natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η πόρτα ήταν ανοικτή κατά τό ήμισυ γιά μία λύση βασιζόμενη στίς γενικές αρχές τοΰ δικαίου μέ σκοπό τήν εξασφάλιση τοΰ σεβασμοΰ τών θεμελιωδών δικαιωμάτων, έφ' όσον τό Δικαστήριο έδειχνε νά δέχεται τήν δυνατότητα τής υπάρξεως τέτοιων άρχων.
The door was left partly open for a solution based on general legal principles ensuring the observance of fundamental rights, since the Court appeared to be admitting the possible existence of such principles.
"Επρεπε πάντως νά περιμένουμε τήν απόφαση Stauder τής 12ης Νοεμβρίου 1969 γιά νά κάνει τό Δικαστήριο ένα αποφασιστικό βήμα καί νά αναφερθεί απερίφραστα στά «θεμελιώδη δικαιώματα τοΰ άτομου πού περιλαμβάνονται στίς γενικές αρχές τοΰ κοινοτικοΰ δικαίου τοΰ οποίου τήν τήρηση διασφαλίζει τό Δικαστήριο»(2).
It was not until the Stauder judgment, delivered on 12 Novem­ber 1969, that the Court took the decisive step of referring without ambi­guity to 'the fundamental human rights enshrined in the general prin­ciples of Community law and protected by the Court.'2
"Επρεπε ακόμη νά δείξει τή μέθοδο μέ τήν οποία τό Δικαστήριο έπροτίθετο νά συναγάγει τίς γενικές αυτές αρχές.
The method which the Court intended to use for discovering these gene­ral principles remained to be shown.
Μεταγενέστερες αποφάσεις έδωσαν ακριβείς ενδείξεις στό θέμα αυτό.
Some later judgments shed further light on the subject.
Μία γερμανική επιχείρηση αμφισβητούσε, ενώπιον διοικητικοΰ δικαστηρίου, τήν συμφωνία προς τό συνταγματικό δίκαιο τοΰ συστήματος εγγυήσεως πού επέβαλλε τό κοινοτικό δίκαιο γιά τήν χορήγηση πιστοποιητικών εξαγωγής ορισμένων αγροτικών προϊό­ντων.
A German undertaking alleged before an administrative court that the requirement under Community law that security be lodged on appli­cations for export licences for certain agricultural products was contrary to the constitution.
Τό σύστημα προέβλεπε τήν απώλεια τής εγγυήσεως σέ περίπτωση μή εξαγωγής κατά τήν περίοδο τής ισχύος τοΰ πιστοποιητικοΰ.
The system provided for the security to be forfeited if the export did not take place during the period of validity of the licence.
'Η γερμανική εταιρεία υπεστήριξε δτι ή απώλεια τής εγγυήσεως προσέβαλε τό δικαίωμα κυριότητος καί τήν αρχή τής άναλογικότητος πού προστατεύονται άπό τόν θεμελιώδη Νόμο τής 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.
The German firm maintained that the forfeiture of the security was con­trary to the right to property and the principle of proportionality pro­tected by the Basic Law of the Federal Republic.
Τό Δικαστήριο δέν άντιπαρέθεσε τόν κανονισμό προς τό γερμανικό συνταγματικό δίκαιο.
The Court did not compare the regulation directly with German constitutional law.
'Επανέλαβε πάντως τήν διατύπωση τής αποφάσεως Stauder προσθέτοντας δτι «ή προστασία τών δικαιωμάτων αυτών (θεμελιωδών), άν καί εμπνέεται άπό τίς συνταγματικές παραδόσεις πού είναι κοινές στά Κράτη μέλη, πρέπει νά διασφαλισθεί στό πλαίσιο τής διαρθρώσεως καί τών στόχων τής Κοινότητος»(3).
How­ever, it repeated the formula from the Stauder judgment, adding to it that:'The protection of such (fundamental) rights, whilst inspired by the constitutional traditions common to the Member States, must be ensured within the framework of the structure and objectives of the Community.' 3
Τό Δικαστήριο εξέτασε, συνεπώς, άν τό σύστημα εγγυήσεως προσέβαλε δικαιώματα θεμελιώδους χαρακτήρα καί ή εξέταση του απεδείχθη αρνητική.
The Court therefore examined the security system to see whether it in­fringed rights of a fundamental character and found that it did not.
(2) 'Απόφαση τής 12.11.1964, ύπόθ. 29-69, Stauder/Ulm.
Case 29/69 Stauder ν Ulm [1969] ECR 419, at p.
425, αιτιολο­γία άρ. 7.
425, Ground 7.
(3) 'Απόφαση τής 17.12.1970, Internationale Handelsgesellschaft, Συλλογή, 1970. σ.
Judgment of 17.12.1970, Case 11/70 Internationale Handelsgesellschaft [1970] ECR 1125, at p.
1135, αιτιολογία άρ. 4.
1134, Ground 4.
Oí γενικές αρχές τοΰ δικαίου
General principles of law
Μερικά χρόνια αργότερα, ένας χονδρέμπορος άνθρακος, ή επιχείρη­ση Nold, προσέφυγε έπί ακυρώσει κατά αποφάσεως τής 'Ανωτάτης 'Αρχής (Επιτροπής) πού επέβαλλε ορούς αγοράς ελαχίστης ποσότητος γιά τήν άμεση παράδοση άνθρακος. '
Some years later, a wholesale coal merchant brought an action for the annulment of a decision by the High Authority (Commission) imposing conditions as to minimum purchases to qualify for receiving direct deliveries of coal.
Η αιτούσα ίσχυρίζετο δτι διεκυβεύετο ή θέση της ώς άμεσου χονδρεμπόρου καί έπεκαλεΐτο τήν παραβίαση τοΰ δικαιώματος κυριότητος πού εγγυάται τό γερμανικό Σύνταγμα.
The plaintiff company claimed that its position as a direct wholesaler was being jeopardized and relied on its right to property guaranteed by the German constitution. In its judgment the Court repeats elements already present in its earlier cases and supplements them by stating in particular that :
Στην απόφαση του τό Δικαστήριο επαναλαμβάνει τά στοιχεία πού περιλαμβάνονται ήδη στην προγενέστερη νομολογία του καί τά συμπληρώνει, δηλώνοντας ιδίως δτι «γιά τήν διασφάλιση τής προστασίας τών δικαιωμάτων αυτών (θεμελιωδών), τό Δικαστήριο οφείλει νά εμπνέεται άπό τίς συνταγματικές παραδόσεις πού είναι κοινές στά δίκαια τών Κρατών μελών καί δέν θά ήταν, κατά συνέπεια, δυνατόν νά δεχθεί μέτρα ασυμβίβαστα προς τά θεμελιώδη δικαιώματα πού αναγνωρίζονται καί διασφαλίζονται άπό τά Συντάγματα τών κρατών αυτών.
'In safeguarding these (fundamental) rights, the Court is bound to draw inspiration from constitutional traditions common to the Member States, and it cannot therefore uphold measures which are incompatible with fundamental rights recognized and protected by the Constitutions of those States.
Οί διεθνείς συμβάσεις προστασίας τών δικαιωμάτων τοΰ 'Ανθρώπου στίς όποιες τά Κράτη μέλη έχουν συνεργασθεί ή προσχωρήσει, δύνανται επίσης νά παράσχουν ενδείξεις, πού πρέπει νά ληφθούν υπόψη στό πλαίσιο τοΰ κοινοτικοΰ δικαίου»(')·
Similarly international treaties for the protection of human rights on which the Member States have collaborated or of which they are signatories can supply guidelines which should be followed within the framework of Community law.' '
Άπό τήν απόφαση αυτή συνάγουμε δύο συμπεράσματα: κατά πρώτο λόγο, τό Δικαστήριο επιβεβαιώνει, κατά τρόπο κατηγορηματικό, δτι θά ακυρώσει ή θά κηρύξει ανίσχυρη, κατά περίπτωση,,κάθε διάταξη τοΰ παραγώγου δικαίου αντίθετη προς τά θεμελιώδη δικαιώματα πού περιλαμβάνονται στά συντάγματα ή σέ ένα άπό αυτά.
Two lessons can be drawn from this judgment: firstly, the Court formally states that it will annul or declare invalid, where appropriate, any pro vision of derived legislation contrary to the fundamental rights laid down in the constitutions or in one of them alone ; secondly, international conventions regarding human rights — universal declaration, European Convention, United Nations pacts, social charter, etc. — will be sources of inspiration on which the Court will draw; that is to say, on the one hand, that the Court does not consider itself bound by these acts in the same way as by conventional international obligations, and on the other hand, that it is not necessary for the instrument in question to have been ratified by all the Member States for the Court to draw on it; it is enough if they have 'collaborated' on it.
Θά σημειώσουμε δτι ή απόφαση Nold εκδόθηκε μερικές εβδομάδες μετά τήν επικύρωση τής Ευρωπαϊ­κής Συμβάσεως περί Προστασίας τών Δικαιωμάτων τοΰ 'Ανθρώπου καί τών Θεμελιωδών 'Ελευθεριών άπό τήν Γαλλία, τελευταίο Κράτος μέλος πού τήν έπεκύρωσε.
It will be observed that the N old judgment was delivered some weeks after the European Convention for the protection of human rights and fundamental freedoms was ratified by France, the last Member State to do so.
Δέν είναι βέβαιο δτι τό Δικαστήριο έθεώρησε δτι ή Κοινότης δεσμεύεται άπό τήν Ευρωπαϊκή Σύμβαση, όταν στην απόφαση Prais επανέλαβε τήν επιχειρηματολογία τής 'Επιτροπής συνοψίζοντας την ώς εξής: «τό δικαίωμα τής θρησκευτικής ελευθερίας, όπως περιλαμβά­νεται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση, αποτελεί τμήμα τών θεμελιωδών δικαιωμάτων, πού αναγνωρίζονται άπό τό κοινοτικό δίκαιο» (2).
It is not certain that the Court intended to hold that the Community was bound by the European Convention as such when, in the Prais case, it adopted the Council's argument, stating that the right to freedom of religion guaranteed by the European Convention forms part of the fundamental rights recognized by Community law.
Αυτήν τή φορά επρόκειτο γιά τήν αιτούσα πού παρεπονεΐτο δτι ή ημερομηνία
2On this occasion the case concerned a plaintiff who compjained that a competition giving access to employment with a Community institution had been fixed for the date of a holiday in the religion which she practised.
Τέλος, τό Δικαστήριο επανέλαβε στην απόφαση τής 30ής 'Ιουνίου 1978, υπόθεση Defrenne III, ότι ή προστασία τών θεμελιωδών δικαιωμάτων τού 'Ανθρώπου αποτελεί μέρος τών γενικών άρχων τοΰ κοινοτικού δικαίου, τοΰ οποίου αυτό εξασφαλίζει τήν τήρηση.
Lastly, in its judgment on 30 June 1978 in the Defrenne III case, the Court repeated that the protection of fundamental human rights formed part of the general principles of Community law, observance of which it must ensure.
Προσέθεσε ότι ή κατάργηση τών διακρίσεων βάσει τοΰ φύλου αποτελούσε χωρίς καμία αμφιβολία μέρος αυτών τών θεμελιωδών δικαιωμάτων καί έδειξε ότι ή 'ίδια αντίληψη συνάγεται άπό τόν Ευρωπαϊκό Κοινωνικό χάρτη καί τήν Σύμβαση άρ. 111 τής Διεθνοΰς 'Οργανώσεως Έργασίας(').
It added that, without any doubt, the elimination of discrimination based on sex formed part of these fundamental rights and it indicated that the same concept was to be found in the European Social Charter and Convention No 111 of the International Labour Organization.1 It held, however, that the Community, at the time when the question was put to it, had not assumed any responsibility for supervising and guaranteeing the observance of this principle by the Member States. 2
Τό Δικαστήριο εκφράσθηκε καί σέ άλλες αποφάσεις σχετικά μέ τόν σεβασμό τών θεμελιωδών δικαιωμάτων, αλλά επρόκειτο γιά τό διαφορετικό πρόβλημα έάν τά Κράτη μέλη έχουν τήν υποχρέωση νά λάβουν υπόψη τήν σύμβαση περί τών δικαιωμάτων τού 'Ανθρώπου κατά τήν άσκηση τών δυνατοτήτων πού τους παρέχει τό κοινοτικό δίκαιο.
The Court has made statements in other judgments on the obser vance of fundamental rights but in the context of a different problem, that of deciding whether or not the Member States are bound to take the Convention on Human Rights into consideration when exercising the options open to them under Community law.
Οί αποφάσεις αυτές αφορούν τίς εξαιρέσεις στην ελεύθερη κυκλοφορία τών προσώπων, πού βασίζονται στην τήρηση τής δημόσιας τάξεως.
These judgments deal with the exceptions to the free movement of persons based on the require ments of public policy. In the Rutili judgment, the Court pointed out that:
4 τής αυτής συμβάσεως, πού υπεγράφη στό Στρασβούργο στίς 16 Σεπτεμβρίου 1963, πού ορίζουν μέ ταυτόσημους όρους ότι οί προσβολές, γιά λόγους δημοσίας τάξεως καί ασφαλείας, τών δικαιωμάτων πού κατοχυρώνο­νται άπό τά ανωτέρω άρθρα δέν θά έπρεπε νά υπερβαίνουν τά όρια τοΰ αναγκαίου γιά τήν διασφάλιση τών αναγκών δημοσίας τάξεως καί ασφαλείας σέ μία δημοκρατική κοινωνία» (3).
'Taken as a whole, these limitations placed on the powers of Member States in respect of control of aliens are a specific manifestation of the more general principle, enshrined in Articles 8, 9, 10 and 11 of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Free doms, signed in Rome on 4 November 1950 and ratified by all the Member States, and in Article 2 of Protocol No 4 of the same Convention, signed in Strasbourg on 16 September 1963, which provide, in identical terms, that no restrictions in the interests of national security or public safety shall be placed on the rights secured by the above-quoted articles other than such as are necessary for the protection of those interests "in a democratic society".'3
"Οπως βλέπουμε, γίνεται επίκληση όχι τής 'ίδιας τής συμβάσεως άλλα τής «γενικής αρχής» πού αυτή εκφράζει.
It is clear that it is not the Convention as such but the general principle it expresses that is invoked here.
(ï) 'Απόφαση τής 15.6.1978, ύπόθ.
In the Royer judgment, the Court restricted itself to pointing out that:
149/77, Defrenne, Συλλογή.
Judgment of 15.6.1978, Case 149/77 Defrenne [1978] ECR 1365, at p. 1378.
(2) Βλ. κατωτέρω.
110 below.
1975, σ. 1219.
Judgment of 28.10.1975, Case 36/75 Rutili [1975] ECR 1219, at p. 1232.
69 διεθνείς δεσμεύσεις πού έχει αναλάβει τό ενδιαφερόμενο Κράτος μέλος, έφ ' δσον τό κοινοτικό δίκαιο δέν προβλέπει στό στάδιο αυτό ειδικές υποχρεώσεις γιά τά Κράτη μέλη αναφορικά μέ τό έν λόγω θέμα(').
73 failure to comply with the formalities concerning the control of aliens depends on the provisions of national law and the international obligations assumed by the Member State concerned since Community law as such does not yet impose any specific obligations on Member States in this respect.' 1
"Οπως βλέπουμε, τό Δικαστήριο δέν εδέχθη μέχρι σήμερα δτι δύναται νά ασκήσει έλεγχο έπί τής τηρήσεως έκ μέρους τών Κρατών μελών τών διεθνών συμφωνιών σχετικά μέ τά δικαιώματα τοΰ 'Ανθρώπου, κατά τήν άσκηση τών δυνατοτήτων πού τους αφήνει τό κοινοτικό δίκαιο.
As can be seen, the Court has not so far admitted that it has jurisdiction to ensure that the Member States observe international instruments regarding human rights in the exercise of the options left to them under Community law.
Ή ύπό εξέταση ένταξη τής Κοινότητος στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση περί τών Δικαιωμάτων τοΰ 'Ανθρώπου θά έχει ίσως ευνοϊκή επίδραση έπί τοΰ θέματος αύτοΰ.
The accession of the Community to the European Convention on Human Rights now under discussion would no doubt have felicitous repercussions at this level.
(') 'Απόφαση τής 8.4.1976, ύπόθ. 48-75, Royer, Συλλογή, 1976, σ.
Judgment of 8.4.1976, Case 48/75 Royer [1976] ECR 497, at p. 514.
118-75, Watson, Συλλογή, 1976, σ. 1185.
See Judgment of 7.7.1976, Case 118/75, Watson, ibid 1185.
Κεφάλαιο III: Σχέσεις μέ τό εθνικό δίκαιο
Chapter III: Relations with national law
Στό κεφάλαιο αυτό θά αναλυθούν διαδοχικά οί δύο θεμελιώδεις έννοιες τής έννομης τάξεως τής Κοινότητος: τό άμεσο αποτέλεσμα καί ή υπεροχή, καθώς καί ή θέση σέ εφαρμογή τοΰ κοινοτικοΰ δικαίου.
In this chapter the twin ' pillars' of the Community legal order will be analysed: direct effect and primacy, together with the implementation of Community law.
Τμήμα 1: "Αμεσο αποτέλεσμα
Section 1. Direct effect
'Ο πρόεδρος Lecourt περιέγραψε ορθά τό δίλημμα: «ή ή Κοινότης αποτελεί γιά τά άτομα μία γοητευτική άλλα απόμακρη αφηρημένη κατασκευή πού άφορα μόνο τίς κυβερνήσεις, οί όποιες εφαρμόζουν σ' αυτά κατά τή διακριτική τους ευχέρεια τους κανόνες της, ή αποτελεί γιά τά άτομα μία απτή πραγματικότητα, πού είναι, κατά συνέπεια, δημιουργός δικαιωμάτων»^).
President Lecourt clearly set out the alternatives when he said: 'Either the Community, for individuals, is a fascinating but distant abstraction, of concern only to governments, which apply its rules at their discretion; or else it is an effective reality for them and therefore a creator of legal rights and duties.' *
'Η προδιάθεση αυτή τής Κοινότητος νά είναι δημιουργός δικαιωμά­των γιά τά άτομα συνάγεται αβίαστα άπό τή νομοθετική αρμοδιότητα πού αναγνωρίζεται στά όργανα καί πού εκφράζεται στό άρθρο 189 τής συνθήκης ΕΟΚ, πού ορίζει δτι ό κανονισμός ισχύει άμεσα σέ κάθε Κράτος μέλος.
This function of creating legal rights and duties for individuals arises naturally out of the legislative power conferred on the institutions and expressed in Article 189 of the EEC Treaty, which states that a regulation shall be directly applicable in all Member States.
'Η προσφυγή μιας ολλανδικής επιχειρήσεως ενώπιον φορολογικοΰ δικαστηρίου τής χώρας της καί ή υποβολή προδικαστικού ζητήματος ύπό τοΰ δικαστηρίου αύτοΰ επέτρεψαν στό Δικαστήριο τών Ευρωπαϊ­κών Κοινοτήτων νά αποφανθεί, μέ μία απόφαση αρχής, σχετικά μέ τό δικαίωμα τών ιδιωτών νά επικαλούνται τό κοινοτικό δίκαιο ενώπιον τών εθνικών τους δικαστηρίων.
A case brought by a Dutch undertaking before a fiscal court in that country and referred for a preliminary ruling enabled the Court of Justice to give its views in a decision of principle on the right of individuals to invoke Community law before their national courts.
'Η επιχείρηση Van Gend en Loos είχε είσαγάγει ένα χημικό προϊόν άπό τή Γερμανία στην 'Ολλανδία. Τής επεβλήθη δασμός πού ή επιχείρηση έθεώρει υψηλότερο άπό τό δασμό πού ίσχυε κατά τήν έναρξη τής ίσχύος τής συνθήκης ΕΟΚ, καί αυτό λόγω μεταβολής στην τελωνειακή κατάταξη.
An undertaking known as Van Gend & Loos had imported a chemical product from Germany into the Netherlands. It had been charged customs duty at a rate which it alleged was higher than the rate in force when the EEC Treaty came into force, because of a change in customs classification. This alleged increase was contrary to the socalled ' stand still' obligation imposed by Article 12 of the Treaty. 2 The undertaking brought an action against the Dutch administration before the competent court, the 'Tariefcommissie', which in its turn referred two preliminary questions to the Court of Justice under the procedure laid down in Article 177 of the Treaty.3 Only the first question concerns us here.
Αυτή ή άξιουμένη αύξηση ήταν αντίθετη προς τή λεγόμενη υποχρέωση «standstill» πού επιβάλλει τό άρθρο 12 τής συνθήκης(2).
It had to be decided ' whether Article 12 of the EEC Treaty has direct application within the territory of a Member State, in other words, whether nationals of such a State can, on the basis of the article in question, lay claim to individual rights
(2) ' Η διάταξη αυτή απαγορεύει τήν επιβολή νέων δασμών ή επιβαρύνσεων ισοδυνάμου αποτελέσματος ή τήν αύξηση τών ήδη υπαρχόντων.
This provision forbids the introduction of any new customs duties or taxes having equivalent effect or any increase in the rates.
(3) Κεφάλαιο Ι, τμήμα 3.
3 Chapter I, Section 3. Case 26/32 Van Genden Loos [1963] ECR 1 et seq.
Τρεις κυβερνήσεις καί ό γενικός είσαγγελεύς ύπεστήριξαν ενώπιον τού Δικαστηρίου τή θέση ότι ή διάταξη αυτή περιελάμβανε μόνον διεθνείς υποχρεώσεις γιά τά Κράτη καί συνεπώς ή απάντηση έπρεπε νά είναι αρνητική.
Three governments and the Advocate General expressed the view before the Court that this provision merely imposed international obligations on the Member States and that the question ought accordingly to be answered in the negative.
'Η 'Επιτροπή εκφράσθηκε υπέρ τής επελεύσεως αποτελεσμάτων στην εσωτερική έννομη τάξη έκ τού άρθρου 12.
On the other hand, the Commission, considered that Article 12 did have internal effect.
Αυτή είναι καί ή λύση πού υιοθέτησε τό Δικαστήριο.
This was also the solution adopted by the Court.
'Αφού αναγνώρισε τήν αρμοδιότητα του νά ερμηνεύει τό άρθρο 12 «στό πλαίσιο τοΰ κοινοτικοΰ δικαίου καί άπό τήν πλευρά τών επιπτώσεων του στή σφαίρα τών ιδιωτών», τό Δικαστήριο αφιέρωσε μακρές αναλύσεις στην περιγραφή τής φύσεως τής έννομης τάξεως πού έδημιουργήθη άπό τή συνθήκη, πρίν αναλύσει τό αποτέλεσμα τοΰ ίδιου τοΰ άρθρου 12.
After recognizing its own competence to interpret Article 12 within the context of Community law and with reference to its effect on individuals, the Court went on to describe at length the legal order created by the Treaty, before analysing the effect of Article 12 itself.
Η σειρά αυτών τών λέξεων είναι ενδεικτική τών μεθόδων ερμηνείας τοΰ Δικαστηρίου(').
The Court justified its position with regard to the Community legal order by stating that in order to find out whether the provisions of an international treaty have immediate effect in domestic law, it it necessary to consider ' the spirit, the general scheme and the wording of those pro visions'.
Σημειώνει ότι «ό στόχος τής συνθήκης ΕΟΚ, πού είναι ή δημιουργία μιας κοινής αγοράς τής όποιας ή λειτουργία άφορα άμεσα τους ιδιώτες, συνεπάγεται δτι ή συνθήκη αυτή συνιστά κάτι περισσότερο άπό μία συμφωνία πού θά δημιουργούσε μόνον αμοιβαίες υποχρεώσεις μεταξύ συμβαλλομένων κρατών».
The order of these words throws light on the Court's methods of interpretation.1 The Court goes on to point out that: 'The objective of the EEC Treaty, which is to establish a common market, the function ing of which is of direct concern to the interested parties in the Community, implies that this Treaty is more than an agreement which merely creates mutual obligations between the contracting States'.
'Ο νομικός συλλογι­σμός συνδέεται έδώ άμεσα μέ έναν άπό τους οικονομικούς στόχους τής συνθήκης καί μάλιστα τόν σπουδαιότερο κατά τή διάρκεια τής μεταβατικής περιόδου: τήν κατάργηση τών εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία τών συντελεστών τής παραγωγής μέ σκοπό τήν δημιουρ­γία μιας ευρείας αγοράς. '
The legal reasoning here is directly linked to one of the Treaty's economic objectives, indeed its principal objective during the transitional period: the elimination of obstacles to the free movement of factors of production in order to achieve an enlarged market.
Από έδώ πηγάζει ή ανάγκη ενός δικαίου πού νά αντανακλά αυτή τήν οικονομική πραγματικότητα.
Hence the necessity for a law reflecting this economic fact.
Οί στόχοι τής Κοινότητος, δπως όρίσθησαν στό προοίμιο: ή προσέγγιση τών λαών, ή απονομή εξουσιών πού άσκοΰνται κατ' ανάγκη έναντι τών πολιτών, ή συμμετοχή τών υπηκόων στά όργανα τής Κοινότητος —Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καί Οικονομική καί Κοινωνική ' Επιτροπή— ή οργάνωση τών προσφυγών στό Δικαστήριο καί, ιδιαίτερα, ή ύπαρξη τών προδικαστικών προσφυγών, επιβεβαιώ­νουν ότι τό κοινοτικό δίκαιο άφορα άμεσα τους ιδιώτες.
The objectives of the Community as stated in the preamble — to achieve harmony between peoples, to attribute powers necessarily exercised over citizens, to ensure the participation of nationals in Community bodies (the European Parliament and the Economic and Social Committee), to set up a system of legal remedies, including in particular the preliminary ruling procedure — confirmed that the citizens are directly concerned with Community law.
Συνεπώς, τό Δικαστήριο μπορεί νά συμπεράνει δτι «ή Κοινότης αποτελεί νέα έννομη τάξη (διεθνοΰς δικαίου)(2) υπέρ τής οποίας τά Κράτη περιόρισαν, άν και σέ περιορισμένους τομείς, τά κυριαρχικά τους δικαιώματα καί
The Court drew the conclusion from this that the Community constitutes a new legal order (of international law) 2for the benefit of which the States have limited their sovereign rights, albeit within limited fields, and the subjects of which comprise not only Member States but also their nationals.
(') 'Ανωτέρω, κεφάλαιο Ι, τμήμα 4.
Above, Chapter I, Section 4.
(2) Οί λέξεις σέ παρένθεση υπάρχουν στην απόφαση Van Gend en Loos, άλλα δέν αναφέρονται πλέον στή μετέπειτα νομολογία.
The words in brackets occur in the Van Gend & Loos Judgment but do not recur in subsequent decisions. Page 79
"Αμεσο αποτέλεσμα
77 to confer upon them rights which become part of their legal heritage.
Δέν απέμενε λοιπόν στό Δικαστήριο παρά νά εφαρμόσει τίς αρχές αυτές στό πρόβλημα πού είχε τεθεί.
It only remained for the Court to apply these principles to the problem before it.
"Εχοντας τοποθετήσει τό άρθρο 12 στό πλαίσιο του, τό Δικαστήριο σημειώνει, έν συνεχεία, δτι ή διάταξη αυτή «θέτει μία σαφή καί χωρίς όρους απαγόρευση πού δέν συνιστά υποχρέωση ενεργείας, άλλα παραλείψεως» καί δτι «ή υποχρέωση αυτή δέν υπόκειται άλλωστε σέ καμία επιφύλαξη έκ μέρους τών Κρατών νά εξαρτήσουν τήν εφαρμογή της άπό θετική πράξη τοΰ έσωτερικοΰ δικαίου» καί ότι ή διάταξη αυτή «προσφέρεται άριστα, άπό τήν 'ίδια τή φύση της, νά παράγει άμεσα αποτελέσματα στίς νομικές σχέσεις μεταξύ τών Κρατών μελών καί τών ιδιωτών».
After setting Article 12 in its context, it pointed out that this provision contains a clear and unconditional prohibition which is not a positive but a negative obligation, and that this obligation is not qualified by any reservation entitling the Member States to make its implementation dependent on a positive act of domestic law; that it is, by its very nature, ideally adapted to have direct effect on the legal relationships between the Member States and their subjects.
Κατά συνέπεια, τό Δικαστήριο καταλήγει στό συμπέρασμα δτι τό άρθρο 12 «παράγει άμεσα αποτελέσματα καί γεννά ατομικά δικαιώματα πού τά εθνικά δικαστήρια οφείλουν νά διασφαλίσουν».
The Court accordingly concluded that Article 12 has immediate effect and creates individual rights which national courts must protect.