natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πέ­ραν της Ιρλανδίας (28%), μόνο στις Κάτω Χοίρες (37%) και τη Δανία (34%) σημειοΜηκε ποσοστό χαμηλό­τερο του 40%.
In all Member States, with the sole exception of Ireland — then only just — the lar­gest share of expenditure is devoted to old age pensions (which is here defined to include survivors' pen­sions).
Το ποσοστό ποικίλλει από 30% στην Ιρ­λανδία και την Πορτογαλία μέχρι κά­τω του 20% στη Δανία και το Ηνωμένο Βασίλειο και κáτoJ του 15% στην Ελλάδα.
Over the Union as a whole, these accounted for almost 45% of total social spending in 1993, though in Greece and Italy they amounted to over 60% of the total (Table 3).
Στις υπόλοιπες επτά χώρες, το ποσοστό δε διέφερε αισθη-
Only in the Netherlands (37%) and Denmark (34%), in addition to Ireland (28%), was the proportion lower than 40%.
Αύξηση της κατά κεφαλήν δαπάνης για παροχές κοινωνικής προστασίας και αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, 1980-93
Growth in expenditure per head on social protection benefits, 1980­93
Αύξηση της κατά κεφαλήν δαπάνης για παροχές κοινωνικής προστασίας, 1980-93
Growth in expenditure per head on social protection benefits and growth of GDP per head, 1980­93
Ετήσια μεταβολή
Annual change
Γ Ετήσια μεταβολή των κατά κεφαλήν κοινωνικών δαπανών (%)
Annual change in social expenditure per head (%) ♦ P
D Εξαιρούνται τα νεα ομοσπονδιακά κρατίδια. Α, SF. S: 1980-92
D excludes new Länder; A, SF. S; 1980-92
2 3 4 Ετήσια μεταβολή του κατά κεφαλήν ΑΕΠ (%)
2 3 Annual change in GDP per head (%)
Κεφάλαιο 3 - Τάσεις Κοινωνικής Προστασίας και Χρηματοδότησης της τά από το μέσο όρο της Ένωσης (βλέ­πε στη συνέχεια το Κεφάλαιο 5 για χωριστή ανάλυση των δαπανών ιατρι­κής περίθαλψης βασισμένη στα στοι­χεία του ΟΟΣΑ).
Chapter 3 - Trends in social protection and its financing separate analysis of health care ex­penditure based on OECD figures).
Πρέπει όμως να είναι κανείς προσεκτικός σ' αυτό το σημείο, δεδομένου ότι τα άτομα που λαμβάνουν επιδόματα αναπηρίας στη χώρα αυτί] είναι πολύ πιθανό αλλού να ενισχύονται με δια­φορετικές παροχές (π.χ. επιδόματα ανεργίας).
Netherlands as compared with other countries in the Union, though it is important to be cautious in this re­gard since those who are supported by means of invalidity benefits here might well be supported by other kinds of benefit elsewhere (such as unemployment benefits, for example).
που διατέθηκαν για τη λειτουργία αυ­τή στί] Δανία ήταν σχεδόν ίδια με της Ισπανίας και υψηλότερα από της Ιρ­λανδίας, ενώ και στις δύο αυτές χώ­ρες το ποσοστό ανεργίας ήταν αισθητά υψηλότερο.
which unemployment was substan­tially greater. Though the com­parative level of spending on unemployment compensation re­flects in some degree the scale of unemployment, differences in the average benefit paid and in the cover­age of assistance seem to be equally if not more important factors, as examined further below.
Τα επιδόματα αναπηρίας, ανικανότη­τας και εργατικών ατυχημάτων αποτελούν την τρίτη σε μέγεθος κατη­γορία, στην οποία οφείλεται το 9% του συνόλου των δαπανών της Ένω­σης.
Invalidity, disability and occupa­tional injury benefits are the third largest item accounting for 9% of the total over the Union as a whole, but in this case varying somewhat more markedly than the former two kinds of spending, from over 22% of the total in the Netherlands, where ex­penditure was as large as on sickness and health care in 1993, to only around 7'/?% in France and Ireland.
Σ' αυτή την περίπτωση όμως, παρουσιάζεται μεγαλύτερη διαφορο­ποίηση από ό,τι στις δύο προηγούμε­νες κατηγορίες δαπανών, με ποσοστό που υπερβαίνει το 22% επί του συνό­λου στις Κάτω Χώρες (όπου το 1993 η εν λόγω δαπάνη ήταν του ιδίου ύψους με τις δαπάνες ασθενείας και ιατρικής περίθαλψης), ενώ στη Γαλλία και την Ιρλανδία είναι μόνο της τάξεως του 7,5%.
In relation to GDP, the scale of Dutch spending was even more striking, amounting to over 7% as compared with a Union average of 2[/2% and a figure of only 1 '/2% in Ireland and
Παρομοίως, το υψηλό επίπεδο της συ­νολικής δαπάνης στη Δανία οφείλε­ται σε μεγάλο βαθμό στα συγκριτικά υψηλά επιδόματα ανεργίας και στις δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης, παράγοντες οι οποίοι, παρόλο που το ποσοστό ανεργίας είναι χαμηλότερο του μέσου όρου, αντιστοιχούσαν συ­νολικά στο 19% του συνόλου της δα­πάνης το 1993, σε σύγκριση με το μέσο όρο της Ένωσης που είναι της τάξεως του 8%.
Similarly, the high level of overall expenditure in Denmark owes much to the comparatively high level of spending on unemployment compen­sation and the public employment services, which, despite the rate of unemployment being below average, together accounted for 19% of the total in 1993 as opposed to a Union average of around 8%.
Πράγματι, τα ποσά
Indeed, spending on this function was almost as high in Denmark as in Spain and higher than in Ireland, in both of
Αύξηση της κατά κεφαλήν δαπάνης για παροχές κοινωνικής προστασίας, 1980-85,1985-90 και 1990-93
Growth in expenditure per head on social protection benefits, 1980-85, 1985-90 and 1990-93
Ετήσιος ρυθμός μεταβολής
Annual growth at 1985 prices (%)
Τα επιδόματα μητρότητας παρουσιά­ζουν λιγότερες διαφορές στα κράτη μέλη, αν και η αντίστοιχη δαπάνη ήταν σημαντικά μεγαλύτερη το 1993 στη Δανία από οπουδήποτε αλλού στην Ένωση, ιδιαίτερα σε σχέση με το ΑΕΠ, και αισθητά μικρότερη στα κράτη μέλη του νότου (Ελλάδα, Ιτα­λία και Πορτογαλία κυρίως, όπου ανήλθαν μόνο στο 0,1% του ΑΕΠ).
Maternity benefits vary somewhat less, though expenditure was signifi­cantly larger in 1993 in Denmark, especially in relation to GDP, than elsewhere in the Union and signifi­cantly smaller in the Southern Member States — Greece, Italy and Portugal, in particular (where it amounted to only 0.1 % of GDP).
Β DK D GR Ε F IRL I L NL Ρ UK E12 A D εξαιρούνται τα νέα ομοσπονδιακά κρατίδια. Α, SF, S: 1980-92
Β DK D GR E F IRL I D excludes new Länder; A, SF, S: 1990-92
Στις υπόλοιπες κατηγορίες, παρατη­ρούνται σημαντικές διαφοροποιή­σεις στα επιδόματα στέγης, που εκφράζουν εν μέρει τον τρόπο στήρι­ξης TOJV ατóμoJv στα οποία χορηγείται ενίσχυση του εισοδήματος.
For the rest, there are marked dif­ferences in housing benefits, which in part reflect the way in which those receiving income support are as­sisted.
Στο Hvojμένο Βασίλειο ιδιαίτερα, οι παροχές
In the UK, in particular, hous­ing benefits, which are much more important than in other parts of the Union, effectively compensate for
Πίνακας 3 - Κατανομή των τρεχουσών δαπανών κοινωνικής προστασίας κατά λειτουργία, 1933
Table 3 — Division of current expenditure on social protection by function, 1993
% συνολικής δαπάνης
% total expenditure
Γήρατος+ επιζώντων
Oldage + survivors
Ασθενείας
Sickness
Αναπηρίας, ανικανότητας-)-εργατι­κών ατυχημάτων και ασθενειών
Invalidity, disability + occupational accidents and diseases
Αναπηρίας, ανικανότητας+εργατι­κών ατυχημάτων και ασθενειών
Invalidity, disability + occupational accidents and diseases
Κεφάλαιο 3 - Τάσεις Κοινωνικής Προστασίας και Χρηματοδότησης της γων, ï] δαπάνη το 1993 ήταν κάτω του 2% του ΑΕΠ.
Chapter 3 - Trends in social protection and its financing large numbers out of work, expendi­ture in 1993 represented under 2% of GDP.
Κατά συνέπεια, το επίπεδο της σχετικής δαπάνης αντανακλά στο Ηνωμένο Βασίλειο την ευρεία εξάρ­τηση από τον έλεγχο πρoσoJπικώv πό­ρων, για τον οποίο τα επιδόματα στέγης αποτελούν ένα στοιχείο.
The level of expendi­ture, therefore, reflects the more extensive reliance in the UK on means­testing, of which housing benefits are one element.
ΑΕΠ σε όλους τους ζωτικούς τομείς δαπάνης μεταξύ των ετών 1980-1993. με εξαίρεση τα οικογενειακά επιδό­ματα, στα οποία η δαπάνη μειώθηκε από κατάτι πάνω από 2% σε λιγότερο από 2% του ΑΕΠ.
the Union in all the main areas of expenditure between 1980 and 1993. with the exception of family benefits where spending declined from just over 2% of GDP to just under 2%.
Η αύξηση αφορού­σε ιδιαίτερα τις συντάξεις, όπου τα χορηγούμενα ποσά σημείωσαν άνοδο από το 10% του ΑΕΠ κατά μέσον όρο το 1980 στο 12% το 1993 σε όλα τα κράτη μέλη, με εξαίρεση τη Γερμανία και την Ιρλανδία.
The increase was especially marked in respect of pensions, on which spending went up from an average of 10% of GDP in 1980 to 12% in 1993, rising in all Member States, apart from Germany and Ireland.
Δαπάνες κατά λειτουργία
Expenditure by function istinguishing between the changes which have occurred
Βασικό θέμα αναφορικά με τις συ­ντάξεις και τα επιδόματα ανεργίας, αλλά και με τις λοιπές βασικές λει­τουργίες, είναι κατά πόσο οι συντελε­σθείσες αυξήσεις απορρέουν από διεύρυνση των αναγκών, όπως αυτές προκύπτουν από τις κυριότερες δημο­γραφικές τάσεις (ή, στην περίπτωση της ανεργίας, από τις οικονομικές τά­σεις) και συνεπώς από τις μεταβολές του αριθμού των πιθανών διεκδικη­τών, και σε ποιο βαθμό οι αυξήσεις αυτές οφείλονται στην ανάπτυξη πε­ρισσότερο γενναιόδωρων συστημά­των, με την έννοια του μέσου επιπέδου ενίσχυσης του εισοδήματος, καθώς και του εύρους της κάλυψης.
A key issue in respect of both pen­sions and unemployment benefits as well as the other main functions is how far the increases which have oc­curred are the result of expanding need, as reflected in underlying demographic trends — or, in the case of unemployment, economic trends — and, therefore, changes in the number of potential claimants, and how far they reflect the development of more generous systems, in terms of the average level of income sup­port provided and the extent of cover­age.
Η άνοδος αυτή υπήρξε ιδιαίτερα υψηλή κατά την περίοδο 19901993 (σχεδόν 1% του ΑΕΠ), παρά το γεγο­νός, όπως έχει ήδη αναφερθεί, ότι αυτό αντανακλά ως ένα βαθμό τις επιπτο3σειςτου χαμηλού ρυθμού ανά­πτυξης του ΑΕΠ κατά την ίδια περίο­δο.
The rise was particularly high be­tween 1990 and 1993 (almost 1% of GDP), though as noted above this partly reflects the effect of the de­pressed growth of GDP during this period.
Οι δαπάνες για επιδόματα ανεργίας αυξήθηκαν επίσης στην αρ­χή της δεκαετίας του 1990 λόγω της ανόδου της ανεργίας.
Expenditure on unemploy­ment compensation also rose over the early 1990s as unemployment in­creased.
Στο σύνολο της Ένωσης όμως, η άνοδος έφθασε μό­νο το % περίπου του ΑΕΠ και, παρότι κατεγράφει μεγάλος αριθμός ανέρ­ πάνες των διαφόρων λειτουργιών της κoιvoJVικής προστασίας είναι ενδει­κτική των τομέων όπου παρατηρήθη­κε ο κύριος όγκος αύξησης των δαπανών.
In the Union as a whole, however, the rise amounted to only in expenditure on the different func­tions of social protection gives an indication of the areas in which the main growth of spending has oc­curred.
Στην πραγματικότητα, τα ποσά των δαπανο« στο εσωτερικό της Ένωσης αυξήθηκαν σε σχέση με το
In practice, there was an in­crease in spending relative to GDP in around '/2% of GDP and despite the
Συντάξεις γήρατος
Old­age pensions
Δαπάνες για συντάξεις γήρατος κατά επιλέξιμο άτομο σε σχέση με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, 1980,1990 και 1993
Expenditure on oldage pensions per person estimated as eligible for receipt in relation to GDP per head, 1980,1990 and 1993
Β DK D GR Ε F IRL Ι L NL Ρ UK Ε12 Περιλαμβάνει συντάξεις επζώντων.
Includes survivors' pensions; D excludes new Lander
Σε σχέση με το ΑΕΠ, και όπως συμ­βαίνει γενικά με όλες τις παροχές, η δαπάνη για τις συντάξεις γήρατος (συμπεριλαμβανομένων των συντά­ξεων επιζο«τ™ν) μπορεί να αναλυθεί σε δύο στοιχεία: τη καταβολή της μέ­σης σύνταξης ανά δικαιούχο OJÇ πο­σοστό του κατά κεφαλήν ΑΕΠ (που θα πρέπει να τονισθεί ότι δε συμπί­πτει με το μέσο εισόδημα), και τον αριθμό των δικαιούχων OJÇ ποσοστό του συνολικού πληθυσμού (βλέπε Πλαίσιο για την περιγραφή της μεθό­δου).
Expenditure on old­age pensions (in­cluding survivors' pensions), in rela­tion to GDP can be decomposed, as for benefits in general, into two ele­ment — the average pension paid per recipient relative to GDP per head (not the same, it should be empha­sised, as average earnings) and the number of recipients relative to total population (see Box for a description of the approach).
Στην πράξη, και λόγω ελλείί\)εως επαρκο3ν στοιχείων σχετικά με τον αριθμό TOJV συνταξιούχων (εν μέ­ρει εξαιτίας της δυσκολίας που πα­ρουσιάζει η προσπάθεια αποφυγής διπλής καταμέτρησης TOJV δικαιούχoJv που ÍOOJÇ λαμβάνουν περισσότε­ρες από μία συντάξεις), θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί avτιπρoσoJπευτικóς δείκτης — στην προκειμένη περίπτο)ση, ο αριθμός TOJV ατόμων που έχουν υπερβεί την επίσημη ηλικία συνταξιο­δότησης σε κάθε κράτος μέλος και επιπλέον τα άτομα που, σύμο^να με την Έρευνα Εργατικού Δυναμικού
In practice, because satisfactory data on the number of people receiving pensions arc not available (partly because of the diffi­culties of avoiding over­counting of beneficiaries when they can receive more than one pension), a proxy in­dicator has to be used instead — in this case, the number of people over the official retirement age in each of the Member States plus those who, according to the Community Labour
Κεφάλαιο 3 - Τάσεις Κοινωνικής Προστασίας και Χρηματοδότησης της μέχρι το 1993, όμως από το 1990 μέχρι το 1993 η αύξηση ήταν μεγαλύτερη από ό,τι ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία.
Chapter 3 - Trends in social protection and its financing and 1993 than over the preceding 10 years.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, συνεπώς, η αύξηση TOJV δα­πανών ως προς το ΑΕΠ οφειλόταν τόσο στην αύξηση του αριθμού των ατόμων τρίτης ηλικίας, όσο και σ' εκείνη της μέσης σύνταξης που κατα­βαλλόταν σε αυτά τα άτομα.
In the early 1990s, therefore, the growth of expenditure relative to GDP was the result of an increase both in the elderly population and in the average pension paid to these.
της Κοινότητας, απεχώρησαν πρόω­ρα από την ενεργό υπηρεσία, (βλέπε Πλαίσιο).
Force Survey, have retired early (see Box).
Ένας τέτοιος δείκτης πα­ρουσιάζει πολλά μειονεκτήματα, κα­θώς καλύπτει κατά προσέγγιση μόνο την πρόωρη συνταξιοδότηση, ενώ πε­ριλαμβάνει ένα άγνωστο αριθμό ατόμων στα οποία δεν απονέμεται σύνταξη.
Such an indicator itself is not entirely satisfactory, since it only ap­proximately covers premature retire­ment and includes an unknown number of people who are not in re­ceipt of a pension.
Παρόλα αυτά όμως, δεν φαίνεται να υπάρχουν πολλές εναλ­λακτικές λύσεις.
Nevertheless, there seems little effective alterna­tive.
θηκε επίσης αισθητά σε σχέση με το ΑΕΠ, η αύξηση ήταν κατά κύριο λόγο αποτέλεσμα της ανόδου του ποσού της μέσης σύνταξης σε σχέση με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, παρόλον ότι εν προκειμένω αυτό αποτελεί σχεδόν βέβαιη ένδειξη της αύξησης του αριθ­μού TOJV a^iojv άνω του ορίου συντα­ξιοδότησης που λαμβάνουν σύνταξη και συγχρόνως περισσότερο γενναιό­δωρες παροχές.
increase in the average value of pen­sion relative to GDP per head, though in this case, this almost certainly re­flects an increased proportion of those above retirement age receiving pension as well as more generous benefit rates.
Άλλες χώρες που πα­ρουσίασαν σχετικά σημαντικές αυξήσεις της μέσης σύνταξης την ίδια περίοδο ήταν το Λουξεμβούργο, οι KÓTOJ Χώρες και το Ηνωμένο Βασί­λειο.
Other countries show­ing relatively large rises in the aver­age value of pension over this period were Luxembourg, the Netherlands and the UK.
Παρά τη γενική άνοδο του αριθμού των ατόμων άνω του ορίου συνταξιο­δότησης σε όλα τα κράτη μέλη την περίοδο 1980-1993 (εξαιρουμένου του Λουξεμβούργου), το ποσοστό αύ­ξησης παρουσίασε σημαντική διαφο­ροποίηση από κράτος σε κράτος.
Although there was a general rise in the proportion of people above retire­ment age in most of the Member States between 1980 and 1993 — all except for Luxembourg — the rate of increase varied considerably.
Το υψηλότερο ποσοστό παρατηρήθηκε στην Ιταλία, όπου η αναλογία των ατόμιον που είχαν υπερβεί το όριο συνταξιοδότησης αυξήθηκε από 18% σε περίπου 25% με παράλληλη αύξη­ση του αριθμού των ατόμιον πρóoJρης συνταξιοδότησης, και όπου τα ποσά που διατίθενται για συντάξεις ση­μείωσαν αξιόλογη άνοδο.
It was highest in Italy where the proportion above retirement age went up from 18% to almost 25% while those tak­ing early retirement also rose, and where the growth of expenditure on pensions was substantial.
Κατά συνέ­πεια, και παρόλο που η μέση σύνταξη φαίνεται να σημείωσε άνοδο στην Ιταλία, η αύξηση ήταν μικρότερη από ό,τι σε άλλες χο^ρες, και το μεγαλύτε­ρο μέρος της δαπάνης φαίνεται να οφειλόταν σε δημογραφικές τάσεις.
While the average pension appears to have risen in Italy, therefore, the rise was less than in a number of other coun­tries, and most of the increase in spending seems to have been due to demographic trends.
Παράλληλα, ο αριθμός των ατόμων που έχουν υπερβεί την ηλικία συνταξιοδότησης αυξήθηκε από 16% του συνολικού πληθυσμού σε 19%, ενώ αυξήθηκε επίσης ελα­φρά ο αριθμός εκείνων που συνταξιο­δοτήθηκαν πρóoJρα.
In Germany, on the other hand, where expenditure on pensions de­clined relative to GDP between 1980 and 1993, population above retire­ment age increased and, accordingly, average pension relative to GDP per head fell significantly, from 65% to 52%, by more than anywhere else in the Union.
Κατά συνέπεια, το σύνολο TOJV ατόμων που διαθέτουν τα προσόντα για την απονομή σύντα­ξης αυξήθηκε κατά οριακά χαμηλότε­ρο ποσοστό από την αύξηση TOJV δαπανών ως προς το ΑΕΠ.
The average value also fell in Ireland, more than offsetting the relatively small growth in retire­ment­age population and giving rise to a decline in expenditure relative to GDP, though this was confined to the 1980s.
Στη Γερμανία όμως, όπου OL δαπάνες των συντάξεων σημεύωσαν κάμψη σε σχέση με το ΑΕΠ μεταξύ των ετών 1980 και 1993, αυξήθηκε ο πληθυσμός ηλικίας άνω του ορίου συνταξιοδότη­σης και κατ' αναλογία μειο5θηκε ση­μαντικά η μέση σύνταξη σε σχέση με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ από 65% σε 52%.
As noted above, expenditure on pen­sions relative to GDP over the Union as a whole rose from 10% in 1980 to just under 12% in 1993 (Table 4). At the same time, the number of people over retirement age increased from 16% of total population to 19%, while those who had retired early also rose slightly.
Η πτο5ση αυτή είναι η μεγαλύτε­ρη που παρατηρήθηκε σε κράτος μέ­λος της Ένωσης.
The overall num­bers potentially in receipt of pen­sions, therefore, went up by marginally less than the rise in ex­penditure relative to GDP.
Η μέση σύνταξη σημεύωσε κάμψη και στην Ιρλανδία, όπου και αντιστάθμισε τη σχετικά μι­κρή αύξηση του πληθυσμού σε ηλικία συνταξιοδότησης και προκάλεσε την πτο5ση των δαπανο« σε σχέση με το ΑΕΠ, αν και το φαινόμενο αυτό πε­ριορίσθηκε στη δεκαετία του 1980.
Average pension, measured as spending divided by the number above retire­ment age plus the number of people retiring early relative to average GDP per head, accordingly, also increased very slightly between 1980 and 1993, but went up by more between 1990
Στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, όπου η δαπάνη TOJV συντάξεων αυξή­
In Greece and Portugal, where spending on pensions also rose mar­kedly relative to GDP, the rise was predominantly the result of an
Συντάξεις γήρατος: κλίμακα και διάρθρωση των επικουρικών συντάξεων, 1980,1988 και 1993
Old­age pensions: the extent of means­testing of basic pensions (first pillar), 1980, 1988 and 1993
Συντάξεις γήρατος: η έκταση του ελέγχου των προσωπικών πόρων προκειμένου για τις βασικές συντάξεις (πρώτος κίονας), 1980,1988 και 1993 , ,
Old­age pensions: scale and structure of supplementary pensions, 1980,1988 and 1993
% συνολικής σύνταξης
% total pension
D Ελεγχος πόρων
D Meanstested
Εκτιμήσεις του αριθμού των ατόμων που εντάσσονται στα συστήματα κοινωνικής προστασίας και της κατά κεφαλήν δαπάνης.
Estimates of the relative numbers entitled to social protection support and expenditure per person
• το μέσο ποσό σύνταξης που εισπράττει ο κάθε συ­νταξιούχος (ΣΓ/ΠΣΥΝ) σε σχέση με το κατά κεφαλή ΑΕΠ (ΑΕΠ/Π).
• the average pension received by each pensioner (OAP/POPRET) in relation to GDP per head (GDP/POP)
Τα δύο αυτά στοιχεία ισούνται εκ ταυτότητος με τη δαπάνη των συντάξεων σε σχέση με το ΑΕΠ: ΣΓ/ΑΕΠ = ΠΣΥΝ/Π x (ΣΓ/ΠΣΥΝ)/(ΑΕΠ/Π).
These two elements are equal by identity to expendi­ture on pensions in relation to GDP: OAP/GDP = POPRET/POP χ (OAP/POPRET)/ (GDP/POP)
Τα δύο στοιχεία παρουσιάζονται χωριστά στον Πίνακα 4.
The two elements are shown separately in Table 4.
Θα πρέπει να τονιστεί ότι, με αυτή την έννοια, το κατά κεφαλή ΑΕΠ αναφέρεται στο ΑΕΠ δια του συνόλου του πληθυσμού, πράγμα που δεν ισοδυναμεί με τις μέσες αποδοχές.
It should be emphasised that GDP per head in this con­text relates to GDP divided by total population, which is not the same as average earnings.
Η έλλειψη αξιόπιστων στοιχείων αναφορικά με τους δικαιούχους των βασικών κατηγοριών κοινωνικών πα­ροχών δυσχεραίνει τον εντοπισμό των άμεσων αιτιών στις οποίες οφείλονται τόσο οι διαφορές της κλίμακας των δαπανών μεταξύ των χωρών, όσο και οι διαχρονικές μεταβολές — ιδιαίτερα, κατά πόσο αυτές προκύπτουν από τις διαφορές ή τις μεταβολές του αριθμού των ατόμων που έχουν ανάγκη στήριξης, εκείνων που είναι όντως αποδέκτες βοήθειας (δηλαδή, ανάλογα με την κάλυψη των συστημάτων) ή του μέσου όρου των παρο­χών.
The lack of reliable data on numbers of recipients of the main kinds of social benefit makes it difficult to identify the proximate reasons for both differences in the scale of expenditure between countries and changes over time — in particular, whether these result from differences or changes in the number of people requiring support, in the number who actually receive support (ie in the extent of coverage of systems) or in the average benefit received.
Στην πράξη, το μόνο που είναι δυνατό να γίνει είναι να εντοπισθούν οι 'ομάδες κινδύνου' — ή που είναι πιθανό να χρειαστούν βοήθεια — στα διάφορα κράτη μέλη, δηλαδή εκείνων που έχουν ηλικία μεγαλύτερη από την επίσημη ηλικία συνταξιοδότησης, που είναι εγγεγραμμένα ως άνεργοι ή που είναι αρκετά νέα ώστε να είναι πιθανοί αποδέκτες επιδομάτων τέκνων.
All that it is possible to do in practice is to estimate the number of people 'at risk' — or potentially in need of support — in the different Member States, in the sense that they are above the official age of retirement, registered as un­employed or young enough to be eligible for child allowances.
Αυτό, φυσικά, δε σημαίνει ότι τα άτομα αυτά στο σύνολο τους θα γίνουν αποδέκτες παροχών ή ότι δε θα υπάρξουν άλλα άτομα που θα γίνουν τέτοιοι αποδέκτες, αλλά παρέχει τουλάχιστον κάποια ένδειξη των πιθανών διεκ­δικήσεων από τα συστήματα κοινωνικής προστασίας και της διακύμανσης των εν λόγω διεκδικήσεων στις διάφορες περιοχές της Ένωσης, καθώς και ένδειξη των τάσεων μεταβολής των διεκδικήσεων με την πάροδο του χρόνου.
This, of course, does not mean that all of these will actually receive benefit or that others will not but it at least provides some indication of the potential demand on social protection systems and how this varies across the Union, as well as how it has tended to change over time.
Στους ανωτέρω υπολογισμούς λαμβάνεται υπόψη η πρόωρη συνταξιοδότηση, η οποία είναι σημαντική σε όλα τα κράτη μέλη, ιδιαίτερα στην περίπτωση των αν­δρών.
These estimates take account of early retirement which is important in all Member States, especially in the case of men.
Το 1994, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΕΔ της Κοινότητας και παρά το γεγονός ότι το επίσημο όριο συνταξιοδότησης για τους άνδρες ήταν τα 65 έτη ή και περισσότερο σε όλες τις χώρες, με εξαίρεση το Βέλγιο (60 έως 65), τη Γαλλία (60), την Ιταλία (62) και τη Γερμανία (63), το 52% των ανδρών μεταξύ 60 και 64 ετών στην Ένωση είχαν συνταξιοδοτηθεί, και μόνο στην Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο το ποσοστό αυτό ήταν κάτω του 40% (αν και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπως και στις Κάτω Χώρες, οι αναγνωρισμένοι ως ανά­πηροι ανέρχονταν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από τις λοιπές χώρες, όπως σημειώνεται στο Κεφάλαιο 2) (Σχή­ματα 19 και 20).
In 1994, according to Community Labour Force Survey data, despite the fact that the official age of retirement for men was 65 or above in all countries except Belgium (60 to 65), France (60), Italy (62) and Germany (63), 52% of men aged between 60 and 64 were retired in the Union and only in Ireland and the UK was the proportion below 40% (though in the UK, as in the Netherlands, a much larger proportion than elsewhere were classed as disabled, as noted in Chap­ter 2 above) (Graphs 19 and 20).
Επιπλέον, το ως άνω ποσοστό παρου­σίασε αυξητικές τάσεις με την πάροδο του χρόνου, εκτός από την Πορτογαλία, όπου παρέμεινε αμετάβλη­το και από το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου παρουσίασε ελαφρά μείωση.
Moreover in all Member States apart from Portugal, where it was unchanged, and the UK, where it declined slightly, the proportion has tended to increase over time.