natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά μέσον όρο, μόνο 49% των πολιτών που ερωτήθηκαν είναι υπέρ αυτής της διπλής ιθαγένειας, έναντι 37 % που είναι κατά.
Although more than 70% of respondents in Europe think priority should go to bringing the European Union closer to its citizens, it is not necessarily felt that this should lead to the establishment of a type of European citizenship, which would be in addition to the national citizenship held by each national of the European Union. On average, only 49% of citizens questioned are in favour of double nationality on these lines, compared with 37% against.
Το Βέλγιο και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι οι μόνες χώρες που τάσσονται με αυτόν το μέσο όρο.
Belgium and the United Kingdom are the only countries in line with this average.
Η Σουηδία (68,1%), η Ιταλία (68,4%) και το Βέλγιο (69,8 %) ευθυγραμμίζονται με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Sweden (with 68.1%), Italy (68.4%) and Belgium (69.8%) are in line with the Community average, while the largest majorities are in Denmark, the Netherlands, Portugal, Spain, Luxembourg, France and Greece: the numbers calling for a closer democratic relationship range from 70.5% of Danes to 83.8% of Greeks.
Προώθηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου
Encouraging the defence of human rights
Η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται διχασμένη με έναν βορειοδυτικό/νοτιοανατολικό άξονα.
The countries in the northern and central parts of the European Union are the most opposed to setting up European citizenship, with Denmark very clearly in the lead (70% of Danes reject the proposal), followed by Austria, Sweden and Germany.
Το ζήτημα αυτό συγκεντρώνει την ομοφωνία σχεδόν των Ευρωπαίων οι οποίοι πιστεύουν, περίπου σε ποσοστό 81 % κατά μέσο όρο, ότι αποτελεί βασική προτεραιότητα.
Almost all respondents in Europe think this is a vital priority: the average vote in favour is 81%.
Οι Κάτω Χώρες (88,4%), η Σουηδία (87,6%), η Δανία (87,5%), η Φινλανδία (86%), ακολουθούμενες από τη Γαλλία (85,6%) και την Ελλάδα (85%) είναι οι πιο ευνοϊκές σε αυτόν τον τομέα ευρωπαϊκής δράσης.
The leaders are the Netherlands (with 88.4%), Sweden (87.6%), Denmark (87.5%) and Finland (86%), followed by France (85.6%) and Greece (85%).
Είναι επίσης οι πιο ευαισθητοποιημένες χώρες με ποσοστό απαντήσεων «δεν γνωρίζω» από 1,4 έως 4,5%.
These countries are also the most motivated, with a 'don't know' rate of between 1.4 and 4.5%.
Τα βόρεια και κεντροανατολικά κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιτίθενται περισσότερο με τη δημιουργία ευρωπαϊκής ιθαγένειας: η ά,ανία σαφέστατα επικεφαλής (70% των δανών πολιτών απορρίπτουν αυτή την πρόταση), ακολουθούμενη από τη Σουηδία, την Αυστρία και τη Γερμανία.
There are four other countries in the same geographical area which are less categorically opposed to the establishment of European citizenship. In Luxembourg the vote is 40% on each side of the argument, while in Finland and the Netherlands the Yes votes only just scrape a majority.
Το Ηνωμένο Βασίλειο (74 %), η Πορτογαλία (73,5 %) και το Βέλγιο (73%) είναι ταυτόχρονα οι «λιγότερο» ευνοϊκές χώρες για το ζήτημα αυτό και οι λιγότερο ευαισθητοποιημένες, με ποσοστό απαντήσεων «δεν γνωρίζω» από 7 έως 9,6%.
The United Kingdom (74%), Portugal (73.5%) and Belgium (73%) are the countries least in favour of making this issue a priority, and at the same time the least motivated, with a 'don't know' rate of between 7 and 9.6%.
Οι υπόλοιπες χώρες ταυτίζονται με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Αυστρία).
The other countries — Spain, Ireland, Italy, Luxembourg and Austria — are in line with the Community average.
Στο Λουξεμβούργο, οπαδοί και πολέμιοι της πρότασης τοποθετούνται στο ίδιο επίπεδο (40%), ενώ, στη Φινλανδία και τις Κάτω Χώρες, οι θετικές ψήφοι μόλις που φτάνουν την πλειοψηφία.
An interesting fact is that the countries where public opinion is most motivated on this issue are also the staunchest opponents of double citizenship.
-► Προς μια ευρωπαϊκή ιθαγένεια;
The European Union's means of action
Για ποσοστό μεγαλύτερο από το 60% των ευρωπαίων πολιτών (έναντι 20%), η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αντικαταστήσει τις εθνικές, περιφερειακές ή τοπικές κυβερνήσεις σε όλους τους τομείς όπου αυτές θα έφταναν στα όρια της αποτελεσματικότητας τους. Οι ευρωπαίοι πολίτες συνολικά είναι ομόφωνοι σχετικά με την πρόταση αυτή.
There are several questions on topics to do with furthering European integration, such as European citizenship, broadening the fields of action of the European Union or the development of the institutions, relating mainly to the role and powers of any European executive body which emerges in the future.
συμβιβαστούν με μια αντιπολίτευση που ουσιαστικά είναι εξίσου σημαντική.
The narrow gap between the European average (64%) and the percentage of citizens most in favour of such a development (71% in Ireland) is a sign of how similar reactions are, throughout Europe, to this question.
Είναι ιδίως η περίπτωση της Πορτογαλίας (41% έναντι 38%).
In the Netherlands, the United Kingdom, Finland, Luxembourg and Portugal, there are still more in favour than against, but the votes in favour never reach 50% and in some cases opponents of the idea are almost as numerous, particularly in Portugal, where there are 41% for and 38% against.
Οι λιγότερο ευνοϊκές χώρες με αυτή τη μεταφορά αρμοδιοτήτων είναι η Σουηδία (50%), η Πορτογαλία (52,8%), η Αυστρία (54,6%), το Βέλγιο (55,4%) και το Λουξεμβούργο (56,8 %).
The countries least in favour of a transfer of powers are Sweden (with 50%), Portugal (52.8%), Austria (54.6%), Belgium (55.4%) and Luxembourg (56.8%).
-* Δημιουργία ευρωπαϊκής κυβέρνησης υπεύθυνης ενώπιον του Κοινοβουλίου
-· Establishment of a European government answerable to Parliament
Τέλος, οι πολίτες αντιτίθενται στην εκλογή ευρωπαϊκής εκτελεστικής εξουσίας στην Αυστρία, μολονότι η πλειοψηφία αυτή είναι σχετικά μικρή (45 % έναντι 37%), ή στη Σουηδία και στη Δανία όπου η γνώμη συντάσσεται μαζικά με τους πολέμιους: 70% των σουηδών πολιτών και 82% των Δανών ανήκουν σε αυτή την περίπτωση.
Europe's citizens say there are certain risks which worry them and might give rise to a feeling that there is a 'democracy gap' in the day-to-day running of the European Union.
Μια τέτοια εξέλιξη των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων συναντά την αποδοχή ποσοστού 58% των ευρωπαίων πολιτών έναντι ποσοστού 20% περίπου που είναι αντίθετοι και 22% αναποφάσιστων πολιτών, οι οποίοι δεν έχουν απάντηση σε αυτή την ερώτηση.
Fifty-eight per cent of those questioned are in favour of the European institutions developing in this direction, compared with 20% against and 22% who have not made up their minds.
Οι πολίτες της Πορτογαλίας, της Σουηδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστρίας είναι, αφενός, οι λιγότερο πεπεισμένοι για τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας μεταρρύθμισης, αφετέρου, οι λιγότερο ευαισθητοποιημένοι σχετικά.
Portugal, Sweden, the United Kingdom and Austria are the countries where people are least persuaded that such a reform would be a good idea — and the countries with the highest number of'don't know' replies.
- > Η απώλεια εξουσίας των μικρών κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης Οι ευνοϊκότερες χώρες για την εξέλιξη είναι οι Κάτω Χώρες (75,8%), η Ιταλία (70%), η Ελλάδα (66,6%), η Γαλλία (63,8%) και η Ισπανία (63,7%).
The countries most in favour are the Netherlands (75.8%), Italy (70%), Greece (66.6%), France (63.8%) and Spain (63.7%).
Το Βέλγιο (59,7%), το Λουξεμβούργο (57,5%) και η Γερμανία (57%), τέλος, τοποθετούνται στον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Belgium (59.7%), Luxembourg (57.5%) and Germany (57%) are in line with the Community average.
• Εκλογή ευρωπαϊκής κυβέρνησης
• Electing a European government
Κάθε κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει τη δυνατότητα να εμφυσήσει τη δική του δυναμική στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Each State in the European Union has an opportunity to inject its own momentum into the process of European integration.
Περίπου ένας ευρωπαίος πολίτης στους δύο θεωρεί αυτή την εκτίμηση πιθανή, αλλά, σε σχεδόν ισοδύναμη αναλογία, δεν τη φοβάται.
But there is a risk that this power will not be exercised in a balanced manner, and in particular there are fears that the smaller Member States stand to lose from having less influence over the course of European Union policy.
Εντούτοις, οι πλειοψηφίες που διαγράφονται έτσι είναι πολύ μικρές και για τις δυο όψεις του ζητήματος.
Nearly half of Europe's citizens think this is likely to happen, but an almost equal percentage is not afraid of such a development.
Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος εκφράζει πολύ ατελώς τα χαρακτηριστικά των διαφόρων κρατών μελών.
However, the majorities are very small and the European average on both sides of the question is only a poor reflection of the breakdown in the various Member States.
Συνολικά ευνοϊκοί με το σχηματισμό ευρωπαϊκής εκτελεστικής εξουσίας, οι ευρωπαίοι πολίτες είναι ωστόσο πιο επιφυλακτικοί όσον αφορά τον ενδεχόμενο ορισμό του μέσω της κάλπης: 54% από αυτούς (έναντι 31%) θεωρούν αναγκαία μια τέτοια εκλογή.
Though, all in all, in favour of setting up a European government, European citizens are more cagey about the possibility of its being elected: 54% think it ought to be elected, with 31% against. Germany
Οι υπερβολές του συγκεντρωτισμού
While, on average, people in Europe are unconcerned (45%) rather than worried (41%), in 13 of the Member States the balance is the other way round.
Στην Ισπανία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο και τη Γαλλία, η απόκλιση ανάμεσα στις δυο τάσεις είναι πολύ μειωμένη, καθώς αυτοί που δηλώνουν ανησυχία δεν υπερβαίνουν ποτέ το 50%.
Of the 15 Member States, the four which afraid of the larger Member States' influence over the course of European policy are, together with Finland and the United Kingdom, also the ones which think it is most likely to happen (more than 70%), On average, a sizeable majority (61.6% as against 21.3%) of European citizens share this view. Even in Germany, 50.7% of people are sure it will happen.
Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα επιτελούν σημαντικό ρυθμιστικό έργο σε διάφορους τομείς.
> A tendency to over-centralize The European institutions are heavily involved in lawmaking in a great variety of fields.
Αυτή η ουσιαστική άσκηση των αρμοδιοτήτων τους μπορεί να δημιουργεί την αίσθηση υπερβολικής συγκέντρωσης της ευρωπαϊκής πολιτικής εξουσίας, ιδιαίτερα εξαιτίας του γεγονότος ότι ορισμένα κράτη μέλη προσπαθούν την ίδια στιγμή να αποκεντρώσουν τα όργανα και τη διοίκηση TOVJSBJ
This exercise of their powers, though vital, may convey a feeling that political power in Europe is overcentralized, particularly as some of the Member States are at the same time attempting to decentralize their own institutions and government departments^
Η Δανία, η Φινλανδία, η Ελλάδα, οι Κάτω Χώρες, η Πορτογαλία και η Σουηδία, αντίθετα, εκφράζουν γνώμες σαφώς πιο ξεκάθαρες: οι πολίτες τους φοβούνται την απώλεια εξουσίας των μικρότερων κρατών μελών.
In Spain, Italy, Luxembourg, the United Kingdom, Belgium and France, the gap between the two schools of thought is very narrow, with never more than 50% of respondents saying they are worried.
Με εξαίρεση τις Κάτω Χώρες, πρέπει να σημειωθεί ότι οι χώρες αυτές είναι οι πιο απομακρυσμένες γεωγραφικά από το ευρωπαϊκό κέντρο αποφάσεων.
In Denmark, Finland, Greece, Ireland, the Netherlands, Portugal and Sweden, on the other hand, views are much more clear­cut: people there are afraid that the smaller Member States will lose power.
Παρατηρείται επίσης ότι στην ομάδα αυτή βρίσκονται τα πέντε κράτη στα οποία η κοινή γνώμη είναι πιο ευαισθητοποιημένη σχετικά με το θέμα αυτό: η Δανία, η Φινλανδία, η Ελλάδα, οι Κάτω Χώρες και η Σουηδία.
Apart from the Netherlands, these are of course the countries furthest away from Europe's decision­making centre. An interesting fact is that this group includes the five countries where people are most motivated to give an answer to the question: Denmark, Finland, Greece, the Netherlands and Sweden.
Εξάλλου, τα πέντε αυτά κράτη είναι, μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, αυτά που έχουν πεισθεί περισσότερο για την απώλεια εξουσίας.
These five countries, plus the United Kingdom, are in fact the ones where people are most convinced that there probably will be such a loss of power.
Η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη μοιράζεται ανάμεσα στην ηρεμία (42%) και την ανησυχία (40%) όσον αιρορά την πιθανότητα υπερβολικού συγκεντρωτισμού.
Opinion in Europe is split between unconcern (42%) and anxiety (40%) as to what may be a tendency to overcentralize.
Παράλληλα, παρουσιάζει αρκετά μεγάλη αναποφασιστικότητα.
There are also signs that people have a great deal of difficulty making up their minds, with nearly one out of five citizen§£* expressing no view at all.
Περίπου ένας πολίτης στους πέντε δεν αποφαίνεται σχετικά με το ζήτημα αυτό, δισταγμός που μεγαλώνει σε τρεις χώρες (την Ισπανία, το Λουξεμβούργο και το Βέλγιο) όπου περίπου τρεις πολίτες στους δέκα δεν απαντού^Η ερώτηση.
This is particularly marked in three countries (Spain, Luxembourg and Belgium), where nearly 3 out of 10 citizens do not answer the question.
< ■ Η επιρροή των μεγάλων κρατών μελών
-» The influence of the larger Member States
Τρεις χώρες δείχνουν συνολικά ήρεμες.
Public opinion in Europe is wary of the influence the larger countries can exert by dictating the course of European policy to suit their own interests.
Το σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμμερίζεται το φόβο αυτό εκτός από τη Γερμανία.
Three countries are, all in all, unconcerned, starting with Germany and Austria, where between 50.2% of people (in Austria) and 57.4% (in Germany) say they have no fears on this score.
Η Αυστρία και το Βέλγιο πλησιάζουν περισσότερο τον μέσο όρο.
In Italy, too, 47% of people are unconcerned, though there are also a lot of people in that country (26%) who cannot give an answer to the question.
Οκτώ χώρες δείχνουν πιο ανήσυχες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
This fear reflects a general feeling throughout the European Union except in Germany. Austria and Belgium come closest to the average view.
Στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στη Γαλλία ποσοστό από 47 έως 50% των πολιτών ανήκουν σε αυτήν την περίπτωση.
The most concerned countries are Ireland (59.8%), France (64.5%), Finland (65.2%), the United Kingdom (67.1%), Denmark (70.5%), the Netherlands (73.9%), Greece (74.6%) and Sweden (77.1%), in that order.
Σε τέσσερις χώρες, Ισπανία (49,7%), Λουξεμβούργο (49,5%), Ιταλία (50,4%) και Πορτογαλία (52,3%), το επίπεδο ανησυχίας, αν και δεσπόζει, δεν παύει να είναι κατώτερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Concern is higher than the Community average in eight countries. In Greece, Ireland and France, 47 to 50% of ordinary people are worried, while in the Netherlands, Denmark, Finland, Sweden and the United Kingdom there are sizeable majorities, between 58 and 66%, of people who are concerned.
Συνολικά, οι ίδιες τάσεις τοποθετούν τους Δεκαπέντε σε σχέση με τον μέσο όρο όταν ερωτώνται οι πολίτες για την πιθανότητα αυτής της ενίσχυσης.
In four other countries — Spain (with 49.7%), Luxembourg (49.5%), Italy (50.4%) and Portugal (52.3%) — a sense of concern predominates but is still lower than the European average.
Η Γερμανία, τέλος, βρίσκεται για μια ακόμη φορά ενάντια στο ρεύμα σε σχέση με τους εταίρους της: ο φόβος τον οποίο συμμερίζεται ποσοστό 56 % των ευρωπαίων πολιτών εκφράζεται μόνον από το 39,4 % των Γερμανών έναντι 48,7% που έχουν αντίθετη άποψη.
Looking at the overall picture, the same trends are at work in all 15 countries in relation to the average when citizens are asked if they think greater centralization is likely to occur.
Κατά μέσον όρο, η μεγάλη πλειοψηφία των ευρωπαίων πολιτών (61,6% έναντι 21,3%) συμμερίζεται αυτή την γνώμη. .
Here again, Germany moves in the opposite direction from its partners: while an average 56% of Europe's citizens are afraid of the larger countries' influence, only 39.4% of German citizens share that fear, while 48.7% are not afraid.
Η συμφιλίωση του περιβάλλοντο και της οικονομικής ανάπτυξης στην Ευρώπη ς πετρελαιοκηλίδες στα ανοικτά των ακτών του Ρ ή των Νήσων Σέτλαντ, οι όξινες βροχές ή η πυρηνικού αντιδραστήρα στο Τσερνομπίλ και γό νέφος ...
es off the Atlantic coasts or the Shetland Isles, acid rain or the explosion of a reactor at Chernobyl and radioactive fallout ... .
Αυτή η κλαδική προσέγγιση ερχόταν να καλύψει μια κατεπείγουσα ανάγκη.
These catastrophes have served spectacularly to bring matters to the attention of Europeans, who are becoming ever more sensitive to environmental problems.
Με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, που εγκρίθηκε το 1986, το περιβάλλον κατέλαβε τη θέση που του ανήκει στη Συνθήκη.
It was with the Single European Act, adopted in 1986, that the environment found its place in the Treaty.
Η Ενιαία Πράξη ολοκληρώθηκε στη συνέχεια από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, στην οποία διευκρινίζεται σαφώς ότι το περιβάλλον καθίσταται κοινοτική πολιτική.
The Single Act was then complemented by the Maastricht Treaty, which clearly states that the environment will become Community policy.
Σε πολλά άρθρα της Συνθήκης τονίζεται πλέον η αναγκαιότητα συνδυασμού των αντικειμενικών στόχων των ελεύθερων συναλλαγών με την επίτευξη υψηλών επιπέδων προστασίας του περιβάλλοντος, για να διασφαλισθεί ιδίοις «η λελογισμένη χρήση των πόρων» αλλά και η «προστασία της υγείας των προσώπων».
Several articles in the Treaty now stress the need to combine free-trade objectives with a high level of environmental protection in order to ensure in particular 'prudent and rational utilization of natural resources' and 'protecting human health'.
Όπως γίνεται έτσι αποδεκτό, οι φυσικοί πόροι αποτελούν ταυτόχρονα το βασικό θεμέλιο αλλά και το όριο της οικονομικής ανάπτυξης.
It is thus accepted that natural resources constitute the basis and the limits of economic development.
Η Συνθήκη αναγνωρίζει επίσης την «περιφερειακή» ή πλανητική διάσταση των περιβαλλοντικών προβλημάτων.
The 'regional' or planetary dimension of environmental problems is likewise recognized by the Treaty.
Τα δύο καίρια στάδια της περιβαλλοντικής πολιτικής της Ένωσης
the two key stages of the Union's environment policy
■pio του 1986 εκρέουν στον Ρήνο περίπου 30 ινοι χημΛ,ων προϊόντων, έπειτα από έκρηξη που προκλήθηκε στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις κοντά στη Βασιλεία.
In November 1986 more than 30 tonnes of chemicals were spilt into the Rhine following an explosion in installations close to Basle.
Τις επόμενες ημέρες, το δηλητηριασμένο νερό φθάνει στις γερμανικές, γαλλικές και ολλανδικές ακτές του ποταμού, αποδεκατίζοντας την υδατική χλωρίδα και πανίδα και αναγκάζοντας τους Ολλανδούς να αλλάξουν πηγή εφοδιασμού πόσιμου νερού.
In the days that followed, the poisoned water reached the German, French and Dutch banks of the river, decimating the aquatic fauna and flora and forcing the Dutch to change their source of supply of drinking water.
Τα ατυχήματα αυτά μας υπενθυμίζουν τακτικά ότι η ρύπανση αγνοεί τα σύνορα, τα όρια της «άγριας» οικονομικής ανάπτυξης, αλλά και το ότι η προστασία του περιβάλλοντος αντιπροσωπεύει ένα θέμα στο Οποίο διακυβεύονται πάμπολλα συμφέροντα σε παγκόσμια κλίμακα.
Such accidents regularly remind us that pollution knows no frontiers, that 'wild' economic development has its limits and what is at stake for the world if we do not protect the environment.
Η υπερεθνική διάσταση των περιβαλλοντικών προβλημάτων αποτελεί ακριβώς έναν από τους λόγους που δικαιολογούν στην Ευρώπη την προσέγγιση του; σι κοινοτική κλίμακα.
The transnational dimension of environmental problems is one of the reasons which justify a Community approach to them in Europe. Problems without frontiers need solutions without frontiers.
Στα προβλήματα που δεν γνωρίζουν σύνορα επιβάλλεται να δοθούν απαντήοΒ χωρίς σύνορα.
How, then, can we reconcile environment and economic development? What is the European Union doing on the issue and what action is it going to take in the long term?
Το 1986: υιοθέτηση της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης με την οποία:
• integrates environment in the other Community polities; • gives environmental actions their own legal basis; • establishes the four principles of action: prevention, correction at source, 'polluter pays' principle and subsidiarity principle which appears just for provisions concerning the environment;
Βισία του περιβάλλοντος και οικονομική ανάπτυξη: στην πορεία για τη διαμόρφωση της συνολικής στρατηγικής της Ένωσης
> Environmental protection and economic development: towards a global strategy of the Union • introduces the qualified majority for certain environmental decision-making connected with the internal market.
Το 1992: έγκριση της Συνθήκης του Μάαστριχτ:
1992: adoption of the Maastricht Treaty:
Οι πρώτες κοινοτικές πρωτοβουλίες στον τομέα της »στασΛ του περιβάλλοντος ανάγονται στο έτος 1972. ^Βους ήταν να αντικατοπτρισθεί η οικονομική Βτη βελτίωση της ποιότητας της ζωής.
The first Community initiatives in the field of environmental protection go back as far as 1972.
Η Κοινότητα κατόρθωσε να διαμορφώσει ουσιώδη πολιτική στα θέματα αυτά, παρά το γεγονός ότι έπρεπε να Η^να τεράστιο εμπόδιο: σε καμία διάταξη της Συνθήκης Της Ρώμης ίιεν προβλεπόταν αρχικά η ανάληψη EOJV από την πλευρά της στον τομέα του Βτος.
They were intended to translate economic prosperity into an improvement in the quality of life, and the Community managed to work out a substantial policy in spite of a major handicap: there was no provision in the Treaty of Rome for it to act in the environmental field.
Τα μέτρα που θεσπίστηκαν βασίζονταν ^Ητεια στις γενικότερες διατάξεις της Συνθήκης, ^Η > ΐές χρειαζόταν ωστόσο ομοφωνία κατά τις ψηφοφορίες oro Συμβούλιο, με αποτέλεσμα τα μέτρα αυτά βεριορισμένη αποτελεσματικότητα.
The measures taken were therefore based on the general provisions Of the Treaty, but these required a unanimous vote in the Council and so were of
-» Πρόγραμμα ενημέρωσης του ευρωπαίου πολίτη
In the 1970s and 1980s, the Community (in the framework of several action programmes) and its Member States adopted more than 200 Community measures.
• στη συμπληρωματικότητα των λειτουργικών χρηματοδοτικών μηχανισμών και των νομοθετικών μέτρων.
It likewise integrates the 'environment' dimension in all the other policies of the Union and is aimed in particular at:
Παράλληλα, ενσωματώνει τη διάσταση «περιβάλλον» σε όλες τις άλλες πολιτικές της Ένωσης με επίκεντρο:
• five key areas which have a major impact on the environment: industry, energy, transport, agriculture and tourism;
Η αποκλειστικά «νομική» αρχική προσέγγιση αποδείχθηκε με την πάροδο του χρόνου αναποτελεσματική ή ανεφάρμοστη.
The initial approach, exclusively a 'legal' one, often proved in the course of time to be ineffective or impracticable.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επέλθει συμφωνία αναφορικά με την αναγκαιότητα απλούστευσης των κανονιστικών ρυθμίσεων, για να καταστούν αυτές συνεπέστερες.
It was therefore agreed that there was a need to simplify the rules and regulations, to make them more coherent; it was accepted that certain problems could not be regulated by this means only and the range of instruments should be enlarged.
Όπως έγινε αποδεκτό, ορισμένα προβλήματα δεν μπορούσαν να ρυθμιστούν με προσφυγή αποκλειστικά και μόνο στους μηχανισμούς αυτούς και έπρεπε κατά συνέπεια να διευρυνθεί το συνολικό πλέγμα λειτουργικών μέσων.
The Union provided itself with new instruments: so-called 'horizontal' directives (relating to air pollution, water pollution, etc.) for regulating activities which have an impact on the environment while leaving a degree of flexibility for the Member States to adapt them to local conditions.
• πέντε θεματικούς τομείς-κλειδιά, με τον μεγαλύτερο περιβαλλοντικό αντίκτυπο: τη βιομηχανία, την ενέργεια, τις μεταφορές, τη γεωργία και τον τουρισμό,
• seven specific themes: climate change, air quality, the urban environment, coastal zones, waste management, management of water resources, nature conservation;
Οι πέντε βασικές αρχές της κοινοτικής περιβαλλοντικής πολιτικής:
The five principles of the Community's environment policy:
• η βασική αρχή της προφύλαξης: νέα αρχή που διατυπώθηκε στη
• three sensitive areas involving 'risk management': industrial hazards, nuclear safety and radiological protection, civil protection and environmental emergencies.
προκαλούνται μπορεί να αποδειχθούν ανεπανόρθωτες·
• the precautionary principle: newly introduced by the Maastricht Treaty;