natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην υπόθεση 98/80, τό Δικαστήριο επιβεβαίωσε καί έπεξέτεινε τή νομολογία του σχετικά μέ τό πεδίο εφαρμογής τών αποφάσεων τής διοικητικής 'Επιτροπής γιά τήν κοινωνική ασφάλιση τών διακινούμενων εργαζόμενων, διευκρινίζοντας, μέ τήν ευκαιρία μιας απόφασης αναφερόμενης στή συναλλαγματική Ισοτιμία πού εφαρμόζε­ται γιά τόν υπολογισμό ορισμένων παροχών, δτι μιά τέτοια απόφαση, άν καί μπορεί κάπως νά βοηθήσει τά ίδρύματα κοινωνικής ασφάλισης πού είναι επιφορτισμένα μέ τήν εφαρμογή τοϋ κοινοτικού δικαίου στον τομέα αυτό, δέ συνεπάγεται τήν υποχρέ­ωση τών Ιδρυμάτων αυτών νά ακολουθούν ορισμένες μεθόδους ή νά υίοθετούν ορισμένες ερμηνείες δταν προβαίνουν στην εφαρμογή τών κοινοτικών κανόνων.
In Case 98/80 the Court reaffirmed and amplified its earlier judgments on the scope of decisions of the Administrative Commission on Social Security for Mig­rant Workers, stating that, while a decision on the conversion rate to be applied in the calculation of certain benefits may be of assistance to social security institu­tions charged with applying Community law in this field, it is not of such a nature as to require those institutions to follow certain methods or adopt certain interpreta­tions when they come to apply Community rales.
Τό Δικαστήριο εξέδωσε δύο νέες αποφάσεις πού αναφέρονται στην ερμηνεία τού άρθρου 119.
The Court delivered two further judgments on the interpretation of Arti­cle 119.
'Η υπόθεση 69/80 (") αφορούσε καθεστώς συνταξιοδότησης πού εφαρμόζεται άπό μιά τράπεζα. Οί καταβολές δυνάμει τοΰ καθεστώτος αυτού, διε-
Case 69/801 concerned a bank's retirement benefits scheme, to which the contributions paid by the employer by means of an addition to the gross salary were different for men and women employees.
Στην απόφαση του, τό Δικαστήριο αναγνώρισε πλήρως τό δικαίωμα τών γυναι­κών εκτιμώντας δτι οί καταβολές αυτές συμβάλλουν στον προσδιορισμό τού ποσού τοΰ μισθοΰ καί αποτελούν γιά τό λόγο αυτό «αμοιβή» κατά τήν έννοια τοϋ άρθρου 119 εδάφιο 2 τής συνθήκης ΕΟΚ.
In its judgment the Court fully recognized the rights of women, ruling that such contributions help to determine the amount of the salary and therefore constitute 'pay' within the meaning of the second para­graph of Article 119.
'Εντούτοις, τό Δικαστήριο άφησε ανοικτό τό ευρύτερο πρόβλημα πού υφίσταται στην υπόθεση αυτή, κατά πόσο δηλαδή οί συντά­ξεις οί ίδιες, χορηγούμενες βάσει συνταξιοδοτικών καθεστώτων, πρέπει ή δέν πρέπει νά είναι ίσες .
However, the Court left open the broader question underlying the case, namely whether or not retirement benefits themselves, granted on the basis of retirement schemes, must be equal for men and women.
Στή δεύτερη υπόθεση (96/80 (')), επρόκειτο γιά τό πρόβλημα τής κατά μερικό χρόνο απασχόλησης καί ακόμη είδικότερα, γιά τό ζήτημα έάν μιά γυναίκα πού εκτε­λεί «λίγο-πολύ» τριάντα ώρες εργασίας τήν εβδομάδα θά πρέπει νά λαμβάνει, δυνά­μει τού άρθρου 119 τής συνθήκης ΕΟΚ, τό ίδιο ωρομίσθιο μέ αυτό ενός άνδρα εργαζόμενου πού εκτελεί τήν ίδια εργασία, άλλα στή βάση απασχόλησης κατά πλήρη χρόνο, δηλαδή σαράντα ωρών τήν εβδομάδα.
Case 96/802 concerned the question of part-time work, in particular whether or not a woman who worked 'more or less 30 hours per week' should receive, pursuant to Article 119, the same hourly rate of pay as a man who performed the same work, but on a full-time basis, for 40 hours per week.
"Αν καί τό Δικαστήριο δέν επέμεινε σχετικά μέ τήν Ισότητα δσον άφορα τό επίπεδο τών βασικών μισθών, υπογράμμισε δμως δτι άν ή ομάδα τών εργαζόμενων κατά μερικό χρόνο απασχόλησης πού αμείβε­ται λιγότερο περιλαμβάνει αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο γυναίκες, τό γεγονός αυτό θά μπορούσε νά συνεπιφέρει τήν εφαρμογή τού άρθρου 119 τής συνθήκης ΕΟΚ.
Although the Court did not insist on equality in the basic rates of pay, it emphasized that ifagroup of lowerpaid part-time workers was composed exclusively or predominantly of women, this could give rise to the application of Article 119.
Κοινή γεωργική πολιτική
1 Worringham and Humphreys ν Lloyds Bank [1981] ECR 767.
1251/79 (Ίταλία/Έπιτροπή) — Συλλογή 1981, σ. 205.
851. in two judgments concerning the discharge of accounts in respect of the
Ο ΔΕΚ 7.2.1979, ύπόθ. 11/76 (Κάτω Χώρες/Έπιτροπή) — Συλλογή 1979, σ.
EAGGF in the milk powder and wine sectors, the Court reaffirmed its strict view on the assumption by the EAGGF of liability for expenditure incurred by the Member States on its behalf.
245· ΔΕΚ 7.2.1979, ύπόθ. 18/76 (ΟΔ Γερμανίας/Έπιτροπή) — Συλλογή 1979, σ.
Member States must comply strictly with the provi­sions of Community law in order to obtain financing for such expenses from the Commission.
360 ΤΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ φορά τής 'Επιτροπής.
The only means of avoiding these constraints is to demonstrate that Community law has been applied incorrectly as a result of the Commission's actions.
Γιά νά ληφθεί υπόψη μιά τέτοια συμπεριφορά πρέπει επίσης νά προηγείται τής περιόδου κατά τήν οποία δέν τηρήθηκαν οί διατάξεις τοϋ κοινοτι­κού δικαίου άπό τό σχετικό ενδιαφερόμενο Κράτος μέλος.
Such actions, moreover, if they are to be taken into account, must have preceded the period during which the Member State concerned failed to comply with the provi­sions of Community law.
Στίς συνεκδικασθεΐσες υποθέσεις 36 καί 71/80 ('), τό Δικαστήριο αντιμετώπισε μιά Ιδιαίτερη πτυχή τού προβλήματος τών αρμοδιοτήτων τών Κρατών μελών σέ θέματα γεωργικών τιμών.
In Joined Cases 36 and 71/803 the Court confronted with one particular aspect of the problem of the powers of the Member States in regard to agricultural prices.
Στή συγκεκριμένη περίπτωση; επρόκειτο γιά Ιρλανδική φορολογική επιβάρυνση, προσωρινή, άπό 2 % έπί τής φορολογούμενης αξίας σειράς γεωργικών προϊόντων πού υπάγονται στην κοινή οργάνωση τής αγοράς.
The cases in question concerned an Irish temporary tax of 2% on the taxable value of a number of agricultural products subject to common organizations of the markets.
Στό παρελθόν, τό Δικαστήριο εξέτασε κατ' επανάληψη τό ζήτημα τού συμβιβάσιμου τών εθνικών ρυθμίσεων τών τιμών πού αφορούν γεωργικά προϊόντα μέ τίς κοινές οργανώσεις (2), καί ή νομολογία του θεμελιώνεται ουσιαστικά στην ίδέα δτι, έάν τά Κράτη μέλη δέν έχουν καθόλου τήν εξουσία νά καθορίζουν τίς τιμές στό στάδιο τής παραγωγής καί τοΰ χονδρεμπορίου, δηλαδή στά στάδια πού ρυθμίζονται άμεσα άπό τήν Κοινότητα, διαθέτουν αντίθετα μεγαλύτερη ελευθερία δσον άφορα τίς τιμές λιανικής πώλησης, ύπό τόν δρο δτι δέν εμποδίζουν τή λειτουργία τών μηχανισμών τών κοινών οργανώσεων.
The Court has been asked on a number of occasions in the past for a ruling on the compatibility of national rules on the prices of agricultural products with the common organizations of the markets.4 Its judgments are essentially based on the idea that, while the Member States have absolutely no power to determine prices at the production and wholesale stages, that is to say, the stages directly regulated by the Community, they have more freedom as regards retail prices, provided that they do not impede the proper functioning of the common organizations.
'Εξ αυτού συνάγεται δτι μιά εθνική φορολο­γική επιβάρυνση, δπως αυτή τής 'Ιρλανδίας, δέν είναι καθαυτή αντίθετη προς τήν κοινοτική νομοθεσία.
In Cases 36 and 71/80 the Court reaffirmed that the fixing of common prices within the framework of the common organizations of markets does not serve to guarantee to agricultural producers a net price independently of any taxation imposed by the
154/77 (Dechmann) — Συλλογή 1978, σ.
1 Case 819/79 Federal Republic of Germany ν Commission
2621· ΔΕΚ 18.10.1979, ύπόθ.
Commission [1981] ECR 205.
3301 · ΔΕΚ 6.11.1979, συνεκδ. υποθ.
Commission [1979] ECR 343; Case 820/79 Belgium ν Commission [1980] ECR 3357.
95 καί 96/79 (Kefer) — Συλλογή 1980, σ. 103.
4 ν An Taoiseach and Others [1981] ECR 735.
(3) ΔΕΚ 3.6.1981, ύπόθ. 107/80 (Cattaneo Adorno/Επιτροπή) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
Case 31/74 Galli [1975] ECR 47; Cases 65/75 and 88 to 90/75 Tasca, SADAM [1976] ECR 291 and 323; Case 154/77Dechmann [1978] ECR 1573; Case 223/78 Grosoli [1979] ECR 2621 ; Case 5/79Buys [1979] ECR 3203; Case 10/79 Toffoli [1979] ECR 3301; Joined Cases 16 to 20/79 Danis [1979] ECR 3327; Joined Cases 95 and 96/79 Kefer [1980] ECR 103.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ KAI ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
IV-2 national authorities. It follows that a national tax such as the Irish tax in question is not in itself contrary to the Community rales.
'Αφού δια­πίστωσε κάποια διαφορά ώς προς τό καθ' ύλη πεδίο εφαρμογής τών δύο αυτών πράξεων, τό Δικαστήριο έκρινε δτι ενα σχέδιο πού προορίζεται γιά τή βελτίωση τής μεταποίησης καί τής εμπορίας τών γεωργικών προϊόντων πού προέρχονται άπό τήν ίδια εκμετάλλευση, στην οποία πρέπει νά πραγματοποιηθούν οί επενδύσεις, δέν αποκλείεται κατά κανένα τρόπο άπό τό πεδίο εφαρμογής τού κανονισμού 355/77, άν αποδειχτεί δτι μπορεί πράγματι νά συμβάλει στό νά καταστήσει ορθολογικές τίς δομές μεταποίησης καί εμπορίας.
Having found a difference in scope in relation to the subject matter of the two instruments, the Court held that a project for the improvement of the processing and marketing of agricultural prod­ucts from the same farm where the investment programme is to be carried out is not excluded from the scope of Regulation (EEC) No 355/77 where it is established that it may effectively contribute to the rationalization of the processing and marketing arrangements.
'Η συναλλαγή αυτή πραγματοποιήθηκε σέ χρονική στιγμή οπού, άν συνδυαζόταν μέ τή δυνατότητα προκαθορισμού τών εξισωτικών ποσών προσχώρησης (ΕΠΠ), συνέφερε τόν εξαγωγέα νά αποστείλει σι­τάρι στό 'Ηνωμένο Βασίλειο καί, άφοϋ τό εμπόρευμα εκφορτωθεί καί τηρηθούν οί διατυπώσεις είσαγωγής, νά τό φορτώσει έκ νέου στά ίδια πλοϊα καί νά τό αποστείλει στον τελικό προορισμό του στή Γερμανία.
The transaction took place at a time when as a result of the possibility of advance fixing of accession monetary compensatory amounts it was profitable for the exporter first to ship the wheat to the United Kingdom, unload it and complete the import formalities, and then reload it on to the same ships for shipment to its final destination in Germany.
Κατά τή διάρκεια τής ποινικής δίκης ή οποία διεξάχθηκε στή Δανία μέ αντικείμενο αυτή τήν ενέργεια, τέθηκε τό θέμα άν οί αρχές τής Δανίας δικαιούνταν νά αρνηθούν τήν πληρωμή ΕΠΠ γιά τήν εξαγωγή σιταριού άπό τή Δανία στό 'Ηνωμένο Βασίλειο.
During the criminal proceedings pending on the case in Denmark, the question was raised whether the Danish authorities were entitled to refuse the MCAs for export from Denmark to the United Kingdom.
Πράγματι, λαμβάνοντας υπόψη τή σκοπι­μότητα τού συστήματος τού ΕΠΠ, τό Δικαστήριο, ερμηνεύοντας τίς σχετικές διατά­ξεις, έκρινε δτι ή τήρηση τών τελωνειακών διατυπώσεων στό Κράτος μέλος τό όποιο έχει δηλωθεί ώς Κράτος μέλος αποστολής (Ηνωμένο Βασίλειο), δέν είναι επαρκής λόγος γιά νά απαιτηθεί ή καταβολή ΕΠΠ.
Referring to the objectives of the MCA system, the Court inter­preted the provisions on this subject as meaning that the completion of customs formalities in the Member State declared as the country of destination (in this case the United Kingdom) was not sufficient to found a claim to the MCAs.
Μέ τόν τρόπο αυτό, σύμφωνα μέ τή νομολογία του, 'ιδιαίτερα δσον άφορα τίς επιστροφές κατά τήν εξα­γωγή, τό Δικαστήριο υπογράμμισε έκ νέου τή σημασία τήν οποία αποδίδει στή χρήση τού σκοπού τών κοινοτικών μέτρων ώς ερμηνευτικού στοιχείου (2).
Thus, following its previous case-law in particular with regard to export refunds, the Court again underlined the importance it attaches in interpreting Community legislation to the underlying purposes of the legislation.3
(') ΔΕΚ 27.10.1981, ύπόθ.
1 Cattaneo Adorno ν Commission: not yet reported.
250/80 (ministère public/Toepfer e.a.) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
2 Public Prosecutor ν Toepfer and Others: not yet reported.
Τέλος, έπιλαμβανόμενο τών συνεκδικαζόμενων υποθέσεων 197-200, 243, 245, 247/80 ('), κατόπιν προσφυγών έπί αποζημιώσει πού κατέθεσαν έξι γερμανικά άλευροποιεΐα καί ένας κατασκευαστής ζυμαρικών κατά τοϋ Συμβουλίου καί τής 'Επιτρο­πής, τό Δικαστήριο, βασιζόμενο στίς αρχές πού, σύμφωνα μέ τή νομολογία του (2), διέπουν τήν έξωδικαιοπρακτική ευθύνη τής Κοινότητας, αποφάσισε δτι στις συγκε­κριμένες περιπτώσεις, οί προσφεύγοντες, δχι μόνο δέν είχαν αποδείξει κατάφωρη παραβίαση ανώτερου κανόνα δικαίου πού προστατεύει τους Ιδιώτες, άλλα καί δέν είχαν επιτύχει ούτε νά καταδείξουν κάποια παράνομη πράξη τού Συμβουλίου ή τής 'Επιτροπής ούτε νά αποδείξουν τήν ύπαρξη κάποιας σχέσης μεταξύ, αφενός, τών σχετικών πράξεων τού Συμβουλίου καί τής 'Επιτροπής καί, αφετέρου, τής ζημίας τήν οποία επικαλούνταν.
Lastly, in Joined Cases 197 to 200,243, 245 and 247/802 actions for damages brought by six German flour producers and a manufacturer of pasta products against the Council and the Commission, the Court held, on the basis of the principles which, according to its past decisions,3 govern the Community's non­ contractual liability, that in those cases the applicants, far from establishing a flagrant breach of an overriding legal principle for the protection of individuals, had not succeeded either in demonstrating that the Council or the Commission had acted unlawfully or in establishing the existence of a relationship between the Council and Commission acts in question and the damage which they claimed to have suffered.
ΟΊ προσφεύγοντες Ισχυρίστηκαν δτι τά δργανα τής Κοινότητας είχαν καθορίσει τήν τιμή κατωφλίου τοΰ σκληρού σιταριού, πού είσάχθηκε άπό τρίτες χώρες κατά τό 1979, σέ επίπεδο Ιδιαίτερα υψηλό ώστε νά προστατευτεί ή κοινοτική παραγωγή σιταριού στίς νότιες περιοχές τής 'Ιταλίας καί τής Γαλλίας.
The applicants claimed that the Community institutions had fixed the threshold price of durum wheat imported from non­member countries in 1979 at too high a level in order to protect the production of Community durum wheat in the southern parts of Italy and France.
Κατ' αυτόν τόν τρόπο τά δργανα τής Κοινότητας είχαν ευνοήσει τους παραγωγούς ζυμαρικών τών περιοχών παραγωγής σκληρού σιταριού.
In this way, the institutions had favoured the manufactur­ers of pasta products in the durum wheat­producing areas.
"Ηταν επίσης υπεύθυνα γιά τήν αύξουσα υποκα­τάσταση τοΰ μαλακού σιταριού στή θέση τού σκληρού σιταριού γιά τήν παραγωγή ζυμαρικών στό βόρειο τμήμα τής Κοινότητας, πράγμα πού είχε προκαλέσει ζημία στους προσφεύγοντες.
They had also been responsible for the growing substitution of common wheat for durum wheat in the manufacture of pasta products in the north of the Community, whereby the appli­cants had suffered damage.
Τό Δικαστήριο απέρριψε τά επιχειρήματα τών προσφευ­γόντων αντιτάσσοντας Ιδίως δτι τά κοινοτικά δργανα διαθέτουν ευρεία δυνατότητα εκτίμησης κατά τόν προσδιορισμό τών στόχων πού επιδιώκονται στό πλαίσιο τής κοινής γεωργικής πολιτικής.
The Court rejected the applicants' arguments, pointing out in particular that the Community institutions enjoyed a large measure of discretion in defining the objectives pursued under the common agricultural policy.
Τό Δικαστήριο διαπίστωσε επίσης δτι τό επιχείρημα πού βασίζεται στην έννοια τής διάκρισης δεν μπορούσε νά γίνει αποδεκτό στό πλαί­σιο μιας κοινής οργάνωσης αγοράς, πού θεμελιώνεται στην ελευθερία τών συναλλα­γών στό πλαίσιο κοινού καθεστώτος τιμών στην παραγωγή.
It held, moreover, that the plea of discrimination could not be accepted in the context of the common organization of a market, based on freedom of transactions as part of a common system of producer prices.
Τό Δικαστήριο εξέδωσε σέ θέματα θαλάσσιας αλιείας —μέτρα συντήρησης— μιά πολύ σημαντική απόφαση.
A very important judgment was delivered by the Court on fishery con­servation measures.4 On 5 May the Court found against the United Kingdom for
(') ΔΕΚ 17.12.1981, υποθ.
1 On this issue see also Case 196/80Anglo­Irish Meat Co ν Minister for Agriculture: not yet reported.
197-200, 243, 245, 247/80 (Société Ludwigshafener Walzmühle Erling KG καί άλλοι/Συμβούλιο καί 'Επιτροπή) — δέν έχει ακόμη δημοσιευτεί.
2 Ludwigshafener Walzmühle Erling KG and Others ν Council and Commission: not yet reported.
153/73 (Holtz et Willemsen/Συμβούλιο καί 'Επιτροπή) — Συλλογή 1974, σ.
3In particular, Case 153/73 Holtz and Willemsen ν Council and Commission [1974] ECR 675 ; Case 5/71
) ΔΕΚ 5.5.1981, ύπόθ.
Zuckerfabrik Schòppenstedt ν Council [1971] ECR 975.
804/79 ('Επιτροπή/Ηνωμένο Βασίλειο) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
4 Case 804/79 Commission ν United Kingdom: not yet reported.
363 καταδίκασε τό 'Ηνωμένο Βασίλειο επειδή είχε θέσει σέ Ισχύ τήν 1η 'Ιουλίου τού 1979 εθνικά μέτρα συντήρησης χωρίς τήν κατάλληλη προηγούμενη διαβούλευση καί παρά τίς αντιρρήσεις τής 'Επιτροπής, καί επειδή είχε διατηρήσει καθεστώς άδειων αλιείας τό όποιο χαρακτηριζόταν άπό τέτοια ευρύτητα πού οί ενδιαφερόμενοι δέν μπορού­σαν νά έχουν νομική ασφάλεια σχετικά μέ τά δικαιώματα τους.
IV-2 having brought into force certain national conservation measures on 1 July 1979 without appropriate prior consultation and in spite of the Commission's objections and for having maintained in force a system of fishing licences which was so discretionary that those concerned were unable to enjoy any legal certainty as to their rights.
Ή σημασία τής απόφασης έγκειται στην ανάλυση έκ μέρους τού Δικαστηρίου τών εθνικών καί κοινοτικών αρμοδιοτήτων.
The importance of the judgment lies in the Court's analysis of the respective powers of the Member States and of the Community.
Τό Δικαστήριο διαπίστωσε δτι, άν ληφθεί υπόψη ή εκπνοή, τήν 1η 'Ιανουαρίου 1979, τής μεταβατικής προθεσμίας πού προβλέ­πεται στό άρθρο 102 τής πράξης προσχώρησης, ή αρμοδιότητα λήψης, στό πλαίσιο τής κοινής αλιευτικής πολιτικής, τών μέτρων πού προορίζονται γιά τή συντήρηση τών θαλάσσιων πόρων, άνηκε πλήρως καί οριστικά στην Κοινότητα.
It found that since the expiry on 1 January 1979 of the transitional period laid down in Article 102 of the Act of Accession, the power to adopt measures to conserve fish stocks has, as part of the common fisheries policy, been fully and definitively vested in the Community.
Κατά συνέπεια τά Κράτη μέλη δέν έχουν πιά τό δικαίωμα νά λαμβάνουν αυτόνομα μέτρα στον τομέα αυτό μετά τήν 1η 'Ιανουαρίου 1979.
Since that date, Member States have no longer been entitled to introduce measures of their own in this area.
'Εντούτοις , στό μέτρο πού τό Συμβούλιο δέ θέσπισε τά μέτρα συντήρησης μέσα στίς αναγκαίες προθεσμίες, τά Κράτη μέλη έχουν τό δικαίωμα, καί μάλιστα τό καθήκον, νά λαμβάνουν προσωρινά μέτρα συντήρησης πού ενδεχομένως απαιτούνται, αλλά αποκλειστικά στό πλαίσιο τής συνεργασίας μέ τήν 'Επιτροπή, καί σεβόμενα τή γενική αποστολή εποπτείας πού ανατίθεται στό δργανο αυτό άπό τό άρθρο 155.
However, as the Council failed to introduce conservation measures on schedule, the Member States have the right, and indeed a duty, to introduce any interim conservation measures that may be required by the situation, provided this is done as part of a process of collaboration with the Commission, having regard to its general duty of supervision under Article 155 of the EEC Treaty.
Τοΰτο σημαίνει δτι, πρίν λάβουν μέτρα τέτοιας φύσης, τά Κράτη μέλη υποχρεούνται νά ζητήσουν τήν έγκριση τής 'Επιτροπής.
This means that before adopting such measures the Member States are required to seek the Commission's approval.
Τό σκεπτικό τοΰ Δικαστηρίου θά μπορούσε νά εφαρμοστεί καί σέ άλλους τομείς.
The Court's reasoning in this case might be applicable in other fields.
Τό Δικαστήριο κλήθηκε καί πάλι νά αποφανθεί άν είναι συμβιβάσιμοι μέ τό διεθνές δίκαιο οί κανόνες γιά διατήρηση τών αλιευτικών πόρων πού εφαρμόζονται στά Ισπανικά πλοία.
The Court was again asked for a ruling on whether fishery conservation measures applied to Spanish fishing vessels were compatible with international law.
ΟΊ Ισπανοί αλιείς , κατά τών οποίων ασκήθηκε προσφυγή διότι ασκούσαν αλιευτική δραστηριότητα χωρίς σχετική άδεια στην οίκονομική ζώνη ή στά χωρικά ύδατα τής Γαλλίας, επικαλέστηκαν κυρίως τά αλιευτικά δικαιώματα τά όποια τους παρέχει ή γαλλοϊσπανική συμφωνία τού 1967.
Spanish fishermen who had been prosecuted for fishing without a licence in the French economic zone or French territorial waters argued that they enjoyed fishing rights under the 1967 Agreement between France and Spain.
Τό Δικαστήριο υπογράμμι­σε δτι οί σχέσεις μεταξύ τής Κοινότητας καί τής 'Ισπανίας, οί όποιες επικυρώθηκαν μέ τή συμφωνία πού υπογράφηκε στίς 15 'Απριλίου 1980, «υποκαταστάθηκαν» — καί δχι απλώς «επικάλυψαν», όπως είχε αποφανθεί στην απόφαση Burgoa (') — στίς προηγούμενες διεθνείς υποχρεώσεις πού συνδέουν ορισμένα Κράτη καί τήν 'Ισπανία (2).
The Court held that the relations between the Community and Spain now established in the outline agreement signed on 15 April 1980 had 'superseded'—not merely been 'superimposed on', as it had ruled in the Burgoa case1 —the previous international commit ments between certain Member States and Spain.2
Άφοΰ ρωτήθηκε γιά τήν ερμηνεία τών εννοιών «πρακτορείο καί άλλο κατάστημα» στό πλαίσιο αυτής τής διάταξης, τό Δικαστήριο, στην υπόθεση 139/80 ('), έκρινε δτι ένας εμπορικός πράκτορας (μεσολαβητής), πού είναι ανεξάρτητος —ύπό τήν έννοια δτι, δυνάμει τοΰ νομικού καθεστώτος πού τόν διέπει, είναι ελεύθερος νά οργανώσει τό κύριο μέρος τής δραστηριότητας του— στον όποιο ή επιχείρηση πού αντιπροσω­πεύει δέν μπορεί νά απαγορεύσει νά αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα άλλες ανταγω­νίστριες εταιρείες καί ό όποιος περαιτέρω περιορίζεται στό νά διαβιβάζει τίς παραγ­γελίες στό κεντρικό κατάστημα, χωρίς νά συμμετέχει ούτε στό διακανονισμό τους ούτε στην εκτέλεση τους, δέν πληροί τά χαρακτηριστικά υποκαταστήματος, πρακτο­ρείου ή άλλου καταστήματος κατά τήν έννοια τοΰ άρθρου 5 τής σύμβασης.
INTERPRETATION & APPLICATION PF SUBSTANTIVE RULES OF COMMUNITY LAW 313 jurisdiction, a defendant domiciled in a particular Contracting State may, in the case of a dispute arising out of the operations of a branch, agency or other establishment, be sued in another Contracting State, in the courts of the place in which the branch agency or other establishment is situated. In response to a reference for a ruling on the interpretation of the words 'agency or other establishment' in Article 5(5), the Court ruled in Case 139/801 that a commer­ cial agent or intermediary who is independent in the sense that his legal status leaves him basically free to arrange his own work, whom the undertaking he represents may not prevent from representing at the same time several competing firms and who merely transmits orders to the parent undertaking without being involved in their terms or execution does not have the character of a branch, agency or other establishment within the meaning of the Convention.
Στην υπόθεση 150/80 (2), τό Δικαστήριο είχε κληθεί νά αποφανθεί έπί τής ερμηνείας τών άρθρων 17 (συμφωνίες γιά παρέκταση τής αρμοδιότητας), 18 (εμφά­νιση πού έχει ώς αντικείμενο τήν αμφισβήτηση τής αρμοδιότητας) καί 22 (περί συνά­φειας).
In Case 150/802 the Court was asked to rale on the interpretation of Articles 17 (agreements conferring jurisdiction), 18 (appearance for the purpose of contest­ing jurisdiction) and 22 (related actions).
Τό Δικαστήριο ερμήνευσε τό άρθρο 17 μέ τήν έννοια δτι ή νομοθεσία ενός συμβαλλόμενου κράτους δέν πρέπει νά θέτει εμπόδια στην Ισχύ μιας συμφωνίας γιά παρέκταση τής αρμοδιότητας, γιά μόνο τό λόγο δτι ή χρησιμοποιούμενη γλώσσα δέν είναι αυτή πού επιβάλλεται άπό τή σχετική νομοθεσία.
On Article 17, the Court held that this article was to be interpreted as meaning that the legislation of a Contracting State may not allow the validity of an agreement conferring jurisdiction to be called in question solely on the ground that the language used is not that prescribed by that legislation.