natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η εμπειρία των Ιταλίδων στο Χόλυγουντ, ακόμη και αργότε­ρα, θα είναι συχνά απογοητευτική, σε αντίθε­ση με αυτή των Γερμανίδων, Σουηδέζων και Αγγλίδων.
Among the first to tread upon American soil were Alia Nazimova, Pola Negri (the favourite actress of Ernst Lubitsch), Rose Dionne, Paulette Duval, Arlette Marchal, Liliane Carré...
Το αφιέρωμα στις γυναίκες της Ευρώπης
The French actress Jetta Goudal, on the contrary, leaves an imperishable trace
Η εποποιία των γυναικών στην 7η τέχνη στην Ευρώπη το "sex-appeal" τους παρά να τους προτεί­νουν γυναικείους ρόλους.
Women's path through European film history youth against the inhuman rigidity of the militarism that Nazism demanded.
αθλητή, που συνεχίζει να προωθεί μέσα από τη φωτογραφία.
The fresh sentiment, the emotion, and its almost autobiographical style made the film an exceptional success".
Η φρεσκάδα του αισθήματος, το συναί­σθημα, το σχεδόν αυτοβιογραφικό ύψος της ταινίας, την κατέστησαν μια εξαιρετική επι­τυχία".
Taken from a play by Christa Winsloe, the film was also innovative in its entirely feminine cast and in the creation of a production co-operative founded on the shares held by the members of its team.
Η ται­νία αυτή, διπλά σημαδεμένη από τον αντιναζιστικό της χαρακτήρα και την εξιστόρηση μιας λεσβιακής σχέσης, κόστισε την εξορία στην Leontine Sagan, η οποία στη συνέχεια εργάστηκε στην Αγγλία, αλλά χωρίς επιτυχία.
Suspect both for its anti-Nazi character and for its accounting of a lesbian relationship, it lead to the exile of Leontine Sagan who then went on, unsuccessfully however, to work in England.
Ο κινη­ματογράφος, χρησιμοποιούμενος εν μέρει ως εργαλείο ιδεολογικής προπαγάνδας, προικί­ζεται με τεράστια μέσα για να γίνει μια πολι­τική δύναμη, αμφίβολης αποτελεσματικότη­τας.
Having become, in part, an instrument of ideological propaganda, the cinema equips itself with considerable means to become a political force of formidable effectiveness.
Στη Γερμανία, πολύ περισσότερο από αλλού, οι γυναίκες συνέβαλαν "στην καταρα­μένη πλευρά" του ναζιστικού αυτού κινημα­τογράφου.
In Germany, more than anywhere else, women contributed to the "cursed" part of this new Nazi cinema.
Η Leni Riefenstahl (που γεννή­θηκε στο Βερολίνο το 1902), καταρχήν χορεύτρια και στη συνέχεια ηθοποιός σε πέντε ταινίες του Arnold Fanck (σκηνοθέτης ειδικευμένος στις ταινίες μοντάζ) παράγει, γράφει και σκηνοθετεί (με τον Bela Balazs) την ταινία Das Blaue Licht (1932).
Leni Riefenstahl (born in Berlin in 1902), first a dancer, then actress in five Arnold Fanck films (a specialist in mountain films) produces, writes and co-directs (with Bela Balazs) Das Blaue Licht (1932).
Φιλόδοξη, πλησιάζει λοιπόν το ναζιστικό κόμμα σε πλήρη άνοδο (ο Χίτλερ παίρνει την εξουσία, ο Goebbels είναι ο μεγάλος γνώστης του κινηματογράφου και δίνει στα στούντιο της U.F.A. ένα απόλυτο μονοπώλιο) και γυρίζει μια προπαγανδιστική ταινία μεσαίου μήκους την Victoire de la Foi (1933), που αναφέρεται στις ναζιστικές συγκεντρώσεις στη Νυρεμβέργη και στη συνέχεια, με τεράστια χρηματικά ποσά, την γνωστή τριλογία Olympische Spiele που το 1938, κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας.
Ambitious, she strengthens ties with the rapidly growing Nazi party (Hitler had just acceded to power, Goebbels is the grand master of cinema and grants German studios an absolute monopoly) and makes the medium-length propaganda film, Victory of Faith (1933), on the Nazi rallies in Nuremberg, then - with enormous financial means -her famous trilogy Olympische Spiele which, in 1938, wins the Golden Lion at the Venice Festival.
Θα αναφέρουμε επίσης την ταινία της Πολωνέζας Wanda Jakubowska, Ostami Etap (1948) που μαρτυρεί την καθημερινή ζωή των γυναικών στα ναζιστικά στρατόπε­δα συγκέντρωσης.
Another film of interest is that of Polish director Wanda Jakubowska, Ostatili Etap ,(1948) which gives an account of the daily existence of women in Nazi concentration camps.
Αντιστασιακή, φυλακι­σμένη το 1942 στα στρατόπεδα του Auschwitz και του Ravensbrück για πολλά χρόνια, η σκηνοθέτης ρίχνει ένα εντυ­πωσιακά "ήσυχο" βλέμμα, χωρίς ίχνος μίσους, στην τρα­γική εμπειρία της.
Active in the resistance, arrested in 1942 and deported to Auschwitz and Ravensbriick for several years, the director portrayed her tragic experience with surprising "calm", and with no hate.
Η ταινία αυτή έκανε το γύρο του κόσμου και έλαβε πολλαπλά βραβεία, κυρίως το Βραβείο του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης το 1951.
The film was distributed around the world and won many prizes, notably, the World Council for Peace Prize in 1951.
Δεν μπορεί κανείς ούτε να τις εγκωμιάσει ούτε να τις αγνοήσει, αλλά απλώς να ανα­γνωρίσει τις ταινίες της Leni Riefenstahl, διότι θέτουν ένα πραγματικό συνειδησιακό πρόβλημα.
The films of Leni Riefenstahl can neither be glorified, nor ignored, but simply acknowledged, as they pose a real moral dilemma.
Εάν επρόκειτο για ηλίθιες, μέτριες ή απλοϊκές όπως αρκετές ταινίες προπαγάνδας της εποχής, δεν θα υπήρχαν πλέον, και το πρόβλημα θα είχε λυθεί.
If they had been stupid, or mediocre, or caricatured like many other propaganda films from the same period, they would no longer exist and there would be no problem.
Αλλά πρόκειται για έξυπνες (κινηματογραφικά) ταινίες, αναμφισβήτητης ωραιότητας, που συνεχίζουν να προβάλλονται εδώ ή εκεί, "κρυμμένες", ασκώντας ακόμη σήμερα μια πραγματική έλξη (κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες).
But they are intelligent (artistically speaking), of obvious formal beauty, and keep showing up here and there clandestinely, still having a real appeal today (notably in the United States).
Θα αναφέρουμε ένα άρθρο της Susan Sontag "Γοητευτικός φασισμός", που δημοσιεύτηκε το 1974 και καταγγέλλει την "επιστροφή" της σκηνοθέτου, έκτοτε φωτο­γράφου ("Les derniers Nubas"), για την λαμπρή ανάλυση της από το μύθο του "υπε­ράνθρωπου" μέχρι τη φυσιογνωμία του
Susan Sontag's article "Fascinating fascism", which appeared in 1974, denounces in a colossal way the "come back" of the director turned photographer ("The Last of the Nubas") in an enlightening analysis of the myth of the "superhuman" with the physique of an athlete, which Riefenstahl continues to promote through her photos.
Απελευθέρωσης η Liliana (avani γύρισε την ταινία 11 Portiere di Notte (1973), που εξιστορεί τις ταραγμένες σχέ­σεις ενός πρώην ναζί με μια φυλακισμένη ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης, με την καταπλη­κτική ερμηνεία της Charlotte Rampling.
More recently, Italy can be attributed with having confronted, through fiction, the unpleasant memories of that period of living nightmares. Long before the preparations for the commemoration of the 50th anniversary of the Liberation, Liliana Cavani made II Portiere di Notte (1973), which tells of the troubling relationship of a former Nazi with a concentration camp prisoner, magnificently portrayed by Charlotte Rampling.
Ο κινηματογράφος ανα­ζητεί τον εαυτό του και βρίσκει καταφύγιο στο παρελθόν.
The cinema is soul searching and finds refuge in its past.
Είναι η εποχή της πρόσκαιρης παρακμής των σκηνοθετών, αλλά είναι επί­σης η περίοδος της ανόδου μεγάλων ηθοποι­ών στην οθόνη, όχι ακριβώς με μορφή σταρ, αλλά γυναικών που έχουν συνείδηση των πραγμάτων, των δυνατοτήτων τους και που κυρίως συμβαδίζουν με την εποχή τους.
It is the decline (for a period) of women film­makers, but it is also the start of a period during which the screen gives rise to many great actresses, no longer really stars, but women conscious of their humanity, their strengths and, more importantly, better adapted to their era, in harmony with it.
Ωστόσο, το πρώτο Φεστιβάλ των Καννών που οργανώθηκε μετά τον πόλεμο, το 1946, παρουσιάζει ένα έργο που γράφτηκε, γυρί­στηκε και ερμηνεύτηκε από μια γυναίκα που θα γίνει διάσημη: την Barbara Virginia.
And yet, the first Cannes Film Festival organised after the war, in 1946, presents a film written, directed and played by a women who receives considerable recog­nition: Barbara Virginia.
Η ταινία Tres Dias Sem DeusI (1946) που έγινε με περιορισμένα μέσα, είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε από μια γυναίκα στην Πορτογαλία.
Tres Dias Sem Deus (1946), a film shot with humble financial means, is the first made by a woman in Portugal.
Είναι λιγότερο γνωστή η μακρά εργασία τεκμηρίωσης της σκηνοθέτου το 1962/63 που αφορά την Ιστορία του 3ου Ράιχ.
We know less of the long documentary filmed by the director in 1962/63 on the History of the Third Reich.
Με βάση τα αρχεία, τις συναντήσεις με παλιές φυλακι­σμένες, η Liliana Cavani συγκέντρωσε ένα υλικό τεκμηρίωσης το οποίο, κατά τη διάρ­κεια μιας εκπομπής τεσσάρων ωρών στην ιταλική τηλεόραση, καλύπτει όλη την ιστο­ρία του ναζισμού.
From archives and interviews with former prisoners, Liliana Cavani compiled documentation which, in a four hour program for Italian television, covers the entire history of Nazism.
Στην αρχή δεν ήθελε να με δει, και κατόπιν δεν μπορούσα να τη σταματήσω να μιλά.
At first, she did not want to see me, then I could not stop her from talking.
Μου εκμυστηρεύτηκε ότι πήγαινε κάθε χρόνο για να βάλει λουλούδια στον τάφο του δεσμοφύλακα της, αλλά ότι δεν είχε πια τη δύναμη να ξαναγυρίσει στην οικογένεια της και να υποφέρει τον οίκτο και τη συμπόνοια τους.
She confided to me that each year she went to lay flowers on the tomb of her for­mer gaoler, but that she no longer had the force to return and support the pity and understanding of the family.
Μια άλλη γυναίκα γύριζε συχνά για να περάσει τις διακοπές της στο Νταχάου ...
Another women often returned to Dachau to spend her vacation there...
Η ενόχληση και η αμηχανία που ένιωσα εκείνη τη στιγμή είναι ίσως οι αιτίες της ταινίας II Portiere di Notte".
Perhaps the embar­rassment and discomfort that I felt then are what inspired II Portiere di Notte".
Κατά παράδοξο τρόπο, ενώ οι γυναίκες καλούνται να αντι­καταστήσουν τους άνδρες σε κάθε είδους επάγγελμα, ακόμη και στα πιο δύσκολα, ας θυμηθούμε την ταινία Rosie The Riveter της Connie Field, η περίοδος αυτή του πολέμου θα αναδείξει λίγους σκηνοθέτες.
Paradoxically, while women are solicited to replace men for all sorts of jobs, including the toughest ­ remember the film Rosie the Rivetor by Connie Field ­ this period produces very few successful women film­makers.
Έχοντας το προβάδισμα κατά είκοσι χρό­νια της ταινίας Shoah που έκανε να χυθεί πολλή μελάνη από τους γάλλους διανοούμε­νους, μπορούμε να πούμε ότι η Liliana Cavani υπήρξε η πρώτη σκηνοθέτης που ένιωσε ότι "ο κινηματογράφος του ολοκαυτώματος" έπρε­πε να απαλλαγεί από τη σκληρή του γλώσσα.
Preceding by twenty years or so the film Shoah, which caused a river of ink to flow among French intellectuals, it can be said that Liliana Cavani was the first woman film­maker to understand that "holocaust cinema" needed to do away with its polite language.
Με τη δουλειά και τον προβληματισμό της, άνοιξε αναμφισβήτητα το δρόμο (και δεν είναι αμελητέο) σε άλλους σκηνοθέτες όπως τον Marcel Ophiils (Hôtel Terminus 1985/88) ή τον Claude Lanzmann (Shoah 1985).
Through her work and reflec­tion, she undoubtedly paved the way (and that is no ordinary feat) for film­makers such as Marcel Ophüls (Hotel Terminus 1985/88) or Claude Lanzmann (Shoah 1985).
Τα δύσκολα χρόνια
The difficult years
Κατά την περίοδο του φασισμού στην Ιταλία, δεν υπάρχουν παρά μόνο οι γυναίκες ηθοποιοί του "Telefoni Bianchi": Maria Denis, Doris Duranti, Luisa Ferida και κυρίως Elsa Nerlini και Clara Calamai. To 1950 είναι η εποχή των σεναριογράφων: Maria Teresa Ricci, Liana Ferri, Paola Ojetti, Giovanna Soria.
During Italy's fascist period, there are only the actresses of "Telefoni Bianchi": Maria Denis, Doris Duranti, Luisa Ferida and especially Elsa Nerlini and Clara Calamai.
Η Suso Cecchi d'Amico, πιο σημαντική από όλες, γράφει τις ταινίες των Castellani, Zampa, Blasetti, Visconti.
The most successful, Suso Cecchi d'Amico, writes the films of Castellani, Zampa, Blasetti and Visconti.
Αμέσως μετά τον πόλεμο, μόνον η Αγγλία διεκδικεί περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη για τις γυναίκες που δοκιμάστηκαν και αυτές σκληρά από τις καταστροφές του πολέμου.
Immediately after the war, only England demanded more social justice for women, they too having suffered from the disasters of the conflict.
Το εκλογικό δικαίωμα μονοπωλεί την ενερ­γητικότητα ορισμένων προοδευτικών χωρών και στις συνθήκες αυτές, οι ταινίες Homes for the people ( 1945) της Kay Mander και To be a Woman του Jill Craigie (1951) είναι ίσως οι πρώτες που χρησιμοποιούν τον κινη­ματογράφο με στόχο την καθαρή φεμινιστική διεκδίκηση (θα επανέλθουμε όταν ο σκοπός
The right to vote monop­olises the efforts of some progressive envi­ronments, and in this context, Homesfor the People (1945) by Kay Mander and To be a Woman by Jill Craigie (1915) are perhaps the first films to use the cinema as an instrument for pure feminine protest (we will come back to this theme when it becomes a school of ideology and starts the "feminist movement" in cinema at the end of the sixties).
Στη Γαλλία, η Jacqueline Audry (19081977) είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
In France, Jacqueline Audry (1908­1977) is the exception which proves the rule.
Στην αρχή παλαιοπώλης, κατόπιν σεναριογράφος, στη συνέχεια γραμματέας πάλκου και μετά βοηθός (των μεγαλύτερων σκηνοθετών και κυρίως του G.W. Pabst και του Max Ophiils), γυρίζει την πρώτη της ται­νία το 1943, Les Chevaux du Vercors και στη
First antique dealer, then script­girl, then set secretary, then assistant (to several big film directors, namely GW. Pabst and Max Ophüls), she shoots her first film in 1943, Les Chevaux de Vercors and films ten or so others regularly until 1970.
To αφιέρωμα στις γυναίκες της Ευρώπης
It is in adapting three Colette novels: Gigi (1948), Minne, ou l'Ingénue Libertine (1950) and Mitsou (1956) with Daniele Delorme that she truly develops her per­sonality as a film­maker ­ sensitive to women confronted with masculine behav­
Οι συνασθηματικές εμπειρίες της
Women's path through European film history iour in situations of amorous seduction.
Minne δεν έχουν αυτοσκοπό την ευχαρίστη­ση, αλλά μια ανήσυχη και σχεδόν απελπιστι­κή αναζήτηση της γυναικείας έκφρασης.
Minne's love life is not a race for pleasure, but rather a discomforting and almost desperate search for femininity.
Η Minne καταλήγει να απεχθάνεται όλους τους άνδρες και να γίνει ωμή, διότι κανένας από αυτούς δεν κατόρθωσε να την αναδείξει στον εαυτό της.
Minne ends up despising all men and displaying her cruel side because no man is able to unveil her true self to her.
Η Jacqueline Audry εξελίσσεται με μια εκπληκτική λεπτότητα ανάμεσα στις παγίδες που της στήνει ένα τόσο συγκεκριμέ­νο θέμα, σημείωνε ο Jacques Sicher το 1957.
"Jacqueline Audry advances with extreme caution around the traps planted by such a specific theme" said Jacques Sicher of her in 1957.
"Πρέπει να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα"
"We need to speak the same language"
Με τους σκηνοθέτες δημι­ουργείται μια ορισμέ­νη σχέση πιστότητας και διαπίστωσα ότι παρή­γαμε 3 ταινίες με τον Jacques Doillon (La Drôlesse, La Femme qui pleure, και La Fille prodigue με την Jane Birkin), και 3 ταινίες με τον Alain Cavalier (Le Plein de super, Martin et Léa et L'Etrange voyage).
Drôlesse, La Femme qui pleure, and La Fille prodigue with Jane Birkin), and three with Alain Cavalier (Le Plein de super, Martin et Lea and L'Etrange voyage).
ημαντικότατη ηθοποιός του μεταπολεμικού γαλ­
- Do you meet many women film technicians in the films you produce?
"Η ελευθερία της επιλογής".
"Having the freedom of choice".
Το να έχει κανείς ένα εργαλείο για να κάνει πράγματα που του αρέσουν επιτρέπει τη δημιουργία σχε­δίων, συναντήσεων ...
Having a tool to do the things we love allows for the creation of projects, for meetings with interest ing figures...
Ωστόσο, ο κινηματογράφος είναι μια συλλογική τέχνη και κατά συνέπεια δεν είναι κανείς ποτέ μόνος του για να γυρίσει μια ταινία.
Having said this, cinema is a collective art and therefore you are never alone in making a film.
Στο οικονομικό επίπεδο, τίποτε δεν μπο­ρεί να γίνει σήμερα χωρίς τη συνδρομή δυο του­λάχιστον τηλεοπτικών καναλιών.
In terms of financing, nothing gets off the ground these days without the sponsorship of at least two television channels.
Η δική μας εται­ρεία παραγωγής "La Guèville", υπάρχει από το 1961.
Our production company "La Guèville" has existed since 1961.
Είμαι εγώ προσωπικά που έσπρωξα τον σύγυζό μου Yves Robert στην περιπέτεια αυτή.
I am the one who pushed Yves Robert, my husband, into getting involved in the project.
Στην αρχή ήταν λίγο διστακτικός, αλλά τελικά γυρίσαμε την ταινία La Guerre des boutons (1962) που γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
He was a little hesitant at first, but we finally made La Guerre des boutons (1962) which was a public success.
Η πρώτη αυτή επιτυχία μας απέδωσε αρκετές οικονομικές δυνατότητες και έτσι μπορούμε να πούμε ότι η εταιρεία μας, μέσα από σκαμπανεβάσματα, συνε­χίζει να λειτουργεί.
That first success gave us quite a few financial possibilities and, with its ups and downs, our production company is still functioning.
Ριψοκινδυνεύουμε κάπως με την παραγωγή πρώτων ταινιών και ταινιών σκη­νοθετριών (La Cote d'amour της Charlotte Dubreuil το 1982, Fréquence meurtre της Elisabeth Rappeneau το 1988....).
We take a certain risk in producing "first films" and films by women filmdirectors (La cote d'amour by Charlotte Dubreuil in 1982, Fréquence meurtre by Elisabeth Rappeneau in 1988...).
Ναι, όλο και περισσότερες και κυρίως κατά την τελευταία δεκαετία.
Before, it was mostly men who had technical responsibilities on the set besides the scriptgirl who, as the name indicates, was a woman.
Προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσους θέλουν να ξεκινήσουν στο επάγγελμα αυτό.
divides her time between the theatre, television, cinema, where she continues to appear from time to time, and her time-consuming career of filmdirector. In 1980, Daniele Delorme heads "l'Avance sur
Σήμερα, πολύ συχνά συναντά κανείς γυναίκες στη θέση βοηθού σκηνοθέτη.
When we've been fortunate enough to earn a little money, we enjoy reinvesting in entertainment.
την παραγω­
But there are risks and we don't win each time out.
- Με ποια κριτήρια αποφασίζετε γή μιας ταινίας;
- Based on what criteria do you decide to make a film?
Παραδοσιακά, οι γυναίκες πλειοψηφούν στις θέσεις του μακιγιάζ ή της δημιουργίας κου­στουμιών, αλλά αρχίζει κανείς να βλέπει γυναί­κες σε τεχνικές θέσεις όπως στον ήχο όπου είναι μηχανικοί.
Traditionally, women have formed the majority in make-up or in costume design, but we are beginning to see women in the technical jobs like sound, where they are engineers.
Ο αριθμός τους αυξάνει επί­σης στη λήψη εικόνας.
They are also becoming more numerous in photography and focus.
Είναι μια κίνηση που εξελίσσεται αναμφισβήτητα, παρά το γεγονός ότι παραμένουν ακόμη μια μειοψηφία.
It is a movement that is well underway, even if they are still a minority.
To 1981, δημι­ουργεί την εταιρεία 'Témoins" για να γυρίσει σε βίντεο εκδόσεις βιβλίων σύγχρονων καλλιτεχνών.
In 1981, she founds the company "Témoins" to make videobooks on contemporary artists.
Από το 1984 ως το 1994 κατέχει θέση στο Οικονομικό Κοινωνικό Συμβούλιο.
From 1984 to 1994, she holds a seat on the Economic and Social Council.
Κατ'αρχήν να έχουμε καλή επαφή με τον άνδρα ή τη γυναίκα που θέλει να κάνει την ταινία.
First, there has to be a good relationship with the man or woman who wishes to make the film.
Πρέπει λοιπόν να έχουμε με τον ή τη σκηνο­
So we need to get along with that director, to share the same spirit and to speak the same language.
Απρίλιος, Μάίος, Ιούνιος 1996 · αρ. 43
In 1949, I was rehearsing a play by Supervielle called Le Voleur d'enfants with Raymond Rouleau and I dropped every thing in order to film Gigi, a film by Jacqueline Audry.
Η εκατονταετία του κινηματογράφου θέμα ενοχλούσε. Ήταν μια ιστορία πολύ δραμα­τική με ένα τυφλό.
the centenary of cinema very good distribution and Nadine Trintignant is not an unknown and has proved herself with some ten full­length films.
Η τελευταία της ταινία Les Fugueuses (1995) με άγγιξε πολύ και λυπάμαι που δεν μπό­ρεσα να δουλέψω μαζί της.
I was very moved by her last film Les Fugueuses (1995) and I have always regretted not having worked with her.
Μου έλεγαν: "Μα είσαι τελείως τρελή να εγκαταλείψεις το επάγγελμα της ηθοποι­ού στο θέατρο για να γυρίσεις μια ταινία με μια γυναίκα!".
They said to me: "You are completely crazy to abandon your career as a theatre comedian to shoot with a woman".
Ήταν αδιανόητο και μου επαναλάμβα­ναν ασταμάτητα: μα δεν είναι επάγγελμα για μια γυναίκα, ο κινηματογράφος ... είναι πολύ αθλητι­κός, χρειάζεται μπράτσα, μια γυναίκα είναι ανί­κανη να το κάνει... κλπ."
It was unthinkable, and they went on saying: "it is not a job for a woman, cinema is too...athletic, you need to be strong, a woman is incapable of that...etc.
Αντίθετα εγώ, και κυρίως γιατί επρόκειτο για μια διασκευή της Colette, ήμουν πεπεισμένη ότι η Jacqueline Audry είχε την ευαισθησία και την τεχνογνωσία για να το καταφέρει.
Me, on the other hand, especially because it was an adaptation of Colette, I was certain that Jacqueline Audry would have the sensitivity and the know­how for it.
Δεν γελάστηκα και η εμπει­ρία αυτή συνεχίστηκε με άλλες διασκευές της Colette: Μ Usou και L'Ingénue libertine.
I was right, and that experience was followed­up with two other Colette adapta­tions: Mitsou and L'Ingénue libertine.
Άλλωστε έτσι εξηγώ την έλλειψη επιτυχίας των ταινιών της Nadine Trintignant, ή της Charlotte Dubreuil La Cote d'amour που είχαμε την παραγωγή και που δεν είχε την απήχη­ση του κοινού που ελπίζαμε.
That is how I explain the lack of success for films like that of Nadine Trintignant, or Charlotte Dubreuil La Cote d'amour which we produced and which didn't have the turnout that we had hoped for.
- Η Ευρώπη και η δημιουργία μιας κής νομοθεσίας του κινηματογράφου φαίνονται σωστές σαν ιδέες;
­ Do you favour women in the projects you are involved in (in particular, when yon were head of "VAvance sur Recettes" in lotto)?
- Δίνετε προνομιακή θέση στις γυναίκες στα σχέδια που προωθείτε (κυρίως όταν ήσα­σταν Πρόεδρος της "Avance sur Recettes" το 1980);
­ Does Europe and the constitution of European legislation for cinema seem to you like a good tiling?
Ναι, νομίζω ότι πρέπει να φτάσουμε στην Ευρώπη που υπάρχει ήδη, αλλά που ψάχνεται μέσα από τις ταυτότητες της και κυρίως τον κινη­ματογράφο που αποτελεί μια βιομηχανία.
Yes, I think we will have to and that such a Europe exists already, but it is trying to find itself through its identities, notably in cinema which is an industry.
Διατέλεσα μια φορά, πριν 3 ή 4 χρόνια, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής της "Caméra d'Or" στο Φεστιβάλ των Καννών.
Once, three or four years ago, I was the president of the jury for the "Golden Camera" at the Cannes Film Festival.
Είδα λοιπόν τις πρώτες ταινίες που προέρχονταν απ'όλο τον κόσμο μετα­ξύ των οποίων και τις ευρωπαϊκές.
I saw the first films that came from all over the world, among them the first European films.
Ήταν πολύ ενδιαφέρον γιατί έβλεπα την ποικιλία των διάφο­ρων τάσεων των ίδιων των σκηνοθετών που συν­δέονταν με τις χώρες προέλευσης.
It was very interesting because I saw various aspirations linked to the country of origin and the directors themselves.
Κάθε ένας είχε τη δική του προσωπικότητα και η κινηματογραφι­κή έκφραση δεν ήταν η ίδια.
Each had its own personality and the film expression was not the same.
Όχι απόλυτα, και δεν θέλω να κάνω σεξισμό σ'αυτό το επίπεδο.
No, not necessarily, and I don't wish to be sexist at that level.
Ωστόσο, διάβασα μερικά καλά σενάρια γραμμένα από γυναίκες, που δεν ήταν πολυάριθμα διότι οι γυναίκες σεναριογράφοι (και στην συγκεκριμένη περίπτωση, μελλοντικοί σκη­νοθέτες) είναι ακόμη μειοψηφία. Το ίδιο ισχύει και στην πολιτική, τη βιομηχανία.
But, once again, I have read a few good screenplays written by women, but which are few in number since women screenplay writers (and in this case, future film­directors) are still a minor­ity.
Στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο όπου προή­δρευσα από το 1984 ως το 1994 ή ακόμη στο "Avance sur Recettes" ήμουν μια από τις πρώτες γυναίκες που έγινε δεκτή.
The same is true in politics, industry, in the Economic and Social Council where I held a seat from 1984 to 1994 and even at "Avance sur Recettes" where I was one of the first women to be admitted.