natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία σημειώνεται ταχεία γραμμική και περιοστική αύξηση του σκελετού, η οποία φθάνει το μέγιστο επίπεδο σε ηλικία από 15 έως 20 ετών.
During childhood and adolescence there is rapid linear and appositional skeletal growth, the former reaching a maximum between the ages of 15 and 20 years.
Στη συνέχεια η οστική μάζα εξακολουθεί να αυξάνει κυρίως με τη λειτουργία του περιοστέου και η κορυφαία οστική μάζα επιτυγχάνεται πιθανώς κατά την τρίτη δεκαετία της ζωής (Σχήμα 2.3).
Bone mass then continues to increase by appositional growth and the peak bone mass is probably attained during the third decade of life (Figure 2.3).
Η κορυφαία οστική μάζα είναι μεγαλύτερη στους άνδρες απ' ό,τι στις γυναίκες και παρουσιάζει μεγαλύτερες ατομικές και γεωγραφικές διαφορές.
Peak bone mass is greater in men than in women and shows large inter-individual and geographic differences.
Ο κίνδυνος οστεοπόρωσης εξαρτάται τόσο από την τιμή της κορυφαίας οστικής μάζας που επιτεύχθηκε κατά τα πρώτα έτη της ενηλικίωσης όσο και από το ρυθμό απώλειας οστού αργότερα κατά τη διάρκεια της ζωής.
The risk of osteoporosis depends both on the peak bone mass achieved in young adulthood and the rate of bone loss later in life.
Η ρύθμιση της κορυφαίας οστικής μάζας δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητή, έχουν όμως εντοπιστεί ορισμένοι παράγοντες.
The regulation of peak bone mass is not fully understood but a number of factors have been identified.
Ο σημαντικότερος παράγοντας είναι οι γενετικές επιδράσεις, ενώ υπάρχουν και δευτερεύοντες παράγοντες, οι οποίοι δυνητικά μπορούν να τροποποιηθούν, όπως η φυσική δραστηριότητα, η διατροφή και η ορμονική κατάσταση.
Of these the most important are genetic influences; other determinants, which are potentially modifiable, include physical activity, nutritional factors and hormonal status.
2.6.1.1 Γενετικοί παράγοντες που επηρεάζουν την οστική μάζα
relevant to bone strength are inherited. The heritability of peak bone mass is believed to be polygenic and has been demonstrated at multiple skeletal sites, although genetic effects appear to be stronger in the lumbar spine than in the femoral neck or distal forearm.
Οι φυσιολογικοί μηχανισμοί με τους οποίους οι γενετικοί παράγοντες επηρεάζουν την οστική μάζα δεν έχουν διαλευκανθεί, ενδέχεται όμως να επιδρούν σημαντικά στο σωματικό μέγεθος ενώ είναι πιθανό να υπάρχουν γενετικές επιδράσεις και στην παραγωγή και στην ανακατασκευή των οστών.
The physiological mechanisms by which genetic factors influence bone mass have not been clarified; effects on body size are likely to be important in this respect and there may also be genetic effects on bone modelling and remodelling.
Παρ' όλο που παλαιότερες εκθέσεις αναφέρουν ότι οι πολυμορφισμοί του γονιδίου που είναι αρμόδιο για τους υποδοχείς της βιταμίνης D έχουν στενή σχέση με την οστική μάζα (Morrison et al, 1994), μεταγενέστερες μελέτες δεν επιβεβαίωσαν πάντοτε αυτά τα ευρήματα και σε ορισμένες αναφέρεται η αντίστροφη σχέση μεταξύ γονότυπου και φαινοτύπου από αυτήν που περιγράφηκε αρχικά (Houston et al, 1996).
Although earlier reports indicated that vitamin D receptor gene polymorphisms were strongly related to bone mass (Morrison et al, 1994), subsequent studies have not always confirmed these findings and some have reported the inverse relationship between genotype and phenotype to that originally described (Houston et al, 1996).
Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι ο πολυμορφισμός στην υποκινητική περιοχή του γονιδίου COLIΑΙ (του γονιδίου που κωδικοποιεί τη σύνθεση κολλαγόνου τύπου 1) έχει στενή σχέση με την οστική μάζα της σπονδυλικής στήλης και με την παρουσία ή απουσία οστεοπορωτικών καταγμάτων της σπονδυλικής στήλης (Grant et al, 1996).
In a recent study, a polymorphism in the promotor region of the COLI Al gene (the gene encoding synthesis of type 1 collagen) was shown to be significantly related to bone mass in the spine and to the presence or absence of osteoporotic spine fractures (Grant et al, 1996).
Άλλα υποψήφια γονίδια που διερευνούνται είναι το γονίδιο των υποδοχέων οιστρογόνων καθώς και τα γονίδια των κυτοκινών και των αυξητικών παραγόντων.
Other candidate genes which are being investigated include the oestrogen receptor gene and cytokine and growth factor genes.
2.6.1.2 Διατροφή
2.6.1.2 Nutritional factors
Ορισμένες πτυχές της διατροφής και της θρέψης, όπως η πρόσληψη ασβεστίου, βιταμίνης D, πρωτεϊνών, άλατος και ενέργειας, επηρεάζουν τη κορυφαία οστική μάζα.
A number of aspects of diet and nutrition influence peak bone mass, including calcium, vitamin D, protein, salt and energy intake.
Οι πτυχές αυτές εξετάζονται λεπτομερώς στο Κεφάλαιο 3.
These are discussed in detail in Chapter 3.
2.6.1.3 Άσκηση
2.6.1.3 Physical activity
Η άσκηση έχει σημαντική επίδραση στην ανάπτυξη και στην αρχιτεκτονική των οστών κατά την παιδική ηλικία και υπάρχουν ενδείξεις ότι τα υψηλότερα επίπεδα άσκησης με βάρη στην παιδική ηλικία και στην εφηβεία συνδέονται με μεγαλύτερη οστική μάζα (Slemenda et al, 1994; Vôlimôki et al, 1994).
Physical activity has important effects on bone growth and architecture during childhood and adolescence and there is some evidence that higher levels of weightbearing physical activity in childhood and early adulthood are associated with greater bone mass (Slemenda et al, 1994; Välimäki et al, 1994).
Η κορυφαία οστική μάζα μπορεί επίσης να τροποποιηθεί από ορμονικούς παράγοντες.
Peak bone mass may also be modified by hormonal factors.
Ο πρωτοπαθής υπογοναδισμός και στα δύο φύλα συσχετίζεται με χαμηλή οστική μάζα και δευτεροπαθή αμηνόρροια στις γυναίκες, λόγω π.χ. ψυχογενούς ανορεξίας, υπερβολικής άσκησης ή χρόνιας πάθησης, και έχει ως αποτέλεσμα τη χαμηλή κορυφαία οστική μάζα και τον αυξημένο κίνδυνο οστεοπόρωσης.
Primary hypogonadism in either sex is associated with low bone mass and secondary amenorrhoea in women, due for example to anorexia nervosa, excessive exercise or chronic disease, results in low peak bone mass and increased risk of osteoporosis.
Υπάρχουν ορισμένα στοιχεία ότι η όψιμη εμμηναρχή συσχετίζεται με μικρότερη κορυφαία οστική μάζα.
There is some evidence that a late menarche is associated with lower peak bone mass.
Τέλος, ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι τα από τους στόματος αντισυλληπτικά μπορεί να συνδέονται με μεγαλύτερη οστική μάζα, παρ' όλο που το εύρημα αυτό δεν είναι καθολικό (Mazess & Barden, 1991; Murphy et al, 1993). 35
Finally, some studies indicate that oral contraceptive use may be associated with higher bone mass, although this finding has not been universal (Mazess & Barden, 1991; Murphy et al, 1993). 2.7 Age-related bone loss
Αφού επιτευχθεί η κορυφαία οστική μάζα, ακολουθεί μια περίοδος σταθεροποίησης, κατά την οποία η εγκάρσια διάμετρος των μακρών οστών και των σπονδύλων εξακολουθεί να αυξάνει με υποπεριοστική εναπόθεση.
After peak bone mass has been attained, there is a period of consolidation in which the transverse diameter of the long bones and vertebrae continues to increase by subperiosteal appositional growth.
Δεν είναι γνωστό σε ποια ηλικία ακριβώς αρχίζει η απώλεια οστού, πιστεύεται όμως ότι η έναρξη πρέπει να τοποθετείται γύρω στο 40ό έτος, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.
The age at which bone loss commences is uncertain but is believed to be around the age of 40 years, both in men and women.
Στη συνέχεια, η απώλεια οστού εξακολουθεί καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής, επηρεάζοντας τόσο τα φλοιώδη όσο και τα σπογγώδη οστά όλου του σκελετού.
Bone loss then continues throughout life, affecting both cortical and cancellous bone throughout the skeleton.
Στους άνδρες, η απώλεια οστού κυμαίνεται μεταξύ 0,5-1% ετησίως.
In men, bone loss averages between 0.5 and 1% per year.
Παθογένεια της οστεοπόρωσης
Decreasing physical activity with age is another likely contributory factor, both in men and women.
Η πρωτοπαθής οστεοπόρωση ταξινομείται κατά παράδοση στον τύπο Ι, ή αλλιώς μετεμμηνοπαυσιακή οστεοπόρωση, και στον τύπο II, ή αλλιώς γεροντική οστεοπόρωση (Riggs & Melton, 1983). Η ανεπάρκεια οιστρογόνων λόγω της φθίνουσας λειτουργίας των ωοθηκών κατά την εποχή της εμμηνόπαυσης θεωρείται ότι είναι ο σημαντικότερος παθογενετικός παράγοντας της οστεοπόρωσης τύπου Ι, που χαρακτηρίζεται κυρίως από απώλεια σπογγώδους οστού με αποτέλεσμα τα σπονδυλικά κατάγματα και τα κατάγματα του κάτω άκρου της κερκίδας, παρατηρείται δε κατά τα πρώτα 15-20 έτη μετά την εμμηνόπαυση. Η οστεοπόρωση τύπου Π, που εμφανίζεται στους ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες, είναι απόρροια της απώλειας τόσο φλοιώδους όσο και σπογγώδους οστού και συνοδεύεται από κατάγματα των σπονδύλων και του άνω άκρου του μηριαίου. Σ' αυτόν τον τύπο της οστεοπόρωσης θεωρείται δεδομένο ότι η ανεπάρκεια βιταμίνης D και ο δευτεροπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την απώλεια οστού. Ωστόσο, γίνεται ολοένα και περισσότερο δεκτό ότι σε πολλές περιπτώσεις οστεοπόρωσης υπεισέρχονται πολλαπλοί παθογενετικοί παράγοντες και ότι η κορυφαία οστική μάζα καθώς και, στις γυναίκες, η μετεμμηνοπαυσιακή απώλεια οστού, αποτελούν σημαντικούς καθοριστικούς παράγοντες του κινδύνου καταγμάτων σε όλες τις ηλικίες. Έχουν επίσης προσδιοριστεί ορισμένες δευτερεύουσες αιτίες οστεοπόρωσης, μεταξύ των οποίων τα γλυκοκορτικοειδή, ορισμένες ενδοκρινικές διαταραχές, κακοήθεις νόσοι, η ακινητοποίηση και διάφορες άλλες διαταραχές (Πίνακας 2.1).
Primary osteoporosis has traditionally been classified into Type 1 or postmenopausal osteoporosis and Type II, or senile osteoporosis (Riggs & Melton, 1983). Oestrogen deficiency due to declining ovarian function during the menopause is believed to be the major pathogenetic factor responsible for Type I osteoporosis, which is characterised by predominantly cancellous bone loss resulting in vertebral and distal radius fractures and occurs in the first 15-20 years after the menopause. Type II osteoporosis, which occurs in elderly men and women, results from loss of both cortical and cancellous bone and is associated with fractures of the vertebrae and proximal femur. In this type of osteoporosis it is postulated that vitamin D deficiency and secondary hyperparathyroidism are largely responsible for bone loss. However, it is increasingly recognised that multiple pathogenetic factors operate in many cases of osteoporosis and that peak bone mass and, in women, menopausal bone loss, are major determinants of fracture risk at all ages. 34
Πίνακας 2.1: Δευτερεύουσες αιτίες οστεοπόρωσης
These include glucocorticoid therapy, endocrine disorders, malignant disease, immobilisation and a variety of other disorders (Table 2.1).
Ενδοκρινικές διαταραχές
Table 2.1: Secondary causes of osteoporosis
Πρωτοπαθής και δευτεροπαθής υπογοναδισμός Υπερθυρεοειδισμός Υπερπαραθυρεοειδισμός Σύνδρομο του Cushing Υπερπρολακτιναιμία
Endocrine disorders Primary and secondary hypogonadism Hyperthyroidism Hyperparathyroidism Cushing's syndrome Hyperprolactinaemia lactinaemia
Μυέλωμα Λευχαιμία, λέμφωμα Μαστοκύτωση
Malignant disease Myeloma Leukaemia, lymphoma Mastocytosis
Διαταραχές του συνδετικού ιστού Γαστρεντερική πάθηση Χρόνια ηπατοπάθεια Χρόνια νεφροπάθεια Μεταμόσχευση οργάνων Ακινητοποίηση
Connective tissue disorders Gastrointestinal disease Chronic liver disease Chronic renal disease Post-transplantation Immobilisation
Σχήμα 1: Σχηματική αναπαράσταση της οστικής ανακατασκευής ενός σπογγώδους οστού.
Figure 1 : Schematic representation of bone remodelling in cancellous bone.
Επανεκτύπωση με την άδεια της Compston JE. Bone morphology: quality, quantity and strength. Από το: Oestrogen deficiency. Causes and consequences.
Reprinted with permission from Compston JE.
Σχήμα 2: Μηχανισμοί της μετεμμηνοπαυσιακής απώλειας οστού σε σπογγώδες οστούν.
Figure 2 : Mechanisms of menopausal bone loss in cancellous bone.
Σχήμα 3: Μεταβολές με την ηλικία της οστικής μάζας σε άνδρες και γυναίκες.
Figure 3 : Age-related changes in bone mass in men and women.
Επανεκτύπωση με την άδεια της Compston JE. Aliment Pharmacol Ther 1995; 9: 237-50. Blackwell Science Ltd.
Reprinted with permission from Compston JE. Aliment Pharmacol Ther 1995; 9: 237-50.
Τα τελευταία έτη συγκεντρώθηκαν πειστικά στοιχεία για την επίδραση του ασβεστίου στην υγεία των οστών σε όλες τις ηλικιακές ομάδες.
In recent years convincing evidence has emerged with respect to effects of calcium on bone health in all age groups.
Παρεμβατικές και διατμητικές έρευνες αναφέρουν ότι το ασβέστιο επιδρά θετικά στην οστική μάζα των παιδιών και των εφήβων (Kanders et al, 1988; Johnston et al, 1992; Dawson-Hughes, 1996) ενώ μια προοπτική μελέτη, των Välimäki και συν.
Intervention and cross-sectional studies have reported a positive effect of calcium on bone mass in children and adolescents (Kanders et al, 1988; Johnston et al, 1992; Dawson-Hughes, 1996) and, in a prospective study, Välimäki et al (1994) reported that dietary calcium intake in childhood and adolescence was positively related to bone mineral density in young women.
(1994), αναφέρει ότι η πρόσληψη ασβεστίου με τις τροφές κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία έχει θετική επίδραση στην οστική πυκνότητα των νεαρών γυναικών.
A meta-analysis of 33 studies concluded that there was an overall association between calcium intake and bone mass in premenopausal women (Welten et al, 1995); no conclusions could be drawn about this relationship in men because of insufficient data.
Γενικά, οι πιο σταθερές επιδράσεις της συμπληρωματικής πρόσληψης ασβεστίου παρατηρούνται στον περιφερειακό σκελετό, ενώ οι επιδράσεις στους σπονδύλους φαίνεται ότι είναι παροδικές (Compston, 1995).
In general the most consistent effects of calcium supplementation are observed in the appendicular skeleton and effects on spinal bone appear to be transient (Compston, 1995).
Οι ηλικιωμένες γυναίκες φαίνεται ότι ανταποκρίνονται περισσότερο από τις νεαρότερες προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες (Dawson-Hughes, 1996).
Older women seem to be more responsive than younger postmenopausal women (Dawson-Hughes, 1996).
Η σχέση μεταξύ πρόσληψης ασβεστίου και συχνότητας καταγμάτων είναι λιγότερο βέβαιη.
The relationship between calcium intake and fracture rate is less certain.
Ενώ ορισμένες μελέτες αναφέρουν ότι υπάρχει αντίστροφη συσχέτιση μεταξύ πρόσληψης ασβεστίου και καταγμάτων (κυρίως όσον αφορά το ισχίο), άλλες μελέτες δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει κάποια σημαντική σχέση, και αντίθετα ορισμένες αποδεικνύουν ότι η συσχέτιση είναι θετική (Compston, 1995).
Whilst some studies have reported inverse correlations between dietary calcium intake and fracture (mainly of the hip), others have not demonstrated any significant correlation and some have even shown a positive conelation between calcium intake and hip fracture (Compston, 1995).
Η επίδραση του ασβεστίου στην οστική μάζα μπορεί να επιτυγχάνεται, τουλάχιστον εν μέρει, μέσω αλλαγών στην έκκριση της παραθορμόνης.
The effects of calcium on bone mass may be mediated, at least in part, by changes in parathyroid hormone secretion.
Ακόμη και χαμηλές δόσεις ασβεστίου των 250 mg έχουν ως αποτέλεσμα την οξεία καταστολή της συγκέντρωσης παραθορμόνης στον ορό, οι δε τακτικές χαμηλές δόσεις ασβεστίου συσχετίζονται με υψηλότερα επίπεδα παραθορμόνης στον ορό απ' ό,τι οι μεγαλύτερες δόσεις (Kärkkäinen et al, 1996; McKane et al, 1996).
Doses of calcium as small as 250 mg result in acute suppression of serum parathyroid hormone concentrations and low habitual calcium intakes are associated with higher serum parathyroid hormone levels than higher intakes (Kärkkäinen et al, 1996; McKane et al, 1996).
Τα ευεργετικά αποτελέσματα του ασβεστίου μπορεί συνεπώς να επιτυγχάνονται μέσω μιας αντιαπορροφητικής δράσης.
The beneficiai skeletal effects of calcium may therefore be mediated via an anti-resorptive effect.
Οι ανάγκες σε ασβέστιο και οι τρέχουσες συστάσεις σχετικά με την πρόσληψη με τις τροφές
3.1.1 Calcium requirements and current recommended dietary allowances
Η εντερική απορρόφηση του ασβεστίου παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις από άτομο σε άτομο και επηρεάζεται τόσο από τα επίπεδα της βιταμίνης D όσο και από την πρόσληψη ασβεστίου με τις τροφές.
Intestinal calcium absorption shows considerable inter-individual variation and is influenced both by vitamin D status and dietary calcium intake.
Η απορρόφηση του ασβεστίου στο έντερο αυξάνει όταν οι ποσότητες ασβεστίου που προσλαμβάνονται είναι μικρότερες και μειώνεται όταν οι ποσότητες είναι υψηλές.
The efficiency of absorption increases with lower calcium intakes and decreases when calcium intake is high; the age-related decline in intestinal calcium absorption is mainly due to reduced production of calcitriol.
Υπάρχει διχογνωμία σχετικά με τη συνιστώμενη καθημερινή πρόσληψη ασβεστίου με τις τροφές.
There has been considerable dispute over recommendations for dietary calcium intake.
Στις σημερινές συστάσεις των ΗΠΑ (Ιατρικό Ίδρυμα (Institute of Medicine), 1997, Πίνακας 3.1) οι δόσεις είναι μεγαλύτερες σχεδόν για όλες τις ηλικιακές ομάδες από εκείνες του 1989 (Εθνικό Ίδρυμα Υγείας (National Institute of Health), 1989), οι δε συνιστώμενες δόσεις για τα παιδιά, τους εφήβους και τις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες επικρίθηκαν ότι ήταν ιδιαίτερα χαμηλά (Nordin & Heaney 1990). Τα άριστα επίπεδα πρόσληψης ασβεστίου που συνιστά η Συνδιάσκεψη του Εθνικού Ιδρύματος Υγείας των ΗΠΑ για την επίτευξη 41
The present US recommendations (Institute of Medicine, 1997; Table 3.1) are higher in almost all age-groups than the former ones from 1989 (National Institute of Health, 1989), in which the recommended intakes in children, adolescents and postmenopausal women had been criticised as being too low (Nordin & Heaney 1990). The optimal calcium intakes recommended by the NIH Consensus Conference (Table 3.1) are even higher than the new ones from the Institute of Medicine (1997). However, the calculations on which the NIH recommendations are based have also been criticised (Kanis, 1994). Current recommendations for the European Community and the Nordic countries are presented in Table 3.1. 39
Πρόσληψη ασβεστίου με τις τροφές
The daily average calcium intake in some age groups in European countries is shown in Table 3.2.
Η βιοδιαθεσιμότητα του ασβεστίου ποικίλει ανάλογα με την πηγή.
The bioavailability of calcium varies according to the source.
Το γάλα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα είναι καλές πηγές με υψηλή περιεκτικότητα σε ασβέστιο και καλή βιοδιαθεσιμότητα.
Milk and milk products are good sources with both a high calcium content and good bioavailability.
Τα ψάρια είναι επίσης μια καλή πηγή ασβεστίου, ιδίως σε περίπτωση που καταναλώνονται και τα κόκαλα.
Fish is also a good source of calcium, particularly if the bones are eaten as well.
Τα μεταλλικά νερά που είναι πλούσια σε ασβέστιο και ορισμένοι χυμοί φρούτων αποτελούν επίσης καλές πηγές.
Calcium rich mineral waters and some fruit juices are also good sources.
Παρ' όλο που ορισμένα λαχανικά περιέχουν πολύ ασβέστιο, η βιοδιαθεσιμότητα είναι συχνά χαμηλή (Πίνακας 3.3).
Although some vegetable foods have a high calcium content, the bioavailability is often poor (Table 3.3).
Η βιοδιαθεσιμότητα του ασβεστίου μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά από άλλα συστατικά των τροφών, π.χ. από την παρουσία ινών, φυτασών και τανινών, παρ' όλο που τα αποτελέσματα τους είναι απίθανο να είναι σημαντικά όταν η διατροφή είναι κανονική.
The bioavailability of calcium may also be adversely affected by other constituents of food, for example dietary fibre, phytates and tannins, although the effects of these are unlikely to be significant in a normal diet.
Οι πολιτικές για τον εμπλουτισμό των τροφίμων με ασβέστιο διαφέρουν μεταξύ των κρατών μελών, από πολύ αυστηρές σε ορισμένες χώρες, π.χ. στη Φινλανδία, έως τις πιο φιλελεύθερες σε άλλες, π.χ. στο Βέλγιο.
Policies for the fortification of food with calcium differ between the member states, being very strict in some countries, for example Finland, and more liberal in others such as Belgium.
Η προσθήκη ασβεστίου στα τρόφιμα δεν είναι υποχρεωτική σε καμιά χώρα, με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου σε όλα τα άλευρα προστίθεται ασβέστιο.
The addition of calcium to foods is not compulsory in any country with the exception of the United Kingdom, where calcium is added to all flours.
Άλλα παραδείγματα εμπλουτισμού των τροφίμων με ασβέστιο είναι τα ροφήματα για το πρόγευμα (Αυστρία), οι νιφάδες βρώμης (Δανία), τα δημητριακά, το γάλα, οι χυμοί, τα ποτά σόγιας και τα γλυκά (Γερμανία), το γάλα (Ελλάδα), το αλεύρι (Ισλανδία και Ιρλανδία), το γάλα (Κάτω Χώρες), και τέλος τα ποτά σόγιας και οι χυλοί δημητριακών (Σουηδία) (Έκθεση της SCOOP Task 7.1.1, 1997).
Other examples of fortification of food with calcium include breakfast drinks (Austria), oatflakes (Denmark), cereals, milk, juices, soy drinks and sweets (Germany), milk (Greece), flour (Iceland and Ireland), milk (The Netherlands) and soy drinks and cereal gruels (Sweden) (Report of SCOOP Task 7.1.1, 1997).
Βιταμίνη D
Two forms of bone disease may accompany vitamin D deficiency.
Δύο μορφές οστεοπάθειας μπορούν να συνοδεύσουν την ανεπάρκεια βιταμίνης D.
Severe deficiency results in rickets in children and osteomalacia in adults, these conditions being characterised by defective mineralisation of bone.
Η ηπιότερη ανεπάρκεια βιταμίνης D συνοδεύεται από αύξηση της παραγωγής παραθορμόνης, η οποία επιφέρει αύξηση της οστικής εναλλαγής και της απώλειας οστού χωρίς να εμφανίζει σημαντική επίδραση στην επιμετάλλωση των οστών.
Lesser degrees of vitamin D deficiency are associated with an increase in parathyroid hormone production, resulting in increased bone turnover and bone loss in the absence of any significant mineralisation defect.
Τα χαμηλά επίπεδα καλσιδιόλης στον ορό, που δηλώνουν ανεπάρκεια βιταμίνης D, είναι σύνηθες φαινόμενο σε πολλούς ηλικιωμένους στη Δυτική Ευρώπη (Wielen et al, 1995) και πιστεύεται ότι συμβάλλουν στην παθογένεια των καταγμάτων, ιδίως του ισχίου.
Low serum calcidiol levels, indicating vitamin D deficiency, are common in many elderly populations in western Europe (Wielen et al, 1995) and are believed to contribute to the pathogenesis of fractures, particularly at the hip.
Έχει αναφερθεί θετική συσχέτιση μεταξύ της συγκέντρωσης καλσιδιόλης στον ορό και της οστικής πυκνότητας στις μεσήλικες και ηλικιωμένες γυναίκες (Villareal et al, 1991; Khaw et al, 1992), ενώ έχει παρατηρηθεί ότι υπάρχει αντίστροφη σχέση μεταξύ των επιπέδων παραθορμόνης στον ορό και της οστικής πυκνότητας.
A positive association between scrum calcidiol concentrations and bone mineral density has been reported in middle-aged and elderly women (Villareal et al, 1991; Khaw et al, 1992), whilst an inverse relationship was observed between serum parathyroid hormone levels and bone mineral density.
Η συμπληρωματική πρόσληψη βιταμίνης D προλαμβάνει τη μείωση της οστικής πυκνότητας που σημειώνεται κατά τους χειμερινούς μήνες σε φυσιολογικά άτομα (Dawson-Hughes et al, 1991).
Vitamin D supplementation prevents the fall in bone mineral density that occurs during the winter months in normal subjects (Dawson-Hughes et al, 1991).
Η ανεπάρκεια βιταμίνης D στους ηλικιωμένους θεωρείται ότι οφείλεται σε ελαττωμένη πρόσληψη, παρ' όλο που μπορεί να συμβάλουν επίσης η ελαττωμένη εντερική απορρόφηση της βιταμίνης D που λαμβάνεται με τις τροφές, η ανεπαρκής σύνθεση στο δέρμα και η ελαττωμένη μετατροπή σε καλσιτριόλη (Bouillon et al, 1997).
Vitamin D deficiency in the elderly is thought to be mainly privational, although reduced intestinal absorption of dietary vitamin D, impaired cutaneous synthesis and reduced conversion of calcidiol to calcitriol may also contribute (Bouillon et al, 1997).
Το θέμα αυτό εξετάζεται αναλυτικά στο Κεφάλαιο 5.
There is also evidence that relatively small amounts of vitamin D reduce nonvertebral fracture rate; this is reviewed in detail in Chapter 5.
Χρειάζονται περαιτέρω μελέτες προκειμένου να προσδιοριστεί η άριστη δόση, υπάρχουν όμως ορισμένα στοιχεία ότι δόσεις 10 μg (400 IU) ημερησίως από του στόματος ή η εφάπαξ χορήγηση μεγάλων ενέσιμων δόσεων (π.χ.
Further studies are required to establish the optimum dose; there is some evidence that 10 μg (400 IU) daily as an oral dose or single injections of large doses (e.g. 150,000 units or 3,750 μg) may be suboptimal in tenns of the serum calcidiol levels achieved and the resulting suppression of parathyroid hormone secretion.