natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Έτσι, έγιναν προσπάθειες να επιβληθεί η ενότητα στην Ευρώπη, υπό μορφή ηγεμονίας και κυρίαρχης δύναμης.
There had been attempts to impose unity by force, notably by Napoleon and Hitler — Napoleon seeking to unite the Continent under French hegemony, Hitler to subjugate Europe under the dictatorship of the Third Reich.
Παράλληλα όμως, και προπαντός μετά τις οδυνηρές εμπειρίες του Πρώτου Πα­γκοσμίου Πολέμου, αναπτύχθηκαν επίσης μοντέλα μιας ελεύθερης και ειρηνικής σύνδεσης εταίρων με ίσα δικαιώματα.
In 1923, for instance, the Austrian leader of the Pan-European Movement, Count Coudenhove Kalergi, had called for the creation of a United States of Europe, citing examples such as the success of the Swiss struggle for unity in 1648, the forging of the German Empire in 1871 and, first and foremost, the recognition of the independence of the United States of America in 1776.
Έτσι, το 1923, ο αυστριακός κόμης Coudenhove Kalergi και η υπ' αυτόν δημιουργηθείσα Πανευρωπαϊκή Κίνηση αξίωσαν τη δημιουργία των «Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης».
Then on 29 September 1929, in a now famous speech before the League of Nations Assembly in Geneva, the French Foreign Minister, Aristide Briand, with the backing of his German counterpart, Gustav Stresemann, proposed the creation of a European Union within the framework of the League of Nations.
Με αυτό επιδιώχθηκε στην αρχή μόνο μια στενή συνεργασία των ευρωπαϊκών κρα­τών, ενώ θα έπρεπε να μείνουν ανέπαφα τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.
But all these efforts for peaceful unification failed to make any real headway against the still dominant tide of nationalism and imperialism. Only after Europe had yet again been devastated by war was the disastrous futility of constant national rivalry truly appreciated.
Όλες αυτές οι προσπάθειες για μια ειρηνική ενοποίηση της Ευρώπης όμως ναυάγησαν μπροστά στις ακόμη ισχυρότερες ιδέες του εθνικισμού και του ιμπεριαλισμού εκείνης της εποχής.
Europe's complete collapse and the political and economic exhaustion of the European States with their outdated national structures set the stage for a completely fresh start and called for a far more radical approach to the reordering of Europe.
Από τις διαφορετικές τάσεις για την ευρωπαϊκή ενοποίηση δια­πιστώθηκαν τότε τρία κυρίως πράγματα.
Emerging from the terrible experience of two world wars — both of which had begun as European 'civil wars' and in which Europe had been the main battlefield and principal sufferer —
«Η Ευρώπη μας» - Μα & ητές μπροστά σ' ένα χάρτη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Third was the earnest desire for a better, freer, juster world in which social and international relations would be conducted in a more orderly way.
Πρώτον, η Ευρώπη απέκτησε συναίσθηση της αδυναμίας της.
Taken together the post-war moves towards European unification offer a picture so confusing as to baffle anyone but the most knowledgeable expert on European affairs.
Εκτοπίσθηκε από τις δύο νέες υπερδυνάμεις, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τη Σοβιετική Ένωση, οι οποίες διαθέ­τουν μεγαλύτερη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική δύναμη από ό,τι μια Ευρώπη διαιρεμένη σε πολλά μικρά κράτη.
A multitude of different organizations, all formally quite unconnected with each other, have come into existence side by side: the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD), the Western European Union (WEU), the North Atlantic Treaty Organization (NATO), the Council of Europe, and the European Communities (comprising the European Coal and Steel Community, the European Atomic Energy Community and the European Economic Community).
Τέλος, ήρθε να προστεθεί η επιθυμία και η απαίτηση για έναν καλύτερο, δι­καιότερο και περισσότερο ελεύθερο κόσμο, με έναν τελειότερο τρόπο συμβί­ωσης μεταξύ ατόμου και κράτους.
The first group consists of the 'transatlantic' organizations which grew out of the close links forged between Western Europe and the USA after the war. Not surprisingly, it was an American initiative that led to the founding in 1948 of the first post-war European
γενική αντίληψη των οποίων μπορεί να έχουν μόνο οι ειδικοί για τα ευρωπαϊκά θέματα Έτσι υπάρχουν παράλληλα και χωρίς πραγματική διασύνδεση μεταξύ τους ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης), η ΔΕΕ (Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση), το NATO (Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώ­νου), το Συμβούλιο της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, η οποία απο­τελείται από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, την Ευρωπαϊ­κή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας και την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Organization, the OEEC (Organization for European Economic Cooperation), after the then US Secretary of State, George Marshall, had called on the countries of Europe to pool their efforts for economic reconstruction, promising them American aid (which eventually took shape in the Marshall Plan).
Ο αριθμός των κρατών μελών ποικίλλει στους διάφορους αυτούς οργανισμούς μεταξύ επτά (ΔΕΕ) και 23 (Συμβούλιο της Ευρώπης).
In 1960 the members of the OEEC, together with the USA and Canada, agreed to extend the organization's activities to include development aid for the Third World and, with those two countries becoming members that same year, the OEEC was renamed the OECD (Organization for Economic Cooperation and Development).
Την πρώτη ομάοα αποτελούν οργανισμοί του δυτικού κόσμου, οι οποίοι προέ­κυψαν από τη συμμαχία ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
The WEU offers its members a platform for closer cooperation on security and defence, helping them to forge a European identity in this field and so lend greater weight to the European voice in the Atlantic alliance.
Ο τότε αμερικανός υπουργός εξωτερικών, George Marshall, απηύθυνε έκκληση στα ευρωπαϊκά κράτη, το 1947, να ενώσουν τις προσπά­θειες τους για να αναλάβουν οικονομικά, με την υπόσχεση ότι θα έχουν την υποστήριξη των ΗΠΑ, η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε με το σχέδιο Marshall.
Their prime concern is to accommodate countries which are unable or unwilling to become members of an organization endowed with supranational powers, either because their traditional neutrality — as in the case of Sweden, Austria, or Switzerland — or because of their reluctance to cede any part of their sovereignty.
Το 1960, τα μέλη του ΟΕΟΣ, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς συμφώνησαν να διευ­ρυνθούν οι δραστηριότητες του ΟΕΟΣ όσον αφορά την αναπτυξιακή βοήθεια στον τρίτο κόσμο.
This group comes under the umbrella of the Council of Europe, which was founded on 5 May 1949 as political organization.
Από τον ΟΕΟΣ δημιουργήθηκε ο ΟΟΣΑ, στον οποίο προ­σχώρησαν οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, το 1960.
The Statute of the Council of Europe contains no reference to any such goals as federation or union, nor does it provide for any transfer or pooling of areas of national sovereignty.
Μετά τον ΟΕΟΣ ακολούθησε, το 1949, το NATO ως στρατιωτικό σύμφωνο μεταξύ των κυριότερων ελεύθερων χωρών της Ευρώπης, των ΗΠΑ και του Καναδά.
Decision-making power resides solely with a Committee of Ministers and unanimity is required for all decisions on matters of substance. This means that any country can use its veto to block a decision, as in the United Nations Security Council.
Στο μεταξύ, και η Πορτογαλία ζήτησε την προσχώρηση της στη ΔΕΕ.
There is also a Parliamentary Assembly, but it is a purely consultative body with no legislative powers.
Η ΔΕΕ προσφέρει στα κράτη μέλη βάση για στενή συνεργασία όσον αφορά την πολιτική ασφά­λειας και άμυνας.
It can do no more than make recommendations to the Committee of Ministers; and as the Committee is not answerable to the Assembly, a recommendation can be rejected by a single dissenting vote.
Οι «πατέρες» της Ευρώπης, κατά την υπογραφή της πρώτης Συνϋήκης της Ευρωπαϊκής Κοινό­τητας, με την οποία ιδρύοηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα 'Ανοραχα και Χάλυβα στο Παρίσι στις 18 Απριλίου 1951.
The 'fathers' of Europe, at the signature of the first European Community Treaty, setting up the European Coal and Steel Community, in Paris on 18 April 1951.
Από αριστερά προς τα δεξιά: Paul van Zeelan (Βέλγιο), Joseph Bech (Λουξεμ­βούργο), Joseph Meurice (Βέλγιο), Κόμης Carlo Sforza (Ιταλία), Robert Schuman (Γαλλία), Konrand Adenauer (Γερμανία), Dirk Stikker (Κάτω Χώρες) και Johannes van den Brink (Κάτω Χώρες).
They are, left to right: Paul van Zeeland (Belgium), Joseph Bech (Luxembourg), Joseph Meurice (Belgium), Count Carlo Sforza (Italy), Robert Schuman (France), Konrad Adenauer (Germany), Dirk Stikker (Netherlands) and Johannes van den Brink (Netherlands).
Σε αυτούς τους οργανισμούς ανήκει το Συμβούλιο της Ευρώπης, που ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου 1949 σαν πολιτικός οργανισμός.
Under its auspices numerous economic, cultural, social and legal conventions have been adopted by the member States.
Στον καταστατικό χάρ­τη του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν υπάρχει ούτε ένδειξη για την επιδίωξη μιας ομοσπονδίας ή ένωσης, ούτε προβλέπεται η εκχώρηση, έστω και μέρους, της εθνικής κυριαρχίας.
The most significant and most widely known of these is the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms, adopted on 4 November 1950.
φάσεις της σύμφωνα με την απαράγραπτη αρχή της συμφωνίας.
The third group of European organizations comprises the European Coal and Steel Community, the European Atomic Energy Community and the European Economic Community.
Η κοινοβουλευ­τική συνέλευση έχει αποκλειστικά συμβουλευτικό, αλλά όχι και νομικό ρόλο.
From the legal point of view, the three Communities exist separately side by side.
Έτσι, το Συμβούλιο της Ευρώπης, ως προς τη δο­μή του, παραμένει ένα όργανο διεθνούς συνεργασίας.
From the point of view of political reality, however, they can be treated as a single entity.
Την τρίτη ομάδα ευρωπαϊκών οργανισμών αποτελούν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας και η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
The major innovative feature of the European Community compared with other international bodies is that its members have ceded to it a part of their national sovereignty, with the goal of forming a cohesive, indissoluble organizational and political unit.
Το θεμέλιο λίθο για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας έθεσε ο τό­τε γάλλος Υπουργός Εξωτερικών Robert Schuman με τη διακήρυξη του της 9ης Μαΐου 1950, με την οποία παρουσίασε το σχέδιο που ετοίμασε ο ίδιος και ο Jean Monnet «να θέσουν το σύνολο της γαλλογερμανικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα κάτω από μια κοινή ανώτατη αρχή, στα πλαίσια ενός οργανισμού στον οποίο θα μπορούν να συμμετάσχουν και άλλα ευρωπαϊκά κράτη».
The foundation stone in the building of the European Community was laid on 9 May 1950, when Robert Schuman, the French Foreign Minister, put forward a plan worked out by himself and Jean Monnet for France and Germany to pool all their coal and steel production under a joint High Authority within an organization open to any other country in Europe that wished to join.
Βάση της πρότασης αποτέλεσε η παραδοχή ότι, αφενός, δεν ήταν λο­γικό να επιβάλλονται μονομερείς έλεγχοι στη Γερμανία ενώ, αφετέρου, μια τε­λείως ανεξάρτητη Γερμανία θα θεωρούνταν πάντα σαν μια ενδεχόμενη απειλή κατά της ειρήνης.
Behind this proposal lay a twofold realization: on the one hand it was pointless to impose unilateral restrictions on Germany; but at the same time a fully independent Germany was still perceived as a potential threat to peace.
Η μόνη διέξοδος από αυτό το δίλημμα ήταν η πολιτική και οικονομική ενσωμάτωση της Γερμανίας σε μια Ευρωπαϊκή Κοινότητα με στα­θερές δομές.
The only way out of this dilemma was to bind Germany politically and economically into a firmly based grouping of European States.
Αυτό άλλωστε ήταν το νόημα της πρότασης που είχε ήδη κάνει ο Winston Churchill στον περίφημο λόγο του της 19ης Σεπτεμβρίου 1946 στη Ζυρίχη, στον οποίο ζητούσε τη δημιουργία των «Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώ­πης» και χαρακτήριζε ιδιαίτερα επείγουσα την προσέγγιση Γαλλίας και Γερμα­νίας.
The plan thus took up the idea put forward by Winston Churchill in his famous Zurich speech of 19 September 1946, in which he had called for the creation of a United States of Europe, singling out Franco-German cooperation as the essential prerequisite.
Ο Churchill πίστευε βέβαια ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έπρεπε να παίξει απλώς και μόνο ένα ρόλο υποστηρικτή και όχι ένα ρόλο ενεργού μέλους.
Churchill, however, had envisaged Britain's role as a promoter rather than as an active participant.
Με την υπογραφή της ιδρυτικής Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) από τα έξι ιδρυτικά κράτη (Βέλγιο, Ομοσπονδιακή Δημοκρα­τία της Γερμανίας, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Κάτω Χώρες), στις 18 Απριλίου 1951, στο Παρίσι, και με τη θέση του σε ισχύ στις 23 Ιουλίου 1952, το σχέδιο Schuman έγινε τελικά πραγματικότητα.
On 18 April 1951 six countries (Belgium, Germany, France, Italy, Luxembourg and the Netherlands) signed a Treaty establishing the European Coal and Steel Community (ECSC) and with the Treaty's entry into force on 23 July 1952 the Schuman Plan became practical reality.
Οι πρωτεργάτες-ιδρυτές αυτής της Κοινότητας ήλπιζαν ότι, με τη δημιουργία της, έδωσαν το αρχικό έναυσμα για μια μεταγενέστερη πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, η οποία θα οδηγού­σε στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού συντάγματος.
The new Community's founding fathers hoped that it would be the seed from which the further political integration of Europe would grow, culminating in the emergence of a European Constitution.
Ήδη, τον Οκτώβριο του 1950, δηλαδή πριν από την υπογραφή της ιδρυτικής Συνθήκης της ΕΚΑΧ, με γαλλική πρωτοβουλία γεννήθηκε η ιδέα μιας Ευρωπαϊ­κής Αμυντικής Κοινότητας (ΕΑΚ).
In October 1950, before the ECSC Treaty had been signed, the French launched the idea of a European Defence Community (EDC).
Με τον πόλεμο της Κορέας και τις αυ­ξανόμενες εντάσεις στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης, τα δυτικά κράτη αισθάνθη­καν την ανάγκη να ενισχύσουν τις αμυντικές τους προσπάθειες, συμπεριλαμβά­νοντας και τη Γερμανία.
The outbreak of the Korean war and mounting East-West tension showed the need for a greater defence effort by the Western European countries, and this meant that West Germany had to be included. But the wounds of the Second World War had hardly begun to heal and the idea of a German national army, especially in French eyes, was quite unacceptable.
Η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας είχε συγχρόνως σοβαρό αντίκτυπο και στις προσπάθειες για μια πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης.
For the Federal Republic of Germany involvement in the integration process signified its political rehabilitation within the community of nations.
Ένα χρόνο μετά την εγκατάλειψη αυτής της ιδέας όμως, και μάλιστα τον Ιούνιο του 1955, ακολούθησε νέα εφόρμηση των υπουργών εξωτερικών των κρατών μελών της ΕΚΑΧ για τη δημιουργία μιας Ενωμένης Ευρώπης.
As a major exporter, Germany was — and still is — economically dependent on the European market. The creation of the European Economic Community made this market more secure, substantially reducing the dangers of its reliance on foreign trade.
από πολιτική άποψη σήμαινε την επανενσωμάτωση στην κοινότητα των κρατών.
For France the founding of an economic community that included Germany was the political expression of its readiness for reconciliation and of its desire for lasting peace in Europe.
Σαν εξαγωγική χώρα, η ΟΔΓ ήταν και εξακολουθεί να είναι εξαρτημένη από την ευρωπαϊκή αγορά.
Moreover, membership of the Community offered a welcome opportunity to stimulate much-needed industrial expansion.
Για τη Γαλλία, η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με τη συμμετοχή της Γερμανίας ήταν η πολιτική έκφραση της ετοιμότητας της για συμφιλίωση και της επιθυμίας της για μια διαρκή ειρήνη στην Ευρώπη.
Belgium, like Germany, relies heavily on foreign trade and hence on secure export markets, and so the idea of a common market was very attractive from the economic point of view.
Η συμμετοχή της σαν μέλος της ΕΟΚ πρόσφερε επιπλέον μια ευπρόσδεκτη ευκαιρία για την προώθηση της επιδιωκόμενης και απαραίτητης ανάπτυξης των βιομηχα­νιών της.
The country's interest in the establishment of close economic ties in Europe was reinforced by the fact that in the 1950s its industry was still centred almost totally on coal and steel.
Το Βέλγιο, εξαρτώμενο και αυτό οικονομικά από το εξαγωγικό εμπόριο, εξασφάλισε ασφαλείς εξωτερικές αγορές.
A European internal market was potentially very significant, partly because of the immediate prospect of boosting its sales of coal and steel products, but above all with a view to establishing and developing new industries.
Για το λόγο αυτό, το Βέλγιο διευκόλυνε τη δημιουργία μιας κοινής αγοράς.
Italy had already begun a drive to industrialize and saw the planned European internal market primarily as a unique opportunity for growth. It also counted on financial
Οι Κάτω Χώρες ήλπιζαν επίσης ότι με τη συμμετοχή τους στο έργο της ευ­ρωπαϊκής ενοποίησης θα δινόταν νέα ώθηση στη δική τους προσπάθεια για εκβιομηχάνιση.
Snoy d'Oppuers (Belgium), C. Pineau and M. Faure (France), K. Adenauer and W. Hallstein (Germany), A. Segni and C Martino (Italy), J. Bech and L. Schaus (Luxembourg), J. Luns and J. Linthorst Hornan (Netherlands).
Snoy d'Oppuers (Βέλγιο), C. Pineau και M.
Last but not least, the Dutch, too, were faced with the need to secure and expand their markets for agricultural produce.
Faure (Γαλλία), Κ. Adenauer και W.
Owing to its geographical situation, Luxembourg had, throughout history, been at the mercy of the rivalries between its great neighbours.
Hallstein (Γερμανία), A.
European integration appeared to of fer a way to protect its political, economic and social interests.
Segni και C.
The EDC plan had obviously been overambitious.
Martino (Ιταλία), J. Bech και L.
Now the aim was more modest, but more realistic.
Linthorst Hornan (Κάτω Χώρες).
This formed the basis for negotiations on the Treaties establishing the European Atomic Community (Euratom) and the European Economic Community (EEC), which were signed by the Six in March 1957 and entered into force on 1 January 1958.
θέσης, υπέφερε επίσης πάντοτε στην ιστορία του, από τους ανταγωνισμούς μεταξύ των μεγάλων εθνών.
The Treaties had not yet taken effect, however, when the British Government provoked a fierce quarrel within Europe over the best approach to European economic integration.
Για το λόγο αυτό, η πολιτική της ευρωπαϊκής ενοποίησης αποτελεί για το Λουξεμβούργο ταυτόχρονα δρόμο για την εξασφά­λιση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών του συμφερόντων.
Tariffs between the members would be dismantled, but each country would retain its freedom of action in respect of trade with non-members. Although Britain was able to win over Denmark, Norway, Iceland, Austria, Portugal, and Switzerland, the initiative eventually failed in the face of the continued determination of the Six to press ahead with their scheme for the European Economic Community (now underpinned by a treaty).
του τότε βέλγου Υπουργού Εξωτερικών Paul Henri Spaak, η οποία παρου­σίασε την έκθεση της το 1956.
EFTA was an equally unsuitable medium through which to work since its objectives were purely economic — unlike those of the Community, which were also political.
Οι Συνθήκες υπογράφηκαν το Μάρτιο του 1957 από τα έξι κράτη μέλη της ΕΚΑΧ και τέθηκαν σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1958.
In August 1961 Britain made its first formal application for full membership of the Community. Three other countries — Denmark and Nor way from EFTA, together with Ireland — followed suit.
Πριν τεθούν σε ισχύ οι Συνθήκες, η βρετανική κυβέρνηση προκάλεσε έναν ενδοευρωπαϊκό αγώνα για το σωστό σχέδιο δημιουργίας μιας ευρωπαϊκής οι­κονομικής ενότητας.
The attraction of Community membership for the Scandinavian countries derived from their long-held view that they stood to gain more from free trade than they might lose.
Τη θέση αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου υποστήριξαν η Δανία, η Νορβηγία, η Ισλανδία, η Αυστρία, η Πορτογαλία και η Ελβετία.
Given this basic attitude, the strongest factor behind Denmark's application was the prospect of free access to the common market.
Ωστόσο, η ιδέα αυτή ναυάγησε μπροστά στην αποφασιστικότητα των έξι ιδρυτικών κρα­τών μελών της ΕΚΑΧ τα οποία έμειναν σταθερά στο σκοπό τους, που είχε ήδη καθοριστεί με τη συνθήκη για τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Οικονο­μικής Κοινότητας.
Danish food production was sufficient to feed 15 million people — three times the country's population; it was therefore a matter of vital interest to be able to export this substantial surplus freely to a common internal market at guaranteed prices.
Εντυπωσιασμένη από τα αρχικά αποτελέσματα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η βρετανική κυβέρνηση δεν άργησε να αναλογισθεί την αρνητική της ϋέση σε μια ενεργό συμμετοχή της στο έργο της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Ireland had a tradition of close and wideranging cultural, religious and military ties with the Continent and the Irish attitude was therefore very open to participation in the process of European integration. It, too, saw entry into the Community as a chance to boost its vital farm exports.
Η ΕΖΕΣ, με τον οικονομικό της στόχο, δεν παρείχε εχέγγυα, αντίθετα με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, η οποία είχε επίσης πολιτικό προσανατολισμό.
Ever since independence in 1922, Irish agricultural trade had remained largely geared towards the British market, but this was not large enough to allow Irish agriculture to exploit its full productive potential.
Για το λόγο αυτό, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε το φόβο, και όχι αδικαιολόγητα, ότι η μη συμμετοχή του στην Ευρωπαϊκή Κοι­νότητα θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πολιτική απομόνωση.
The importance of agriculture for the Irish economy is demonstrated by the fact that it employs one in every five workers and accounts for a third of all exports, while the associated food industry provides almost a quarter of all industrial jobs.
Η ραγδαία αναπτυσσόμενη αγορά της Ευρωπαϊ­κής Κοινότητας πρόσφερε γι' αυτό τις καλύτερες προϋποθέσεις. Παράλληλα,
Yet another significant factor from the Irish point of view was the Community's Social and Regional Funds, which both promised further economic benefits.
πρόσφερε τη δυνατότητα στις βρετανικές επιχειρήσεις να κινητοποιήσουν τις δυνάμεις τους στο σκληρό ανταγωνισμό με τους ευρωπαίους εταίρους και να αναζωογονήσουν με τον τρόπο αυτό, ολόκληρη την οικονομία
However, in 1963 the accession of the applicant countries was blocked when General de Gaulle abruptly broke off the negotiations because of his deep mistrust of the intentions behind Britain's application for membership.
Τον Αύγουστο του 1961, το Ηνωμένο Βασίλειο υπέβαλε την πρώτη επίσημη αίτηση για πλήρη συμμετοχή του στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
In 1967 Britain applied for the second time — again followed by Ireland, Denmark and Norway — and once again the attempt foundered against French reservations. Only after de Gaulle stepped down in April 1969 did the final breakthrough come at the Hague Summit later that year.
Ακόμη δύο κρά­τη μέλη της ΕΖΕΣ, η Δανία και η Νορβηγία, καθώς και η Ιρλανδία, ακολού­θησαν αυτό το παράδειγμα
Following lengthy negotiations the Treaties of Accession were even tually signed on 22 January 1972, and on 1 January 1973 — after successful referenda in Ireland and Denmark and ratification by the national parliaments — Britain, Ireland, and Denmark became members of the Communities.
Το ενδιαφέρον των σκανδιναβικών χωρών για τη συμμετοχή τους στην Ευρω­παϊκή Κοινότητα βασιζόταν στην παραδοσιακή πεποίθηση αυτών των χωρών ότι από ένα ελεύθερο εμπόριο προς όλες τις κατευθύνσεις έχουν να κερδίσουν περισσότερα παρά να χάσουν.
During the course of the accession negotiations the question had, of course, arisen as to what should happen with the remaining EFTA countries (Sweden, Switzerland, Austria, Portugal, Finland, Iceland, and — following its decision against membership — Norway), some of whom could not join the Community because of their neutral status while others could not be accepted as members because of their non-democratic regimes.
Ακολουθώντας τη βασική αυτή αρχή και με το ενδιαφέρον για την ελεύθερη πρόσβαση στην κοινή αγορά, η αίτηση προσχώ­ρησης της Δανίας προωθήθηκε σημαντικά.
The solution eventually adopted was for them to conclude free trade agreements with the Community, and these were signed in July 1972.