natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τμήμα 3: Μία Κοινότης δικαίου Τμήμα 4: Μέθοδοι 'ερμηνείας Τμήμα 5: Ευκαμψία και αύστηρότης στην προσαρμογή του κοινοτικού συντάγματος ' Τμήμα 6: Διεθνής νομική προσωπικότης
Now, in face of a second enlargement doubts remain, and, though many of the old arguments continue, much that was accepted earlier is questioned. It is said that the Treaties were written for a different time, as indeed (in some respects) they were.
Κεφάλαιο II: ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
It is asserted that the Court goes too fast, and that lawyers play too great a role.
Τμήμα Ι: Oi συνθήκες ώς κοινοτικό Σύνταγμα α) Κατά χρόνο εφαρμογή β) Κατά τόπο εφαρμογή γ) Σύνταγμα καί συνθήκη-πλαίσιο
These reactions, understandable as they may be, merely make a detached study which returns to the essential framework (then not fully developed), more important, even though much of its substance happened in the intervening years.
Τμήμα 2: Τό παράγωγο δίκαιο
For this book is not, if properly read, one in praise of times past.
47 47 47 α) Τρόποι υπαγωγής στίς συνθήκες Ι.
It is a quiet and rational account of those developments, setting them in perspective, and, in the same vein, it is a plea for times to come.
Κανόνας της κατ' ανάθεση αρμοδιότητος 2.
In one sense it is not particularly a book for lawyers.
Ή καθ' ϋλην υπαγωγή στην συνθήκη
That is to say, not one on Community law, in the narrow sense in which those words are often used.
48 49 β) Οί «τυπικές» πράξεις 1.
Its concern is for the framework in which politics can be conducted.
Συνθήκη ΕΚΑΧ: ατομικές καί γενικές αποφάσεις καί συστάσεις
Page 6
56 56 γ) Πράξεις «μή κατονομαζόμενες» 1.
The Institutions may be present. Even the Parliament may intervene.
Πράξεις εσωτερικής φύσεως
Nor is it detached from the systems of law of the Member States.
Πράξεις «sui generis»
It is possible to argue that in the past the strength of the European Court has compensated for the
Οί συμφωνίες πού συνάπτονται άπό τά Κράτη μέλη 2.
Section 2.
74 74 82 83 α) Οί διατάξεις μέ άμεσο αποτέλεσμα 1.
Subordination to the Treaty on points of substance b. 'Typical' acts i.
Ή συνθήκη 2.
Acts falling under Article 189 of the EEC Treaty c.
Οί κανονισμοί 3.
Section 3. International law
Τμήμα 2: Ή υπεροχή
Section 2. Primacy
'Η δήλωση πού έγινε στίς 9 Μαΐου 1950 άπό τόν Γάλλο υπουργό ' Εξωτερικών Robert Schuman αποτέλεσε καμπή στην οικοδόμηση της Ευρώπης.
The declaration made on 9 May 1950 by the French Minister of Foreign Affairs, Robert Schuman, marked a turning point in the construction of Europe.
'Η θεσμική πραγματικότης τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έχει τήν αρχή της στην ιστορική αυτή πρωτοβουλία.
This historic initiative is the origin of the European Communities as an institutional reality.
Τονίζοντας ότι «ή Ευρώπη δέν θά γίνει διά μας ούτε μέ μία συνολική κατασκευή· θά γίνει μέ συγκεκριμένες πραγματοποιήσεις πού θά δημιουργούν πρώτα πραγματική αλληλεγγύη», ή δήλωση Schuman καθόριζε τήν λειτουργική στρατηγική.
In stating that ' a united Europe will not arise overnight, nor by means of an all-embracing constitution; it will arise through specific projects providing a solid foundation of fact', the Schuman declaration laid down a practical strategy.
Αυτή πήρε τό προβάδισμα έναντι της λεγομένης απόψεως «τών συνταγματιστών» πού συνιστού­σε τήν άμεση δημιουργία πολιτικής οργανώσεως της Ευρώπης ομοσπονδιακού τύπου.
This strategy has won the day over the socalled 'constitutional' theory which sought the immediate construction of a Europe consisting in a political organization of a federal type.
Είδαμε νά δημιουργούνται διαδοχικά ή Ευρωπαϊκή Κοινότης "Ανθρακος καί Χάλυβος (ΕΚΑΧ) άπό τήν Συνθήκη τών Παρισίων τής 18ης 'Απριλίου 1951 καί ή Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότης (ΕΟΚ) καθώς καί ή Ευρωπαϊκή Κοινότης ατομικής ενέργειας (αποκαλούμενη καί «Εΰρατόμ») άπό τίς Συνθήκες τής Ρώμης τής 25ης Μαρτίου 1957.
We have seen created successively, the European Coal and Steel Community (ECSC), established by the Treaty of Paris on 18 April 1951, and then the European Economic Community (EEC) and the European Atomic Energy Community (also called 'Euratom'), established by the Treaties of Rome on 25 March 1957.
'Από τήν έναρξη τής ισχύος τών συνθηκών αυτών, τήν 1η 'Ιανουαρίου 1958, υφίστανται τρεις χωριστές Κοινότητες βασιζόμενες σέ ιδίους καταστατικούς χάρτες.
Since the latter Treaties came into force on 1 January 1958 there have been three distinct Communities governed by their own constituent charters.
'Αλλά οί τρεις Κοινότητες δημιουρ­γήθηκαν γιά νά επιτευχθούν οί αυτοί θεμελιώδεις στόχοι: ή οικοδό­μηση μιας «οργανωμένης Ευρώπης», «μία διαρκώς στενότερη ένωση τών λαών», πού τήν απαρτίζουν, μία «κοινή προσπάθεια» γιά τήν ευημερία τών λαών τους.
But the three Communities were formed with a view to achieving the same fundamental objectives: the construction of an 'organized Europe', 'an ever closer union among the peoples' who compose it, 'a common effort' to promote the 'well-being of their peoples'.
Προς εξυπηρέτηση τών θεμελιωδών αυτών στόχων, ετέθη σέ εφαρμο­γή ή ίδια μέθοδος: ή μέθοδος τής ενοποιήσεως, δηλαδή ή δημιουργία μιας πραγματικής εξουσίας γιά τήν άσκηση τών αρμοδιοτήτων πού έχουν ανατεθεί στά όργανα τής Κοινότητος.
In furtherance of these same fundamental objectives the same method is applied, that of integration, that is to say the creation of real means by which the powers conferred on the Community's institutions can be exercised.
' Η θεσμική διάρθρωση είναι ενιαία γιά τίς τρεις Κοινότητες άπό τήν έναρξη τής ισχύος, δηλαδή τήν 1η 'Ιουλίου 1967, τής λεγομένης συνθήκης συγχωνεύσεως τών εκτελεστικών οργάνων, πού υπεγράφη στίς Βρυξέλλες στίς 8 'Απριλίου 1965.
The institutional structure of the three Communities has been unified since the coming into force on 1 July 1967 of the socalled Merger Treaty, signed at Brussels on 8 April 1965.
'Η Συνέλευση (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) καί τό Δικαστήριο ήσαν, έξ αρχής, κοινά γιά τίς τρεις Κοινότητες, δυνάμει τής συμβάσεως πού υπεγράφη στην Ρώμη, συγχρόνως μέ τίς συνθήκες περί ιδρύσεως τής ΕΟΚ καί τής Εύρατόμ.
The Assembly (European Parliament) and the Court have, from the beginning, been common to the three Communities by virtue of the Convention signed at Rome at the same time as the Treaties establishing the EEC and Euratom.
'Η συνθήκη ΕΟΚ, βεβαίως, πού έχει ώς αντικείμενο τήν γενική ενοποίηση τών οικονομιών καί όχι, όπως οί δύο άλλες, τήν ενοποίηση ορισμένων τομέων, προβλέπει ρητώς ότι οί διατάξεις της «δέν τροποποιούν εκείνες τής συνθήκης ΕΚΑΧ» ούτε «θίγουν τίς διατάξεις τής συνθήκης ΕΚΑΕ» (άρθρο 232).
The EEC Treaty, which has as its object the general integration of the economies and not merely, like the other Îwo, the integration of certain sectors, admittedly provides expressly that its provisions 'shall not affect' those of the ECSC Treaty and that they ' shall not derogate from' the provisions of the EAEC Treaty (Art. 232).
Καί είναι αληθές ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ τών τριών συνθηκών, παραδείγματος χάρη, σχετικά μέ τίς εξουσίες τών οργάνων καί τήν οργάνωση τών προσφυγών στό Δικαστήριο.
And it is true that differences do exist between the three Treaties concerning, for example, the powers of the institutions and the procedure for bringing legal actions.
ΕΙσαγωγή δημιουργών κάθε συνθήκης καί τό ιστορικό πλαίσιο στό όποιο αυτές έχουν συναφθεί (')·
The intention of the authors of the respective treaties and the historical context in which they were drawn up are reflected in these differences.1
Πάντως, λόγω τής υφισταμένης κατά βάση εσωτερικής ένότητος τών τριών Κοινοτήτων, είναι απαραίτητο νά ερμηνεύεται κάθε συνθήκη στό φώς τών δύο άλλων(2).
Nevertheless, because of the fundamental unity underlying the three Communities, it is essential to interpret each of the Treaties in the light of the other two.
'Επί πλέον, ή άσκηση ύπό τής ΕΟΚ ορισμένων άπό τίς αρμοδιότητες της σέ θέματα κοινών πολιτικών (π.χ. μεταφορές, εμπορική πολιτική, ενέργεια), δύναται νά καταστήσει χωρίς αντικείμενο τους συναφείς περιορισμούς τών αρμοδιοτήτων τών οργάνων τών κατά τομείς Κοινοτήτων.
2Moreover, the exercise by the EEC of some of the powers attributed to it in matters of common policy (transport, commercial policy, energy, for example) can lead to the result that the limitation in the powers of the institutions of the sectoral Communities is without consequence.
"Οπως, παραδείγματος χάρη, ή επιφύλαξη αρμοδιότητος τών κρατών έπί θεμάτων εμπορικής πολιτι­κής, δηλαδή έπί τών εξωτερικών συναλλαγών, στον τομέα του άνθρακος καί τοΰ χάλυβος (συνθήκη ΕΚΑΧ, άρθρο 71, εδάφιο 1) έχει λόγο υπάρξεως μόνον στό περιορισμένο πεδίο εφαρμογής της συνθήκης.
Thus the reservation of power to the States in matters of commercial policy, i.e. external trade, in the coal and steel sector (ECSC Treaty, first paragraph of Art. 71), for example, was only justified by the Treaty's limited field of application.
'Ο κανόνας έβασίζετο στην ανάγκη νά ανατεθεί σέ μία καί τήν αυτή αρχή τό σύνολο τών ευθυνών σέ θέματα εμπορικής πολιτικής.
The rule was based on the need to entrust one authority with full responsibility for commercial policy.
Δύναται όμως νά τεθεί τό ερώτημα μήπως ή αιτιολογία αυτή, πού έλειτούργησε άλλοτε υπέρ τής καθολικής αρμοδιότητος τών κρατών στον τομέα αυτό, οδηγεί σήμερα στην απόρριψη τής επιφυλάξεως υπέρ τών Κρατών μελών, πού περιέχεται στό άρθρο 71 τής συνθήκης ΕΚΑΧ.
It may be asked whether this argument, which formerly favoured the attribution of full powers to the States in this field, does not nowadays lead to the conclusion that the reserve in favour of Member States contained in Article 71 of the ECSC Treaty should no longer be accepted.
Πράγματι, άπό τήν 1η 'Ιανουαρίου 1970, ή Κοινότης άσκεϊ τήν αποκλειστική αρμοδιότητα στον τομέα αυτόν, δυνάμει τοΰ άρθρου 113 τής συνθήκης ΕΟΚ.
Since 1 January 1970 it has been the Community which, under Article 113 of the EEC Treaty, exercises exclusive power in this field.
Φαίνεται αδικαιολόγητη λοιπόν, ή απομόνωση δύο προϊόντων —τοΰ άνθρακος καί τοΰ χάλυβος— στίς διαπραγματεύσεις μέ τά τρίτα κράτη καί ή υπαγωγή τους σέ χωριστές διαδικασίες(3).
It seems unreasonable to isolate two products—coal and steel—in negotiations with third States and subject them to different procedures.3
Τέλος, ή υπεροχή καί ή άμεση εφαρμογή, πού αποτελούν τά θεμέλια τής έννομης τάξεως τής Κοινότητας, στηρίζουν τό σύνολο τοΰ οικοδομήματος, ανεξάρτητα άπό τήν συνθήκη στην οποία ανήκει αυτός ή εκείνος ό κανόνας.
Finally there are the twin pillars of the Community legal order—primacy and direct effect—which support the whole edifice irrespective of the Treaty in which a particular rule is found.
Τό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υίοθέτησε, στίς 16 Φεβρουαρίου 1978, βάσει εκθέσεως τής πολιτικής του επιτροπής, ένα «ψήφισμα περί ενιαίας ονομασίας τής Κοινότητος» (4).
The European Parliament, following the report of its Political Affairs Committee, adopted on 16 February 1978 a Resolution on a single designation for the Community.
Τό προοίμιο τοΰ ψηφίσματος αύτοΰ επικαλείται «τήν αλληλεξάρτηση τών τριών κοινοτικών συνθηκών» καί «τό γεγονός ότι στην καθημερινή ζωή, οί πολίτες τών Κρατών μελών θεωροΰν τίς τρεις ευρωπαϊκές Κοινότητες στό σύνολο τους».
4The preamble to this resolution recalls the interdependence of the three Community Treaties and the fact that, in daily life, the citizens of the Member States regard the three European Communities as constituting a whole.
Στην παράγραφο 1 τοΰ διατακτικού τοΰ ψηφίσμα­τος, τό Κοινοβούλιο «κρίνει ότι οί όροι "ή Ευρωπαϊκή Κοινότης" είναι κατάλληλοι νά χαρακτηρίζουν τό σύνολο τών οργάνων πού έδημιουργήθησαν σύμφωνα μέ τίς ιδρυτικές συνθήκες τών τριών
In the words of the first paragraph of the operative part of the Resolution, Parliament 'considers it appropriate to use the term "the European Community" as a collective designation for all the institutions created pursuant to the Treaties which established the three Communities, and for the grouping formed by its Member States. [It] encourages the use of this designation
(3) Τό Δικαστήριο δέν προχωρεί τόσο στην γνωμοδότηση του αριθ. 1-75 τής 11.11.1975,
Judgment of 13.6.1958, Case 9/56 Menni ν High Authority [1957 and 1958] ECR 133.
Συλλογή, 1975, σ. 1355-1365.
a The Court does not go as far as this in its Opinion 1/75 [1975] ECR 1355 to 1365.
'Ενθαρρύνει τήν χρήση αυτής τής ονομασίας στά έγγραφα του «κατά τό μέτρο πού αυτό είναι δυνατό καί ευκταίο» (παράγραφος 2) καί «συνιστά στά λοιπά όργανα καί στά Κράτη μέλη νά συμμορφωθούν προς τήν χρήση αύτη» (παράγραφος 3).
11 in its official documents as far as may be possible and appropriate (paragraph 2) and commends this practice to the other institutions and Member States (paragraph 3).'
"Οπως τό επισημαίνει ό εισηγητής κ. Patijn, κατά τήν παρουσίαση τοΰ σχεδίου τοΰ ψηφίσμα­τος, αυτό επιδιώκει τόν πραγματιστικό σκοπό νά συμβάλει στή διαφώτιση τοΰ κοινοΰ.
As the rapporteur, Mr Patijn, pointed out when presenting the draft resolution, it has the practical aim of making the situation clearer in the minds of the general public.
Παρατηρεί απεναντίας ότι «άπό νομικής απόψεως, είμαστε απολύτως δικαιολογημένοι νά πούμε ότι δέν έγινε συγχώνευση τών συνθηκών, ότι οί τρεις Κοινότητες δέν συνεχωνεύθησαν σέ μία μόνη Κοινότητα(').
He does, however, note that it is strictly correct to say that there has been no fusion of the Treaties and that the three Communities have not been merged into a single Community.1
'Εξαιτίας τοΰ νομικοΰ χαρακτήρα τής αναπτύξεως πού θά ακολουθή­σει, δέν είναι δυνατό νά παραβλέψουμε τήν πραγματικότητα τής υπάρξεως τριών συνθηκών καί τριών Κοινοτήτων, έστω καί αν, προς διευκόλυνση τής εκθέσεως, θά προσφύγουμε σποραδικά στην έκφρα­ση «ή Ευρωπαϊκή Κοινότης».
Because of the legal character of the arguments which are to follow there will be no possibility of failing to recognize the actual existence of three Treaties and three Communities even if here and there, the expression 'European Community' is used in order to facilitate the explanation.
Λόγω τής ταυτότητος τών διατάξεων στίς συνθήκες τής Ρώμης, στην συνέχεια τής αναπτύξεως θά άναφερθοΰμε συχνότερα στην συνθήκη περί ιδρύσεως τής ΕΟΚ, έκτος ειδικής μνείας.
Since the Treaties of Rome contain identical provisions regarding their institutions, reference in the rest of this work will normally be to the EEC Treaty in the absence of any indication to the contrary.
(') Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Συζητήσεις, 15.2.1978, σ. 217.
European Parliament, Debates, 15 February 1978, p. 224.
Κεφάλαιο Ι: 'Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
Chapter I: Special characteristics
Στό παρόν κεφάλαιο περιγράφονται τά ουσιώδη χαρακτηριστικά πού προσδίδουν στην κοινοτική έννομη τάξη τόν ιδιαίτερο χαρακτήρα της.
In the present chapter a description is given of the essential charac­teristics which make the Community legal order unique.
'Ορισμένα άπό τά χαρακτηριστικά αυτά, πού θεωρούνται δικαίως ώς τά θεμέλια τής εννόμου αυτής τάξεως, θά αναλυθούν λεπτομερέστε­ρα στό κεφάλαιο III. Πρόκειται γιά τό άμεσο αποτέλεσμα καί τήν υπεροχή.
Certain of these characteristics, namely direct effect and primacy, which are rightly regarded as the pillars of this legal order, will be analysed in greater detail in Chapter III.
Τμήμα 1: 'Ανάθεση αρμοδιοτήτων
Section 1. Attribution of powers
Τό ουσιώδες φαινόμενο τής αναθέσεως αρμοδιοτήτων στά όργανα τής Κοινότητος καί τοΰ αντιστοίχου περιορισμοΰ τών εξουσιών καί, επομένως, τής κυριαρχίας πού συνεπάγεται γιά τά Κράτη μέλη έχει τονισθεί άπό τό Δικαστήριο καί τά εθνικά δικαστήρια σέ αποφάσεις πού πρέπει νά άναφερθοΰν λόγω τής θεμελιώδους σημασίας τους.
The essential concept, whereby powers are attributed to the Commu­nity's institutions, and the powers, and hence the sovereignty of the Member States, is correspondingly limited, has been highlighted by the Court of Justice and by the national courts in judgments which must be cited because of their fundamental importance.
Θά μνημονεύσουμε ιδιαίτερα τίς έντονες διατυπώσεις τοΰ Δικαστη­ρίου στην απόφαση του Costa/ENEL τής 15ης 'Ιουλίου 1964('), τής οποίας ή επιρροή στά ανώτατα εθνικά δικαστήρια υπήρξε σημαντική:
Special mention must be made of the forceful words used by the Court in its judgment in the case of Costa ν ENEL on 15 July 1964, which have had considerable influence on the highest national courts:1
« 'Αντιθέτως προς τίς συνήθεις διεθνείς συνθήκες, ή συνθήκη της ΕΟΚ εγκαθίδρυσε ίδια έννομη τάξη, ένσωματωθείσα στό νομικό σύστημα τών Κρατών μελών κατά τήν έναρξη ισχύος τής συνθήκης καί ή οποία είναι υποχρεωτική γιά τά δικαστήρια τους· πράγματι, ιδρύοντας μία Κοινότητα απεριορίστου χρονικής διαρκείας προικισμένη μέ ίδια δργανα, μέ νομική προσωπικότητα, μέ νομική ικανότητα, μέ ικανότητα διεθνούς εκπροσωπή­σεως καί είδικότερα μέ πραγματικές εξουσίες πηγάζουσες άπό περιορισμό ή μεταβίβαση αρμοδιοτήτων τών Κρατών μελών στην Κοινότητα, τά Κράτη μέλη περιόρισαν, αν καί σέ περιορισμένους τομείς, τά κυριαρχικά τους δικαιώματα καί κατ ' αυτό τόν τρόπο έδημιούργησαν ενα σύνολο κανόνων δικαίου εφαρμοστέο στους υπηκόους τους καί σ ' αυτά τά Ίδια».
By creating a Community of unlimited duration, having its own insti­tutions, its own personality, its own legal capacity, and capacity of repre­sentation on the international plane and, more particularly, real powers stemming from a limitation of sovereignty or a transfer of powers from the States to the Community, the Member States have limited their sovereign rights, albeit within limited fields, and have thus created a body of law which binds both their nationals and themselves.''
Μέ τήν απόφαση αυτή, τό Δικαστήριο επανασυνδέεται μέ τίς ίδιες τίς αρχές τής μεταπολεμικής κινήσεως γιά τήν ευρωπαϊκή ενοποίηση.
In this judgment the Court renews the links with the origins of the movement for European unification of the post-war period.
"Ετσι, τό Συνέδριο τής Χάγης, πού συνήλθε άπό 7 έως 10 Μαΐου 1948, διεκήρυσσε ήδη στό πολιτικό του ψήφισμα ότι «ήλθε ή ώρα γιά τά έθνη τής Ευρώπης νά μεταβιβάσουν ορισμένα άπό τά κυριαρχικά τους δικαιώματα γιά νά τά άσκοΰν στό έξης άπό κοινοΰ, μέ σκοπό τόν συντονισμό καί τήν ανάπτυξη τών πόρων τους».
Thus the Congress held at The Hague from 7 to 10 May 1948 had already stated in its policy resolution that ' the hour has come for the nations of Europe to transfer certain of their sovereign rights to be exercised jointly hence­forward in order to coordinate and develop their resources.'
Μάταια θά ήταν ή προσπάθεια αντιπαραθέσεως τής εννοίας τής «μεταβιβάσεως κυριαρχικών δικαιωμάτων» πού ¿χρησιμοποίησαν οί σύνεδροι τής Χάγης, προς τήν έννοια τοΰ «περιορισμοΰ» τών
It would be futile to contrast the concept of a 'transfer of sovereign rights' employed by the Congress of The Hague with that of a'limitation'
(') Συλλογή, 1964, σ. 1159-1160.
Judgment of 15.7.1964 [1964] ECR 585 at p. 593.
'Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δικαιωμάτων αυτών, στους τομείς πού απετέλεσαν αντικείμενο μεταβιβάσεως αρμοδιοτήτων.
Special characteristics of these rights in fields where there has been a change in the attribution of power. The artificial nature of the distinction is made quite clear in the following passage from a later case:
22, υποβάλλοντας κατ ' αυτό τόν τρόπο τά κυριαρχικά τους δικαιώματα σέ αντίστοιχο περιορισμό'
' The States have... conferred on the Community institutions power to take measures fixing the levy such as those which form the subject-matter of Regulation No 22, thus submitting their sovereign rights to a correspon­ding limitation.
Ειδικότερα, κατά τό μέτρο πού πρόκειται γιά στοιχεία φορολογικής κυριαρχίας, μία τέτοια συνέπεια θά ανταποκρινόταν πλήρως στό σύστημα τής συνθήκης»^).
More particularly, to the extent to which this concerns fiscal sovereignty, such a result is perfectly in accordance with the system of the Treaty.''1
Στην Κοινότητα μετεβιβάσθη ή εξουσία εισπράξεως είσφορών κατά τήν εισαγωγή αγροτικών προϊόντων.
The Community has been granted certain fiscal powers over imported agricultural products.
Στον τομέα αυτό, ή εξουσία επιβολής φόρου δέν ανήκει πλέον στά Κράτη μέλη.
In as much as this has been done, such powers are no longer retained by the Member States.
"Η προτίμηση προς τήν ιδέα τής «αναθέσεως» παρά προς τήν ιδεατής «μεταβιβάσεως» δικαιολογείται διότι οί κοινοτικές αρμοδιότητες δέν είναι αναγκαστικά πιστό αντίγραφο τών εθνικών αρμοδιοτήτων.
The preference shown for the idea of 'attribution' rather than that of'transfer' is justified because Community powers are not necessarily an exact copy of national powers.
Πρόκειται ιδίως γιά τά θέματα αγροτικής πολιτικής, όπου ορισμένες αγορές δέν αποτελούσαν αντικείμενο καμιάς οργανώσεως σέ εθνικό επίπεδο καί όπου οί κοινοτικές αρμοδιότητες άσκοΰντο μερικές φορές χωρίς νά υπάρχει κανένα προηγούμενο.
This is especially true in the case of agricultural policy, where certain markets are not subject to organization at national level and where Community powers are sometimes exercised on virgin soil.
'Επίσης, στη μεταγενέστερη νομολογία συναντάται ή έκφραση «ή απονομή στην Κοινότητα, έκ μέρους τών Κρατών μελών, δικαιωμάτων καί εξουσιών ανταποκρινομέ­νων στίς διατάξεις τής συνθήκης(2)» αντί τής αναφοράς σέ «μεταβίβαση αρμοδιοτήτων», πού υπάρχει στην προγενέστερη νομολογία.
Thus, in later case law the expression, 'the grant made by Member States to the Community of rights and powers in accordance with the provisions of the Treaty'2is found in place of a reference to the 'transfer of powers' used in previous case law.
Αύτη ή παραλλαγή στην ορολογία δέν θά έπρεπε, σέ καμιά περίπτωση, νά θεωρηθεί ότι περιέχει αξιολογική κρίση σχετικά μέτήν μεγαλύτερη ή μικρότερη σημασία τής αφαιρέσεως αρμοδιοτήτων άπό τά κράτη.
This nice distinction in phraseology is not however to be interpreted as implying a value judgment attributing greater or lesser importance to the surrender of rights effected by the States.
'Η αφαίρεση αυτή αρμοδιοτήτων είναι οριστική έφ' όσον διαρκεί ή Κοινότης, έκτος αναθεωρήσεως τής Ιδρυτικής συνθήκης σύμφωνα μέ τους όρους πού θέτει ή ίδια ή συνθήκη (3).
This surrender is final so long as the Community continues to exist, and in the absence of any amendment to the Treaty establishing it, carried out in due legal form.3
Βλέπουμε ότι τό Δικαστήριο δέν αναφέρεται στην παραδοσιακή καί αφηρημένη έννοια τής κυριαρχίας σάν νά ήταν ιδιότητα σχεδόν μεταφυσική, αδιαίρετη καί αναπαλλοτρίωτη, όπως τήν ανέπτυξε ή θεωρία περί κράτους άπό τόν Bodin έως τόν Hegel, διά μέσου τοΰ Hobbes καί πολλών άλλων καί πού εμφανιζόταν σύμφυτη μέ τήν έννοια τοΰ συγχρόνου κράτους κατά τόν XIX αΐώνα.
It is clear that the Court does not start from the traditional abstract concept of sovereignty having properties which are quasi-metaphysical, indivisible and inalienable, as in the theory of the State as it developed from Bodin to Hegel, through Hobbes and many others, which in the nineteenth century appeared to be inseparable from the concept of the modern State.
Πρόκειται γιά μία νέα αντίληψη τής κυριαρχίας, πού εμφανίζεται μέ τό πολιτικό ψήφισμα τοΰ Συνεδρίου τής Χάνης καί ανταποκρίνεται
It is a new notion of sovereignty which dates from the policy resolution at the Congress of The Hague and one which corresponds to the idea
'Ανάθεση αρμοδιοτήτων στην ιδέα τοΰ διαιρετού τής κυριαρχίας.
It is not, of course, a quantitative conception, comparing sovereignty to a territory, part of which is ceded.
Δέν πρόκειται βεβαίως γιά έννοια ποσοτική, πού θά εξομοίωνε τήν κυριαρχία προς εδαφική περιοχή τής οποίας θά παρεχωροΰντο τμήματα.
Rather it is a question of deciding in relation to the powers granted to the Community and its exercise of them, whether it is the State or the Community which has control over such and such a matter, without excluding, in appropriate cases, either joint action or the carrying out of subordinate tasks by the State.
'Η ιδέα τής διαιρετής κυριαρχίας αρμόζει πλήρως στην περιγραφή τής λειτουργίας ενός μηχανισμού ενοποιήσεως, είτε γίνεται επίκληση τής «άναδιαρρυθμίσεως» τών κυριαρχιών, τής «συγχωνεύσεως» αυτών ή τής «άπό κοινοΰ ασκήσεως» πού ό μηχανισμός αυτός συνεπάγεται.
The idea of divisible sovereignty is entirely apt for describing the working of a mechanism of integration which may be described as the ' refashio­ning' of sovereignties, whose ' merger' or'joint exercise' such a mechanism implies.
Μία απόφαση τού Δικαστηρίου(') αναφέρεται στό φαινόμενο τής «αφαιρέσεως» πού συνεπάγεται ή μεταβίβαση αρμοδιοτήτων στην Κοινότητα.
One of the judgments of the Court of Justice1deals with the question of ' surrender' entailed in the attribution of powers to the Community.