natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η εγκατεστημένη οστεοπόρωση συνοδεύεται από παραμορφώσεις της σπονδυλικής στήλης, κατάγματα του περιφερικού σκελετού και από τις συνέπειες τους, δηλαδή χρόνιο πόνο, μυϊκό κάματο, περιορισμένη κινητικότητα, απώλεια βάρους, θωρακική κύφωση και απώλεια της ανεξαρτησίας.
Established osteoporosis is accompanied by defonnities of the spine and fractures of the appendicular skeleton and their consequences: chronic pain, muscle fatigue, limited mobility, height loss, thoracic kyphosis and loss of independence.
Αυτά τα συμπτώματα συχνά επιδεινώνονται εξαιτίας προϋπάρχουσας μυϊκής αδυναμίας (Silverman, 1992) και της ψυχολογικής κατάστασης του οστεοπορωτικού ασθενούς (Zimmerman et al, 1995).
These symptoms are often aggravated by pre-existing muscle weakness (Silverman, 1992) and the psychological status of the osteoporotic patient (Zimmerman et al, 1995).
Τα κατάγματα του περιφερικού σκελετού, ιδίως τα κατάγματα του ισχίου, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή υποβάθμιση της ποιότητας ζωής (Jensen and Baggar, 1982).
Fractures of the peripheral skeleton, especially hip fractures, may cause a dramatic impairment of the quality of life (Jensen and Baggar, 1982).
Η αποκατάσταση μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής μέσω της αύξησης της μυϊκής δύναμης, της κινητοποίησης, της μείωσης του πόνου και της διόρθωσης των κακών στάσεων του σώματος.
Rehabilitation can improve the quality of life by improving muscle strength and mobility and by reducing pain and postural abnormalities.
Η παροχή συμβουλών σε οστεοπορωτικούς ασθενείς σχετικά με τη φυσική δραστηριότητα εξαρτάται από τη σοβαρότητα της πάθησης.
Advice about physical activity in osteoporotic patients depends upon the severity of the disease.
Στους ασθενείς με ασυμπτωματική οστεοπόρωση συνιστάται να πραγματοποιούν ένα μέτριο πρόγραμμα ασκήσεων, που να περιλαμβάνει βάδιση, ασκήσεις ελαστικότητας και ελαφριές ασκήσεις με βάρη (Sazy and Hortsman, 1991).
In patients with asymptomatic osteoporosis a modest programme of exercises including walking, stretching exercises and simple lifting of weights is recommended (Sazy and Hortsman, 1991).
Οι ασκήσεις ύστερα από οστεοπορωτικό κάταγμα πρέπει να προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε ατόμου, και να λαμβάνονται υπόψη παράγοντες όπως η μυϊκή δύναμη, ανωμαλίες της βάδισης ή της στάσης του σώματος, το εύρος κίνησης των αρθρώσεων, η καρδιαγγειακή ακεραιότητα και το προγενέστερο επίπεδο σωματικής άσκησης.
Exercises after an osteoporotic fracture should be tailored according to individual needs, taking into account factors such as muscle strength, abnormalities of gait or posture, the range of motion of the joints, cardiovascular fitness and the level of previous physical activity.
Για τους καρδιοπαθείς ή για τα άτομα που διατρέχουν τέτοιο κίνδυνο συνιστάται να γίνεται μια διαβαθμισμένη δοκιμή ασκήσεων.
A graded exercise test should be advised for those with or at high risk from cardiovascular disease.
Στην αρχή συνιστάται ένα επιβλεπόμενο πρόγραμμα αερόβιων ασκήσεων για να βελτιωθεί το γενικότερο επίπεδο λειτουργίας του οργανισμού και να αποκατασταθεί το αίσθημα της ευεξίας (Sinaki, 1982).
A supervised aerobic exercise programme is initially recommended to increase the general level of physical functioning and restore the sense of well-being (Sinaki, 1982).
Κατά την αντιμετώπιση ασθενών με κύφωση πρέπει παράλληλα να δίνεται προσοχή στη θέση του σώματος κατά την όρθια, καθιστή και ύπτια θέση.
The management of patients with kyphosis includes attention to posture while standing, sitting and lying.
Σε παρουσία κύφωσης, μπορεί να είναι χρήσιμο να τοποθετείται ένα μαξιλαράκι πίσω από το λαιμό.
Sitting with a cushion behind the neck may be helpful in the presence of kyphosis.
Οι άλλες επιπλοκές της κακής στάσης περιλαμβάνουν εκτός από τον πόνο, εύκολη κόπωση, πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη.
Complications other than pain need to be given consideration, such as easy fatiguability.
Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να σχετίζονται με την κυφωτική στάση και/ή με ελάττωση της ζωτικής χωρητικότητας των πνευμόνων λόγω παραμόρφωσης του θωρακικού κλωβού.
These symptoms may be related to the kyphotic posture and/or a reduction in vital capacity of the lungs as a result of thoracic cage deformity.
Πρέπει να καταβάλλονται προσπάθειες χάλασης των πασχόντων μυών και αύξησης της κινητικότητας των δύσκαμπτων συνδέσμων και της έκτασης του στέρνου.
Attempts should be made to relax involved muscles, increase mobility of stiffened joints and improve chest expansion.
Οι ασκήσεις έκτασης των θωρακικών μυών, π.χ. των μεσοπλεύριων μυών, μπορεί να αποβούν χρήσιμες.
Stretching exercises of pectoral muscles such as the intercostals may be helpful.
Ασθενείς με κάταγμα του ισχίου
Rehabilitation after hip fracture is often difficult because of the advanced age and extreme frailty of many of these patients.
Η αποκατάσταση ύστερα από κάταγμα του ισχίου είναι συχνά δύσκολη εξαιτίας της μεγάλης ηλικίας και της υπερβολικής καταβολής πολλών ασθενών.
Complications related to fracture healing occur in one-third of cases five years after a cervical fracture, and arthroplasties are perfonned in two-thirds of the complicated cases after 10 years (Jonsson et al, 1993).
Παρά τις βελτιώσεις της περίθαλψης, όπου περιλαμβάνονται και οι βελτιώσεις της χειρουργικής τεχνικής και της τεχνολογίας των χρησιμοποιούμενων υλικών, η έκβαση της αγωγής των καταγμάτων του ισχίου συχνά δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και συχνά, παρά την επιτυχία της επέμβασης από την άποψη της ανάταξης του κατάγματος, οι ασθενείς δεν μπορούν να επανέλθουν το προ του κατάγματος επίπεδο λειτουργικότητας και αυτοεξυπηρέτησης (Nilsson et al, 1988).
Despite improvements in patient care, including advances in operative technique and implant technology, the outcome of treatment of hip fractures often falls short of expectations and although the operation may be successful in temis of healing of the fracture, patients are often unable to regain their pre-injury level of function and independence (Nilsson et al, 1988).
Έχει δειχθεί ότι το 45% των ατόμων με κάταγμα του ισχίου οδηγούνται, μετά τη νοσηλεία στο νοσοκομείο, σε οίκους ευγηρίας και το 15-25% παραμένει στο ίδρυμα για 1 έτος ή περισσότερο (Broos et al, 1989).
It has been shown that 45% of the communitydwelling persons who fracture a hip are discharged to institutions after hospitalisation, and 15% to 25% remain institutionalised for 1 year or more (Broos et al, 1989).
Έχει επίσης δειχθεί ότι συστηματικές νόσοι που δεν ελέγχονται καλά αυξάνουν τη θνητότητα ύστερα από κάταγμα του ισχίου (Koval and Zuckerman, 1994).
Poorly controlled systemic illnesses have been shown to increase the mortality rate after fracture of the hip (Koval and Zuckennan, 1994).
Τα ποσοστά ανάκτησης της ικανότητας βάδισης ύστερα από κάταγμα του ισχίου κυμαίνονται από το 41% έως το 97% (Jette et al, 1987).
Reported rates of recovery of the ability to walk after fracture of the hip have ranged from 41 to 97% (Jette et al, 1987).
Οι παράγοντες που ευνοούν την ανάκτηση της ικανότητας βαδίσματος είναι το νεαρό της ηλικίας, το ανδρικό φύλο, η απουσία προηγούμενης άνοιας και η έλλειψη ανάγκης χρησιμοποίησης μπαστουνιού ή άλλου βοηθητικού μέσου βάδισης πριν από το κάταγμα.
Factors associated with recovery of walking ability are younger age, male sex, the absence of pre-existing dementia and lack of the need to use a cane or walker before the fracture.
Ο πρώιμος εντοπισμός των ασθενών που είναι απίθανο να επιστρέψουν στο σπίτι τους μπορεί να είναι χρήσιμος για το σχεδιασμό της μελλοντικής τους αποκατάστασης μετά την έξοδο από το νοσοκομείο.
Early identification of patients who are unlikely to return home may be useful for the planning of discharge.
Σημαντικοί παράγοντες που έχουν εντοπιστεί σχετικά με το σημείο αυτό είναι η ηλικία, η μετεγχειρητική ικανότητα βάδισης και η παρουσία άλλου ατόμου στο σπίτι.
The factors that have been identified as important to this include age, post-operative walking ability and the presence of someone else at home.
Η υποστήριξη από την οικογένεια και από το φιλικό περιβάλλον έχει ουσιαστική σημασία για αυτούς τους ασθενείς.
Psychological problems in elderly patients with fractures include cognitive disorders and depression, decline in emotional well-being and reduced motivation.
Αντίθετα, η μειωμένη κοινωνική δραστηριότητα, η ακινησία και ο φόβος νέας πτώσης μπορεί να απομονώσουν μια γυναίκα και να τη θέσουν σε κίνδυνο να χάσει την επαφή με το υποστηρικτικό της περιβάλλον.
Support provided by family and friends is essential for those affected; conversely, restricted social activity, immobility, and fear of injury may isolate a woman and place her at risk of losing contact with her informal support network.
6.2.5 Καθημερινές δραστηριότητες
6.2.5 Daily activities
Για να επιτευχθεί η λειτουργική ανεξαρτησία, ουσιαστική είναι η ικανότητα εκτέλεσης ορισμένων καθημερινών δραστηριοτήτων.
To achieve functional independence, the ability to perfonn certain daily activities is essential.
Οι λειτουργίες που είναι απαραίτητες για να μπορέσουν τα άτομα να συνεχίσουν να ζουν σπίτι τους διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: στις βασικές καθημερινές δραστηριότητες (φαγητό, μπάνιο, ένδυση και χρήση τουαλέτας) και στις αναγκαίες καθημερινές εργασίες (ψώνια, προετοιμασία φαγητού, τραπεζικές συναλλαγές, πλύσιμο ρούχων, νοικοκυριό και χρήση δημόσιων μέσων μεταφοράς).
The functions necessary for community dwelling have been identified and divided into two categories: basic activities of daily living (feeding, bathing, dressing and toiletting) and instrumental activities of daily living (shopping, food preparation, banking, laundry, housework and use of public transportation).
Οι ασθενείς με εγκατεστημένη οστεοπόρωση, ιδίως μετά από κάταγμα του ισχίου, μπορούν να χρησιμοποιούν βοηθητικά μέσα για την εκτέλεση των καθημερινών τους δραστηριοτήτων.
Patients suffering from established osteoporosis, especially after hip fracture, can benefit from supplementary aids to activities of daily living.
Στα μέσα αυτά συγκαταλέγονται το σκαμνάκι μπάνιου και τα εργαλεία με μακριές λαβές, π.χ. σφουγγάρια μπάνιου, κόκαλα για παπούτσια, εργαλεία σύλληψης αντικειμένων και καθαρισμού με μακριές λαβές.
Such aids include a transfer tub bench, long-handled tools such as long-handled bath sponges, extended handled shoe horns, reachers and long-handled cleaning tools.
Ομάδες αυτοβοήθειας
6.3 Selfhelp groups
Η οστεοπόρωση έχει καταστροφικά αποτελέσματα στην υγεία του ασθενή, από σωματική και ψυχολογική άποψη.
Osteoporosis has a devastating effect on a patient's health, physically and psychologically.
Η ζωή γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη με την απώλεια της ανεξαρτησίας, την αύξηση της εξάρτησης και το χρόνιο πόνο.
Life becomes increasingly difficult with loss of mobility, growing dependency and chronic pain.
Οι ευκαιρίες για συζήτηση είναι περιορισμένες και πολλοί ασθενείς με οστεοπόρωση παραμένουν ελλιπώς ενημερωμένοι σχετικά με την πάθηση τους και απομονωμένοι από την κοινωνία.
Opportunities for discussion are limited and many osteoporosis sufferers remain ill-informed about their disease and isolated from the community.
Γι' αυτό το λόγο, η παροχή σχετικών συμβουλών στα άτομα στα οποία γίνεται τέτοια διάγνωση σχετικά με το πώς μπορούν να αποφύγουν τα κατάγματα αλλά και η αποτελεσματική και σε μόνιμη βάση υποστήριξη από την κοινότητα των ατόμων που αναρρώνουν από κατάγματα έχουν ζωτική σημασία.
It is therefore vital that newly diagnosed patients are given relevant counselling on how to prevent fractures and that patients recovering from fractures are effectively supported in the community on an ongoing basis.
Παρ' όλο που συμβουλές σχετικά με τις θεραπευτικές παρεμβάσεις παρέχονται άμεσα από γιατρούς, συχνά δεν παρέχεται πρόσθετη πληροφόρηση σχετικά με τη διαχείριση της οστεοπόρωσης.
Although advice regarding therapeutic interventions is readily available from doctors, further infonnation on osteoporosis management is often lacking.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη που κάλυψε 17 χώρες, παρ' όλο που κατά τη στιγμή της διάγνωσης δόθηκαν συμβουλές σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης της πάθησης σε ποσοστό λίγο πάνω από το 50% των οστεοπορωτικών ασθενών, οι υπόλοιποι ασθενείς ένοιωθαν ότι έπρεπε να τους είχαν δοθεί συμβουλές σχετικά με το διαιτολόγιο και τη διατροφή, την άσκηση και τις επιλογές τους όσον αφορά τα φάρμακα.
According to a recent 17 country study, although just over 50% of osteoporosis patients were given advice on how to manage their disease at the point of diagnosis, the remaining patients felt that they should have been given advice about diet and nutrition, exercise and medication options.
Λειτουργίες των ομάδων αυτοβοήθειας
6.3.1 Functions of selfhelp groups
Οι ομάδες αυτοβοήθειας μπορούν να διατηρήσουν την ποιότητα ζωής των οστεοπορωτικών ασθενών βοηθώντας τους να κατανοήσουν καλύτερα την πάθηση και παρέχοντας τους πληροφορίες σχετικά με την πρόληψη και την αντιμετώπιση των καταγμάτων.
Selfhelp groups can maintain quality of life for osteoporosis patients by improving their understanding of osteoporosis and providing them with information about the prevention and treatment of fractures.
Οι ομάδες αυτές αποσκοπούν στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας όπου οι προκλήσεις που συνοδεύουν την πάθηση να μπορούν να συζητηθούν μεταξύ ατόμων που βιώνουν συχνά παρόμοιες εμπειρίες.
They are designed to provide an atmosphere in which the challenges that accompany the disease can be discussed amongst people who are often undergoing similar experiences.
Επικεφαλής των ομάδων αυτών μπορεί να είναι ένας επαγγελματίας, όπως ένας γιατρός ή ένας κοινωνικός λειτουργός, ή άλλοι ασθενείς.
These groups may be led by a professional, such as a physician or social worker, or by other patients.
Η προσέγγιση, το μέγεθος και η συχνότητα συνάντησης μπορεί να διαφέρει από ομάδα σε ομάδα.
Selfhelp groups can vary in approach, size and in how often they meet.
Το σημαντικό είναι τα άτομα να βρίσκουν μια ομάδα που να ανταποκρίνεται στις συγκεκριμένες ανάγκες τους.
It is important that individuals find a group that meets their particular needs; consultation with such selfhelp groups can be encouraging and supportive, enabling patients to live more independent lives and avoid institutional care.
Οι ομάδες αυτοβοήθειας μπορούν να παρέχουν άμεσα λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι αλλαγές του τρόπου ζωής, σε συνδυασμό με τις φαρμακευτικές αγωγές, μπορούν να συμβάλουν στη μείωση του κινδύνου μεταγενέστερων καταγμάτων και να επιβραδύνουν το ρυθμό απώλειας οστού.
Detailed information on how changes in lifestyle, combined with medical therapies, can help to reduce the risk of subsequent fractures and slow down the rate of bone loss is easily imparted in a selfhelp group situation.
πτώσης, π.χ. να εξαλείψουν κινδύνους όπως ο ανεπαρκής φωτισμός, τα μη καλά στερεωμένα χαλιά και οι επικίνδυνες σκάλες.
Practical recommendations such as taking measures to make falls less likely, i.e. removing hazards such as poor lighting, loose carpeting and dangerous stairs can also be made.
Οι συζητήσεις σχετικά με τα υπέρ και τα κατά των νέων φαρμάκων, των πρόσφατων καινοτομιών, π.χ. των προστατευτικών επικαλυμμάτων του ισχίου, καθώς και σχετικές πληροφορίες από κλινικές μελέτες μπορούν να αυξήσουν την αισιοδοξία των ασθενών και, όταν κρίνεται σκόπιμο, μπορεί να δίνεται η συμβουλή να απευθυνθούν σε ένα γιατρό.
Discussions about the pros and cons of new medications, recent innovations, e.g. hip protectors, and relevant clinical study infonnation can increase the well-being of patients and, when appropriate, advice can be given to contact a doctor.
Οι ομάδες αυτοβοήθειας αποτελούν επίσης έναν ιδανικό τρόπο αντιμετώπισης των ειδικών ψυχολογικών προβλημάτων των οστεοπορωτικών ασθενών.
Selfhelp groups are also an ideal venue for managing psychological issues unique to osteoporosis patients.
Η απώλεια ύψους και η κύφωση της σπονδυλικής στήλης έχουν συχνά ως αποτέλεσμα να μην εφαρμόζουν καλά τα ρούχα, πράγμα που οδηγεί σε κατάθλιψη και σε απώλεια της αυτοεκτίμησης.
Height loss and spinal curvature often cause clothes to fit poorly, leading to depression and loss of self-esteem.
Οι ομάδες αυτοβοήθειας μπορούν να προσφέρουν τόσο συναισθηματική υποστήριξη όσο και πρακτικές συμβουλές σχετικά με το ντύσιμο.
Selfhelp groups can offer both sympathetic support and practical clothing advice.
Η αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου και του συναισθηματικού στρες, του άγχους που συνδέεται με τον πόνο και της κατάθλιψης είναι θέματα που συχνά θίγονται στο πλαίσιο συνεδριάσεων των ομάδων αυτοβοήθειας.
The management of chronic pain and emotional stress, pain-related anxiety and depression are topics frequently dealt with in selfhelp group sessions.
Ο φόβος της εκτέλεσης των συνήθων δραστηριοτήτων και του κατάγματος είναι άλλα θέματα που εξετάζονται από τις ομάδες αυτές με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.
Fear of routine activities and of fracture are other issues that are tackled by selfhelp groups to improve the quality of life for patients.
Ομάδες αυτοβοήθειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
6.3.2 Selfhelp groups in the European Union
Το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Οστεοπόρωσης (EFFO), εξ ονόματος της ομάδας εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την οστεοπόρωση, διεξήγαγε πρόσφατα μια έρευνα στο πλαίσιο της οποίας υποβλήθηκαν ερωτήσεις σε εθνικές εταιρείες οστεοπόρωσης σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με τις αντίστοιχες ομάδες αυτοβοήθειας.
The European Foundation For Osteoporosis (EFFO), on behalf of the European Commission Working Group on Osteoporosis, recently conducted a survey which questioned national osteoporosis societies throughout the European Union about selfhelp groups for osteoporosis sufferers.
Οι ομάδες αυτές φαίνεται είναι ιδιαίτερα καλά οργανωμένες στη Γερμανία, όπου λειτουργούν 425 ομάδες.
Osteoporosis selfhelp groups appear to be particularly well fonned in Germany with 425 active groups.
Πολλές από αυτές αποτελούν μέρος της υπηρεσίας που προσφέρει η Ομοσπονδιακή Ένωση Οστεοπόρωσης (Bundesselbsthilfeverband fur Osteoporose), ενώ παρόμοιες ομάδες οργανώνονται από διάφορες εθελοντικές ενώσεις.
Many of these groups are part of the service offered by the Bundesselbsthilfeverband für Osteoporose and others are organised by a variety of volunteer
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η κατάσταση είναι εξίσου καλή με 82 ομάδες αυτοβοήθειας που οργανώνονται από την Εθνική Εταιρεία Οστεοπόρωσης (National Osteoporosis Society).
associations. The UK is also comparatively well served with 82 selfhelp groups organised by the National Osteoporosis Society.
Στην Αυστρία υπάρχουν δύο ιδιαίτερα δραστήριες ομάδες.
There are two particularly active selfhelp groups functioning in Austria.
Στις άλλες χώρες οι ομάδες αυτοβοήθειας είναι περιορισμένες ή ανύπαρκτες.
In other countries, selfhelp groups are limited or absent.
Σε ορισμένες χώρες που δεν υπάρχουν επίσημες ομάδες αυτοβοήθειας, οι εθνικές εταιρίες επιφορτίζονται με την εκτέλεση ορισμένων παραδοσιακών λειτουργιών των ομάδων αυτών.
In some countries with no official selfhelp groups, national societies take over some of the traditional functions of a selfhelp support group. For example.
Για παράδειγμα, στη Σουηδία η Riksföreningen Osteoporotiker βοηθά στην οργάνωση «τμημάτων μαθημάτων για την οστεοπόρωση» για τους νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς, τα οποία πραγματοποιούνται σήμερα σε 4 νοσοκομεία.
Riksföreningen Osteoporotiker in Sweden helped to pioneer "Osteoporosis Classes" for newly diagnosed osteoporosis patients which are now held in 4 hospitals.
Στη Φινλανδία, βοήθεια στους οστεοπορωτικούς ασθενείς παρέχουν η Φινλανδική Ρευματολογική Ένωση ή η Φινλανδική Εταιρεία Παθήσεων της Σπονδυλικής Στήλης.
In Finland, osteoporosis sufferers rely on the Finnish Rheumatism Association or the Finnish Back Society for patient support.
Οι ολλανδικές εταιρείες οστεοπόρωσης, οι «Osteoporose Stichting» και «Osteoporose Vereninging», λειτουργούν με 60 εθελοντές που ενεργούν ως «υποστηρικτές των ασθενών» σε ατομική παρά σε ομαδική βάση.
The Dutch Osteoporosis Societies, 'Osteoporose Stichting' and 'Osteoporose Vereninging', work with 60 volunteers who act as "sufferer supporters" attached to individuals rather than groups.
Το Ισπανικό Ίδρυμα για την Οστεοπόρωση (FHOEMO) βοηθά τους οστεοπορωτικούς ασθενείς με την παροχή πληροφοριών, τη διοργάνωση προγραμμάτων άσκησης και την παροχή συμβουλών σε θέματα διατροφής
The Spanish Osteoporosis Foundation (FHOEMO) helps patients with osteoporosis by distributing information, organising exercise classes and offering nutritional advice.
Σε όλες τις χώρες όπου υπάρχουν ομάδες αυτοβοήθειας, η επικοινωνία με τις σχετικές οργανώσεις είναι δημιουργική.
Productive communication with relevant organisations is consistently seen in countries where selfhelp groups are well established.
Στη Γερμανία οι διάφορες ομάδες συνεργάζονται με περιφερειακές ασφαλιστικές εταιρείες προκειμένου να επιτύχουν την επιστροφή των δαπανών για φυσιοθεραπεία καθώς και με τις αρχές υγείας σχετικά με την εκπαίδευση.
In Germany the wide variety of selfhelp groups have worked with regional insurance companies in order to obtain reimbursement for gymnastic classes and with health authorities regarding education.
Οι δύο αυστριακές ομάδες αυτοβοήθειας έχουν επαφές με το αρμόδιο υπουργείο, το Συμβούλιο Μεταφορών (Kuratorium fur Verkehrssicherheit), ασφαλιστικές εταιρείες και νοσοκομειακές ενώσεις.
The two Austrian selfhelp groups are in contact with their appropriate government minister, Kuratorium für Verkehrssicherheit, insurance companies, and hospital associations.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο ορισμένες ομάδες έχουν αναπτύξει συνδέσμους με τα τοπικά νοσοκομεία, κλινικές και γιατρούς του εθνικού συστήματος υγείας.
In the UK some groups have fonned liaisons with their local NHS hospitals, clinics and doctors.
Μελλοντικές στρατηγικές για τις ομάδες αυτοβοήθειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
6.3.3 Future strategies for selfhelp groups in the European Union
Η έρευνα του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Οστεοπόρωσης (EFFO) αποκάλυψε ότι είναι γενικά ανάγκη να αυξηθεί ο αριθμός των ομάδων ανά χώρα, δεδομένου ότι για να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα χρειάζονται ομάδες σε περιφερειακό επίπεδο.
An overall need was expressed in the EFFO survey for a larger number of groups per country, since regional location is essential for optimum use.
Η Εθνική Εταιρεία Οστεοπόρωσης (National Osteoporosis Society) του Ηνωμένου Βασιλείου προγραμματίζει να αυξήσει τις ομάδες από 82 σε 150, οπότε σε κάθε ομάδα θα αναλογούν 370.000 άτομα.
The UK National Osteoporosis Society is planning to increase its number from 82 to 150 groups, resulting in one group per 370,000 people.
Στην Αυστρία, όπου ο αριθμός των γυναικών που διατρέχουν τον κίνδυνο να εμφανίσουν οστεοπόρωση ανέρχεται σε 450.000, η Ομάδα Αυτοβοήθειας «Οστεοπόρωση» (Selbsthilfgruppe Osteoporose) θα επιθυμούσε να αυξήσει τον αριθμό των ομάδων στις 9 και στην ιδανική περίπτωση να υπάρχει μία ομάδα σε κάθε αστικό κέντρο.
With approximately 450,000 Austrian women at risk of osteoporosis, Selbsthilfgruppe Osteoporose would like to increase their total to 9 and ideally have a minimum of one group per town or city.
Στις χώρες όπου οι ομάδες αυτοβοήθειας είναι σήμερα πολύ λίγες ή και ανύπαρκτες, και συγκεκριμένα στο Βέλγιο, στη Δανία, στη Φινλανδία, στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στο Αουξεμβούργο, στην Πορτογαλία και στη Σουηδία, οι αντίστοιχες εθνικές εταιρείες οστεοπόρωσης έχουν προτείνει διάφορους αριθμούς όσον αφορά το πόσες ομάδες πρέπει να συγκροτηθούν.
In those countries in which there are currently very few or no selfhelp osteoporosis groups, namely Belgium, Denmark, Finland, France, Greece, Ireland, Italy, Luxembourg, Portugal and Sweden, a variable number of groups have been proposed by the respective national osteoporosis societies.
Η γενική συναίνεση που επικρατεί είναι ότι σε κάθε περιφέρεια μιας χώρας πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον μία ομάδα αυτοβοήθειας.
The general consensus is that each region within a country requires a minimum of one selfhelp group.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε η εθνική εταιρεία οστεοπόρωσης, στο Βέλγιο ο ελάχιστος αριθμός είναι δύο ομάδες, μία για κάθε γλώσσα, ο ιδανικός όμως αριθμός είναι εννέα ομάδες, μία για κάθε επαρχία.
National osteoporosis society feedback suggested that in Belgium, the minimum would be two, one for each language, but the ideal number would be nine, one per province.