natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα ποσοστά για το HB προσαρμόστηκαν από ετήσια οικονομική (Απρίλιος-Μάρτιος) σε ετήσια ημερολογιακή βάση (για αυτό και διαφέρουν πολύ λίγο από αυτά που δημοσιεύτηκαν στο Eurostat, 'Εσοδα και Δαπάνες Κοινωνικής Προστασίας, 1980-1993). *Α, SF, S 1990-92
The figures for the UK have been adjusted from a financial year (April-March) to a calendar year basis (and therefore, differ very slightly from those published in Eurostat, Social Protection Expenditure and Receipts, 1980-1993). * A, SF, S 1990-92.
Eurostat, βάση δεδομένων ESSPROS, Α και S από εθνικές πηγές SF για το 1980 -90 ane) εθνικές πηγές και για το 1990-92 από την ESSPROS
Source: Eurostat, ESSPROS database: A and S from national sources: SF for 1980-90 from national sources and for 1990-92 from ESSPROS
Κεφάλαιο 3 - Τάσεις Κοινωνικής Προστασίας και Χρηματοδότησης της ξάνεται ή ελαττώνεται ο αριθμός ατό­μων των ομάδων κινδύνου που έχουν πρόσβαση στην παροχή βοήθειας, ή, με άλλα λόγια, κατά πόσο επηρεάζε­ται η αναλογία του ποσοστού των ατόμων από τις ομάδες κινδύνου που βοηθούνται.
Chapter 3 - Trends in social protection and its financing assistance, or, in other words, to the proportion of people at risk who are assisted.
μειώθηκαν αντανακλούν μεταβολές του μεγέθους των ατόμων που είναι ενδεχόμενο να παρουσιάσουν ανά­γκη ενίσχυσης (π.χ. αύξηση του αριθ­μού των συνταξιούχων), σε αντίθεση προς τις μεταβολές του μέσου ύψους των χορηγούμενων παροχών.
people potentially in need of support (for example, growing numbers of people in retirement) as opposed to changes in the average level of benefit provided.
Επι­πλέον, εξετάζονται και οι μεταβολές της διάρθρωσης TOJV επιμέρους παρο­χών — ειδικότερα, ο βαθμός κατά τον οποίο οι παροχές υπόκεινται σε έλεγ­χο των προσωπικών πόρων και η σχε­τική βαρύτητα των επικουρικών πληρωμών.
In addition, the changing structure of individual kinds of benefit — in particular, the extent to which they are subject to meanstesting and the relative importance of supplementary payments — is also considered.
Αυτό αποτελεί βασική αδυναμία της ανάλυσης, δεδομένου ότι βρίσκεται στη βάση κάθε αξιολόγησης της απο­τελεσματικότητας των συστημάτων ως προς την πραγματική προσέγγιση των ατόμων που έχουν ανάγκη και την παροχή ικανοποιητικής προστασίας και στήριξης.
This is a major weakness of the analysis since it lies at the root of any assessment of the effectiveness of systems in actually reaching the people in need and providing adequate levels of protection and support.
(Στο μέλλον η νέα Έρευνα Πάνελ Νοικοκυριών που κα­θιερώθηκε από τη Eurostat θα παρέ­χει ανά πάσα στιγμή πληροφορίες σχετικά με τους αριθμούς των ατόμων που λαμβάνουν κάποια ενίσχυση ει­σοδήματος με διάφορες μορφές από τα συστήματα κοινωνικής προστα­σίας σε ολόκληρη την Ένωση, καθώς και με το χορηγούμενο ποσό.
(Prospectively, the new Household Panel Survey established by Eurostat will provide information about the numbers receiving income support in various forms from the social protection systems across the Union at any one time and the amount involved.
Τα πρώ­τα αποτελέσματα της έρευνας θα γί­νουν γνωστά περί το τέλος του 1995).
The first results of the survey should be available around the end of 1995.)
Αύξηση των δαπανών κατά την περίοδο 1980-1993 ώστε η κάλυψη που προσφέρουν να είναι συγκρίσιμη με εκείνη των χω­ρών του Βορρά της Ένωσης.
Finally, the changes in sources of finance for social protection systems over the past decade or so are analysed, focusing especially on the amounts raised from contributions in relation to the revenue obtained from general taxation.
Από την άλλη πλευρά, περιλαμβάνεται σ' αυ­τές και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου, περισσότερο ίσως από οπουδήποτε αλλού, βασική επιδίωξη της πολιτικής ήταν ο περιορισμός του ρυθμού αύξη­σης των κοινωνικών δαπανών.
in coverage with those in the North of the Union. On the other hand, they also include the UK, where policy was directed perhaps more than else where at restraining social expenditure growth.
(Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, επειδή τα ποσά των δαπανών για κοινωνική προστασία στην Αυστρία και τη Σουηδία δε μπορούν να συγκριθούν άμεσα με εκείνα των υπολοίπων μελών της Ένωσης, τα αντίστοιχα επίπεδα των παροχών δεν περιλαμ­βάνονται στα γραφήματα και τους πί­νακες του παρόντος κεφαλαίου, ούτε από άποψη αξίας ούτε σε σχέση με το ΑΕΠ.
(It should be noted that because the figures for social protection expenditure in Austria and Sweden are not directly comparable with those for the rest of the Union, the levels, either in value terms or in relation to GDP. are not included in the graphs and tables in this chapter.
Περιλαμβάνονται όμως οι στα­διακές μεταβολές τους, όπου είναι δυ­νατόν, εφόσον αυτές θα πρέπει να είναι περισσότερο συγκρίσιμες με -ας μεταβολές που αναφέρονται για τα άλλα κράτη μέλη.
The changes over time, however, are included wherever possible since these ought to be more comparable with the changes shown for other Member States.
Για τη Φινλανδία υπάρχουν συγκρίσιμα στοιχεία, μό­νον όμως για τα έτη 1990 μέχρι 1992, περιλαμβάνονται δε στην ανάλυση όποτε είναι δυνατό.
For Finland, comparable data are available but only for the years 1990 to 1992 and these are included in the analysis wherever possible.
Οι μεταβολές για τα έτη που προηγήθηκαν του 1990 βα­σίζονται στα επί μέρους εθνικά στοι­χεία).
Changes for years before 1990 arc based on national data.)
Στο διάστημα 1980-1993, το συνο­λικό ποσό που διατέθηκε για
Growth in expenditure, 1980 to 1993 etween 1980 and 1993, total ex penditure on social expenditure
Στη συνέχεια θα εξεταστεί η εξέλιξη του συνόλου της δαπάνης για κοινω­νική προστασία στα κράτη μέλη το διάστημα 1980-1993 (τελευταίο έτος των διαθέσιμων στοιχείων), αρχικά σε σχέση με την αύξηση του ΑΕΠ και του πληθυσμού, ώστε να γίνει απόπει­ρα εκτίμησης των μακροπρόθεσμων τάσεων — κατά πόσο δηλαδή και σε ποιο βαθμό η κοινωνική προστασία τείνει να απορροφά ολοένα μεγαλύ­τερο ποσοστό πόρων με την πάροδο του χρόνου.
In what follows, the growth of total expenditure on social protection in Member States between 1980 and 1993 (the latest year for which data are available) is first examined in relation to the growth of GDP and population in order to try to assess the longterm trend — ie whether and to what extent there is a tendency for social protection to absorb an in creasing proportion of resources over time.
κοινωνικές δαπάνες παρουσίασε αύ­ξηση αναλογικά προς το ΑΕΠ σε όλα τα κράτη μέλη, με δύο μόνο εξαιρέ­σεις: το Βέλγιο και τη Γερμανία, όπου και μειο3θηκε.
increased in relation to GDP in all Member States with only two exceptions — Belgium and Germany, where it declined.
Συνολικά στην 'Evojoi~_BAR_, η μέση δαπάνη σημείωσε άνοδο στο ίδιο διάστημα και από 24% πλησίασε το 28% (29% αν περιληφθούν τα νέα ομοσπονδιακά γερμανικά κρατίδια.
Over the Union as whole, average expenditure went up from 24% to just under 28% (29% if the new Länder are included), a slower rate of increase than in the 1970s when all Member States with out exception experienced a marked expansion of spending (Table 1).
Κατά δεύτερο λόγο, θα συνεκτιμηθεί η διαμόρφωση των δαπανών TOJV βα­σικών λειτουργιών και ο τρόπος δια­φοροποίησης της στα διάφορα κράτη μέλη, μαζί με τις μεταβολές που έλα­βαν χώρα με την πάροδο του χρόνου, ώστε να εντοπισθούν οι τομείς στους οποίους σημειώθηκε αύξηση ή ελάτ­τωση.
Secondly, the pattern of expenditure on the main functions and the way in which this varies between Member States are considered together with the changes which have occurred over time to identify the areas of growth and decline.
Εν τούτοις, η μεταβολή στο σύνολο αυτού του διαστήματος μαρτυρεί εξε­λίξεις με σημαντικές διαφορές κατά την ίδια περίοδο.
However, the change over the period as a whole conceals markedly differ ent developments within the period. In particular, most of the growth in spending which occurred between 1980 and 1993 was concentrated in the three years of recession between 1990 and 1993 when GDP expanded only slowly or not at all.
Ειδικότερα, το με­γαλύτερο μέρος της αύξησης TOJV δα­πανο« μεταξύ των ετο« 1980 και 1993 συγκεντροΜηκε στα τρία χρόνια της οικονομικής ύφεσης (1990-1993), όταν το ΑΕΠ σημείωσε ελαφρά ή και μηδενική αύξηση.
Over the Union as a whole, whereas social expenditure rose by 2'/:% of GDP in the early 1990s, it went up by only 1% of GDP over the whole of the 1980s and between 1985 and 1990, when economic growth was relatively high, spending declined in re lation to GDP.
Συνολικά στην ΈvùJση, ενο5 η κοινοίνική δαπάνη αυ­ξήθηκε κατά 2,5%του ΑΕΠ στην αρ­χή της δεκαετίας του 1990, η ίδια ανήλθε κατά μόνο 1 % του ΑΕΠ στο σύνολο της δεκαετίας του 1980, ενώ) στην περίοδο 1985-1990 που οι ρυθ­μοί οικονομικής ανάπτυξης ήταν σχτικά υψηλοί, η δαπάνη μειοίθηκε σε σχέση με το ΑΕΠ.
Thirdly, expenditure on each of the main areas, or functions, of social protection is examined, in turn, in some detail in order to assess how far the changes which have occurred re flect changes in the numbers of
Οι χο3ρες που παρουσίασαν τη μεγα­λύτερη αύξηση μετά το 1980 είναι κα­τά κύριο λόγο τα κράτη μέλη του Νότου: η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία, οι οποίες επιδιο > κουν σε διαφορετικό βαθμό η κάθε μία να αναπτύξουν τα δικά τους συ­στήματα κοινωνικής προστασίας, Τρίτο, θα εξετασθεί η δαπάνη για κά­θε ένα από τους βασικούς τομείς ή τις βασικές λειτουργίες διαδοχικά και λεπτομερούς, προκειμένου να εκτιμη­θεί κατά πόσο οι αλλαγές που ση­
Countries showing the largest rises since 1980 include in particular the Southern Member States, Greece, Spain, Italy and Portugal, all of which have been engaged to differing extents in developing their social protection systems to be comparable
Παρόμοιο φαινόμενο παρατηρείται στα περισσότερα κράτη μέλη.
A similar pattern is evident in most Member States.
(Ωστό­σο, το επίπεδο TOJV δαπανο« OJÇ προς το ΑΕΠ εμφανίζει μεγάλη ευαισθη-
(The level of expenditure relative to GDP is, however, very sensitive to the economic cycle and though the timing of this is fairly
Κεφάλαιο 3 - Τάσεις Κοινωνικής Προστασίας και Χρηματοδότησης της
Chapter 3 - Trends in social protection and its financing uniform between countries, the pre­cise years in which turning-points oc­curred vary slightly, which affects the changes shown over specific periods of time.)
Σε πέ­ντε χώρες — το Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιρλανδία και το Ηνω­μένο Βασίλειο — η κοινωνική δαπά­νη μειώθηκε σε σχέση με το ΑΕΠ κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1980, και μόνο στη Δανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία και τη Φιν­λανδία σημειώθηκε ουσιαστική αύξη­ση (άνω του 0,1% του ΑΕΠ ετησίως).
In five countries — Belgium, Germany, France, Ireland and the UK — social expenditure fell relative to GDP in the second half of the 1980s and only in Denmark, Italy, Portugal and Finland was there a sig­nificant rate of increase (more than 0.1% of GDP a year).
Χωρίς καμία εξαίρεση, σε όλες τις χο3ρες η κοινωνική δαπάνη αυξήθηκε σε σχέση με το ΑΕΠ μεταξύ των ετών 1990-1993, ενώ σε έξι κράτη μέλη — Δανία, Ισπανία, Λουξεμβούργο, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Φινλανδία — η αύξηση υπερέβη το 1% του ΑΕΠ ετησίως.
In all countries without exception, social expendi­ture went up in relation to GDP between 1990 and 1993, in six Member States — Denmark, Spain, Luxembourg, Portugal, the UK and Finland — by more than 1% of GDP a year.
συντάξεων γήρατος, με τις αλλαγές που θα επέλθουν στην πρόωρη συντα­ξιοδότηση (βλέπε ανωτέρω Κεφά­λαιο 2).
the dependent children of the unem­ployed, while spending on oldage pensions will also tend to be affected through changes in early retirement (see Chapter 2 above).
Συνεπώς, ο πραγματικός ρυθμός αύξησης των δαπανών στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ίσως να μην υπερέβαινε εκείνο του τέλους της δεκαετίας του 1980, ενώ θα μπορούσε να είναι και λίγο χαμηλότερο.
The under­lying rate of spending growth in the early 1990s, therefore, was probably no higher than over the latter part of the 1980s, and possibly slightly lower.
Παρ' όλα αυτά, και αν ακόμη ληφθούν υπό­ψη τα άλλα αυτά στοιχεία, ο πραγμα­τικός ρυθμός αύξησης μεταξύ των ετών 1990 και 1993 ÍOOJÇ να υπερέβαι­νε ακόμη το 3% ετήσιας, να ήταν δη­λαδή ανο5τερο του μακροχρόνιου ρυθμού ανάπτυξης που παρουσίασαν οι οικονομίες της Ένωσης κατά τα τελευταία 15-20 έτη, πράγμα που υποδηλώνει μία τάση ανόδου των δα­πανών κοινωνικής προστασίας σε σχέση με το ΑΕΠ.
Nevertheless, even taking ac­count of these other elements, the underlying growth rate between 1990 and 1993 was probably still over 3% a year, higher than the longterm of growth of the Union econ­omies over the past 15-20 years, implying an upward trend in expen­diture on social protection relative to GDP.
Ο ρυθμός αύξησης TOJV δαπανών με την πάροδο του χρόνου δεν υπήρξε καθόλου ομοιόμορφος μεταξύ TOJV κρατών μελό«'.
The pattern of expenditure growth over time has by no means been uni­form between Member States.
Στις περισσότερες χώρες, ακόμη και με συνυπολογισμό
In most countries, even allowing for ris­ing expenditure on unemployment benefits, spending on social benefits in real terms rose at a faster rate be­tween 1990 and 1993 than over the preceding five years, which perhaps explains in part the widespread em­phasis on cost containment described in Chapter 2.
ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης μό­λις που υπερέβαινε 2,5%, από το 1985 μέχρι το 1990, παράλληλα με την οι­κονομική ανάκαμψη, έφθασε σχεδόν το 3,5% και από το 1990μέχριτο 1993, όταν οι ευρο3παϊκές οικονομίες βρί­σκονταν ως επί το πλείστον σε ύφεση, αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, μέχρι σχεδόν το 4,5% ετησίως (Πίνακας 2).
Between 1980 and 1985, it averaged just over 2'/:% a year in the Union as a whole, between 1985 and 1990, as economic growth picked up, it rose to almost 3'/:% and between 1990 and 1993, when, for the most part, the European economies were in recession, it in­creased further to almost 4'/:% a year (Table 2).
Ένα μεγάλο μέρος όμως της επιτά­χυνσης αυτής οφείλεται στις διακυ­μάνσεις του ποσοστού ανεργίας.
Much of this acceleration, however, reflects the effect of vari­ations in the rate of unemployment.
Αν εξαιρεθούν οι παροχές στους ανέρ­γους (κοινωνική βοήθεια και επιδό­ματα), η διαφορά του ποσοστού αύξησης των δαπανο«, τόσο μεταξύ του πρώτου καιτου δευτέρου ημίσειας της δεκαετίας του 1980, όσο και μετα­ξύ του δευτέρου και των αρχών της δεκαετίας του 1990, στενεύει αισθη­τά.
If social transfers to the unemployed — social assistance as well as benefits — are excluded, the dif­ference in the rate of growth of ex­penditure both between the first and second half of the 1980s and between the second half of the 1980s and the early 1990s narrows appreciably.
Με αυτή τη βάση, το ποσοστό αύ­ξησης των δαπανών των κοινωνικών παροχο5ν κατά τα έτη 19901993 υπε­ρέβη πράγματι ελάχιστα εκείνο της περιόδου 1985-1990 (μόλις άνω του 31/2% ετησύυς, έναντι τιμής ελάχιστα κáτoJ από αυτό).
In­deed, on this basis, growth of expen­diture on social benefits was only very slightly higher in the years 1990 to 1993 than over the period 1985 to 1990 (just over 3'/2% a year as op­posed to just under).
Βασικός λόγος για την άνοδο της δα­πάνης σε σχέση με το ΑΕΠ κατά την εν λόγω περίοδο ήταν αναμφίβολα η οικονομική ύφεση.
A major reason for the rise in expen­diture in relation to GDP over this period was clearly the economic recession.
Αυτή κατέστησε εντονότερη την ανάγκη εφαρμογής πρoγραμάτoJ\' δαπανών κοινωνικής προστασίας, λόγω της απότομης αύ­ξησης της ανεργίας με την οποία συν­δέεται, και πιο σημαντικά άσκησε άμεσα μειωτικές πιέσεις στο ΑΕΠ.
This both added to the need for spending, because of the steep rise in unemployment with which it was associated, and more importantly depressed GDP directly.
Στην πράξη, στις περισσότερες χώ­ρες, ένα μικρό μόνο μέρος της αύξη­σης των δαπανών σε σχέση με το ΑΕΠ στην αρχή της δεκαετίας του 1990 οφείλονταν σε υψηλότερες κα­ταβολές επιδομάτων ανεργίας (κατά μέσον όρο στο σύνολο της Ένωσης, 0,2 ποσοστιαίες μονάδες ετησίως από τις 0,8 ποσοστιαίες μονάδες αύξησης των δαπανών σε σχέση με το ΑΕΠ — Πίνακας 1).
In practice, in most countries only a small part of the rise in expenditure relative to GDP during the early 1990s was due to higher payment of unemployment compensation (on average over the Union as a whole, it accounted for just 0.2 percentage points a year of the 0.8 percentage points by which expenditure rose as a proportion of GDP — Table 1 ).
Από την άλλη πλευρά, στη Γερμανία και Ισπανία, τα υψηλά επιδόματα ανεργίας προκάλεσαν το ήμισυ ή και περισσότερο της αύξη­σης, ενώ στη Σουηδία για το σύνολο της και ακόμη περισσότερο (αν εξαι­ρεθούν τα επιδόματα ανεργίας, οι δα­πάνες στην προκειμένη περίπτωση μειώθηκαν σε σχέση με το ΑΕΠ — και αυτό κατά τη διετία 1990-1992).
On the other hand, in Germany and Spain, it accounted for half or more of the rise and in Sweden for more than all of the increase (here spend­ing excluding unemployment pay declined relative to GDP — in this case over the two years 1990 to 1992).
Επιπλέον, η επίπτωση των κυμαινόμενων επιπέδoJV ανεργίας στις δαπά­νες κοινωνικής προστασίας δεν περιορίζεται αποκλειστικά στα επι­δόματα ανεργίας.
Moreover, the effect on social pro­tection expenditure of changing le­vels of unemployment is not confined solely to unemployment transfers.
Κατά την περίοδο 1980-1993, η κατά κεφαλή δαπάνη για τις κoιvoJvικές παροχές αυξήθηκε σε πραγματικές τιμές κατά ποσοστό λίγο κάτω του 3% ετησίως, ελαφρά δηλαδή χαμηλότερο από το ποσοστό της συνολικής ανό­δου εξ αιτίας της (μικρής) αύξησης του πληθυσμού.
In terms of expenditure on social benefits per head, this increased in real terms by just under 3% a year between 1980 and 1993 — slightly less than the overall growth because of the (small) rise in population.
ΌμoJς, η ετήσια αύ­ξηση κυμάνθηκε από λιγότερο του 2% στη Σουηδία, το Βέλγιο, τη Γερ­μανία και τις KÓTOJ Χο3ρες, μέχρι 5% ή και περισσότερο στη Φινλανδία και την Πορτογαλία (Σχήμα 13).
The growth, however, varied from under 2% a year in Sweden, Belgium, Germany and the Netherlands to 5% a year or more in Finland and Portugal (Graph 13).
Πίνακας 2 — Αύξηση των δαπανών για κοινωνικές παροχές σε σταθερές τιμές κατά λειτουργία, 1980-85, 1985-90 και 1990-93 (έτησιο % μεταβολή)
Table 2 — Growth of expenditure on social benefits at constant prices by function, 1980-85, 1985-90 and 1990-93 (annual % change)
Αναπηρίας
Sickness Invalidity
Μητρότητας
Maternity
Τα στοιχεία για τις δαπάνες έχουν αποπληθωρισθεί με το δείκτη τιμών καταναλωτή σε κάθε περίπτωση.
Expenditure figures are deflated by the consumer price index in each case.
Α τα επιδόματα ανικανότητας περιλαμβάνουν μόνο τα επιδόματα εργατικών ατυχημάτων κα ασθενειών SF: τα οικογενειακά επιδόματα περιλαμβάνουν και τη μητρότητα.
Oldage includes survivors; invalidity includes disability and occupational accidents and diseases: A: invalidity consists of occupational accidents and diseases only, SF: family includes maternity.
D εξαιρούνται τα νέα ομοσπονδιακά γερμανικά κρατίδια
D excludes new Länder
Πηγή:
Source.
Eurostat, βάση δεδομένων ESSPROS, Α και S από εθνικές πηγές, SF 1980-90 από εθνικές πηγές και 1990-92 από ESSPROS
Eurostat, ESSPROS database; A and S from national sources ■ SF 1980-90 from national sources and 1990 -92 from
Κεφάλαιο 3 - Τάσεις Κοινωνικής Προστασίας και Χρηματοδότησης της περίοδο, ενώ στη Σουηδία παρουσία­σε μείωση (τουλάχιστον με βάση τα διαθέσιμα εθνικά στοιχεία).
Chapter 3 - Trends in social protection and its financing national data available) expenditure was reduced.
Η διάρθρωση των δαπανών
The structure of expenditure
Στην πράξη, óπoJς και με τις διαφορές στο ύψος των δαπανο«, η αύξηση της κατά κεφαλήν κοινωνικής δαπάνης σε πραγματικές τιμές παρουσιάζει την τάση να παρακολουθεί το ρυθμό αύξησης του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, πα­ρόλο που σε ορισμένα κράτη μέλη το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε με σχετικά αργό ρυθμό, ενώ οι κοινωνι­κές δαπάνες ακολούθησαν σχετικά γρήγορη ανοδική πορεία (ιδιαίτερα στην Ελλάδα και τη Φινλανδία) (Σχή­μα 14).
In practice, as for differences in levels of expenditure, there is some tendency for the growth of social expenditure per head in real terms to vary with the rate of growth of GDP per head, though there are number of Member States where GDP growth per head grew relatively slowly in which social expenditure increased at a compara­tively high rate (Greece and Finland, in particular) (Graph 14).
Αν και η διάρθρωση των δαπανών κοινιυνικής προστασίας, με την
lthough the pattern of social protection expenditure, in the
Όμως, προκειμένου γιαπί Δανία και την Τις Κάτω Χώρες, η διαφορά από το μέσο όρο της Ένωσης αντανακλά σε μεγάλο βαθμό το υψηλό επίπεδο των κοινωνικών δαπανών για τις λοι­πές λειτουργίες (σε σχέση με το ΑΕΠ, οι δαπάνες για τις συντάξεις και στις δύο χώρες προσεγγίζουν τις αντίστοι­χες των περισσότερων άλλoJV κρατών μελών), ενώ, προκειμένου για την Ελ­λάδα, η ίδια διαφορά αντανακλά το χαμηλό επίπεδο της δαπάνης των λοι­πών λειτουργιών.
However, in Denmark and the Netherlands, the difference from the Union average largely reflects the high level of social spending on other functions (in relation to GDP, spend­ing on pensions in both countries is close to that in most other Member States) and in Greece, the low level of expenditure elsewhere.
Εξ άλλου, στην Ιτα­λία η δαπάνη για τις συντάξεις σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν υψηλότερη από οποιοδήποτε άλλο κράτος της 'Evojoiiç (15,5%, έναντι 12% που ήταν ο μέσος όρος), ενο5 στην Ιρλαν­δία (με λιγότερο από 6% του ΑΕΠ) η χαμηλότερη.
In Italy, on the other hand, expenditure on pensions was higher in relation to GDP than in any other country in the Union (15'/2% as against a Union average of 12%) and in Ireland, sub­stantially lower (under 6% of GDP).
Σε πέντε από τα κράτη μέλη, η αύξηση της κατά κεφαλή κοινωνικής δαπάνης σημείωσε προοδευτικά άνοδο στη διάρκεια των τριιόν ανωτέρω περιό­δων, αν και αυτή οφείλεται εν μέρει στις μεταβαλλόμενες δαπάνες TOJV επιδομάτων ανεργίας (Σχήμα 15).
In five Member States, the growth in social expenditure per head increased progressively over these three periods, though the changing amount spent on unemployment compensation ac­counts for part of the rise (Graph 15).
Σε δέκα χώρες, μεταξύ των ετών 1990 και 1993 σημειώθηκε υψηλότερος ρυθμός ανόδου από ό,τι σε ολόκληρη τη δεκαετία του 1980.
In ten countries, growth occurred at a higher rate between 1990 and 1993 than over the 1980s.
Σε έξι από αυ­τές — Ισπανία, Ιρλανδία, Λουξεμ­βούργο, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Φινλανδία —, η μέση ετήσια άνοδος ήταν 6% ή και περισ­σότερο στην αρχή της δεκαετίας του 1990.
In six of these — Spain, Ireland, Luxembourg, Portugal, the UK and Finland — growth aver­aged 6% a year or more in the early 1990s.
Από την άλλη πλευρά, σε τέσσε­ρις χώ)ρες — το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ελλάδα και τις KÓTOJ Χώρες — η αύξηση της πραγματικής κατά κεφα­λή δαπάνης περιορίστηκε σε επίπεδο χαμηλότερο του 2% ετησύυς την ίδια έννοια TOJV ποσών που διατίθενται για τις διάφορες λειτουργίες, διαφέ­ρει από χιόρα σε χο^ρα της Ένωσης, σε πολλές από τις ανεπτυγμένες χώ­ρες του βορρά παρουσιάζει αρκετά κοινά σημεία.
In four countries — Belgium, Germany, Greece and the Netherlands — on the other hand, the rise in real spending per head was kept down to below 2% a year over this period, while in Sweden (at least on the
Με μοναδική εξαίρεση την Ιρλανδία, και με μικρή διαφορά της τελευταίας, σε όλα τα κράτη μέλη το μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης διατίθεται για τις συντάξεις γήρατος (που στην προκειμένη περίπτωση εξ ορισμού περιλαμβάνουν και τις συ­ντάξεις επιζο«τ^ν).
Health care and sickness benefits (not separately distinguished in the ESSPROS data, but mainly compris­ing the former) are the second largest element, together accounting for an average of almost 25% of expendi­ture in the Union in 1993, though varying from around 30% in Ireland and Portugal to under 20% in Denmark and the UK and under 15% in Greece.
Συνολικά στην Έ\^ση, οι συντάξεις αυτές αντιπροσιόπευαν περίπου το 45% της συνολι­κής κoιvoJVικής δαπάνης κατά το 1993, αν και στην Ελλάδα και την Ιταλία το ποσοστό τους ανήλθε σε 60% του συνόλου (Πίνακας 3).
In the other 7 countries, however, the proportion was not markedly different from the Union average (see Chapter 5 below for a sense of what is spent on the different kinds of function, varies across the Union, it is relatively similar for many of the more developed coun­tries in the North.