natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Θα περιοριστούμε εδώ σε μερικά από τα θέματα των δημοσκοπήσεων αυτών, όπως το ηθικό και ο βαθμός ικανοποίησης των Ευρωπαίων από τη ζωή τους, οι βασικές θέσεις τους απέναντι στην κοινωνία, οι βαθύτερες απόψεις και θέσεις τους όσον αφορά την Κοινότητα, οι εκτιμήσεις τους για το μέλλον της και οι προσδοκίες τους από τη μεγάλη αγορά του 1992.
This file confines itself to a selection of those issues: the morale and degree of satisfaction of Community citizens; their fundamental attitudes with regard to society; their deep-seated views of the Community; their understanding of its future; their expectations for the large market of 1992.
Για την ακρίβεια, το φθινόπωρο του 1988, το 39 % των ερωτηθέντων εκτιμούσαν ότι το 1989 θα είναι καλύτερο από το 1988, ενώ 19% των ερωτηθέντων εκτιμούσε ότι θα είναι χειρότερο και 42 % εκτιμούσε ότι δεν θα υπάρξει σημαντική αλλαγή σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο.
Where only 20% were optimistic in 1980, nearly 40% now believe that the future will be an improvement on the past.2In the autumn of 1988, 39% of persons questioned considered that 1989 would be better than 1988, 19% considered that it would not be as good and 42% believed that there would not be any significant change from the previous year.
D Πιο αναλυτικά, το 36 % των Ευρωπαίων προβλέπει ένταση των κοινωνικών συγκρούσεων για το 1989 (απεργίες, κοινωνικές αναταραχές), ενώ στην περίοδο 1980-1985 την ίδια άποψη είχε 49% των Ευρωπαίων.
D 36% of Europeans predicted for 1989 an increase in social conflict (strikes, social disturbances), compared with 49% who made such predictions during the period 1980-85.
D Όσον αφορά τις διεθνείς συγκρούσεις, 24 % των ερωτηθέντων εκτιμούσε ότι το 1989 θα είναι αρκετά ταραγμένο έτος, ενώ στην περίοδο 1980-1985 το 49% των Ευρωπαίων περίμενε σημαντική διεθνή αναταραχή.
Π Regarding international conflicts, 24% of people questioned thought that 1989 would be quite unsettled. Between 1980 and 1985, 49% had envisaged major international unrest.
Από το 1945 και μετά οι Ευρωπαίοι ζουν σε συνθήκες σχεδόν πρωτόγνωρες γι' αυτούς.
Since 1945, Europeans have been living in a situation which is quite unusual for them: the absence of serious armed conflict on their territory.
Πραγματικά, όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε σημαντική ένοπλη σύρραξη στο έδαφος τους.
Since the end of the 1950s, this has given rise to quite a degree of confidence in a future where the risk of a war between European armies on European territory appears to have been eliminated.
Το φθινόπωρο του 1988 μόνο το 7 % των Ευρωπαίων φοβόταν ότι θα γίνει νέος πόλεμος μέχρι το 2000.
In autumn 1988, the fear of a new war between now and the year 2000 was shared by only 7% of European Community citizens.
Το ποσοστό αυτό κυμαινόταν παλαιότερα συνήθως μεταξύ 10 και 18 % με μόνη εξαίρεση την έντονη αύξηση του το 1980/81, όταν η δεύτερη πετρελαϊκή κρίση είχε οδηγήσει στην απαισιοδοξία το 32 % των ερωτηθέντων.
Apart from 1980-81 (the second petrol crisis), when the number of pessimists grew to 32% this proportion used to vary between 10 and 18%. Confidence in peace has never been as great as it is today.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων για την ειρήνη δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη από όσο είναι σήμερα.
□ This relative optimism (or at least, the decrease in pessimism compared to the period 1980-85) is due as much to the objective conditions governing economic and social life as to the reading and interpretation given to events by the individual European.
(') Το παρόν φυλλάδιο αντικαθιστά το αντίστοιχο με αριθμό 10/82.
This file replaces our No 10/82.
Ο αναγνώστης κάθε φορά που συναντά τη λέξη «Ευρωπαίοι», που χρησιμοποιείται κυρίως για λόγους ύφους, θα πρέπει να την
For economy, the word 'Europeans' has been used in parts of the text and should be understood to mean 'citizens of the 12 member countries of the European Community'.
(2 ερμηνεύει «οι πολίτες των δώδεκα χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας». )
In order to facilitate the reading of percentages and tables, the figures relate only to those who replied to the particular question ('no answers' are excluded from the calculations).
Εξέλιξη στο διάστημα 1973 έως 1988 του ποσοστού των ευνοϊκών απαντήσεων για την ενοποίηση της Ευρώπης (%)
Evolution between 1973 and 1988 of attitudes favourable to the unification of Europe {as %}
%/j: Ευρωβαρόμετρο.
Source; Eurobarometer.
Πραγματικά, όταν ζητήθηκε από τους ευρωπαίους πολίτες να εκτιμήσουν τις αλλαγές της γενικής οικονομικής κατάστασης σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, το 1988, απάντησαν με ποσοστό 37 % ότι η επόμενη χρονιά θα ήταν σαφώς ή λίγο καλύτερη.
When people were asked to evaluate changes in the global economic situation in relation to preceding years, 37% in 1988 forecast that the following year would be a definite improvement or a bit better.
Από το 1982 και μετά το ποσοστό αυτό των αισιόδοξων εξελίσσεται ως εξής: 14% το 1982, 22% το 1983, 25% το 1984, 28% το 1985, 38% το 1986, 28% το 1987.
Since 1982, this percentage of optimists has evolved as follows: 14% (1982), 22% (1983), 25% (1984), 28% (1985), 36% (1986), 28% (1987).
Αντίθετα, η αισιοδοξία των Ευρωπαίων μειώνεται, όταν καλούνται να εκτι­μήσουν την εξέλιξη της οικονομικής κατάστασης τους σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια: 25 % των ερωτηθέντων εκτιμούν ότι η οικονομική τους κατάσταση βελτιώθηκε σημαντικά ή λίγο.
On the other hand, when it came to assessing changes in their domestic financial situation vis-à-vis preceding years, the optimism of Community citizens was tempered slightly. 25% of them considered that their financial situation was either greatly or a little improved.
Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 15 % το 1982, 17 % το 1983 και 1984, 19 % το 1985, 23 % το 1986 και 22 % το 1987.
In 1982, 15% of Europeans believed this to be the case, 17% thought so in 1983 and 1984, 19% in 1985, 23% in 1986 and 22% in 1987.
Το ποσοστό που απαντά ότι είναι ικανοποιημένο φθάνει τα 3/4.
All this raises the question whether people in the European Community are satisfied with the lives they lead.
Ο μέσος αυτός κοινοτικός όρος των «ικανοποιημένων» δεν έχει αλλάξει από το 1973 (με ελάχιστο ποσοστό 75 % το 1976 και το 1985 και με μέγιστο ποσοστό το 80% που παρατηρήθηκε το 1973, 1977, 1978 και 1984).
Three quarters of them are. Since 1973, this Community average has scarcely changed — the minimum level of 75% of those satisfied was recorded in 1976 and 1985, the maximum of 80% in 1973, 1977, 1978 and 1984.
Το 1988, παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές από τη μια χώρα στην άλλη (π.χ. στην Ελλάδα οι ικανοποιημένοι ήταν 66 %, στην Πορτογαλία 63 %, ενώ στο Λουξεμβούργο 90 % και στις Κάτω Χώρες 93 %).
In 1988, as in previous years, there were significant differences between countries. For example, 66% of satisfied persons in Greece and 63% in Portugal as compared with 90% in Luxembourg and 93% in the Netherlands.
Τι σκέπτονται οι Ευρωπαίοι για τη λειτουργία της δημοκρατίας στη χώρα τους; Οι ικανοποιημένοι για το θέμα αυτό φθάνουν το 60 %, ενώ το 40 % των ερωτηθέντων έδωσε αρνητική απάντηση.
Here there are rather more satisfied persons than dissatisfied ones. 60% belong to the first group while 40% are more pessimistic.
Και πάλι ο μέσος κοινοτικός όρος κρύβει σημαντικές διαφορές μεταξύ ορισμένων χωρών: από το 77 % των ικανοποιημένων στις Κάτω Χώρες ή το 75 % στη Γερμανία και το Λουξεμβούργο φθάνουμε στο 46 % στην Ιταλία.
Yet again, these Community averages conceal strongly contrasting national percentages: from 77% of satisfied persons in the Netherlands and 75% in Germany and Luxembourg to 46% in Italy.
Το επίπεδο όμως ικανοποίησης φαίνεται πολύ σταθερό μετά το 1973.
However, the level of satisfaction appears very stable since 1973.
Στις 24 δημοσκοπήσεις στις οποίες τέθηκε το ερώτημα αυτό, το ποσοστό των ικανοποιημένων Ευρωπαίων κυμαινόταν μεταξύ 50 και 60%.
This question was asked in 24 surveys and those who declared themselves satisfied always represented between 50 and 60% of Europeans.
Οπωσδήποτε, για να ερμηνευθούν οι απαντήσεις αυτές, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το εάν το πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει ο ερωτούμενος βρίσκεται ή όχι στην εξουσία τη στιγμή εκείνη.
Of course in interpreting these results we cannot ignore the link between the degree of satisfaction of individuals and the question of whether or not the political party they support was in government at the time.
D Οι απαντήσεις των Ευρωπαίων όταν τους τεθεί θέμα εκλογής μιας βασικής θέσης απέναντι στην κοινωνία στην οποία ζουν, με δυνατότητες επιλογής που ξεκινούν από τις επαναστατικές ενέργειες και φθάνουν στην αντιδραστική στάση περνώ­ντας από τη θέση υπέρ της μεταρρύθμισης, παρουσιάζουν πολύ λίγες σημαντικές διαφορές από τη μια χώρα στην άλλη.
□ When people in the Community are asked to choose a basic attitude towards the society in which they live, and when the choice of attitudes proposed ranges from revolutionary to reformist to reactionary, very little significant differences are recorded between countries.
Το φθινόπωρο του 1988, ο μέσος κοινοτικός όρος παρουσιαζόταν ως εξής: «πρέπει να μεταβληθεί ριζικά όλη η οργάνωση της κοινωνίας μας μέσω της επαναστατικής δράσης»: 4 %, «η κοινωνία πρέπει να βελτιωθεί σταδιακά με μεταρρυθμίσεις»: 73,5 %, «πρέπει να υπερασπίσουμε με θάρρος την κοινωνία μας απέναντι σε όλες τις ανατρεπτικές δυνάμεις»: 22,5 %.
In autumn 1988, Community averages were as follows: 'The whole structure of our society must be changed radically by revolutionary action' — 4%; Our society must be improved gradually by reforms' — 73.5%; 'Our society must be defended courageously against all subversive forces' - 22.5%.
Οι διακυμάνσεις της κοινής γνώμης στο θέμα αυτό δεν εξαρτώνται τόσο από την εθνικότητα όσο και από άλλους παράγοντες, όπως το επίπεδο μόρφωσης ή ο
Variations in public opinion on this matter depend not so much on nationality as on other factors, such as level of education or the degree of'leadership'. Among the 4% of the population with revolutionary attitudes one finds above all, no matter what their country of origin, young people with a high level of education
«ηγετικός» χαρακτήρας των ερωτηθέντων.
who influence others more than others can influence them.
Η εθνικότητα μπορεί να κάνει το φαινόμενο αυτό περισσότερο ή λιγότερο έντονο, χωρίς όμως να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα.
Nationality may slightly increase or decrease the phenomenon, but certainly does not condition it.
Ακολουθούν τέσσερα μεγάλα ιδανικά που έχουν ένα σημαντικό ποσοστό: τα δικαιώματα του ανθρώπου (43 %), η μάχη εναντίον της εξαθλίωσης από τη φτώχεια (41 %), η προστασία της φύσης (38 %) και η ελευθερία του ατόμου (36 %).
For two out of three Europeans, the priority is peace. After that, there are four major issues with a high percentage in their favour: human rights (43%), the fight against poverty (41%), the protection of nature (38%) and individual freedom (36%).
Αντίθετα η επανάσταση δεν προσελκύει στ' αλήθεια τους Ευρωπαίους, δεδομένου ότι δεν αξίζει κάποια θυσία παρά μόνο για το 3 % των ερωτηθέντων.
Revol­ution, on the other hand, does not really hold the attention of Europeans; only less than 3% consider it to be worth sacrifices.
Τα ποσοστά Yta τα άλλα μεγάλα ιδανικά είναι σχετικά μικρά (μεταξύ του 10 και του 20 %).
Other major causes have average percentages of between 10 and 20%; it is worth noting, however, the small number (11%) of persons ready to make sacrifices for European unification!
Πίνακας Ι — Μεγάλα ιδανικά για τα οποία οι Ευρωπαίοι θα δέχονταν να κάνουν θυσίες — Μέσος όρος των αποτελεσμάτων των δημοσκοπήσεων από το 1982 μέχρι το 1987 m
Table I — Great causes for which European Community citizens would accept sacrifices — average of survey results between 1982 and 1987
Κάποια θρησκευτική πίστη Η ενοποίηση της Ευρώπης
World peace Human rights Fight against poverty Protection of nature Individual freedom Defence of one's country Equality of the sexes Religious belief Unification of Europe Revolution
Πηγή: Ευρωβαρόμετρο αριθ.
Source: EurobarometerNos 17 and 28.
Οι βαθύτερες σκέψεις των Ευρωπαίων για την Κοινότητα
Attitudes of Europeans towards the Community
Τι σκέπτονται οι Ευρωπαίοι για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, που ήδη συμπληρώνει 30 χρόνια ζωής; Στα πλαίσια του ευρωβαρόμετρου τίθενται πολλές ερωτήσεις που αφορούν το θέμα αυτό.
What do the people of the Community think of the institution of'Europe' which has now existed for over 30 years? In order to find out, several questions are asked regularly.
D Καταρχήν τίθεται συστηματικά μια γενική ερώτηση από το 1973, για το αν οι Ευρωπαίοι είναι υπέρ ή κατά των προσπαθειών που καταβάλλονται για την ενοποίηση της Ευρώπης.
G One very general question, to find out whether Europeans are for or against efforts to unify Europe, has been posed more or less systematically since 1973.
Η ερώτηση αυτή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί, χωρίς να στέκεται στα όσα έχουν επιτευχθεί ώς τώρα — η Ευρωπαϊκή Οικονομική
This is a highly interesting question because it does not limit itself to actual achievements — the European Community, the common agricultural policy, etc. — but examines a global feeling, probably tinged with emotion, of support for the concept of European unification.
Το διάγραμμα μας δείχνει τη θετική στάση των πολιτών για την ενοποίηση της Ευρώπης, από το 1973 και μετά.
Our diagram shows the positive attitudes aroused since 1973 by European unification.
Τα αποτελέσματα είναι αξιοσημείωτα, δεδομένου ότι ο βαθμός προσήλωσης του κοινού στην ευρωπαϊκή ιδέα κυμαίνεται στο διάστημα των 15 ετών σε αρκετά υψηλά ποσοστά, μια και οι θετικές απαντήσεις παρουσιάζουν ελάχιστο ποσοστό 83 % και μέγιστο 88,5 %.
The results are quite remarkable: in 15 years, the various degrees of attachment to the European idea stay within a range of 83 to 88.5% of favourable attitudes.
Π Μια άλλη ερώτηση του Ευρωβαρόμετρου είναι το εάν οι πολίτες θεωρούν τη συμμετοχή της χώρας τους στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα σαν κάτι θετικό ή αρνητικό.
D Another Eurobarometer question aims to find out whether Community member­ship is felt to be a good or a bad thing.
Το φθινόπωρο του 1988, 69 % των Ευρωπαίων απάντησαν θετικά και 9 % αρνητικά στο ερώτημα αυτό, ενώ το υπόλοιπο 22 % απάντησε ότι θεωρεί τη συμμετοχή της χώρας του σαν κάτι ούτε καλό ούτε κακό.
In autumn 1988, 69% answered positively and 9% negatively. The remaining 22% believed that it was neither good nor bad.
Το ποσοστό των ευνοϊκών απαντήσεων, από το 1973 και μετά, ξεπερνά πάντα το 54 %, με μέγιστα ποσοστά που σημειώθηκαν το 1975 (69%), 1986 (66%) και 1988 (69%) και ελάχιστα το 1981 (54 %) και το 1982 (55 %).
Since 1973, the proportion of favourable judgments has always been above 54% with the highest percentage being achieved in 1975 (68%), 1986 (66%), 1988 (69%) and the lowest recorded in 1981 (54%) and 1982 (55%).
Στο σημείο αυτό επανεμφανίζονται οι διαφορές ανάλογα με τη χώρα: στη Δανία και το Ηνωμένο Βασίλειο οι θετικές γνώμες φθάνουν μόνο το 50 %, ενώ φθάνουν το 80 % στις Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο και ξεπερνούν το 85 % στην Ιταλία.
Once again, there are differences between countries: only 50% of positive appreciation in Denmark and the United Kingdom as against more than 80% in the Netherlands and Luxembourg, and in excess of 85% in Italy.
D Το 1983, προστέθηκε μια ακόμη ερώτηση που έχει για στόχο να μετρήσει το βαθμό προσήλωσης του κοινού στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
D In 1983, a further question was added to those measuring the degree of support for the European Community: it relates to the advantages derived by a particular country from Community membership.
Η ερώτηση αυτή αφορά τα πλεονεκτήματα της συμμετοχής μιας χώρας στην Κοινότητα.
In autumn 1988, 67% of Community citizens considered that their country was benefiting from membership (since 1983, the Community average in this respect is 62%).
Σε έξι κράτη μέλη (Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες και Πορτογαλία), το ποσοστό αυτό φθάνει και ξεπερνάει το 80 %, ενώ δύο χώρες έχουν ποσοστό γύρω στο 50 % ή και μικρότερο (Ηνωμένο Βασίλειο 54 % και Ισπανία 33 %).
Six member countries recorded scores of 80% or more (Greece, Ireland, Italy, Luxembourg, the Netherlands and Portugal) while two other countries had scores near or below 50% (the United Kingdom with 54% and Spain with 33%).
Το αίσθημα ότι η χώρα των ερωτηθέντων έχει ωφεληθεί από τη συμμετοχή της στην Κοινότητα παραμένει σχεδόν σταθερό για τα κράτη μέλη, με την εξαίρεση του Βελγίου και της Γερμανίας, όπου παρατηρήθηκαν διαφορές άνω του 20 % μεταξύ δύο διαδοχικών δημοσκοπήσεων.
Since 1983, this feeling of having benefited from the Community has remained relatively stable for each country, with the exception of two — Belgium and Germany — where variations greater than 20% have been recorded between one survey and another.
Το ερώτημα αυτό έχει τεθεί αρκετές φορές από το 1973 και μετά, και το φθινόπωρο του 1988 οι απαντήσεις ήταν ως εξής: 49 % των Ευρωπαίων θα δοκίμαζαν μεγάλη λύπη, 43 % θα ήταν αδιάφοροι και μόνο 8 % θα αισθάνονταν ανακούφιση.
In autumn 1988, 49% of Community citizens indicated major regrets, 43% said they would be indifferent and only 8% intimated that they would be greatly relieved.
Η διακύμανση των ποσοστών αυτών είναι σχετικά μικρή από το 1973, παρά το ότι διαπιστώνεται ελαφρά μετατόπιση αυτών που θα δοκίμαζαν μεγάλη λύπη προς την κατηγορία των αδιάφορων.
Variations in these proportions have been relatively slight since 1973, although a slight transfer from 'major regrets' to 'indifference' has been noticed.
Όπως και για τους άλλους δείκτες υποστήριξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η κοινή γνώμη ορισμέ­νων κρατών μελών παρουσιάζει σημαντικές διαφορές σε σχέση με τον κοινοτικό μέσο όρο.
As with other indicators of support for the European Community, there are strong differences between some national public opinions and the Community average.
Κάτω από το 1 % των Ιταλών ή των Λουξεμβουργέζων, σε αντίθεση με το 21 % των Πορτογάλων ή το 31 % των Δανών θα αισθάνονταν μεγάλη ανακούφιση.
As against less than 1 % of Italians or Luxembourgers who would experience great relief, there are 21% of Portuguese and 31% of Danes.
Οι αδιάφοροι είναι 28 % στη Δανία, ενώ είναι πάνω από 50 % στο Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες ή το Ηνωμένο Βασίλειο.
From only 28% indifferent in Denmark, a proportion of more than 50% is to be found in Belgium, the Netherlands and the United Kingdom.
Για μια σειρά προβλημάτων οι Ευρωπαίοι έχουν την τάση να επιθυμούν να τα εμπιστευθούν στην Κοινότητα παρά στην κυβέρνηση τους.
preferred joint (Community) action or separate (national) action, a large majority of those questioned declared themselves in favour of joint action, no matter what the problem (see Table II).
Πίνακας II — Ποσοστά των Ευρωπαίων που εκτιμούν ότι είνοπ καλύτερο να αντιμετωπιστούν ορισμένα προβλήματα σε κοινοτικό επίπεδο
Table II — Percentage of Community citizens who consider it preferable that certain problems be dealt with at Community level
Βοήθεια στις πτωχές χώρες (Αφρικής, Ασίας κλπ.)
Fight against terrorism Help for poor countries (Africa, Asia, etc.)
73 66 66 65 55 απέναντι στις υπερδυνάμεις Ενίσχυση της άμυνας Μείωση των κοινωνικών διαφορών Αντιμετώπιση της ανεργίας Μείωση των διαφορών μεταξύ των περιοχών
Protecting nature and defending the environment Maintaining energy supplies Defending the interests of one's country vis-à-vis the superpowers Strengthening military defence capacity Reducing social inequality Fighting unemployment Reducing regional inequality
Πηγή: Ευρωβαρόμετρο αριθ. 28.
Source: Eurobarometer No 28.
Εκδηλώνεται από παλαιότερα και μάλιστα συνεχώς διευρύνεται.
This trust in the Community for dealing with the problems that preoccupy its citizens is not new — actually it has grown.
'Ετσι, από το 1976 μέχρι το 1987, το ποσοστό των ερωτηθέντων που είναι υπέρ της κοινοτικής δράσης για την αντιμετώπιση της ανεργίας πέρασε από το 42 στο 65 %, για την προστασία της φύσης από το 58 στο 81 %, ενώ για την άμυνα από το 57 στο 68%.
Between 1976 and 1987, the percentage of people more in favour of Community action has increased from 42% to 65% with regard to the fight against unemployment, from 56% to 81% for the protection of nature and from 57% to 66% for defence problems.
Μόνο στην περίπτωση της Δανίας, της Ιρλανδίας και της Ισπανίας παρατηρούνται διαφορές για ορισμένα προβλήματα.
Though there are differing national emphases on different problems, nine countries out of the 12 are close to the Community average for all problems; only Denmark, Ireland and Spain record marked differences regarding certain questions.
Στη Αανία και την Ιρλανδία, οι ερωτώμενοι προτιμούν την εθνική δράση για την αντιμετώπιση της ανεργίας (με ποσοστά 65 και 58 % αντίστοιχα), ενώ η πλειοψηφία των Ισπανών προτιμά να ασχοληθεί το κράτος τους με την άμυνα τους (60 %).
In Denmark and in Ireland, when the issue in question is unemployment, preference is given to national action (65 and 58% respectively); in Spain, a majority want to retain responsibility for their own defence (60%).
Το μέλλον της Κοινότητας
The future of the Community
Με την ευκαιρία μιας έκτακτης δημοσκόπησης του Ευρωβαρόμετρου, στα πλαίσια του εορτασμού της 30ής επετείου των συνθηκών της Ρώμης, τέθηκαν στο κοινό μερικά ερωτήματα σχετικά με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
In an exceptional Eurobarometer survey to celebrate the 30th anniversary of the Treaties of Rome, questions dealing with the future of the European Community were broached.
D 'Ετσι, όταν προτάθηκε στους Ευρωπαίους μια σειρά από δέκα σενάρια για το 2 000, η μεγάλη τους πλειοψηφία απάντησε ότι η πραγματοποίηση των υποθέσεων αυτών είναι απολύτως εφικτή.
present; 68% considered a referendum on a European constitution was possible; 63% envisaged the election of a European head of government; 62% believed in joint defence; 60% counted on a European currency and 56% considered it possible that Europe would be treated on the same level as the USA and the USSR.
Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι η πλειοψηφία των Ευρωπαίων υποστηρίζει την εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Κοινό­τητας σε πολιτική ένωση, έστω και αν η πραγματοποίηση της μέσα στον επόμενο αιώνα φαίνεται πιθανή μονό στο 25 % του πληθυσμού.
The development of the European Community into a political union is therefore supported by a majority of Europeans, even though the actual realization of this before the end of this century is viewed as probable by only 25% of the population.
Ας σημειωθεί ότι, για το 60 % των Ευρωπαίων οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν σημαίνουν σε καμιά περίπτωση το τέλος της εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής τους ταυτότητας, ούτε ότι θα θυσιασθούν τα εθνικά οικονομικά συμφέροντα τους.
It is worth noting that for 60% of Europeans, a 'United States of Europe' does not signify the end of their national, historical or cultural identity; nor does it mean that their national economic interests would be sacrificed for it.
Μόνο το 24 % των ερωτηθέντων εκφράζουν ανησυχία για τις συνέπειες της πολιτικής ένωσης στην εθνική τους ταυτότητα ή στα εθνικά οικονομικά συμφέροντα τους, ενώ το 16% των ερωτηθέντων εκφράζει κάποιες ανησυχίες.
Only 24% of those questioned indicated that they were greatly worried about the consequences of political union for their national identity or for their national economic interests while 16% said they were moderately worried.
Βέβαια τα ποσοστά αυτά ποικίλλουν από τη μια χώρα στην άλλη.
These percentages vary from one country to another.
Στην Ιταλία το 78 % των ερωτηθέντων δεν αισθάνεται κανένα φόβο για την εθνική του ταυτότητα, ενώ στη Γαλλία το αντίστοιχο ποσοστό είναι 72 %.
In Italy, 78% of those questioned felt no fear for their national identity and in France 72% gave the same response.
Αντίθετα το 55 % των Δανών, το 38 % των Βρετανών και το 36 % των Ιρλανδών εκφράζουν μεγάλες ανησυχίες όσον αφορά την προάσπιση της εθνικής ταυτότητας τους και των εθνικών οικονομικών συμφερόντων τους.
By contrast, 55% of Danish, 38% of British and 36% of Irish said that they were very worried for the defence of their national identity and for their national economic interests.
Οι Ευρωπαίοι και η προοπτική του 1992
Europeans and the 1992 deadline
D Καταρχήν πόσο γνωστό είναι το 1992; Μπορούμε να απαντήσουμε ότι είναι αρκετά γνωστό στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
□ The 1992 deadline is not unknown to public opinion in the European Community.
Πράγματι, το φθινόπωρο του 1988, τρεις Ευρωπαίοι στους τέσσερις γνώριζαν τη μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά του 1992.
In autumn 1988, three out of four were familiar with the concept of the 'large European market of 1992'.