natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η ση­μερινή χειραφέτηση των γυναικών οφείλεται στην ημι-χειραφέτηση εκείνης της εποχής.
Far from being confined to a history of women per se, such a study should try to embrace the history of society in its entirety through an assessment of the status of women.
ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
For example, if the issue of universal suffrage is considered without including women, as was the case until now, the notion of universal suffrage loses its very meaning.
Στο τέλος της Επανάστασης, οι γυναίκες γνώριζαν τι απέμενε ακόμη να κατα­κτηθεί' είχαν αποκτήσει την εμπειρία των αγώνων που έπρεπε να δώσουν.
Health, famine, the ravages of infant mortality, delivery room conditions, hospital conditions, even emotional voids—all direct consequences of the world's many wars—would take on another light if the women of history were given the floor.
Η συμβολή τους στην Επανάσταση ήταν πολύ πιο σημαντική απ'ό,τι αφήνει να φα­νεί η μυθιστοριογραφία.
Why in France, as in the "States of Belgium" (1789-1790), did the female crime rate seem much higher than under the ancien régime, and what were the causes?
Τι συμβαίνει όμως με τη συναισθηματική ζωή; την υγεία; την υγιεινή; τη φαντασία; τη δημιουργικότητα; Χωρίς καμία πρόθεση περιχαράκωσης σε μία ιστορία αποκλειστικά των γυναικών, θα έπρεπε, αντί­θετα, να περιλάβει την ιστορία του κοινωνικού βίου στο σύνολο του και δια­μέσου της διρεύνησης της κατάστασης της γυναίκας.
If Chaumette urged wives to devote themselves to their household tasks only, this is merely a reminder of the true social function attributed to women due to the absence of their husbands, who were waging the Revolution, emigrating, being executed, hiding out in another administrative area, hiding or in detention.
Για πράδειγμα, αν εξετάσουμε το θέμα της καθολικής ψηφοφορίας αγνοώντας τις γυναίκες, όπως έγινε ώς τώρα, χάνουμε το ίδιο το νόημα της.
Women had to assume more and more of the burdens of child-rearing, caring for the elderly, running businesses, working the land, and setting out in the painful search for sustenance.
Οι λόγοι που επιστρατεύθηκαν για να μη χορηγηθεί το δικαίωμα της ψήφου στις γυναί­κες βοηθούν στην κατανόηση του δικαιώματος αυτού και του γιατί η Γαλλία ήταν από τις χώρες που το εκχώρησαν με μεγάλη καθυστέρηση, μετά το Β' Πα­γκόσμιο Πόλεμο και χάρη στο στρατηγό De Gaulle, που δεν ήταν ιδιαίτερα φεμινιστής, ενώ το Λαϊκό Μέτωπο του 1936, που διέθετε φεμινιστικές ιδέες, δεν το ανακίνησε (το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε σε αρκετές χώρες της Ευ­ρώπης).
If you bear in mind that 2,408,000 marriages, 10,618,000 births and 9,442,000 deaths were registered in France between 1780 and 1789, it is clear that between their child-rearing and nursing tasks women had little time to spare for revolutionary combat or political militancy.
Η υγεία, η πείνα, η υψηλή παιδική θνησιμότητα, οι συνθήκες τοκετού, νοση­λείας, αλλά και το συναισθηματικό κενό - άμεσες συνέπειες των πολλαπλών πολέμων- θα λάμβαναν άλλη διάσταση αν δινόταν ο λόγος στις γυναίκες.
Marie-Claire Berh, a 39-year-old widow and mother of three, was denounced by the Directory commissioner as "the most dangerous person in the département?'.
Γιατί στη Γαλλία, όπως και στο Βέλγιο (1789-1790) εμφανίζεται η γυναικεία εγκλη­ματικότητα πιο αυξημένη απ'ό,τι στην περίοδο της Αυτοκρατορίας; Ποια είναι
She was accused of being a plotter, an enemy of the Republic who protected rebellious priests and organized collections for them.
Τα θέματα αυτά τέθηκαν, ασφαλώς για πρώτη φορά, σφαιρικά στο συνέδριο της Τουλούζης (12-14 Απριλίου 1989) : Les femmes et la Révolution française,
Arrested as a public safety measure and transferred to the Temple, in Paris, where she was detained three months, she stated under questioning in January 1789, "Be informed, citizens, that I have nothing to do with the Revolution. I am looking after my household and my humble interests only."
Διεθνές συμπόσιο / 12-13-14 Απριλίου 1989, Université de
2Issues that, it might be added, were raised intelligently, doubtless for the first time from an overall perspective, at the conference on women and the French Revolution held in Toulouse on 12-14 April 1989 (Zes femmes et la Révolution française, International Colloquium, 12-13-14 April 1989, Toulouse-le-Mirail University). *
Είναι γνωστό ότι οι γυναίκες ήταν αποκλεισμένες από την πολιτική, δεδομέ­νου ότι ο χαρακτήρας της Επανάστασης ήταν αντιφεμινιστικός.
Women's tasks multiplied as a direct result of the Revolution, particularly as the absence of their menfolk forced them to play an economic and social rôle.
Οι γυναίκες είχαν την ευθύνη των παιδιών, των ηλικιωμένων, των καταστημάτων ή των καλλιερ­γειών, καθώς και της αναζήτησης τροφής.
"They took care of the fields and the harvests, trade and business," Marie-Sylvie Dupcnt-Bouchat wrote.3At the same time they safeguarded the ecclesiastic heritage that governed births, marriages and burials.
Κατά την περίοδο 1780-1789, κα­ταγράφηκαν 2.048.000 γάμοι, 10.618.000 γεννήσεις και 9.442.000 θάνατοι' η γεννητικότητα υπερίσχυε της θνησιμότητας.
In the absence of their masters, the parish priests' women servants jealously guarded the parish registers and ledgers, refusing to turn them over to the civil authorities. They also saved a great many priests, nuns and monks.
Οι γυναίκες διέθεταν ελάχιστο χρόνο, μεταξύ της ανατροφής των παιδιών και της μέριμνας για τους ασθενείς, να αφοσιωθούν στην επαναστατική ή την πολιτική δράση.
In Belgium, the only events in which women took part were the religious riots, such as the one that occurred in Namur in July 1789, when they carried the statue of the Virgin on their shoulders through the streets of the town, despite the ban on the procession.
Η Marie-Claire Berh , 39 ετών, χήρα με τρία παιδιά, καταγγέλθηκε στον επίτροπο του Διευθυντηρίου ως "το πλέον επικίνδυνο άτομο του νομού".
The women of the Revolution shared the revolutionary ideals of the men, including the republican ideal. A small minority of them even fought alongside the armies.
Κατη­γορήθηκε για δολοπλοκίες, ως εχθρός της Δημοκρατίας, που προστάτευε τους αντιφρονούντες κληρικούς και οργάνωνε εράνους υπέρ αυτών.
The degree of their involvement in the Vendee Wars was much greater (several hundred women enlisted), especially among the "Whites" (Royalists) fleeing before the twelve infernal columns of "Blues" (Republicans) who had organized under the orders of Turreau to "exterminate without reserve all individuals, regardless of age or gender, convinced of having participated in the war."
Τα καθήκοντα των γυναικών πολλαπλασιάστηκαν λόγω της απουσίας των ανδρών' επωμίζονταν πλέον οικονομικό και κοινωνικό ρόλο.
Remarkably, these "women of war" never threw off their dependence on their husbands and had to adapt to the worst situations while accomplishing their daily servitude.
"Ασχολούνταν με τα κτήμα­τα και το εμπόριο", έγραψε η Marie-Sylvie Dupont-Bouchat*.
Anne Quatresols enlisted at the age of 16; Magdeleine Petit-Jean was almost 49 when she went to join the Western Army after losing her 15 children.
Οι υπηρέτριες των κληρικών φύλαγαν ζηλότυπα τα μητρώα των ενοριτών ή τους λογαριασμούς της ενορίας. Διέσωσαν επίσης πολλούς κληρικούς.
In November 1793 the newspaper L'Echo des Pyrénées printed an article under the title "Héroïsme d'une femme soldat" (Heroism of a woman soldier) lauding Liberté Barrau, who fought alongside her husband and brother in the 2nd battalion of the Tarn.
Στο Βέλγιο, οι μόνες κινητοποιήσεις στις οποίες έλαβαν μέρος γυναίκες ήταν οι θρησευτικού χαρακτήρα (π.χ.
During an attack on a redoubt in which her husband was wounded she carried on the attack, burnt nineteen cartridges, shook off two adversaries and reached the objective.
Namur 1789, όπου περιέφεραν στους δρόμους το άγαλμα της Παρθένου, ενώ είχε απαγορευθεί η περιφορά).
"Citizen Barrau then went back to her husband, kissed and consoled him, raised him, transported him in a cart and accompanied him to the hospital, where, in giving him all the care that a wife owes a husband, proved that she had not renounced the virtues of her sex, despite have excelled in all the virtues that are not of her sex. "
Οι γυναίκες συμμερίζονταν τα επαναστατικά ιδανικά των ανδρών.
As for the "knitters" led by Aspasie and given their name because of their habit of knitting during executions, this attitude definitely does not plead in favour of their sensitivity, but might justify the patriotic duty that these women were expected to carry out by working without a pause for the totally impoverished armies.
Ελάχιστες πολέμησαν, αλλά στους πολέμους της Vendée η συμμετοχή τους ήταν μαζικό­τερη (μερικές εκατοντάδες), κυρίως βασιλικές, που πάσχιζαν να σωθούν από τους "γαλάζιους" (δημοκρατικούς), υπό τον Turreau, ο οποίος ήθελε "να εξοντώσει κάθε άτομο, ασχέτως ηλικίας και φύλου, που είχε συμμετάσχει στον πόλεμο".
They may be reproached for the "cruelty" of the "hidings" that the "women flagellants" gave the "bigots" who persisted in attending the services given by refractory priests and the women who refused to wear the blue, white and red cockade.
Τον Νοέμβριο του 1793, η Echo des Pyrénées, σε άρθρο με τίτλο "Héro­ïsme d'une femme soldat", αποτίει φόρο τιμής στη Liberté Barrau, που πολέμησε, ανάμεσα στο σύζυγο και το γιο της, στο δεύτερο τάγμα της Tarn.
The atrocities attributed to the women of the Revolution must be considered a part of legend, for the only real example of an action in which women outlawed themselves from society, i.e., the Montauban massacre of 10 May 1790, also got them the famous Address to the women of Montauban in which Louise de Keralio (Mme Robert) expressed her complete indignation: "...to see women in the public square calling men to arms, provoking some, exciting others, ordering murder and setting the example of it! This is a spectacle that the barbaric centuries do not offer us. "
Όσο για τις υπό την υγεσία της Aspasie "πλέκτριες", που αποκλήθηκαν έτσι λόγω της συνήθειας τους να πλέκουν κατά τις εκτελέσεις, η συμπεριφορά αυτή δεν συνιστά ασφαλώς μαρτυρία υπέρ της ευαισθησίας τους, αλλά δικαιολογεί­ται ως άσκηση του πατριωτικού τους καθήκοντος να εργάζονται αδιάκοπα για τα υποκείμενα σε παντοίες στερήσεις στρατεύματα.
Like the surrender at La Rochelle, the surrender of Montauban, a former Protestant stronghold that Richelieu had besieged, reversed the relationship of civil and religious power. In 1790 the Protestant minority, which was banned from holding public office, and better organized than the Catholics, dominated practically the entire economy, including trade, real estate and the town's private mansions.
Τους καταλογίζουν τη "σκληρότητα" με την οποία χτυπούσαν τις "θρησκόληπτες" που επέμεναν να πα­ρακολουθούν τη λειτουργία αντιφρονούντων κληρικών και όσες αρνιόνταν να φο­ρέσουν την τρίχρωμη κονκάρδα.
The Catholic women used the day of Rogations, which coincided with the inventory of the suppressed churches, to settle scores with the Protestants. They did so with a barbarity that had no precedent in the history of France, if one does not include the drowning of 3,500 citizens of Nantes due to the murderous insanity of Carrier.
Αυτό δεν το είχαμε δει ούτε στους αιώνες της βαρβαρότητας".
This incident is only distantly connected to the Revolution, unless it is considered the first serious incident generated by the religious question.
Στο δραματικό αυτό παράδειγμα αξίζει να αφιερωθούν λίγα λόγια.
More important, it is above all the culmination of ancestral hatred between Catholics and Protestants.
Η παράδοση της Montauban, παλαιού προτεσταντικού προπυργίου, έδρας, μαζί με τη La Rochelle, του Richelieu, ανέστρεψε τις αστικές και θρησκευ­τικές εξουσίες.
Most of the historians who studied the "revolutionary harpies" have curiously forgotten that women inspired the impressive social achievements of the Convention, such as the law on charity of 4 May 1794.
Οι καθολι­κές γυναίκες επέλεξαν την Ημέρα των Λιτανειών προκειμένου να ρυθμίσουν τους λογαριασμούς τους με τους προτεστάντες.
They created the soup kitchens, sold their jewellery for the Republic (7 September 1789), then, ruined, organized countless fund-raising drives all over France.
Η βαρβαρότητα τους αποτέλεσε μονα­δικό παράδεινμα στη γαλλική ιστορία (αν εξαιρέσουμε, ίσως τους 3500 πνιγ­μένους στη Νάντη από τη δολοφονική τρέλα του Carrier ).
On 22 Brumaire 1792 they wrote to the woman president of a provincial society to tell her that they had a great many poor to help and little money, which gave them great cause for complaint.
Το μοναδικό αυτό συμβάν μόνο έμμεσα συνδέεται με την Επανάσταση.
The key action of women in showing solidarity with the poor and soldiers saved a great many lives, for they created care centres, notably in Paris, that persisted until 1870.
Όσο κι αν πρόκειται για το πρώτο σοβαρό συμβάν που οφείλεται σε θρησκευ­τικούς λόγους,όμως αποτελεί την κατάληξη προαιώνιου μίσους μεταξύ Καθολι­κών και Διαμαρτυρομένων.
In 1790 already women were the victims of obvious, paradoxical misogyny that was all the more redoubtable as a "revolutionary" conduct was imposed on them and their refusals were not directly attributed to them since, "being weak, they are seduced, led to crime".
Ζήτησαν κτήρια για το ράψιμο και την επι­διόρθωση εσωρούχων τα οποία χρησίμευσαν αργότερα στους στρατιώτες.
They were invariably manipulated by the priests, it was said. The speeches of the day intimated that women were feeble-witted beings with whom the priests could do as they liked.
Καθιέρωσαν το θεσμό των λαϊκών συσσιτίων, πούλησαν τα κοσμήματα τους για τη Δημοκρατία (7 Σεπτεμβρίου 1789), έπειτα οργάνωσαν αναρίθμητους εράνους ανά τη χώρα.
It was cited as a ground for denying women the right to vote. Actually, women did not want society to dictate their behaviour or impose a type of dress, for example, on them.
Στις 22 brumaire 1792 απηύθηναν επιστολή στον πρόεδρο επαρχια­κής επιχείρησης με την οποία του παραπονιόντουσαν ότι οι φτωχοί που χρειά-
The phenomenon of "feminine haberdashery" would be the object of heated debate, especially among men, who wanted to have them wear the "red bonnet" and blue, white and red cockade.
0 Michelet υιοθέτησε αυτή την άποψη' με αυτό το πρόσχημα, οι άνδρες αρ­νήθηκαν στις γυναίκες το δικαίωμα της ψήφου. Στην πραγματικότητα, οι γυ­ναίκες δεν ήθελαν να τους υπαγορεύουν τη συμπεριφορά τους ή να τους επιβάλ­λουν πώς θα ντύνονται.
While the vast majority of women did not want to change their style of dress, they also stated before the tribune of the Assembly, "Citizenesses, be honest, hardworking girls, modest and tender wives, wise mothers and good patriots.. .Wearing the bonnet and 'pique' , trousers and pistol.. .should be left to the men born to protect you and make you happy."
Ενδιαφέ­ρον είναι ότι κάθε φύλο εκφράζει την εικόνα που έχει το άλλο γι'αυτό.
It is interesting nevertheless to see that each sex sent each other the image held by the opposite sex.
0 βουλευτής της Συμβατικής Jean Bon Saint-André δηλώνει, στις 8 Σεπτεμ­βρίου 1792 : "Εφόσον κυβερνά η ελευθερία, δεν πρέπει να πιέζουμε το ωραίο φύλο.
A Deputy to the Convention, Jean Bon Saint-André, stated on 8 September 1792, "Since we are in the empire of Freedom, we should not force (our will) upon the fair sex, which must be able to continue to dress according to its own taste only."
Πρέπει να μπορεί να ντύνεται σύμφωνα με το δικό του γούστο".
However, the Assembly voted on 21 September 1793 that "women who do not wear the tricolor cockade will be punished by 8 days in prison the first time.
Πρόκει­ται για συγκαλυμμένη αναγγελία αναπότρεπτης καταδίκης σε θάνατο.
If they repeat the offence, they will be declared suspect." This was a metaphor for the inevitable death sentence.
Αντίθετα με ό,τι πιστεύεται, η Επανάσταση επέφερε ελάχιστες μόνο αλλαγές στη γυναικεία μονάδα' μόνο ευρεία χρήση των εθνικών χρωμάτων (υφάσματα, υποδήματα, κορδέλες, καπέλα), το σακάκι "à la Carmagnole" ή τις αντεπαναστατικές μόδες των αριστοκρατών μετά την Τρομοκρατία, "à la guillotine ή "à la victoire" που δεν είχαν μεγάλη διάρκεια και συνέχεια.
Unlike what we have tended to believe, the Revolution did not lead to many changes in women's fashion, other than the widespread use of the national colours (fabrics, shoes, ribbons and hats), the "Carmagnole jacket" and the counter-revolutionary fashions launched by the aristocrats after the Terror—"à la guillotine" or "à la victime"— that were all short-lived, dead-end movements.
Επικρατεί, από το 1780, η απλότητα και από το 1790 μια τάση για την "ποι­μενική" μόδα, δανεισμένη από την περιβολή των ανθρώπων του λαού.
The main trend, however, was simplicity, starting in 1789, and, starting in 1790, a certain "pastoral" fashion that borrowed elements of working-class garb.
Στον τομέα των τεχνών, με διάταγμα της Συμβατικής το 1791 τα θεάματα απο­βαίνουν ελεύθερα.
Turning to the entertainment world, a decree of the 1791 Convention proclaimed the freedom of entertainment.
Αμέσως σε 60 παρισινά θέατρα - από τα οποία δεν λειτουρ­γούσε κανένα κατά την Τρομοκρατία - ανεβάστηκαν 250 έργα 140 συγγραφέων, ανάμεσα στους οποίους πολλές γυναίκες.
The immediate result was that more than 60 Parisian theatres hosted 250 plays by 140 playwrights, including a large number of women, during the Terror alone.
Πιστεύεται ότι οι γυναίκες έγραψαν κατά την Επανάσταση 900 περίπου θεατρικά έργα εμπνευσμένα από τα γεγονότα και τις διεκδικήσεις τους.
During the revolutionary period women wrote an estimated 900 plays inspired by events or personal positions.
Πολλά από αυτά παίχτηκαν, όπως της Olympe de Gouges ή της Isabelle de Charrière.
Many of them were played by Olympe de Gouges or Isabelle de Charriére, to cite just a couple of examples.
Στις 18 παρισινές αίθουσες συναυλιών εκτελούνταν επίσης έργα Mozart και Haydn .
Imprisoned as women were in the archaic shackles of women's duties, women's education raised little interest, at least for the working-class women.
Οι ερμηνεύτριες, περισσότερες από τους άνδρες, ανέπτυξαν προτί­μηση για το πιάνο, όπως η Hélène de Montgeroult, που δικάστηκε από το δικαστήριο εθνικής σωτηρίας και καταδικάστηκε σε καρατόμηση, αλλά σώθη­κε την τελευταία στιγμή γιατί δέχτηκε να παίξει τη "Μασσαλιώτιδα".
The bourgeois classes made education for girls one of their short-lived hobby horses but, backed up by Rousseau, the perfidious friend (according to Rousseau, women should devote themselves to their rôles as wives and mothers), forgot this with the advent of the Empire.
Η Marie Grosholtz, η διάσημη Madame Tussaud, οργάνωνε το σαλόνι κέρι­νων ομοιωμάτων.
Filled with a sense of duty, despite timid efforts to break free (see Mme de Rèmusat), women themselves kept themselves in these conditions of dependence on their husbands and society.
Άλλες, τραγουδίστριες και ηθοποιοί, όπως η Mademoiselle Maillard, η πλέον προικισμένη τραγουδίστρια της Όπερας, λάμπρυναν με το εξαιρετικό ταλέντο τους την πιο σημαντική περίοδο της τέχνης του τέλους του 18ου αιώ­να. Η Επανάσταση, όμως, έκλεισε το 1792 τη Βασιλική Σχολή Χορού.
A 1792 pamphlet put out by the boarding school of citizenesses Brute, mother and daughter, is self-explanatory: "The goal of education, especially of girls, is to develop their reason, to train their memories, to illuminate their minds and to direct their judgment, so as to enable them to be useful to their country, to themselves, and to become mothers who are honoured for their virtue, respected for their standards of behaviour, sought after because of their talents, esteemed because of their conduct, pleasant of character and charming due to the ornamentation of their wit."
Η εκπαίδευση των κοριτσιών, καθηλωμένη στο απηρχαιωμένο πρότυπο των γυναι­κείων καθηκόντων, δεν παρουσίασε ενδιαφέρον τουλάχιστον για τις γυναίκες του λαού.
Actually, the Revolution fostered a sense of creative independence in women.
Οι αστικές τάξεις, που την έκαναν φλάμπουρο, αναφέρονταν διαρ­κώς στον Rousseau, τον επίορκο φίλο τους (ο οποίος παρακινούσε τις γυ­ναίκες να αναλάβουν το ρόλο της μητέρας και της συζύγου) αλλά τον λησμόνη­σαν με την πτώση της Αυτοκρατορίας.
This may have been the only gain that they kept after the Revolution, a gain that opened the gates of literature to such individuals as Georges Sand and Marie d'Agoult.
Με ισχυρή την αίσθηση του καθήκοντος, παρά τις δειλές αντίθετες προσπάθειες (Mme de Rémusat), οι γυναίκες πα­ρέμειναν εξαρτημένες από τους συζύγους τους και την κοινωνία.
Similarly, while many women expressed their opinions about the politics of the time, as Madame de Staël did, or passed sentence on the era, as Madame de Duras judged "this cruel society that considered me responsible for the evil that it alone had done", others wrote in almost all fields of thinking, including science and education, as attested by the writings of the Countess of Genlis.
Η Επανάσταση αύξησε το πνεύμα της δημιουργικής ανεξαρτησίας στις γυναίκες.
Under the ancien régime legislation varied from one province to the next, even from one town to the next. Still under the influence of J.J. Rousseau, one spoke only of "natural law".
Ίσως αυτό να είναι και το μόνο κέρδος τους που διατηρήθηκε και μετά την Επανάσταση, και άνοιξε το δρόμο για τη Georges Sand ή τη Marie d' Agoult.
All legislation, simplified to the extreme, had to be founded on this "natural law" and apply without distinction to the whole of mankind.
Η νομοθετική ενοποίηση ήταν ορθό μέτρο.
Under the influence of the Napoleonic code divorce laws would be modified in men's favour.
Κατά την περίοδο της Αυτοκρατορίας, η νομοθεσία ποίκιλλε από επαρχία σε επαρχία, από πόλη σε πόλη.
There was no longer any question of equality in education and when the Constitution was returned to the drawers of History all hope that women's political rights would be recognised vanished.
Πάντα υπό την επιρροή του J.J. Rousseau, οι πάντες μιλούσαν για το "φυσικό δικαίωμα".
By 1810 not only had women lost all of the ephemeral rights that they had acquired during the Revolution, but they were often ostracised for behaviour that, at other times, would have prompted admiration.
Απλοποιημένη στο έπακρο, η νομοθεσία έπρεπε να βασίζεται στο "φυσικό δικαίω­μα" και να εφαρμόζεται για όλους.
Dressing like a man during the Revolution was often proof of patriotism, but under the Empire this attitude "exposed (a woman) to insults and could, depending on the circumstances, provide the pretext for attacking her intentions as well as her morals" is how Count Decazes, then Minister Secretary of State in the Department of the General Police, described the situation on 24 September 1818.
Η σύνταξη του "κώδικα της Φύσης που διέπεται από το Λόγο και διασφαλίζεται από την Ελευθερία" ανατέθηκε στον Cambacérès.
Having been named First Consul, Bonaparte did not try to draft the "code of nature" or legislate for humanity.
Σιγά σιγά, στα τέλη του 1799, το έθνος έφτασε να διαθέτει Αστικό Κώδικα...
He was firmly bent on wrapping things up as quickly as possible, and to give the members of the State Council responsible for drafting the preliminary draft of the Code a vigorous shove, he personally presided over 57 of the 400 Council sittings, using this opportunity to impose his personal ideas on the chapters on marriage and divorce alone.
Υπό την επίδραση του Ναπολεόντειου Κώδικα, οι νόμοι περί διαζυγίου μετα­βλήθηκαν υπέρ των ανδρών.
In taking part in the discussions—although the true father of the Napoleonic Code was Cambacèrès—the First Consul stated, "Will you not exact a promise of obedience from women?. . .We need a formula for the mayor as registrar that contains the woman's promise capacity considered in his of obedience and faithfulness.
Όταν έγινε Πρώτος 'Υπατος, ο Βοναπάρτης δεν επιδίωξε την σύνταξη του κώ­δικα της φύσης, ούτε τη νομοθέτηση του ανθρωπισμού.
The Napoleonic Code codified what had preceded all written laws. Canon law, like civil law, could only take note of it, before regulating it.
Ήθελε να επιτύχει το σκοπό του το ταχύτερο δυνατό και, για να παρωθήσει τα μέλη του συμβου­λίου στα οποία είχε ανατεθεί το προσχέδιο του Κώδικα, προήδρευσε ο ίδιος 57 συνεδριάσεων επί των 104 του Συμβουλίου, όπου επέβαλε τις προσωπικές του ιδέες για τη σύνταξη των κεφαλαίων που αφορούσαν το γάμο και το δια­ζύγιο.
Consequently, we have no French jurisprudence that has lightened woman's duty to obey to her husband. On the other hand, the husband's obligation to provide his wife with "everything that she needs" is a delicate euphemism and very ineffective protection.