natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ενδιαφέρον έχει να αναφερθεί στο σημείο αυτό η απόφαση του Metropolitan Magistrate Marylbone της 25ης Μαρτίου 1975 (48), σύμφωνα με την οποία η έννοια του εργαζομένου δεν ισχύει για τους περιστα­σιακά εργαζομένους, επειδή στην περίπτωση αυτή πρόκειται για εργαζομένους που δεν έ­χουν την πρόθεση να ασκήσουν επάγγελμα με τακτικό τρόπο.
It is not without interest now to refer on this point to the decision of the Marylebone Metropolitan Magistrate dated 25 March 1975 48 whereby the concept of'worker' was not applied to casual workers because the latter do not intend to pursue regular employment.
Η εξέλιξη της νομολογίας σχετικά με την επιφύλαξη «για λόγους δημόσιας τάξεως, δημόσιας ασφάλαας ή δημόσιας υγείας» που αναφέρεται στο άρθρο 48 παράγραφος 3 ΕΟΚ έχει ιδιαίτερη σημασία.
The development of the case-law relating to the proviso 'on grounds of public pol icy, public security or public health' referred to in Article 48(3) EEC is of particular importance.
Δεδομένου ότι για τους λόγους αυτούς τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να δικαιολογούν τους περιορισμούς που ασάγουν στην ελεύθερη κυκλο­φορία, είναι σημαντικότατο να αναλύεται η ερμηνεία της έννοιας της δημόσιας τάξεως που περιέχεται στο ευρωπαϊκό δίκαιο.
Since Member States are entitled on these grounds to impose limits on freedom of movement, it is most important to analyse the interpretation given to the essential content of the concept of public policy in European law.
Μολονότι αρχικά τα εθνικά δικαστήρια, Kat ιδίως τα δικαστήρια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας όπου είχαν παρατηρηθεί σημαντικές κινήσεις μεταναστεύσεως εργαζομένων, ερμήνευαν τις έννοιες της δημόσιας τάξεως και δημόσιας ασφάλειας του άρθρου 48 παράγραφος 3 ΕΟΚ με βάση κριτήρια του εσωτερικού δικαίου τους (49), το Δικαστήριο, με την απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 1974
Whereas at first the national courts, particularly the courts of the Federal Republic of Germany (where there had been large-scale worker immigration), interpreted the concepts of public security and public policy in Article 48(3) EEC on the basis of national law criteria,49the Court ruled in its judgment of 4 December 1974 50that public security and public policy were con cepts of European law subject to judicial supervision and were to be interpreted strictly.
Το Δικαστήριο διευκρινίζα ότι «η έννοια της δημόσιας τάξεως στο κοινοτι­κό πλαίσιο και ιδίως όταν δικαιολογεί παρέκκλιση από θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου πρέπα να ερμηνεύεται στενά, έτσι ώστε το περιεχόμενο της να μην καθορίζεται μονομερώς από κάθε κράτος μέλος χωρίς να υπάρχα έλεγχος εκ μέρους των οργάνων της Κοινότητας».
The statement by the Court of Justice was as follows: 'It should be emphasized that the concept of public policy in the context of the Community and where, in particular, it is used as a justification for derogating from the fundamental principle of freedom of movement for workers, must be interpreted strictly, so that its scope cannot be deter mined unilaterally by each Member State without being subject to control by the institutions of the Community.'
Παρ' όλα αυτά, τα κράτη μέλη διαθέτουν κάποια διακριτική ευχέραα στο πλαίσιο της οποίας έχουν τη δυνατότητα να προσδιορίζουν τι ακριβώς θεωρούν ότι απο­τελεί απειλή κατά της δημόσιας τάξεως ή ασφάλειας και με ποια μέτρα θα διαφυλάξουν τα αγαθά αυτά.
Nevertheless, Member States have a measure of discretion in determining what appears to them to be a threat to public policy or public security and in providing appropriate means for maintaining these.
Στην υπόθεση van Duyn, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πλαίσιο που καθορίζεται από το άρθρο 48 παράγραφος 3 ΕΟΚ πρέπα να ερμηνεύεται στε­νά: παράλληλα επιβεβαίωσε τον άμεσα εφαρμόσιμο χαρακτήρα, στα κράτη μέλη, του άρ­θρου 48 ως προς την ουσία του.
Thus in van Duyn the Court decided that a restrictive interpretation of the area defined by Article 48(3) was desirable; at the same time the Court confirmed that Article 48 was directly applicable in its essentials in Member States.
Η απόφαση αυτή πρέπα να θεωρείται ότι αποτελεί το πρώτο στοιχείο της εκτεταμένης νομολογίας που έχα αφιερώσει το Δικαστήριο στο θέμα του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 48 ΕΟΚ, αν και η νομολογία αυτή δεν κατόρθωσε μέ­χρι σήμερα να διασαφήνισα οριστικά την έννοια της δημόσιας τάξεως στο ευρωπαϊκό δί­καιο.
This judgment should be regarded as the first of a great body of cases in which the Court has considered the scope of Article 48 EEC; to date these cases have still not finally clarified the concept of public policy in European law.
Η εξέλιξη της νομολογίας στο συγκεκριμένο αυτό σημείο (η έννοια της «δημόσιας τάξεως» σύμφωνα με το άρθρο 48 παράγραφος 3 ΕΟΚ) μαρτυρεί τη συνεχή ενασχόληση να συγκεκριμενοποιηθούν οι απαιτήσας του κοινοτικού δικαίου και η τάση αυτή εμφανί­ζεται λιγότερο ή περισσότερο έντονη ανάλογα με το αν πρόκειται για χαρισμούς (πολιτι­κού ή άλλου χαρακτήρα), παραβάσας του ποινικού δικαίου ή απλές ρυθμίσας για τη δια­φύλαξη της δημόσιας τάξεως, όπως οι νόμοι εγγραφής στα μητρώα αλλοδαπών.
The development of the case-law on this particular point (the concept of'public policy' within the meaning of Article 48(3) EEC) provides evidence of a constant concern for the precise definition of the requirements of Community law. This trend is more or less marked according to whether the factors involved are undesirable activities, political or otherwise, breaches of the criminal law, or merely breaches of regulations for the protection of public order such as laws on the registration of aliens.
Στην υπόθεση van Duyn, το Δικαστήριο έπρεπε να επίλυσα το πρόβλημα ολλανδής υπηκόου που ήθελε να προσχώρησα σε αίρεση την οποία οι βρετανικές αρχές αντιμετώπιζαν με δυ­σπιστία — επαδή την θεωρούσαν επικίνδυνη από κοινωνική άποψη — χωρίς όμως να εί-
In van Duyn the Court had to give a ruling on the case of a Dutch national who wished to join a religious sect which was viewed with disfavour by the British authorities (who regarded it as socially dangerous) but not prohibited by law (the Church of Scientology) and who had for that reason been prohibited from entering the United Kingdom. The British authorities had no legal basis upon which they could prohibit the sect concerned but wished to prevent its numbers from being swelled by aliens.
41/74 (van Duyn), ό.π. στην υποσημείωση 38.
Case 41/74 van Duyn, cited at footnote 38 above.
ναι νόμιμα απαγορευμένη («Church of Scientology»), και νια το λόγο αυτόν είχε απαγο­ρευθεί η είσοδος της στην Αγγλία. Οι βρετανικές αρχές δεν διέθεταν καμία νομική βάση που να επιτρέπα την απαγόρευση της αιρέσεως αυτής, επιθυμούσαν όμως να αποτρέψουν την ανάπτυξη της με την προσχώρηση σε αυτή αλλοδαπών.
... they have taken administrative measures to counteract these activities, the Member State cannot be required, before it can rely on the concept of public policy, to make such activities unlawful, if recourse to such a measure is not thought appropriate in the cir cumstances'.51This decision might give rise to the idea that in these circumstances Member States are free from constraints in terms of Community law and free to define the types of political or social activity which they regard as dangers to public policy in their territory.
Στην απόφαση Rutili (") όμως, το Δικαστήριο τονίζα ένα χρόνο αργότερα ότι, ακόμη και σε αυτό τον τομέα, πρέπει να τηρούνται οι υποχρεώσεις που απορρέουν από το κοινοτικό δί­καιο.
A year later, however, in the Rutili judgment,52the Court confirmed that the obligations arising from Community law must be complied with even in this area.
Η υπόθεση Rutili αναφερόταν σε περιορισμούς της ελεύθερης κυκλοφορίας οι οποίοι είχαν εφαρμοστεί από τις γαλλικές αρχές έναντι ιταλού γεννημένου στη Γαλλία επειδή εί­χε συμμετάσχα, κατά τις βουλευτικές εκλογές του 1967, καθώς και κατά τα γεγονότα του Μαΐου-Ιουνίου 1968, σε πολιτικές δραστηριότητες που είχε οργανώσει συνδικαλιστική ορ­γάνωση.
The Rutili case dealt with restrictions on freedom of movement imposed by the French authorities upon an Italian born in France because of his participation in political activity organized by a trade-union movement during the parliamentary elections of 1967 and the events of May-June 1968.
Η γαλλική κυβέρνηση είχε εκδώσει απαγόρευση διαμονής που περιοριζόταν σε τέσσερα διαμερίσματα.
The French Government had issued a decree of prohibition of residence, limited to four departments.
Μολονότι στην απόφαση αυτή το Δικαστήριο αναγνώρισε για μια ακόμη φορά στα κράτη μέλη το δικαίωμα να καθορίζουν, ουσιαστικά ελεύθερα και με βά­ση τις εθνικές ανάγκες, τα αναγκαία μέτρα για τη διατήρηση της δημόσιας τάξεως, επι­σήμανε εντούτοις ότι δεν ήταν δυνατόν να προσβάλλεται το δικαίωμα της ελεύθερης κυ­κλοφορίας των κοινοτικών υπηκόων παρά μόνο εφόσον «η συμπεριφορά αυτών συνιστά πραγματική και αρκετά σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη» (33).
Although the Court again acknowledged in this judgment that in general Member States have the right to decide freely, on the basis of national necessity, which measures are essential to protect public policy, it nevertheless pointed out that the right of free movement of a Community national could be curtailed only if his ... conduct constitutes a genuine and sufficiently serious threat to public pol icy'.
Σύμφωνα με το Δικα­στήριο, η ελεύθερη κυκλοφορία δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται για λόγους που συν­δέονται με την άσκηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
53The view of the Court was that restraints could not be imposed upon freedom of movement for reasons linked with the exercise of trade-union rights; the Court of Justice took the view that this arose by implication from Article 8 of Regulation No 1612/68. which guarantees equal treatment as regards membership of trade-union organizations and the exercise of trade-union rights.
Το Δικαστήριο έκρινε πράγ­ματι ότι αυτή ακριβώς τη συνέπεια έχα το άρθρο 8 του κανονισμού αριθ. 1612/68 που εγγυάται την ίση μεταχείριση από πλευράς συμμετοχής σε συνδικαλιστικές οργανώσεις και ασκήσεως των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
Hailbronner has rightly pointed out that the meaning of this wording was not obvious,54given that the guarantee under Communitylaw relating to the exercise of trade-union rights enables aliens to exercise the right to participate in collective bargaining under the same conditions as nationals and to take part in collective action, but cannot be relied upon as grounds for the exercise of political activity in the general sense.
Ο Hailbronner παρατηρεί εύλογα ότι η σημασία της διατάξεως αυτής δεν είναι σαφής (34).
On the other hand, the host country may not oppose the normal exercise of legitimate economic and social rights guaranteed by Community rules on the pretext of preserving its political neutrality.
Η χώρα υποδοχής δεν μπορεί όμως, με την πρόφαση ότι προσπαθεί να διαφύλαξα την πολιτική της ουδετερότητα, να αντιτίθεται στην κανονική ά­σκηση νόμιμων οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που εγγυώνται οι κοινοτικοί κανόνες.
This is after all implicit in Directive 64/221/EEC of 25 February 1964, by which the Council decreed, first, that reasons of public policy or public security could not be invoked for economic purposes, secondly, that measures relating to public policy or public security must be based exclusively upon the personal behaviour of the individual concerned, and, thirdly, that the mere existence of criminal convictions does not automatically justify such measures.55
Ρ') Βλ. υπόθεση ανωτέρω στην υποσημείωση 50, σ.
See case cited at footnote 50 above, p.
1350· βλ. επίσης Hailbronner ό.π. στην υποσημείωση 3, σσ.
1350; cf. also Hailbronner, op. cit. at footnote 3 above, p.
862 και επ. )
862 ct seq.
36/75 (Rutili), Συλλογή 1975, σ. 1219. ) Ibidem, σ. 1231. )
Case 36/75 [1975] ECR 1219.
Ό.π. στην υποσημείωση 3, σ. 863.
Op. cit. at footnote 3 above, p. 863.
Η άποψη αυτή δεν ικανοποιεί απόλυτα από πλευράς αναλογικότητας των λαμ­βανόμενων μέτρων.
relation to the whole territory of the Member States, not certain parts thereof.56This approach is not entirely satisfactory in relation to the principle of proportionality.
Η επιβολή απαγορεύσεως ασόδου με περιορισμένη εδαφική ισχύ απο­τελεί λιγότερο δυσμενές προληπτικό μέτρο έναντι περιπτώσεων προσβολής της ασφάλαας ή της δημόσιας τάξεως απ' ό,τι η αυστηρότερη λύση της απελάσεως.
A less severe measure against threats to public security or public policy would be a prohibition on entry having limited territorial scope, a measure which nowadays is tending to be replaced by the more severe measure of expulsion.
Σαφώς αυστηρότερες είναι και οι απαιτήσας που τάσσει το Δικαστήριο σχετικά με τους περιορισμούς εκείνους της ελεύθερης κυκλοφορίας που βασίζονται σε παραβάσεις των διατάξεων που ρυθμίζουν τις διατυπώσεις εισόδου και διαμονής.
The Court has imposed what are clearly stricter requirements with regard to restrictions on freedom of movement based upon breaches of provisions governing entry and residence formalities.
Στις υποθέσεις Royer (57), Watson και Beimann (38) και Sagulo (39), το Δικαστήριο είχε κληθεί να λάβει απόφαση ως προς τη νομι­μότητα των κυρώσεων που είχαν επιβάλει ορισμένα κράτη μέλη σε περιπτώσεις παρα­βάσεων κανόνων που αφορούσαν τον έλεγχο των αλλοδαπών (είσοδος και διαμονή).
In the Rover,51 Watson and Belmann58and Sagulo59cases the Court had to rule on the legality of penalties imposed by certain Member States for breaches of rules relating to the supervision of aliens (entry and residence).
Στην υπόθεση Royer (απέλαση Γάλλου από το Βέλγιο επειδή είχε παραλείψει να προβεί στις διοικητικές διατυπώσεις ελέγχου των αλλοδαπών και δεν είχε λάβει τίτλο διαμονής), το Δικαστήριο έκρινε ότι το γεγονός και μόνο ότι ένας κοινοτικός υπήκοος δεν είχε τηρήσει τις διατάξεις σχετικά με τον έλεγχο των αλλοδαπών (διατυπώσεις ως προς την είσοδο, την αλλαγή κατοικίας και τη διαμονή στη χώρα) δεν ήταν δυνατόν να εξομοιωθεί με συμπεριφορά που επαπειλεϊ τη δημόσια τάξη και ασφά­λεια και ότι, συνεπώς, δεν δικαιολογούσε τη λήψη μέτρου απελάσεως ούτε οποιαδή­ποτε άλλη ενέργαα στερητική της ελευθερίας.
In the case of Royer (a Frenchman who had been expelled from Belgium for failing to comply with administrative formalities for supervision of aliens and thereby obtain a residence permit) the Court found that the mere fact that the provisions relating to supervision of aliens (formalities relating to entry, change of place of residence and the right of residence) had not been complied with could not be treated as behaviour constituting a threat to public policy and public security and that consequently expulsion or any other deprivation of freedom was not justified.
Η άποψη αυτή στηρίζεται στην ορθή αντί­ληψη ότι το δικαίωμα διαμονής των υπηκόων της Κοινότητας παρέχεται άμεσα από τη συνθήκη και, ως εκ τούτου, οι σχετικές διατάξεις του εσωτερικού δικαίου δεν έχουν παρά δηλωτικό χαρακτήρα.
This approach is based upon the correct assumption that the right of residence of Community nationals is conferred directly by the Treaty and that consequently its recognition by national law has a merely declaratory effect.
Η τήρηση όμως των προαναφερθεισών διατυπώσεων μπορεί να εξασφαλιστεί αν όχι με μέτρα απελάσεως, τουλάχιστον με την εφαρμογή κατάλληλων κυ­ρώσεων άλλης φύσεως.
However, compliance with the above-mentioned formalities can be ensured, if not by expulsion, at least by other appropriate sanctions.
Στην υπόθεση Watson και Beimann (ποινική κύρωση που είχαν επιβάλει οι ιταλικές αρχές για παράβαση των διατυπώσεων ασόδου), το Δικαστήριο επι­βεβαίωσε το δικαίωμα των κρατών μελών να επιβάλουν ποινές σε περίπτωση παραλεί-
In the Watson and Belmann case (criminal penalties imposed by the Italian authorities for breaches of entry formalities) the Court confirmed the right of Member States to impose penalties for failure to comply with administrative formalities relating to supervision of aliens; however, it pointed out that the only lawful penalties were those laid down for similar breaches by nationals.
(") Οδηγία 64/221/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 25.2.1964, ΕΕ αριθ.
Therefore penalties which would be out of all proportion to the gravity of the case and consequently likely to amount to a restriction on freedom of movement are to be excluded.
Σύμφωνα με το ΔΕΚ, υποθ.
In the case of Community nationals, breaches, of provisions relating to authorization to reside (declaratory in character) in fact attract only a reasonable, that is non-discriminatory, penalty.
41/74 (van Duyn), ό.π. στην υποσημείωση 50, η οδηγία αυτή είναι άμεσα εφαρμόσιμη στους κοινοτικούς εργαζομένους.
On the other hand, where a passport or other identity document is invalid the penalties may be more severe than those which might be imposed upon nationals for similar breaches of provisions relating to identity documents.60It is vital to emphasize here that the principle that any discrimination is prohibited is becoming more and more important as a factor in consolidating the right of freedom of movement.
Η παράγραφος 12 του γερμανικού νόμου περί εισόδου και διαμονής των υπη­κόων των κρατών μελών της ΕΟΚ (BGBl, 1969,1, σ. 928· 1974,1, σ.
In the Sagulo case the Court did indeed clearly state that the prohibition on discrimination could not be invoked against the fact that Community nationals are subject to criminal provisions different from those applicable to the nationals of Member States.
948) επαναλαμβάνεται σχεδόν κατά λέξη από το Δικαστήριο.
However, the question which constantly recurs with regard to the rules applicable in Member States (e.g. relating to national driving
Ρ') Ό.π. στην υποσημείωση 36, σ. 1231.
Op. cit. at footnote 36 above, p. 1231.
497 και επ. και ιδίως σ. 518.
Case 48/75 [1976] ECR 497, especially at p. 518.
118/75 (Watson και Beimann), ό.π. στην υποσημείωση 38, σ.
Case 118/75. cited at footnote 38 above, p.
1185 και ιδίως σ. 1200.
1185, especially at p. 1200.
Αποκλείονται συνεπώς οι κυ­ρώσας εκείνες που είναι δυσανάλογες με τη σοβαρότητα των παραβάσεων και είναι ως εκ τούτου δυνατόν να συνιστούν περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας.
licences) is whether a discrimination affecting freedom of movement is involved; this can be justified only by the essential requirements of public security and public policy.
Το Δικαστήριο θεωρεί αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο τη μη διαφοροποιημένη εφαρμογή των διατυπώσεων που ρυθμίζουν την άδαα διαμονής των κοι­νοτικών υπηκόων και των διατυπώσεων που εφαρμόζονται για τους άλλους αλλοδαπούς.
The Court of Justice took the view in the Choquei judgment61that the requirement imposed by a Member State upon citizens of other Member States to obtain a national driving licence in order to drive motor vehicles was compatible with Community law.
Στην απόφαση Choquet (61) το Δικαστήριο έκρινε ότι η απαίτηση κράτους μέλους από τους πολίτες άλ­λων κρατών μελών ως προς την απόκτηση εθνικής άδειας οδηγήσεως για την οδήγηση αυτοκινήτων συμβιβαζόταν με το κοινοτικό δίκαιο.
However, the Court added that even if there were no special provisions in Community law relating to the issue and mutual recognition of driving licences the national provisions on the point were likely to prejudice, directly as well as indirectly, the exercise of the right of freedom of movement, the right of freedom of establishment, or freedom to provide services as a whole.
Εξυπακούεται ότι οι διατάξας αυτές δεν πρέπα να οδηγούν σε τέτοιες προσβολές ώστε η άσκηση των δικαιωμάτων αυτών να «διακυβεύεται πραγματικά».
It follows that these national provisions must not be so prejudicial as actually to imperil the exercise of these rights.
Το ί­διο ισχύει και για όλους τους περιορισμούς που δεν σχετίζονται λογικά με τις ανάγκες της οδικής ασφάλαας και κυκλοφορίας.
The position is the same with regard to all restrictions which cannot reasonably be reconciled with the needs of road safety.
Και αυτή η νομολογία επιβεβαίωνα την προανα­φερθείσα αρχή σύμφωνα με την οποία μια απλή παράβαση των διατυπώσεων σχετικά με τον έλεγχο των αλλοδαπών, ιδίως των διατυπώσεων που αφορούν την είσοδο στη χώρα και τα δελτία ταυτότητας, δεν θίγει την ελευθερία διαμονής που καθιερώνει το κοινοτικό δίκαιο και, ως εκ τούτου, δεν αποτελεί επαρκή λόγο απελάσεως.
These cases also confirm the principle already referred to that a mere breach of formal requirements relating to the supervision of aliens, in particular those dealing with entry and identity documents, does not affect the freedom of residence sanctioned by Com m unitylaw and is therefore not sufficient grounds for expulsion.
'Αλλος χαρακτηριστικός τομέας της εξελίξεως που παρουσίασε η νομολογία του Δι­καστηρίου όσον αφορά την εξισορρόπηση των απαιτήσεων του κοινοτικού δικαίου από
Restrictions on freedom of movement for breaches of the criminal law form another typical phase in the development of case-law by the Court of Justice, in which a balance has to be maintained between the requirements of Community law relating to free move ment on the one hand and national interests involved in maintaining public security and public policy on the other.
Στην υπόθεση Bonsignore (απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 1975) (62) το Δικαστήριο, αναφερόμενο στο άρθρο 3 παράγραφοι 1 και 2 της οδηγίας 64/221/ΕΟΚ, είχε κηρύξα άκυρη την απέλαση για λό­γους γενικής προλήψεως (αποτροπή), δεδομένου ότι τα μέτρα δημόσιας τάξεως και ασφά­λειας πρέπει να στηρίζονται αποκλειστικά στην προσωπική συμπεριφορά του ατόμου που αφορούν.
In the Bonsignore case62the Court, referring to Article 3(1) and (2) of Directive 64/221/EEC, declared that expulsion based on considerations of general prevention (deterrence) was unlawful, since measures for the maintenance of public policy and public safety must be based exclusively on the behaviour of the individual concerned.
Το Δικαστήριο διευκρίνισε την άποψη του επί του θέματος στην υπόθεση Bouchereau (63) (συρροή παραβάσεων): πέρα από τη διατάραξη της δημόσιας τάξεως που συνεπάγεται κάθε παράβαση του νόμου, η ατομική συμπεριφορά πρέπα να αφήνει να δια­φαίνεται «πραγματική και αρκετά σοβαρή απαλή που θίγει θεμελιώδες συμφέρον της κοι­νωνίας».
The Court defined its point of view on this subject more precisely in the Bouchereau case63 (repeated breaches) : in addition to the perturbation to the social order which any infringement of the law involves, the personal behaviour in question must give evidence of'a genuine and sufficiently serious threat affecting one of the fundamental interests of society'.
Προχωρώντας σε ερμηνεία της έννοιας του θεμελιώδους συμφέροντος της κοινω­νίας «υπό το πρίσμα των απαιτήσεων του κοινοτικού δικαίου», το Δικαστήριο είναι σε θέ­ση να ασκεί σημαντική πίεση επί των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τους αλ­λοδαπούς προς την κατεύθυνση της ομοιομορφοποιήσεώς τους.
The Court will be in a position to exercise considerable pressure towards uniformity on national legal rules relating to aliens by its interpretation of the concept of a fundamental interest of society 'in the light of the requirements of Community law'.
Εντούτοις όπως και στο παρελθόν, οι δημόσιες αρχές και τα δικαστήρια των κρατών μελών συνεχίζουν σε ορισμέ­νες αδικές περιπτώσας (64), να προτάσσουν τα εθνικά συμφέροντα σε θέματα δημόσιας τά­ξεως («raison d' état») έναντι της ελευθερίας της κυκλοφορίας που καθιερώνει το κοινοτι­κό δίκαιο.
Nevertheless in some special cases 64the authorities and the national judges of Member States will be inclined, as they have been in the past, to put the national interest in matters of public policy ('reasons of State') before the freedom of movement sanctioned by Community law.
Στο μέτρο που, υπό τις ειδικές αυτές περιστάσας, τα εθνικά δικαστήρια δεν αποφαίνονται με προδικαστική απόφαση σύμφωνα με το άρθρο 177 ΕΟΚ, εναπόκειται στην Επιτροπή να μεριμνήσει για την εξασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργα­ζομένων θέτοντας σε κίνηση τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 169 ΕΟΚ.
In so far as national courts fail to refer questions for preliminary rulings in these special circumstances as laid down in Article 177 EEC it is for the
67/74 (Bonsignore), Συλλογή 1975, σ. 297.
See Case 16/78 [1978] ECR 2293.
ΔΕΚ 27.10.1977, υποθ. 30/77 (Bouchereau), Συλλογή 1977, σ.
Case 30/77 [1977] ECR 1999 (involving a Frenchman who had been expelled from the United Kingdom for repeated offences under the narcotics legislation).
41 και EuGRZ 1979, σ. 251.
41, and [1979] EuGRZ, p.