natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σημαντικό ποσοστό το« ατόμων αυτό« το απο­φεύγει για τον ένα ή τον άλλο λόγο (π.χ. μέχρι 20% το« δικαιούχο« ενί­ ζήτησης εργασίας στο Ηνοψένο Βασίλειο είναι η άσκηση μεγαλύτε­ρης πίεσης στον αποδέκτη για να ψά-
Although efforts have been made to reduce these problems — by in creased publicity and by the introduction and extension of in-work benefits (Family Credit) to increase income when in work — they remain important. The Job Seeker's Allow ance planned for 1996 will increase reliance on meanstesting even more by restricting the receipt of flatrate insurance benefits to the first six months of unemployment.
Περίληψη και συμπεράσματα ματοδοτικά βάρη και την απαλλαγή του ευρύτερου δημόσιου τομέα από τη λήψη αποφάσεων για το επίπεδο παροχών.
Summary and conclusions increased pace of technological advance, this should be beneficial both for workers who need to update their skills and for firms who need to be able to take advantage of new methods of working.
Στις Σκανδιναβικές χώρες, έχουν πρόσφατα αναπτυχθεί καινοτομίες στην πολιτική για τη μείωση της ανεργίας με ομαλότερο μοίρασμα της διαθέσιμης εργασίας.
T towards privatisation in the pro amount of resources going into social protection, widely defined — indeed, it could well lead to an increase, especially as regards health care — it would have the effect of relieving government of some of the financial burden and take decisions on the level of provision out of the public sphere.
τικών εισφορών) στον οποίο έχει επίσης ανατεθεί η αρμοδιότητα ελέγχου του βάσιμου το« απαιτή­σεων.
to sickness benefits in both the UK and the Netherlands. In both countries, responsibility for paying benefit has been shifted to the employer— for the first six weeks in the Netherlands, for the first six months in the UK (compensated by a uniform reduction in employers' contributions) — who has also been made responsible for checking the validity of claims.
Ο στόχος στην κάθε περίπτω­ση είναι να δο5σει στους εργοδότες ένα οικονομικό κίνητρο για τη μείω­ση των αναρρωτικών αδειών και να απαλλάξει το κράτος από τις δαπά­νες παρακολούθησης.
The aim in each case is to give employers a cost incentive for reducing the incidence of sick leave and to shift the costs of monitoring from the State.
Υπάρχει όμως ο κίνδυνος ότι, χωρίς λεπτομε­ρέστερη και αυστηρότερη κρατική ρύθμιση, η αλλαγή θα επιφέρει δια­κρίσεις εις βάρος εργαζόμενων με ιστορικό επισφαλούς υγείας τους οποίους οι επιχειρήσεις θα εμφανί­ζονται απρόθυμες να προσλάβουν ή να κρατήσουν καθώς και εις βάρος εκείνων που εργάζονται σε μικρές επιχειρήσεις που ενδεχομένως δεν καταβάλλουν τις παροχές.
Nevertheless, there is a danger that without more detailed and stronger regulation by govern ment, the change will discriminate against workers with records of poor health whom firms will be reluctant to take on or to retain, as well as against those employed in small firms which may fail to pay.
Περιορισμένες τάσεις για ιδιωτικοποίηση
Extensions in support
Επεκτάσεις της στήριξης
While the main thrust of policy throughout the Union has vision of health care.
Ηαυξημένη πίεση επίτων συστη­μάτων κοινωνικής προστασίας
This has taken two related forms: the growth of private treatment per se and an increase in the extent of co-payment for pres criptions and consultation (ie of patients paying an increasing proportion of the costs).
Ενώ η κύρια ώθηση της πολιτικής σ' ολόκληρη την Ένωση έχει
While expenditure on health care has risen significantly in relation to GDP since 1980 in most Member States — though by no means all (in Ireland and Sweden, it has declined and in Denmark and Germany, it has remained unchanged) — much of this has been due to an increase in private sector provision, which increased its share of total spending markedly in most parts of the Union, the only exceptions being Belgium and the Netherlands.
Ο διάλογος εν τούτοις σ' αυτόν τον τομέα έχει προχωρήσει περισσότε­ρο από ό,τι οι πράξεις, εν μέρει εξαι­τίας της δυσκολίας να επέλθουν θεμελιώδεις αλλαγές χωρίς υποβι­βασμό του επιπέδου στήριξης προς όσους έχουν την ανάγκη της και εν μέρει λόγω της αμετακίνητης λαϊκής πίστης στην αναγκαιότητα ύπαρξης ενισχυμένων συστημάτων κοινωνι­κής πρόνοιας.
Debate in this area, however, has pro ceeded further than action, partly be cause of the difficulties involved in making fundamental changes with out reducing the level of support for those in need, partly because of the entrenched popular belief in the de sirability of an extensive welfare system.
Σε πολλά κράτη μέλη, ενθαρρύνεται τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη ιδιωτικών συνταξιοδοτι­κών προγραμμάτων, που όμως κατά το πλείστον δεν αντικαθιστούν αλλά συμπληρώνουν τις δημόσιες παρο­χές.
In many Member States, the development of private pension schemes has been encouraged in re cent years, though largely to supplement public provision rather than to replace it.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο εξάλ­λου, έχει καταστεί σαφής στόχος της πολιτικής η μεταβίβαση της ευθύνης για τις επικουρικές συντάξεις στον ιδιωτικό τομέα, η ενθάρρυνση των ατόμο« στο να ενταχθούν σε ατομι­κά συνταξιοδοτικά προγράμματα και η αύξηση της σημασίας των συ­ντάξεων αυτών περιορίζοντας το ρό­λο της βασικής σύνταξης.
In the UK, on the other hand, it has been an explicit policy aim to devolve responsibility for supplementary pensions to the private sector, to encourage individuals to have personal pension schemes and to increase the importance of such pensions by limiting the role of the basic pension.
Τούτο δημιούργησε προβλήματα ρύθμισης (ειδικά προκειμένου για ασυνείδη­τους εργοδότες που ελέγχουν τα σχε­τικά κονδύλια) και προβλήματα υψηλού επιπέδου εισφορο3ν εν μέρει λόγω της ανάγκης να καλυφθούν μελλοντικές μάλλον παρά σημερινές υποχρεώσεις.
This has given rise to difficulties of regulation (especially of unscrupulous employers control ling the funds) and to problems of high contribution levels partly be cause of the need to cover future (rather than present) liabilities.
Μια πρόταση, ειδικότερα, είναι ότι το κράτος θα έπρεπε να εστιάσει την προσοχή του στην παροχή βασικής στήριξης και υπηρεσιών και να αφή­σει τα άτομα να φροντίσουν για τις δικές τους περαιτέρω ανάγκες, είτε πρόκειται για συντάξεις ή υγειονομι­κή περίθαλψη ή εισοδηματική ενίσχυ­ση σε περιόδους ανικανότητας για εργασία.
been directed at cost containment, there are, nevertheless examples of increased levels of support in a number of countries, especially in Southern Member States where systems have continued to develop and improve.
Στη Γερμανία επιπλέον, το σύστημα έχει επεκταθεί οίστε να περιλάβει υποχρεοηική ασφαλιστική κάλυψη μακροχρόνιας μέριμνας (Plegeversicherung), ενώ στις Σκανδιναβικές χα5ρες καθώς και στο Βέλγιο, θεσπίστηκαν νέα δικαιώ­ματα άδειας για τους μισθωτούς, που τους επιτρέπουν να έχουν περισσότε­ρο χρόνο για κατάρτιση καθώς και για μέριμνα των παιδιο5ν.
In Germany, moreover, the scope of the system has been ex tended to include compulsory social insurance cover for longterm care (PlegeverSicherung), while in the Scandinavian countries as well as in Belgium, new entitlements to leave for employees have been introduced, to enable more time for training as well as for child care. Given the
Περίληψη και συμπεράσματα λές από τις μεταρρυθμίσεις βρίσκο­νται ακόμη στα σπάργανα.
Unemployment benefits and incentives to seek work requiring them to raise additional finance from their own resources) seem to have helped contain costs, though many of the reforms are still in their infancy and remain to have their full effect.
Μεταρρυθμίσεις στην υγειονομική περίθαλψη
lthough expenditure on unemployment compensation in
Εχει παρατηρηθεί μια σαφής τάση προς ιδιωτικοποίηση κτό, και όπου δεν είναι, να ενισχυ­θούν οι ρυθμίσεις μέσω συμβάσεων.
A incentives for the former to seek to minimise such costs while supplying to the latter what they need and for purchasers to take these into account when deciding what to buy, a common tendency has been to introduce cost signals where possible and to strengthen contractual arrangements where not.
Σε πολλές χώρες, ο στόχος είναι η δημιουργία συμβάσεων που καθορί­ζουν ακριβέστερα το επίπεδο και τα πρότυπα των υπηρεσιών που ζητεί­ται να παρασχεθούν από τα νοσοκο­μεία και τους ιατρούς καθώς και το ποσό που θα πληρωθεί γι' αυτές και οι οποίες συμβάσεις, ταυτόχρονα, ενσωματώνουν κίνητρα για τους υπεύθυνους σχετικά με τις δαπάνες (τις περιφερειακές ή τοπικές αρχές στα εθνικά συστήματα υγείας και τα ασφαλιστικά ταμεία στα συστήματα που βασίζονται στην ασφάλιση) ώστε να τις διαθέτουν αποτελεσμα­τικά και σύμφωνα με τις ανάγκες των καταναλωτών.
In many countries, the aim has been to develop contracts which specify more precisely the level and standard of service required of hospitals and doctors and the amount that will be paid for this and which, at the same time, incorporate incentives for those responsible for expenditure (the regional or local authorities in national health systems and the insurance funds in insurancebased systems) to allocate this efficiently and in line with consumer needs.
Ένα βασικό θέμα που παραμένει κατά μεγάλο μέρος άλυτο σ' ολόκλη­ρη την Ένωση, και σε μερικές περι­πτώσεις δεν έχει καν θιγεί, αφορά το αντικείμενο των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης και τη βάση πάνω στην οποία κατανέμο­νται οι πόροι μεταξύ εναλλακτικών τρόπων περίθαλψης και θεραπείας όταν η παροχή υπηρεσιών περιορί­ζεται κάτω από το όριο που αλλιώς θα υπήρχε (είτε μέσω σταθερών προϋπολογισμών είτε λόγω ανωτά­του ορίου στις εισφορές).
One key issue which largely remains unresolved throughout the Union, and, in some cases, unaddressed. concerns the scope of health care systems and the basis on which re sources are allocated between alternative kinds of care and treat ment if the provision of service is limited below what it otherwise would be (whether by means of fixed budgets or of ceilings on contributions).
Το θέμα οξύνεται ιδιαίτερα καθώς οι πρόο­δοι στην τεχνολογία και την τεχνο­γνωσία διευρύνουν το αντικείμενο των παροχών αλλά και αυξάνουν χαρακτηριστικά τη δαπάνη της θε­ραπείας.
This is becoming particularly acute as advances in technology and know-how expand what it is possible to provide as well as typically raising the cost of treatment.
Είναι επιπλέον πιθανό να καταστεί τούτο οξύτερο καθώς ο αριθμός των ατόμων προχωρημένης ηλικίας που υπαγορεύουν δυσανά­λογα υψηλές απαιτήσεις στον τομέα των υπηρεσιών θα αυξηθεί απότομα κατά τις προσεχείς δεκαετίες.
It is likely, moreover, to become even more so as the number of very elderly people who impose disproportionately high demands on services increase sharply over the coming decades.
Ενώ στα περισσότερα κράτη μέλη οι δαπάνες υγειονομικής περί­θαλψης έχουν αυξηθεί σημαντικά σε σχέση με το ΑΕΠ από το 1980 — αν και οπουδήποτε όχι σ' όλα (στην Ιρ­λανδία και Σουηδία, έχουν μειο^θεί και στη Δανία και Γερμανία έχουν παραμείνει σταθερές) — μεγάλο μέ­ρος αυτής της αύξησης οφείλεται σε αύξηση παροχο« από τον ιδιωτικό το­μέα, ο οποίος μεγάλωσε αισθητά το μερίδιο του στις ολικές δαπάνες στα περισσότερα μέρη της Ένωσης, με μόνες εξαιρέσεις το Βέλγιο και τις Κάτω Χώρες.
(These figures, how ever, understate the true scale of transfers associated with unemployment, since they leave out of account transfers to the dependants of the unemployed as well as those to people who are classed as sick or disabled rather than unemployed and those who take early retirement because of lack ofjobs.) This is not only because of the significant increase which has occurred as unemployment has risen, but also because of a concern to avoid high benefit levels deterring those out of work from actively looking for a job, especially the less skilled and less productive among them, who are capable of commanding only relatively low rates of pay.
Η σχετική αύξηση ήταν ιδιαίτερα έντονη κατά τις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν είχαν ενταθεί οι περιορισμοί στις δημόσιες δαπά­νες.
Such a con cern is motivated not only by the desirability of reducing dependency on the system and reducing costs but also by a need to reassure those in work who provide the finance for income support that excessive amounts are not being transferred unnecessarily.
Ένα μείζον εμπόδιο στη βελτίωση της απόδοσης σ' όλα τα συστήματα είναι η επικράτηση στοιχείων μονοποολιακού χαρακτήρα ανάμεσα και στους δύο, χορηγούς χρηματοδότη­σης και παρέχοντες υπηρεσίες, συν­δυαζόμενη με συμφυή αδράνεια προς αλλαγή (καθώς και συμπαιγνία μεταξύ των εμπλεκόμενο«).
A major obstacle to improving efficiency in all systems is the prevalence of monopoly elements among both providers of finance and suppliers of service coupled with in built inertia to change (as well as collusion between those involved).
Ενόψει της απουσίας μιας αγοράς που θα σηματοδοτεί το κόστος παροχής τόσο στους προσφέροντες όσο και στους ζητούντες, ο5στε στους πρώτους να παρέχει κί­νητρα για την ελαχιστοποίηση τέ­τοιου είδους δαπανών ενώ παρέχουν στους δεύτερους ό,τι αυτοί χρειάζο­νται, και παράλληλα να μπορούν οι ζητούντες να τα λαμβάνουν αυτά υπόψη τους όταν αποφασίζουν τι να απαιτήσουν, έχει επικρατήσει μια κοινή τάση να θεσπιστούν σηματο­δότες κόστους όπου αυτό είναι εφι­
Partly because of incomplete information and the need for local supply, problems exist, for example, in giving patients effective freedom to choose between doctors or between insurance funds, and spending authorities to choose between hospitals when each one may specialise in treating a particular illness or ailment or where these are geographically dispersed. Nevertheless, the introduction of more choice and more elements of competition, coupled with imposing increased incentives, and deterrents, on purchasers and suppliers alike to spend their budgets efficiently (by, for example, setting fixed limits on expenditure or
Μια τέτοια όμως προσέγγι­ση, όπως δείχνει η εμπειρία από τις ΗΠΑ, είναι πιθανόν να καταλήξει στη διεύρυνση των συνολικά απορροφουμένο« από την υγειονομική περίθαλψη πόρο« καθο')ς και στην εκτροπή πόρο«· (ιατρική εμπειρία και εξοπλισμός) προς εκείνα τα είδη θεραπείας και περίθαλ;_BAR_)ης για τα οποία είναι περισσότερο διατεθει­μένα τα άτομα να πληρούσουν και τα οποία όμο)ς δεν είναι κατ' ανάγκην και τα πιο επιθυμητά από κοινο«ική σκοπιά.
Nevertheless, such an approach, on US experience, is likely to result in an expansion in the overall re sources absorbed by health care as well as a diversion of resources (medical expertise and equipment) towards treatment and care which people are most willing to pay for, which is not necessarily those which are most desirable from a social perspective.
Περίληψη και συμπεράσματα έχουν αρκετό χρόνο να αναζητή­σουν εργασία τέτοια ώστε να ταιριά­ζει στα ιδιαίτερα προσόντα τους, πράγμα σημαντικό για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς εργασίας.
Summary and conclusions work can maintain an acceptable standard of living for themselves and their families and, moreover, that they have sufficient time to look for a job in line with their skills and aptitudes, which is important for the efficient functioning of the labour market.
Επιδόματα ανεργίας και κίνητρα για αναζήτηση εργασίας
the three new Member States; a recent OECD study suggests that replace ment rates in Sweden were typically slightly lower than in Denmark at earn ings below the average, but slightly higher than in Finland over most of the earnings range, except at very low and very high levels.)
Παρόλο που στις περισσότερες χώρες τα επιδόματα ανεργίας γυναίκες (των οποίων οι μέσες απο­δοχές είναι γύρω στο 75% των μέ­σο« αποδοχών των ανδρών) ή νέοι κάτω των 25 χωρίς επαρκές ιστορικό απασχόλησης ώστε να θεμελιώνουν δικαίωμα σε παροχές.
However, most of the unemployed earn less than the average wage, in many cases, because they are relatively unskilled, women (who on average earn only around 75% of the male average wage) or young people under 25 without a sufficient employment record to qualify them for benefits.
Στα περισσό­τερα κράτη μέλη, τα ποσοστά αντι­κατάστασης (διαθέσιμο εισόδημα ανέργου σε σχέση με αυτό όταν ερ­γάζεται) αυξάνονται όταν οι αποδο­χές μειοτνονται, αν και όχι καθ' όλο το εύρος αποδοχών στη Γερμανία, Ισπανία, στο Λουξεμβούργο, στις Κάτω Χώρες και Πορτογαλία, και η έκταση ποικίλλει σημαντικά (η αύ­ξηση γίνεται μέγιστη στις χώρες όπου οι παροχές είναι ενιαίες και δε συνδέονται με τις αποδοχές, όπως στη Δανία, Ιρλανδία και Ηνωμένο Βασίλειο).
In most Member States, replacement rates (disposable in come when unemployed relative to that in work) increase when earnings fall, though not over the entire earn ings range in Germany, Spain, Luxembourg, the Netherlands and Portugal, and the extent varies con siderably (the rise being greatest in countries where benefits are flatrate rather than related to earnings, such as Denmark, Ireland and the UK).
Στο 65% των μέσων απο­δοχών, το ποσοστό αντικατάστασης για ένα άγαμο άτομο με δικαίωμα παροχών ήταν άνω του 80% σε πέντε κράτη μέλη — Βέλγιο, Δανία, Γαλ­λία, Λουξεμβούργο και Πορτογαλία — αλλά κάτω του 90% σε όλα εκτός από τη Δανία — και 75% ή άνω σε άλλα τρία — Ισπανία, Ιταλία και Κά­τω Χώρες ενώ κάτω του 60% ήταν μόνο στην Ιρλανδία και στο Ηνωμέ­νο Βασίλειο.
At 65% of average earnings, the re placement rate for a single person qualifying for benefit was over 80% in five Member States — Belgium, Denmark, France, Luxembourg and Portugal — but below 90% in all but Denmark — and 75% or above in another three — Spain, Italy and the Netherlands; only in Ireland and the UK was it below 60%.
Για ένα ζευγάρι με δύο τέκνα όμως, ήταν περίπου 80% ή και άνω σε όλη την Ένο^ση.
For a couple with two children, however, it was around 80% or above throughout the Union.
Τα ποσοστά αποζημίωσης που ίσχυαν στα μέσα του 1993 στα κράτη μέλη σε συνδυασμό με τους κανόνες που διέπουν την επιλεξιμότητα, υπο­δεικνύουν ότι ένα άγαμο άτομο με το μέσο μισθό εργάτη παραγωγής και με δικαίωμα σε βασιζόμενες στην ασφάλιση παροχές, θα εισέπραττε αν καθίστατο άνεργο καθαρό εισό­δημα λιγότερο από το ήμισυ αυτού που θα εισέπραττε αν εργαζόταν, στην Ελλάδα, Ιρλανδία και στο Ηνω­μένο Βασίλειο — λιγότερο από ό,τι στις ΗΠΑ — και γύρω στο 60% ή λιγότερο στη Γερμανία και Ιταλία.
Moreover, some survey evidence and observation seem to suggest that, even for similar levels of income, a substantial number of people tend to prefer to be in work rather than be unemployed, largely because career and income prospects depend on being employed and, in general, participation in society is closely linked to working.
Στη Δανία, την Ισπανία και τις Κάτω Χώρες όμως, το ποσοστό θα ήταν άνω του 70% και στη Γαλλία, το Λου­ξεμβούργο και την Πορτογαλία 80% ή υψηλότερο.
Other research points to the risk in countries with high re placement rates and long duration of benefit that people might rationally decide to remain unemployed.
Μετά από δύο χρόνια ανεργίας, στις τέσσερις από τις έξη τελευταίες χώρες οι εξαιρέσεις εί­ναι το Λουξεμβούργο και η Πορτο­γαλία — τα μεγέθη θα ήταν ακόμη άνω του 70%, αν και σε όλα τα άλλα κράτη μέλη, θα ήταν 55% ή λιγότερο.
In practice, the increased pressure on those in receipt of benefit to take up employment, which has been imposed in many Member States in re cent years, is likely to make it difficult to go on receiving income support for any length of time with out seriously seeking a job.
αποτελούν μικρό σχετικά ποσοστό των δαπανών κοινο«ικής προστασίας (άνω του 10% είναι μόνο στη Δανία, Ισπανία και Ιρλανδία) και έφτασαν μόλις το 2% του ΑΕΠ σ' ολόκληρη την Ένωση κατά το 1993, έχουν καταστεί μείζον θέμα πολιτικής σε πολλά κρά­τη μέλη.
In practice, there is a good deal of difficulty in comparing the level of income received when unemployed with take-home pay when in work, in part because restrictions on entitle ment to benefit of varying severity across the Union make it hard to assess what will be paid in reality to any given person out of work.
(Τα μεγέθη όμως αυτά, υποε­κτιμούν την πραγματική κλίμακα των μεταβιβάσεων ανεργίας αφού δεν πε­ριλαμβάνουν τις καταβολές προς τους προστατευόμενους των ανέργων κα­θώς και τις καταβολές προς αυτούς που είναι καταχο:ρισμένοι ως ασθε­νείς ή ως ανίκανοι προς εργασία και όχι ως άνεργοι και προς αυτούς που συνταξιοδοτούνται πρόωρα λόγω έλ­λειψης θέσεων εργασίας).
The rates of compensation prevailing in mid-1993 in Member States, together with the rules governing eligibility, suggest that a single person on the average wage of a production worker qualifying for in surance-based benefits would have re ceived disposable income if they became unemployed of less than half that when in work in Greece, Ireland and the UK — less than in the US — and around 60% or less in Germany and Italy.
Αν ένα άτομο της ίδιας κατηγορίας ήταν έγγαμο με δύο τέκνα, τότε το διαθέσιμο εισόδημα, αν καθίστατο άνεργο, θα ήταν το 70% ή παραπάνω αυτού που θα εισέπραττε αν εργαζό­ταν σε όλα τα κράτη μέλη, εκτός από το Βέλγιο και την Ιταλία (66% και στα δύο) και την Ελλάδα (55%).
After two years of unemployment, in four of the latter six countries — the exceptions being Luxembourg and Portugal — the figures would still have been above 70%, though in all other Member States, it would have been 55% or less.
(Η ανάλυση δεν περιλαμβάνει τα τρία νέα κράτη μέλη, πρόσφατη όμο^ς μελέτη του ΟΑΣΑ υποδεικνύει ότι τα ποσοστά αντικατάστασης στη Σουηδία ήταν χαρακτηριστικά λίγο χαμηλότερα από ό,τι στη Δανία για αποδοχές κάτω του μέσου όρου, αλ­λά ελαφρούς υψηλότερα από ό,τι στη
Even for someone on earnings as low as half the average, the replacement rate for a single person was below 100% in all countries apart from Portugal and below 80% in five, while a young person not qualifying for in surance benefits who could command only this level of pay when in work received nothing in Greece and Portugal and under 60% in another six, with the rate being above 70% in only Denmark, Luxembourg and the Netherlands. (The analysis excludes
Οι αποδοχές όμο)ς των περισσότε­ρων ανέργων είναι κάτο) του μέσου μισθού, σε πολλές περιπτο5σεις επει­δή είναι σχετικά ανειδίκευτοι ή
If the person concerned was married with two children, then disposable income when becoming unemployed would have been 70% or more ofthat when in work in all Member States, except Belgium, Italy (66% in both) and Greece (55%).
Περίληψη και συμπεράσματα
Summary and conclusions where income fluctuates consider ably.
διατήρηση χαμηλών εργατικών δα­πανών ενώ θα διασφάλιζε ότι το ει­σόδημα από την εργασία είναι ικανοποιητικά υψηλότερο από το ει­σόδημα σε κατάσταση ανεργίας, α > στε να καταστεί ελκυστική η απα­σχόληση.
A less skilled, then perhaps the focus of policy attention might switch to in troducing or extending in-work benefits, aimed at keeping labour costs down whilst ensuring that in come from work is sufficiently higher than income when unemployed to attract people into employ ment.
Η δυσκολία όμως εδώ έγκειται στο ότι, αυτού του είδους οι παροχές, επειδή απευθύνονται σε μια σχετικά μικρή ομάδα στο κατώ­τερο άκρο της κλίμακας αμοιβών και καταργούνται ή μειώνονται σημαντι­κά καθώς αυξάνονται οι αποδοχές, τείνουν να καταλήγουν σε πολύ υψη­λούς οριακούς αποτελεσματικούς συντελεστές φόρου γι' αυτήν την ομάδα (στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο συντελεστής γι' αυτούς που εισπράτ­τουν οικογενειακά επιδόματα μπο­ρεί συχνά να υπερβαίνει το 90% — βλ. Απασχόληση στην Ευρώπη, 1995, Μέρος 3, Τμήμα 1).
The difficulty here, however. is that such benefits, because they are targeted on a relatively small group at the bottom end of the pay scale and are, therefore, withdrawn or reduced significantly as earnings increase, tend to result in very high marginal effective tax rates for these (in the UK, the rate for those in receipt of Family Credit can often exceed 90% — see Employment in Europe, 1995, Part 3, Section 1).
Ο κίνδυνος συ­νεπώς είναι η αντικατάσταση ενός αντικινήτρου, της αποθάρρυνσης α­ναζήτησης εργασίας όταν κάποιος είναι άνεργος, με ένα άλλο, την απο­θάρρυνση της εργασιακής προσπά­θειας όταν κάποιος απασχολείται.
The danger is, therefore, replacing one disincentive, that of discouraging job search when unemployed, with another, that of discouraging work effort when in employment.
Μολονότι κατά τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σε πολλά κράτη μέλη προσπάθειες για βελτίωση της κατά­στασης αυτής, παραμένουν ακόμη κενά.
Although efforts have been made in many Member States in recent years to improve the position, a number of gaps remain.