natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 25 του βασιλικού διατάγματος της 24ης Οκτωβρίου 1967 (που τροποποιήθηκε με το νόμο της 27ης Ιουλίου 1971, άρθρο 10) συμβιβάζεται με τα άρθρα 48 έως 51 της συνθήκης της Ρώμης;
Is Article 25 of the Arrêté Royal of 24 October 1967 (as amended by Article 10 of the Law of 27 July 1971) compatible with Articles 48 to 51 of the Treaty of Rome ?
Τα άρθρα 12, 46 και 50 του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου συμβιβάζονται με τα άρθρα 48 έως 51 της συνθήκης της Ρώμης;
Are Articles 12, 46 and 50 of Council Regulation (EEC) No 1408/71 compatible with Articles 48 to 51 of the Treaty of Rome ?
Στα αιτιολογικά του το Δικαστήριο επιβεβαιώνει πως:
In Its grounds of the judgment the Court argued as follows :
— πως η εφαρμογή των κανόνων του αναλογικού συσχετισμού, που προβλέπεται από τον κανονισμό, συνεπάγεται εξαρχής ανα­γκαιότητα, για τη θεμελίωση του δικαιώμα­τος, συνυπολογισμού των περιόδων που πραγματοποιήθηκαν υπό διάφορες νομοθε­σίες.
— the restrictions referred to In Article 11 (2) of the regulation applied to insured persons only as regard benefits acquired by applying Regulation No 3 and No 4 ; no provisions of Regulation No 3 precluded the application to benefits acquired by virtue of the national legislation alone, of national rules against the overlapping of benefits ;
— το άρθρο 43, παράγραφος 1 επιβάλλει να μετατρέπονται οι παροχές αναπηρίας ενδεχομένως σε παροχές γήρατος κατά τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις από τη νομο­θεσία ή τις νομοθεσίες δυνάμει των οποίων χορηγήθηκαν και σύμφωνα προς τις διατά­ξεις του κεφαλαίου 3'
— Article 43 (1) provides that invalidity benefits shall be converted into old­age benefits, where appropriate, under the conditions laid down by the legislation or legislations under which they were granted, and in accordance with the provisions of Chapter 3.
Συνεπώς το Δικαστήριο αποφάνθηκε:
In a judgement of 5 October 1978 the Court of Justice ruled as follows :
Κατά την εφαρμογή των εθνικών αντισωρευτικών κανόνων εναπόκειται στον εθνικό δικαστή να χαρα­κτηρίσει την προσαύξηση για σύζυγο και το δέκατο τρίτο μισθό, σύμφωνα με την εφαρμοστέα εθνική νομοθε­σία, λαμβανομένων υπόψη των σχετικών κανόνων με τη σύγκρουση νόμων, δοθέντος ότι οι κοινοτικές διατά­ξεις δεν είναι εφαρμοστέες.
— Paragraph (2) of the same article provides that any institution of a Member State which is responsible for providing invalidity bene­fits shall, where a person receiving invalidity benefits can by virtue of the provisions of Article 49, establish a claim to old­age bene­fits under the legislation of other Member States, continue to provide such person with the invalidity benefits to which he ¡s entitled under the legislation which it administers until the provisions of paragraph (1) become applicable as regards that institution.
Πάντως, αν η εφαρμογή της αρμόδιας εθνικής νομοθε­σίας αποβαίνει λιγότερο ευνοϊκή από το σύστημα του συνυπολογισμού και αναλογικού συσχετισμού, το τελευ­ταίο αυτό πρέπει να εφαρμόζεται.
' In applying national rules against the overlapping of benefits, it is for the national court to classify the supplement for a dependent spouse and the " 13th month ", in accordance with the applicable national legislation, regard being had to the rules relating to the conflict of laws, since the Community provisions are not relevant. However, if the application of the relevant national legislation is less favourable than that of the system of aggregation and apportionment, the latter system must be applied. '
4203 της παροχής αναπηρίας να είναι πολύ κατώτερο από το επίδομα ανεργίας και οι δύο ιατρικές υπηρεσίες των αρμοδίων ιδρυμάτων να υιοθετούν στάσεις διαφορετικές όσον αφορά την κατάσταση αναπηρίας στο πρόσωπο του ενδιαφερόμενου;
Although that provision only expressly refers to the obligation of an institution, responsible for providing the invalidity benefits which have not been converted into old­age benefits, to continue to provide benefits to a person receiving the invalidity benefits, when account is taken of Articles 48 to 51 of the Treaty that provision implies that an institution providing invalidity benefits which have been converted into old­age benefits is not empowered to stop granting those benefits on the ground that the recipient thereof is also in receipt of invalidity benefits which have not yet been converted.
Υπό τις συνθήκες αυτές η τελευταία φράση της παρα­γράφου 2 του άρθρου 12 του κανονισμού αποκλείει την εφαρμογή των εθνικών αντισωρευτικών κανόνων.
In those circumstances the last sentence of Article 12 (2)
Στα αιτιολογικά της απόφασης της 23ης Μαρτίου 1982, το Δικαστήριο έκρινε πως:
COMPENDIUM OF COMMUNITY PROVISIONS ON SOCIAL SECURITY of the regulation precludes the application of national rules against overlapping.
— εφόσον εργαζόμενος δικαιούται παροχές ανα­πηρίας που έχουν μετατραπεί σε παροχές γήρατος δυνάμει της νομοθεσίας κράτους μέλους και παροχές αναπηρίας που δεν έχουν ακόμα μετατραπεί σε παροχές γήρατος δυνάμει της νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους, η σύνταξη γήρατος και οι παροχές αναπηρίας πρέπει να θεωρούνται πως είναι της ίδιας φύσης, κατά συνέπεια οι διατάξεις του κεφαλαίου 3 του κανονισμού 1408/71 εφαρμόζονται για τον προσδιορισμό των δικαιωμάτων του εργαζόμενου.
— Where a worker is in receipt of invalidity benefits converted into an old­age pension by virtue of the legislation of a Member State and of invalidity benefits not yet converted into an old­age pension under the legislation of another Member State, the old­age pen­sion and the invalidity benefits are to be regarded as being of the same kind, the provisions of Chapter 3 of Regulation (EEC) No 1408/71 are applicable for the purpose of determining the rigrfts of the worker, and, by virtue of the last sentence of Article 12 (2) of the regulation, the application of national rules against overlapping is precluded.
Και δυνάμει της τελευταίας φράσης της παραγράφου 2 του άρθρου 12 του κανονισμού η εφαρμογή των εθνικών αντισωρευτικών κανόνων απο­κλείεται.
If the answer is in the affirmative is not that situation itself the result of the enjoyment of the invalidity pension under Regulation (EEC) No 1408/71 so that the regulation does not provide the security required by Article 51 of the Treaty and is contrary to the objectives of the Treaty ?
Βλέπε 132.
See 132.
4203-8 — Υπόθεση 79/81, Baccini κατά ΟΝΕΜ , το εργα­τικό δικαστήριο της Mons έθεσε τα παρακάτω προδι­καστικά ερωτήματα:
In the legal grounds for the judgment of 23 March 1982, the Court of Justice considered that :
Ένας εργαζόμενος δεν μπορεί λοιπόν να στερηθεί το δικαίωμα επιδόματος ανεργίας σε ένα κράτος με μόνη αιτία πως δικαιούται από μέρους άλλου κράτους σύ­νταξη αναπηρίας που καθορίζεται κατά τους κοινοτικούς κανόνες.
Bearing in mind the aims of the Treaty, Article 12 of Regulation (EEC) No 1408/71 (rule to prevent different benefits ¡n kind from overlapping) may not be construed as applying to the provisions of the national legislation of a Member State which, for the purpose of granting unemployment benefit the amount of which depends upon a claimant's fitness for work, do not take account of the actual physical condition of the worker on the date on which he becomes unemployed but take as evidence that a migrant worker Is not fit for work the fact that he has previously been granted an invalidity pension in another Member State pursuant to rules of Community law and on the basis of information provided by the first Member State.
Το άρθρο 51 της συνθήκης της Ρώμης και οι κοινοτικοί κανονισμοί 1408/71 και 574/72 πρέπει να ερμηνεύονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να συμφωνεί με τους σκοπούς της συνθήκης η απαγόρευση για ένα μετανάστη εργαζόμενο να σωρεύει επίδομα ανεργίας σ' ένα κράτος μέλος της Κοινότητας — στο οποίο συ­μπληρώνει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις όσον αφορά την κατάσταση της ανικανότητας που αρνούνται οι αρχές του κράτους αυτού — με σύνταξη αναπηρίας αναλο­γικά συσχετισμένης (νομοθεσία τύπου Β ) σε βάρος άλλου κράτους μέλους, που οφείλεται σε ανικανότητα εργασίας που αναγνωρίζεται από τις αρχές του κράτους αυτού, έστω και αν οι δύο παροχές κοινωνικής ασφά­λισης δεν καλύπτουν την ίδια ζημία', Και ώστε το ποσό
Must Article 51 of the Treaty of Rome and Regulations (EEC) Nos 1408/71 and (EEC) No 574/72 be Interpreted as meaning that it is in accordance with the aims of the Treaty for a migrant worker to be prohibited from receiving both unemployment benefit in a Member State of the Community (in which he fulfils the conditions of that State's legislation as to the state of incapacity denied by the authorities of that State) and a pro rata invalidity pension (type Β legislation) payable by another Member State for incapacity for work accepted by the authorities of that State, when both social security benefits do not cover the same injury, the amount of the Invalidity benefit is much lower than the unemployment allowance and the two medical authorities of the competent institutions have adopted different attitudes as to the claimant's state of incapacity ?
4204 έως 4209 κενά.
4204 to 4209 not used.
4213 — Το πρόσωπο που ασκεί την επαγγελματική του δραστηριότητα σαν πλήρωμα πλοίου, που φέρει τη σημαία κράτους μέλους, υπάγεται στη νομοθεσία του κράτους αυτού.
4213 — A person employed on board a vessel flying the flag of a Member State is subject to the legislation of that State.
Βλέπε πρώτο μέρος Ι, αριθ. 142.
See first part I, No 142.
4214 — Οι δημόσιοι υπάλληλοι και το εξομοιούμενο προσωπικό υπάγονται στη νομοθεσία του κράτους μέλους στο οποίο ανήκει η διοίκηση που τους απασχο­λεί.
4214 — Civil servants and persons treated as such are subject to the legislation of the "Member State to which the administration employing them is subject.
Η αρχή αυτή της μιας εθνικής νομοθεσίας είναι ένα από τα θεμέλια των κοινοτικών ρυθμίσεων.
When Regulation No 1408/71 was adopted, it was agreed that this principle applies in particular to civil servants serving in or posted to another State.
Από την υιοθέτηση του κανονισμού 1408/71 συμφωνήθηκε η αρχή αυτή να εφαρμόζεται ιδίως σε δημόσιους υπαλλήλους σε υπηρεσία ή σε αποστολή σε άλλο κράτος.
4210 — The employed or self­employed worker may, in principle, be subject only to the legislation of one Member State, the provisions of which apply as if the person concerned pursued all of his activity within the territory of that State with all the effects that may arise from the application of that legislation for the basis of calculation and recovery of contributions, for the deter­mination and calculation of entitlement to benefits.
Να σημειωθεί ότι δεν αναφέρονται εδώ τα ειδικά συστήματα δημοσίων υπαλλήλων που δεν περι­λαμβάνονται στο υλικό πεδίο εφαρμογής του κανονι­σμού.
This principle of only one applicable legislation is one of the cornerstones of Community regulations. It is intended to restrict conflicts in law which may arise when determi­ning entitlement to benefits (absence of social insurance for the persons concerned or overlapping benefits).
Οι σχετικοί κανόνες με τον προσδιορισμό της εφαρμο­στέας νομοθεσίας και οι όροι της εφαρμογής των καθορί­ζονται αντίστοιχα στα άρθρα 13 έως 17 του κανονισμού 1408/71 και στα άρθρα 11 έως 14 του κανονισμού 574/72.
One exception to this rule should however be noted : the principle of being simultaneously subject to the legisla­tion of two Member States for workers employed in one Member State and self­employed in another Member State.
4215 — Το πρόσωπο που στρατεύεται ή επιστρατεύεται ή υπηρετεί (αντί στρατιωτικής θητείας) σε πολιτική υπηρεσία κράτους μέλους υπάγεται στη νομοθεσία του κράτους αυτού.
4215 — Persons called up or recalled for military service or for civilian service of a Member State are subject to the legislation of that State, and retain the status of employed or self­employed workers.
Διατηρεί την ιδιότητα του εργαζόμενου μισθωτού ή μη μισθωτού.
If entitlement under that legislation is subject to the completion of periods of insurance before entry into or release from military or civilian service, periods of insurance completed ¡n any other Member State are taken into account as if they were periods completed in the first State.
1408/71, καλύπτο­
Upon the adoption of Regulation No 1408/71 it was agreed that periods of captivity should automatically be covered by the preceding provision.
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο όταν ένα κράτος μέλος, άλλο εκείνου στο έδαφος του οποίου ο εργαζόμενος απασχολείται, τον υποχρεώνει να συνει­σφέρει στη χρηματοδότηση ενός· ιδρύματος που δεν θα του εξασφάλιζε ένα συμπλήρωμα κοινωνικής προστα­σίας για τον ίδιο κίνδυνο και την ίδια περίοδο (υπόθεση 92/63, Nonnenmacher/Bestuur der sociale Verzekerings­bank) (απόφαση της 9ης Ιουνίου 1964).
This provision was amended by Regulation No 1517/79 of 16 July 1979 (OJ L 185, 16.7.1979), in order to extend its application to workers called up or recalled for civilian service (this expression is intended to cover conscien­tious objectors), and who in respect of certain benefits are treated as persons who are carrying out military service.
4212 — Καταρχήν κάθε πρόσωπο (εργαζόμενος μι­σθωτός ή όχι) υπάγεται στη νομοθεσία του κράτους
4211­1 — Interpreting former Regulation No 3, the Court of Justice of the EC considered that this rule does not prevent Member Sta > es, other than that in whose territory employed persons or persons treated as such are occu­pied, from applying their social security to them.
4230 ημέρες (επί 360) κατά τη διάρκεια των οποίων ο ενδιαφερόμενος διέμενε στις Κάτω Χώρες και δεν είχε εργασθεί στη Γερμανία.
It is only different if a Member State other than that ¡n whose territory the worker is employed, compels him to contri­bute to the financing of an institution which would not provide him with any supplementary social security cover for the same risk and the same period (Case 92/63, Nonnenmacher ν Bestuur der Sociale Verzekeringsbank — Judgment of 9 June 1964).
Η τροποποίηση αυτή υποκινήθηκε από μια ιδιορρυθμία της γερμανικής νομοθεσίας.
The reason for this amendment was based on a special feature of German law.
Στην ΟΔ της Γερμανίας οι αντιρρησίες συνείδησης που υπηρετούν σε πολιτική υπηρεσία εξομοιώνονται με πρόσωπα που πραγματο­ποιούν τη στρατιωτική τους υπηρεσία, με σκοπό την ασφάλιση ασθένειας, ανεργίας, καθώς και ασφάλιση συντάξεων (αναπηρίας, γήρατος, επιζώντες).
In the Federal Republic of Germany conscientious objectors who carry out a civilian service are treated as persons who effect military service for the purposes of sickness and unemployment insu­rance as well as for pension insurance (invalidity, old age and survivors).
4216 κενό.
4216 not used.
4217 — ΣΤΟ θέμα της εφαρμογής του άρθρου 12 του κανονισμού 3 και του άρθρου 13 του κανονισμού 14 & 8/71, το Δικαστήριο, εκτός της υπόθεσης 92/63 που αναφέρθηκε πιό πάνω (4212), έδωσε τις ακόλου­θες ερμηνείες:
4212 — Normally, each person (employed or self­employed worker) is subject to the legislation of the Member State in the territory of which he pursues his activity, even If he resides or the registered place of business of his employer is situated in the territory of another Member State.
— πως το ότι ο εργαζόμενος επιβαρύνεται για την αμοιβή εργασίας, με κοινωνικά βάρη, απορρέοντα από την εφαρμογή περισσό­τερων εθνικών νομοθεσιών, έστω και αν δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ασφαλισμένος παρά μόνο απέναντι σε μια από αυτές τις νομοθεσίες, εκθέτει τον εργαζόμενο σε διπλές εισφορές, σε αντίθεση με τους κανό­νες σύγκρουσης που καθιερώνονται στο άρθρο 12 του κανονισμού 3 και το άρθρο 13 του κανονισμού 1408/71'
4217 — As regards the application of Article 12 of Regu­lation No 3 and Article 13 of Regulation No 1408/71, the
4217-1—Υπόθεση 19/67, Bestuur der sociale Verzeke­ringsbank κατά Van der Vecht (απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 1967).
4217­1 —Case 19/67 (Bestuur der Sociale Verzekerings­bank ν Mrs Van der Vecht — Judgment of 5 December 1967).
— πως, κατά συνέπεια, από τη στιγμή που η κοινωνική νομοθεσία του κράτους μέλους δια­μονής δεν είναι εφαρμοστέα, όσον αφορά τις περιόδους εργασίας που πραγματοποιήθη­καν σ' άλλο κράτος μέλος, η εισπραχθείσα αμοιβή από τον εργαζόμενο γι' αυτή την εργασία, δεν στοιχειοθετεί βάση για την επιβολή εισφορών, έστω μερικών δυνάμει της νομοθεσίας αυτής, και διαφεύγει για το λόγο αυτό από τις κοινωνικές επιβαρύνσεις που απορρέουν από την εφαρμογή της.
performed in another Member State, the remuneration received by a worker for that work did not constitute a basis for assess­ment of contributions levied, even partially, under that legislation and was exempt, the­refore, from the social charges arising from Its application.
Το κεντρικό Raad van Beroep ζήτησε από το Δικαστήριο να αποφανθεί στο παρακάτω ερώτημα:
The Centrale Raad van Beroep asked the Court to give a ruling on the following question :
«Το άρθρο 12 του κανονισμού 3 (τώρα άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71) απαγορεύει στα κράτη μέλη, που δεν είναι εκείνα στο έδαφος των οποίων απασχολείται ο εργαζόμενος, να εφαρμόσουν σ' αυτόν τη νομοθεσία τους σε θέματα κοινωνικής ασφάλισης, όταν η εφαρμογή αυτή συνεπάγεται για τους μισθωτούς ή τους εργοδότες τους μια αύξηση βαρών που δεν αντιστοιχούν σ' ένα συμπλήρωμα κοινωνικής προστασίας. »
' A worker who is employed in the territory of one Member State but who resides in the territory of another Member State and who is conveyed at his employer's expense between his place of residence and his place of employment remains subject to the legislation of the former Member State by virtue of Article 12 of Regulation No 3 (now Article 13 (1) of Regulation No 1408/71), even as regards that part of the journey which takes place in the territory of the State in which he resides and in which the undertaking is established. '
4217-2 —Υπόθεση 102/76, Perenboom/Επιθεωρητού άμεσων εισφορών της Nimègue (απόφαση της 5ης Μαΐου 1977).
'Article 12 of Regulation No 3 (now Article 13 (1) of Regulation No 1408/71), prohibits a Member State other than that ¡n whose territory a worker is employed from applying its social security legislation to such a worker where to do so would lead to an increase in the charges borne by wage­earners or their employers, without any corresponding supplementary protection by way of social security. '
«Τόσο το άρθρο 12 του κανονισμού 3 όσο και το άρθρο 13 του κανονισμού 1408/71 αποκλείουν στο κράτος διαμονής τη δυνατότητα να επιβάλλει, δυνάμει της κοινωνικής του νομοθεσίας, εισφορές επί αμοιβής που εισπράττεται από εργαζόμενο με ευκαιρία μιας απα­σχόλησης που ασκείται σε άλλο κράτος μέλος και από το γεγονός αυτό υπάγεται στην κοινωνική νομοθεσία του κράτους αυτού.»
Should the rule (as set forth In Article 12 (1) of Regula­tion No 3/58 and Article 13 (2) (a) of Regulation (EEC) No 1408/71 pursuant to which a worker employed In the territory of a Member State is subject to the legislation of that State be construed to the effect that a national provision of a Member State is Incompatible with that rule in providing that a married woman residing in that Member State (a worker within the meaning of Regula­tion No 3/58 and Regulation (EEC) No 1408/71), whose husband is not insured for old­age pension because he is insured for old­age pension under the legislation of another Member State, is not insured for old­age pension either, even if she has resided in the territory of the first­mentioned Member State and been in employment there ?
Με απόφαση της 23ης Σεπτεμβρίου 1982, το Δικα­στήριο αποφάνθηκε:
In a judgment of 23 September 1982, the Court ruled :
«Μία εθνική διάταξη κράτους μέλους που επιβάλλει στην περίπτωση έγγαμης γυναίκας που κατοικεί σ' αυτό το κράτος μέλος, της οποίας ο σύζυγος δεν είναι ασφαλι­σμένος για τη σύνταξη γήρατος, γιατί είναι ασφαλι­σμένος γι' αυτό δυνάμει νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους, να μην ασφαλίζεται και η ίδια για σύνταξη γήρατος ακόμα και αν έχει διαμείνει στο έδαφος του πρώτου κράτους μέλους και έχει ασκήσει εκεί μισθωτή απασχόληση, δεν είναι ασυμβίβαστη με τις ισχύου­σες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου.»
A national provision of a Member State which lays down that a married woman who resides in that Member State and whose husband is not insured for the purposes of an old­age pension because he is so insured under the legislation of another Member State, is not insured for such purposes either, even if she has resided in the territory of the first­mentioned Member State and has been employed there, is not incompatible with the provi­sions of Community law in force.
4218 έως 4229 κενά.
4218 to 4229 not used.
Στην υπόθεση αυτή επρόκειτο για πρόσωπο ολλανδικής υπηκοότητας το οποίο, όταν διέμενε στους γονείς του στο Nimègue, ύστερα από απόκτηση διπλώματος ολοκλήρωσης δευτεροβάθμιων σπουδών, είχε ασκήσει μισθωτή δραστηριότητα στην ΟΔ της Γερμανίας για 143 μέρες το 1972.
This case concerned a Dutch national who lived with his parents in Nijmegen and who, after obtaining a secon­dary school­leaving certificate, was employed in the Federal Republic of Germany for 143 days in 1972.
Κατά την περίοδο της εργασίας αυτής, ο ενδιαφερόμενος είχε υπαχθεί στη Γερμανία στο φόρο εισοδήματος, καθώς και σε εισφορές κοινωνικής ασφάλισης με βάση τον εισπραττόμενο μισθό σ' αυτό το κράτος.
During that period of work, Mr Perenboom had paid income tax and social security contributions In Germany in respect of his wages received in that State.
Το 1972 έχοντας συ­μπληρώσει τις προϋποθέσεις για να υπαχθεί στο ολλαν­δικό σύστημα των «γενικών ασφαλίσεων», λόγω ιδίως της ηλικίας (17 ετών) και της διαμονής του, οι ολλανδι­κές αρχές υπήγαγαν τον εισπραττόμενο στη Γερμανία μισθό στις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης που προ­βλέπονται από το γενικό σύστημα ασφάλισης.
In 1972, principally on account of his age (17), and his residence in the Netherlands, he fulfilled the conditions for affilia­tion to the Netherlands' ' general insurance ' scheme.
Προς το σκοπό αυτό είχαν θεωρήσει, με βάση το μισθό αυτό, ένα ανταποδοτικό εισόδημα που αντιστοιχούσε σε 217
The Dutch authorities thereupon assessed the wages earned in Germany for the social security contributions laid down by the general Insurance scheme.
ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΠΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ κράτους μέλους, υπαγόμενος πάντα στη νομοθεσία του πρώτου κράτους.
For this purpose, those authorities had assessed these earnings for contributions corresponding to the 217 days out of 360 during which he remained in the Netherlands and did not work in Germany.
άρθρων 14 έως 17 του κανονισμού. Αυτές έχουν υποστεί σημαντικές τροποποιήσεις μετά την επέκταση του πεδίου εφαρμογής στους μη μισθωτούς εργαζόμενους.
4230 — The introductory phrase of Article 13 (2) refers to the special provisions of Articles 14 to 17 of the regula­tion.
Το άρθρο 14 ορίζει τους σχετικούς κανόνες για εργαζόμε­νους μισθωτούς.
These underwent important changes as a result of the regulation being extended to cover self­employed workers.
Το άρθρο 14, δ, παράγραφος 2, αφορά την εξαίρεση ασφάλισης προς όφελος συντα­ξιούχων που ασκούν επαγγελματική δραστηριότητα σε έδαφος κράτους μέλους άλλο εκείνου που είναι υπόχρεο για την παροχή.
Article 14 (d) (2) concerns exemption from insurance for persons receiving a pension or allowance who pursue a profes­sional activity in the territory of a Member State other than the State paying the benefit.
4234 — Η νομοθεσία αυτή παραμένει εφαρμοστέα μέχρι το τέλος της εργασίας, εφόσον αυτή παρατείνεται πέραν των 12 μηνών λόγω απροβλέπτων περιστατι­κών, με επιφύλαξη συμφωνίας της αρμόδιας αρχής ή του προσδιορισμένου ιδρύματος της χώρας απόσπασης.
— the fact that a worker was required to pay, in respect of the same earned income, social charges arising under the application of several national legislations, although he could be an insured person only in respect of one of those legislations, involved the worker in paying contributions twice over, contrary to Article 12 of Regulation No 3 and Article 13 of Regulation No 1408/71 ;
Η συμφωνία αυτή δεν μπορεί να δοθεί για περίοδο που ξεπερνά τους 12 μήνες από την εκπνοή της πρώτης περιόδου απόσπασης.
— accordingly, since the social legislation of the Member State of residence was not applicable in respect of periods of work