφαλήν εισοδήματος και απασχολεί­
This may mean that relative wages need to change equally significantly to maintain competitiveness — at least in the short-term before new processes or products are introduced — which may be incompatible with other, non-economic, objectives, such as the maintenance of acceptable standards of living, an equitable distribution of income or stable wage relativities.
Σε ορισμένες χώρες, όπως η Δανία ή οι Κάτω Χώρες, απασχολείται σχετικά υ­ψηλό ποσοστό του πληθυσμού και κά­θε άτομο εργάζεται σχετικά λίγες ώρες.
At the same time, increased prosperity depends on growth of GDP, which can only be sustained if producers in the country concerned remain competitive in both
Ταυτόχρονα, η αυξημένη ευημερία εξαρτάται από την αύξηση του ΑΕΠ, που μπορεί να διατηρηθεί μόνο εάν οι
Japan provides an interesting lesson for the Community. Whereas the US is similar to the Netherlands or Denmark in combining high productivity and low average hours worked, in Japan, low productivity is combined with high average hours worked to produce both a relatively high level of in come per head and a high
Κεφάλαιο 4 Προς μία ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή αγορά εργασίας; μπορεί να επιτευχθεί με πολλούς δια­φορετικούς τρόπους — όπως με τη βελτίωση της παραγωγικής αποδοτι­κότητας ή της ποιότητας του προϊό­ντος και συνεπώς την τιμή που θα καταβάλει η αγορά — εκτός από τη μείωση των μισθών.
Chapter 4 Towards an integrated European labour market?
παραγωγοί της χωράς αυτής παραμεί­νουν ανταγωνιστικοί στις αγορές της Κοινότητας και εκτός αυτής.
more than wages per se over the 1980s. This was particularly the case in Belgium, where nonwage labour costs as a proportion of the total rose from 23% to 29% between 1981 and 1990, and in Italy, where they went from 25% to 29%).
Μισθιακό και μη μισθιακό κόστος εργασίας
In Denmark, on the other hand, they declined from 572% to 37
Ωστόσο, ανεξάρτητα από αυτές τις τυ­χόν επιπλοκές, το σημαντικό σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι η ερμηνεία των σχετικών επιπέδων των μισθών στην Κοινότητα, ή μεταξύ της Κοινότητας και άλλων χωρών, έχει νόημα μόνο σε σχέση με τις διαφορές στην παραγωγικότητα.
Community, or between the Com­munity and other countries, can only be meaningfully interpreted in relation to differences in pro­ductivity.
Σε τελευταία ανάλυση, ανεξάρτητα από τα μέτρα που εφαρμόζονται προκειμένου να ξε­περαστεί η ανάγκη για απαράδεκτες μειώσεις των πραγματικών μισθών, το επίπεδο του κόστους εργασίας σε κάθε τομέα πρέπει να συμβιβάζεται με την ικανότητα των παραγωγών να επιτυγχάνουν μία λογική απόδοση του κεφαλαίου τους.
Ultimately, whatever measures are introduced to over­come the need for unacceptably large reductions in real wages, the level of labour costs in any sector must be consistent with the ability of producers to earn a reasonable rate of return.
Τούτο δεν σημαίνει φυσικά ότι οι μι­σθοί πρέπει ενδεχομένως να μειωθούν στο σημείο όπου η παραγωγή είναι κερδοφόρα, δεδομένου του ανταγωνι­σμού από άλλες χώρες — πράγματι, οι αποδοχές μπορεί να είναι τόσο χαμη­λές σε άλλες χώρες που η εφαρμογή μίας τέτοιας πολιτικής να είναι μά­ταιη.
total, while in the UK they fell from 18% > to 13%- (Graph 57, in which labour costs in 1981 have been ad­justed to 1990 ECU values on the basis of the increase in price of manufactures over the Community as a whole between the two years; it therefore shows the change in labour costs in each country in relation to this general index). Nonwage labour costs vary mar­kedly across the Community, bearing little relationship to the level of economic development or the generosity of the social security and social welfare systems.
Το κόστος εργασίας δεν αποτελείται μόνο από τους μισθούς που καταβάλ­λονται στους εργαζομένους.
In 1990, they represented over 30% of total labour costs, on average, in France and just under 30% in both Italy and Belgium (Graph 57).
Περιλαμ­βάνει επίσης το ονομαζόμενο έμμεσο κόστος, ή μη μισθιακό, το οποίο οι επιχειρήσεις πρέπει να καταβάλλουν για κάθε απασχολούμενο.
In the UK, on the other hand, indirect costs amounted to only 13%, while in Denmark the figure was only just over 3%.
Το κόστος αυτό αποτελείται κυρίως από τις ει­σφορές κοινωνικής ασφάλισης που καταβάλλονται στο κράτος ή τις ει­σφορές στα συνταξιοδοτικά ή ιατρο­φαρμακευτικά συστήματα, δημόσια και ιδιωτικά.
For the other Member States, their weight ranged from 17% in Luxembourg and 18% in Ireland to 25%) in Por­ tugal and 26%) in Spain and the From these figures it is clear that Netherlands. in some countries employers have to pay a substantial, and increas­In all the Member States, apart ing, cost in addition to wages when from the UK and Denmark non-taking on labour.
Από τη στιγμή που οι δαπάνες αυτές αποτελούν σημαντικό στοιχείο του κόστους εργασίας σε πολλές χώρες, πρέπει να συνυπολογί­ζονται με τους μισθούς προκειμένου να μη στρεβλωθούν οι συγκρίσεις με-
In France, Italy wage labour costs increased by and Belgium, this extra cost
Τούτο συμβαίνει μόνον όταν οι αυξήσεις των μισθών αντανακλούν τις αυξήσεις της παραγωγικότητας με την ευρεία έννοια, δηλαδή όταν είναι παράλληλες με την αύξηση της προ­στιθέμενης αξίας ανά μονάδα εισροής εργασίας.
This does not mean, of course, that wages must eventually fall to the point where production is profit­able, given the competition from other countries — indeed rates of pay might be so low in other coun­tries that such a policy would be futile.
Με άλλα λόγια, η βελτίωση της αποδοτικότητας με την οποία χρησιμοποιείται το εργατικό δυναμι­κό ή της εμπορευσιμότητας του παρα­γόμενου προϊόντος — που απορρέει για παράδειγμα από την καλύτερη ποιότητα ή μορφή του — σημαίνει ότι οι μισθοί μπορούν να αυξάνονται χω­ρίς να θίγεται η ανταγωνιστικότητα και συνεπώς η βελτίωση αυτή αποτε­λεί το μέσο για την εξασφάλιση της αύξησης του πραγματικού κατά κε­φαλήν εισοδήματος σε μακροπρόθε­σμη προοπτική.
It does mean that costs per unit of valueadded cannot be too far out of line with those in other countries, but this can be achieved in many different ways — such as improving productive efficiency or product quality, and therefore the price which the market will pay — other than by reducing wages.
Μέσο ωριαίο κόστος εργασίας στη μεταποίηση στα Κράτη Μέλη, 1981 και 1990
Average hourly labour costs in manufacturing in the Member States, 1981 and 1990
ECU/εργαζόμενο (τιμές 1990)
ECU/worker (1990 values)
D Μή μισθιακό κόστος
D Nonwage costs
F, I, GR, L 1990 εκτίμηση από στοιχεία 1988
F, I, GR, L 1990 estimated trom 1988 dala
Κεφάλαιο 4 Προς μία ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή αγορά εργασίας; λαδή περισσότερα σε άμεσο κόστος εργασίας — απ ό,τι στις χώρες όπου οι εισφορές των εργοδοτών αποτελούν μεγαλύτερη πηγή χρηματοδότησης.
Chapter 4 Towards an integrated European labour market?
ταξύ των χωρών.
Fiscal systems and employment
Τούτο ίσως σημαίνει ότι όταν συνυπολογίζο­νται οι φόροι επί των μισθών και οι εισφορές των υπαλλήλων στην κοι­νωνική ασφάλιση, ο πραγματικά κα­θαρός μισθός που λαμβάνουν οι υπάλ­ληλοι είναι μικρότερος από το 50% του κόστους το οποίο καταβάλλουν οι εργοδότες για αυτούς.
Insofar as employees seek to compensate for this reduction in what they receive from the state by increasing their take-home pay to spend more on private schemes, there will be upward pressure on wages and in the end total labour costs may change by very little.
Παρόμοια, εάν οι κυβερνήσεις αποφα­σίσουν να μειώσουν την κάλυψη που παρέχει η κοινωνική ασφάλιση ή το επίπεδο εξυπηρέτησης των παροχών ή των συντάξεων που προσφέρονται και το έμμεσο κόστος εργασίας μειω­θεί ως αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις δεν θα κερδίσουν απαραίτητα κανένα πλεονέκτημα.
amounts, on average, to almost 45% of gross wages, and often significantly more for higher paid employees (in France, for example, indirect costs in banking, where pay levels are relatively high, represent a 60% addition to gross wages).
Το μη μισθιακό κόστος της εργασίας παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις στην Κοινότητα, καθώς έχει μικρή σχέση με το επίπεδο οικονομικής ανά­πτυξης ή τη γενναιοδωρία των συ­στημάτων κοινωνικής ασφάλισης και κοινωνικής ευημερίας.
The overall burden of taxation, in cluding social contributions, in 1990 varied from around 35% of GDP in Portugal and the UK to 43-44%) in France, the Netherlands and Belgium and 48%) in Denmark (Graph 58).
Το 1990 αντι­προσώπευε πάνω από το 30% του συ­νολικού κόστους εργασίας κατά μέσο όρο στη Γαλλία και μόλις κάτω από το 30% στην Ιταλία και το Βέλγιο (Σχήμα 57).
These differences largely reflect the scale of public expenditure in the respective countries — which in turn reflects the extent to which coun tries choose to provide certain services collectively rather than rely on supply through the market.
Στο HB, από την άλλη πλευρά, το έμμεσο κόστος αντιπροσώ­πευε μόνο το 13% ενώ στη Δανία ήταν μόλις μεγαλύτερο από 3%, στα άλλα Κράτη Μέλη κυμαινόταν από το 17% στο Λουξεμβούργο και 18% στην Ιρ­λανδία έως το 25% στην Πορτογαλία και το 26% στην Ισπανία και τις Κάτω Χώρες.
Apart from the Southern countries, which have generally shown a larger rise than elsewhere, the differences have also remained relatively stable over time.
Συνεπώς, με βάση το στοιχείο αυτό, το κόστος της εργασίας φαίνεται ότι σε αυτές τις τρεις χώρες είναι σημαντικά υψηλότερο απ ό,τι στο HB ή τη Δανία, θέτοντας έτσι τις επιχειρήσεις σε σο­βαρή μειονεκτική θέση από πλευράς κόστους όταν ανταγωνίζονται παρα­γωγούς από τις δύο τελευταίες χώρες.
On account of this, the cost of labour would, therefore, seem to be considerably higher in these three countries than in the UK or Denmark, so putting businesses at a serious cost disadvantage when competing with producers from the latter two countries.
Ωστόσο, η άποψη αυτή είναι εξαιρετι­κά απλουστευτική.
This, however, is much too simplistic a view.
Κατά τη δεκαετία του 1980, σε όλα τα Κράτη Μέλη, εκτός από το HB και τη Δανία, το μη μισθιακό κόστος εργα­σίας αυξήθηκε περισσότερο απ ό,τι οι μισθοί αυτοί καθαυτοί.
The high tax burden in Denmark, on the one hand, and the low burden in the UK, on the other, coincide with relatively high levels of employment in both countries — although slightly higher in Denmark than in the UK.
Τούτο συνέβη ιδίως στο Βέλγιο, όπου το μη μισθιακό κόστος ως ποσοστό του συνόλου αυξήθηκε από το 23% στο 29% μεταξύ 1981 και 1990, και στην Ιταλία, όπου αυξήθηκε από το 25% στο 29%.
Equally, Belgium and the Netherlands have similar levels of taxation relative to GDP but significant differences in the proportions of their population in employment.
Στη Δανία, από την άλλη πλευρά, μειώθη­κε από το 5,5% στο 3,5% του συνόλου ενώ στο HB από το 18% στο 13% (Σχήμα 57, όπου το κόστος εργασίας το 1981 προσαρμόστηκε στις τιμές του ECU για το 1990 λόγω της αύξη­σης που σημειώθηκε στις τιμές των βιομηχανικών προϊόντων στο σύνολο της Κοινότητας μεταξύ αυτών των δύο ετών, συνεπώς δείχνει τη μετα­βολή του κόστους εργασίας σε κάθε χώρα σε σχέση με αυτόν το γενικό δείκτη).
In reality, the main reason why nonwage labour costs vary so substantially between Member States is to do with the choice which each has made over both the scale of expenditure on social security systems, the health service, retire ment pensions and so on and the way it is funded.
Τα παραδείγματα αυτά υποστηρίζουν το γενικό συμπέρασμα ότι η αρχική επίπτωση της φορολογίας δεν έχει κα­τ' ανάγκη σχέση με την τελική, αφού το βάρος των φόρων έχει μετατεθεί στους καταναλωτές ή και στους προ­μηθευτές (εργασίας καθώς και αγα­θών και υπηρεσιών).
These examples illustrate the general point that the initial incidence of taxation does not necessarily correspond with the ultimate incidence, after taxes have been passed on to consumers or back to suppliers (of labour as well as of goods and services).
Δείχνουν επίσης ότι ίσως οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να μεταβάλλουν σημαντικά το επίπε­δο του κόστους εργασίας τροποποιώ­ντας απλώς τη διάρθρωση της φορο­λογίας και τον τρόπο με τον οποίο χρηματοδοτούνται τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας — εκτός εάν υπάρχει κάποιο στοιχείο ψευδαίσθη­σης ή ίσως βραχυπρόθεσμα μόνο κατά τη διαδικασία της προσαρμογής στη νέα κατάσταση και εκτός ίσως στο βαθμό που διάφοροι τρόποι χρηματο­δότησης της κοινωνικής πρόνοιας επηρεάζουν την αποδοτικότητα του συστήματος.
They also indicate that governments may not be able to change the overall level of labour costs significantly merely by altering the structure of taxation and the way in which social welfare schemes are funded — except if there is an element of illusion or perhaps in the short-term during the process of adjustment to the new situation and except perhaps to the extent that different ways of funding social welfare affect the efficiency of the system.
Τούτο δεν πρέπει να προκαλεί μεγάλη έκπληξη.
This should not be too surprising.
Εάν ίσχυε το αντίθετο, θα σήμαινε ότι οι κυβερ­νήσεις επεμβαίνοντας στη διάρθρωση της φορολογίας θα μπορούσαν να επη­ρεάζουν σε σταθερή βάση την κατα­νομή της προστιθέμενης αξίας μεταξύ κέρδους και εργασίας.
If the reverse were the case it would imply that governments, through manipulating the tax structure, could permanently affect the division of valueadded between profits and la bour.
Εάν, π.χ., τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης χρηματοδοτούνται από τη γενική φορολογία είτε από τους φό­ρους εισοδήματος ή επί των δαπανών, ο καθαρός μισθός των εργαζομένων όσον αφορά την αγοραστική δύναμη θα μειώνεται αντίστοιχα και οι εργα­ζόμενοι θα πρέπει να κερδίζουν με­γαλύτερο ακαθάριστο μισθό προκει­μένου να επιτυγχάνουν ένα δεδομένο επίπεδο πραγματικού εισοδήματος.
The division of revenue between taxes and social contributions, as well as between direct and indirect taxes, also varies significantly across the Community, giving rise to the differing importance of nonwage costs noted above. Em ployers' contributions in 1990 ranged from 12% of GDP in France and 9% in Italy and Belgium to 4% in the UK and the Netherlands and virtually zero in Denmark.
Συνεπώς, οι επιχειρήσεις στις χώρες αυτές θα καταλήγουν ίσως να δαπα­νούν περισσότερα σε μισθούς — δη­
In the former three countries, therefore, much more of the finance required for social benefits is raised from levies on
Από τα στοιχεία αυτά είναι σαφές ότι σε ορισμένες χώρες όταν οι εργοδότες προσλαμβάνουν εργαζομένους επι­βαρύνονται με σημαντικό, και αυξα­νόμενο, κόστος εκτός από τους μι­
If, for example, social systems are funded from general taxation, whether through taxes on income or expenditure, the net wages of employees in terms of purchasing power will correspondingly be reduced and they will accordingly need to earn a higher gross wage in order to achieve a given level of real income.
Συνεπώς, είναι δύσκολο να δειχθεί ότι το επίπεδο της φορολογίας και η γε­νική της διάρθρωση έχουν σημαντικό
It is, therefore, difficult to demonstrate that the level of taxation and its broad structure have a major effect on the overall level of employ ment, at least insofar as taxes are matched by comparable levels of public spending. This tends to be borne out by the evidence.
Κεφάλαιο 4 Προς μία ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή αγορά εργασίας; όσο και η γενικότερη δομή της φορο­λογίας στις διάφορες χώρες παρουσία­σαν ελάχιστες μεταβολές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980.
Chapter 4 Towards an integrated European labour market?
αποτέλεσμα στο συνολικό επίπεδο της απασχόλησης, τουλάχιστον εφόσον οι φόροι συνδυάζονται με αντίστοιχα ε­πίπεδα δημόσιων δαπανών.
Labour costs in manufacturing labour costs add to the problem of setting pay scales in the growing number of transnational com­panies in the Community and may distort decisions on where to locate labour and, therefore, production.
Τουλάχι­στον αυτό συνάγεται από τα στοιχεία που υπάρχουν.
This means that though employers pay less in contribu­tions in the latter two countries, they are likely to pay more in other ways, either directly or indirectly.
Δημοσιονομικά συστήματα και απασχόληση
In 1990, the last year for which reason­ably comparable data are available for most countries, average hourly labour costs in manufacturing ranged from over 20 ECU in Ger­ many to 3V
9% στην Ιταλία και το Βέλγιο, στο 4% στο HB και τις Κάτω Χώρες έως σχε­δόν το μηδέν στη Δανία.
Although there is a broad, inverse relationship between the level of employers' contributions and the level of employment, it is not particularly close.
Τούτο σημαίνει ότι παρ' όλο που οι εργοδό­τες καταβάλλουν λιγότερες εισφορές στις δύο τελευταίες χώρες, είναι ενδε­χόμενο να πληρώνουν περισσότερα με άλλους τρόπους, άμεσα ή έμμεσα.
Employment relative to population is higher in France than the Netherlands, for example, while Portugal has a similar level of contributions to Greece, but a much higher propor­tion of its people in work.
Παρ' όλο που γενικά το επίπεδο των εργοδοτικών εισφορών και το επίπεδο της απασχόλησης είναι αντιστρόφως ανάλογα, μεσολαβούν και άλλοι παρά­γοντες.
difference of almost six times (Graph 57). Moreover the average level of costs in Germany was 15% higher than in Belgium, the country with the next highest level of costs (Graph 59, which shows labour costs in each Member State in rela­tion to the Community average).
Ενώ η φοροδιαφυγή αποτελεί γενικό πρόβλημα κάθε φορολογικού συστήματος, είναι πι­θανό να είναι συχνότερη όταν οι φό­ροι ή οι εισφορές αυτές θεωρούνται ότι είναι ένα άδικο βάρος ή όταν ο έλεγχος του συστήματος είναι δύσκολος.
Finally it should be emphasised that although the broad structure of taxation may not affect employ­ment, variations in the effective incidence of tax between sectors of activity might clearly do so. If there are differences in the rate of tax levied on particular products or services relative to others, then this will tend to affect relative costs of production and therefore the pattern of economic activity and employment.
Οι υψηλές εργοδοτικές εισφορές σε ορισμένες χώρες μπορεί να έχουν και τα δύο αυτά χαρακτη­ριστικά.
Since the em­ployment intensity of production differs between sectors, such vari­ations might also affect the total number of people in employment at a given level of output.
Με λίγες μόνο εξαιρέσεις — τις Κάτω Χώρες, ειδικότερα — τόσο η κλίμακα των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης
Nevertheless for five Member States — the Netherlands, Bel­gium, France, Denmark and Luxembourg — average hourly
Με εξαίρεση τις νό­τιες χώρες, που σημείωσαν γενικά με­γαλύτερη αύξηση, οι διαφορές παρέ­μειναν επίσης σχετικά σταθερές με την πάροδο του χρόνου.
With only a few exceptions — the Netherlands, in particular — both the scale of social contributions and the broad structure of taxation in individual countries changed very little during the 1980s.
Φόροι και εισφορές κοινωνικής ασφάλισης στα Κράτη Μέλη,1980 και 1990
Taxes and social contributions in the Member States, 1980 and 1990
Π Φόροι επί των κερδών, έμμεσοι φόροι, φόροι κεφαλαίου
I Employees social contributions & Income tax Ξ Taxes on profits, indirect taxes, capital taxes
Το 1990 οι εργοδοτικές εισφορές κυμαίνονταν από το 12% του ΑΕΠ στη Γαλλία και
Moreover, by increasing the diffi­culty of comparing rates of pay between countries, large dif­ferences in the size of nonwage
Στοιχεία L1987
Data L1987
Κεφάλαιο 4 Προς μία ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή αγορά εργασίας; συνολικό αριθμό των απασχολουμέ­νων σε ένα δεδομένο επίπεδο παρα­γωγής.
Chapter 4 Towards an integrated European labour market?
Κόστος εργασίας στη μεταποίηση
level of productivity in 1990 signifi­cantly (more than 10%) below the relative level of labour costs, im­plying that in these two cases labour was more expensive than elsewhere in relation to its contribu­tion to production — or profits (ie unit labour costs were relatively high).
μεσο ωριαίο κόστος εργασίας στη με­ταποίηση ήταν μόλις 10% το 1990, και στην Ιταλία ήταν μόλις περίπου 5% λιγότερο και κοντά στον Κοινοτικό μέσο όρο.
labour costs in manufacturing were within 10%) of each other in 1990, with Italy only another 5% or so below and around the Community average.