natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Suzanne Grandais η οποία, στα μάτια ολό­κληρου του κόσμου, εμψύχωσε "Την" νόστι­μη και πονηρή παριζιάνα.
Germaine Dulac (née Germaine Saisset-Schneider 1882-1942) enters into cinema through film review, collaborating with the feminist periodical "La Fronde" and becoming editor for the "Française".
Τραγουδίστρια του music-hall στην Στοκχόλμη, γυρίζει την πρώτη της ταινία το
Enthused by the power of images, she makes her first film Les Soeurs enemies in 1915.
Ενθουσιασμένη από τη δύναμη της εικόνας, γυρίζει την πρώτη της ταινία Les Soeurs ennemies το 1915, και αμέσως μετά την ται­νία Venus Victríx και κυρίως Ames de fous το 1917, μια σειρά 6 επεισοδίων που ερμή­νευσαν η Eve Francis, ο Jacques Volnys και o Sylvio de Pedrelli, σε σενάριο της Irène Erlanger, φεμινίστρια και συντάκτρια και αυτή στο περιοδικό "la Fronde".
This is followed shortly thereafter by Vénus Victrix and, of course, Ames de fous in 1917, a series in 6 episodes played by Eve Francis, Jacques Volnys and Sylvio de Pedrelli and based on the screenplay by Irène Erlanger, feminist like herself and also editor at "La Fronde".
Παράλληλα με την κινηματογραφική της δραστηριότητα, η Germaine Dulac γράφει πολυάριθμα άρθρα στα οποία εκφράζει ένα σοβαρό προ­βληματισμό γύρω από τις κινηματογραφικές της αντιλήψεις ή για την κατάσταση του ευρωπαϊκού κινηματογράφου στα πρόθυρα της ομιλούσας.
Parallel to her activity as a film-maker, Germaine Dulac writes numerous articles in which she reflects deeply on her concepts of cinema, or on the state of European cinema on the eve of the arrival of talking films.
Στην ηλικία των 40 ετών, γυρίζει την ταινία La Souriante Madame Beudet που θεωρείται από πολλούς σαν αριστούργημα.
At the age of 40, she makes La Souriante Madame Beudet that many consider a masterpiece.
Προσπαθεί να ενσωματώσει τις πρωτοποριακές τεχνικές, χωρίς ωστόσο να ξεχνά τις εμπορικές απαιτήσεις που της υπαγορεύουν να μην παραβλέπει την πλοκή.
She tries to integrate avantgarde tech niques while at the same time trying not to lose sight of commercial "demands" which require that intrigue is not neglected.
Πρόκειται για την πρώτη φεμινιστική και για την πρώτη ψυχολογική ταινία.
It is the first feminist film as well as the first psychological film.
Στη συνέ­χεια, στρέφεται αποφασιστικά προς τον πρωτοποριακό κινηματογράφο γυρίζοντας La Coquille et le Clergyman (1927) σε σενά­ριο του Antonin Artaud, καθώς επίσης και δοκιμές σε μουσικά κομμάτια του de Frédéric Chopin: Disque 927 (1929) ή του Claude Debussy: Arabesque, Thèmes et Variations (1930).
Next, she turns resolutely to avantgarde with the film La Coquille et le Clergyman (1927) from a screenplay by Antonin Artaud, as well as experimental films based on the works of Frederic Chopin: Disque 927 (1929) or of Claude Debussy: Arabesque, Thèmes et Variations (1930).
Ας σημειωθεί ότι η Germaine Dulac κατείχε μια σοβαρή μουσική εκπαίδευση και ότι θεωρούσε ότι η ταινία πρέπει να είναι: "μία οπτική συμφωνία φτιαγμένη από ρυθμικές εικόνες".
Keep in mind that Germaine Dulac had very solid musical training and that she considered that films should be: "a visual symphony composed of rhythmic images".
Γυρίζοντας 27 ταινίες που κινούνται ανάμε­σα στην πλέον τυπική πρωτοπορία μέχρι το ψυχολογικό μελόδραμα, η Germaine Dulac καταξιώθηκε ως μια μεγάλη φυσιογνωμία του κινηματογράφου που συνέβαλε στη γέν­νηση του πειραματικού κινηματογράφου, τόσο μέσα από τα θεωρητικά της κείμενα όσο και από τις ταινίες της.
By producing 27 films which vacillate between the very for mal avantgarde and the psychological melodrama, Germaine Dulac became a leading figure of cinema, contributing to the birth of experimental cinema through both her theoretical written work as well as her films.
Η μοναδική προσπάθεια της στο χώρο της φαντασίας με την ταινία La Princesse Mandane (1928, σε σενάριο του Pierre Benoît) κατέληξε σε απο­τυχία.
A last attempt at fiction, La Princesse Mandane (1928, from the work of Pierre Benoît) ends in failure.
Ανίκανη να προσαρμοστεί στους νόμους της ομιλούσας, ανακυκλώνεται λαμ­βάνοντας τη θέση της υποδιευθύντριας στα Επίκαιρα Gaumont, θέση που θα κρατήσει μέχρι το θάνατο της.
Unable to adapt to the laws of talking films, she takes the job of deputy director of "Actualités Gaumont", where she remains until her death.
Η ακούραστη Germaine Dulac συμμετείχε επίσης στη δημι­ουργία της γαλλικής κινηματοθήκης.
The untiring Germaine Dulac would again participate in the establish ment of French cinema
Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος 1996 · αρ. 43
Musichall singer in Stockholm, she makes her first film in 1911, Stockholnis\rcstelscr and, over the two-year period which is the extent of her career, produces five others.
1911 Stockholmsfrestelser και, μέσα στα δύο χρόνια της συνολικής της καριέρας, γυρίζει πέντε άλλες ταινίες.
Miss Julie (1911) adapted from a play by August Strindberg (known for his notorious misogyny), is received warmly by critics and public alike, but the film disappears in a fire.
Η Fadren (1912), επί­σης μεταφορά στην οθόνη ενός έργου του Strindberg, διηγείται την ιστορία ενός ζευγα­ριού που συνεχώς καυγαδίζει, και που τελικά φτάνει σε μια σκηνή ιδιαίτερα δραματική η οποία γυρίζει σε δράμα.
Fadren (1912), also adapted from a Strindberg play, is about a couple which continues to tear each other apart, until a particularly violent domestic scene which turns to drama.
Πιο ωμή και από τα μικροαστικά δράματα της εποχής και αγγίζο­ντας ένα είδος τρέλας, η ταινία αυτή παροξύ­νει την εικόνα των δυσκολιών της συζυγικής συμβίωσης και την αποτυχία των ανθρώπι­νων σχέσεων.
More cruel than the bourgeois dramas of its era and reaching a sort of madness, the film exacerbates the representation of conjugal difficulties and the failure of human relations.
Δύο άλλες σουηδέζες ηθοποιοί γίνονται επίσης σκηνοθέτες σε ένα τελείως διαφορετικό χώρο: η Karin Swanström και η Pauline Brunius.
At an entirely different level, two Swedish actresses also become directors: Karin Swanström and Pauline Brunius.
Η Karin Swanström γυρί­ζει πέντε γνωστές ταινίες από το 1923 μέχρι και το 1926, πριν γίνει υπεύθυνη καλλιτεχνι­κής παραγωγής του διάσημου στούντιο της "Svensk Filmindustri", θέση στην οποία θα τη διαδεχθεί, λίγο αργότερα, το 1942, ο Victor Sjöström.
Karin Swanström produces five well known films between 1923 and 1926, before becoming head of artistic production at the legendary "Svensk Filmindustri" studio, just before Victor Sjöström re-inherits the job in 1942.
Brunius, γυρίζει από το 1919 μέχρι το 1921 6 μικρές κωμωδίες.
As for Pauline Brunius (1881-1954), who was a talented stage actress before playing in the films of husband John W. Brunius, she produces 6 short comedies between 1919 and 1921.
Ωστόσο, ο κινηματογρά­φος δεν αποτελεί παρά μία παρένθεση σε μια καριέρα αφιερωμένη στο θέατρο και, το 1938 γίνεται διευθύντρια του Βασιλικού Θεάτρου "Dramaten" της Στοκχόλμης, αντίστοιχου της Comédie Française.
But for her, the cinema is but a brief passage in a career devoted to the stage and in 1938 she becomes director of the royal theatre "Dramaten" in Stockholm.
κόσμου έτρεχε να δει τις ταινίες της στο Βερολίνο, όπως και στην Αγία Πετρούπολη, στο Παρίσι, ή στη Νέα Υόρκη.
She could play any role - a drunkard, orphan, great adventurer, fallen aristocrat or prostitute.
Τον περισσό­τερο χρόνο ερμήνευσε τα δράματα της ζωής, αλλά με ένα σαρωτικό πάθος.
Seeing her films today, view ers are still amazed by her liveliness, her overwhelming energy, in complete harmony with the youth of the cinema itself.
Μετά από μια καριέρα ηθοποιού θεάτρου επί δέκα χρόνια, γνωρίζει το σύζυγο της, Urban Gad, και γυρί­ζει μαζί του την Afgrunden (1910) που της δίνει το έναυσμα για μια διπλή καριέρα στο δανικό και γερμανικό κινηματογράφο.
After ten years of acting on stage, she meets her husband Urban Gad and with him shoots Afgrunden (1910) which launches a double film career for her, Danish and German.
Προσφέρει το ταλέντο της στην υπηρεσία των μεγαλύτερων γερμανών σκηνοθετών της εποχής, όπως ο Ernst Lubitsch, ο Ludwig Wolff, o Leopold Jessner (με τον οποίο θα γίνει η πρώτη "Loulou" στην ταινία Der Erdgeist (1922), πριν μπει στην αιωνιότητα με τον ρόλο της Louise Brooks) και o G.W. Pabst με τον οποίο γυρίζει το 1925 Die Freudelose Gasse, η πρώτη ταινία που σημα­δεύει το γερμανικό κοινωνικό ρεαλισμό.
She offers her talent to some of the greatest German film-makers of the period, acting for Ernst Lubitsch, Ludwig Wolff, Leopold Jessner (with him, she becomes the first "Loulou" in Der Erdgeist (1922), before the role is permanently returned to Louise Brooks) and GW.
Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε επίσης την ερμηνεία της στο Laster der Menschheit του Rudolph Meinert (1927), μια μαγευτική απολογία κατά των καταστρεπτικών συνεπειών των ναρκωτικών στον αριστοκρατικό κόσμο.
Pabst with whom she makes Die Freundelose Gasse in 1925, the first memorable film dealing with German social real ism. Nor can one forget her performance in Laster der Menschheit by Rudolph Meinert (1927), a magnificent case against the devastation brought on by drugs in aristocratic society.
Ωστόσο, η Asta Nielsen βλέπει το άστρο της να σιγοσβύνει μπροστά στην άνοδο μιας μεγάλης σουηδέζας ηθοποιού, της Greta Garbo, που εγκαινιάζει μια νέα γενιά ηθο­ποιών, κερδίζει τον ομιλούντα κινηματογρά­φο και πολύ σύντομα τη διεθνή φήμη.
But Asta Nielsen's star fades with the arrival of the Swedish star Greta Garbo, who inaugurates a new generation of actresses, successfully takes on talking films and very quickly becomes internationally renowned.
Η τρίτη πρωτεργάτρια είναι αυστριακή και ονομάζεται Louise Fleck.
The third pioneer is an Austrian named Louise Fleck.
Την ίδια εποχή με τη Σουηδέζα Anna Hofman-Uddgren, ολοκληρώνει για τη δική της εται­ρεία παραγωγής Wieda στη Βιέννη τις πρώ­τες παραγωγές της σε συνεργασία με το σύζυγο της, Jacob Fleck.
During the same period as the Swede Anna Hofman-Uddgren, she finishes her first films in collaboration with her husband Jacob Fleck for her production company Wieda in Vienna.
Στην Αυστρία, μέχρι το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, και κατόπιν στη Γερμανία, μέχρι την άνοδο του εθνικο-σοσιαλισμού, γυρίζουν μαζί σημαντικό αριθμό ταινιών, μεταξύ των οποίων μεταφορές στην οθόνη έργων του Frank Wedekind, του Arthur Schnitzler και της Gabrielle Zapolska: l'Eveil du Printemps, Liebelei, Le Tzarevitch, L'Etudiant pauvre, Yoshiwara, Le Yacht des Sept Péchés, La Citadelle de Varsovie.
In Austria, until the end of World War I, then in Germany until the rise of national social ism, they both make a considerable number of films including adaptations of the works of Frank Wedekind, Arthur Schnitzler and Gabrielle Zapolska: Spring's Awakening, Liebelei, Tlie Tzarevitch, Tire Poor Student, Yoshiwara, The Yacht of Seven Sins, The Citadel ofWarsaw. Warsaw.
(1899-1981) δίνει στο γερμανικό κινηματο­γράφο μια μαγική και ανάλαφρη διάσταση που του έλειπε.
At the height of the expressionist influence of the twenties, Lotte Reiniger (1899-1981) brings to German cinema the fairy-like and light-hearted nature it lacks.
Παρά το γεγονός ότι τα θεά­ματα των κινέζικων θεατρικών σκιών υπήρ­χαν σε όλη την Ευρώπη ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα, είναι αυτή τελικά που προσαρ­μόζει την κινηματογραφική κίνηση στην τεχνική των κινούμενων σχεδίων, χρησιμο­ποιώντας την τεχνική του Emile Cohl, αλλά προπορευόμενη κατά μια δεκαετία από το Snow White and the Seven Dwarfs του Walt Disney, που συχνά παρουσιάστηκε ως o εφευρέτης αυτής της τεχνικής.
Although shadow theatre existed through out Europe already at the end of the 18th century, it is she who has the idea to adapt the procedure through animation tech niques, using Emile Cohl's invention 10 years before Snow White and the Seven Dwarfs by Walt Disney, who is often presented as the inventor of the technique.
Η ταινία Die Abenteuer des Prinzen Achmed (1923/26), που εμπνέεται από την ιστορία "Χίλιες και μια Νύχτα", και που χρησιμοποιεί τα φτιαγ­μένα με πένα σχέδια του Caran dAche, παρα­μένει ένα απλό αριστούργημα του κινηματο­γράφου κινούμενων σχεδίων, καταπληκτι-
Die Abenteuer des Prinzen Achmed (1923/26), which was inspired by the text of A Thousand and One Nights and uses the pen and ink drawings of Caran d'Ache, remains a pure masterpiece of cartoon cinema, with remarkable graphic beauty. Lotte Reiniger makes some fifty films and receives a Silver Dolphin at the Venice Biennial Awards for The Gallant Little Tailor in 1955.
H Δανία επίσης ακτινοβολεί γιατί γέννησε την Asta Nielsen (1881-1972), μια από τις πρώτες "σταρ" του κινηματογράφου που την αποκαλούν "η Μούσα του Βορρά" και η "σκανδιναβική Sarah Bernhardt".
Denmark still shines from having given rise to Asta Nielsen (1881-1972), called "the Muse of the North" and "Scandinavia's Sarah Bernhardt" and one of the first "stars" of the cinema. From Berlin to Saint-Petersburg and from Paris to New York, the public scurries to see her films.
Το αφιέρωμα στις γυναίκες της Ευρώπης
In Italy, Elvira Notari undeniably remains the undisputed pioneer of a cot-
Κωλυόμενη από άλλα συμβόλαια, η Raquel Meller αρνείται και ο Chaplin αρκείται κάνο­ντας την "La Violetera" το μουσικό μοτίβο της ταινίας του.
Bound by other contracts, Raquel Meller refuses, and Chaplin consoles him self by making "La Violetera" the musical leitmotiv of his film.
Θα πρέπει να θυμήσουμε και την Rosario Pi, την πρώτη ισπανίδα κινηματογραφίστρια: ολο­κληρώνει την ταινία El Gato Montés (1936) τη στιγμή που ξεσπάει ο εμφύλιος πόλεμος ο οποίος θέτει τέλος στις δραστηριότητες της.
We should point out Rosario Pi, the first woman film-maker in Spain. She finishes El Gato Montes (1936) just as the civil war breaks out, which puts an abrupt end to her activities.
Θα περάσουν τελικά πολλά χρό­νια, πριν εμφανιστεί μια άλλη γυναίκα σκηνοθέτης στη χώρα αυτή της "ανδρο­κρατίας".
Several decades pass before - in the land of "machismo" -another woman takes the risk of directing films.
Δημιουργεί τη δική της εταιρεία παραγω­γής "Dora Film", με τον γιό και τον σύζυγο της, και γυρίζει το 1921 την ταινία ATiccerella , που σκιαγραφεί τη φυσιογνω­μία της "Margaretella", μιας μοιραίας, πολύ μοιραίας γυναίκας, δηλαδή ψυχρής, υπερή­φανης και απομονωμένης μέχρι το θάνατο της.
She establishes her production company "Dora Film" with her son and husband, and makes A'Piccerella in 1921, which introduces the character "Margaratella", a very fatal femme fatale , i.e. cold, proud and distant to the death.
Ωστόσο, την εποχή του βωβού κινηματογράφου, η Ιταλία των γυναικών του κινηματογραφικού χώρου είναι επίσης το φαινόμενο της "ντίβα", πραγματική ιδανικοποίηση της ηθοποι­ού, πριν ακόμη από το αμε­ρικάνικο "star system".
But during the silent film era, the Italy of women film greats is synonymous with the "deification" phenomenon, the idealisation of the actresses, long before the American "star system".
Η έννοια της "ντίβα" προέρχε­ται στην πραγματικότητα από τη λυρική τέχνη.
The term "diva" originally comes from lyrical art.
"Ιδανικοποιεί" στην αρχή ορισμένες μεγάλες τραγου­δίστριες της όπερας (όπως αργότερα Την Κάλλας, Την Tebaldi) πριν εφαρμοστεί στις(στους) ηθοποιούς του ιταλικού βωβού κινηματογράφου.
It "deifies" the great opera singers (like La Callas, La Tebaldi later) before being applied to actresses (and actors) of Italian silent films. These same actresses, such as Francesca Bertini, Pina Menichelli, Lyda
Οι ίδιες αυτές ηθοποιοί, όπως η Francesca Bertini, η Pina Menichelli, η Lyda Koreili, η Leda Gys, θα εκμεταλλευτούν το τεράστιο γόητρο τους για να ζητήσουν φανταστικά ποσά και να περι­βληθούν με ένα αμύθητο πλούτο από τουαλέ­τες, κοσμήματα, αυτοκίνητα, καπέλα ...
Borelli, Leda Gys, profit from their immense prestige, demanding outrageous fees, and surround ing themselves with incredible luxury in the form of clothing, jewellery, automobiles, hats...
Το φαινόμενο αυτό διαρκεί μια δεκαετία (από το 1910 έως το 1919 περίπου) και σφραγίζει όλες τις ταινίες της εποχής με μια αισθητική και μια φινέτσα που χαρακτηρίζουν τη δεκα­ετία του 20.
The phenomenon lasts some ten years (from 1910 to approximately 1919) and marks every film from that period with an attractiveness and refinement unique to the spirit of the twenties.
Η ίδια η Francesca Bertini, γυρίζει 90 ταινίες μεταξύ των οποίων οι πιο γνωστές είναι η Salomé του Hugo Falena (1910), η Dame aux camélias και κυρίως η Assuma Spina του Gustavo Serena (1915).
Francesca Bertini, alone acts in 90 films, the most famous of which are Salomé by Hugo Falena (1910), La Dame aux camélias and, particularly, Assunta Spina by Gustavo Serena (1915).
Δυστυχώς, οι ταινίες της δεν έχουν βρεθεί και για το λόγο αυτό είναι δύσκολο να αναφερθεί κανείς σ'αυτήν.
Unfortunately, her films were lost, and therefore cannot be commented on here.
Η υλική εξαφάνιση των ται­νιών είναι ένα εμπόδιο για την έρευνα, κυρίως όσον αφορά τις πρωτεργάτριες του βωβού κινηματογράφου.
The material disappearance of films is an obstacle to research, especially with regard to the women pioneers of silent films.
Ωστόσο, συμβαίνει καμιά φορά οι ταινίες που υποτίθεται ότι έχουν εξαφανιστεί να βρίσκονται τελικά τυχαία, όπως συνέβη πρόσφατα με πολλές ταινίες μικρού μήκους της Alice Guy-Blaché.
But sometimes films that were thought to be lost, are found quite unexpectedly, as was the case recently for several short films by Alice Guy-Blaché.
Στη Μεγάλη Βρετανία, λοιπόν, γυρίστηκαν πολλές κωμωδίες από την Florence Turner και την Ethyle Batley γύρω στα 1915, αλλά είναι λίγο αργότερα που συναντά κανείς σ'ένα ντοκυμαντέρ την Jenny Gilbertson η οποία με τον Rugged Island (1933), γυρίζει μια καταπληκτική ταινία γύρω από την αγρο­τική ζωή στα νησιά Shetland.
In Great Britain, then, several comedies are made by Florence Turner and Ethyle Batley around 1915, but it is shortly there afterwards, in the documentary, that we discover Jenny Gilbertson who, with Rugged Island (1933), makes a remarkable film on country life on the Shetland islands.
Δημοσιογράφος και καθηγήτρια, η Jenny Gilbertson κάνει τα πρώτα της βήματα στον ερασιτεχνικό κινημα­τογράφο, πριν συναντήσει τον John Grierson, ιδρυτή και θεωρητικό της μεγάλης σχολής του αγγλικού κινηματογράφου τεκμηρίωσης.
Journalist and teacher, Jenny Gilbertson starts her career in amateur cinema before meeting John Grierson, founder and theoretician of the great school of English documentary cinema. She works alone at every phase in the production of her film (filming, editing, sound, synchronisation...) and, in that, is exemplary of a very modern film concept where cumbersome studios are left behind in order to work directly on-site.
Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος 1996 · αρ. 43
April, May, June 1996 · n° 43 e«caoc**09i
Στην πραγματικότητα, ο εργοδότης της δεν εφήρ­μοζε έναν όρο του συμβολαίου που τον υπο­χρέωνε να αυξάνει την αμοιβή της κάθε έξι μήνες.
Her employer had not respected a clause in the contract which obliged him to give her a pay raise every six months.
Πρώτη στην ιστορία του Χόλυγουντ, η δίκη αυτή θα έχει αντίκτυπο διότι όχι μόνο η ηθοποιός κέρδισε τη δίκη, αλλά επέτρεψε τη δημιουργία ενός νόμου που να εξασφαλί­ζει την εφαρμογή τέτοιων συμβολαίων.
The first of its kind in Hollywood, the trial has a resounding effect since the actress wins and the result is a law guaranteeing compliance with this type of contract.
Κατά τη διάρκεια των τριών δεκαετιών από την εφεύρεση του κινηματογράφου μέχρι το μεσοπόλεμο, ο ευρωπαϊκός κινηματογρά­φος καθιερώθηκε ως η Έβδομη Τέχνη.
Over the course of the three decades separating the invention of film and the period between the two world wars, European cinema develops into an art ­the so­called "seventh art".
Οι γυναίκες αναδείχθηκαν ως καταπληκτικές σκηνοθέτες εκφραζόμενες σε όλους τους κύριους δημιουργικούς τομείς: την τεχνική έρευνα, την ποίηση, το ψυχολογικό μελόδρα­μα, το ντοκυμαντέρ ...
Women proved to be remarkable film­makers, exerting themselves in each of the main creative fields: technical research, poetry, psycho­logical melodrama, documentaries...
Ως ηθοποιοί, οι γυναί­κες του βωβού κινηματογράφου σφυρηλάτη­σαν τις πρώτες σημαντικές εικόνες των σταρ, χωρίς ωστόσο να αποφύγουν τους κινδύνους του ποτού, των ναρκωτικών και της τρέλας.
As actresses, the women of silent films forged the very fist images of stars, not without being exposed at times to the dangers of alcohol, drugs or insanity.
Η ακατανίκητη έλξη του Χόλυγουντ
The irresistible Hollywood appeal
Ανάμεσα στις ευρωπαίες ηθοποιούς του δεύτερου κύματος μετανάστευσης, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε την παρουσία της Dorothea Wieck (διάσημη για την ερμηνεία της στη γερμανική ταινία της Leontine Sagan, Mädchen in Uniform - 1931), την Rose Stradner (βιενέζα ηθοποιό, διάσημη για την ερμηνεία της σε ρόλους σλάβων γυναικών), την Danielle Darrieux (που το 1938 έπαιξε την "Γαλλίδα" στην ταινία La Coqueluche de Paris, του Η. Koster), και τις ουγγαρέζες Francisca Gaal και Zita Johann.
Among the second wave of European actresses to cross the Atlantic are: Dorothea Wieck (famous for her perfor­mance in the German film by Leontine Sagan, Mädchen in Uniform ­ 1931), Rose Stradner (Viennese actress, memorable for her roles as Slavic women), Danielle Darrieux (who in 1938 played "La Française" in the film La Coqueluche de Paris, by H. Koster), and the Hungarians Francisca Gaal and Zita Johann.
Όσον αφορά τις γυναίκες, εκπατρίζονται κυρίως οι ηθοποιοί, απαντώντας στην προ­σφορά θέσεων απασχόλησης του αμερικάνι­κου κινηματογράφου, σε περίοδο πλήρους ζωτικότητας, θέλοντας να ξεφύγουν συχνά από την καταθλιπτκή ατμόσφαιρα ορισμέ­νων "ευρωπαϊκών" χωρών (τη Ρωσία μετά την Επανάσταση, την προ-ναζιστική Γερμανία ...).
After Francesca Bertini who, married to the famous jeweller Paul Carrier, refused the fortunes that Hollywood proposed, only one Italian woman, at that time, agreed to go to California. That actress was Isa Miranda who played in La Signora di Tutti (1934) by Max Ophüls.
Το πρώτο βήμα για τις περισ­σότερες ευρωπαίες που έφτασαν για καριέ­ρα στο Χόλυγουντ, ήταν βέβαια η συμμόρ­φωση τους προς τους κανόνες ομορφιάς "made in USA".
Captivating personality and talented "femme fatale" in her own country, she was used ill­advisedly by American direc­tors to play the "vamps" and to copy the "Marlene" style.
Με την άφιξη τους, μετα­μορφώνονταν, περνούσαν στα χέρια κομ­μωτών, αισθητικών, οδοντιάτρων, μόδι­στρων ... για να ξεχάσουν γρήγορα τη φυσι­κή προσωπικότητα της καταγωγής τους.
Her case perfectly illus­trates the gap, the constant misunderstand­ing and the preconceived ideas of the big tycoons of the American film industry, often (but not always) incapable of appre­ciating the specific value of actresses from Europe.
Ορισμένες από αυτές βρίσκουν τη δόξα και τα πλούτη (Marlene Dietrich, Greta Garbo...), αλλά όχι όλες.
The experiences of Italian actress­es in Hollywood, even later, are often dis­appointing, unlike those of German, Swedish and English actresses.
Μεταξύ των πρώ­των γυναικών που άγγιξαν το αμερικάνικο
Anna Magnani, Alida Valli, Sophia Loren, Gina Lollobrigida never really adapt to American taste, more concerned with cashing­in on their sex appeal than offer­ing them roles as women of conviction.
Μετά την Francesca Bertini που, μετά το γάμο της με το διάσημο χρυσοχόο Paul Cartier, αρνήθηκε τα πλούτη του Χόλυγουντ, μια μόνο ιταλίδα δέχθηκε την εποχή εκείνη να πάει στην Καλιφόρνια.
But this period marking the end of silent films and the arrival of "talkies" was also one of the first wave of emigration of actors, directors and technicians to Hollywood. Among women, it is especial­ly the actresses that expatriate, answering job offers from the American film industry ­ full of vitality at the time ­ and some­times fleeing the oppressive environment of some "European" countries (post­revo­lutionary Russia, pre­Nazi Germany...).
Πρόκειται για την Isa Miranda που έπαιξε στο La Signora di Tutti ( 1934) του Max Ophiils.
The first step for most Europeans who come to Hollywood to pursue a career consists in conforming to the "Made in USA" beauty ideal.
Ελκυστική προ­σωπικότητα και μοιραία γυναίκα με πολύ ταλέντο στη χώρα της, χρησιμοποιήθηκε με άσχημο τρόπο από τους αμερικανούς σκηνο­θέτες σε ρόλους "vapms" και για να αντιγρά­ψει το στυλ "Marlene".
Right from the start, they are slowly transformed, going from hair stylist to make­up artist, to dentist, to fashion designer... quickly losing the orig­inal personality of their physique.