natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πρώτον, τα θέματα επί των οποίων οι Κοινότητες, σε δεδομένη στιγμή, έχουν μόνες την αρμοδιότητα συνάψεως διεθνών συνθηκών με τρίτα κράτη δεν προκύπτουν σαφώς από το κείμενο των ιδρυτικών συνθηκών.
Firstly, the fields in which the Communities have the sole right to deal with nonmember States at any given time are not clear from the Treaties establishing the respective Communities.
Πρέπει συνεπώς να ληφθούν υπόψη και οι αρχές που έχει συναγάγει η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και το αν η κοινοτική αρ­μοδιότητα έχει ήδη ασκηθεί.
Account has to be taken of the principles laid down in the rulings of the Court, particularly as to whether the Communities' powers have already been used.
Δεύτερον, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έκταση των διεθνών αρμοδιοτήτων των Κοινο­τήτων υπόκειται σε μελλοντικές μεταβολές.
Secondly, the extent of their international powers is bound to vary in the course of time.
Ο εξελικτικός χαρακτήρας των διεθνών αρμοδιοτήτων των Κοινοτήτων προέκυπτε ήδη από τις ιδρυτικές συνθήκες με την πρόβλεψη μεταβατικών περιόδων.
From the outset, such changes were built in by the establishment of the transitional periods provided for in the Community Treaties.
Εξάλλου ο εξελικτικός αυτός χαρακτήρας απορρέει από τη δυνατότητα που έχουν οι Κοινότητες να προσθέτουν νέες πολιτικές σε εκείνες που έχουν ήδη προβλεφθεί από τις συνθήκες, ιδίως με τη χρησιμοποίηση του άρθρου 235 της συνθήκης ΕΟΚ.
Lastly, they spring from the fact that the Communities can add new policies to those listed in the Treaties, in particular by making use of Article 235 of the EEC Treaty.
(') Οι βασικοί σταθμοί της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αποτελούνται από: την απόφαση της 31.3.1971, υποθ.
In view of these facts, it is understandable that nonmember countries feel occasionally obliged to ask the Communities and the Member States for a list of the Community powers, as happened in the case of the Convention on the Law of the Sea.
22/70, AETR, Συλλογή 1971, σ. 263, την απόφαση της 14.7.1976, υποθ.
It is equally understandable that the Communities are unwilling to accede to this de mand precisely because their powers are not clearly defined.
Μπορεί επομένως να κατανοηθεί το ότι, ενώπιον αυτής της καταστάσεως, οι τρίτες χώρες αισθάνονται την ανάγκη να ζητήσουν από τις Κοινότητες και τα κράτη μέλη να τους γνωστοποιήσουν έναν πίνακα των μεταβιβασθεισών στις Κοινότητες αρμοδιοτή­των.
Fourthly, there are a number of activities linked with the common market, in respect of which the Treaty conferred on the Community institutions only powers to coordinate the Member States' activities.
Αλλά και η άρνηση των Κοινοτήτων να ικανοποιήσουν τέτοια αιτήματα γίνεται αντιληπτή, ακριβώς λόγω του μη πάγιου χαρακτήρα των αρμοδιοτήτων τους.
The Member States therefore continue to take a direct part in international negotiations but within the context and limits of concerted action.
Ο καθορισμός των περιπτώσεων κατά τις οποίες συντρέχει λόγος προσφυγής στη λύση της μεικτής συμφωνίας δεν επι­βάλλεται κατά προφανή τρόπο και είναι συχνά πηγή διαφωνιών μεταξύ της Επιτροπής και των κρατών μελών.
For example, under Article 116 of the EEC Treaty, the Member States are required to proceed by common action within the framework of international organizations of an economic character on 'matters of particular interest to the common market'.
Εννοείται ότι τα κράτη μέλη επιδιώκουν την κατά το δυνατό επέ­κταση του πεδίου των μεικτών συμφωνιών.
Under the same article, the Commission and the Council are required to work out the terms of such common action.1
Η συστηματοποίηση είναι συνεπώς δυσχε­ρής.
Furthermore, practice in this area has added to the cases covered by the Treaty.
Οι δε τρίτες χώρες με έκπληξη τους βλέπουν άλλοτε να εμφανίζεται η Κοινότητα μόνη και άλλοτε από κοινού η Κοινότητα και τα κράτη μέλη της.
While the Communities have, for the time being, foregone the exercise of some or all of the powers vested in them, at least potentially, by the Treaties, they have subjected Member States ' action to prior or subsequent Community monitoring.
Τέταρτον, υπάρχει ένα τμήμα δραστηριοτήτων που συνδέονται μεν με την Κοινή Αγορά, αλλά για τις οποίες η συνθήκη παρέχει στα κοινοτικά όργανα μόνον αρμοδιότητες συ­ντονισμού των δραστηριοτήτων των κρατών μελών.
For example, a number of provisions require Council or Commission approval for the adoption by Member States of certain trade policy measures (variation of import quotas, application of safeguard clauses, etc.)2 Other examples are the numerous instruments adopted by the Council to ensure or promote ratification by all Member States of certain international conventions.
Στην περίπτωση αυτή τα κράτη μέλη συνεχίζουν να μετέχουν απευθείας στη διεθνή διαπραγμάτευση, αλλά στο πλαίσιο και εντός των ορίων της συντονισμένης δράσεως.
The most typical example is unquestionably the Council Regulation of 15 May 1979 which required the concerted ratification by Member States of the Code of Conduct for Maritime Conferences adopted by Unctad in 1974 and formulated reservations to accompany all the ratifications.3
Έτσι, το άρθρο 116 της συνθήκης ΕΟΚ υποχρεώνει τα κράτη μέλη να «ενεργούν από κοινού» στο πλαίσιο των διεθνών οργανισμών οικονομικού χαρακτήρα για «τα οικονο­μικά θέματα που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Κοινή Αγορά».
The existence of such 'Community' activities carried on by the Member States may cause difficult problems for nonmember countries which may be temped to challenge not only the States which initiate such activities but also the Community which instigates them, at least when it has done more than adopt rules of procedure and has ruled on the substance of measures to be taken by the Member States.
Σύμφωνα με το άρθρο η Επιτροπή και το Συμβούλιο μεριμνούν για τον καθορισμό των όρων της κοινής αυτής δράσης (').
Fifthly, the collectivity composed of the Member States is now involved in international relations, outside its own sphere of competence, through use of the machinery for political cooperation." This machinery does not of course permit Member States to con-'
Εξάλλου, η πράξη προσέθεσε στον τομέα αυτόν και άλλες περιπτώσεις μη προβλεπόμε­νες από τη συνθήκη.
Similarly, Articles 73 and 74 of the ECSC Treaty empower the Commission to make 'recommendations' to Member States (which are binding as to the aims to be pursued) for the coordination of some of their commercial policy measures (administration of import and export licences, quantitative restrictions, antidumping measures, etc.).
Συμβαίνει, πράγματι, οι Κοινότητες, οι οποίες τουλάχιστον προ­σωρινά δεν ασκούν οι ίδιες όλες ή μέρος των αρμοδιοτήτων που τους έχουν ανατεθεί από τις συνθήκες έστω εν δυνάμει, να υποβάλουν τη δράση των κρατών μελών σε ένα εί­δος προληπτικού ή εκ των υστέρων ελέγχου.
Article 103 of the Euratom Treaty also imposes a restriction on the Member States through the requirement that the Commission and, where applicable, the Court of Justice must declare that there is no impediment before those States may conclude international treaties which concern the field of application of the said Treaty.
Το άρθρο 103 της συνθήκης ΕΚΑΕ (Ευρατόμ) επιβάλλει στα κράτη έναν περιορισμό, στο μέτρο που εξαρτά τη σύναψη από τα κράτη μέλη διεθνών συμφωνιών που αναφέρονται στο πεδίο εφαρμογής της συνθήκης αυτής, από την έλλειψη αντιρρήσεως από την Επιτροπή, και, ενδεχομένως, από το Δικαστήριο.
On political cooperation, see: D. Hurd, 'Political Cooperation', International Affairs, Vol. 57, No 3, 1981, pp.383-393; P. Bruckner, 'La Cooperation politique européenne'', Revue du Marché commun, 1982, pp. 59-63; E. Stein, 'European Political Cooperation (EPC) as a component of the European Foreign Affairs System', Zeitschrift fur Ausländisches Öffentliches Recht und Völkerrecht, No 43, 1983, pp.49-69.
σεως) (')■ θα πρέπει ακόμη να αναφερθούν οι πράξεις που υιοθετεί το Συμβούλιο ενόψει της κυρώσεως από όλα τα κράτη μέλη ορισμένων διεθνών συμβάσεων.
elude an international agreement collectively, but it does allow them to adopt common positions which to the outside world represent the 'Community', even though this is not really so in the legal sense of the term.
Πέμπτον, η Κοινότητα σήμερα είναι παρούσα στις διεθνείς σχέσεις, εκτός των περιπτώ­σεων που εμπίπτουν στη σφαίρα της κοινοτικής αρμοδιότητας, με τη χρησιμοποίηση των μηχανισμών της πολιτικής συνεργασίας (3).
Lastly, 'Community law' constitutes a complex, stratified legal system, administered by a highly-developed judicial hierarchy.
Οι μηχανισμοί αυτοί βέβαια δεν επιτρέ­πουν στα κράτη μέλη τη σύναψη με ενιαίο τρόπο διεθνών συμφωνιών.
Some principles ofCommunity law may be applicable to the international rules binding the Communities.
Αλλά καθιστούν δυνατή τη λήψη κοινών θέσεων που εκφράζουν προς τα έξω την «Κοινότητα», παρόλο που δεν πρόκειται πράγματι γι' αυτήν με τη νομική σημασία του όρου.
In this respect, it is true that the problems are of the same nature as for a State. Here again, however, nonmember countries are unwilling to allow such questions in relation to an international organization.
Ο δυαδισμός αυτός δεν αποτελεί οπωσδήποτε παράγοντα σαφήνειας για τους τρίτους.
Any study of the Communities' place in the international order therefore involves raising a series of issues and describing situations not normally discussed in connection with an international organization.
Είναι αλήθεια ότι τα προ­βλήματα αυτά είναι τα ίδια με εκείνα που τίθενται στο επίπεδο των κρατών.
The crux of many of these problems is the concept ofCommunity access to the procedures and instruments of international law.
Η εξέταση της θέσης των Κοινοτήτων στη διεθνή έννομη τάξη συνίσταται επομένως στην αντιμετώπιση σειράς προβλημάτων και καταστάσεων, που δεν ανακύπτουν συνή­θως στην περίπτωση των διεθνών οργανισμών.
By the very fact of its powers replacing those of the Member States, the Community, more than any other international organization, should have access to international negotiations (Part One). When the application of the theory of recognition to the Communities and their use of the prerogatives attaching to the right to establish legations have been dealt with as a kind of preliminary issue, the fundamental problem is whether and how the Communities take part in and make their voice heard in international conferences and organizations.
Ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος έχει σαν άξονα την έννοια της συμμετοχής των Κοινοτήτων στις διαδικασίες και πράξεις του διεθνούς δικαίου.
Although still a problem of access, it was thought best, in view of its importance, to de vote a separate section to the subject ofCommunity involvement in international trea ties and other international legal instruments (Part Two).
(2) EEL 121 του 1979.
The study of these two questions is based on already extensive practice.
(') Σχετικά με την πολιτική συνεργασία βλ.: D. Hurd: «Political Cooperation», International Affairs. Vol.
By contrast, although reference is made to existing practice, Part Three deals with ques tions which are more a matter for the future.
Η εξέταση των δύο αυτών ζητημάτων στηρίζεται πάνω σε μια ήδη άφθονη πρακτική.
Finally, the authors have in all cases preferred a neutral description of a practice to a value judgment.
Το θέμα αυτό έχει ήδη εξετασθεί λεπτομερώς στα συγγράμματα του θεσμικού κοινοτικού δικαίου.
In many respects, the Communities are still little known despite the many studies dealing with them.
Δεν είναι συνεπώς απαραίτητο να εξετασθεί το ζήτημα αυτό ακόμη μια φορά.
The main purpose of this study is therefore to provide information.
Η συμμετοχή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις διεθνείς σχέσεις
Entry of the European Communities into international relations
Οι διεθνείς σχέσεις αποτελούνται από τις επαφές που αναπτύσσουν μεταξύ τους τα διάφορα υποκείμενα της διεθνούς κοινωνίας.
International relations are the contacts established between the various members of international society.
Σύμφωνα με την κλασική προβληματική του διεθνούς δικαίου, πρέ.ιει να τν.'.Ιεϊ το ερώτημα, υπό μορφή σχεδόν προκρίματος, αν και σε ποιο βαθμό για να συμμετάσχει ένα υποκείμενο δίκαιοι, στις διεθνείς σχέσεις - ιδίως όταν διαθέτει ιδιαί­τερα χαρακτηριστικά - πρέπει να έχει τύχει «αναγνωρίσεως» από τα άλλα υποκείμενα δι­καίου (κεφάλαιο 1).
In order to understand the classic problems of international law, the first, almost preliminary, question is whether and how far any subject ofthat law (especially when that subject has special characteristics) must have been ''recognized' by the others in order to participate in international relations (Chapter I).
Αυτές οι διεθνείς επαφές πραγματοποιούνται από εξουσιοδοτημένα όργανα για την εκπρο­σώπηση των υποκειμένων του διεθνούς δικαίου.
These international contacts are made by organs qualified to represent the subjects of international law.
Ορισμένα από τα όργανα αυτά είναι ειδι­κευμένα, ενώ άλλα δεν είναι.'
Some of the organs concerned are specialized; others are not.
Το ζητούμενο εν προκειμένω είναι πώς τοποθετούνται οι Κοι­νότητες απέναντι στη διεθνή πρακτική που έχει διαμορφωθεί προοδευτικά από τα κράτη (κε­φάλαιο 2).
The question is where the Communities stand in relation to the practice gradually established by States (Chapter II).
Στο μέτρο που περιορίζεται μεταξύ δύο ή άλλου μικρού αριθμού μερών και παραμένει διακριτική - αν όχι μυστική - η διεθνής διαπραγμάτευση δεν υπόκειται σε αυστηρούς τύπους και θέτει σπανίως ζητήματα αρχής.
As long as in ternational negotiations are limited to two or a few parties and remain discreet, if not secret, there is not a great deal of formality and issues of principle rarely arise.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο όταν η διαπραγμάτευση έχει ως πλαίσιο ένα από τα μεγάλα διεθνή «βήματα» που είναι οι συνδιασκέψεις ή τα αποφασίζοντα όργανα των διεθνών οργανισμών (κεφάλαιο 3).
The same is not true when the context is one of those great international 'forums'1 in the shape of 'conferences'" or meetings of the deliberative bodies of international organizations (Chapter III).
Κεφάλαιο I - Κοινότητες και διεθνής αναγνώριση
Chapter I - The Communities and international recognition
Σε αυτό τείνει η «αναγνώριση κράτους» ή, σε χαμηλότερο επίπεδο, η αναγνώριση εμπολέμων ή επαναστατών (2).
This is the purpose of'recognizing a State' or, at a lower level, a belligerent or an insurgent.2
Η πολιτική σημασία της τυπικής πράξης της αναγνωρίσεως έχει υπογραμμισθεί επανει­λημμένα.
The political aspect of the formal act of recognition has been emphasized on many occasions. casions.
Είναι πράγματι αλήθεια ότι η αναγνώριση ενός νέου κράτους προσλαμβάνει σημαντικές διαστάσεις, όταν η δημιουργία του νέου κράτους προκύπτει από μια κατάσταση εχθρο­πραξιών και συγκρούσεων, οπότε έχει το χαρακτήρα συντάξεως με το ένα από τα δύο αντιμαχόμενα μέρη (πχ. αναγνώριση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας).
The fact is that the recognition of a new State assumes its greatest significance when the State in question has come into being as a result of conflict, so that a choice has to be made between one side and another (recognition of the United States during the War of Independence).
Το αυτό συμβαίνει και στην περίπτωση της αναγνώρισης κυβερνήσεως, όπως μαρτυρεί επαρκώς το πρόβλημα της επιλογής του Πεκίνου ή της Ταϊπέχ ως της κυβερνητικής δομής της καταλληλότερης να εκπροσωπεί την Κίνα.
The same applies to the recognition of a government, as has been seen often enough regarding the choice of Beijing (formerly Peking) or Taipeh as being entitled to represent China.
Είναι επίσης γεγονός ότι και η έλλειψη αναγνωρίσεως δεν εμποδίζει την ανάπτυξη σχέ­σεων μεταξύ των δύο υποκειμένων που, θεωρητικά τουλάχιστον, αγνοούνται όπως συνέ­βη στην περίπτωση των σχέσεων μεταξύ των δύο Γερμανιών πριν από την εφαρμογή της «πολιτικής ανοίγματος προς Ανατολάς» (Ostpolitik).
It is equally true that absence of recognition does not prevent the existence of relations between two subjects which theoretically do not recognize each other, as in the case of relations between the German Democratic Republic (East Germany) and the Federal Republic of Germany (West Germany) before the adoption of the 'Ostpolitik'.
Παρόλο που θεωρητικά διαφέρει από την αναγνώριση κράτους, η αναγνώριση «κυβερνήσεως» οδηγεί συ­χνά στη θέση των ίδιων ζητημάτων.
Although theoretically different, recognition of a government of ten gives rise to the same questions as recognition of a State.
Οι διεθνείς οργανισμοί δεν αποτελούν αντικείμενο αναγνωρίσεως εν συνεχεία τυπικών πράξεων.
There is no formal act of recognition of an international organization.
Η διαπίστευση διπλωματικών αποστολών στους οργανισμούς αυτούς δεν έχει την ίδια σημασία με την ^ναρξη διπλωματικών σχέσεων με κάποιο κράτος.
The establish ment of a mission with such an organization does not have the same significance as the establishment of diplomatic relations with a State.
Τούτο είναι συνέπεια του γεγονότος ότι, για τα κράτη, η ίδρυση ενός διεθνούς οργανι­σμού και η άσκηση των αρμοδιοτήτων του δεν έχουν την ίδια σημασία, ώστε να κριθεί σκόπιμο να εφαρμοσθούν και έναντι των οργανισμών αυτών τα ισχύοντα για τα κράτη.
All this stems from the fact that, as far as States are concerned, the creation of an inter national organization and its exercise of its powers are not of sufficient importance and significance for the practice applied to States to be applied to such organizations.
Άλλη εξήγηση αποτελεί το ότι το βασικό ζήτημα για ένα διεθνή οργανισμό είναι η έκταση των αρμοδιοτήτων του και όχι η υπαγωγή του σε μια νομική κατηγορία.
It also stems from the fact that the essential issue for an organization is the extent of its powers, case by case, and not access to a category.
Ωστόσο, ειδικά στην περίπτωση των Κοινοτήτων η διεθνής πρακτική παρουσιάζει ορι­σμένες ιδιαιτερότητες.
However, practice in the case of the Communities shows a number of special features.
Μετά τη θέση του ζητήματος αν υπάρχει μια πρακτική «αναγνωρίσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων» (τμήμα 1 ), θα εξετασθεί συμμετρικά και το πρόβλημα της ασκήσεως από τις Κοινότητες κάποιας ικανότητας αναγνωρίσεως άλλων υποκειμένων (τμήμα 2).
Having first asked whether there is a practice as regards 'recognition of the European Communities' (Section 1), it now becomes necessary to ask, conversely, whether the Communities exercise the power to recognize other subjects (Section 2)?
Τμήμα 1 : Η αναγνώριση «των» Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
Section 1 : Recognition 'of the European Communities
Μετά τη διαπίστωση ότι οι Κοινότητες έχουν αποτελέσει αντικείμενο, μέχρι σήμερα, ορισμένης πρακτικής αναγνωρίσεως και, κυρίως, που μπορεί να συγκριθεί με τα ισχύο­ντα για τα κράτη (Α), θα πρέπει να τεθεί το ερώτημα του ποιες είναι οι επιπτώσεις της μη αναγνωρίσεως των Κοινοτήτων (Β).
Having first noted that practices as regards recognition and, more important, nonrecognition of the Communities have hitherto been comparable to that applied in the case of States (A), it next has to be asked what are the consequences of nonrecognition of the Communities (B).
Α - Τρόποι αναγνώρισης ή μη αναγνώρισης των Κοινοτήτων
A - Practice as regards recognition or nonrecognition of the Communities
Η εφαρμογή σε ένα υποκείμενο δικαίου της θεωρίας της αναγνωρίσεως προκύπτει σα­φώς μόνον όταν άλλα υποκείμενα προβαίνουν έναντι αυτού σε τυπική πράξη αναγνωρί­σεως ή, συμμετρικά, μη αναγνωρίσεως, ή αναπτύσσουν διπλωματικές σχέσεις με αυτό.
The application of the theory of recognition to a subject of law only becomes fully apparent when other subjects adopt a formal act of recognition - or conversely of nonrecognition - ofthat subject or establish diplomatic relations with it.
Μέχρι τώρα, η εφαρμογή της θεωρίας της αναγνωρίσεως στην περίπτωση των Κοινοτή­των εμφανίζεται κυρίως με τη μορφή ρητών δηλώσεων μη αναγνωρίσεως ή υιοθετήσεως ισοδύναμων στάσεων.
So far, the connection between recognition and the Communities is manifested mainly in the form of explicit declarations of nonrecognition or the adoption of equivalent at titudes.
Μέχρι σήμερα, τη στάση αυτή έχουν τηρήσει αποκλειστικά η Σοβιετική Ένωση και τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης (')·
In 1963, for example, the Soviet Minister for Foreign Trade refused to accept an EEC document handed to him by the Netherlands Ambassador to Moscow.
(' ) Εννοείται ότι η Γιουγκοσλαβία που διατηρεί από το 1978 μια αποστολή στις Βρυξέλλες δεν περιλαμβάνεται στις χώρες αυτές.
Yugoslavia, which has had a mission in Brussels since 1978 does not, of course, come into this category.
Έτσι, το 1963, ο σοβιετικός υπουργός του εξωτερικού εμπορίου αρνήθηκε να παραλά­βει ένα έγγοαφο της ΕΟΚ που του ενεχείοισε ο πρέσβης των Κάτω Χωρών στη Μόσχα.
The declarations made by the head of the Soviet delegation at certain international con ferences attended by an EEC delegation provide an even clearer illustration.
Ακόμα σαφέστερες είναι οι δηλώσεις στις οποίες έχουν προβεί οι επικεφαλής σοβιετι­κών αντιπροσωπιών σε ορισμένες διεθνείς συνδιασκέψεις στις οποίες μετείχε και αντι­προσωπία της ΕΟΚ.
The tenor of these declarations was that participation by the USSR side by side with the EEC 'in no way signified recognition of that organization' and that 'any commitment entered into by the USSR would be with countries acting individually and not as members of the EEC'.1
Στη στάση αυτή διαπιστώνονται όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία της μη αναγνωρίσεως, όπως εφαρμόζονται σε ένα κράτος.
In this attitude, elements characteristic of the nonrecognition of a State are to be seen.
Πράγματι, από νομική σκοπιά, υπάρχει αμφισβήτη­ση της «διεθνούς υποστάσεως» ορισμένου υποκειμένου.
From the legal standpoint the 'international existence' of the subject concerned is con tested.
Από πολιτική σκοπιά, εκδηλώ­νεται η εχθρότητα έναντι τούτου.
From the political standpoint, hostility to that subject is expressed.
Η πολιτική διάσταση της αναγνωρίσεως ή μη αναγνωρίσεως επιβεβαιώθηκε, σαν να υπήρχε ανάγκη, από τη μεταγενέστερη εξέλιξη της στάσεως αυτής που συνίσταται στην ανταλλαγή της «αναγνωρίσεως» των Κοινοτήτων, έναντι της «αναγνωρίσεως» του Συμ­βουλίου για την Αμοιβαία Οικονομική Βοήθεια (ΚΟΜΕΚΟΝ) και της παροχής ορισμέ­νων πλεονεκτημάτων στον εμπορικό τομέα.
The political aspect of recognition or nonrecognition was confirmed, if confirmation were needed, by subsequent changes of attitude, exchanging 'recognition' of the Communities against 'recognition' of the Council for Mutual Economic Assistance (Comecon) and a number of commercial advantages.
Μεταξύ 1977 και 1980, πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και στη Μόσχα και στη Γενεύη, μεταξύ επισήμων αντιπροσωπιών της ΕΟΚ (Επιτροπή) και της ΚΟΜΕΚΟΝ και των κρατών μελών της τελευταίας.
From 1977 to 1980, meetings took place in Brussels, Moscow and Geneva between an official EEC delegation (Commission) and an official Comecon delegation and its Member States.
Ot συναντήσεις αυτές δεν κατέ­ληξαν σε αποτελέσματα.
Nothing emerged from these meetings.
Η σοβιετική στάση, καθώς και η στάση των ανατολικών κρατών, με την επιφύλαξη των όσων θα αναφερθούν για τη Ρουμανία, έχει παραμείνει αμετακίνητη, στη βάση της αρχι­κής στάσης περί μη νομικής αναγνωρίσεως (2).
Subject to later comments on Romania, the position taken by the Soviet Union and the East European States is still based, therefore, on the original attitude of no de jure recognition.2 nition.2
Ωστόσο, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η δημιουργία διπλωματικών σχέσεων με τις Κοι­νότητες, σύμφωνα με μορφές που αναλύονται πιο κάτω, ισοδυναμεί με αναγνώριση, όπως ακριβώς συμβαίνει και έναντι των κρατών.
There are grounds for thinking, however, that the establishment of diplomatic relations with the Communities, in the forms described in the following section, is equivalent to recognition, as in the case of a State.
(') Δήλωση στη Διεθνή Συνδιάσκεψη για το σίτο της 18ης Ιανουαρίου 1971,
There is no doubt that the sole fact of such establishment amounts to recognition of the Communities as a subject of international law.
Μπρέζνιεφ στο Συνέδριο των Συνδικάτων της Σοβιετικής Ένωσης, το 1972).
The defacto, and no longer the dejure, situation is different: 'The USSR is very well aware of the defacto situation which has arisen in Western Europe, including the existence of an economic association of capitalist countries in a common market' (speech by L. Brezhnev to the Trade Union Congress of the Soviet Union, 1972).