natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ιστορικό κατάγματος του ισχίου από την πλευρά της μητέρας
Acknowledgement: Thanks to the Bone Density Equipment Manufacturers for providing the data
Ακτινολογικά ευρήματα οστεοπενίας και/ή σπονδυλικής παραμόρφωσης
Management of the patient with osteoporosis may include both non-phannacological and pharmacological interventions; in the following sections the efficacy and financial consequences of such approaches are discussed.
Απώλεια ύψους
These have been described in detail in Chapter 3.
Παρακολούθηση της αγωγής
Excluded from this definition are falls resulting from loss of consciousness, onset of paralysis, an epileptic seizure or violent trauma.
Σχήματος 4.1: Εκτίμηση του αριθμού των μηχανημάτων οστικής πυκνομετρίας (μονάδες/εκατ. κατοίκους) στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα μέσα του 1997
lack of any consistent method of documenting falls which do not result in physical injury makes it impossible to obtain an exact estimate of their burden to society.
■ Εξοπλισμός ισχίου και σπονδυλικής στήλης
Although only 6° Ό of falls result in fracture and approximately 1% in a hip fracture, the absolute number of fractures resulting from falls is high.
■ Εξοπλισμός αντιβραχίου σι σ > δ □ Εξοπλισμός υπερήχων ω (Ο
Several population studies (Prudham and Evans, 1981; Tinetti et al, 1988; Campbell et al, 1990; van Weel et al, 1995) have shown that most falls occur in elderly single women and that the most important predictive factor is previous falls.
Ευχαριστούμε τους κατασκευαστές συσκευών οστικής πυκνομετρίας για την παροχή των δεδομένων
Gait and balance training may also be helpful (Hopkins et al, 1990; Hu & Wollacott, 1994). A number of disorders are associated with increased risk of falling through their effects on balance.
5 ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΩΝ ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΓΜΑΤΩΝ
speed of response through exercise programmes should be encouraged; dance may be particularly useful in this respect (Crilly et al, 1989; Hopkins et al, 1990; Sauvage et al, 1992; McMurdo et al, 1993; Mills 1994; Nelson et al, 1994; McMurdo et al, 1995; Skelton et al, 1995).
• Η δευτεροβάθμια πρόληψη απευθύνεται στα άτομα των οποίων η πάθηση είναι δυνητικά αναστρέψιμη και η πρόοδος της οποίας μπορεί να μειωθεί με τη λήψη μέτρων.
Factors relating psychosocial condition and lifestyle to falls have not been studied in detail. 35% of elderly people with no history of falls and 50% of those who have fallen in the past are afraid of falling.
• Η τριτοβάθμια πρόληψη απευθύνεται στα άτομα με εγκατεστημένη πάθηση, στα οποία η παρέμβαση μπορεί να περιορίσει τη συνοδό αναπηρία ή την πρόοδο της νόσου.
Fear of falling may reduce daily activities and thereby increase the risk of falls and lead to social isolation. Predisposing factors are previous falls, especially when ability to rise unassisted from the floor is compromised.
Στην πράξη, η τριτοβάθμια πρόληψη είναι συνώνυμη της αντιμετώπισης της πάθησης.
Fear may further decrease the autonomy of the elderly and may lead to institutionalisation (Arfken et al, 1994).
Η αντιμετώπιση του οστεοπορωτικού ασθενούς μπορεί να περιλαμβάνει ταυτόχρονα φαρμακευτικές και μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις.
These relationships are affected by the diseases for which the drugs are prescribed, which may also be independent risk factors for falling. Many of the drugs commonly used by elderly people have sideeffects which predispose to falls.
Στη συνέχεια, εξετάζονται η αποτελεσματικότητα και οι οικονομικές συνέπειες αυτών των προσεγγίσεων.
These include dmgs prescribed for cardiovascular diseases which may induce muscular weakness and postural hypotension, anti-inflammatory drugs and analgesics with central nervous system sideeffects and sedatives.
Μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις
Long-acting sedatives are the only drugs proven to increase the risk of fractures.
Διατροφικοί παράγοντες, ιδίως η βιταμίνη D και το ασβέστιο, και η σωματική άσκηση έχουν πολλαπλά αποτελέσματα, επηρεάζοντας τη κορυφαία οστική μάζα, την απώλεια οστού με την ηλικία και τη μυϊκή δύναμη.
Among the elderly, two-thirds take at least one drug every day, the average being two. In nursing homes almost all residents are on medications, on average 45 per day, although in some nursing homes a real effort has been made to reduce them (Cummings et al, 1991).
Για τη μείωση του κινδύνου πτώσης μπορούν να ληφθούν ορισμένα μέτρα, όπως περιγράφεται παρακάτω, ενώ τα προστατευτικά επικαλύμματα του ισχίου μειώνουν τον κίνδυνο κατάγματος του ισχίου ύστερα από πτώση.
Regular adjustment and, where possible, reduction of medications should therefore be strongly recommended.
Διατροφικοί παράγοντες
In old people, the risk of falling may be increased by interaction of alcohol and other risk factors, especially medications.
Οι παράγοντες αυτοί εξετάστηκαν λεπτομερώς στο Κεφάλαιο 3.
Although alcohol intake is generally lower in elderly than in younger people, other risk factors present in the elderly may augment the effects of alcohol including interaction with medications.
Οι πτώσεις ορίζονται ως γεγονότα που φέρουν ένα άτομο που δεν έχει χάσει τις αισθήσεις του να κείται ακούσια στο έδαφος.
The indoor environment is of particular importance for the many elderly confined to their homes.
Από τον ορισμό αυτό εξαιρούνται οι πτώσεις που οφείλονται σε απώλεια της συνείδησης, εμφάνιση παραλυτικής κατάστασης, επιληπτική κρίση ή εφαρμογή βίας.
However, no specific risk factors have been identified in the homes of patients who fall as opposed to those of non-fallers. (Clemson et al, 1996).
Η επίπτωση των πτώσεων αυξάνει εκθετικά με την ηλικία στους ηλικιωμένους και είναι υψηλότερη στις γυναίκες απ' ό,τι στους άνδρες.
Several campaigns have been designed to inforni the public about environmental risk factors, although even if these factors are reduced, falls will still occur because intrinsic risk factors are predominant in old age.
Το 50% των ατόμων ηλικίας άνω των 80 ετών θα πέσει και η επίπτωση είναι τριπλάσια στα άτομα που παραμένουν επί μακρό χρονικό διάστημα σε οίκους ευγηρίας (Lauritzen, 1997).
The environment in institutions is very dangerous for potential fallers and there is a high fracture incidence; specific risk factors include a long distance from bed or chair to toilets, physical restraints like bed rails and unstable side tables.
Η έλλειψη σταθερής μεθόδου τεκμηρίωσης των πτώσεων που δεν προκαλούν σωματικό τραυματισμό, καθιστά αδύνατη την ακριβή εκτίμηση της επιβάρυνσης που αντιπροσωπεύουν για την κοινωνία.
Attention, therefore, should be paid to these and other environmental factors known to increase the risk of falls (Lilley et al, 1995).
Τα περισσότερα κατάγματα ισχίου και καρπού οφείλονται σε πτώσεις.
Medical history and physical examination should focus on specific issues related to falls as discussed above.
Συνεπώς η πρόληψη των πτώσεων αποτελεί μια σημαντική δυνητική στρατηγική για τη μείωση του κινδύνου κατάγματος, ιδίως του ισχίου.
Results from the Nordic Research on Ageing Studies in Jyväskylä, Finland, Göteborg, Sweden and Glostrup, Denmark showed that sway is closely related to vision, vibration and muscle strength and predicts falls (Era et al, 1997).
Εν πάση περιπτώσει, παρ' όλο που έχει διαπιστωθεί ότι οι παράγοντες κινδύνου για πτώση είναι σημαντικοί ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου για κάταγμα ισχίου στους ηλικιωμένους (Cummings et al, 1995), επί του παρόντος δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι οι παρεμβάσεις που αποσκοπούν στη μείωση του κινδύνου πτώσης μειώνουν τον κίνδυνο κατάγματος του ισχίου.
Many authorities recommend the establishment of fall clinics within geriatric departments (Rubenstein et al, 1990; Tinetti et al, 1994).
Διάφορες πληθυσμιακές μελέτες (Prudham and Evans, 1981; Tinetti et al, 1988; Campbell et al, 1990; van Weel et al, 1995) έχουν δείξει ότι οι περισσότερες πτώσεις αφορούν τις ηλικιωμένες γυναίκες που ζουν μόνες τους και ότι ο σημαντικότερος παράγοντας πρόβλεψης είναι οι προηγούμενες πτώσεις.
As a history of falling is the most important single predictor of future falls, comprehensive assessment of underlying causal factors should be undertaken. Falls are multifactorial and some of the medical conditions causing them may be conectable.
Όσο περισσότερες είναι οι αναπηρίες τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος πτώσης.
Balance training has been shown to be effective in the elderly in controlled trials.
5.1.2.2 Αιτιολογία των πτώσεων
It is important to promote early restoration of balance and mobility, particularly in older patients who have been confined to a bed or chair.
• Ισορροπία
• Hip protectors
Πτώση συμβαίνει όταν ένα άτομο πραγματοποιεί μια δραστηριότητα που απαιτεί τη διόρθωση μιας απρόβλεπτης κακής στάσης και δεν διαθέτει την ικανότητα να τη διορθώσει μέσα στο διαθέσιμο χρόνο.
Any bone will break if the force is strong enough, but reducing the impact of the force may prevent fracture. Experiments have shown that energy absorption in soft tissues over the hip may be reduced up to 75% during a fall; this may partially explain the reduced risk of hip fracture in obese subjects.
Η καλή όραση διαδραματίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην ισορροπία των ηλικιωμένων.
Hip protectors have been developed to attenuate the impact force sustained by a fall on the hip; these act by absorbing the impact energy and/or shunting the energy away from the trochanter into the sunounding tissues.
Η γήρανση συχνά συνδυάζεται με μείωση της οξύτητας της όρασης, αυξημένη ευαισθησία στο θάμβωμα και εσφαλμένη αντίληψη του βάθους.
In a randomised controlled study of elderly residents of nursing homes, Lauritzen et al (1993) reported a 53% reduction in hip fractures in the group assigned to wear external hip protectors.
Τα θύματα πτώσεων τείνουν να κάνουν σφάλματα κατά την αντίληψη των πραγματικών όρθιων και οριζόντιων θέσεων.
More recent studies tend to confirm these findings, but compliance is generally poor and requires encouragement (Ekman et al, 1997).
Η όραση
The development of new
μπορεί να μειωθεί περαιτέρω λόγω νόσων, π.χ. καταρράκτη, γλαυκώματος ή εκφύλισης της ωχρής κηλίδας.
designs may increase compliance (Lauritzen et al, 1993; Heikinheimo et al, 1996; Lauritzen, 1997).
Η ορθοστατική υπόταση, εξαιτίας νόσου ή φαρμάκων, αυξάνει επίσης τον κίνδυνο πτώσης.
An alami canied by an individual cannot prevent a fall, but ensures quick assistance and provides confidence.
Η βελτίωση της φυσικής κατάστασης, της ευκινησίας και της ταχύτητας αντίδρασης μέσω προγραμμάτων ασκήσεων πρέπει να ενθαρρύνεται, ιδιαίτερα δε χρήσιμος από αυτή την άποψη μπορεί να είναι ο χορός (Crilly et al, 1989; Hopkins et al, 1990; Sauvage et al, 1992; McMurdo et al, 1993; Mills 1994; Nelson et al, 1994; McMurdo et al, 1995; Skelton et al, 1995).
Some preventive home visits have focused on falls and structured home visits have been evaluated in several clinical trials (Hendriksen et al, 1984; Carpenter & Demopoulos, 1990; Vetter et al, 1992). Outcomes influenced were, among others, hospital admissions, bed days and emergency calls. Interviews help to discover problem areas and to make decisions about actions and follow-up. A few community-based trials have shown an effect on fractures (Ytterstad, 1996). General recommendations for preventing falls and avoiding environmental hazards are listed in Table 5.1
Οι παράγοντες που συνδέουν την ψυχοκοινωνική κατάσταση και τον τρόπο ζωής με τις πτώσεις δεν έχουν μελετηθεί διεξοδικά.
Exercise transmits loads to the skeleton by at least two mechanisms: direct impact from weightbearing exercise and muscle contraction.
Το 35% των ηλικιωμένων χωρίς ιστορικό πτώσης και το 50% εκείνων με ιστορικό πτώσης φοβούνται μήπως πέσουν.
Complete immobilisation is associated with loss of up to 40% of total bone mass whereas weightbearing exercise results in site-specific increases in bone mass.
Ο φόβος της πτώσης μπορεί να μειώσει τις καθημερινές δραστηριότητες και επομένως να αυξήσει τελικά τον κίνδυνο πτώσης και να οδηγήσει σε κοινωνική απομόνωση.
However, in contrast to the magnitude of the skeletal effects of immobilisation, the amount of bone that can be gained by increasing the level of exercise in active individuals is very small. (Snow et al, 1996; Marcus, 1996).
Παράγοντες προδιάθεσης είναι οι προηγούμενες πτώσεις, ιδίως όταν η ικανότητα του ατόμου να ξανασηκωθεί αβοήθητο είναι μειωμένη.
High levels of activity before and during puberty have a larger impact on bone mass than when activity starts at adulthood (Kannus et al, 1995) and several studies have demonstrated a positive conelation between weightbearing physical activity in childhood and adolescence and bone mass; in one of these (Welten et al, 1994), the effect of exercise on peak bone mass was considerably greater than that of calcium intake.
Ο φόβος μπορεί επιπλέον να μειώσει την αυτονομία του ηλικιωμένου και να οδηγήσει σε ιδρυματοποίηση (Arfkenetal, 1994).
There is some evidence that the effects of calcium and exercise on peak bone mass are additive (Kanders et al, 1988).
• Φάρμακα και οινόπνευμα
It should also be noted that vigorous exercise programmes in premenopausal women may have adverse effects on bone mass as they may induce gonadal insufficiency.
Τα φάρμακα είναι ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου για πτώση που μπορεί να τροποποιηθεί (Ryynänen, 1994).
Cross-sectional studies have demonstrated positive conelations between past and/or present levels of physical activity and bone mineral density in postmenopausal women (Gauthier et al, 1992; Recker et al, 1992; Eickhoff et al, 1993).
Σύμφωνα με ορισμένες εκθέσεις, οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή μπορεί να οδηγήσει σε αθροιστική αύξηση του κινδύνου πτώσης, όσο δε περισσότερα φάρμακα παίρνει ένα άτομο, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος.
In two large populationbased European surveys (MEDOS and EPOS) of the occurence of osteoporotic fractures, it was reported that regular walking in middle-aged and elderly women was associated with reduced risk of vertebral and hip fractures (Kanis et al, 1992; Siiman et al, 1995).
Πολλά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούν συνήθως οι ηλικιωμένοι έχουν παρενέργειες που προδιαθέτουν στις πτώσεις.
However, cross-sectional studies may be biased by a number of confounding factors and prospective data are necessary to demonstrate definitively the effects of physical activity on bone mineral density.
Τα άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω αποτελούν το 15% του πληθυσμού, καταναλώνουν όμως το 50% των συνταγογραφούμενων φαρμάκων.
In a recent meta-analysis of 18 prospective intervention studies of the effects of exercise on bone loss in postmenopausal women (Bérard et al, 1997), a significant effect of moderately intense physical activity was detected on lumbar spine bone mineral density, but no consistent effect was seen on femoral neck or forearm bone mass.
Από τους ηλικιωμένους, τα δύο τρία παίρνουν τουλάχιστον ένα φάρμακο καθημερινά, ενώ ο μέσος όρος είναι δύο φάρμακα.
Exercise programmes in these studies consisted of running, walking, physical conditioning and aerobics.
Στους οίκους ευγηρίας, σχεδόν όλα τα άτομα παίρνουν φάρμακα, από 4 έως 5 κατά μέσο όρο, αν και σε ορισμένους καταβάλλονται πραγματικές προσπάθειες μείωσης τους
Increases of between 2.5 and 5% in spinal bone mineral density have been reported in sedentary postmenopausal women after 7 to 9 months of an exercise programme involving training at 70-90% of maximum oxygen uptake for 23
Στους ηλικιωμένους, ο κίνδυνος μπορεί να επαυξάνεται εξαιτίας της αλληλεπίδρασης του οινοπνεύματος και άλλων παραγόντων κινδύνου, ιδίως φαρμάκων.
As in young adults, there is some evidence that calcium and exercise have additive effects on bone mass in postmenopausal women (Prince et al, 1995).
Πρέπει να σημειωθεί ότι το οινόπνευμα μπορεί να αποτελεί την αιτία συχνών ή εν πάση περιπτώσει ανεξήγητων πτώσεων.
Overall, the gains from vigorous exercise compared to everyday activities are probably small and must be maintained to presene any effect.
5.1.2.3 Περιβαλλοντικοί παράγοντες
5.1.3.2 Effects of exercise in the elderly
Το περιβάλλον των εσωτερικών χώρων έχει ιδιαίτερη σημασία για πολλούς ηλικιωμένους που ζουν περιορισμένοι στο σπίτι τους.
In the elderly, in whom bone loss is often advanced and different degrees of immobilisation are due to sedentary habits or associated disease, vigorous physical activity is contraindicatcd.
Ωστόσο, δεν έχει προσδιοριστεί κανένας ειδικός παράγοντας κινδύνου στα σπίτια ασθενών που πέφτουν έναντι εκείνων που όχι (Clemson et al, 1996).
However, exercise programmes based on balance, strength training and low impact aerobics may be beneficial and there is evidence from randomised controlled studies that such regimens reduce the risk of falls (Sowden et al, 1996).
Το περιβάλλον των ιδρυμάτων είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για τα άτομα που είναι πιθανό να πέσουν, η δε επίπτωση των καταγμάτων μέσα στα ιδρύματα είναι υψηλή.
Motivation for long-term compliance is essential for the success of such programmes. The social aspects of exercising in groups can be an effective way to encourage elderly women to participate.
Στους ειδικούς παράγοντες κινδύνου συγκαταλέγονται η μεγάλη απόσταση από το κρεβάτι, οι φυσικοί περιορισμοί όπως τα κιγκλιδώματα των κρεβατιών και τα ασταθή κομοδίνα.
A recent meta-analysis of trials of exercise interventions in community-based subjects suggested that it is possible to increase and maintain levels of activity, particularly if the exercise is of moderate intensity and enjoyable, and to reduce falls by 10% (Province et al, 1995).
Για παράδειγμα, οι ηλικιωμένοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες κατά τη διάβαση οδών καθώς οι σηματοδότες δεν παρέχουν επαρκή χρόνο στα άτομα που βαδίζουν αργά και το ανώμαλο έδαφος αυξάνει τις πιθανότητες πτώσης.
There is no convincing evidence that exercise can prevent bone loss at the menopause or osteoporotic fractures later in life. On the other hand, exercise may have a significant effect in the prevention of falls which present a major risk factor for fractures.
Γι' αυτό χρειάζεται προσοχή σε αυτούς και σε άλλους παράγοντες του περιβάλλοντος που είναι γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο πτώσης (Lilleyetal, 1995).
Because of the importance of falls in the pathogenesis of osteoporotic fractures, physical activity in the elderly is likely to have a greater impact on osteoporosis through its effect on falls rather than on bone mineral density. In addition, planned exercise regimens are important for the rehabilitation of individuals with established osteoporosis.
5.1.2.4 Αντιμετώπιση των θυμάτων πτώσης
5.2 Pharmacological interventions
Το ιατρικό ιστορικό και η σωματική εξέταση πρέπει να επικεντρώνονται σε ειδικά θέματα που έχουν σχέση με τις πτώσεις όπως αναφέρεται παραπάνω.
When assessing the efficacy of interventions in the prevention of osteoporotic fractures, certain issues need to be considered.
Έτσι, πρέπει να αξιολογούνται η ισορροπία και η ικανότητα εκτέλεσης των καθημερινών δραστηριοτήτων.
Methodologically, the best approach is the prospective, randomised, controlled trial (RCT).
Η δοκιμασία ελέγχου της ισορροπίας είναι σημαντική, πρέπει όμως να αξιολογηθεί περαιτέρω στην κλινική πρακτική.
Randomisation ensures that potential confoundcrs arc distributed evenly between treatment and control groups and reduces the risk of bias in treatment allocation.
Δεδομένου ότι το ιστορικό πτώσης είναι ο σημαντικότερος προγνωστικός παράγοντας μελλοντικών πτώσεων, πρέπει να γίνεται σφαιρική εκτίμηση των υποκείμενων αιτιολογικών παραγόντων.
Clinical trials should include adequate numbers of patients to allow statistically valid and clinically relevant conclusions and should be planned for periods sufficient to detect differences between the test and the treatment groups.
Η αιτιολογία των πτώσεων είναι πολυπαραγοντική και ορισμένες ιατρικές καταστάσεις που τις προκαλούν μπορεί να είναι επανορθώσιμες.
These requirements are particularly relevant if the incidence of fractures is expected to be low (for example, a higher incidence of fractures is anticipated in patients with low bone mass and prevalent fractures than in patients with low bone mass and no prevalent fragility fractures).
Η εξάσκηση στην ισορροπία αποδείχθηκε, στο πλαίσιο ελεγχόμενων δοκιμών, ότι είναι αποτελεσματική στους ηλικιωμένους.
In addition, the natural history of fractures should be taken into account; vertebral fractures, for example, usually occur in cycles.
Για τη βελτίωση της μυϊκής δύναμης, της λειτουργίας του λαβυρίνθου και του κεντρικού συντονισμού χρειάζονται ειδικές τεχνικές.
A study period of three years is generally considered sufficient for the detection of differences in incident fractures and is usually required by regulatory agencies for the approval of anti-osteoporotic drugs.
Η ταχύτερη δυνατή αποκατάσταση της ισορροπίας και της κινητικότητας έχει ιδιαίτερη σημασία, ιδίως για τους ηλικιωμένους που είναι κλινήρεις ή ακινητοποιημένοι σε καρέκλα.
Several objective methods for assessing vertebral morphology are used, but it should be noted that there is currently no gold standard for defining a vertebral fracture and some morphometric methods may overestimate vertebral deformities.
Ο ασθενής θα πρέπει να κάνει λειτουργικές ασκήσεις, π.χ. να μετακινείται στην καρέκλα ή στην τουαλέτα, να βαδίζει σε κάθε είδους επιφάνεια και να ανεβαίνει σκάλες.
Defonnities of previously nonnal vertebrae occurring during the trial rather than progression of pre-existing vertebral deformities should be counted as new events.
Στην ιδανική περίπτωση, η αποκατάσταση των θυμάτων πτώσης θα πρέπει να πραγματοποιείται στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας περίθαλψης (Tinetti et al, 1994; Wagner et al, 1994; Hornbrook et al, 1995; Province et al, 1995; Nyberg et al, 1996).
Finally, the number of patients with new vertebral fractures and not the number of new fractures should be analysed.
• Προστατευτικά επικαλύμματα του ισχίου
5.2.2 Pharmacological agents used in the treatment of osteoporosis.
Κατά μέσο όρο, το βάρος των γυναικών που έχουν υποστεί κάταγμα ισχίου είναι μικρότερο κατά 5 kg και το λίπος τους στην περιοχή του ισχίου λιγότερο κατά 30% έναντι των μαρτύρων αντίστοιχης ηλικίας/ύψους/βάρους.
Cunent pharmacological interventions for prevention of fractures in patients with osteoporosis aim mainly at reducing bone resorption and bone turnover or stimulating bone formation (Table 5.1). The majority of available data have been obtained with inhibitors of bone turnover.
Επιπλέον, οι άνδρες που ζουν σε οίκους ευγηρίας διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο κατάγματος ισχίου (30%) σε σύγκριση με τις γυναίκες (25%), διότι οι γυναίκες έχουν περισσότερο λίπος γύρω από το ισχίο.
Although beneficial effects of the agents listed in Table 5.2 on bone turnover and/or bone mineral density in postmenopausal women with or without prevalent fractures have been repeatedly shown, there are relatively few randomised controlled studies of their antifracture efficacy.
Σε μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη ηλικιωμένων που διέμεναν σε οίκο ευγηρίας, οι Lauritzen και συν.
In the following paragraphs, clinical trials reporting the effects on fracture incidence of treatment with a pharmacological agent are summarised.
(1993) ανέφεραν μείωση κατά 53% των καταγμάτων ισχίου στην ομάδα η οποία έφερε εξωτερικά προστατευτικά επικαλύμματα του ισχίου.
It should be emphasised that not all of these trials were adequately powered to detect differences in fracture rates between the control and treatment groups and the strength of evidence for antifracture efficacy of the different agents varies markedly.
Πιο πρόσφατες μελέτες τείνουν να επιβεβαιώσουν αυτά τα ευρήματα, η συμμόρφωση όμως είναι γενικά φτωχή και χρειάζεται ενθάρρυνση (Ekman et al, 1997).
All patients undergoing treatment should be calcium and vitamin D replete, but there is no evidence that combinations of therapies have greater antifracture efficacy than single agents.
Η ανάπτυξη νέων επικαλυμμάτων πιο σύγχρονου σχεδιασμού μπορεί να αυξήσει τη συμμόρφωση (Lauritzen et al, 1993; Heikinheimo et al, 1996; Lauritzen, 1997).
Finally, these studies were perfonned mainly in women with postmenopausal osteoporosis and their results should not be extrapolated to males or to patients with other forms of osteoporosis.
• Άλλα μέτρα
• Calcium and vitamin D