natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα πράγματα βελτιώνο­νται αλλά η ανισότητα ευκαιριών υπάρχει πάντο­τε, παρά το γεγονός ότι, προσωπικά, κατάφερα να κάνω αυτό που ήθελα!
Things are getting better, but sexism still exists even if, personally, I've been able to do the things I've wanted.
Η ζωή μιας γυναίκας είναι επίσης τα παιδιά, η οικογένεια, το ζευγάρι, και δεν μετανιώνω για ορισμένες επιλογές που έκανα εις βάρος της καριέρας μου ως ηθοποιού.
The life of a woman is also children, family, the couple, and I do not regret certain choices made to the detri­ment of my career.
Δεν έχω καθόλου το πνεύμα μιας σταρ".
I don't have the mind­set of a "star", not at all.
- Ποια είναι η γνώμη σας για τη νέα γενιά των κινηματογραφιστριών που μπήκαν στη γαλλική αγορά κατά την τελευταία δεκαε­τία:
­ What is your opinion of the new generation of women film­makers who bave appeared on the French market over the past ten years?
Σε ποιάν αναφέρεστε;
Who do you have in mind?
Η υποστήριξη του ευρωπαϊκού απέναντι στον αμερικάνικο κινηματογράφο θα είναι μια ανα­γκαιότητα για το μέλλον.
In the future, European cinema will be assisted ­ a necessity in comparison to American cinema.
Υπάρχουν ήδη θεσμοί όπως η Eurimage, αλλά η συνεργασία μαζί τους είναι πολύπλοκη και χρειάζεται περίπου ένα χρόνο πριν η πρόταση γίνει δεκτή.
Institutions such as Eurimage exist, but with them it is very complicated and it takes at least a year to make up a dossier that will be accepted.
Προς στιγμήν η διαδικασία είναι πολύ δυσκίνητη, πολύ γραφει­οκρατική και προσωπικά δεν μπορώ να λειτουρ­γήσω με τον τρόπο αυτό.
For the moment the procedure is very tedious, very administrative, and at my level it doesn't really work. Furthermore, lan­guage is a problem.
Μπορεί κανείς να γυρίσει με ξένους ηθοποιούς μια ταινία στα γαλλικά για παράδειγμα, αλλά ακόμη και αν μιλούν καλά τη γλώσσα μας, νοιώθει κανείς ότι δυσκολεύονται να εκφραστούν τελείως.
You can have foreign actors film in French for example, but even if they speak our language very well, you get the feeling that they have problems expressing themselves correctly.
Έχω την εμπειρία πολλών ταινιών που γυρίστηκαν στην αμερικάνικη γλώσ­σα, και παρ'ότι μιλώ αυτή τη γλώσσα, το γεγονός ότι δεν μπορούσα να σκεφθώ στ' αγγλικά, δυσκό­λευε την κατάσταση.
I've had the experience with several films shot in English, and even if I speak the language, I could not think in English and that made things difficult for me.
Οι ανταλλαγές, οι πολιτιστι­κές αναμείξεις παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέρον, το οποίο ωστόσο εξαρτάται από το θέμα επιλογής.
One can have exchanges, mix cultures, it's all very inter­esting, but it also depends on the topic being treated.
Η γλώσσα είναι το φερέφωνο μιας χώρας, είναι επί­σης το μέσο έκφρασης ενός προσώπου και για τους ηθοποιούς δεν είναι εύκολο να παίξουν σε μια ξένη γλώσσα.
The language is the repre­sentative of a country, it is also a person's means of expression and for an actor it is not easy to act in foreign language.
Δεν γνωρίζω καμιά γυναίκα που να έγινε σκηνοθέτης κινηματογρά­φου και να έκανε ταινίες που να είναι χωρίς κανένα ενδιαφέρον.
I find them wonderful, whether it is Nicole Garcia who I think is very coura­geous and gutsy or whether it is Claire ­ I truly like the films she has made... I do not know of any woman in film directing who makes completely uninteresting films.
Μου αρέσει πολύ η Joyce Bunuel, είναι μια καταπληκτική σκηνοθέτης.
I very much like Joyce Bunuel who is a remarkable director.
Επίσης και η Nadine Trintignant.
I also like Nadine Trintignant.
Προσπαθήσαμε να κάνουμε ένα σχέδιο μαζί, αυτό κράτησε περί­που ένα χρόνο και τελικά δεν κατέληξε διότι το
We tried working on a project together, it lasted one year and then finally nothing became of it because it put people off.
Το αφιέρωμα στις γυναίκες της Ευρώπης
All of the television channels refused the project and the topic ­even of the film ­ even though we had
Η εποποιία των γυναικών στην 7η τέχνη στην Ευρώπη περιφέρεται από χώρα σε χώρα για παράδειγμα.
European cinema. But you cannot ask a Swedish artist to be Italian, a German to be English, a creator is consumed by his lan­guage, his culture, and that is where we are now.·
Η επιτυχία μιας ταινίας σ'αυτήν την περίπτωση θα άνοιγε το δρόμο στον ευρωπαϊκό κινηματο­γράφο.
Europe doesn't yet exist, it's an "idea" and in terms of cinema, it is the addition of several identities interacting.
Πρέπει να βρεθεί μια μορφή που να ανταποκρίνε­ται στην ιδέα αυτή, ένα είδος περιηγητή που θα
We must find a form adapted to that idea, a globetrotter that would be distributed in several countries for example, and if the film is successful it will pave the way to a
Η συνεισφορά της Colette υπήρξε αποφα­σιστική για τον κινηματογράφο.
The contributions made by Colette to the cinema were determining factors.
"Νιώθω Γαλλίδα στον τρόπο ζωής μου και στην ίδια τη ζωή μου.
career: "I feel French in my way of life and my life itself.
Το χρωστώ σε 3 πρό­σωπα: τον Alain Delon, τον Luchino Visconti και την Coco Chanel".
I owe that to 3 people: Alain Delon, Luchino Visconti and Coco Chanel".
Είναι τελικά με την μαγευτική ταινία Ludwig του Luchino Visconti (γαλλο-ιταλική παραγωγή του 1972) που η Romy Schneider κόβει (όχι χωρίς νοσταλγία) τον ομφάλιο λώρο που την συνέ­δεε ακόμη με την Αυστρία.
It is with the magnificent Ludwig by Luchino Visconti (Franco­Italian pro­duction from 1972) that Romy Schneider cuts (not without some nostalgia) the umbilical cord that still bound her to Austria.
Η ταινία αυτή αναιρεί και αντικαθιστά τις προηγούμενες για την κριτική, διότι σκηνοθετεί το μεγαλό­πρεπο πορτραίτο του Λουδοβίκου II της Βαυαρίας, με την ξαδέλφη του Elisabeth.
This film makes up for the pre­ceding films in terms of critique, because it portrays a brilliant Louis II of Bavaria with his cousin Elisabeth.
Εν τω μεταξύ, η Romy Schneider γυρίζει διάφο­ρες ταινίες με τον Claude Sautet, τους Joseph Losey, Otto Preminger, Costa-Gavras, Bertrand Tavernier και Andrej Zulawski.
Meanwhile, Romy Schneider stars in many films with Claude Sautet, but also with Joseph Losey, Otto Preminger, Costa­Gavras, Bertrand Tavernier and Andrej Zulawski.
Εάν, η διαδρομή που ακολούθησε στον κινη­ματογράφο, ήταν η παθητική εκμάθηση μιας πριγκίπισσας που έγινε εργάτρια (κοντά στον Sautet), στη ζωή της γνώρισε τραγικά δράματα (την αυτοκτονία του συζύγου της, τον τραγικό θάνατο του γιου της ...).
If, on screen, her destiny was that of the pathetic lesson of a princess turned labourer (in Sautet's version), in real life she bore wit­ness to some particularly cruel and dramat­ic events (her husband's suicide, the atro­cious death of her son...).
"Σκοντάφτω στη ζωή μου, έλεγε συνεχώς, η ευτυχία γλιστράει μέσα από τα χέρια μου σαν το νερό".
"I've been knocked down a lot life", she repeated, "happiness is slipping through my fingers like sand".
Η Romy Schneider θα παραμεί­νει ωστόσο μια λαμπρή ηθοποιός, αντιστάρ με την πραγματική έννοια, (εκτός από την αμερικάνικη περίοδο της όπου, σαν μια απο τις τελευταίες σταρ, υπογράφει ένα συμβό­λαιο στα πλαίσια της μεγάλης χολυγουντιανής παράδοσης για την ταινία 77?e Victors (1963) του Carl Foreman).
Nevertheless, Romy Schneider remains a radiant actress, with great profes­sional and human courage moreover, an anti­star in the true sense of the word (but for her American period where she is one of the last stars to sign a contract in true Hollywood tradition for The Victors (1963) by Carl Foreman).
Η ανεύρεση τελικά του ονείρου σβήνει από τη μνήμη την καθημερινότητα μέσα στην πολυτέλεια της αυστριακής αυλής.
With the dream recovered the present can be forgotten in the splen­dour of the Viennese Court.
Η Romy Schneider (1938-1982) εμψυχώνει, με μια μεγαλοπρεπή ομορφιά της γυναίκας-παιδί (είναι μόλις 17 ετών), την αυτοκράτειρα Elisabeth της Αυστρίας.
With radiant womanly­childlike beauty (at 17 years of age), Romy Schneider (1938­1982) brings to life the Empress Elisabeth of Austria.
Οι ταινίες αυτές είναι παιδικές, μοιάζουν με παραμύθια με νεράιδες, προβάλλονται δωρεάν στα σχολεία και παρ'όλο που διαστρεβλώνουν την ιστο­ρική πραγματικότητα, επιτρέπουν την ονει­ροπόληση σ'ένα ιδανικό "αθωότητας" που ανήκει στη φαντασία (ειδικά των μικρών κοριτσιών).
The films in themselves are child­like fairy tales (necessary ones) that are played for free in schools. Though they distort historical reality somewhat, they allow spectators to dream of an idyllic innocence belonging to the imagination (especially of little girls).
Ξαναβλέποντας τις ταινίες "Sissi" σήμερα, που αφηγούνται τη "μεγάλη" δυστυχία του να είναι κανείς πριγκίπισσα, δεν μπορεί κανείς να μην θυμηθεί την περί­πτωση της Lady D., εγκλωβισμένη και αυτή στις παγίδες μιας λειτουργίας που την πνί­γει.
Seeing the "Sissi" tales today, which tell of the "great" sorrow of being princess, one cannot help but think of Lady Di, she too victim of a suf­focating function.
Η πονηρή λοιπόν επανάσταση της Sissi αποκτά μια διαφορετική έννοια.
Then Sissi's impish revolt takes on another meaning.
Ωστόσο, μετά την τεράστια επιτυχία και δημοτικότη­τα, η Romy Schneider γίνεται θύμα μιας δυσφημιστικής εκστρατείας εντελώς κακε­ντρεχής από το γερμανικό τύπο ("Η καλομα­θημένη νεανίδα", "Η Αυστριακή με γερμανι­κό διαβατήριο"...) που ανακαλούν μνήμες κάθαρσης.
But after this considerable public success, Romy Schneider became the object of an absolutely odiously slanderous campaign driven by the German press ("the well­endowed virgin", "Austrian with a German passport"...) which evokes certain memories of the ethnic cleansing.
Αναγκάστηκε λοιπόν να απαρνη­θεί το ξεκίνημα της και να διαλέξει τη Γαλλία για να συνεχίσει την καριέρα της:
She was therefore anxious to renounce her back­ground and choose France to continue her
Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος 1996 · αρ. 43
In the early Fifties, about ten films are made, and some thirty at the end of the decade.
Hitchcock Jamaica Inn (1939), ακολουθούν οι Βρετανίδες Julie Andrews (η χαριτωμένη MaryPoppins (1964) του R. Stevenson), Julie Christie και Vanessa Redgrave.
the centenary of cinema big break by Hitchcock in Jamaica Inn (1939), come the Britons Julie Andrews (the spicy Mary Poppins (1964) by R. Stevenson), Julie Christie and Vanessa Redgrave.
Minnelli (1961) και κυρίως η Ingrid Bergman, το αγαπημένο παιδί του Χόλυγουντ που γυρίζει ταινίες με τους διάσημους V. Fleming (Dr. Jekyll and Mr. Hyde 1941), M. Curtiz (Casablanca, 1943), G. Cukor (Gaslight, 1944), A. Hitchcock (Spellbound, 1945).
The dazzling beauty also asserted herself through her personality: a rebellious character and a composure which resists the bourgeois prejudice of her countrymen.
Λιγότερο μυθική από τις αντα­γωνίστριες της, G. Garbo και Μ.
With her, directors passionately defend the woman's cause and, in that respect, it might be that Greece has a lead over the other European cinemas.
Dietrich, η ευελιξία της, το γούστο σύνθεσης, η απλότη­τα της της επέτρεψαν να κατακτήσει μια τεράστια ανεξαρτησία.
To name a few titles: To Koritsi meta mavra by Cacoyannis, on the status of women on an island in the Aegean Sea (1956), Never on Sunday by Jules Dassin (1959) for which Melina Mercouri wins the award for best actress in Cannes, and by the same director (her husband), A Dream of Passion (in 1977).
Για το λόγο αυτό, η Αμερική δεν θα της συγχωρήσει ποτέ την αναχώρηση της για την Ιταλία όπου συναντά τον Rossellini.
Condemned to exile by the military junta, she then fights for the restoration of democracy and, after the return of a liberal regime, is named Minister of Culture (1982), a post she occupies for eight years.
σε ένα κλίμα πολιτικών αντιπαραθέσεων, εθνικών συμφορών, εμφυλίων πολέμων και επαναληπτικών δικτατοριών.
We should also mention the Dutch actress Audrey Hepburn, an anti­con­formist endowed with a rare sense of humour, which adds a spicy touch to My Fair Lady (G. Cukor 1964).
Εκθαμβωτικής ομορφιάς, επιβάλλεται επίσης και με την προσωπικότητα της: ένας ευθύς χαρακτήρας και μια αυτοπεποίθηση που περιφρονούν τις μικροαστικές προκαταλήψεις των συμπα­τριωτών της.
The Swedes, May Britt, Ingrid Thulin (The Four Horsemen of the Apocalypse by V. Minnelli (1961) and in particular Ingrid Bergman, Hollywood's sweetheart who acts alongside the greatest names in film:V. Fleming (Dr.Jekyll and Mr. Hyde, 1941), M. Curtiz (Casablanca, 1943), G Cukor (Gaslight, 1944), A. Hitchcock (Spellbound, 1945).
Έτσι ακριβώς τη συναντάμε και στις ταινίες της, αδάμαστη, αναρχική, αλλά ταυτόχρονα τρυφερή και ερωτευμένη.
At the end of the forties, Ingrid Bergman is the most popular European actress in Hollywood.
Δίνει στον κινηματογράφο την εικόνα μιας δυνατής και αγωνιστικής γυναίκας (μητριαρχική επιβολή!) που θα αναδειχθεί σε ένα πραγματικό μύθο.
Less of a myth than her rivals G Garbo and M. Dietrich, her flexibility, her interest in composition and her simplicity, allowed her to acquire con­siderable independence.
Σ'ένα τελείως διαφορετικό ύφος, η Ειρήνη Παπά είναι επίσης μια εξαιρετική ηθοποιός.
With a very different style, Irène Papas is also an exceptional actress.
Περισσότερο τραγική, εμψυχώνοντας μαγευ­τικά τις μεγάλες γυναικείες φυσιογνωμίες της ελληνικής μυθολογίας (Ηλέκτρα (1962), Πφιγένεια (1977) ...), δεν υπήρξε ποτέ σταρ, αλλά εμψύχωσε στον κόσμο "μια πλούσια, πολύτιμη και γοητευτική πλευρά της ελληνι­κότητας.
More tragic, magnificently portraying the great femi­nine figures of Greek mythology (Elektra (1962), Ifigenia (1977)...), she never became a star, but represented for the entire world "a profound, precious and completely charming little piece of Greece.
Η γυναίκα αυτή έχει κάτι από την ιέρεια και η κίνηση της θυμίζει ιεροτελε­στία ..."
That woman has the aura of a priestess, and when she moves, you would think she was officiating..." (Kostas Georgoussopoulos).
Για την Αυστρία, θα αναφέρουμε τη δια­κριτική Maria Schell η οποία παραμένει για ένα μεγάλο διάστημα στα αμερικάνικα στού­ντιο με το γύρισμα της ταινίας The Brothers Karamazov(1958) και τα δύο γουέστερν: The Hanging Tree (1959) και, δίπλα στον Gary Cooper, Cimarron (1960).
The discreet Austrian Maria Schell has a prolonged stay at the American studios with the filming of The Brothers Karamazov (1958) and two westerns: The Hanging Tree (1959) and, at Gary Cooper's side, Cimarron (1960).
Ας θυμηθούμε επί­σης την Ουγγαρέζα Zsa Zsa Gabor την οποία, λόγω του πάθους της για την πολυτέ­λεια, αποκαλούσαν "άπληστη για τα διαμά­ντια".
And let's not forget the Hungarian Zsa Zsa Gabor who, for her immoderate love of luxury, was nicknamed "the diamond cruncher".
Tourneur (1942), που ακολουθείται από την Leslie Carón που αποκομίζει μια τερά­στια επιτυχία με τη μουσική κωμωδία του V. Minnelli An American in Paris (1951).
Among French actresses, Simone Simon makes a name for herself in Cat People by J. Tourneur (1942), followed by Leslie Caron who has immense success in V. Minnelli's musical comedy An American in Paris (1951).
Huston, 1958) και η Annabella θα γνωρίσουν επίσης στην Αμερική στιγμές δόξας.
Two singers, Juliette Greco, in The Roots of Heaven (J. Huston, 1958) and Annabella also have their hour of glory in America.
Στα τέλη της δεκαετίας του 50, είναι περισ­σότερο οι γυναίκες ηθοποιοί που κινούν το γυναικείο κινηματογράφο.
At the end of the fifties, the actresses are the real movers of women's cinema.
Εκ νέου, μετακι­νούνται πολύ και το πήγαινε-έλα με το Χόλυγουντ δεν σταματά να πληθαίνει.
Again they travel about considerably, and the coming and going in Hollywood becomes ever more frequent.
Η Simone Signoret κερδίζει το Όσκαρ της καλύτερης ερμηνείας για την ταινία Room at the Τορτον Jack Clayton (1959) και επισημαίνεται για το ρόλο της στο Ship of Fools τον Stanley Kramer (1965).
Simone Signoret receives an Oscar for best actress in Room at the top by Jack Clayton (1959) and stands out for her role in Ship of Fools by Stanley Kramer (1965).
Την Αγγλίδα Vivien Leigh (Gone with the Wind, 1939) και την Ιρλανδέζα Maureen O'Hara που ξεκίνησε με την ταινία του
After the Briton Vivien Leigh (Gone with the Wind, 1939) and the Irishwoman Maureen O'Hara who is given her first
Η εποποιία των γυναικών στην 7η τέχνη στην Ευρώπη
Women's path through European film history real lite, with a natural and simplified rapport with the camera.
Ως ηθοποιός, η Brigitte Bardot εγκαινιάζει ένα νέο ύφος, όντας στην οθόνη όπως και στη ζωή, απλή και απελευθερωμένη απέναντι στην κάμερα.
having journeyed to Hollywood return (and only when they return) surrounded with admirable prestige.
Ορισμένες, που δεν κατάφεραν να καταπλήξουν τους Αμερικανούς, όπως η Anita Ekberg, σουηδι­κής καταγωγής, που γυρίζει το ρόλο της ζωής της στην ταινία La Dolce Vita (1960) του Fellini (Palme d'Or στις Κάννες) κάνουν την τύχη τους στον ευρωπαϊκό κινηματογρά­φο.
That is the case with Anita Ekberg, of Swedish origin, who plays the role of her life in La Dolce Vita (1960) by FeUini (Golden Palm in Cannes).
Η εκθαμβωτική Grace Kelly (Αμερικανίδα, αυτό είναι αλήθεια), ευαίσθη­τη ηρωίδα στις αστυνομικές ταινίες του Hitchcock, γίνεται (μια αληθινή και αυθεντι­κή) Πριγκίπισσα του Μονακό ...
The sublime Grace Kelly (true, an American), subtle heroine in Hitchcock's detective films, becomes (really and truly) Princess of Monaco...
Εν συντο­μία, εάν η Ευρώπη ονειρεύεται την Αμερική, η Αμερική ονειρεύεται επίσης την Ευρώπη, όπου ο κινηματογράφος εξελίσσεται μέσα σε μια ενδιαφέρουσα και σύγχρονη πορεία.
In short, if Europe dreams of America, America also dreams of Europe, where cinema has taken a truly interesting and modern direction.
Ο Roger Vadim, ως Πυγμαλίων των σύγ­χρονων καιρών, προσπάθησε στη συνέχεια να "λανσάρει" την Catherine Deneuve (Le Vice et la vertu, 1963) και την Jane Fonda (Barbarella, 1968), νέες ηθοποιούς τις οποίες δια­δοχικά παντρεύτηκε, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να τις καθιερώσει σαν "νέα" δημιουρ­γήματα όπως η Β.Β. Σήμερα, μπορεί να πει κανείς ότι είναι ίσως στην ταινία Le Mépris (1963) του Jean-Luc Godard που η B.B. αναδεικνύει τον ίδιο τον εαυτό της.
Roger Vadim, a sort of modern Pygmalion, then tries to "launch" Catherine Deneuve (Le Vice et la vertu, 1963) and Jane Fonda (Barbarella, 1968), young actresses that he successively marries.
Το νέο ύφος της συμπεριφοράς της συναντά το τυπικό πρωτοποριακό στυλ του Godard, μέσα σε μία υπέροχη παρεξήγηση.
He fails, how ever, to create creatures as "fresh" as B.B. In retrospect, it is perhaps in Le Mépris (1963) by Jean-Luc Godard that B.B is most natural. Her modern style meets the formal avantgarde style of Godard in per fect discord.
Ο Θεός, στην πραγματικότητα ονομάζεται Roger Vadim και το δημιούργημα του δεν είναι άλλο από την Brigitte Bardot.
It is not entirely correct to say the return of women directors was in the sixties, as some began shooting films towards the end of the war.
Η Brigitte Bardot γίνεται αμέσως ένα "sex-symbol" και σηκώνει με θάρρος την ετικέτα αυτή που δεν της ταιριάζει στην πραγματικότητα.
But, little known or too quickly identified with their husbands, they were only rediscovered by feminists in the seventies. enties.
Οι ελληνίδες σκηνοθέτριες άρχισαν να αναδύουν από τη λήθη.
The Greek filmdirectors begin to come out from the shadows.
Ας θυμήσουμε την Μαρία Πλυτά συγγραφέα, μυθιστοριογρά­φο, που γυρίζει για την Novak Films Οι Αρραβώνες (1949) μεταφορά στην οθόνη ενός επιτυχημένου έργου του Δημήτρη Μπογρή.
For example, Maria Plytas, writer/novelist, who produces The Engagement (1949) for Novak Films adapting a very successful play by Dimitris Bogris.
Γυρίζει στη συνέχεια την νεο-ρεα-λιστική ταινία Η Αύκαινα με ερμηνευτές την Αλέκα Κατσέλη και τον Γιάννη Αργύρη, και στη συνέχεια την Εύα, μια ιστορία αγάπης με το Μάνο Κατράκη και την Αλίκη Γεωργούλη.
She then produces a neorealist style film staring Aleka Katselis and Yanni Arghyris, The Louve, followed by Eva, a love story with Manos Katrakis and Aliki Yerghouli.
Μετά την ταινία ΗΑούκιοσατης Π λακενδίας ( 1956), ειδικεύεται σε ένα λαϊκό και εμπορικό είδος δημιουργώντας μια σειρά ταινίες μελό: Το άσωτοπαιδί ( 1964), Ο Αουστράκος (1965), Ο Εμποράκος(\96Ί)...
After a historic film La Duchesse de Plaisance (1956), she specialises in a popular and commercial style, creating a series of melodramas: The Prodigal Child (1964), The Shoe-shine Boy (1965), The Little Merchant (1967)...
Με την ταινία Ο αγώνας των τυφλών, η Μαρία Παπαλιά παίρνει σαν θέμα την εξέ­γερση μιας ομάδας τυφλών που, το 1976, ανοίγει το λόγο δημόσια κατά της δικτατο­ρίας.
With The Battle of the Blind, Maria Papalios takes as her subject the revolt of a blind community which in 1976 publicly spoke out against the dictatorship.
Στην ταινία της δείχνει πώς η αμείλι-
She shows how an instance of merciless police repression is utilised to that end and is made to stand trial for such side-taking.
Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος 1996 · αρ. 43
Her "sauerkraut" hairdos, her snug sweaters, her chequered skirts... evoke school years, in films like in the street, lib erating women from the constraint of good manners and bourgeois respectability.
Η Φρίντα Λιάππα, γεννημένη το 1948, εργάζεται ως σκηνοθέτρια στην τηλεόραση και ταυτόχρονα ως κριτικός κινηματογρά­φου στο περιοδικό "Σύγχρονος Κινηματογράφος".
Frieda Liappa, born in 1948, works as a television director and at the same time as a film critic for the magazine "Synchronos Kinimatographos".
Θα υπογράψει την πρώτη ταινία της μεγάλου μήκους το 1981 Οι Δρόμοι της Αγάπης είναι Νυχτερινοί, που διηγείται την αυτοκτονία δύο αδελφών περί­που σαράντα ετών.
In 1981 she makes her first full-length film ƒ Dromi TisAgapis Ine Nichterini taken from a news item on the suicide of two forty-something sisters.
Στην Αγγλία, η Muriel Box και η Wendy Toye δείχνουν με τέλειο τρόπο την πλήρη ελαφρότητα των ανδρικών κριτικών στον κινηματογράφο.
In England, Muriel Box and Wendy Toye illustrate perfectly the total lack of consideration of male critics for the cinema.
Η Muriel Box, που γεννήθη­κε το 1905, γύρισε ωστόσο γύρω στις δώδεκα ταινίες σε διάστημα περίπου δέκα χρόνων » · · · · · και Ά διαδρομή της μοιάζει με αυτή των σκηνοθετών του βωβού κινηματογράφου.
Muriel Box, born in 1905, makes about a dozen films, however, over ten years and her career resembles that of a silent film director.
Muriel Box mund John, Dora Bryan..., αφηγείται τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες οι γυναίκες επιβάλλουν την τήρηση του νόμου.
(1955), the director makes a satire of British television of the fifties, with a story of a couple, both famous and admired actors, who in reality are on the edge of divorce and bankruptcy.
Η ταινία The Truth About Women (1957) υιοθετεί την οπτική ενός Don Juan για να δεί­ξει, σε ύφος κωμωδίας, ότι πραγματικά οι γυναίκες είναι ακατανόητες.
The Truth About Women (1957) adopts the point of view of a young Don Juan in order to show, in a comical way, that women truly are incomprehensible.
Ας σημειώσου­με στη διανομή ρόλων την παρουσία της Mai Zetterling, σημαντικής σουηδέζας ηθοποιού που θα μείνει για πάντοτε στη μνήμη μας.
Among the film's cast is Mai Zetterling, an important Swedish actress whom we will speak more of later.
Η τελευταία μεγάλου μήκους ταινία της Muriel Box Rattle of a Simple Man (1964), γίνεται πιο σκληρή, δείχνοντας τις σχέσεις μίσους μιας πόρνης "με μεγάλη ψυχή" απέναντι σ'ένα ιδιαίτερα χυδαίο πελάτη.
The last of Muriel Box's full-length films, Rattle of a Simple Man (1964), is much harder, showing the hateful relationship between a "big-hearted" prostitute and a particularly vulgar client.
Οι ταινίες της Muriel Box, γυρισμένες με μεγάλη επιμέ­λεια και μ'ένα περιεχόμενο τελείως καινοτό­μο για την εποχή, εντάσσονται ήδη σε μία προ-φεμινιστική οπτική.
With its attention to detail and a social content entirely new for that era, Muriel Box's films already belong to a pre-feminist genre.
"Όταν αποφασίσαμε να γυρίσουμε μία ταινία γύρω από τις διάφορες πτυχές του φεμινισμού, διαπίστωσα ότι, εάν μεταχειρι­ζόμουν το θέμα με ένα πολύ σοβαρό τρόπο, κανένας παραγωγός οεν θα με υποστήριζε.
slowly climbs each step in the film industry: typist at British Instructional Films, then assisMliriel BOX tant to the director, then film Filmdirector, Great Britain editor, then camerawoman and finally to the post so highly hen we came to make a film on sought after: director.
Ήταν ακόμη η δεκαετία του 50, πριν τη δεκαετία του 60 όπου όλοι άρχισαν να μιλούν ανοιχτά γι« το φεμινισμό.
As an "W the diverse aspects of feminism, I assistant, she works with realised that if I handled the topic too seri- Anthony Asquith, son of a ously, no distributor would support me.