natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επίσης, στη Δανία, το ποσοστό των απα­σχολούμενων γυναικών που εργάζονταν κάτω από 10 ώρες την εβδομάδα, στο 6%, ήταν σημαντικό ενώ όσον αφορά τις υπόλοιπες χώ­ρες, μόνο στη Γερμανία ξεπερνούσε το 3%.
In 1992, 28% of men employed in the UK worked 48 hours a week or more, 50% higher than the country with the next largest proportion — Greece — and over three times higher than all but four Member States (Ireland, Portugal and Italy in addition to Greece).
Μεταβολές της διάρκειας εργασίας κατά την περίοδο 19831992
Indeed, as much as 44% of all male employees in industry and services usually working a 48-hour week or more were employed in the UK.
Στα περισσότερα κράτη μέλη, υπάρχει στενή σχέση μεταξύ του κανονικού εργάσιμου χρόνου μετα­ξύ ανδρών και γυναικών.
At the upper end of the scale, the proportion of men employed for over 40 hours a week declined only marginally, from 24% to 23%, while at the lower end of the scale, the proportion usually working under 35 hours a week rose slightly from 4% to almost 6%.
Συνεπώς, για τις εργαζόμενες με πλήρη απα­σχόληση, οι χώρες είναι δυνατόν να διαχωριστούν στις ίδιες ομάδες με τους άνδρες.
In the UK, there is even less sign of any conformity in fulltime hours.
Συνεπώς, το 1992 στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο, η κανονική εργάσιμη εβδομάδα των απασχολούμενων γυναικών ήταν 40 ώρες (Σχήματα 131, 132, 135, 134 και 136), στη Γαλλία 39 ώρες (Σχήμα 133), στο Βέλγιο, τη Γερμα­νία και τη Δανία 37 ή 38 ώρες (Σχήματα 128, 130, 129) και στις Κάτω Χώρες 38 ή 40 ώρες (Σχή­μα 137).
Here only 31% of women employees normally worked between 37 and 42 hours a week, while almost 12% worked longer hours — 9% working 45 hours a week or more — while 41% usually worked under 30 hours a week (Graph 139).Of these, one in five, or 8% of all women employees worked less than 10 hours a week in 1992, more than half of these having jobs of 6 hours a week or less.
Όσον αφορά τις διατάξεις της Οδη­γίας περί Διάρκειας Εργασίας, το HB, όπως είναι φυσικό, είναι η χώ­ρα που θίγεται στο μεγαλύτερο βαθμό.
At the other end of the scale, a very small proportion of men in most Member States normally worked for less than 35 hours a week.
Πράγματι, το 44% του συνόλου των απασχο­λούμενων ανδρών που συνήθως εργάζονταν 48 ή περισσότερες ώ­ρες την εβδομάδα απασχολούνταν στο HB.
In the Netherlands, however, the figure was 18%, and as many as 6% had a normal working week of less than 10 hours (4% in Denmark, 2% in the UK and less than 1% everywhere else).
Στις άλλες δύο χώρες, στην Πορτο­γαλία και το HB, όπως και όσον αφορά τους άνδρες, το πρότυπο της διάρκειας εργασίας παρουσιάζει με­γαλύτερες διακυμάνσεις.
Nevertheless despite the small fall in those working over 40 hours a week, the proportion of men employed in jobs of 48 hours a week or more in industry and services increased be tween 1983 and 1992, from 10 to 12%.
Το 1992, στην Πορτογαλία, η κανονική εργά­σιμη εβδομάδα των γυναικών φαίνεται ότι ήταν 35 ώρες (16% του συνόλου) ή 40 ώρες (22% ) ή 44 ώρες (18%) (Σχήμα 138).
There was also a marginal in crease in this proportion for women, so that if anything the trend in respect to working long hours is upwards rather than downwards.
Στο άλλο άκρο της κλίμακας, στα περισσότερα κράτη μέλη ένα ιδιαί­τερα μικρό ποσοστό ανδρών εργαζόταν κανονικά κάτω από 35 ώρες την εβδομάδα.
For women, however, as for men, the most marked tendency over this period was for a small fall in normal fulltime working hours.
Μόνο στη
In 1983,
Κεφάλαιο 5 Μεταβολές της διάρκειας εργασίας θηκε από 58% το 1986 σε μόλις 26% έξι χρόνια αργότερα.
Chapter 5 Changes in working time on a smaller scale, in Italy a de cline in the proportion of women employed for 40 hours a week being matched by an increase in those employed for 36 hours a week.
Μεταβολές της διάρκειας εργασίας στα κράτη μέλη, 19831992
This was most pronounced in the latter, where the proportion of men employed for 45 hours a week or more declined from 58% in 1986 to only 26% six years later.
40 ώρες, ενώ ένα άλλο 16% εργαζό­ταν συνήθως 3739 ώρες την εβδομάδα.
33% of women employees in the Community had a usual working week of 40 hours and 17% one of between 37 and 39 hours.
Το 1992, εννέα έτη αργό­τερα, μόνο το 29% των ανδρών εργαζόταν κανονικά 40 ώρες την εβδομάδα, ενώ το 36% εργαζόταν 3739 ώρες.
In 1992, only 17% of women normally worked 40 hours a week, while 29% worked between 37 and 39 hours.
Στο ανώτερο άκρο της κλίμακας, το ποσοστό των ανδρών που εργα­ζόταν πάνω από 40 ώρες την εβδομάδα μειώθηκε μόνο οριακά, από το 24% στο 23%, ενώ στο κατώτερο άκρο, το ποσοστό που συνήθως εργαζόταν κάτω από 35 ώρες την εβδομάδα αυξήθηκε ελαφρώς από το 4% στο περί­που 6%.
Much the same proportions in the two years worked more than 40 hours a week (10%), while there was a small rise in those working under 30 hours (27% to 29%) — and an equally small rise in those work ing less than 10 hours a week.
Στις Κάτω Χώρες, το 80% των αν­δρών εργαζόταν συνήθως 40 ώρες την εβδομάδα το 1983 ενώ το 1992 το ποσοστό μειώθηκε στο 32%.
Changes in workingtime in Member States, 1983 to 1992
Όμως, παρά τη μικρή μείωση των ατόμων που εργάζονταν πάνω από 40 ώρες την εβδομάδα, το ποσοστό των ανδρών που εργάζονταν 48 ώρες την εβδομάδα ή περισσότερες στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες αυξήθηκε μεταξύ 19831992 από το 10% στο 12%.
In France, Spain and Luxembourg, normal hours for fulltime women employees changed very little, while in Greece, there was a significant shift to women working 40 hours a week from them work ing longer hours (46% of women employees had a normal working week of 40 hours in 1992 as against 30% in 1983).
Επίσης, σημειώθηκε οριακή αύξηση του αντίστοιχου ποσοστού των γυναι­κών, έτσι ώστε τελικά να επικρατεί μία τάση αύξησης μάλλον, παρά μείωσης του αριθμού των ατόμων που εργάζονται πολλές ώρες.
Similarly in Portugal, there was a reduction in the proportion of women employed in jobs of 45 hours a week or more and a rise in those working be tween 40 and 44 hours a week (41% of women employees normally worked 45 hours a week or more in 1983, only 14% in 1992, while those working between 40 and 44 hours went up from 22% to 47%).
Τέλος, όσον αφορά τους άνδρες, στο HB, σε μεγάλη αντίθεση με όλα τα άλλα κράτη μέλη, μεταξύ 1983 και 1992 το ποσοστό των ανδρών που εργάζονται πολλές ώρες αυξή­θηκε.
Finally for men in the UK, in sharp contrast to all the other Member States, the prevalence of long hours of work increased between 1983 and 1992.
Το 1983, πάνω από 40 ώρες την εβδομάδα εργαζόταν κανονικά το 51% των ανδρών ενώ το 1992 το ποσοστό αυτό είχε αυξηθεί στο 55%.
In the former year, 51% of men normally worked over 40 hours a week, by 1992, this had risen to 55%.
Επιπλέον, το ποσοστό των απασχολούμενων ανδρών που ερ­γάζονταν 45 ώρες την εβδομάδα ή περισσότερες αυξήθηκε από το 33% στο 39%.
Moreover, the proportion of male employees working a 45-hour week or more, went up from 33% to 39%.
Παρόμοια αύξηση ση­μειώθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου στο HB στους σχετικούς αριθμούς των ανδρών που κανονι­κά εργάζονταν 48 ώρες την εβδομάδα ή περισσότερο — από το 22% στο 28%.
A similar rise is evident over this period in the relative number of men normally employed for 48 hours a week or more — from 22% to 28%.
Ωστόσο, το HB δεν αποτελεί με κανένα τρόπο μοναδι­κό παράδειγμα, καθώς το ποσοστό αυτό των θέσεων εργασίας αυξήθη­κε και σε άλλα 7 κράτη μέλη και μάλιστα σημαντικά — κατά 3 πο­σοστιαίες μονάδες ή περισσότερο, στην Ιρλανδία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, και κατά 2 ποσο­στιαίες μονάδες στη Δανία και τη Γαλλία.
The UK, however, is by no means alone in this respect, 7 other Member States showing an increase in the proportion of such jobs, with significant rises — around 3 per centage points or more — in Ireland, Italy and Portugal, and a rise of 2 percentage points in Denmark and France. Indeed only the Netherlands showed a significant fall — more than 1 percentage point
Πράγματι, μεταξύ 1983 και 1992 μόνο στις Κάτω Χώρες σημειώθηκε σημαντική μείωση — πάνω από 1 ποσοστιαία μονάδα — του ποσοστού των θέσεων εργασίας με απασχόληση 48 ή περισσότερες ώρες την εβδομάδα.
— in the proportion of jobs of 48 hours a week or more between 1983 and 1992.
Στο Βέλγιο, την Ιταλία και το Λου­ξεμβούργο παρατηρείται μία παρόμοια τάση, αν και λιγότερο έντονη, ενώ στη Γαλλία η κύρια μεταβολή φαίνεται ότι ήταν μία μι­κρή μείωση του ποσοστού των ανδρών που εργάζονταν 40 ώρες την εβδομάδα (από το 15% στο 11%) και μία μικρή αύξηση εκεί­νων που εργάζονταν 39 ώρες την εβδομάδα (από το 49% στο 54%).
The reduction in fulltime hours of work in the nine years to 1992 is most apparent in Germany, Denmark and the Netherlands. In these three countries, for women as well as men, normal weekly hours were reduced over this period from 40 to 38 or less.
Ωστόσο, για τις γυναίκες όπως και για τους άνδρες, η εντονότερη τά­ση κατά την περίοδο αυτή συνίστατο σε μία μικρή μείωση του κανονικού αριθμού εργάσιμων ωρών στην πλήρη απασχόληση.
In Germany, for example, 87% of all male employees in 1983 worked a normal week of 40 hours; in 1992, only 19% did so, while 56% worked for 37 or 38 hours.
Το 1983, 33% των απασχολούμενων γυναικών στην Κοινότητα εργαζόταν συνήθως 40 ώρες την εβδομάδα ενώ 17% εργαζόταν 37-
In Denmark, 75% of men were employed for 40 hours a week in 1983, in 1992 only 6% and 62% worked a 37-hour week. In the Netherlands, 80% of men usually worked 40 hours a week in 1983, in 1991, 32%.
Στην Ισπανία, η μεταβολή είναι ελάχιστη (αν και στην περίπτωση αυτή, τα στοιχεία καλύπτουν μόνο την περίοδο 1987-1992), ενώ στην Ελλάδα και την Πορτογαλία ση­μειώθηκε σημαντική μείωση του σχετικού αριθμού των ανδρών που συνήθως εργάζονταν πάνω από 40 ώρες την εβδομάδα.
In the UK, again in contrast to other Member States, there are signs of an increase in the proportion of women employed in jobs involving long hours.
Η μείωση αυτή ήταν ιδιαίτερα έντονη στην Πορτογαλία, όπου το ποσοστό των ανδρών που εργάζονταν 45 ώρες την εβδομάδα ή περισσότερες μειώ­
In 1992, 9% of female employees in the UK were employed in jobs of over 45 hours a week as against 6% nine years earlier, while the proportion of women working under 35 hours a week remained virtually unchanged. changed.
Όσον αφορά τις γυναίκες, στα κρά­τη μέλη παρατηρείται γενικά το ίδιο πρότυπο μεταβολής — ή σταθερότητας — με τους άνδρες.
In Belgium, Italy and Luxembourg, a similar tendency is apparent, though less marked, while in France, the main change seems to have been a small reduction in the proportion of men working a 40hour week (15% to 11%) and a small rise in those working a 39-hour week (49% to 54%).
Στη Γερμανία, το 1983, 40 ώρες την εβδομάδα εργαζόταν συνήθως το 60% των απασχολούμενων γυναι­κών ενώ το 1992 μόνο το 13%.
For women, much the same pattern of change — or lack of change — in the individual countries is evident as for men. In Germany, 60% of women employees usually worked a 40hour week in 1983, only 13% in 1992.
Στη Δανία και τις Κάτω Χώρες, το 1983 το ποσοστό ανερχόταν στο 40% πε­ρίπου ενώ το 1992 το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο 3% μόνο στη Δανία και κάτω από το 15% στις Κάτω Χώρες.
In Denmark and the Netherlands, around 40% did so in the earlier year, only 3% in the former and under 15% in the latter in the later year.
Περίπου η ίδια μείωση σημειώθηκε στο Βέλγιο, την Ιρλαν­δία και την Ιταλία, αν και σε μικρότερη κλίμακα, στην Ιταλία η
There was much the same kind of reduction in Belgium, Ireland and Italy, though
39 ώρες. Το 1992, μόνο 17% των γυναικών εργαζόταν κανονικά 40 ώρες την εβδομάδα ενώ 29% ερ­γαζόταν 3739 ώρες.
As for men, there was a rise in the UK in the relative number of women employees working 48 hours a week or more between 1983 and 1992 (from 3% to 6%).
Τα δύο αυτά έτη, τα ποσοστά των γυναικών που εργάζονταν πάνω από 40 ώρες την εβδομάδα ήταν περίπου ίδια (10%), ενώ σημειώθηκε μικρή αύξηση των ατόμων που εργάζονταν κάτω από 30 ώρες (από 27% σε 29%) — και εξίσου μικρή αύξηση εκεί­νων που εργάζονταν κάτω από 10 ώρες την εβδομάδα.
In this case, however, only four other Member States — Denmark, Greece, Ireland and Italy — showed an increase in the proportion of women working these long hours and only one, Greece, a rise comparable to that in the UK.
140 Αυτοαπασχολούμενοι άνδρες και γυναίκες που εργάζονται 48 ώρες την εβδομάδα ή περισσότερο στα κράτη μέλη, 1983 και 1992 μείωση του αριθμού των γυναικών που εργάζονταν 40 ώρες την εβδομά­δα συνδυάστηκε με αύξηση του αριθμού εκείνων που εργάζονταν 36 ώρες την εβδομάδα.
140 Selfemployed men and women working 48 hours a week or more in the Member States, 1983 and 1992
Ε IRL Ι
E IRL Ι
141 Αυτοαπασχολούμενοι άνδρες οτη βιομηχανία και τις υπηρεσίες κατά συνήθεις ώρες εβδομαδιαίας εργασίας στην Κοινότητα, 1983 και 1992
141 Selfemployed men in industry and services by usual weekly hours in the Community, 1983 and 1992
-ι
A
15-19 2024 25-29 3034 35-39 4044 Ώρες την εβδομάδα
1519 2024 25-29 30-34 35-39 40-44 Weekly hours
Κεφάλαιο 5 Μεταβολές της διάρκειας εργασίας ρες και την Ιρλανδία το ποσοστό ήταν κάτω από το 20%.
Chapter 5 Changes in working time
ζόταν συνήθως κάτω από 10 ώρες την εβδομάδα το 1992, ποσοστό ελαφρώς υψηλότερο από εκείνο των μισθωτών.
Parttime working and hours worked some cases where a normal fulltime job involves long hours, working parttime may mean work­ing similar hours to a fulltime employee in another occupation or country.
Το 1992, σε μία μόνο χώρα — στην Ισπανία — κάτω από 40% των αυ­τοαπασχολούμενων ανδρών στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες εργα­ζόταν 48 ώρες ή περισσότερο την εβδομάδα και μόνο σε άλλες τρεις — Ιρλανδία, Ιταλία και Πορτογα­λία — το ποσοστό αυτό ήταν χαμηλότερο από 30%.
40% of selfemployed men in indus­try and services work for 48 hours a week or more in 1992, and in only three other countries — Ireland, Italy and Portugal — was the pro­portion less than 30%.
Στις Κάτω Χώρες, τη Γερμανία, το Λουξεμ­βούργο και το Βέλγιο, το ποσοστό ξεπερνούσε το 60% — και μάλιστα στο Βέλγιο έφθανε σχεδόν το 70%.
In the Netherlands, Germany, Luxem­bourg and Belgium, the figure was over 60% — indeed in Belgium, almost 70%.
Μεγάλο ποσοστό του σχετικά υψηλού αριθ­μού ατόμων που εργάζονται πολλές ώρες είναι αυτοαπασχολούμενοι.
There is a general perception that parttime working has increased in importance in the Community and, moreover, that there is scope for expansion as a means of increasing the numbers employed in many Member States where at present it seems to be underdeveloped.
Συνεπώς, οι αυτοαπα­σχολούμενοι αντιπροσώπευαν σχεδόν το 50% των ατόμων που εργάζονται πολλές ώρες στην Κοινότητα.
How­ever, much of the policy debate on parttime working often takes place without a clear definition of what is meant by the term.
Για όλους τους αυτοαπασχολούμε­νους, άνδρες και γυναίκες, οι μεταβολές του προτύπου της διάρ­κειας εργασίας ήταν λιγότερο έντονες απ' ό,τι των μισθωτών.
The term parttime may also be used, not so much to denote the ac­tual hours normally worked, but to differentiate the person concerned from someone working full-time, in the sense that they are subject to different — often less favourable — terms and conditions of employ­ment.
Όσον αφορά τις γυναίκες, η μετα­βολή ήταν πιο έντονη, καθώς αναλογικά περισσότερες γυναίκες εργάζονται κανονικά 40 ώρες την εβδομάδα ή περισσότερο και λιγό­τερες κάτω από 40 ώρες.
A parttime worker in this sense may again, in practice, work hours which are not so different from a fulltime worker.
Τα στοιχεία για τις αυτοαπασχο­λούμενες είναι επίσης υψηλά στις περισσότερες χώρες.
The figures for selfemployed women are also high for most coun­tries.
Στο Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, το ποσοστό ξεπερνούσε το 50% το 1992, ενώ στην Ελλάδα, τη Γαλλία και την Πορτογαλία ανερχόταν στο 40% ή περισσότερο.
In Belgium and Luxembourg, the proportion was over 50% in 1992, while in Greece, France and Portugal, it was 40% or more.
Μόνο στις Κάτω Χώ­
Only in the Netherlands and Ireland was the proportion under 20%.
142 Αυτοαπασχολούμενες γυναίκες οτη βιομηχανία και τις υπηρεσίες κατά συνήθεις ώρες εβδομαδιαίας εργασίας στην Κοινότητα, 1983 και 1992
142 Selfemployed women in industry and services by usual weekly hours in the Community, 1983 and 1992
Ωστόσο, ταυτόχρονα, 5% των αυ­τοαπασχολούμενων γυναικών στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες εργα­
At the Member State level, the pat­tern of change over the period was mixed, with half the countries showing a decline in the proportion of selfemployed men working very long hours and 8 countries show­ing a decline in the proportion of women working these hours — the fall for both men and women being particularly pronounced in Ireland.
Κεφάλαιο 5 Μεταβολές της διάρκειας εργασίας με μερική απασχόληση μπορεί και πάλι, στην πράξη, να εργάζεται αριθμό ωρών που δεν διαφέρει σημαντικά από εκείνες ενός εργαζο­μένου με πλήρη απασχόληση.
Chapter 5 Changes in working time ferent category of employment to other workers, just over 25% of women worked what can be termed parttime hours (10 to 29 hours a week) in 1992.
Σε επίπεδο κρατών μελών, το πρό­τυπο της μεταβολής κατά την περίοδο αυτή είναι ανάμικτο, κα­θώς έξι χώρες σημείωσαν μείωση του ποσοστού των αυτοαπασχο­λούμενων ανδρών που εργάζονταν πάρα πολλές ώρες και 8 χώρες μείωση του αντίστοιχου ποσοστού των γυναικών — ενώ στην Ιρλαν­δία η μείωση ήταν ιδιαίτερα έντονη τόσο όσον αφορά τους άνδρες όσο και τις γυναίκες.
hours worked presented above, however, enable a clearer picture to be gained of those working fewer hours a week than the norm in different Member States and how the numbers have changed over the past decade. In addition, comparisons of the hours worked figures with the data on parttime working obtained from labour force or business surveys — the usual sources — gives an indication of how many hours a week are seen as constituting parttime employ ment in different parts of the Community.
Μερική απασχόληση και ώρες εργασίας
time workers in the Community. In 1992, according to the Labour Force Survey, 31% of women employees in industry and services in the Community were employed on a parttime basis (ie they interpreted their job as being parttime when asked).
Με την απλούστερη έννοια, μερική απασχόληση σημαίνει εργασία για λιγότερες ώρες από το πλήρες ωρά­ριο.
In the same survey, 29% of women were recorded as normally working less than 30 hours a week and another 6% as working between 30 and 34 hours a week.
Σε ορισμένες περιπτώσεις όπου η πλήρης απασχόληση περιλαμβάνει πολλές ώρες, η μερική απασχόληση μπορεί να σημαίνει παρόμοιο αριθμό ωρών με ένα μισθωτό που εργάζεται με πλήρη απασχόληση σε άλλο επάγ­γελμα ή σε άλλη χώρα.
The implication is that just over two-third of women in the Community with jobs of 30 to 34 hours a week regarded themselves as in fulltime rather than parttime employment (Graph 143).
Με την έννοια αυτή, ένας εργαζόμενος
The number of women classified as being in parttime jobs varies enormously across the Community, from 59% in the Netherlands (see Box p.
Ωστόσο, πολλές από τις συζητήσεις περί πολιτικής σχετικά με τη μερική απασχόληση πραγμα­τοποιούνται χωρίς σαφή ορισμό της έννοιας του όρου.
This is because of the different conventions which prevail in the Member States as to the interpretation of parttime working.
Ωστόσο, τα δεδομένα σχετικά με τις ώρες ερ­γασίας που παρουσιάζονται παραπάνω, δίνουν τη δυνατότητα να σχηματιστεί μία σαφέστερη εικό­να για τα άτομα που εργάζονται λιγότερες ώρες την εβδομάδα απ' ό,τι είναι ο κανόνας στα κράτη μέλη και τον τρόπο με τον οποίο μεταβλήθηκαν τα ποσοστά κατά την περασμένη δεκαετία.
In addition, just over 4% of all women employed in industry and services, as noted above, normally worked under 10 hours a week, more than half of these 6 hours or less. If these are excluded from the figures as being in a somewhat dif-
143 Σύγκριση της μερικής απασχόλησης των γυναικών με τον αριθμό των εργαζόμενων γυναικών με μειωμένο ωράριο στα κράτη μέλη, 1992
Although many men work parttime hours, it is women who make up the vast majority (85%) of part-
Η μερική απασχόληση των γυναικών
143 Comparison of parttime employment of women with those working parttime hours in the Member States, 1992
Μ Εργάζεται 10-29 ώρες
In Denmark, Germany and the Netherlands, most of the women working 30 to 34 hours a week seem to be classified as parttime together with those working under 30 hours.
Η Δήλωσε μερική απασχόληση
Declared as parttime
Το 1992, σύμφωνα με την Έρευνα Ερ­γατικού Δυναμικού, το 31% των απασχολούμενων γυναικών στη βιομηχανία και τις υπηρεσίες στην Κοινότητα εργαζόταν με μερική απασχόληση (δηλαδή όταν ερωτή­θηκαν χαρακτήρισαν τη θέση εργασίας ως μερικής απασχόλησης).
In the Netherlands, the UK and Denmark, however, as noted above, significant numbers of women classified as parttime worked under 10 hours a week.
Στο πλαίσιο της ίδιας έρευνας, 29% των γυναικών καταγράφηκε ότι κα­νονικά εργαζόταν κάτω από 30 (όρες την εβδομάδα και ένα άλλο 6% ότι εργαζόταν μεταξύ 3034 ωρών την εβδομάδα. Ως αποτέλεσμα, μόλις
Ex cluding these and those normally working 30 hours a week or more — as being in more or less fulltime employment — gives much lower figures for those working parttime hours than for part-timers as usually measured.
Η μερική απασχόληση στις Κάχω Χώρες
Parttime working in the Netherlands
Η μερική απασχόληση αποτελεί πολύ πιο σύνηθες φαινόμενο στις Κάτω Χώρες απ' ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Parttime working is much more common in the Netherlands than in other European countries.
Κατά μέσο όρο, 5 περίπου εργαζόμενοι εκτελούν την εργασία που σε άλλα κράτη μέλη αντιστοιχεί σε 4 εργαζομένους με πλήρη απασχόληση.
On average, about 5 workers do the equivalent of what would be 4 fulltime jobs in most other Member States.
Το ένα τρίτο περίπου των μισθωτών εργάζεται με μερική απασχόληση ιδίως στον κλάδο παροχής υπηρεσιών και στις λιγότερο ειδικευμένες θέσεις εργασίας, το μεγαλύτε­ρο δε ποσοστό είναι γυναίκες.
Around one-third of all employees work part-time, most of them women, in services especially, in less skilled positions.
Ωστόσο, όσον αφορά τους άνδρες, ο ρυθμός αύξησης της μερικής απασχόλησης στη βιομηχανία και στις πιο ειδικευμένες θέσεις εργασίας είναι υψηλότερος από χο μέσο όρο.
The growth of parttime work, however, is above average for men in industry and in high skilled jobs.
σιάστηκε καχά χη δεκαεχία χου 1960, όχαν σημειώθηκε πλεό­νασμα ζήχησης εργαχικού δυναμικού.
in the 1960s when there was an excess demand for labour.
Έως χόχε, σχις Κάχω Χώρες η συμμεχοχή των γυναικών ήταν ιδιαίτερα χαμηλή σε σύγκριση με άλλες χώρες και οι εργοδότες αναγκάστηκαν να προσφέρουν σε γυναίκες θέσεις εργασίας που είχαν δημιουρ­γηθεί ειδικά σχα μέχρα χους (δεδομένων χων οικογενειακών υποχρεώσεων και χης περιορισμένης ύπαρξης υπηρεσιών παιδικής μέριμνας), πράγμα που σχην πράξη σήμαινε θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης.
Up to then in the Netherlands participation of women was very low compared to other countries, and employers were forced to offer jobs to women which were tailor-made for them (given family responsibilities and the limited availability of childcare facilities) which in practice meant parttime jobs.
Έκτοτε, η μερική απασχό­ληση καχέσχη ένα αποδεκχό χαρακχηρισχικό χης αγοράς εργασίας και εξελίχθηκε, από χην προσφορά θέσεων εργασίας δεύχερης καχηγορίας σε έγγαμες γυναίκες, σε πλήρως αποδε­κτές θέσεις εργασίας για όλες τις γυναίκες και σε αυξανόμενο αριθμό ανδρών.
From then on, parttime work became an accepted feature of the labour market and developed from providing second-class jobs for married women to fully acceptable jobs for all women and increasing numbers of men.
Σήμερα, οι εργοδότες χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο χη μερική απασχόληση ως χην καλύχερη λύση για χην ανχιμεχώπιση συγκεκριμένων αναγκών χης εργασίας και δεν χη θεωρούν πλέον ως δευτερεύουσα επιλο­γή, όπως κατά τη δεκαετία του 1960.
Increasingly employers now use parttime employ ment as the best solution to meet particular labour needs instead of as a second-best option as in the 1960s.
Η ποικιλία των ρυθμίσεων σχετικά με το χρόνο εργασίας αντανακλά χην έλλειψη κυβερνητικών ρυθμίσεων.
The variety of working time arrangements which exists reflects the absence of government regulations.