natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μια πτώση δεν μπορεί να αποτραπεί επειδή το θύμα καλεί προς βοήθεια, αυτό όμως εξασφαλίζει την ταχεία παροχή βοήθειας και εμπιστοσύνη.
Of the various pharmacological interventions the efficacy of calcium, vitamin D and oestrogens in preventing fractures has been examined prospectively under RCT conditions in populations at risk, but not selected by any screening procedure.
Οι συνεντεύξεις συνέβαλαν στην αποκάλυψη προβληματικών τομέων και στη λήψη αποφάσεων σχετικά με τις ενέργειες που πρέπει να πραγματοποιούνται και με την παρακολούθηση.
Of particular interest are the results of a recent placebocontrolled trial of the effect of calcium 500 mg/d and cholecalciferol 700 IU/d(l 7.5 pg) in healthy community-based men and women older than 65 years (Dawson-Hughes et al, 1997), with a mean dietary calcium intake of about 700 mg/d.
Επίδραση στα κατάγματα έδειξαν όμως λίγες μόνο δοκιμές σε επίπεδο κοινότητας (Ytterstad, 1996).
After 3 years, 26/202 (12.9%) subjects treated with placebo and 11/187 (5.9%) of those treated with vitamin D and calcium had sustained nonvertebral fractures, a statistically significant difference.
Οι γενικές συστάσεις για την πρόληψη των πτώσεων και την αποφυγή κινδύνων που υπάρχουν στο περιβάλλον παρατίθενται στον Πίνακα 5.1.
In a further study, not designed to assess fracture incidence, Reid et al (1993) reported that calcium supplements (1 gr/d) given to healthy postmenopausal women with a mean dietary intake of 700 mg/d, significantly reduced the number of symptomatic osteoporotic fractures compared to placebo after 4 years (2/38 women with fractures in the calcium group compared to 7/40 in the placebo group).
Με την άσκηση μεταφέρονται φορτία στο σκελετό με δύο τουλάχιστον μηχανισμούς: άμεση επίδραση εξαιτίας της άσκησης με βάρη και με τη μυϊκή σύσπαση.
The effect of oestrogens (mestranol) or placebo on the prevention of vertebral fractures has been examined in oophorectomized women (Lindsay et al, 1980).
Η πλήρης ακινητοποίηση συσχετίζεται με απώλεια έως και κατά 40% της συνολικής οστικής μάζας, ενώ οι ασκήσεις με βάρη προκαλούν την αύξηση της οστικής μάζας σε συγκεκριμένα σημεία.
After a median period of 9 years, women treated with oestrogens had a significantly better spine score (assessed morphometrically) and fewer crush fractures (1/58 (1.7%) versus 5/42 (11.9%) in women treated with oestrogens or placebo, respectively).
5.1.3.1 Αποτελέσματα της άσκησης στη μετεμμηνοπαυσιακή απώλεια οστού
Published clinical trials of tertiary prevention of osteoporotic fractures are summarised in Table 5.3.
Στις μελέτες αυτές, τα προγράμματα άσκησης περιελάμβαναν τρέξιμο, βάδισμα, βελτίωση της φυσικής κατάστασης και αερόβιες ασκήσεις.
Numerous large observational studies have provided strong support for the antifracture effectiveness of oestrogens (Hutchinson et al, 1979; Weiss et al, 1980; Paganini-Hill et al, 1981; Ettingeret al, 1985; Kiel et al 1987, Grady et al, 1992; Cauley et al, 1995; Henry et al, 1995).
Όπως και στις νεαρές ενήλικες γυναίκες,
In one such study, a small number of postmenopausal women with prevalent vertebral fractures were treated
υπάρχουν ορισμένα στοιχεία ότι το ασβέστιο και η άσκηση έχουν αθροιστικά αποτελέσματα στην οστική μάζα των μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών (Prince et al, 1995).
with dermal patches of 17ß-oestradiol or placebo for one year (Lufkin et al, 1992).
Συνολικά, τα κέρδη από την έντονη άσκηση σε σύγκριση με τις καθημερινές δραστηριότητες είναι πιθανώς μικρά, πρέπει όμως να γίνεται σε μόνιμη βάση για να διατηρούνται τα αποτελέσματα.
Active treatment significantly reduced the incidence of new vertebral fractures (8 in the oestrogen group vs 20 in the placebo group) but not the number of patients with new fractures, due probably to the small numbers.
5.1.3.2 Αποτελέσματα της άσκησης στους ηλικιωμένους
Despite its limited duration and the small number of patients, this study together with the observational data indicates that oestrogens are effective in the treatment of older women with osteoporosis.
Στους ηλικιωμένους, στους οποίους η απώλεια οστού είναι συχνά προχωρημένη και παρατηρούνται διάφοροι βαθμοί ακινητοποίησης λόγω καθιστικών συνηθειών ή ασθένειας, η έντονη σωματική άσκηση αντενδείκνυται.
The optimal period of oestrogen treatment is not known and 5 to 10 years is usually recommended. Observational data indicate that antifracture efficacy is reduced or lost after discontinuation of treatment, suggesting that life-long treatment after the menopause may be required to maintain beneficial effects.
Το κυριότερο όφελος ενός προγράμματος άσκησης είναι η αύξηση της μυϊκής δύναμης και της αντοχής.
Poor compliance with treatment is, however, a long standing problem of oestrogen use; adverse effects include mastodynia, breakthrough bleeding, deep venous thrombosis, pulmonary embolism and a small increase in the incidence of breast cancer in women on long-term therapy.
Η υποστήριξη για την εξασφάλιση της μακροχρόνιας συμμόρφωσης είναι ουσιαστική για την επιτυχία αυτών των προγραμμάτων.
These should be weighed against its favourable effects on menopausal symptoms, bone loss, ischaemic heart disease and possibly also Alzheimer's disease.
Οι κοινωνικές πτυχές της ομαδικής άσκησης μπορεί να αποτελούν έναν αποτελεσματικό τρόπο ενθάρρυνσης των ηλικιωμένων γυναικών να συμμετάσχουν.
The increase in the incidence of endometrial cancer induced by unopposed oestrogen use is minimised with the concunent use of progestagens; the latter do not affect the beneficial skeletal effects of unopposed oestrogens.
Οι ασκήσεις με βάρη κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία συσχετίζονται θετικά με τη κορυφαία οστική μάζα.
Bisphosphonates, synthetic stable analogues of natural pyrophosphate, suppress bone resorption and reduce bone turnover by a mechanism which has not yet been elucidated and may differ between bisphosphonates.
Τα αποτελέσματα των συστηματικών προγραμμάτων παρέμβασης με ασκήσεις στην οστική μάζα είναι μέτρια στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες και φαίνεται ότι περιορίζονται στη σπονδυλική στήλη.
Various bisphosphonates have been used in the treatment of patients with osteoporosis but RCT's with fracture prevention as end-point have been perfonned only with etidronate and alendronate.
Η προσήλωση στα προγράμματα άσκησης απαιτεί παρότρυνση.
Etidronate is given intermittently (400 mg/d for 2 weeks followed by calcium 500 mg/d for 11 weeks and this regimen is then repeated) while alendronate is given continuously (10 mg/d).
Επιπλέον, τα οφέλη στην οστική μάζα δεν είναι προοδευτικά και πιθανότητα διατηρούνται μόνον όσο συνεχίζεται η άσκηση.
Two studies of similar design examined the antifracture efficacy of cyclical etidronate in postmenopausal women with prevalent vertebral fractures (Storm et al, 1990; Watts et al, 1990; Hanis et al, 1993).
Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι η άσκηση μπορεί να αποτρέψει την απώλεια οστού κατά την εμμηνόπαυση ή τα οστεοπορωτικά κατάγματα αργότερα κατά τη διάρκεια της ζωής.
Despite methodological problems in fracture assessment and limited statistical power of the trials, the combined results of these studies indicated that this form of treatment is effective in preventing new vertebral fractures in postmenopausal women with low bone mass and multiple prevalent vertebral fractures.
Από την άλλη πλευρά, η άσκηση μπορεί να έχει σημαντικά αποτελέσματα στην πρόληψη των πτώσεων, που αντιπροσωπεύουν μείζονα παράγοντα κινδύνου για κάταγμα.
There is no RCT evidence of the effect of etidronate given intermittently on hip fractures; a postmarketing survey suggested that it may reduce the incidence of nonvertebral fractures including those of the hip (van Staa et al, 1998).
Επιπλέον, τα ειδικά σχεδιασμένα προγράμματα άσκησης έχουν σημασία για την αποκατάσταση των ατόμων με εγκατεστημένη οστεοπόρωση.
A recent clinical trial reported that cyclical etidronate therapy may reduce the risk of fractures in glucocorticoid-treated postmenopausal women (Adachi et al, 1997).
Σχεδιασμός δοκιμών και τελικά σημεία.
When given in different doses to osteoporotic women, 20% of whom had prevalent vertebral defonnities, it reduced significantly the incidence of new vertebral defonnities after 3 years (Liberman et al, 1995).
Κατά την εκτίμηση της αποτελεσματικότητας των παρεμβάσεων στην πρόληψη των οστεοπορωτικών καταγμάτων, πρέπει να εξετάζονται ορισμένα θέματα.
Pooling of data for all doses used, which was pre-planned, was required to demonstrate this effect. The overall antifracture effectiveness of alendronate was supported by a meta-analysis of five RCT's (Karpf et al, 1997).
Από μεθοδολογικής πλευράς, η πιο δόκιμη προσέγγιση είναι η προοπτική, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με placebo δοκιμή (RCT).
Its efficacy, however, was demonstrated in a study designed specifically to address this issue [Fracture Intervention Trial (Black et al, 1996)].
Η τυχαιοποίηση εξασφαλίζει ότι οι δυνητικοί συγχυτικοί παράγοντες κατανέμονται εξίσου μεταξύ της ομάδας ασθενών και της ομάδας μαρτύρων και μειώνει τον κίνδυνο σφάλματος κατά την κατανομή της αγωγής.
In this study women (mean age 71 years) with at least one vertebral fracture and femoral neck BMD of less than 2 SD of peak bone mass were randomised to receive alendronate 5 mg/d or placebo. The dose of alendronate was increased to 10 mg/d after the second year, as in parallel trials this dose was shown to induce optimal effects on bone mass.
Η διπλή τυφλή δοκιμή μειώνει την
New vertebral fractures occuned in 145/965 (15%) women in the placebo group
πιθανότητα σφάλματος κατά την εκτίμηση του αποτελέσματος.
and in 78 981 (8%) in the alendronate group.
Εάν διεξαχθεί σωστά, οι διαφορές στα αποτελέσματα μεταξύ ομάδων μπορούν να αποδοθούν με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο αποτέλεσμα της παρέμβασης.
Active treatment also significantly reduced the risk of multiple vertebral fractures, clinical vertebral fractures and wrist fractures.
Χάρη σ' αυτό το πλεονέκτημα έναντι άλλων μορφών μελέτης (π.χ. διατμητικών μελετών, μελετών κατά ομάδες ασθενών), η RCT αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την έγκριση νέων φαρμάκων για την οστεοπόρωση από τις κανονιστικές αρχές.
Moreover, this was the first study to demonstrate a significant reduction in the incidence of new hip fractures (by 50%) in calcium and vitamin D-replete osteoporotic women under RCT conditions.
Οι προϋποθέσεις αυτές έχουν ιδιαίτερη σημασία, σε περίπτωση που η επίπτωση των καταγμάτων αναμένεται να είναι χαμηλή (π.χ., υψηλότερη επίπτωση καταγμάτων αναμένεται σε ασθενείς με χαμηλή οστική μάζα και προϋπάρχοντα κατάγματα σε σχέση με ασθενείς με υψηλή οστική μάζα και χωρίς προϋπάρχοντα αναίτια κατάγματα).
With the regimen used in osteoporosis no clinically significant osteomalacia was reported in two studies (Ott et al, 1994; Stomi et al, 1993), although there are anecdotal reports of histologically confirmed osteomalacia with cyclic intermittent etidronate therapy (Thomas et al, 1995; Wimalawansa, 1995). Alendronate can cause initation of the oesophageal and gastric mucosa, resulting in dyspepsia, heartburn, nausea or vomiting.
Η περίοδος μελέτης διάρκειας τριών ετών θεωρείται γενικά επαρκής για την ανίχνευση διαφορών στα νέα κατάγματα και απαιτείται συνήθως από τις κανονιστικές αρχές για την έγκριση αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων.
Calcium decreases bone turnover by suppressing parathyroid honuone secretion and reducing the rate of bone loss in osteoporotic patients. In epidemiological studies calcium treatment has been reported to reduce the risk of hip fractures (Kanis et al, 1992).
Τα κατάγματα ισχίου είναι γεγονότα που μπορούν να καταγραφούν εύκολα, διότι οι ασθενείς εισάγονται σε νοσοκομείο.
In a recently reported RCT, women with a mean age of 73.6 years and a low dietary calcium intake (mean 431 mg/d) were randomly treated with calcium (600 mg twice daily) or placebo (Recker et al, 1996).
Αυτό δεν ισχύει ωστόσο για τα σπονδυλικά κατάγματα, τα δύο τρίτα περίπου των οποίων δεν υποπίπτουν στην προσοχή των κλινικών γιατρών.
After 4.3 years 28.4% of the women in the calcium group and 32.3% of those in the placebo group had new vertebral deformities (non-significant difference).
Η τεκμηρίωση των καταγμάτων σπονδύλων στις RCT πρέπει συνεπώς να εκτελείται τυφλά με αντικειμενική και ακριβή μέθοδο βάσει διαδοχικών ακτινογραφιών της σπονδυλικής στήλης.
When, however, the women were divided according to the presence or absence of prevalent fractures at the beginning of the study, of those with prevalent fractures 15/53 (28.3%) in the calcium group compared to 21/41 (51.2%) in the placebo group developed new fractures (p=0.023).
Για την εκτίμηση της μορφολογίας των σπονδύλων χρησιμοποιούνται διάφορες αντικειμενικές μέθοδοι, πρέπει όμως να σημειωθεί ότι προς το παρόν δεν υπάρχει κανένας χρυσός κανόνας για τον ορισμό του σπονδυλικού κατάγματος και ορισμένες μορφομετρικές μέθοδοι μπορεί να υπερεκτιμούν τις παραμορφώσεις των σπονδύλων.
Despite a number of methodological problems, this study indicates that relatively high doses of calcium supplements given to calcium-deficient, elderly women with vertebral fractures may reduce the incidence of new fractures.
Ως νέα κατάγματα πρέπει να θεωρούνται οι παραμορφώσεις προηγούμενα φυσιολογικών σπονδύλων που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της δοκιμής και όχι η πρόοδος εκείνων που προϋπάρχουν.
These data complement the results of the previously mentioned studies of calcium and vitamin D administration for the secondary prevention of osteoporosis.
Φαρμακευτικοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται στην αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης
Calcitonin, a polypeptide hormone produced by the C-cells of the thyroid gland, reduces bone resorption by inhibiting the activity of osteoclasts, which contain receptors for the hormone.
Οι τρέχουσες φαρμακευτικές παρεμβάσεις για την πρόληψη των καταγμάτων σε οστεοπορωτικούς ασθενείς αποσκοπούν κυρίως στη μείωση της απορρόφησης οστού και της οστικής εναλλαγής ή στη διέγερση παραγωγής νέου οστού (Πίνακας 5.1).
Calcitonin, given either parenterally or by nasal spray, has been used extensively in different parts of the world for the treatment of osteoporosis. Epidemiological data suggest that it may reduce the risk of hip fractures (Kanis et al, 1992).
Η πλειονότητα των διαθέσιμων δεδομένων αφορούσε αναστολείς της οστικής απορρόφησης.
The antifracture efficacy of the intranasal preparation, which is generally the most convenient for the patient, has been examined in one RCT (Overgaard et al, 1992).
Στις παρακάτω παραγράφους, συνοψίζονται οι κλινικές δοκιμές που αναφέρουν τα αποτελέσματα στην επίπτωση των καταγμάτων που έχει η αγωγή με κάποιο φαρμακευτικό παράγοντα.
In this study postmenopausal women (mean age 70 years) with BMC of the forearm less than 2 SD of the mean of healthy premenopausal women, were treated with placebo or three different doses of intranasal salmon calcitonin (50, 100 or 200 IU/d) for two years.
5.2.2.1 Πρωτοβάθμια/δευτεροβάθμια πρόληψη
small number of patients and the low incidence of fractures, results for all active treatment groups had to be pooled.
• Ασβέστιο και βιταμίνη D
Calcitonin has also been reported to have an analgesic effect in patients with a recent vertebral fracture.
(1992,1994) μελέτησαν πάνω από 3.000 ιδρυματοποιημένες ηλικιωμένες γυναίκες (μέση ηλικία: 84 έτη) κατά τη διάρκεια αγωγής με 800 IU/ημέρα (20 μg) βιταμίνης D (χοληκαλσιφερόλη) και 1,2 gr/ημέρα ασβεστίου ή με placebo επί τρία έτη.
Calcitriol is the active metabolite of vitamin D while alfacalcidol is a calcitriol analogue which requires 25-hydroxylation in the body to be activated. These metabolites increase intestinal calcium absorption and promote mineralisation of bone.
Η αγωγή μείωσε σημαντικά την επίπτωση νέων καταγμάτων ισχίου κατά 29% και την επίπτωση όλων των μη σπονδυλικών καταγμάτων κατά 24%.
Their action in osteoporosis is uncertain but probably involves an anti-resorptive element due to the suppression of parathyroid hormone secretion.
Μεταξύ των δύο ομάδων δεν παρατηρήθηκε καμιά διαφορά στην επίπτωση των καταγμάτων ισχίου ή άλλων περιφερειακών καταγμάτων.
Reports of the antifracture efficacy of these metabolites have been conflicting and mainly confined to small studies (Ott and Chesnut, 1989; Gallagher et al, 1990).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα αποτελέσματα μιας πρόσφατης ελεγχόμενης με placebo μελέτης του αποτελέσματος με 500 mg/ημέρα ασβεστίου και 700 IU/ημέρα (17,5 pg) χοληκαλσιφερόλης σε υγιείς άνδρες και γυναίκες ηλικίας άνω των 65 ετών που ζουν στην κοινότητα (Dawson-Hughes et al, 1997), με μέση πρόσληψη ασβεστίου με τις τροφές της τάξης των 700 mg/ημέρα περίπου.
In a large, randomised, but not placebocontrolled study, postmenopausal women (mean age 63.7 years) with at least one vertebral fracture were given calcitriol 0.5 pg/d or calcium 1 gr/d for 3 years (Tilyard et al, 1992).
Ύστερα από 3 χρόνια, 26 από τα 202 (12,9%) άτομα στα οποία είχε χορηγηθεί placebo και 11 από τα 187 (5,9%) άτομα στα οποία είχε χορηγηθεί βιταμίνη D και ασβέστιο υπέστησαν μη σπονδυλικά κατάγματα, πράγμα που συνιστά στατιστικά σημαντική διαφορά.
In the calcitriol group 40/262 (15%) of patients had new vertebral fractures compared to 91/253 (36%) in the calcium group.
Σε μια άλλη μελέτη, που δεν είχε σχεδιαστεί για την εκτίμηση της επίπτωσης των καταγμάτων, οι Reid και συν.
The difference between the two groups was significant at the end of the second and third years of treatment. Treatment was mainly effective in patients with milder osteoporosis.
(1993) ανέφεραν ότι η συμπληρωματική χορήγηση ασβεστίου (1 gr/ημέρα) σε υγιείς μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με μέση πρόσληψη ασβεστίου με τις τροφές της τάξης των 700 mg/ημέρα μείωσε σημαντικά τον αριθμό των συμπτωματικών οστεοπορωτικών καταγμάτων σε σύγκριση με την ομάδα placebo ύστερα από 4 χρόνια (2 στις 38 γυναίκες με κατάγματα στην ομάδα ασβεστίου έναντι 7 στις 40 στην ομάδα placebo).
The intriguing finding in this study was that significance was attained not by a reduction in the rate of new fractures in calcitriol-treated patients but rather by a progressive increase in the incidence of new fractures in calcium-treated patients. Taken together, these data do not allow any firm conclusions to be drawn about the antifracture efficacy of synthetic metabolites or analogues of vitamin D.
Στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να χορηγείται η φυσική βιταμίνη παρά ο δραστικός μεταβολίτης της ή άλλο ανάλογο.
Active vitamin D metabolites can induce hypercalciuria and in a few cases also hypercalcaemia, especially when given together with calcium supplements.
Το αποτέλεσμα της χορήγησης οιστρογόνων ή placebo στην πρόληψη των σπονδυλικών καταγμάτων εξετάστηκε σε γυναίκες στις οποίες έχουν αφαιρεθεί οι ωοθήκες (Lindsay et al, 1980).
Its antifracture efficacy has been debated for many years. Two placebocontrolled trials with sodium fluoride failed to detect any difference in the incidence of new fractures in osteoporotic women with prevalent vertebral fractures after 4 years (Riggs et al, 1990; Kleerekoper et al, 1991).
ανάλυση) και λιγότερα συμπιεστικά κατάγματα (1 στις 58 (1,7%) έναντι 5 στις 42 (11,9%) από τις γυναίκες της ομάδας οιστρογόνων ή placebo, αντιστοίχως).
sodium fluoride was given for 12 months even' 14 months, reported a significant reduction in new vertebral fractures in fluoride treated patients (7.48 patients or 14.6% with fractures in the fluoride group vs 22/51 or 43.Ioo in the placebo group) (Pak et al. 1995).
• Οιστρογόνα
5.3 The economics of osteoporosis prevention
Τα οιστρογόνα μειώνουν την οστική εναλλαγή και την απώλεια οστού.
As well as being a major source of morbidity fractures due to osteoporosis, particularly hip fractures, are costly in financial terms to society (Cooper, 1993; Barlow, 1994).
Πολλές μεγάλες μελέτες υποστηρίζουν ιδιαίτερα την αποτελεσματικότητα των οιστρογόνων στην πρόληψη των καταγμάτων (Hutchinson et al, 1979; Weiss et al, 1980; Paganini-Hill et al, 1981; Ettinger et al, 1985; Kiel et al 1987, Grady et al, 1992; Cauley et al, 1995; Henry et al, 1995).
The problem of osteoporosis is particularly acute for Northern European countries (Johnell et al, 1997).
Ωστόσο, τα δεδομένα από RCT σε γυναίκες με οστεοπόρωση είναι ελάχιστα Σε μια τέτοια μελέτη, ένας μικρός αριθμός μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών με σπονδυλικά κατάγματα υποβλήθηκε σε αγωγή με διαδερμική χορήγηση 17β-οιστραδιόλης ή placebo επί ένα έτος (Lufkin et al, 1992).
Until recently it was generally assumed that the only method of preventing osteoporotic fracture was through the use of honnone replacement therapy (HRT) at or soon after the menopause (Torgerson et al, 1997).
Η χορήγηση αγωγής μείωσε σημαντικά την επίπτωση των νέων σπονδυλικών καταγμάτων (8 στην ομάδα οιστρογόνων έναντι 20 στην ομάδα placebo), όχι όμως και τον αριθμό των ασθενών με νέα κατάγματα, εξαιτίας πιθανώς του μικρού αριθμού ασθενών.
Indeed, most economic evaluations of osteoporosis prevention concentrate on postmenopausal HRT use (Torgerson and Reid, 1997).
Παρά την περιορισμένη διάρκεια και το μικρό αριθμό ασθενών, η μελέτη αυτή μαζί με τα δεδομένα παρατήρησης υποδεικνύει ότι τα οιστρογόνα είναι αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση των ηλικιωμένων οστεοπορωτικών γυναικών.
However, recent evidence suggests that for HRT to be effective it must probably be taken life-long after the menopause, which is not only relatively expensive but also unacceptable for many women and inappropriate for men.
Όσον αφορά την πρόληψη των καταγμάτων ισχίου, δεν υπάρχουν RCT σχετικά με τα αποτελέσματα της χορήγησης των οιστρογόνων.
Furthennore, such a strategy, no matter how successful, will not prevent significant numbers of fractures until 25-30 years after the start of therapy.
Δεν είναι γνωστό πιο είναι το άριστο διάστημα χορήγησης οιστρογόνων και συνήθως συνιστάται αγωγή 510 ετών.
This is a particular problem, economically, as the net benefits of any preventive strategy are discounted over a long period of time so that their present value, relative to costs, is small (Torgerson & Raftery, 1997) . An increasing number of non-HRT alternatives are now available for fracture prevention.
Η φτωχή συμμόρφωση στην αγωγή αποτελεί ωστόσο ένα γνωστό σοβαρό πρόβλημα της χρήσης οιστρογόνων.
In order to maximise health gain for any given level of resources, it is important to consider all the costs and benefits of these different interventions and develop cost effective treatment strategics.
• Διφωσφονικά
This is due to a number of reasons.
Τα διφωσφονικά είναι συνθετικά σταθερά ανάλογα του φυσικού πυροφωσφορικού οξέος.
While the acquisition costs of the interventions will certainly vary between very similar European countries (for example, costs of bone drugs in Sweden are about 50% lower compared with Denmark) this is not as important as the relative differences between acquisition costs and other treatment costs.
Αναστέλλουν την απορρόφηση του οστού και μειώνουν την οστική εναλλαγή με ένα μηχανισμό που δεν έχει ακόμη διαλευκανθεί, παρουσιάζουν δε διαφορές μεταξύ τους.
For example, let us assume a drug costs 10 ECU in countries A and B; however, in country A hip fracture treatment costs 10,000 ECU whilst in country Β it is only 5,000 ECU.
Στην αντιμετώπιση ασθενών με οστεοπόρωση έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορα διφωσφονικά, RCT όμως με τελικό σημείο την πρόληψη των καταγμάτων έχουν πραγματοποιηθεί μόνο με την ετιδρονάτη και την αλενδρονάτη.
Hence, all other things being equal, it will be more cost effective to prevent fractures in country A relative to country B. The cost effectiveness of prevention will also be crucially affected by the differing incidence of the disease across Europe; thus it is likely to be more cost effective to prevent the disease in countries with the highest incidence compared with those with a lower incidence.
Η ετιδρονάτη χορηγείται κατά διαστήματα (400 mg/ημέρα επί 2 εβδομάδες, τις επόμενες 11 εβδομάδες χορηγούνται 500 mg/ημέρα ασβεστίου και στη συνέχεια
Variations in medical practice between and within individual countries will also affect the cost effectiveness of prevention, for example the use of bone densitometry to monitor treatment.
επαναλαμβάνεται η αγωγή), ενώ η αλενδρονάτη χορηγείται συνεχώς (10 mg/ημέρα).
A key variable in preventing osteoporosis is averted costs. Quantifying averted costs can fulfil two functions.