natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πιστεύω ότι η Πορτογαλία είναι μια από τις λίγες χώρες όπου μπορεί κανείς να κάνει τον κινηματογράφο που θέλει.
I think that Portugal is one of the last countries where you can make the films you want to make.
Μπορεί να τολμήσει περίεργα πράγματα που δεν επιτρέπονται σ'ένα σύστημα που βασίζεται στην απόδοση.
We can risk surprising things which are no longer possible in a system based on profitability.
Μόλις τελείωσα το γύρισμα της TaivíaçAda/n et Eve, του Joaquim Leitão, η οποία μου φαίνεται αρκε­τά καινούργια, παρ'όλο που αφηγείται την ιστο­ρία μιας δημοσιογράφου της τηλεόρασης, πολύ ικανής αλλά αγχομένης, που θέλει να αποκτήσει ένα μωρό.
I have just finished shooting a film by the director Joaquim Leitão called Adam and Eve, which seems rather novel to me and which tells the story of a very competent but stressed television reporter who wants to have a baby.
Είναι μια εμπορική ταινία, που απευ­θύνεται στο ευρύ κοινό, αλλά που ταυτόχρονα ρίχνει ένα βλέμμα στη σημερινή ζωή που κρίνω δίκαιο και σύγχρονο.
It is a commercial film aimed at the general public, but whose portrayal of today's lifestyle seems to me to be very real istic and modern.
Κατά κάποιο τρόπο, είμα­στε οι κληρονόμοι του Bunuel και εάν ο Bunuel ήθελε σήμερα να βάλει δύο γαϊδάρους μέσα σ'ένα πιάνο, νομίζω ότι μόνο στην Πορτογαλία θα μπο­ρούσε να το κάνει.
In a way we are the heirs of Bunuel, and if Bunuel today wanted to put two donkeys in a piano, I think Portugal is the only place he could do it.
Υπάρχει ωστόσο και μια γοητεία γύρω από αυτό που μπορεί να μεταδώσει η χώρα, τον πολιτισμό της, τη φιλοξενία του κόσμου ...
But there is a fascination for what the country can put across, the culture, the hospitality of the people...
Οι Πορτογάλοι, κατά περίεργο τρόπο, μοιάζουν με πρόσωπα του Τσέχοφ, με Ρώσους, για το γεγονός ότι μπορούν να είναι ταυτόχρονα θλιμένα και αστεία.
The Portuguese, strangely enough, resemble Czeckovians or Russians, in that they can be depressed and funny at the same time.
Τα τοπία επίσης είναι πολύ όμορφα.
The landscapes are also very beautiful.
Όλα αυτά δικαιολογούν το γύρισμα ταινιών στην Πορτογαλία.
All of these are good reasons to go and shoot films in Portugal.
Αλλά στοιχίζει επίσης φθηνότερα το γύρισμα εκεί, διότι υπάρχουν υποδομές παραγω­γής πολύ ενδιαφέρουσες.
But it is also less expensive to film there, because there are some very advantageous production structures.
Οι κινηματογραφικές ομάδες δουλεύουν πολύ, έχουν ένα υψηλό επαγ­γελματισμό και είναι παθιασμένοι με τον κινημα­τογράφο.
The film set teams work very hard, are very professional and very passionate about cinema.
Εξάλλου, όπως σας έλεγα και στην αρχή, οι τεχνικοί μιλούν πολλές γλώσσες, γεγονός που βοηθάει τα πράγματα.
In addition to that, as I said earlier, the technicians speak several languages which makes things easier.
Η ταινία A Monte Do Principe (1991) που ανέβασα στο Φεστιβάλ του Créteil γυρίστηκε στην Tobis, ένα παλιό στούντιο στη Λισσαβώνα.
The film A Monte Do Principe (1991), which I showed at the Créteil Festival, was shot at Tobis, an old studio in Lisbon.
Είναι ένας πολύ συγκινητικός χώρος, πολύ σημαντικός παλιότερα, ένα είδος Cinecittà με τεχνικές λίμνες.
It is a very moving place which was very important in its time, a kind of Cinecittà with artificial lakes.
Παλιότερα, ο χώρος αυτός ήταν έξω από τη Λισσαβώνα, σήμερα είναι περιτριγυρισμένος από λαϊκές κατοικίες και αποτελεί ένα μικρό κλουβί με όνειρα εγκλωβισμένο από την αστική φρίκη.
Before, it was outside of Lisbon, but now there are low-income-family housing units around and it is like a little box of dreams surrounded by urban misery.
Συνεπώς, η κατασκευή ενός μεγάλου στούντιο είναι πολύ χρήσιμη, χωρίς βέβαια να καταστρα­φεί το παλιό γιατί έχει μια γοητεία. ·
So it's a good thing that a big studio is being built, but this one shouldn't disappear because it's so charming.·
Προσωπικά, δεν ένιωσα
It is odd, but I sense in cinema and per haps in modern society a return to very
Οι ταινίες Best Wishes (1988), Coffee Coloured Children (1989) και Welcome To The Terrordome (1995) είναι της Ngozi Onwurah, λαμπρής σκηνοθέτου από μητέρα αγγλίδα και πατέρα από τη Νιγηρία, η οποία θέτει ερωτήματα στον εαυτό της, κρατώντας πάντοτε στη μνήμη της την καταγωγή της.
Coloured Children (1989) and Welcome to the Terrordome (1995) by Ngozi Onwurah, a brilliant film­maker whose mother was English and father Nigerian, and who questions her own being, while not forget­ting her origins.
Λεσβία και πεπεισμένη φεμινί­στρια, η Pratibha Pärmar (ινδι­κής καταγωγής) γύρισε πολυάριμες ταινίες: Khush (1991), Taboo (1992) και στη συνέχεια την ται­νία Warrior Marks (1993), που καταγγέλλει την οδύνη της εκτομής στα μικρά κορίτσια.
Lesbian and dedicated feminist, Pratibha Pärmar (of Indian origin) made several films, including Khush (1991) and Taboo (1992) before becoming involved in Warrior Marks (1993), a film denounc­ing the pain of the excision of young girls.
Η ταινία αυτή που αποτελεί ένα δημόσιο κατηγορητήριο κατά της πρακτι­κής των σεξουαλικών ακρωτη­ριασμών είναι μια διασκευή του μπεστ σέλλερ της Alice Walker "Possessing The Secret Of Joy".
The film, which is an argument against the prac­tice of sexual mutilation, is taken from the best seller by Alice Walker "Possessing the Secret of Joy".
Εάν η μετανάστευση στον κινηματογράφο υπήρχε ήδη από τα πρώτα του βήματα, (βλέπε ορισμένα κεφάλαια του αφιερώματος αυτού), δεν αποτέλεσε ένα ιδιαίτερο κινημα­τογραφικό κίνημα παρά μόνο μετά τη δεκαε­τία του 70, παίρνοντας τη θέση του στα πλαί­σια των εθνικών κινηματογράφων.
If emigration has existed in cinema since its very beginning, (see certain chapters in this dossier), it was only in the seventies that it became a separate film movement, taking its due place in national cinemas.
Μία από τις πρώτες γυναικείες ταινίες που έλαβαν υπόψη τους τη μετανάστευση των Αλγερινών προς τη Γαλλία είναι η ταινία Les Passagers (1971), της Annie Tresgot , που επιλέχθηκε από την Εβδομάδα κριτικής στο Φεστιβάλ των Καννών.
One of the first women's films to take into account Algerian emigration to France was Annie Tresgot's Les Passagers (1971), selected by the Critic Week at the Cannes Festival.
Η ταινία A Cloche-pied sur ¡es frontières ( 1976) του Mohand Ben Salama και της Monique Martineau προσεγγίζει το ιδιαίτερο πρόβλη­μα της έλλειψης καλλιέργειας των παιδιών της δεύτερης γενιάς, και η ταινία Le Voyage de Selim (1978) της Regina Martial είναι ένα έργο φαντασίας γύρω από την ερωτική σχέση ενός Άραβα και μιας Γαλλίδας.
A Cloche­pied sur les frontières (1976) by Mohand Ben Salama and Monique Martineau addressed the particular problem of the acculturation of children of the second generation, and Le Voyage de Selim (1978) by Regina Martial is a piece of fiction on the amorous rela­tionship of an Arab and a French woman.
Στη Γαλλία, η ταινία La Nouba des Femmes du Mont Chenoua (1978) της Assia Djebar διηγεί­ται την επιστροφή μιας Αλγερινής στη χώρα της, μετά από διαμονή 10 χρόνων στη Γαλλία.
In England, it is the independent film industry (in particular the collective "Newsreel") which finances the first films dealing with immigration, in particular Blacks Britannica (1978) directed by David KofF and his Tanzanian wife Musindo Mwinyipembe.
Η ται­νία αυτή πήρε το βραβείο της Διεθνούς Κριτικής στη Βενετία.
With a Marxist perspec­tive, the film shows the black community as the most exploited of the working class. It was refused by American television.
Στην Αγγλία, είναι ο ανεξάρτητος κινημα­τογράφος (και κυρίως το "Newsreel") που χρηματοδοτεί τις πρώτες ταινίες που αφο­ρούν τη μετανάστευση, όπως την ταινία Blacks Britannica (1978) που γυρίστηκε από τον David Koff και την τανζανίδα γυναίκα του Musindo Mwinyipembe.
In France, La Nouba des Femmes du Mont Chenoua (1978) by Assia Djebar tells of the return of a 30 year old Algerian woman to her country after 10 years spent in France.
Η ταινία αυτή η οποία εγγράφεται μέσα σε μια μαρξιστική προοπτική, δείχνει την κοινότητα των μαύ­ρων ως την πλέον εκμεταλλευμένη εργατική τάξη.
The nearly autobiographical film was made by a well known Franco­Algerian professor, writer and historian who, she too brought up in two different worlds, has always been very attentive to that experience.
Η ταινία αυτή απορρίφθηκε από την αμερικάνικη τηλεόραση.
The film received the International Critics'Award in Venice.
Σήμερα, η κατ'αρχήν περιθωριακή τάση του κινηματογράφου της μετανάστευσης, κατακτά μία τιμητική θέση σε σημαντικές ευρωπαϊκές ταινίες όπως: Rue Cases-Nègres (1983) και Simeon (1992) της Μαρτινικέζας Ku/han Palcy ή Les Silences du palais (1994) της Τυνησιανής Moufida 'l'I¡it li.
Today, this trend which was first a prod­uct of emigration cinema is in the process of acquiring its due respect through big films distributed across Europe such as: Rue Cases­Nègres (1983) and Simeon (1992) by the Martinique native Euzhan Palcy or Les Silences du palais (1994), by the Tunisian Moufida Tlatli.
Η Helma Sanders, με την ταινία Shirins Hochzeit (1976), σφραγίζει για τη Γερμανία, μια από τις πρώτες ταινίες γύρω από την καθημερινή ζωή των τούρκων μεταναστών.
Helma Sanders, with Shirins Hochzeit (1976), makes one of Germany's first films on the everyday lives of Turkish immi­grants.
Όσον αφορά την ιρανίδα κινηματογραφίστρια Farideh Farjan, γυρίζει δύο ταινίες το Ouvriers-Hôtes και το Mains Bénies αφιε­ρωμένες στις τούρκισσες που ζουν στην Ολλανδία.
As for the Iranian film­maker Farideh Farjan, she makes two films Ouvriers­Hôtes and Mains Bénies in honour of the 20,000 Turkish women living in Holland.
Οι πρώτες αυτές ταινίες έθεσαν σαφώς τις βάσεις ενός προβληματισμού κατά του ρατσισμού και υπέρ της ένταξης των μεταναστευτικών πληθυσμών.
These first films clearly sow the seeds of reflection against racism and in favour of the integration of immigrant populations.
Ήταν περιγραφικές και συχνά γυρισμένες όπως τα ντοκυμαντέρ.
They were descriptive and often filmed as documentaries.
Αργότερα, είναι οι κινηματο­γραφιστές της δεύτερης γενιάς που θα ανα­λάβουν τη σκυτάλη.
Later, it is the film­makers, who are generally second generation immigrants, who lead the effort.
Θα πρέπει να αναφέρουμε για την Αγγλία την ταινία Tsiamelo, a Place of Goodness (1983) της Betty Wolpert η οποία εξιστορεί
But the mix of populations in European countries has also influenced film­makers like Coline Serreau who with Romuald et Juliette (1989) tells the story of a very French CEO who falls in love with his housekeeper ­ a black, West Indian and mother of 5 children.
Με σοβαρότερο τρόπο, οι ταινίες της Doris Dörrie (γεννημένη το 1955) στη Γερμανία
More seriously, the films of Doris Dörrie (born in 1955) in Germany have always integrated this dimension and have always been able to open up to irnrni­
Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος 1996 · αρ. 43
For England, we point out Tsiamelo, a Place of Goodness (1983) by Betty Wolpert which traces over four genera­tions the experience of a South African family.
Η εκατονταετία του κινηματογράφου
the centenary of cinema where, despite everything, the sense of daily happiness reigns.
Η ίδια διαδρομή σπρώχνει την Claire Denis στην ταινία Chocolat (1988) να διηγη­θεί την παιδική της ηλικία.
The same experience inspires Claire Denis in Chocolat (1988) to film her child hood.
"Από τη μικρή παιδική μου ηλικία, λόγω του ότι έζησα πολύ στην Αφρική, βρίσκω ότι υπάρχει μια πραγ­ματική ομορφιά στις διάφορες εθνικότητες ..."
"Ever since I was a httle girl, because I have lived a lot in Africa, I have found there is real beauty in the different ethnic groups..." (Claire Denis - Première, June 1994).
Γυρισμένη στο "ύψος ενός παιδιού", Chocolat μας μεταφέρει κατ'ευθείαν σ'ένα κόσμο απαλλαγμένο από προκατα­λήψεις, όπου Μαύροι και Λευκοί συμβιούν σχεδόν αρμονικά.
Filmed from a child's perspective, Chocolat brings us direcdy into a world void of prejudice, where Blacks and Whites live together almost harmoniously.
Τέλος, η Αγγλίδα Elaine Proctor στην ται­νία της Friends (1993) διηγείται τη φιλία τριών νέων γυναικών, μιας μαύρης καθηγή­τριας, μιας ακτιβίστριας λευκής και μιας αρχαιολόγου από τη Νότια Αφρική, που όλα τις χωρίζουν: ο πολιτισμός, η νοοτροπία και η γλώσσα.
Finally, the Briton Elaine Proctor in her film Friends (1993) tells of the friend ship of three young girls, a black professor, a white activist and an Afrikaner archaeologist which encounters opposition from all sides: the culture, the mentality and the language.
ενσωμάτωσαν πάντοτε τη διάστα­ση αυτή και υπήρ­ξαν ανοιχτές προς τους μετανάστες.
Through childhood nostalgia, they evoke the sensitive and emotional happiness provoked by the encounter of other cultures and make the political disaster which followed all the more bitter.
Πρώην κριτικός κινηματογράφου, συγγραφέας, δημι­ουργός ντοκυμα­ντέρ και γνωστή σκηνοθέτης του νέου γερμανικού κινηματογράφου, γύρισε την ταινία Manner (1985) η οποία είχε μια εντυπωσιακή εμπο­ρική επιτυχία, ξεπερνώντας τις εισπράξεις 5 εκατομμυρίων στη Γερμανία.
grants. Former film critic, writer, film researcher and director known to the young German cinema world, she made Männer (1985) which was an astonishing commercial success with over 5 million film-goers in Germany viewing it.
Στην ταινία αυτή, η δημιουργός διηγείται ένα παιχνίδι ρόλων ανάμεσα σ'ένα εγκαταλελειμμένο σύζυγο που μετατρέπεται σε καλλιτέχνη και σ'ένα εραστή καλλιτέχνη που επιθυμεί να γίνει σύζυγος ...
In the film, the director describes the role play between a neglected husband who becomes an artist and a lover who is an artist and who would like to be the husband...
Στην ταινία Parodies (1986), πραγματεύεται με πολύ επικίνδυνο τρόπο την κρίση μιας σχέσης.
In Parodies (1986), she tells in a much riskier way of a relationship in crisis.
Το 1991, επιτυγχάνει μια νέα επιτυχία με την ταινία Happy Birthday, Türke.
And in 1991, she has another success with Happy Birthday, Türke where her humour becomes much harder, her style more forceful.
Το χιούμορ της γίνεται πιο καυστικό, το ύφος της πιο αιχμηρό.
It is a thriller about abrupt changes in tone, the ambiguity of the dissident minority and a disenchanted humour.
Με μεγαλύτερη επιτήδευση και μέσα σε μια αντίστροφη κίνηση, η ανάμειξη των πληθυ­σμών και πολιτισμών αποτελεί την πηγή ορι­σμένων ταινιών που εξετάζουν το παρελθόν και την ιστορία, για τις σκηνοθέτες όπως η Brigitte Rouan, Claire Denis ή ακόμη η Elaine Proctor.
More subtly still, and in an opposite movement, this mix of populations and cultures is at the origin of certain films which question the past and history, for filmmakers such as Brigitte Rouan, Claire Denis or Elaine Proctor.
Ορισμένες δημιουργοί υπερασπίζονται σήμερα ένα κινηματογράφο υψηλής ποιότη­τας, παρά το γεγονός ότι, σε ευρωπαϊκό επί­πεδο, οι ταινίες τους δεν περνούν συχνά μυστηριωδώς - για να μην πούμε σκανδαλω­δώς - το κατώφλι των αιθουσών προβολής.
Certain women filmmakers champion high-quality cinema, even if, at the European level, their films do not always make the grade and the mysterious - not to say scandalous - film distribution system. tem.
Με την ταινία Outremer ( 1990), η Brigitte Rouan διηγείται την παιδική ηλικία μιας Γαλλίδας στην Αλγερία που μεγαλώνει στο προνομιακό περιβάλλον των αποίκων την παραμονή της ανεξαρτησίας.
With Outremer (1990), Brigitte Rouan describes her own story as a French child growing up in Algeria in the privileged environment of the colonies on the eve of independence.
Ωστόσο, τα γεγονότα αυτά φθάνουν "εξασθε­νημένα" στο κατώφλι της οικογενειακής ιδιο­κτησίας όπου παρ'όλα αυτά βασιλεύει το συναίσθημα μιας καθημερινής ευτυχίας.
This magnificent film, which uses a "loop" construction to tell the story of three young girls from wealthy families at the end of the fifties, nonetheless makes room for the dramatic events of the war.
Η Γερμανία, της οποίας ο κινηματογράφος φαίνονταν να χάνει ταχύτητα, γνώρισε την άνοδο πολυάριθμων σημαντικών σκηνοθε­τριών.
In Germany, where cinema seemed to be losing speed, several important women filmmakers have arrived on the scene.
Στην αναφορά μας στην Ulrike Ottinger και Ula Stöckl, θα πρέπει να προ­σθέσουμε την Monika Treut (γεννημένη το 1954).
We have mentioned Ulrike Ottinger and Ula Stöckl and we should add Monika Treut (born in 1954).
Με ύφος εκκεντρικό και αχαλίνωτο, διατηρώντας ωστόσο την ανησυχία μιας μορφολογικής και οπτικής δημιουργίας, ιδρύει το 1984 την εταιρεία παραγωγής "Hyène-Production" με μια άλλη κινηματογραφίστρια την Elfi Mikesch.
With her whimsical, unbridled style, which pays close attention to formal and visual invention, she founds the "Hyena Production" company in 1984
Η εποποιία των γυναικών στην 7η τέχνη στην Ευρώπη γυρίζει μόνη της την ταινία My Father Is Coming (1990) που διηγείται με χιούμορ την καρικατούρα ενός Βαυαρού που επισκέπτε­ται την κόρη του στις Ηνωμένες Πολιτείες και βουτάει αμέριμνα στη νεοϋορκέζικη υπο­κουλτούρα.
Together, they make a very eccentric version of Verführung: die Grausame Frau de Sacher-Masoch (1984). Then,alone,Monika Treut makes My Father is Coming (1990) describing quite humorously a typical Bavarian who visits his daughter in the United States and delves care-free into New York sub-culture.
το δονζουανισμό, τις σχέσεις ενός νεο-ναζί με έναν εβραίο ψυχίατρο ...
Det är så mörkt (1992), all of which address ambitious topics: terrorism, don-juanism, the relationship between a neo-nazi and a Jewish psychiatrist...
Η αντιμετώπιση της δυσκολίας ενός θέματος μέσα από την τεχνοτροπία της "Osten" είναι η ανάδειξη του στη σημερινή πραγματικότητα προσεγγί­ζοντας το με το σημερινό κόσμο.
There is a process, an "Osten" manner of dealing with the difficulty of a topic, which is to make it current and to give it proximity, associating it with today's society.
Η σκηνοθε­σία του Tala!
The setting in Tala!
Det är så mörkt, είναι εκούσια αφαιρετική για να δώσει όλο το βάρος στην ένταση ενός ιδιαίτερα βίαιου διαλόγου.
Det är så mörkt, has willingly been purified so as to focus on a particularly violent dialogue.
Στην ταινία Skyddsängeln, αντίθετα, η πολυτελής σκηνοθεσία επιτείνει την αμηχανία και τις νευρώσεις της οικογένειας ενός σουηδού υπουργού, που αντιμετωπίζει τις φοιτητικές στασιαστικές κινήσεις.
In Skyddsängeln, on the other hand, the sumptuous setting accentuates the discomfort and neurosis of the family of a Swedish minister confronted with student riots.
Η μεγάλη τέχνη της Suzanne Osten είναι αναμφίβολα ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεται τη Μεγάλη Ιστορία με τα μέσα της μικρής ιστορίας, όπου οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το αν είναι υπουργοί ή τρομοκράτες, αντιμετωπί­ζονται πάνω απ'όλα ως ανθρώπινα όντα προικισμένα με αισθήματα, πόθους και συναισθηματισμούς συχνά αντιφατικούς.
The great talent of Suzanne Osten is without a doubt her manner of treating Greater History with the means of lesser history, where men - whether they are ministers or terrorists - are above all human beings with feelings, desires and often contradictory emotions.
Ας σημειωθεί ότι η τελευταία ταινία της ταλα­ντούχου αυτής σουηδέζας δημιουργού είναι αφιερωμένη στον John Cassavetes.
The latest film by this talented Swedish film-director is dedicated to John Cassavetes.
Στη Σουηδία, η Suzanne Osten (γεννημένη το 1944) είναι επίσης μια νέα σημαντική σκη­νοθέτης.
In Sweden, Suzanne Osten (born in 1944) is another young, ambitious filmdirector.
Μετά τις σπουδές της στη δραματι­κή και κινηματογραφική σκηνοθεσία, ιδρύει το 1960 το "Pocket Theatre", ένα πρωτοπο­ριακό θίασο και γυρίζει την ταινία Mamma, vårt liv är nu, την πρώτη ταινία της μεγάλου μήκους γύρω από τη ζωή της μητέρας της, η οποία υπήρξε κριτικός κινηματογράφου και που προσπάθησε χωρίς επιτυχία να γυρίσει ταινίες.
After training to be a director of drama and film, she founds in 1960 the "Pocket Theatre", an avantgarde troop that makes Mamma, vårt liv är nu, her first full-length film on the life of her mother, a cinema critic who desperately tried to make films, without succeeding. Then she produces Bröderna Mozart (1986), Livsfarlig Film (1988), Skyddsängeln (1989) and Tala!
Συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1992 στη Στοκχόλμη και συμπληρώθηκε το Δεκέμβριο του 1995.
Interview conducted in Stockholm on 4 February 1992 and updated in December 1993.
λυγουντιανές ταινίες μου έμαθαν βεβαίως τα πάντα, αλλά συνεχίζω να απομυθοποιώ τα στερε­ότυπα για να μπορέσω να τα χρησιμοποιήσω εκ νέου.
My inspiration comes from art, music and from the field of anthropology. Hollywood films, of course, taught me more than any thing else, but I am continuing to de-mystify the stereotypes so that I can re-use them.
Στον κόσμο του θεάτρου, ανέλυσα την έννοια του χρόνου, της διάρκειας, και του χώρου, τις σωματικές συγκινήσεις, τα πολιτιστικά ταμπού κα το συναισθηματικό κόσμο των ανδρών και γυναικών.
In the world of theatre, I examined the notion of time, length, space and status, bodily sensations, cultural taboos and the emotional domain of men and women.
Ως κινητοποιημένη γυναίκα στη δεκαετία του 60 και του 70 έμαθα πολλά για τη δέσμευση του θεατή, των ιδανικών του, γι'αυτό που ζητά να δει και για τα στερεότυπα του πολι­τικού κόσμου.
As a woman activist in the sixties and seven ties, I learned a great deal about the spectator's blocking ability, his ideals, about what he wanted to see as well as about stereotypes of the political world.
"Είμαι κόρη μιας κριτικού του κινηματογρά­φου, ο κινηματογράφος υπήρξε λοιπόν η νταντά μου.
"I'm the daughter of a film critic, so film was my baby-sitter.
Ήξερα πάντοτε ότι μια μέρα θα έκανα μια ταινία.
I always knew that one day I would make a film.
Αλλά τελικά μπήκα στο θέατρο γιατί η μητέρα μου πίστευε ότι ήταν ένας πιο ενδιαφέρων χώρος.
But I entered theatre because my mother thought that it was a more interesting field.
Άρχισα να σκηνοθετώ στην ηλικία των 19 ετών και διηύθυνα γρήγορα ηθοποιούς πολύ πιο ηλικιωμένους από μένα.
I started stage directing at 19, and very quickly I started directing actors much older than myself.
Έκαναν ό,τι τους ζητούσα.
They did what I asked them to do.
Ήταν όμορφα.
It was great.
Ωστόσο, ανακάλυ­ψα ότι ήταν ομορφότερα όταν έσφαλαν ή όταν συνέβαινε κάτι το απρόβλεπτο.
But I found it all the more interest ing when they made mistakes or when something unexpected happened.
Ήμουν μια παθια­σμένη φοιτήτρια τέχης στη Dafda.
I was an avid art student in Dafda.
Έμαθα τα πάντα παρακολουθώντας κάθε είδους μαθήματα θεάτρου, διάβασα πολύ Grotowski, Barratili, Jacques le Coque, Philippe Gaulier, Dario Fo, γύρω απο τη μίμηση, το σύγχρονο χορό, το H uto...
I learned every thing by taking every theatre class possible and imaginable, and I read a great deal about Grotowski, Barrault, Jacques la Coque, Philippe Gaulier, Dario Fo, on mime, modern dance, Buto...
Δημιούργησα θεατρικούς θιάσους, έκανα εκπο­μπές στο ραδιόφωνο και τηλεοπτικές σειρές.
I trained the atre troops, I directed radio and shot television series.
Έγραψα επίσης και συνεργάστηκα σε πολλά θεα­τρικά κομμάτια.
I have also written and collaborated on plays for numerous theatres.
Το 1974, έγραψα και διηύθυνα ένα φεμινιστικό έργο στη Στοκχόλμη, κάναμε μάλιστα και μια περιοδεία στη Γερμανία.
In 1974, I wrote and directed a feminist play in Stockholm and we toured Germany.
Είχαμε καταπληκτική επιτυχία και παίξαμε επί τρία χρό­νια.
We had great success and we played for three years.
Αυτό μου έδωσε ένα καλό ξεκίνημα.
That gave me a good start.
Το 1975, ίδρυσα τη θεατρική μου ομάδα Unga Klara.
In 1975, I established my theatre company Unga Klara.
To θέμα δουλειάς μας ήταν "η παιδική ηλικία".
Our working theme was "childhood". hood".
Σημαντικό για τη δημιουργική άποψη της δου­λειάς μου υπήρξε το κίνημα απελευθέρωσης των γυναικών με όλα τα τραγούδια και τα θεατρικά έργα που δημιουργήσαμε την εποχή εκείνη.
At the creative level, an important factor influencing my work was the women's lib eration movement with all of the songs and plays that we created at the time.
Τα πρώτα θεάματα της Bette Middier είναι αντιπρο­σωπευτικά της εποχής: ένα χιούμορ γύρω από τις ιστορίες σεξ και επιθετικότητας.
Bette Midler's first shows are the best representation of that: humour centred around stories of sex and aggression.