natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το αντίθετο θα συμβεί στη μελέτη αυτή επαδή οι διαφο­ρές διατυπώσεως των άρθρων 173, παράγραφος 2, και 175, παράγραφος 3, αφορούν λεπτομέραες και όχι ουσιώδη στοιχεία.
Here the distinction will be overlooked, since the differences between the second paragraph of Article 173 and the third paragraph of Article 175 are a matter of detail rather than of substance.
Στην πρώτη περίπτωση, η κατάσταση αυτή είναι συνέπαα μιας πράξεως της οποίας επιδιώκεται η ακύρωση, στη δεύτερη σκοπός είναι να διάταξα το Δικαστήριο τον τερματισμό παράνομης παραλείψεως οργάνου.
In the first case, the situation arises from an act which it is sought to annul; in the second, the aim is to obtain a judicial injunction putting an end to an illegal failure to act.
Καθώς στη νομολογία του το Δικαστή­ριο ξεπέρασε τις διαφορές στη διατύπωση και καθώς από το τέλος Μαΐου 1980 η λειτουρ­γία των δύο προσφυγών είναι ουσιαστικά η ίδια και για τις δύο διατάξας (74), δεν θα συ­νεχίσουμε στο σημείο αυτό περισσότερο τη συζήτηση.
As the decisions of the Court are no longer concerned with the differences in wording and because, since May 1980, proceedings have been brought on virtually the same basis under both provisions,74the matter will not be further discussed.
Όσα αναφέρουμε στη συνέχαα σχετικά με την ερμηνεία της προσφυγής ακυρώσεως — που δεν δείχνεται ιδιαίτερα ευνοϊκή για τον ιδιώτη προσφεύγοντα — θα ισχύα με ελαφρές μόνο διαφορές που οφεί­λονται στη φύση των πραγμάτων και για τη δυνατότητα των ιδιωτών να προσφύγουν κατά παραλείψεων των κοινοτικών οργάνων.
Accordingly, the remarks on the way in which (generally to the disadvantage of the private litigant) the action for annulment has been interpreted will, mutatis mutandis, also apply to the right of private persons to bring an action for failure to act against the Community institu­tions.
707 και ιδίως σ. 710.
707, especially at p. 710.
15/70 (Chevalley /Επιτροπή), Συλλογή 1970, σ.
See, in particular.
975 και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Dutheillet de Lamothe στην υποθ. 15/71 (Mackprang /Επιτροπή), Συλλογή 1971, σ.
Case 15/70 Chevalley v Commission [1970] ECR 975 and the Opinion of Advocate-General Dutheillet de Lamothe in Case 15/75 Mackprang v Commission [1971] ECR 806 together with, for example.
90/78 (Granaria /Επιτροπή και Συμβού­λιο), Συλλογή 1979, σ. 1981.
Case 90/78 Granaria v Council and Commission [1979] ECR 1981: on the other hand.
Στην απόφαση του της 18.10.1979, όσον αφορά την υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο δεν έλαβε θέση (Συλλογή 1979, σ. 3173).
3173), the Court leaves the question open.
Δεν παρατηρού­νται δηλαδή οι διαφορές εκείνες διατυπώσεως που βρίσκονται στη δεύτερη και τρίτη πα­ράγραφο το)ν άρθρο > ν.
That paragraph does not contain the differences of wording which appear in the second and third paragraphs.
Όσον αφορά τη δυνατότητα αυτή των κρατών και των οργάνων αρκεί αναμφισβήτητα να σημείωσα κανείς ότι δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό όσον αφορά το παραδεκτό των προσφυγών.
All that needs to be noted on the right of the Member States and of the institutions is that it is subject to no restriction affecting the admissibility of the action.
Παραμένει πάντως υποχρεωτική η τήρηση των προθεσμιών (βλ. σχετικά άρ­θρο 173, παράγραφος 3, και άρθρο 175, παράγραφοι 2 και 3).
The time-limits must, however be observed (on this subject see Articles 173(3) and 175(2) and (3)).
Η προσφυγή ακυρώσεως πρέπα να ασκηθεί εντός προθεσμίας 2 μηνών η οποία, όσον αφορά κανονιστικές πράξας, τρέχα από τη δημοσίευση της πράξεως και όσον αφορά ατο­μικές αποφάσεις από την κοινοποίηση της στον προσφεύγοντα ή, σε περίπτωση που δεν υπήρχε κοινοποίηση, από την ημέρα κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξεως (άρθρο 173, παράγραφος 3: βλ. ωστόσο και το άρθρο 81, παράγραφος 1, του κα­νονισμού διαδικασίας του Δικαστηρίου).
Proceedings for annulment must be instituted within two months, a period which, in the case of legislative acts, begins to run from publication of the measure and, in the case of a decision addressed to a natural or legal person, from its notification to the plaintiff or, in the absence thereof, from the day on which it came to the latter's knowledge (third paragraph of Article 173, but see also Article 81(1) of the Rules of Procedure).
Οι λόγοι ακυρώσεως στους οποίους μπορεί να στηριχθεί σχετική προσφυγή απαριθμού­νται στο άρθρο 173: πρόκειται για αναρμοδιότητα, για παράβαση ουσιώδους τύπου, για πα­ράβαση της συνθήκης ή οποιουδήποτε κανόνα δικαίου σχετικού με την εφαρμογή της και για κατάχρηση εξουσίας.
The grounds on which an action for annulment can be founded are set out in Article 173. These are : lack of competence, infringement of an essential procedural requirement, infringement of the Treaty or of any rule of law relating to its application, and misuse of powers.
Όταν το Δικαστήριο χραάζεται να αποφάσισα τι μπορεί να αποτελεί συγκεκριμένο λόγο ακυρώσεως, μια από τις κυριότερες πηγές του είναι οι μελέτες συγκριτικού δικαίου που αφορούν τις νομοθεσίες των κρατών μελών.
When the Court of Justice is called upon to decide what grounds justify annulment, it draws to a considerable extent upon comparative law, studies dealing with the laws of the Member States.
Έτσι, από το 1970 και πέρα, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η αρχή της αναλογικότητας μεταξύ επιδιωκόμενου στόχου και χρησιμο­ ποιούμενων μέσων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του κοινοτικού δικαίου (75).
Since 1970 it has, for example, recognized the principle of proportional­ ity between end and means as forming part of Community law.75Similarly, the legit­imate expectations of the applicant must be protected.76In consequence, only exception­ ally may an act have retroactive effect to the detriment of the parties concerned.77 Community law also ensures the protection of fundamental rights.78
Αν το Δικαστήριο κρίνα ότι μια προσφυγή είναι παραδεκτή και επαρκώς θεμελιωμένη, κη­ρύσσει την προσβαλλόμενη πράξη άκυρη (άρθρο 174).
If the Court finds that the action is well founded, it declares the contested act void (Article 174); in principle, it is void with retroactive effect.
Η ακυρούμενη πράξη είναι καταρ­χήν άκυρη με αναδρομικό αποτέλεσμα.
It ceases, erga omnes, to have any legal effect.
Στερείται νομικών συνεπειών erga omnes.
The judgment of the Court is an unconditional res judicata.
Η από­φαση του Δικαστηρίου έχα ισχύ δεδικασμένου χωρίς κανένα περιορισμό.
Consequent­ly, when a regulation which is directly applicable in the Member States is annulled, the administrative and judicial authorities in those States must cease to apply it.
Κάτω από ανάλογες προϋποθέσας, το όργανο η παράλαψη του οποίου κηρύσσεται αντίθετη προς τη συνθήκη από το Δικαστήριο οφείλα να εκδώσα την πράξη που διατάσσεται να θεσπίσα.
In the re­verse situation, the Court of Justice rules that an institution whose failure to act has been declared to be incompatible with the Treaty is bound to promulgate the act which it is enjoined to adopt.
Αν όμως το Δικαστήριο το κρίνα αναγκαίο, μπορεί να προσδιορίσα στην απόφαση του εκείνα τα αποτελέσματα του ακυρούμενου κανονισμού που θεωρούνται ότι διατηρούν την ισχύ τους (άρθρο 174).
However, the Court may, if it considers this necessary, indicate in its judgment which of the effects of the regulation which it has declared void shall be considered as definitive (Article 174).
ΔΕΚ, 18.3.1975, υποθ. 78/74 (Deuka), Συλλογή 1975, σ.
As a natural or legal person, a non-privileged applicant has a right of action under Articles 173(2) and 175(3).
421. (") ΔΕΚ, 25.1.1979, υποθ.
The conditions under which an action will lie have, in
98/78 (Racker), Συλλογή 1979, σ. 69· ΔΕΚ, 25.11.1979, υποθ.
Case 11/70 Internationale Handelsgesellschaft [1970] ECR 1125 and, later, Case 122/78 Buitoni [1979] ECR 6777; Case 240/78 Atalanta [1979] ECR 2137.
99/78 (Decker), Συλλογή 1979, σ. 101.
See, for example, Case 78/74 Deuka [1975] ECR 421.
4/73 (Nold/Επιτροπή), Συλλογή 1974, σ. 69· ΔΕΚ, 3.12.1979, υποθ.
Case 4/73 Ν old ν Commission [1974] ECR 491 ; Case 44/79 Hauer [1979] ECR 3727.
Σύμφωνα με το άρθρο 173, παράγραφος 2, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί να ασκή­σα προσφυγή «κατά των αποφάσεων που απευθύνονται σ' αυτό, καθώς και κατά των απο­φάσεων που, αν και εκδίδονται σαν κανονισμοί ή αποφάσας που απευθύνονται σε άλλο πρόσωπο, το αφορούν άμεσα και ατομικά».
Under the second paragraph of Article 173, any natural or legal person may institute proceedings 'against a decision addressed to that person or against a decision which, although in the form of a regulation or a decision addressed to another person, is of direct and individual concern to the former'.
Οι όροι ακριβώς «άμεσα και ατομικά» έχουν γίνα στη νομολογία του Δικαστηρίου προϋποθέσεις παραδεκτού που οι ιδιώτες είναι σχεδόν αδύνατο να ικανοποιήσουν.
The words 'direct and individual' have, in the case-law of the Court, become conditions of admissibility which it is almost impossible for a private person or body to satisfy.
Σύμ­φωνα όμως με την άποψη μας, οι όροι αυτοί, όσο και αν είναι αόριστοι και ελαστικοί, δεν οδηγούν αναγκαία σε ερμηνεία δυσμενή για τους ιδιώτες.
In our view, however, these words, vague and flexible as they are, do not necessarily require interpretation in a manner unfavourable to a private applicant.
Το Δικαστήριο ωστόσο απαιτεί οι προσφεύγοντες «να θίγονται λόγω ορισμένων ιδιαίτε­ρων ιδιοτήτων τους ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως που τους χαρακτήριζα σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και ως εκ τούτου τους εξατομίκευα κατά τρόπο ανάλογο με αποδέκτες» (79).
The Court insists that the measure impugned by the applicants 'affect them by reason of certain attributes which are peculiar to them or by reason of circumstances in which they are differentiated from all other persons and by virtue of these factors distinguishes them individually just as in the case of the person addressed'.79
Θα μπορούσε κατά πάσα πιθανότητα, να συνοψισθεί ορθά αυτή η νομολογία, λέγοντας ότι μπορεί κανείς να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως κατά των αποφάσεων εκείνων των οποίων είναι ή θα μπορούσε, σύμφωνα με τη γνώμη του Δικαστηρίου, να είναι αποδέκτης.
The precedents established by the Court can perhaps be accurately summarized by stating that a private person can bring an action for annulment in respect of a decision of which he is or, in the opinion of the Court, he should have been the addressee.
Πότε όμως αυτή η προϋπόθεση πρέπα να θεωρείται ότι πληρούται; Πρόκαται για ένα κα­τεξοχήν επίμαχο θέμα στην κοινοτική θεωρία.
In what cir­cumstances is this condition to be deemed to have been satisfied? This is a favourite topic of discussion among legal commentators.
Η απόφαση, που για μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρξε βασική απόφαση αναφοράς, ανάφε­ρα σχετικά με το δικαίωμα προσφυγής των ιδιωτών ότι μια πράξη δεν χάνα την ιδιότητα του κανονισμού επαδή είναι δυνατό να προσδιόρισα κανείς λιγότερο ή περισσότερο σα­φώς τον αριθμό ή και την ταυτότητα ακόμη των ατόμων στα οποία εφαρμόζεται άμεσα σε μια ορισμένη στιγμή, όταν διαπιστώνεται ότι η εφαρμογή του προκύπτα από μια αντικαμενική κατάσταση, πραγματική ή νομική, που περιγράφεται στην πράξη και σχετίζεται με τους σκοπούς της.
In what has long been the leading case on the right of an individual to bring an action, the judgment declares that the nature of a measure as a regulation is not called in question by the fact that the number or even the identity of the persons to whom it applies at a given moment can be determined more or less precisely, as long as it is established that it applies by virtue of an objective legal or factual situation defined by the measure in relation to its objectives.
Αυτή υπήρξε η νομολογία του Δικαστηρίου στην απόφαση Scholten Honig /Επιτροπή και Συμβούλιο (80). Το Δικαστήριο τόνισε επίσης ότι το γεγονός της υπάρξεως διαφορετικών, συγκεκριμένων αποτελεσμάτων ενός κανόνα δικαίου για τα άτομα στα οποία εφαρμόζεται, δεν αποκλείει το γεγονός να έχα χαρακτήρα κανονισμού, στο μέ­τρο που η κατάσταση αυτή καθορίζεται αντικαμενικά.
This was the ruling of the Court in its judgment in Koninklijke Scholten Honig ν Council and Commission.80The Court went on to declare that the fact that a legal provision may have different actual effects for the various persons to whom it applies is not inconsistent with its nature as a regulation when that situation is objec­tively defined.
Στην απόφαση Calpac και Frutti /Επιτροπή σχετικά με τη νομιμότητα ενός συστήματος επιδοτήσεως της παραγωγής αχλαδιών Williams σε κονσέρβες, σύμφωνα με το οποίο η επιδότηση καθοριζόταν με βάση την παραγωγή της περασμένης χρονιάς εκ μέρους των ενδιαφερομένων εταιρειών, το Δικαστήριο ακολούθησε μια στάση που προσέγγιζε εκείνη
In its judgment, the Court closely followed the line of reasoning it had adopted in Scholten Honig (cited above) but limited the right of action by carefully relating the limitation to the system of aid provided for in the agricultural regulations in so far as that aid was calculated on the basis of production in the previous year.81In line with its judgment in Scholten Honig the Court declared that the objective of the second paragraph of Article 173 is to prevent the Community institutions from being in a position, by changing the form of a measure from a decision into a regulation, to limit the individual's rights before
Η ΔΕΚ, 5.5.1977, υποθ.
Case 101/76 [1977] ECR 797.
101/76, Συλλογή 1976, σ. 797.
Joined Cases 789 and 790/79 [1980] ECR 1949.
Η επιλογή του τύπου δεν μπορεί να μεταβάλα τη φύση της προσβαλλόμενης πράξεως.
the courts and that the choice of form cannot change the nature of the contested measure. ure.
Η όγδοη και ένατη αιτιολογία της αποφάσεως αυτής παραμένουν πολύ κοντινές με την απόφαση Scholten Honig.
Again, paragraphs 8 and 9 of the Court's judgment stick closely to the Scholten Honig precedent.
Στη δέκατη όμως αιτιολογία λέγεται ρητά ότι το γεγονός της χρησιμοποιήσεως της προηγούμενης χρονιάς παραγωγής σαν αναφορά για τον υπολογι­σμό του ύψους της επιδοτήσεως που χορηγείται σε μια ορισμένη επιχείρηση δεν αποδακνύα ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν είναι πραγματικός κανονισμός.
Paragraph 10, however, expressly states that the choice of the previous year as the reference period for production in calculating the amount of aid granted to a particular undertaking does not constitute proof that the regulation is not really a regulation.
Στην υπόθε­ση όμως αυτή δεν φαίνεται να πληρούται το κριτήριο που καθορίζεται στην απόφαση Scholten Honig, σύμφωνα με το οποίο η πράξη διατηρεί το χαρακτήρα κανονισμού υπό τον όρο ότι η εξεταζόμενη κατάσταση περιγράφεται αντικαμενικά.
In any event, the facts of the case under consideration do not appear to have satisfied the criterion laid down in Scholten Honig to the effect that the nature of the measure as a regulation remains unchanged provided that the situation in which it is applied is objectively defined.
Ο κανονισμός πράγμα­τι έχει αποτελέσματα που συνδέονται με την ύπαρξη ή τη μη ύπαρξη ιδιαίτερων χαρακτη­ριστικών της επιχαρήσεως που αφορά, χαρακτηριστικών και απόλυτα ατομικών για την επιχείρηση αυτή, αφού ουσιαστικά είναι η παραγωγή της προηγούμενης χρονιάς.
In reality, the effect of the regulation varies according to the existence or otherwise of features peculiar to the private undertaking subject to the regulation and which distinguish it from all others, such as its previous year's production.
Επιπλέον στη δέκατη αιτιολογία αναφέρεται ότι μια εξέταση της ουσίας της υποθέσεως, εξέταση που τελικά δεν έγινε, θα μπορούσε να δημιούργησα τόσο σημαντικές αμφιβολίες σχετικά με τη νομιμότητα της πράξεως που δεν θα αποκλαόταν ακύρωση της.
Paragraph 10 appears to go on to suggest that a closer examination of the facts of the case, which in the event was never carried out, might have raised doubts as to the validity of the measure which were so well founded that the measure might, in consequence, have been annulled.
Η δυνατό­τητα μιας τέτοιας εξετάσεως είναι πολύ σημαντική, δεδομένου ότι μέχρι τότε θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι το Δικαστήριο θα αποφάσιζε να θεώρησα μια προσφυγή παραδε­κτή αν, με βάση μια προσωρινή εκτίμηση των στοιχείων της υποθέσεως, έφθανε στο συμ­πέρασμα ότι είχε γίνα παράβαση των δικαιωμάτων του προσφα3γοντος η οποία απαιτούσε δικαστική παρέμβαση, χωρίς να είναι αναγκαία η εκτίμηση επιστημονικότερων στοιχείων σχετικά με την πραγματική φύση της κρινόμενης πράξεως.
The fact that this suggestion is made, is of great interest since, up to that point, one was inclined to believe that the Court would declare an action admissible if, after making a rough appraisal of the facts, it had, without having to take account of more technical considerations affecting the real nature of the measure impugned, found that there had been an infringement of the applicant's rights which called for action by the Court.
Θα μπορούσε κανείς να συνοψίσα τα αμέσως προηγούμενα επιχαρήματα λέγοντας ότι το άτομο που θεωρεί ότι τα δικαιώματα του προσβάλλονται παράνομα από τη θέσπιση ενός κοινοτικού κανόνα δεν μπορεί να επιτύχα την-εκ μέρους του Δικαστηρίου εξέταση των αιτιάσεων που διατύπωνα εναντίον πράξεων γενικού οικονομικού χαρακτήρα, εκτός εάν κατόρθωσα να ανταποκριθεί στο μεγάλο βάρος της αποδείξεως, πείθοντας το Δικαστήριο ότι η προσβαλλόμενη κανονιστική πράξη ισοδυναμεί με απόπαρα να αποφευχθεί η έκδο­ση διοικητικής πράξεως της οποίας θα ήταν αποδέκτης.
The general effect of the foregoing passages is that the individual subject who complains that his rights have been unlawfully infringed by the adoption of a Community rule will not be able to persuade the Court to entertain his complaint against an economic measure of general application unless he discharges the heavy burden of proof of the facts and convinces the Court that the contested instrument amounted to an attempt to avoid the adoption of an administrative act addressed to him.
Από το σημείο αυτό μέχρι να υποστήριξα κανείς ότι τα άτομα δεν διαθέτουν στην πράξη καμία δυνατότητα προσφυγής εναντίον της νομοθετικής και κανονιστικής εξουσίας της Κοινότητας η απόσταση είναι μικρή.
This virtually means that an individual subject has really no relief against the Community's legislative and regulatory authority.
Αν όμως στηριχθεί κανείς στις διαβεβαιώσεις των συντακτών της συνθήκης, σύμφωνα με τις οποίες ήθελαν να εγκαθιδρύσουν πλήρη νομική προστασία υπό τη μορφή του δικα­στικού ελέγχου της ασκήσεως των αρμοδιοτήτων των οργάνων, πρέπα να κατάληξα στην κριτική του αποτελέσματος αυτού.
Nevertheless, if one accepts at face value the statement of the draftsmen of the Treaty that they intended to provide the protection of the law by establishing judicial supervision of the way in which the institutions used their powers, one is bound to criticize the outcome. We have virtually to accept that the vague and flexible wording of the conditions in which an action can lie was intended to keep the door open for further rights of action by individuals.
Πράγματι οφείλα να παραδεχτεί κανείς ότι αν κάτι τέ­τοιο συμβαίνα η αόριστη και ελαστική διατύπωση των προϋποθέσεων της προσφυγής θα
Otto Riese flatly maintains that the draftsmen believed that they had achieved their aim by wording the second paragraph of Article 173 as they did but he also recognizes that, as a result of the way in which the Court has interpreted those conditions, the aim has not been achieved.82
πρέπει να γίνα δεκτό ότι είχε σαν στόχο να διαφύλαξα τη μεταγενέστερη αναγνώριση δυ­νατοτήτων προσφυγής εκ μέρους των ιδιωτών.
paragraph of Article 173, in which the draftsmen revised the conditions under which an action could lie.
Αντισταθμίζονται όμως οι ανεπαρκείς δυνατότητες προσφυγής βάσα των άρθρων 173 και 175 με την εξαιρετική δυνατότητα προβολής της ενστάσεως του παρανόμου (άρ­θρο 184 ΕΟΚ) Kat την εξωσυμβατική ευθύνη της Κοινότητας (άρθρο 178 ΕΟΚ).
Do Article 184, relating to the special plea of illegality, and Article 178 on the Community's non-contractual liability compensate for the inadequate provision for rights of action under Articles 173 and 175?
Θεωρη­τικά δεν είναι αδύνατο να απάντησα κανείς στο ερώτημα αυτό καταφατικά, πρακτικά ό­μως τα πράγματα διαφέρουν.
In theory, the answer could be in the affir­mative but, in practice, this is not so.
Από πρακτική πλευρά, το γεγονός ότι τα άτομα που έχουν στερηθεί defacto της νομικής τους προστασίας εναντίον των παρανόμων και επιβλαβών συνεπαών κοινοτικών πράξεων γενικής ισχύος διατηρούν τη δυνατότητα, κατ' εφαρμογή του άρθρου 184, να επικαλεσθούν, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως στρεφόμενης ενα­ντίον διοικητικής αποφάσεως ή εφαρμογής προστίμου, την ακυρότητα του κανονισμού στον οποίο τα μέτρα αυτά στηρίζονται, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί σαν μια παρηγοριά (84).
A private person who is defacto unable to enlist the protection of the Court against damage unlawfully caused to him by a Community act of general application has, in proceedings for annulment of an administrative decision or of the imposition of a fine, the right conferred on him by Article 184 to plead that the regulation on which those measures are based is invalid.
Αν το άτομο προτίμησα με σωφροσύνη να συμμορφωθεί προς τη διοικητική απόφα­ση ή να καταβάλα το πρόστιμο του, χάνα για πάντα τη δυνατότητα να πρόβαλα την έν­σταση παρανομίας του κανονισμού· αυτή η λύση είναι εκείνη που πολλοί επιλέγουν τελι­κά, καθώς προσπαθούν να συμμορφωθούν προς τις διατάξας του κοινοτικού δικαίου.
This must be small consolation for him.84If, in his wisdom, he prefers to comply with the administrative decision or pay the fine, he surrenders the right to raise the objection of illegality and, in spite of every­thing this is what many people, anxious to abide by the provisions of Community law, choose to do.
Οπωσδήποτε πάντως δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι, χωρίς την ύπαρξη του άρθρου 184, η κατάσταση θα ήταν ακόμη χαρότερη.
However, without Article 184, the position would have been even worse.
Για ένα ορισμένο διάστημα, πολλοί παρατηρητές του κοινοτικού νομικού συστήματος θεώρησαν ότι η δυνατότητα προσφυγής με αίτημα την καταδίκη της Κοινότητας να κατα­βάλα, εξωσυμβατικά, αποζημίωση για τις ζημίες που προκαλούνται από τον παράνομο χαρακτήρα πράξεως της, γενικής φύσεως, θα μπορούσε να αντισταθμίσει καλύτερα την αδυναμία ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως βάσει των άρθρων 173, παράγραφος 2, και 175, παράγραφος 3, απ' ό,τι η δυνατότητα προβολής ενστάσεως παρανομίας.
Some commentators on the Community legal system have long considered that, com­pared with the right to raise the objection of illegality, better compensation for inability to bring an action for annulment under Articles 173(2) and 175(3) is to be found in the right to bring an action for damages against the Community based on its non-contractual liability for illegalities invalidating its acts of general application.
Η αισιόδοξη αυτή εκτίμηση διαψεύστηκε όμως από την εξέλιξη της σχετικής νομολογίας κατά τη διάρ-
This optimistic view was not borne out by precedents during the 1970s (see paragraph 4 below, on actions for damages).
ΔΕΚ, 14.12.1962, υποθ. 16 και 17/62 (Confédération génerale des producteurs de fruits et légu­mes/Συμβούλιο), Συλλογή 1962, σ. 205.
If there is any restriction, it is not worth mentioning.
156/77 (Επιτροπή/Βέλγιο), Συλλογή 1978, σ.
As the counterpart of the action for annulment of positive acts of the institutions.
1881, αιτιολογίες 20 και 21.
Article 175 provides for the action for failure to act.
777, το ΔΕΚ επεκτείνει την ερμηνεία του άρθρου 173 και στο άρθρο 184 (βλ. σ.
However, the institution concerned must first have been called upon to act and it has two months in which to do so.
800, αιτιολογίες 40-41) πράγμα το οποίο αυξάνει την αξία της τελευταίας αυτής διατάξεως.
If, within two months, it has not 'defined its position' an action may, like that for annulment, be brought within a further period of two months. It