natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ενόψει των προαναφερθέντων, το
The Court answer,edthequ,estionssubmittedto it asfollows:
Το Δικαστήριο, κρίνοντας επί του πρώτου και δεύτερου ερωτήματος αναφέρθηκε καταρχάς στην απόφαση του επί της υπόθεσης 30/85, Teuling, σύμφωνα με την οποία είχε κρίνει ότι η καταβολή συμπληρωματικής σύνταξης σε περίπτωση ύπαρξης εξαρτώμενου/ης συζύγου απαγορεύεται όταν η καταβολή αυτή συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με το φύλο του συνταξιούχου.
December 1978 on'th,ePragressive implementatbn ofthe'principle of equal treatment far men and wo'nenin in familystatus,the resultof which was that fewerwomenthan men could benefitfrom the supplement,was contraryto Article 4(1) of Directive79/7. Thirdly,the Court observedthat it had not been deniedthatmany more menthan womenreceivedthe supplernent.Accordingto the Court,this was causedby thefactthat,in marriedcouplesthe, manisusuallythe olderspouseand, even when he is not, he usuallyreceivesagreaterincome which preventshis wife from being entitledto a pensionsupplement
Υπό τις παρούσες συνθήκες, πρόσθεσε το Δικαστήριο, το γεγονός ότι σε μερικές πε­ριπτώσεις ο συνταξιούχος που λαμβάνει την επαύξηση έχει επιπλέον εισόδημα δεν αφαιρεί από τα επιλεγόμενα μέσα την αναγκαιότητα τους.
tions,saidthe Court,suchlegislationamountedin,principleto, indirectdiscriminationagainsfematfeemployeesun,lessit could bejustifiedby objectivefactors unrelatedto any discriminationbasedongroundsof sex.
Κατά συνέπεια, η εθνική νομοθεσία, αντα­ποκρινόταν σε θεμιτό σκοπό κοινωνικής πολι­τικής, ενώ η σχετική επαύξηση ήταν τόσο αναγκαία όσο και πρόσφορη για την επίτευξη του στόχου αυτού και δικαιολογείτο από παράγοντες ξένους προς τη διάκριση λόγω φύλου.
This wasthe case when the chosenmeanscorrespondedto a legitimatepurposeof thesocialpolicyof the Member Stateinvolvedand wereboth suitableand necessaryto reachthatgoal(CaseC- 229/89 - Commission v Belgium). ln this respect,notedthe Court,the AOW's aim wastoprovidethepersonsconcernedwith, E socialminimumincome minimumincome r:eg,ardrless of possible addition a income l
Το Δικαστήριο έδωσε την ακόλουθη απάντηση στα ερωτήματα που του είχαν υποβληθεί:
The Cour:t then pointed outthat by no't taking lnto a'ccount other:possible incomeof the,penstoner, the AOW assured' a m'utual inco'mewhich a,tteast equalled the income the couple would, be
Ημερομηνία έκδοσης της απόφασης: 13 Δεκεμβρίου 1989
Date ofjudgment:13 Decembe1989r
Αντικείμενο: Επαγγελματικές ασθένειες — Αποτελέσματα σύστασης (Συνθήκη ΕΟΚ, άρθρο 189, εδάφιο 5, και σύσταση της Επιτροπής προς τα κράτη μέλη, της 23ης Ιουλίου 1962, περί της θέσπισης ευρωπαϊκού καταλόγου επαγγελ­ματικών ασθενειών)
Byjudgmentof 28 October1988,the tribunaldutravail, Brusselsre,ferredaquestionto the Courtfor apreliminaryruling under Article 177 of the EECTreaty:
Με απόφαση της 28ης Οκτωβρίου 1988, το Tribunal du travail των Βρυξελλών υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα σύμφωνα με το άρθρο 177 της Συνθήκης ΕΟΚ:
(1) dation(EEC Treaty Ar,ticle 189(5)and Commission Recommendationto the Member Statesof 23 July1962 concerningthe adoptionof a European schedule of occupationa dl is e as es ) .
Στις 17 Μαΐου 1983, ζήτησε από το Fonds de maladies professionnelles (Ταμείο επαγγελματικών ασθενειών, στο εξής: Ταμείο) να αναγνωρίσει ότι έπασχε από τη νόσο του Du­puytren, η οποία συνίσταται σε οστεοαρθριτική ή αγγειονευρωτική πάθηση των χειρών προκαλού­μενη από τους μηχανικούς κραδασμούς από τη χρήση γεωτρύπανου.
Doesa measuresuchasthe'Europeanscheduleo'foccupationadl iseases not have direct effect in a Member State on the basisof an interpretationofthe fifth paragraphof Article 189in the light of thespirit of the first paragraphthereof and theteleologicaapproachlof the Court5 caselaw,in so far asthe scheduleis cleaL unconditional, sufficiently certain and unequivocaandl does notconfer any discretionasto the resultto be achievedandin so far asit is annexedto a Commissionrecommendationwhich has not beenformally
Το Ταμείο απέρριψε το αίτημα του με την αιτιολογία ότι η εν λόγω ασθένεια δεν περιλαμβάνεται στον βελγικό κα­τάλογο επαγγελματικών ασθενειών.
Mr Grimaldia, migrant worker of ltaliannationarity,workedin Belgiumfrom 1953to 1980.On 17 May1 983, he requested the Fonds des Maladies profes- implementedin a nationallegal systemaftermorethan 25 years?
Ο Grimaldi προσέφυγε τότε ενώπιον του Tribunal du Travail των Βρυξελλών.
sionnelles('theFund')to recognisethat he wassufferingfrom an industriadlisease-'Dupuytren,s contract ure ' w h
Η πραγματογνωμοσύνη που διέταξε το δικαστή­ριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Grimaldi έπασχε από την προαναφερθείσα νόσο, η οποία όμως δεν περιλαμβανόταν στον βελγικό κα­τάλογο των επαγγελματικών ασθενειών, αλλά
An expert opinion orderedby the tribunalconcludedthat Mr Grimaldwasi sufferingfrom the aforesaiddiseasewh,ich was not listedin the Belgianscheduleofoccupationadliseasesbut could be deemedto be,a diseasecausedbythe overstraining...of peritendinoustissue'.This diseaseappearedin pointF.6(b)of the Europeanscheduleof occupationadliseaseswh,ichthe
Πριν από τη διατύπωση του σκεπτικού του, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι, αντίθετα με το ό,τι
The questionthe,reforeshou,ldbeunderstoodas asking whethel in the absenceof anynational measureto implementhemt,thoserecom-mendationsconferredon individualsrightsuponwhich which
Εγχειρίδιο για την ίση μεταχείριση γυναικών και ανδρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλουν, κατά την επίλυση διαφορών, να λαμβάνουν υπόψη τους τις συστάσεις, ιδίως όταν αυτές φωτίζουν την ερμηνεία των εθνικών διατάξεων που έχουν θεσπισθεί με σκοπό την εφαρμογή τους ή όταν έχουν ως αντικείμενο τη συμπλήρωση κοινοτικών διατάξεων δεσμευτικού χαρακτήρα.
Caselaw of the European Court of Justice they might rely before nationalcourts.Tothis end,itwas necessaryto ascertainwhetherthey could producebinding effects.The Courtpointedout that recom- mendationswh,ich accordingto the fifth paragraphof Article 189 of the Treatywerenot binding, weregenerallyadoptedbytheinstitutionsof the Communitywhen they did not havethepowerunderthe Treatytoadopt binding measuresor whenthey consideredthatitwas not appropriateto adopt more mandatoryrules.Howeversa,idthe Court,it should be ascertainedwhetherthe content of a measurewas whollyconsistenwtith the form attributedto it. As regardsthe two recommendations at issuein thepresencase t
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο έδωσε την ακόλουθη απάντηση στο ερώτημα που του είχε υποβληθεί:
The nationalcourts were boundto take recommendationsintoconsiderationin orderto decidedisputessubmittedtothem,in particulawherrethey castlight on theinterpretationof nationalmeasuresadoptedin ordertoimplementhemt or wherethey were designedto s up pl e men b t in d ing Community provisions.
Ωστόσο, τα εν λόγω δικαστήρια οφείλουν, κατά την επίλυση των διαφορών που τους υποβάλ­λονται, να λαμβάνουν υπόψη τις συστάσεις, ιδίως όταν οι συστάσεις αυτές μπορούν να φωτίσουν την ερμηνεία άλλων εθνικών ή κοινο­τικών διατάξεων.
On thosegrounds,the Courtrepliedto the questionreferredto it asfollows: ln the light of the fifth paragraph of Article 189 of theEEC Treaty, the Commission Recommendation of 23 luly1962 concerning the adoption of the Europeanscheduleof industrial diseases and Commission
Στη συνέχεια, το Δικαστήριο παρατήρησε ότι, μολονότι το ερώτημα αναφερόταν μόνο στη σύσταση της 23ης Ιουλίου 1962, σκοπός του ήταν επίσης να διευκρινισθούν τα αποτελέσματα, στην εσωτερική έννομη τάξη, της προαναφερ­θείσας σύστασης 66/462 της 20ής Ιουλίου 1966.
Recommendation 66/462 of 20 luly 1966 on theconditions for granting compensation to personssufferingfrom occupational diseases cannot in themse/ves confer rights on individuals upon which the lattermay rely before national courts.
Παρά ταύτα, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι οι εν λόγω πράξεις δεν μπορούν να θεωρηθούν ως στερούμενες οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος. Τα εθνικά δικαστήρια
However; national courts are bound to take those recommendations intoconsideration in order to decide disputes submitted tothem, in particular where they are capable of castinglight on the interpretation of other provisions ofnatianal or Community law.
68/151/ΕΟΚ, το οποίο περιλαμβάνει περιοριστικό πίνακα των περιπτώσεων ακυρότητας των εται­ρειών, δεν προβλέπει μεταξύ των σχετικών περιπτώσεων την έλλειψη νόμιμης αιτίας.
Handbook on equal treatmentfor women and men in the European Union gueseRepubl'icto the European Com ,m u nities the , Kingdomof Spain was under an obligationto brinEthe Directive into effect as from the d:ate of accession, but
Ερώτημα που υποβλήθηκε στο ΔΕΚ
Date ofjudgment:1 3 Novembe1990r
Αντικείμενο: Ερμηνεία σύμφωνη προς το εθνικό δίκαιο (Άρθρο 11 της οδηγίας του Συμβουλίου 68/151, της 9ης Μαρτίου 1968)
Subject matter:Consistenintterpretationof nationallaw(Article11 of EEC Council Directive68/151of 9 March
Με διάταξη της 13ης Μαρτίου 1989, o Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 1, του Oviedo υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδι­καστικό ερώτημα σύμφωνα με το άρθρο 177 της Συνθήκης:
(1)ls Article 1 1 of CouncilDirective68/151/EECof 9March 1968, which has not beenimplementedinnationallaw, directlyapplicableso astoprecludeadeclarationof nullityof apubliclimitedcompanyon aground otherthanthoseset out in the saidarticle?
Η τελευταία είχε συσταθεί υπό μορφή ανώνυμης εταιρείας από τρία πρόσωπα μεταξύ των οποίων και η εταιρεία Barviesa SA, η οποία εισέφερε την εταιρική της περιουσία.
Ov ie doThe . latter company was establishedrntheform of apubliclimitedcompanyby three personsin c , l u d ing Barviesa S.A., which contributedits own assets Mar .l e as ing p r 's i mary claim,basedon Articles1261 and 1275 of the S p an is h CivilCode, accordingto which contractswithout acauseor whosecausewas unlawfulhad no legaleffect,wasfor a declarationthat the found ers con ' tr act establishing La Comerciawasl void on the groundthatthe establishmenoft the companylackedcausewas, ashamtransactionand was carriedout in ordertodefraudthe creditorsof Barviesa S.A., a co-founderof La ComerciaL a l.
Το κύριο αίτημα της Marleasing ήταν, βάσει των άρθρων 1261 και 1275 του ισπανικού αστικού κώδικα, κατά τα οποία στερούνται οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος οι άνευ αιτίας συμβάσεις ή οι συμβάσεις των οποίων η αιτία είναι παράνομη, η ακύρωση της εταιρικής σύμβασης με την οποία ιδρύθηκε η La Comercial για το λόγο ότι η σύσταση της εταιρείας αυτής στερείτο νόμιμης αιτίας, ήταν εικονική και κα­ταρτίσθηκε προς καταδολίευση των δανειστών της Baviesa SA, συνιδρύτριας της εναγομένης.
Comerciaconltendedthatthe actionshouldbe dismissedin itsentiretyon theground,in particulartha,t Article 1 1 of Directive68/151,whichlistedexhaustivethely casesin whichthe nullity of a company might be orderedd,id not includelack ofcauseamongstthem.
Το Δικαστήριο παρατήρησε, καταρχάς, ότι μια οδηγία δεν μπορεί, αυτή καθεαυτή, να δημιουργήσει υποχρέωση για τους ιδιώτες και, επομένως, δεν μπορεί να γίνει επίκληση της κατά των προσώπων αυτών (βλέπε υπόθεση 152/84, Marshall).
In the firstplace,the Court observedthat a directivemightnot of itselfimposeobligationson an individualand, consequentlya, provisionof a directive might notbe relied upon as such againstsuch a person (see Case152/84 - Marshall).
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην απόφαση του επί της υπόθεσης 14/83, von Colson, στο πλαίσιο της οποίας είχε διευκρινίσει ότι η υποχρέωση των κρατών μελών, η οποία απορρέει από οδηγία, να επιτύχουν το αποτέλεσμα που αυτή επιδιώκει, καθώς και το καθήκον που έχουν δυνάμει του άρθρου 5 της Συνθήκης να λαμβά­νουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να
In the second place, the Courtrecalleditsjudgmentin Case 14/83-von Colson,inwhichitpointedoutthatthe MemberStates o b 'l i g ation arisingfrom a directiveto achievethe resultenvisagedby that directiveand their duty under Article 5 of the Treaty to take all appropriatemeasureswhe,thergeneraolrparticulator, ensurethe fulfilmentof thatobligationwas, bindingon allthe authoritiesof Member Statesincludingfo,r matterswithintheirjurisdictionthe, courts.lt followedthat,in applyingnationallaw, whethertheprovisionsinquestionswereadoptedbeforeor afterthe directivethe, nationacourltcalledruponto interpretit wasrequireddo so, asfar: aspossiblein, the light of the word'ingandthepur'poseofthe directivein orderto achievethe result pursuedbythe latter andtherebycomply with the thirdpa:ragraphof Article 189 of the Treaty F. in all y thre , Court concludedthat the r:equirementhatt nation:alawl should beinter,pr:eted in conformity with Article 1 1 of Directive68/151precludedthe interpretationofprovisionsof
Εγχειρίδιο για την ίση μεταχείριση γυναικών και ανδρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξασφαλίσει την εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής, επιβάλλονται σε όλες τις αρχές των κρατών μελών, συμπεριλαμβανομένων των δι­καστηρίων στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους.
Caselaw of the European Court of Justice nationalawl relatingto publiclimitedcompaniesinsuch a mannerthatthe nullityof a publiclimitedcompany might be orderedon groundsotherthanthose exhaustivellyistedin Article 1 1 of the Directivein question.
Το Δικαστήριο, κρίνοντας επί του ερωτήματος που του είχε υποβληθεί, αποφάνθηκε ότι:
ln answerto the questionreferredto it, the court heldthat:
Τα εθνικά δικαστήρια ενώπιον των οποίων υποβάλλονται διαφορές εμπίπτουσες στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 68/151/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 9ης Μαρτίου 1968, περί συντο­νισμού των εγγυήσεων που απαιτούνται στα κράτη μέλη εκ μέσους των εταιρειών, κατά την έννοια του άρθρου 58, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, για την προστασία των συμφερόντων των εταίρων και τρίτων, με σκοπό να καταστούν οι εγγυήσεις αυτές ισοδύναμες, οφείλουν να ερμηνεύουν το εθνικό τους δίκαιο υπό το φως του κειμένου και του σκοπού της οδηγίας αυτής, ώστε να εμποδίζεται η αναγνώριση της ακυρότητας μιας ανώνυμης εταιρείας για λόγους άλλους απ' αυτούς που απαριθμούνται στο άρθρο 11 της οδηγίας αυτής.
A national court hearinga case which falls within thescopeof Council Directive 68/1 51/EEC of 9 lvlarchl 968on coordination of safeguards which, for the protectionof the rnferests of members and others, are required by MemberSfafes of companies within the meaning of thesecond paragraph of Article 58 of the Treaty, with aview to making such safeguards equivalent throughoutthe Community, is required to interpret its nationa'l lawin the light of the wording and the purpose of that Directive in order to preclude a declaration of nullity ofa public limited company on a ground other than those listed in Article 1 1 of the Directive.
Νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Handbookon equaltreatmentfor women and menin the European Union wereinformedbythe liquidatotha r t no funds were available
εργοδότη.
Joined Cases C-6190and C-9190
Η Bonifaci και 33 ακόμα μισθωτοί (υπόθεση C-9/90) εργάζονταν στην επιχείρηση Gaia Confe­zioni κατά το χρόνο κήρυξης της σε πτώχευση.
Bassanodel Grappaagainsthet ltalian Republicrequestinga findingthatthe State wasliableto theminrespecotf theiroutstandingclaimsfor arrearsofpayforthe lastthree months of their contractof employment(orwasliabletopay compensationto them).
Ερωτήματα που υποβλήθηκαν στο ΔΕΚ
Member Stateresponsibili for ty the non-trans-
Με διατάξεις της 9ης Ιουλίου και της 30ής Δεκεμβρίου 1989, η Pretura της Vicenza (στην υπόθεση C-6/90) και η Pretura του Bassano del Grappa (στην υπόθεση C-9/90) υπέβαλαν τρία ταυτόσημα προδικαστικά ερωτήματα στο Δι­καστήριο σύμφωνα με το άρθρο 177 της Συνθήκης ΕΟΚ:
Byordersof 9 July and 30 December1989,the Preturadi Vicenza (in Case C-6190)and the Preturadi Bassanodel Grappa (in Case C-9/90)referredthreeidentical positronof a directive.
Κατά το άρθρο 11, τα κράτη μέλη ήταν υποχρεωμένα να θέσουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικη­τικές διατάξεις που ήταν απαραίτητες για τη συμμόρφωση προς την οδηγία εντός της προ­θεσμίας που έληξε στις 23 Οκτωβρίου 1983.
Directive80/987/EECwasdesignedto provideemploy-ees with a Community minimumlevelofprotectioninthe event of the insolvencyof their employerwithoutprejudiceto any morefavourableprovisionsalreadyexistingin Member StatesTo . this end,it providedin particularfor specificauaranteesof paymentof theiroutstandingclaimsrelatingtopay.Under Article 1 1,
Επειδή η Ιταλική Δημοκρατία δεν τήρησε αυτή την υποχρέωση, το Δικαστήριο αναγνώρισε την παράβαση της με απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 1989, υπόθεση 22/87, Επιτροπή κατά Ιταλίας.
(1)Under Communitylawin force,canan individualwho has sufferedas a resultof the failure by the Stateto im pl e men Dt i re ctive 80/987, whichfailurehas been establishedby ajudgmentof the Court of Justice req u ,i re that Stateto comply with thoseprovisionscontainedin it which are sufficientlypreciseand unconditionabyl relyingdirectlyon the Community rules against het Member Stateindefaultin orderto obtaintheguaranteeswhichthat MemberStatehasto ensureand,,in any event,ishe entitledto claim damagessufferedinrespecotfprovisionswhich do not havethatstatus?
Ο Francovich (υπόθεση C-6/90) εργαζόταν στην επιχείρηση CDN Elettronica SnC στη Vicenza.
Mr Francovich (Case C-6l90) was employedby CDNEletronicain Vicenza He . receivedonly part paymentofhis salaryand broughtproceedingsbeforethe Preturadi
Επειδή του καταβλήθηκαν μόνο προκαταβολές από το μισθό του, άσκησε αγωγή ενώπιον της Pretura της Vicenza, η οποία καταδίκασε τον
(2)Mustthe combinedprovisionsof Articles3 and 4 of Council Directive80/987beinterpretedas meaningthat where a State has not exercisedits optiontointroducethe limitationsprovidedin Article4, that Stateis boundtopayemployeestheir entitlementin the amountlaid downin Article3?
Η απόφαση του ΔΕΚ εξέτασε κατά πόσο οι διατάξεις της οδηγίας 80/987 ανταποκρίνονταν στο κριτήριο αυτό, το οποίο περιελάμβανε τρεις πτυχές: τον καθο­ρισμό των δικαιούχων της εγγύησης την οποία προβλέπουν οι διατάξεις αυτές, το περιεχόμενο της εγγύησης αυτής και, τέλος, τον καθορισμό των οργανισμών που βαρύνονται με την εγ­γύηση.
Thejudgmentof the ECJ andbasicprinciplesof the Treatyl.t statedthat the fulleffectivenessof Communityprovisionswould beaffected and the protection of the rights they recog-nisedunderminedif individuawelsre not ableto recoverdamageswhentheirrights wereinfringedby a breachof Communitylaw attributableto a Member State.Thepossibilityof obtainingdamagesfromthe State wasparticularlyessentiawherel, asin thepresentcase,thefull effect of Communityprovisionswas conditionaonlthe Statetaking certainaction, and, consequentlyin,the absenceof such action beingtaken,individualscould not rely on the rights accordedto them by Communitylaw beforenationacoulrts.In additiontothis,the Court mentioned Article 5 of the EECTreaty,under whichthe Member Stateswere boundto take allappropriatemeasureswhe,thergeneraorlparticularto,ensurefulfilmentof the obligationsarisrngunder Communitylaw.Thisincludedthe obligationto makegoodthe unlawfulconsequencesof a breachof Communitylaw.
Όσον αφορά τα δύο πρώτα ζητήματα, το Δικαστήριο έκρινε ότι οι σχετικές διατάξεις της οδηγίας ήταν επαρκώς ακριβείς και ανεπιφύ­λακτες.
Thereforeconc,ludedthe Court,Communitylaw laid down a principleaccordingtowhich a Member State was obligedto makegoodthedamageto individualscausedby a breachof Commu- nitylawfor whichit was responsible
Ως προς τον καθορισμό των εγγυοδοτικών οργανισμών, όμως, το Δικαστήριο επι­σήμανε ότι το γεγονός ότι η οδηγία προέβλεπε ως δυνατότητα, μεταξύ άλλων, τη χρημα­τοδότηση του συστήματος εξ ολοκλήρου από τις δημόσιες αρχές, δεν σήμαινε ότι το κράτος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο οργανισμός που ευθύνεται για τις ανεξόφλητες απαιτήσεις. Το Δικαστήριο κατέληξε διευκρινίζοντας ότι, ακόμα και αν οι οικείες διατάξεις της οδηγίας είναι επαρκώς ακριβείς και ανεπιφύλακτες ως προς τον καθορισμό των δικαιούχων της εγγύησης και το περιεχόμενο της, τα στοιχεία αυτά δεν επαρκούν ώστε να μπορούν οι ιδιώτες να επικα­λούνται τις διατάξεις αυτές ενώπιον των εθνικών αρχών.
Being of the opinionthat the first questionraisedtwodistinctproblems-the direct effect of theprovisionsof the Directivewhichdefinedthe rights of employeesandthe liabilityof the Statefor damagesarisingout ofthe breachof obligationsimposedby Communitylaw,the Court decidedto examinethem separately As . far asthe issueof direct effect was concernedthe, Court,firstly,statedthat accordingto its establishedcaselaw,a Member State which had not adoptedthe implementing measuresrequiredby a directivew,ithintheprescribedperiod,could not plead,as againstindivi-duals,its own faifureto performthe obligationswhichthat directiveentailed,providedthatthe directive'sprovisionswere unconditionaandl sufficientlypreciseasfar as their subject matter was concerned There. fore,the Court examinedwhethertheprovisionsof Directive80/987fulfilledthis criterionwh,ich coveredthreeaspectsthe. determinationof the beneficiariesof theguaranteeunderthoseprovisionsthe; contentof thatguaranteeand;,finallythe, identityof the institutionliablefor the guarantee As . regardsthe firsttwoaspectsthe, Courtfoundthat theprovisionsof the Directive which concernedthem were sufficiently
Αφενός, οι διατάξεις αυτές δεν καθορί­ζουν τους οργανισμούς που βαρύνονται με την εγγύηση και, αφετέρου, το κράτος δεν μπορεί να θεωρηθεί ως οφειλέτης απλώς και μόνο επειδή δεν θέσπισε εμπρόθεσμα τα μέτρα για την εκτέλεση της οδηγίας.
Courtstressedthatthe conditionson whichthatliabilitycouldgiveriseto damagesdependedon the natureofthe breachof Communitylaw which causedthe preciseand un condition a How eve r l.
Η δυνατότητα αποκατάστασης της ζημίας από το κράτος έχει ιδιαίτερη σημασία στην περίπτωση κατά την οποία, όπως εν προκειμένω,
, systemwould befully coveredby the publicauthorities,could not meanthat the State might be identifiedasthe institutionliablefor the outstanding payment The .
Το Δικαστήριο, θεωρώντας ότι το πρώτο ερώ­τημα έθετε δύο διαφορετικά ζητήματα, αφενός το άμεσο αποτέλεσμα των διατάξεων της οδη­γίας που καθορίζουν τα δικαιώματα των εργα­ζομένων και αφετέρου την ευθύνη του κράτους για τις ζημίες που προκύπτουν από την παρά­βαση των υποχρεώσεων που υπέχει από το κοινοτικό δίκαιο, αποφάσισε να τα εξετάσει χωριστά.
Courtconcludedby sayingthat evenif theprovisionsofthe Directivewere sufficientlypreciseand unconditionalas regardsthe determinationof the beneficiariesof theguaranteeandthe contentof the guaranteethese,elementswere not sufficientot allowindividualsto relyon thoseprovisionsbeforea nationacourlt.
Όσον αφορά το ζήτημα του άμεσου αποτελέσματος, το Δικαστήριο υπενθύμισε κα­ταρχάς ότι, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του, το κράτος μέλος που δεν θέσπισε εμπρό­θεσμα τα εκτελεστικά μέτρα που επιβάλλονται από την οδηγία δεν μπορεί να αντιτάξει στους ιδιώτες τη μη εκπλήρωση εκ μέρους του των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτή, στις περιπτώσεις που οι οδηγίες εμφανίζονται, από άποψη περιεχομένου, ανεπιφύλακτες και επαρκώς ακριβείς. Συνεπώς, το Δικαστήριο
On the onehand,theseprovisionsdid not identifythe institutionsliableunderthe guaranteeand, on the other hand, the State could not be consideredliable merelybecauseithad not taken stepsto implementhet Directivewithinthe prescribed periods As . regardsthe secondproblemraisedin question(1)which concernedtheliabilityofthe Statefor damagesarisingout of the breachofobligationsimposedby Communitylaw,the Courtexaminedtheproblemin terms of the generaschemel failedto fulfil an obligationimposedon it by Article189(3)of the Treatyto take all the necessarystepstoachievethe resultrequiredby the Drrectivetha,tprovisionof Communitylaw,to be effectiveshou,ldgiveriseto liabilityfor damageswherethreeconditionswere satisfied(a):the resultrequiredby the Directiveincludedthe conferringof rightsfor the benefit ofindividuals(b;)the contentof theserights might bedeterminedby referenceto theprovisionsof the Directive and ; (c) the existenceof a causallink betweenthe breachof the obligationof the State and thedamage suffered by the persons affected.