natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Οι λύσας αυτές του Δικαστηρίου θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι έχουν γίνα δεκτές από τα εθνικά δικαστήρια.
It might have been thought that this would be accepted by the national courts, and yet on 22 December 1978, in the case οι Ministre de l'Intérieur ν Cohn­Bendit,19° the French
Σε απόφαση όμως της 22ας Δεκεμβρίου 1978, Ministre de Γ interieur/Cohn-Bendit (190) το γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι προέκυπτε «σαφώς» από το άρθρο 189 της συνθήκης ΕΟΚ ότι μια οδηγία ανεξάρτητα από τον ακρι­βή χαρακτήρα των διατάξεων της, δεν θα μπορούσε σε καμιά περίπτωση να παράγα άμε­σα αποτελέσματα.
Conseil d'État held that it was 'clear' from Article 189 of the EEC Treaty that a directive could in no circumstances have direct effect, however clearly its provisions were drafted.
Ξεκινώντας από τις αποφάσας που ήδη αναλύσαμε, η νομολογία του Δικαστηρίου κατευθύνθηκε σταθερά προς μια επέκταση του πεδίου του άμεσου αποτελέσματος του κοι­νοτικού δικαίου.
Proceeding from these decisions the Court's cases have moved resolutely towards extending the scope of the direct effect of Community law.
Αντίθετα, υιοθέτησε πιο περιοριστική ή και συντηρητική στάση προκαμένου να κρίνα τη δυνατότητα των συμβατικών ρυθμίσεων που δεσμεύουν τις Κοινότη­τες να παράγουν άμεσα αποτελέσματα.
On the other hand, it seems to have taken a more restrictive, and even conservative, attitude towards the ability of international agreements binding on the Communities to produce direct effects.
Την απόδειξη παρέχουν οι αποφάσεις 21 ώς 24/72 (""), όπως και 85/75, μολονότι στην τελευταία αυτή περίπτωση το Δικαστήριο αναγνώρισε το άμεσο αποτέλεσμα μιας διατά­ξεως της συμβάσεως της Yaoundé (192).
Examples can be found in Cases 21 to 24/72,191and even in Case 85/75, though in this latter case the Court recognized that a particular provision of the Convention of Yaoundé
Η νομολογία σχετικά με τις προΰποθέσας του άμεσου αποτελέσματος δημιουργήθη­κε προοδευτικά.
The body of case­law on the conditions required for direct effect has been built up gradually.
Τα κριτήρια συνεπώς που χρησιμοποίησε το Δικαστήριο για να καθόρισα το χαρακτήρα των κοινοτικών κανόνων ως άμεσα εφαρμόσιμων χραάστηκε αν όχι να με­ταβληθούν τουλάχιστον να προσδιορισθούν.
Thus the criteria used by the Court to determine whether a particular Com­munity rule is directly applicable have tended to change, or at least to become clearer.
Θα πρέπα λοιπόν να αναλυθούν οι βασικές γραμμές της εξελίξεως αυτής.
Let us now consider the development of these principles over the years.
('") ΔΕΚ, 17.12.1970, υποθ. 33/70 (Sace), Συλλογή 1970, σ.
Case 33/70 SpA Sace ν Italian Minister of Finance [1970] ECR 1213.
1213 και επ. ('") ΔΕΚ, 4.12.1974, υποθ. 41/74, Συλλογή 1974, σ.
Case 41/74 van Duyn ν Home Office [1974] ECR 1337. Case 51/76 Verbond van Nederlandse Ondernemingen ν Inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen [1977] ECR 113; Case 88/77 Enka ν Inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen [1977] ECR 2203; Case 148/78 Ratti, cited at footnote 148 above; Case 21/78 Delkvist ν Anklagemyndigheden [1978] ECR 2327; Case 88/79 Grunert [1970] ECR 1827. Recours Lebon 1978, p.
88/77 (Enkä), Συλλογή 1977, σ.
524, submissions of the Commissaire du gouvernement Genevois.
148/78 (Ratti), βλ. σημείωση 148· ΔΕΚ, 29.11.1978 (Delkvist), Συλλογή 1978, σ.
On the whole of this problem see M. Waelbroeck, 'Effect of GATT in the Legal Order of the EEC', JWTL, 1974, p. 614; V. Constantinesco, J. Dr. Int., 1974, p.
88/79 (Grunert), Συλλογή 1980, σ.
650; J. Rideau, note on the judgment of the Court of Justice in Cases 21 to 24/72, CDE, 1973, p.
1827. ("") Συλλογή Lebon 1978, σ.
477, at pp. 481­482.
Με τον τρόπο αυτό τα αποτελέσματα της έναντι των ατόμων δεν εμμεσοποιούνται.
unconditional obligation requiring no implementing measures by the Community insti­tutions or by the Member States is capable of producing direct effects.
Στη συνέχαα πάντως το Δικαστήριο διασαφήνισε ότι η μεσολάβηση μέτρων εφαρμογής είτε εκ μέρους κοινοτικού οργάνου είτε εκ μέρους εθνικών αρχών είτε και από τις δύο πη­γές ταυτόχρονα δεν ήταν επαρκής λόγος για να στερηθεί η κοινοτική διάταξη από το άμε­σο αποτέλεσμα της.
Subsequently, the Court has had occasion to specify that the intervention of implement­ing measures taken by a Community institution, by a national authority or by both still do not deprive a Community rule of direct effect. The crucial question is whether or not the relevant authorities are exercising a discretionary power.the scope of the rule it had laid down. in. among others.195
Το Δικαστήριο διεύρυνε το περιεχόμενο της νομολογίας του, ιδίως με την απόφαση Revners που αφορά το άρθρο 52 ΕΟΚ (193).
I94The Court later clarified the Revners case196relating to Article 52 of the EEC Treaty.
Κρίνοντας ότι η αρχή της ίσης μεταχαρίσεως αποτελεί «μια από τις θεμελιώδας νομικές ρυθμίσας της Κοινότη­τας», θεωρεί ότι η ρύθμιση αυτή μεταφραζόμενη «σε παραπομπή σε εθνικές νομοθετικές ρυθμίσεις, που πράγματι εφαρμόζονται, μπορεί από τη φύση της να τύχα άμεσης επικλή­σεως εκ μέρους των πολιτών όλων των άλλων κρατών μελών».
Considering the national treatment rule to be one of the fundamental legal provisions of the Community, it held that 'as a reference to a set of legislative provisions effectively applied by the country of establishment to its own nationals, this rule is, by its essence, capable of being directly invoked by nationals of all the other Member States'.
Με άλλα λόγια, το άμεσο αποτέλεσμα της διατάξεως αυτής καθορίζεται από την ύπαρξη «δομών υποδοχής» που επι­τρέπουν την πραγματοποίηση της εξομοιώσεως που απαιτεί η συνθήκη.
The existence of'reception facilities' enabling the equal treat­ment required by the Treaty to be given in practice determines the direct effect of this provision.
Συνεπώς, η μεσο­λάβηση ενός γενικού προγράμματος και οδηγιών, όπως προβλέπεται από τη συνθήκη, δεν θα ήταν δυνατό να αποτελεί μετά το τέλος της μεταβατικής περιόδου λόγο στερήσεως του άμεσου αποτελέσματος του άρθρου 52.
Article 52 cannot be deprived of its direct effect after the end of the transi­tional period by the existence of a general programme and directives provided for by the Treaty.
Η αναγνώριση του άμεσου αποτελέσματος δεν αποτελεί μόνο πλέον απόδοση ιδιαίτερου γνωρίσματος σε ορισμένες διατάξας της συνθή­κης ή σε πράξας του παράγωγου δικαίου αλλά και κύρωση για τις καθυστερήσεις που επηρεάζουν την εφαρμογή των διατάξεων αυτών (196).
The recognition of direct effect does not consist solely of acknowledging that this or that prohibition of the Treaty or of secondary legislation has a particular status but also of penalizing delays in their implementation.
Το άμεσο αποτέλεσμα συμβάλλα δηλαδή στην αύξηση της αποτελεσματικότητας του κοινοτικού δικαίου.
The direct effect rule thus helps to increase the effectiveness of Community law.
Το Δικαστήριο αρνείται την ύπαρξη άμεσου αποτελέσματος στις περιπτώσας διατάξεων της συνθήκης, οι οποίες είτε τάσσουν υποχρέωση που περιορίζεται στο πλαίσιο των σχέ­σεων μεταξύ των κρατών μελών και της Κοινότητας (όπως συμβαίνα με τα άρθρα 93, πα­ράγραφοι 1 και 2, και 102) (Ι97), είτε επιφυλάσσουν στα κράτη περιθώρια εκτιμήσεως, που μπορούν να αποκλείσουν μερικά ή ολικά το άμεσο αποτέλεσμα και την κύρωση του από το εθνικό δικαστήριο (σε περίπτωση θετικών υποχρεώσεων, ανεξάρτητων κατά την εκτέ­λεση ή τα αποτελέσματα τους από κάθε παρέμβαση των κοινοτικών οργάνων) (198), είτε πάλι εξαρτούν τη θέση τους σε εφαρμογή από ιδιαίτερη διαδικασία που περιλάμβανα ορι­σμένη διακριτική ευχέρεια οργάνων της Κοινότητας (όπως συμβαίνα με το άρθρο 92 της συνθήκης ΕΟΚ) ('").
The Court denies direct effect either to Treaty provisions which impose an obligation confined strictly to relations between the Member States and the Community, as is the case of Article 93(1) and (2) and Article 102,I97or in the case of a positive obligation, whose implementation and effects are independent of any intervention by the Commu­nity institutions, to provisions giving the Member States a discretionary power which wholly or partly excludes direct effect and enforcement by the national courts.198or to provisions whose implementation is subject to a special procedure conferring some dis­cretionary power on a Community institution, as is the case with Article 92 of the EEC Treaty. '"
ΔΕΚ, 4.4.1968, υποθ.
The Court applies the same rules to secondary legislation as to the primary sources.
22/67 (Fink-Frucht), Συλλογή 1968, σ.
As a result it has recognized that directives and decisions addressed to Member States can have direct effect.20()The position of the regulation merits special comment.
341 και επ. ('") Βλ. σχετικά ΔΕΚ, 19.12.1968, υποθ.
Certain writers have argued that a regulation referring to national implementing measures may. despite Article 189 of the EEC Treaty, be without direct effect if those measures involve any discretionary power.
13/68 (Salgoil), Συλλογή 1968, σ. 661 και επ. ή και ΔΕΚ,
In Politi101the Court held that 'by reason of their nature and their function in the system of the sources of Community law, regulations have direct effect and are as such capable of creating individual rights which national courts must
("') Εκτός από την απόφαση Reyners, βλ. υποθ.
Case 2/74 Revners [1974] ECR 631, cited at footnote 171 above.
148/78 (Ratti), βλ. υποσημείωση 148 και υποθ.
In additions to Revners, see also Case 148/78 Ratti, cited at footnote 148 above and Case 102/79.
102/79 (Επι­τροπή/Βέλγιο), βλ. υποσημείωση 147. ("■) Βλ.
Commission ν Belgium, cited at footnote 147 above.
ΔΕΚ, υποθ.
Case 6/64 Costa ν ENEL, cited at footnote 1 above.
6/64 (Costa/ENEL), βλ. υποσημείωση 1. ("*) Βλ. απόφαστ\ 13/68, βλ. υποσημείωση 195 και υποθ.
Case 13/68, cited at footnote 195 above, and Case 43/71. cited at footnote 27 above. Case 68/76 Steinike and Weinlig [1977] ECR 595.
43/71, βλ. υποσημείωση 27.
See footnote 27 above.
Όσον αφορά το παράγωγο δίκαιο, το Δικαστήριο εφάρμοζα τα ίδια κριτήρια που ισχύουν και για το πρωτογενές.
It reaffirmed this view in Leonesio.202There are those who have deduced that regulations are therefore per se directly applicable except that the provisions of some of them, because of their subject-matter, cannot have direct effect.
Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίστηκε το άμεσο αποτέλεσμα των οδηγιών και των αποφάσεων που απευθύνονται σε κράτη μέλη ί200).
Others have concluded that where a regulation provides that its effects are subject to a condition, its provisions cannot be directly applicable, which means that the requirements imposed by the Court as regards the Community's primary law and the other forms of secondary legislation apply likewise to the regulation.203V.J. Louis states in connection with the Leonesio judgment that national implementing rules do not form part of the definition of the rights of the individual.
Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση των κανονισμών.
Otherwise the direct effect of Community provisions would be sus pended upon the adoption of such rules.204
Γ. Οι συνέπαες του άμεσου αποτελέσματος
C. The implications of the direct effect of Community law
Εντασσόμενο στην έννομη τάξη των κρατών μελών της Κοινότητας, το κοινοτικό δίκαιο πρέπα ακόμη να έχα τη δυνατότητα να παράγα στην έννομη αυτή τάξη το σύνολο των αποτελεσμάτων του.
Having been integrated into the legal orders of the Member States of the Community, Community law must still be allowed to produce its full effects there.
Πρόκειται για αποτελέσματα ιδιαίτερα εκτεταμένα όπως έδειξε λαμπρά ο πρόεδρος Lecourt: «Άμεσο αποτέλεσμα: τι σημαίνα; Είναι το δικαίωμα κάθε ατόμου να ζητήσα από το δικαστήριο του να εφάρμοσα στην περίπτωση του συνθήκες, κανονισμούς, οδηγίες ή αποφάσεις της Κοινότητας.
And these effects are indeed of the broadest kind, as Mr Lecourt, past president of the Court of Justice, has so excellently described it: 'What do we mean by direct effect? We mean the right for every citizen to ask his courts to apply the Community Treaties, regulations, directives and decisions to him.
Eívat η υποχρέωση του δικαστηρίου να χρησιμοποίησα τα κείμενα αυτά ανεξάρτητα από τη νομοθεσία της χώρας στην οποία υπάγεται.
We mean the courts' obligation to apply these texts, regardless of the legislation of his country.
Είναι υποχρέωση σεβασμού των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων αυτών όχι μό­νο στις σχέσας των ιδιωτών μεταξύ τους, αλλά και στις σχέσας μεταξύ των ιδιωτών και του κράτους μέλους στο οποίο υπάγονται» (205).
We mean respect for this right and this obligation not only in relations between private citizens but also in relations between citizens and their Member State.'205
Δύο κύρια στοιχεία διαγράφονται: το άμεσο αποτέλεσμα επιτρέπα την «αμεσοποίηση» της νομικής καταστάσεως των πολιτών της Κοινότητας (Ι) και μέχρις ενός σημείου την «κοινοτικοποίηση» της λατουργίας των εθνικών δικαστηρίων (II).
Hence there are two main themes: direct effect removes barriers between nationals of Community countries and Community law (I) and up to a point the national courts are endowed with Community functions (II).
(201) Βλ. υποσημείωση 27.
All intermediate stages in relations between the citizen and the law are thus removed.
(202) Βλ. υποσημείωση 37.
Hence the diversity of the internal effects of Com munity law.
(203) Βλ. υποσημείωση 37.
Whatever applies to directives can without doubt be extended to the whole of Community law.
J.V. Louis, L' ordre juridique, ό.π. στην υποσημείωση 18, σ. 83. (20i) R.
See footnote 37 above. J.V. Louis, The Community Legal Order, cited at footnote 18 above, p. 89.
(,20*) Ό.π. στην υποσημείωση 31, σ. 534.
2("' Op. cit. at footnote 31 above, p. 534.
Μπορεί συ­νεπώς κανείς να συμπεράνει μαζί με τον J.
received only gradually as attention has largely concentrated on its ability to engender
Όπως γράφα ο W.
20 individual rights.207
Δέν πρό­κειται λοιπόν μόνο για δικαίωμα να παραμεριστεί μέτρο αντίθετο προς κοινοτική υπο­χρέωση, αλλά για δικαίωμα να απαιτηθεί θετική παροχή.
* the Court of Justice had already held that Article 12 of the EEC Treaty produces direct effects and creates individual rights, the creation of individual rights being apparently no more than one of the manifestations of direct effect.
Θα μπορούσε μάλιστα να τεθεί το ερώτημα μήπως πρόκειται για επέκταση ή ξεπέρασμα της έννοιας του άμεσου αποτελέσματος (2_BAR_6).
It has, for instance, held that direct effect gives individuals the right to rely on a provision in the courts209or that the provision may be pleaded direct in all Member States. 21° Statements along the latter lines have the advantage of ensuring both that the fullest possible internal effects of Community law can be felt and that individuals are ensured the fullest possible protection.
Παράλ­ληλα, η μέριμνα να εξασφαλιστεί στο κοινοτικό δίκαιο το σύνολο των εσωτερικών του αποτελεσμάτων οδήγησε το Δικαστήριο να περιορίσει την έκταση τους έναντι των ιδιω­τών.
Evidence of this approach can be seen in Case 51/76,211where the Court held that 'where the Community authorities have, by directive, imposed on Member States the obligation to pursue a particular course of conduct, the useful effect of such an act would be weakened if individuals were prevented from relying on it before their national courts and if the latter were prevented from taking it into consideration as an element of Com munity law'.
Υπό το ίδιο πρίσμα, η θεωρία έχει αναλύσει τις συνέπειες της άμεσης εφαρμογής δια­κρίνοντας δύο κατηγορίες άμεσα εφαρμόσιμων διατάξεων (2ι7).
The Court later went on to hold that where a directive leaves the national authorities no room for discretion, the directive 'may be relied upon by parties con cerned for the purpose of verifying whether the national measures adopted for its implementation are in accordance with it'.212Accordingly, as J. Boulouis and R.M. Chevallier have put it, the directive, being addressed to the Member State, directly becomes an integral part of its legal system as a component of a body of law which the private citizen may demand to have enforced, insisting on penalties if it is not enforced.213With its justification in the concern to see that national measures fully reflect the requirements of the directive, individuals' right to rely on this type of act can thereafter be restricted only by considerations of locus standi.214
Η πρώτη κατηγορία περιλάμβανα τις διατάξας που έχουν πλήρες και απόλυτο άμεσο αποτέλεσμα.
This gives us more general confirmation of the depth and breadth of the direct effects of Community law.
Οι διατάξας αυτές μπορούν να δημιουργούν δικαιώματα υπέρ των ατόμων αλλά και να τους επιβάλλουν υποχρεώσας. Τα αποτελέσματα τους γίνονται αισθητά τόσο στις σχέσας των ιδιωτών με τις εθνικές αρχές όσο και στις μεταξύ τους σχέσας.
As Professor W. Ganshof van der Meersch has written,2I5these include the right to oppose a measure of domestic law which conflicts with a rule of Community law but they consist above all in recognizing that the individual directly enjoys not only subjective rights but also legitimate interest which the national courts must safeguard: in many cases the individual will also be directly subject to obligations.
Στην πρώτη περίπτωση γίνεται λόγος για «κάθετο άμεσο αποτέλεσμα», στη δεύτερη για «οριζό­ντιο άμεσο αποτέλεσμα».
Consequently the direct effect of Community law goes well beyond the 'simple direct effect' of intcrna-
38/77 (Enkä), Συλλογή 1977, σ. 2203.
A. Bleckman is one of the most helpful contributors to the perception of the multiple implications of direct effect.
Βλ. επίσης με την ίδια έννοια αλλά με ελαφρώς διαφορετική διατύπωση ΔΕΚ, 12.6.1980, υποθ.
The expression was already used in Grad (Case 9/70 [1970] ECR 825). cited at footnote 186 above, and was taken over in Capolongo (Case 77/72 [1973] ECR 611). cited at footnote 172 above.
88/79 (Grunert), Συλλογή 1978, σ. 1827.
Case 38/77 Enka [1977] ECR 2203, at p.
(213) Η άποψη αυτή εμπεδώνει όσα υποστηρίξαμε παραπάνω σχετικά με τους όρους ενσωμάτωσης των οδη­γιών στην εθνική έννομη τάξη, βλ. σημεία 57 επ.
This, incidentally, supports our earlier observations regarding the incorporation of directives into the national legal order (see point 57 above).
C.W.A. Timmermans ό.π. στην υποσημείωση 31, σ. 554.
See Timmermans, op. cit. at footnote 31, p. 554.
(217) Βλ. ιδίως D. de Ripainsel-Landy, σημείωση στις αποφάσεις Grad και Sace, CDE 1971, σ.
Sec especially D. de Ripainscl­Landy, note on the Grad and Sace rulings, CDE, 1971, p. 465.
43/75 (Defrenne), Συλλογή 1976, σ.
Case 43/75 Defrenne ν Sabena [1976] ECR 455.
(2!0) Πχ. άρθρα 12 και επ. και 95 και επ. ΕΟΚ.
See for example Articles 12 et seq. and 95 et seq.
ί222) Βλ. ιδίως Ο.
See especially O. Stocker, note on the second Defrenne ruling, CDE. 1977, p.
Οπωσδήποτε, το Δικαστήριο δεν παραμέλησε να προσδιορίσει τις υποχρεώσας των εθνικών δικαστηρίων, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στον περιορισμό της εκτάσεως μιας αυτονομίας που δεν θα μπορούσε να είναι απόλυτη χωρίς να θέσα σε σοβαρό κίνδυ­νο το άμεσο αποτέλεσμα του κοινοτικού δικαίου.
The Court has nevertheless taken care to spell out the obligations of national courts and in doing so has contributed to limiting the scope of this autonomy which would seriously restrict the direct effect of Community law if it were to become absolute. The
Οι απαιτήσας του εκφράστηκαν από την εποχή ήδη της αποφάσεως 48/71 f225), επιβεβαιώθηκαν όμως με την απόφαση Simmenthai (226) όταν το Δικαστήριο διακήρυξε «ότι το αποτέλεσμα αυτό αφορά και κάθε δικαστήριο το οποίο, στο πλαίσιο της αρμοδιότητας του έχει ως όργανο κράτους μέλους, αποστολή να προστατεύει τα δικαιώματα που απονέμει στους ιδιώτες το κοινοτικό δίκαιο».
Court laid down its criteria in Case 48/71 when it stated: 'This consequence also concerns any national court whose task it is as an organ of a Member State to protect, in a case within its jurisdiction, the rights conferred upon individuals by Community law.'
Διαγρά­φεται λοιπόν μια διασύνδεση μεταξύ της νομοθετικής αμεσότητας και της οργανικής εμμεσότητας.
There is therefore a tension between the direct effect of the rule and need for an intervening body to enforce it.
Στα εθνικά δικαστήρια τάσσεται κοινοτική αποστολή, η οποία κανονικά ασκείται στο πλαίσιο της αποκαλούμενης αρχής της «θεσμικής αυτονομίας».
National courts have a Commu­nity task, normally within the framework of what has come to be known as the principle of'institutional autonomy'.
Στην πραγματικότητα, η αυτονομία αυτή είναι μόνο σχετική.
This can in fact only be a relative autonomy, its limits being set by the principles of the uniformity, supremacy and direct applicability of Community law.227
Ήδη στην απόφαση 48/71 (229) αναφερόταν ότι «η πραγματοποίηση των στόχων της Κοινότητας απαιτεί οι κανόνες του κοινοτικού δικαίου... να εφαρμόζο­νται ταυτόχρονα και με ταυτόσημα αποτελέσματα σε όλη την έκταση του εδάφους της Κοι­νότητας χωρίς τα κράτη μέλη να μπορούν να δημιουργούν οποιαδήποτε εμπόδια».
This was the basis for the Court's statement in Simmenthal22* that direct applicability 'means that rules of Community law must be fully and uniformly applied in all the Member States from the date of their entry into force and for so long as they continue in force'.
Τη ση­μασία της θεσμικής αυτονομίας τείνα επίσης να περιόρισα η υπεροχή του κοινοτικού δι­καίου, που συνδέεται βαθύτατα με το άμεσο του αποτέλεσμα.
It also led to the Court's view that the obligation for the Italian courts to refer to their Constitutional Court every case in which the question arose of the conformity of national law with a directly applicable Community rule did not satisfy the requirements for direct applicability of Community law.
Το Δικαστήριο δεν έχα πά­ψει να επαναλαμβάνει τη λύση που επέβαλε από την έκδοση της απόφασης 6/64 (23°).
In Case 48/71229it had stated that 'the attainment of the objectives of the Community requires that the rules of Community
Τονίζοντας την απόλυτη υπεροχή του κοινοτικού δικαίου, το Δικαστήριο επιβεβαίωνα την υπεροχή του ως προς την αρχή της θεσμικής αυτονομίας.
Case 45/76 Comet [1976] ECR 2043; see also Joined Cases 119/79 and 126/79 Lippische Hauptgenossenschaft AG [1980] ECR 1863.
(225) ΔΕΚ, 13.7.1972, υποθ.
See for example Case 130/79 Express Dairy Foods Ltd [1980] ECR 1887.
48/71 (Επιτροπή/Ιταλία), ό.π. στην υποσημείωση 24.
Case 48/71 Commission ν Italian Republic [1972] ECR 527. cited at footnote 24 above.
(227) Βλ. υπ' αυτήν την έννοια R. Kovar έκθεση στο συμπόσιο του πανεπιστημίου των Βρυξελλών «Le recours des Individus devant les Instances nationales en cas de violation du droit européen» 1978, Larder, Bruxel­ les, σ.
Case 106/77 Simmenthal [1978] ECR 629. See R. Kovar, 'Le recours des individus devant les instances nationales en cas de violation du droit européen'. report to a colloquium at the University of Brussels, Brussels. 1978. p. 245 et seq.
(22ê) Ό.π. στην υποσημείωση 24.
See footnote 24 above.
48/71 Οίπιτροπή/Ιταλία), βλ. υποσημείωση 24.
Case 48/71 Commission v Italian Republic [1972] ECR 527, cited at footnote 24 above.
να προκληθούν, χωρίς να παρεμποδίζεται από κανένα εθνικό νομικό εμπόδιο για το οποίο δεν έχα προηγηθεί ρητή επιφύλαξη» (231).
As Lecourt puts it, this means that the courts must apply and interpret provisions of the Treaties in such a way that throughout the area to which they apply the common rule may achieve all its Community consequences, in law and in fact, both actual and potential, without being hampered nor indeed impeded by any national legal obstacle which has not been expressly permitted.231
Οι απαιτήσεις αυτές οδήγησαν το Δικαστήριο να αποδεσμεύσει τα εθνικά δικαστήρια από την τήρηση ορισμένων κανόνων που ρυθμίζουν τη δικαιοδοσία τους.
These are the requirements which led the Court to free national courts from the obliga­tion to observe certain rules limiting their powers.
Όσον αφορά την προσφυγή στη διαδικασία της προδικαστικής παραπομπής του άρθρου 177, το Δικαστήριο τονίζει στην απόφαση Rheinmühler (232) ότι «η ύπαρξη στο εσωτερικό δίκαιο κανόνα που δέσμευα τα δικαστήρια σχετικά με τη νομική εκτίμηση ανωτέρου δικαστηρίου δεν θα μπορούσε, ως εκ τούτου και μόνο, να τα στερήσει από τη δυνατότητα που παρέχεται από το άρθρο 177 να απευθύνονται στο Δικαστήριο» (233).
With regard to the procedure for obtaining a preliminary ruling under Article 177, it stated in Rheinmühlen222that 'the existence of a rule of domestic law whereby a court is bound on points of law by the rulings of the court superior to it cannot of itself take away the power provided for by