natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ο κανονισμός 1408/71, λαμβανομένων επίσης υπόψη των άρθρων του, 19 και 28, παράγραφος 1, δεν εμποδίζει τη δυνατότητα του αρμόδιου ιδρύματος κρά­τους μέλους να χορηγήσει παροχές ασθένειας και μητρότητας κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1 α) του κανονισμού αυτού, περιλαμβανομένων των παροχών για φροντίδες υγείας ιατρικού ή χειρουργικού χαρακτήρα, σ' εκείνον που εισπράττει μια σύνταξη αναπηρίας δυνάμει της νομοθεσίας του κράτους αυτού και που διαμένει στο έδαφος ενός άλλου κράτους μέλους.
Regulation No 1408/71, having regard also to Arti­cles 19 and 28 (1) thereof, does not fetter the power of the competent institution of a Member State to grant sickness or maternity benefits, within the meaning of Article 4 (1) (a) of the said regulation, including benefits of a medical or surgical nature, to a person who is in receipt of an invalidity pension under the legislation of that Member State and who resides in the territory of another Member State.
4089-1 — Υπόθεση 24/64, Dingemans/Sociale ringsbank (απόφαση της 2ας Δεκεμβρίου 1964).
4089­1 — Case 24/64 (Dingemans v Sociale Verzeke­ringsbank) of 2 December 1964.
Η αιτούσα εκκάλεσε την απόφαση στο Κεντρικό Raad van Beroep, το οποίο εκτιμώντας ότι απαιτείτο η ερμηνεία ορισμένων διατάξεων του κοινοτικού δικαίου για την τομή της υπόθεσης αυτής, ανέστειλε τη διαδι­κασία και υπέβαλε τα παρακάτω ερωτήματα στο Δικαστήριο για να αποφανθεί προδικαστικά:
The applicant's husband, also resident in Belgium, was employed as a wage­earner in the Netherlands in 1973­1974 and by virtue of that employment was, inter alia, insured under the Netherlands Law on sickness Insu­rance (Ziekenfondswet).
Ο κανονισμός 3 εφαρμόζεται σε κάθε ολλανδική νομο­θεσία που προβλέπει ασφάλιση αναπηρίας με παροχές αναπηρίας, ακόμη και αν η νομοθεσία αυτή ίσχυσε μεταγενέστερα του κανονισμού 3 και δεν έχει κοινοποιηθεί κατά τους κοινοτικούς όρους.
The applicant appealed to the Centrale Raad van Beroep which, considering that the solution of this case required the Interpretation of certain provisions of Community law, decided to stay proceedings and referred the follo­wing questions to the Court of Justice for a preliminary ruling :
— Ερώτημα 1
— Question 1
4089-2 — Υπόθεση 187/73, Odette Callemeyn/βελγικό κράτος (απόφαση της 28ης Μαίου 1974).
4089­2 —Case 187/73 (Odette Callemeyn v Belgian State — Judgment of 28 May 1974). /The benefits mentioned in Article 4(1) (b) of Regulation No 1408/71 include those provided by national provisions granting benefits to the handicapped to the extent that these provisions concerning workers within the meaning of Article 1 (a) of this regulation confer on the latter a legally protected right to the grant of these benefits. '
Οι λέξεις «παροχές ασθένειας και μητρότητας» κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, εδάφιο α) και στο κεφάλαιο 1 του κανονισμού 1408/71 πρέπει να εννοούνται πως περιλαμβάνουν καταρχήν και τις παροχές δυνάμει μιας νομοθεσίας περί αναπηρίας που επέχει χαρακτήρα παροχής για φροντίδες υγείας ιατρι­κού ή χειρουργικού χαρακτήρα;
Must the words ' sickness and maternity benefits ' within the meaning of Article 4 (1) (a) and Chapter 1 of Regula­tion (EEC) No 1408/71 be interpreted as also including in principle benefits under legislation concerning invalidity which are ¡n the nature of medical or surgical benefits ?
— Ερώτημα 2
— Question 2
«Οι παροχές που αναφέρονται στο άρθρο 4, παράγρα­φος 1, b) του κανονισμού 1408/71, περιλαμβάνουν εκείνες που προβλέπονται από τις εθνικές διατάξεις που χορηγούν επιδόματα σε μειονεκτούντες, εφόσον οι δια­τάξεις αυτές αφορούν εργαζόμενους κατά την έννοια του άρθρου 1, a) του κανονισμού αυτού και προσφέρουν σ' αυτούς νόμιμα προστατευμένο δικαίωμα για τη χορήγηση τέτοιων δικαιωμάτων».
If Question 1 is answered in the affirmative, does that mean, having regard to Article 19(1) and (2) and Arti­cle 28 (1) of the regulation, that the competent institution of a Member State is not empowered to grant such benefits to a person who is entitled to invalidity benefits under the legislation of that Member State If the person concerned resides in the territory of another Member
— Ερώτημα 3
The first of these jud­gments specifies that ' a national legislation granting a legally protected right to a benefit for the handicapped falls, as regards the person referred to by Regulation No 3, within the ambit of social security, within the
— «στην περίπτωση ενός μειονεκτουντος παι­διού που συγκεντρώνει από την ανηλικιότητα τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να δικαιωθεί, σαν μέλος οικογένειας εργαζόμε­νου, επιδόματα σε μειονεκτούντες, η ισότητα μεταχείρισης δεν πρέπει να εξαντλείται κατά την έξοδο από την ανηλικιότητα, αν το παιδί, λόγω της μειονεξίας του εμποδίζεται να αποκτήσει, το ίδιο, το καθεστώς του εργα­ζόμενου κατά την έννοια του κανονισμού».
— In the case of a handicapped child who from his minority fulfils the conditions required to qualify for benefits for the handicapped as a member of an employed person's family, the equality of treatment cannot cease at the end of his minority if the child by reason of his handicap Is prevented from acquiring the status of an employed person himself within the meaning of the regulation. '
Σε απάντηση τεθέντος ερωτήματος, αν ο όρος «παροχές ανεργίας» στο άρθρο 4, παράγραφος 1, /) του κανονι­σμού 1408/71 μπορεί να ερμηνεύεται σαν να εφαρμό­ζεται σε τέτοιες παροχές όπως εκείνες που προβλέπο­νται από το κεφάλαιο III, Α) του ολλανδικού νόμου περί ανεργίας, το Δικαστήριο κρίνοντας:
— Title III A of that law provided for the subrogation of the competent professional or trade Institution of the obligations, in relation to the worker, arising from the contract of employment, of the employer who had become insolvent ;
— πως οι διατάξεις αυτές έχουν σαν σκοπό να επιτρέψουν στον εργαζόμενο, που του οφείλο­νται μισθοί από πτώχευση του εργοδότη του, να ικανοποιήσει μέσα στα θεσπισμένα από το νόμο αυτό πλαίσια τις αξιώσεις του'
— the aim of these provisions was to enable a worker who was owed wages following the insolvency of his employer to recover the amounts due to him within the limits laid down by that law ;
4089-4 — Υπόθεση 24/74, Giusepina Biason/Περιφε-ρειακό Ταμείο Ασφάλισης Ασθένειας, Paris (απόφαση της 9ης Οκτωβρίου 1974).
— such a subrogation did not partake of the nature of the unemployment benefits refer red to in Article 4(1) (g) of Regulation No 1408/71 which were essentially Intended to guarantee to an unemployed worker the payment of sums which did not correspond to contributions made by that worker ¡n the course of his employment, and ruled that :
«Ένα συμπληρωματικό επίδομα που καταβάλλεται από εθνικό ίδρυμα αλληλεγγύης και χορηγείται από εθνική νομοθεσία, βάσει μιας σύνταξης αναπηρίας στο συνταξιούχο του οποίου η ικανότητα εργασίας μειώθηκε κατά 2/3, συνιστά, εφόσον οι ενδιαφερόμενοι έχουν δικαίωμα νόμιμα προστατευμένο σε χορήγηση ενός τέτοιου δικαιώματος, μια παροχή κατά την έννοια του άρθρου 1, s), του κανονισμού 3 και εμπίπτει για το λόγο αυτό, στο υλικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού (16° σκεπτικό)».
' A supplementary allowance, paid by a national solidarity fund and granted by national legislation by reason of an invalidity pension to persons entitled to this pension, whose working capacity is reduced by at least two-thirds constitutes, to the extent that the persons concerned have a legally protected right to the grand thereof, " a benefit " within the meaning of Article 1 (s) of Regula tion No 3, and for that reason falls within the matters covered by this regulation.
Η διαφορά αναφερόταν στη χορήγηση μιας συμπληρωματικής παροχής του εθνικού ιδρύματος αλληλεγγύης, που ιδρύθηκε στη Γαλλία με νόμο την 30ή Ιουνίου 1956 και χορηγείται σε δικαιούχο ισόβιας παροχής, που καταβάλλεται βάσει μιας αναπηρίας που έχει μειώσει κατά 2/3 την ικανότητα εργασίας ή κέρδους.
The dispute concerned the grant of supplementary allowance from the national solidarity fund set up in France by the Law of 30 June 1956 which may be awarded to persons receiving a life pension provided by virtue of an invalidity that reduced the worker's working or earning capacity by two-thirds. '
— πως τέτοια υποκατάσταση δεν επέχει χαρα­κτήρα παροχών ανεργίας που αναφέρονται στο άρθρο 4, παράγραφος 1, g) του κανονι­σμού 1408/71, οι οποίες προορίζονται βασικά να εξασφαλίσουν στον εργαζόμενο που είναι άνεργος την καταβολή ποσών που δεν αντιστοιχούν στις καταβαλλόμενες ει­σφορές από τον εργαζόμενο αυτό κατά τη διάρκεια της απασχόλησης του, αποφάνθηκε :
' Benefits such as those under Title III A of the Netherlands Law on Unemployment do not constitute " unemployment benefits " within the meaning of Arti cle 4 (1) (g) of Regulation No 1408/71. '
4090-1—Στην υπόθεση 28/68, Περιφερειακό Ταμείο Κοινωνικής Ασφάλισης της Βορείου Γαλλίας/Torrekens, της 7ης Μαΐου 1969, το Δικαστήριο έκρινε πως το σύστημα του συνυπολογισμού των περιόδων ασφάλισης που προ­βλέπεται στο άρθρο 27, παράγραφος 1, του κανονι­σμού 3 εφαρμόζεται και στις εθνικές νομοθεσίες κοινωνικής ασφάλισης που αναφέρονται στον κανο­νισμό (νομοθεσία μνημονευόμενη στο παράρτημα Β) που θεσπίζουν ανταποδοτικό ή όχι σύστημα, εκτός κωλύματος που προκύπτει από σύμβαση αναφερόμενη στο παράρτημα Δ.
4090-1 — In Case 28/68 (Caisse Régionale de Sécurité Sociale du Nord de la France v Torrekens of 7 May 1969), the Court of Justice of the European Communities considered that the system of aggregation of insurance periods laid down in Article 27(1) of Regulation No 3 also applied to national social security legislations men tioned in the regulation (legislation referred to in Annex B), whether or not these set up a contributory scheme, unless prevented by a convention referred to in Annex D.
4090-2 — Υπόθεση 1/72, Rita Fruii/βελγικού κράτους της 2 2ας Ιουνίου 1972.
4090-2 —Case 1/72 (Mrs Rita Frilli v Belgian Govern ment of 22 June 1972).
Το εγγυημένο εισόδημα που χορηγείται από μία γενική νομοθεσία κράτους μέλους, η οποία εξασφαλίζει στα ηλικιωμένα πρόσωπα που διαμένουν στο κράτος αυτό, δικαίωμα ελάχιστης σύνταξης, πρέπει να θεωρείται όσον αφορά τους εργαζόμενους μισθωτούς και εξομοιού­μενους κατά την έννοια του κανονισμού 3, που δικαιού­νται στο ίδιο κράτος σύνταξης, σαν «παροχή γήρατος» κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, c) του ίδιου κανονισμού.
The guaranteed income granted by the national legislation of a Member State providing elderly persons residing in that State to minimum pen sions should be considered, with regard to employed persons and persons treated as such in the sense of Regulation No 3 who are entitled to pensions in that State as ' retirement benefit ' in the sense of Arti cle 2 (1) (c) of the same regulation.
Η χορήγηση τέτοιας παροχής σε αλλοδαπό εργαζόμενο δεν θα πρέπει να εξαρτάται από σύμβαση αμοιβαιότητας με το κράτος μέλος του οποίου ο εργαζόμενος είναι υπήκοος.
The award of such a benefit to a foreign worker is not subject to a reciprocal agreement with the Member State of which the worker is a national.
Ένας τέτοιος όρος θα ήταν πραγματικά ασυμβίβαστος με τον κανόνα της ίσης μεταχείρισης που είναι μια από τις βασικές αρχές του κοινοτικού δικαίου.
Such a condition would be Incompatible with the equality of treatment which is one of the fundamental principles of Community law.
Βέλγιο, ο οποίος, έχοντας ασκήσει μισθωτή δρα­στηριότητα στη Γαλλία, ζήτησε, βάσει των προαναφερθεισών διατάξεων, να ληφθεί υπόψη, για να δικαιωθεί πρόωρη σύνταξη από το 60ό έτος σε ύψος 50%, η περίοδος αιχμαλωσίας του στη Γερμανία, με στολή της χώρας του κατά τη διάρκεια περισσότερο των 60 μηνών, δηλ. από 28 Μαΐου 1940 μέχρι 21 Ιουνίου 1945.
The fund rejected Mr. Gillard's application, observing that he could not prove that he was a former prisoner of war except by means of a document issued by the Belgian Ministry of Defence whereas the benefit claimed could only be awarded to insured persons who proved the length of their captivity and military service In wartime in the French or allied forces by producing their service record or a certificate issued by the competent military authority.
Πραγματικά η διαφορά αφορούσε όχι την αρχή της ισότητας μεταχείρισης, μεταξύ εργαζόμενων υπηκόων και υπηκόων άλλου κράτους μέλους, που κατοχυρώνεται στον κανονισμό 1408/71, αλλά ουσιαστικά στο ερώτημα αν οι διατάξεις του γαλλικού νόμου της 21ης Νοεμβρίου 1973 εμπίπτουν ή όχι, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 4, του κανονισμού 1408/71, στο πεδίο εφαρμογής του.
In fact the litigation concerned not so much the applica­tion of the principle of equality of treatment between national workers and workers who were nationals of another Member State covered by Regulation No 1408/71 but essentially the question of knowing whether or not the provisions of the French Law of 21 November 1973 was included within the field of application of Arti­cle 4 (4) of Regulation No 1408/71.
Σε απάντηση του ερωτήματος αυτού το προς ενίσχυση της απόφασης του διαπίστωσε:
In reply to this question the Court of Justice in support of its decision found :
— πως η διάκριση, μεταξύ των παροχών απο­κλειομένων από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71 και των παροχών που εμπίπτουν σ' αυτό, θεμελιώνεται ουσια­στικά σε παράγοντες που στοιχειοθετούν κάθε παροχή, ιδίως τους στόχους της και τους όρους χορήγησης της'
In this same case the Court pronounced upon the question of knowing whether the benefit in question fell within the material field of application of Regulation No 1612/68 of 15 October 1968 concerning the free movement of workers within the Community and was thereby subject, in relation to the conditions governing its award, to the provisions of this regulation.
Στην ίδια υπόθεση το Δικαστήριο αποφάνθηκε επί του ερωτήματος αν, η παροχή αυτή δεν περιλαμβανόταν στο υλικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1612/68 της 15ης Οκτωβρίου 1968, σχετικού με την ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοι­νότητας και συνεπώς δεν υπαγόταν, όσον αφορά τις προϋποθέσεις χορήγησης της, στις διατάξεις του κανο­νισμού αυτού.
It replied in the negative to this question because it follows from all its provisions and from the objective pursued, that the advantages which Regulation No 1612/68 extends to workers who are nationals of other Member States are all those which, whether or not linked to a contract of employment, are generally granted to national workers, primarily because of their objective status as workers or by virtue of the mere fact of their residence on the national territory and the extension of which to workers who are nationals of other Member States therefore seems suitable so as to facilitate their mobility within the Community.
— πως, εν όψει του σκοπού αυτού και των όρων της χορήγησης της, μια τέτοια παροχή δεν στοιχειοθετεί παροχή κοινωνικής ασφάλισης κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/7 Γ
— It appears from the file that the benefit granted in pursuance of the national provi­sion in question has the essential purpose of providing for former prisoners of war who prove that they underwent a long period of captivity, testimony of national gratitude for the hardships endured between 1939 and 1945 on behalf of France and its allies and thus granting them, by an increase in the rate of old­age pension, a quid pro quo for the services rendered to those States ;
Δεν θα πρέπει συνεπώς να θεωρούνται σαν δικαίωμα χορηγού­μενο στους εργαζόμενους υπηκόους, ουσιαστικά λόγω της ιδιότητας των σαν εργαζόμενων ή διαμενόντων στο εθνικό έδαφος και, ως εκ τούτου, δεν ανταποκρίνονται στα ουσιαστικά χαρακτηριστικά των «κοινωνικών πλεονεκτημάτων» που αναφέρονται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68.
Such a benefit which is based on a scheme of national recognition, cannot therefore be considered as an advantage granted to a national worker by reason primarily of his status of worker or resident on the national territory and for that reason does not fulfil the essential characteristics of the ' social advantages ' referred to in Article 7(2) of Regulation No 1612/68.
Πραγματικά, τέτοια άρνηση θα δια­κινδύνευε να παρακινήσει τον εργαζόμενο, που φροντίζει να εξασφαλίσει στο παιδί του το διαρκές πλεονέκτημα των αναγκαίων, για την κατάσταση της μειονεξίας, επιδομάτων, να μην παραμείνει στο κράτος μέλος στο οποίο έχει εγκατασταθεί και βρήκε απα­σχόληση.
' Pursuant to Regulation No 1408/71 of the Council of 14 June 1971, a national legislation which, in a Member State, gives a legally protected right to allowances for handicapped adults to the nationals of that State who resided there also applies to a handicapped adult natio­nal of another Member State who has never worked in the State which adopted the legislation in question, but who resides there and is dependent upon his father who is employed there as a worker within the meaning of the said regulation. '
« Κατ' εφαρμογή του κανονισμού 1408/71 του Συμ­βουλίου, μια εθνική νομοθεσία που προβλέπει σ' ένα κράτος μέλος δικαίωμα, νόμιμα προστατευμένο, για επίδομα σε μειονεκτούντες ενήλικες, προς όφελος των υπηκόων του κράτους αυτού που διαμένουν σ' αυτό, εφαρμόζεται επίσης και σε σχέση με ενήλικα μειονεκτούντα υπήκοο άλλου κράτους μέλους, που δεν έχει εργαστεί ποτέ ο ίδιος στο κράτος στο οποίο ανήκει η νομοθεσία αυτή, διαμένει όμως σ' αυτό σε βάρος του αδελφού του, που απασχολείται στο ίδιο κράτος σαν εργαζόμενος κατά την έννοια του αναφερθέντος κανονι­σμού» .
This case concerned a worker of French nationality who claimed from a Belgian institution for retirement, an early and unreduced retirement pension by virtue of the provisions of the Royal Decree of 27 June 1969 in favour of persons of Belgian nationality who have completed effective service in the allied forces between 10 May 1940 and 8 May 1945 and who benefit from a military invalidity pension awarded by an allied nation in relation to an incapacity for work due to an act of war. Referring to the decision of 6 July 1978 delivered In Case 9/78 and after having established that the benefit awarded by virtue of the national provisions concerned, had the essential objective of offering to Belgian workers who had fought in the allied forces between 10 May 1940 and 8 May 1945 and who had suffered an incapacity for work attributable to an act of war, a testimony of national recognition for the hardships suffered during that period the Court was
Για να δικαιολογήσει την απόφαση του, το Δικα­στήριο διευκρίνισε στο 9° σκεπτικό του, παραπέμπο­ντας στην εκδοθείσα την 13η Νοεμβρίου 1974 από­φαση του, στην υπόθεση 39/74 (παραπάνω 4089-3) «ένα εθνικό σύστημα επιδομάτων για μειονεκτούντες, το οποίο θεσπίζει δικαίωμα νόμιμα προστατευμένο, για τη λήψη των επιδομάτων αυτών, εμπίπτει, σε σχέση με τα πρόσωπα που αναφέρονται στον κανο­νισμό 1408/71, στο πεδίο της κοινωνικής ασφάλισης κατά την έννοια του άρθρου 51 της συνθήκης».
To justify its ruling the Court of Justice in Its ninth ground of reasoning, referring to the judgment of 13 November 1974 In Case 39/74, stated that a national allowance scheme for the disabled, granting a legally protected right to benefit for the handicapped, fell, as regards the
Επίσης αποφάνθηκε πως :
COMPENDIUM OF COMMUNITY PROVISIONS ON SOCIAL SECURITY
— η ισότητα μεταχείρισης που σκοπείται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, δεν θα πρέπει να εξαντλείται στην έξοδο από την ανηλικότητα, αν το παιδί λόγω της μειονεξίας του, εμποδίζεται να απο­κτήσει το ίδιο, το καθεστώς του εργαζόμενου κατά την έννοια του κανονισμού 1408/71'
— the equality of treatment required ¡n Arti­cle 3 (1) of Regulation No 1408/71 could not be terminated on ceasing to be a minor if the child because of its handicap, was prevented from acquiring the status of an employed person within the meaning of Regulation No 1408/71 ;
4093-3 — Επιληφθέν του ερωτήματος αν το υλικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, περιλαμβάνει επίσης τις διατάξεις για μεταγενέστερη καταβολή εισφορών δυνά­μει του γερμανικού νόμου, που θεσπίζει σύστημα αποζημιώσεων για αδικίες των εθνικο-σοσιαλιστών επί θεμάτων κοινωνικής ασφάλισης (WGSVG) της 22ας Δεκεμβρίου 1970, που τροποποιήθηκε την 27η Ιουνίου 1977 (BGBl. 1970 1, σελ.
4093­3 — In reply to the question whether the matters covered by the regulation also include the right to pay contributions retroactively under the German Law on the reparation of injustice perpetrated under National Socia­lism in the field of social Insurance (WGSVG) of 22 December 1970 in the version of 27 June 1977 (Bundesgesetzblatt 1970 I, p. 1846 and Bundesgesetz­blatt I 1977, p.
1040) κατά το μέτρο όπου τα καταδιωχθέντα πρόσωπα πρέπει να θεωρούνται σαν εργαζόμενοι κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α) του κανονισμού 1408/71.
1040), Insofar as the victims are to be regarded as workers within the meaning of Article 1 (a) of Regulation (EEC) No 1408/71, in Case 70/80 (Tamara Vigier ν Bundesversicherungsanstalt für Angestellte — Judgment of 27 January 1981), the Court ruled as follows :
Το Δικαστήριο αποφάνθηκε, στην υπόθεση 70/80, Vigier/BVA. für Angestellte (απόφαση της 27ης Ιανουα­ρίου 1981):
— the obligation of ensuring that a handicap­ped adult child of such a worker received treatment equal to that accorded to the nationals of the State In which he resided was laid down in other provisions of Community law relating to freedom of move­ment for workers cf.
—■ εξάλλου η υποχρέωση να εξασφαλίσει, στο μειονεκτούν παιδί, ενός τέτοιου εργαζόμενου, που ενηλικιώθηκε, την ισότητα μεταχείρισης σε σχέση με τους υπηκόους του κράτους δια­μονής, προβλέπεται από άλλες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, σχετικές με την ελεύθερη διακίνηση εργαζόμενων (άρθρο 7, παράγρα­φος 2, και άρθρο 10, παράγραφος 1, α) του κανονισμού 1612/68) (JO L 257 της 19ης Οκτωβρίου 1968)·
Article 7 (2) and Arti­cle 10(1) (a) of Council Regulation No 1612/68 of 15 October 1968 (OJ L 257, 19.10.1968) ;
— Μία νομοθεσία όπως η WGSVG, που περιλαμ­βάνεται στο σύστημα κανόνων δικαίου ενός κράτους μέλους σχετικά με τις κοινωνικές ασφαλίσεις εργαζόμενων και που δεν προ­βλέπει καμία διακριτική εκτίμηση της προσωπικής κατάστασης και της ένδειας του ενδιαφερόμενου εμπίπτει στο πεδίο εφαρ­μογής του κανονισμού 1408/71 και δεν απο­κλείεται δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 4, παράγραφος 4, του κανονισμού.
— Legislation, such as the Law on the repara­tion of injustice perpetrated under National Socialism in the field of social insurance, which forms part of the body of law gover­ning the social insurance of workers in a Member State and which makes no provision for a discretionary assessment of the perso­nal situation and needs of the individual concerned, comes within the scope of Regu­lation (EEC) No 1408/71 of the Council and is not excluded by virtue of Article 4 (4) of that regulation.
4094 έως 4099 κενά.
4094 to 4099 not used.
— στην προσδοκία ισότητας μεταχείρισης που επιδιώκεται από τον κανονισμό 1612/68, η εγγυημένη από το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού αναγνώριση στους εργαζόμε­νους υπηκόους κράτους μέλους, επί του εδά­φους άλλων κρατών μελών, «των ίδιων κοινωνικών και δημοσιονομικών πλεονε­κτημάτων με τους υπηκόους του κράτους αυτού» περιλαμβάνει όλα τα πλεονε­κτήματα της φύσης αυτής, είτε συνδέονται είτε όχι με συμβόλαιο εργασίας, όπως το επίδομα για ενήλικους μειονεκτούντες που χορηγείται από ένα κράτος μέλος, στους υπη­κόους του, δυνάμει ενός νομικού συστήματος που προσφέρει δικαίωμα νόμιμα προστατευ­μένο προς παροχή'
— in the light of the equality of treatment which Regulation No 1612/68 sought to bring about, the recognition in Article 7 (2) of that regulation that workers who were nationals of a Member State were, in the territory of other Member States, entitled to the ' same social and tax advantages as national workers ' included all advantages of that type, whether or not linked to a contract of employment, such as an allowance for han­dicapped adults which was awarded by a Member State to its own nationals under legislation which gave a legally protected right thereto ;
Δηλώσεις κρατών μελών σχετικά με το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού
4100 — Under the previous scheme, legislations to which the regulation was to apply were, by virtue of Article 3 of Regulation No 3, the subject of an annex which had the same legal value as the regulation.