natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην υπόθεση της ευρωπαϊκής συμφωνίας οδικών μεταφορών (29) το Δικαστήριο έκρινε ότι η Κοινότητα είχε τη νομική ικανότητα να συνάψα τη συμφωνία αυτή και, μολονότι στη συμφωνία αυ­τή μετείχαν κράτη μέλη, στο μέλλον η Κοινότητα ήταν εκείνη που έπρεπε να συναπτά συμφωνίες του είδους αυτού.
In the European Road Transport Agreement case29the Court held that it has the power to do this and, though the parties to that agreement were the Member States, the Court made clear that in future the appropriate party for similar agreements would be the Commu­nity.
Το 1976 η Επιτροπή και ορισμένα κράτη μέλη διεξήγαγαν διαπραγματεύσας με την Ελβετία προκαμένου να δημιουργήσουν ταμείο για τη χορήγη­ση χρηματικών αποζημιώσεων στους ιδιοκτήτες ποταμόπλοιων που θα απέσυραν εκούσια τα πλοία τους από το Ρήνο σε περιόδους πλεονάσματος μεταφορικού δυναμικού.
In 1976 the Commission and some of the Member States completed negotiations with Switzerland for the establishment of a fund to pay compensation to owners of inland waterway vessels on the R.hine who laid up their boats during periods of over-capacity.
Η δη­μιουργία του ταμείου αυτού προϋπέθετε τη λατουργία θεσμικού μηχανισμού στο πλαίσιο του οποίου έπρεπε να αντιπροσωπεύονται τα κράτη μέλη και η Ελβετία: μολονότι το Δι­καστήριο έκρινε ότι ορισμένα από τα χαρακτηριστικά αυτά ήταν αντίθετα προς τη συνθή­κη ΕΟΚ, δεν απέκλειε καταρχήν τη δυνατότητα δημιουργίας οργανισμών με αποφασι­στική αρμοδιότητα στους οποίους αντιπροσωπεύονται και τρίτες χώρες — υπό την προϋπόθεση ότι εξασφαλίζεται η τήρηση των απαιτήσεων της θεσμικής ισορροπίας της Κοινότητας (30).
This involved the setting-up of an institutional structure in which the Member States and Switzerland were represented and, though the Court ruled that certain of its features rendered it incompatible with the EEC Treaty, it did not rule out in principle the estab­lishment of decisionmaking bodies on which third countries were represented, provided that the proper institutional relationships of the Community were respected.3()
1/69 αταλία/Επιτροπή), Συλλογή 1969, σ. 277.
Case 1/69 [1969] ECR 277.
22/70 (Επιτροπή/Συμβούλιο), Συλλογή 1971, σ. 263.
Case 22/70 Commission ν Council [1971] ECR 263.
(30) Γνωμοδότηση 1/76 της 26.4.1977, σ. 741.
Opinion 1/76 [1977] ECR 741.
Κεφάλαιο VIII — Η κοινή γεωργική πολιτική
Chapter VIII — The common agricultural policy
Προσθέτει επιπλέον ότι «η λειτουργία και ανάπτυξη της κοινής αγοράς θα πρέπει να συνοδεύονται από κοινή γεωργική πολιτική».
In Part Two of the EEC Treaty, which concerns the foundations of the Community, a whole title is devoted to agriculture (Articles 38 to 47) and Article 3, one of the introductory articles, which lays down a non-exhaustive list of activities to be undertaken by the Community, announces in point (d) the adoption of a common agricultural policy.
Για ποιο λόγο η σημασία αυτή ή η ειδική θέση που επιφυλάσσεται στη γεωργία; Δεν αρ­κούν οι γενικοί κανόνες της συνθήκης;
Why this importance or this special place accorded to agriculture? Were the general rules of the Treaty insufficient?
Το άρθρο 38 πρόβλεπα βέβαια ότι η κοινή αγορά εκτείνεται και στη γεωργία και στό εμπόριο των γεωργικών προϊόντων (τελωναακή ένωση, ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων), διασαφήνιζα όμως ότι οι «γενικοί» κανόνες εφαρμόζονται στα γεωργικά προϊόντα μόνο στο μέτρο που δεν υπάρχουν αντίθετες διατάξας στα άρθρα 39 έως 46.
Article 38 provides that the common market is to extend to agriculture and trade in agricultural products (customs union, free movement of persons), but specifies that the 'general' rules apply to agricultural products only if not otherwise provided in Articles 39 to 46.
Προσθετά επι­πλέον ότι «η λειτουργία και ανάπτυξη της κοινής αγοράς θα πρέπα να συνοδεύονται από κοινή γεωργική πολιτική».
It also adds that the operation and development of the common market must be accompanied by the establishment of a common agricultural policy.
Η κατάσταση των γεωργικών προϊόντων ήταν πράγματι πολύ διαφορετική από εκείνη των βιομηχανικών.
The situation of agricultural products was very different from that of industrial products.
Δεν ήταν λοιπόν αρκετό να καταργηθούν οι δασμολογικοί ή ποσοτι­κοί φραγμοί για να εξασφαλισθεί η ελεύθερη κυκλοφορία τους.
In order to ensure free movement, it was not enough to remove customs or quota barriers.
Ακριβέστερα μπορεί να λεχθεί ότι η ελεύθερη κυκλοφορία υπό όρους ίδιους με εκείνους που ισχύουν για τα βιο­μηχανικά προϊόντα θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία εν γένει και για τους αγρότες ειδικότερα.
Free movement achieved in the same conditions as for industrial products would have had disastrous consequences for the economy in general and for farmers in particular.
Πράγματι οι ενδοκοινοτικές διαφορές τιμών των γεωργικών προϊόντων δεν οφείλονταν στην ύπαρξη δασμών (πράγμα που συνέβαινε σε μεγάλο βαθμό με τα βιομηχανικά προϊόντα), αλλά προέκυπταν κυρίως από την ύπαρξη εθνικών γεωργικών πολιτικών που απέβλεπαν κυρίως στην εξασφάλιση της κοινωνικής προστασίας του ασοδήματος των αγροτών, στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των καταναλωτών καθώς και στην εγγύη­ση ορισμένου βαθμού αυτάρκαας.
This was because the differences within the Community in the prices of agricultural products were not the result of customs duties (which was largely the case for industrial products) but arose mainly from the existence of national agricultural policies designed to protect farmers' incomes, to safeguard consumers' interests and to guarantee a certain level of self-sufficiency.
Ήδη από παλιά τα κράτη μέλη παρενέβαιναν υπέρ των γεωργών λόγω ιδίως της ιδιαιτερότητας που παρουσιάζουν οι οικονομικές συνθήκες της ευρωπαϊκής γεωργίας.
Because of the economic conditions in European agriculture the Member States had been intervening to assist farmers for a long time.
Ανάλογα όμως με τα κράτη διέφερε πάντα η προτεραιότητα που δινόταν στους επιδιωκό­μενους στόχους· η προτεραιότητα αυτή ήταν συνάρτηση ιδίως των ιδιαίτερων χαρακτηρι­στικών της γεωργίας κάθε κράτους και της σημασίας που είχε αυτή γενικά στην οικονο­μία τους.
However, the objectives were given a different order of priority in the various Member States, depending on the particular features of their agriculture and its importance in their economy.
Εξάλλου τα διάφορα κράτη μέλη χρησιμοποιούσαν διαφορετικές μεθόδους.
In addition, the various countries had used different techniques.
Ορι­σμένα «προστατευτικά» κράτη, όπως πχ. το Βέλγιο χρησιμοποιούσαν για την παραγωγή
Thus, with regard to wheat production, 'protectionist' countries could, like Belgium, require the incorporation of a variable percentage of homegrown wheat in breadmaking or, like France, introduce a State production mon opoly and guarantee the producer a minimum price. Another measure could consist in
Άλλο πάλι μέτρο ήταν το κλείσιμο των συνόρων νια τα ξένα προϊόντα κατά τη διάρκαα της πε­ριόδου διαθέσεως στην αγορά της εγχώριας παραγωγής.
closing the frontiers to foreign produce during the period when national production was being placed on the market.
Άλλα κράτη με περισσότερο φι­λελεύθερη φιλοσοφία, όπως η Γερμανία, εξασφάλιζαν υψηλές τιμές στους παραγωγούς τους και εισήγαν σε χαμηλές τιμές συμπληρωματικές ποσότητες, ορίζοντας ενδιάμεσο επί­πεδο τιμών για τις πωλήσας στους καταναλωτές.
Other more liberal countries such as Germany could both guarantee high prices to their producers and import the balance of their requirements at low prices, while setting the consumer price at an intermediate level.
Ήταν πάντως αδιανόητο για τα κράτη μέλη της Κοινότητας να εγκαταλείψουν την αρχή της εφαρμογής γεωργικής πολιτικής, δηλαδή μιας πολιτικής κατευθύνσεως της γεωργίας.
At all events, there was no question of the Member States abandoning the principle of directing agriculture by means of an agricultural policy.
Δύο λοιπόν λύσας ήταν εφικτές:
In these circumstances, there were two possible solutions :
— να μην περιληφθεί η γεωργία στην κοινή αγορά.
(i) not to include agriculture in the common market.
Ένα τέτοιο μέτρο ανάλογο με εκείνο που είχε υιοθετηθεί στο πλαίσιο της ΕΖΕΣ θα ήταν δυνατόν να προκαλέσει στρεβλώ­σεις στην ίδια τη λειτουργία της κοινής αγοράς.
Such an approach, which was comparable to that adopted in EFTA, was likely to cause distortions in the operation of the common market.
Εξάλλου τα «γεωργικά» κράτη μέλη, όπως η Γαλλία, δεν επρόκειτο να δεχθούν μία τέτοια κατεύθυνση που ήταν αντίθετη προς την άποψη τους ότι η αύξηση των γεωργικών εξαγωγών τους αντιστάθμιζε την αυτόματη αύξηση των εισαγωγών βιομηχανικών προϊόντων από τους εταίρους τους, οι οποίοι στον τομέα αυτόν παρουσιάζουν μεγαλύτερη παραγωγικότητα.
Moreover, the 'agricultural' countries, such as France, could not accept such a solution, which ran counter to their belief that an increase in their agricultural exports would offset the inevitable rise in imports of industrial products from their partners who were more productive in this field;
— να περιληφθεί η γεωργία στην κοινή αγορά και να αντικατασταθούν οι εθνικές πολιτι­κές από κοινή πολιτική.
(ii) to include agriculture in the common market and replace the national policies by a common policy.
Η τελευταία αυτή λύση προτιμήθηκε όπως είναι γνωστό από τους συντάκτες της συνθή­κης της Ευρώπης.
This, of course, was the solution chosen by the authors of the Treaty.
Στην πολιτική αυτή τάχθηκαν οι στόχοι που απαριθμούνται στο άρθρο 39, παράγραφος 1.
The objectives of this policy are listed in Article 39.
Το Δικαστήριο χρειάστηκε να αποφανθεί σχετικά: φαίνεται να δίνα προτεραιότητα στα συμφέροντα των παραγωγών έναντι των συμφερόντων των καταναλωτών ('), δέχεται όμως ότι είναι δυνατόν να ευνοείται ο ένας ή ο άλλος στόχος ανάλογα με τις περιστάσεις
It appears to give priority to the interests of producers over those of consumers ' but accepts that, depending on circumstances, a specific objective may be given priority2provided another objective does not suffer unreasonable preju­dice. 3
Για την πραγματοποίηση των στόχων αυτών δόθηκαν ιδιαίτερα εκτεταμένες εξουσίες στα κοινοτικά όργανα.
The institutions have received very extensive powers for the attainment of these objectives.
Το περιεχόμενο της γεωργικής πολιτικής και οι μηχανισμοί που θα λειτουργήσουν για την πραγμάτωση των στόχων της διαγράφονται σε γενικές μόνο γραμ­μές από τη συνθήκη.
The content of the agricultural policy and the mechanisms for achieving the objectives are merely sketched in the Treaty: for the common organization of agricultural markets, Article 40 proposes a choice between three methods.
Έτσι σε ό,τι αφορά την κοινή οργάνωση των γεωργικών αγορών
The same article provides that the common organization may include all measures required to attain the objectives set out in Article 39 and gives a non­exhaustive list of these.4 Article 41 contains only a few outlines of structural policy.
Τμήμα Ι — Η κοινή οργάνωση των γεωργικών αγορών του Michel Melchior
Section I — The common organization of agricultural markets by Michel Melchior
Η κοινή οργάνωση των αγορών έχα πριν απ' όλα ως στόχο να εξασφάλιζα την ελεύ­θερη κυκλοφορία των γεωργικών προϊόντων στο εσωτερικό της Κοινότητας, και αυτό υπό τους ίδιους όρους όπως σε μία εθνική αγορά.
The common organization of markets aims principally to ensure free movement of agricultural products within the Community in the same conditions as in a national market.
Τούτο συνεπάγεται ενοποίηση των τιμών στο πλαίσιο της Κοινότητας (αρχή της ενιαίας αγοράς).
This involves unifying prices within the Community (single market principle).
Από την αρχή της εφαρμογής της κοινής γεωργικής πολιτικής, οι βάσας της οποίας τέθη­καν στη συνδιάσκεψη της Stresa το 1958, είχε συμφωνηθεί ότι η πολιτική αυτή θα στηρι­ζόταν στην αρχή κατά την οποία το αγροτικό ασόδημα πρέπα να προκύπτα κατά κύριο λόγο από τις εισπράξας της αγοράς (αρχή της αγοράς).
From the inception of the common agricultural policy, whose foundations were laid at the Stresa Conference in 1958, it was agreed that it would be based on the principle whereby agricultural income should be derived mainly from market receipts (market principle).
Η αρχή αυτή προϋπόθετα ότι οι τιμές διαμορφώνονται σε επίπεδο αρκετά ικανοποιητικό για τους αγρότες.
This principle implies prices at a level which provides a sufficient return for farmers.
Πρέπει πάντως να ληφθεί υπόψη και το διαρθρωτικό στοιχείο.
However, the structural element must also be taken into consideration.
Δεν είναι δυνατόν να εξασφαλισθεί μέσω του μηχανισμού των τιμών η επιβίωση της οποιασδήποτε αγροτικής εκμεταλλεύσεως- οι τιμές πρέπα να υπολογίζονται για τις «οικονομικά αποδοτικές» εκμε­ταλλεύσεις.
There can be no question of the price mechanism ensuring the survival of just any agricultural holding; prices must be calculated for economically viable concerns.
Πρέπα συνεπώς να υπάρχα διασύνδεση μεταξύ της πολιτικής αγορών και της διαρθρωτικής πολιτικής, με τη δεύτερη να συμβάλλα στη δημιουργία εκμεταλλεύσεων που διαθέτουν πόρους σε κεφάλαια και τεχνικά μέσα επαρκή για τη απόδοση ασοδήματος συγκρίσιμου με το ασόδημα των άλλων επαγγελματικών δραστηριοτήτων.
A connection must therefore be established between market policy and structural policy. Structural policy must seek to contribute to the creation of holdings with sufficient capital and technical resources to produce an income comparable to that from other occupations.
Αν η άποψη αυτή του προβλήματος είχε παραμεληθεί στην πρώτη φάση εφαρμογής της κοινής γεωργι­κής πολιτικής, της αποδόθηκε όμως ιδιαίτερη σημασία μετά το 1968 (πρόγραμμα γεωρ­γίας 1980 — δεύτερο σχέδιο Mansholt).
Although this aspect was neglected in the first phase of implementation of the common agricultural policy, it was given increased importance from 1968 onwards ('Agriculture: 1980 programme' — Second Mansholt Plan); this resulted in 1972 in the adoption of the structural reform directives.
Η υλοποίηση του προβληματισμού αυτού έγινε με τις οδηγίες διαρθρωτικής μεταρρυθμίσεως του 1972.
Since then, the annual decisions on agricultural prices always refer to the concept of a viable holding.
Από την εποχή εκείνη στις ετή­σιες αποφάσεις για τις γεωργικές τιμές γίνεται πάντοτε μνεία της έννοιας της αποδοτικής επιχαρήσεως.
Nevertheless, parallelism between these two aspects of agricultural policy is not strictly observed; thus the annual price levels are set to take account of social considerations which result in the maintenance, on a somewhat precarious and unsatisfactory basis, of submarginal family farms.
Γα βασικά στοιχεία των οργανώσεων αγοράς
Basic components of the market organizations
Α. Η «αρχή της αγοράς»
A. The 'market principle'
Οι πράξας με τις οποίες οργανώνονται οι γεωργικές αγορές βασίζονται σε μία θεμε­λιώδη επιλογή οικονομικής πολιτικής: οι γεωργοί πρέπα καταρχήν να προσπορίζονται το ασόδημα τους από τις πωλήσας τους στην αγορά.
The texts setting up the agricultural market organizations are based on a fundamental economic policy choice : in principle farmers must obtain their income from sales on the market.
Τούτο εξηγεί και τη σημασία που απο­δίδεται στην έννοια της «τιμής» στο πλαίσιο της κοινοτικής ρυθμίσεως.
This explains the importance given to prices in Community rules.
Η «αρχή της αγοράς» υποδήλωνα ότι η στήριξη του ασοδήματος των γεωργών δεν βασί­ζεται κατά κύριο λόγο σ' ένα σύστημα παροχής επιδοτήσεων από δημόσιους πόρους.
The 'market principle' means that farm income support is not based primarily on a system of subsidies from public funds.
Με άλλα λόγια το εισόδημα των γεωργών εξασφαλίζεται κατά βάση από τον καταναλωτή και όχι το φορολογούμενο.
In other words the consumer, rather than the taxpayer, is the principal guarantor of farm income.
Έγιναν όμως παρεκκλίσας από την αρχή αυτή προκαμένου να ληφθούν υπόψη αδικές καταστάσας περιφεραακής ή κοινωνικής φύσεως ή ελλείψας ορισμένων προϊόντων.
This principle has, however, been departed from to take account of special regional or social situations or the deficit in certain products.
Η αρχή εξάλλου αυτή αντιμετώπιζα τελευταία αντιδράσας: η αρχή της αγοράς εξασφαλίζα προνομιακή μεταχείριση στις γεωργικές εκμεταλλεύσας βιομηχανικού μεγέθους, ενώ είναι ζήτημα αν εξασφαλίζα επαρκές ασόδημα σε πολλές παραδοσιακές οικογεναακές εκμεταλ­λεύσας που είναι δύσκολο να εκσυγχρονισθούν ή να μετατραπούν.
Moreover, for some time now the market principle has been called into question : it provides a windfall for industrial-scale agricultural holdings and a barely-sufficient income for many traditional family farms which it is difficult to modernize or to convert.
Οπωσδήποτε πάντως, η στήριξη των γεωργικών ασοδημάτων στα επιτυγχανόμενα κατά κύριο λόγο ή αποκλειστικά στην αγορά έσοδα δεν οδηγεί σε επίπεδα ικανοποιητικού ή «δίκαιου» εισοδήματος για τους παραγωγούς.
However that may be, making market receipts the major and almost the sole source of farm income does not mean that that income is satisfactory or equitable for the producer.
Αντίθετα, υπεισέρχονται πολυάριθμοι παρά­γοντες των οποίων ο συνδυασμός θα ήταν δυνατόν να κατάστρεψα την ευρωπαϊκή γεωρ­γία αν δεν είχαν ληφθεί μέτρα για να περιοριστεί και να συγκρατηθεί η επίδραση τους.
On the contrary, there are several factors which in combination would ruin Community agriculture if precautions were not taken to reduce and contain their effect.
Εξάλλου, προκαμένου οι τιμές να διαμορφώνονται σε επίπεδο παραπλήσιο εκείνου που επιδιώκεται από τα κοινοτικά όργανα, χραάστηκε να εγκαθιδρυθούν μηχανισμοί με σκοπό τη ρύθμιση της λειτουργίας της αγοράς.
Therefore, in order for prices to be at a level close to that sought by the Community institutions, it was necessary to introduce mechanisms to regulate the play of market forces.
Στο πλαίσιο αυτό εγγράφεται άλλωστε και η αρχή της κοινο­τικής προτιμήσεως.
On the other hand, Community agriculture would be protected at the external frontiers of the Community against agricultural products from nonmember countries which were most frequently offered at prices below those considered desirable in the Community; in this connection the principle of Community preference would also come into play.
Επιπλέον διευκολύνονται οι εξαγωγές προκαμένου να υπάρξα συμμε­τοχή της Κοινότητας στο διεθνές εμπόριο (καθεστώς συναλλαγών με τις τρίτες χώρες).
In addition, by facilitating exports, the Community would obtain a greater share in world trade (trade arrangements with nonmember countries).
Έχα τέλος συμφωνηθεί ότι οι δημοσιονομικές επιβαρύνσας που συνεπάγονται τα μέτρα αυτά βαρύνουν καταρχήν την Κοινότητα (αρχή της κοινοτικής χρηματοδοτήσεως).
Lastly, it was agreed that the financial costs of these measures would be borne, in principle, by the Community (principle of Community financing).
Β. Η αρχή της «κοινοτικής προτιμήσεως»
B. Principle of 'Community preference'
Η αρχή δεν προβλέπεται ρητά από τη συνθήκη με εξαίρεση ασήμαντη ένδαξη που περι­λαμβάνεται στο άρθρο 44, παράγραφος 2, όπου αναφέρεται ότι το (μεταβατικό) καθεστώς των κατώτατων τιμών δεν πρέπει να εφαρμόζεται κατά τρόπο που να εμποδίζει την ανά­πτυξη «φυσικής προτιμήσεως μεταξύ των κρατών μελών».
This principle is not expressly laid down in the Treaty, except for a marginal refer ence in Article 44(2), which provides that the (transitional) system of minimum prices must not be applied so as to form an obstacle to the development of a 'natural preference between Member States'.
Η αρχή όμως αυτή επηρεάζει σημαντικά την κοινή γεωργική πολιτική.
Nevertheless, this principle greatly influences the common agricultural policy.
Κατά γενικό κανόνα, η αρχή της κοινοτικής προτιμήσεως πρέπα να ερμηνεύεται με την έννοια ότι η οργάνωση των αγορών έχα ους στόχο να ευνοεί τις ενδοκοινοτικές συ­ναλλαγές καθιστώντας αυτές λιγότερο επαχθείς και περισσότερο συμφέρουσες από τις συ­ναλλαγές ανάλογων προϊόντων προελεύσεως τρίτων χωρών.
Generally speaking, this principle means that the organization of markets is de signed to favour intraCommunity trade by making Community products less expensive and more attractive than comparable products from nonmember countries.
Λόγω όμως της εκτεταμένης διακριτικής ευχέρειας που διαθέτουν τα κοινοτικά όργανα στο πλαίσιο της διαχειρίσεως των κοινών πολιτικών — για τις οποίες θα πρέπα να λαμβάνονται υπόψη και τα εμπορι­κά συμφέροντα της Κοινότητας — είναι αδιανόητη η εφαρμογή της αρχής αυτής κατά τρόπο απόλυτο.
In view, however, of the extensive discretionary power of the Community institutions in the management of the common policies—which must also take the Community's commercial interest into account—it is impossible to apply this principle rigidly.
Γ. Η αρχή της κοινοτικής χρηματοδοτήσεως
C. Principle of Community financing
Η υλοποίηση της γεωργικής πολιτικής συνεπάγεται κατ' ανάγκη δημόσιες δαπάνες.
The implementation of an agricultural policy necessarily implies expenditure by the public authorities.
Το ίδιο όμως συμβαίνα και νια τη διαχείριση των οργανώ­σεων των αγορών και αυτό παρά την προσφυγή στην αρχή που χαρακτηρίζεται «αρχή της αγοράς».
It is also true as regards the management of market organizations, in spite of what we have called the 'market principle'.
Είναι πράγματι αναπόφευκτες οι παρεμβάσας στην εσωτερική αγορά και οι επιδοτήσας στις γεωργικές εξαγωγές.
Intervention on the internal market will be inevitable and agricultural exports will have to be subsidized.
Ήταν λοιπόν αρκετά λογικό και δεδομένο από την αρχή ότι η Κοινότητα θα ανάλαβα τη χρηματοδοτική ευθύνη των δημοσιονομικών επιπτώσεων των μέτρων που υιοθετούνται σε κοινοτινό επίπεδο — τουλάχιστον καταρχήν.
It was quite logical, and taken for granted from the beginning, that the Community's financial responsibility should, at least in principle, cover the financial consequences of measures adopted at Community level.
Μολονότι αυτή η «χρηματοδοτική αλλη­λεγγύη» δεν αποτελεί, για να ακριβολογήσουμε, νομική αρχή, θεωρείται από το 1962 (6) στοιχείο της κοινής γεωργικής πολιτικής.
Although this 'financial solidarity' is not prop­erly speaking a legal principle, it must be regarded from 1962 6as a component of the common agricultural policy.
Οι δαπάνες νια τη γεωργία βαρύνουν αδικό κεφάλαιο του προϋπολογισμού των Κοινοτή­των· πρόκαται για το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, τη διαχείριση του οποίου διασφαλίζα η Επιτροπή (κατωτέρω, τμήμα 3).
Agricultural expenditure is charged to a special chapter of the Community budget, the EAGGF, which is administered by the Commission (see Section III below).
Πρέπα εντούτοις να γίνα διάκριση ανάλογα με τη φύση των δαπανών.
However, a distinction must be made according to the nature of the expenditure.
Στον τομέα συνεπώς αυτό η χρη­ματοδοτική ευθύνη της Κοινότητας είναι πλήρης: το σύνολο των δαπανών καλύπτεται από αυτήν.
The organization of markets has taken the form of a centralized policy, whose rules have been laid down, almost in their entirety, by the Community.7Therefore in this field its financial responsibility is complete and it bears all expenditure.
Αντίθετα η διαρθρωτική πολιτική υλοποιείται κατά τρόπο «αποκεντρωτικό», βασιζόμενη σε κοινές ενέργαες των κρατών μελών και της Κοινότητας (κατωτέρω, τμήμα 2).
The structural policy, on the other hand, has been carried out in a 'decentralized' way, on the basis of common measures involving the Member States and the Community (see Section II below).
Κατά συνέπαα η χρηματοδοτική ευθύνη για τις ενέργαα] αυτές εμφανίζεται καταμερι­σμένη.
Finan­cial responsibility for such measures therefore had to be shared.
Στον τομέα αυτό η Κοινότητα βαρύνεται, κατά γενικό κανόνα, με ποσό που κυμαί­νεται μεταξύ ενός πέμπτου και ενός τετάρτου των δαπανών.
This is what has hap­pened, with the Community generally bearing between one fifth and one quarter of the expenditure.
Η αρχή της «χρηματοδοτικής αλληλεγγύης» δέχεται ολοένα και οξύτερες επικρίσας, λόγω ιδίως του υπερβολικού κό­στους γεωργικών δαπανών που απορρέουν από τα πλεονάσματα.
The principle of'financial solidarity' is coming in for increasing criticism, mainly on account of the excessive level of agricultural expenditure resulting from surpluses. This has led to a call for a 'ceiling' on such financing.
Σε τούτο οφείλεται άλ­λωστε η απαίτηση θεσπίσεως ανώτατων ορίων για τη χρηματοδότηση αυτή.
However, while it is legitimate to seek ways of limiting this expenditure and preventing it from placing unacceptably unequal burdens on the Member States,8 we must be wary of calling the principle itself in ques­tion, thereby undermining one of the foundations of the common agricultural policy.