natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αυτό συμβαίνα επειδή οι λόγοι που προέβαλε το Δικαστήριο για να δικαιολόγησα την αναγκαιότητα της αρχής αυτής ισχύουν για το σύνολο του κοινοτικού δικαίου και επαδή δεν δίστασε να διαπιστώσει παραβάσεις των κρατών μελών έναντι κανόνων χωρίς άμεσο αποτέλεσμα, είτε πρόκειται για διατάξεις των συνθηκών, είτε για κανόνες περιλαμβανόμε­νους στις οδηγίες.
In the first place, this is because the grounds on which the Court justifies that principle apply to the whole of Community law. A second reason is that the Court has not hesi­tated to find against national infringements of rules without direct effect, whether these are Treaty provisions or contained in directives.
Η παράβαση υποχρεώσεως αποτελεί έννοια που δεν εξαρτάται καθόλου από τη διαπίστωση του άμεσου αποτελέσματος του κανόνα ως προς τον οποίο διαπιστώ­νεται η παράβαση, δεδομένου ότι το κοινοτικό δίκαιο είναι δεσμευτικό στο σύνολο του για τα κράτη μέλη.
A failure to fulfil an obligation is a concept which does not depend in any way on the direct effect of the rule contravened since the whole of Community law is binding on the Member States.
Εξάλλου οι αποφάσεις με τις οποίες το Δικαστήριο διαπιστώνει τις σχετικές παραβάσας είναι δεσμευτικές για τις εθνικές αρχές και ιδίως για τα εθνικά δικα­στήρια που είναι υποχρεωμένα να απαγορεύουν αυτοδικαίως την εφαρμογή εκείνων των εθνικών κανόνων που κηρύσσονται ασυμβίβαστοι με το κοινοτικό δίκαιο (29).
Furthermore, the Court's rulings against such infringements are binding on all national authorities, and particularly on the courts, which must prohibit, of their own motion, the application of national rules which have been found to be incompatible with Community law.29It is only in the application of the principle that distinctions appear.
Μόνο κατά την εφαρμογή της αρχής της υπεροχής ανακύπτουν ουσιαστικές διαφορές.
It is easier for Commu­nity law to assert its superiority in the case of rules which can produce a direct effect because national courts then have the power and the duty to enforce it on their own authority.3Q
Η αποτελεσματικότητα της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου ενισχύεται όσον αφορά εκεί­νους τους κανόνες του που μπορούν να έχουν άμεσο αποτέλεσμα, εφόσον τα εθνικά δικα­στήρια έχουν, στην περίπτωση αυτή, το δικαίωμα και το καθήκον να υλοποιήσουν μόνα τους την υπεροχή αυτή (30).
In this respect, it should also be noted that developments in the Court's decisions have led some writers to argue that parlies may rely on a directive against national law without satisfying the usual conditions which have to be met for Community law to have direct effect.31
1039 και επ.
See footnote 1 above.
ΔΕΚ 7.3.1972, υποθ.
See footnote 1 above.
84/71 (Marimex), ό.π. στην υποσημείωση 27· βλ. και ΔΕΚ, 30.11.1978, υποθ.
Case 84/71 Marimex, see footnote 27 above.
31/78 (Bussone), Συλλογή 1978, σ.
See also Case 31/78 Bussone [1978] ECR 2429.
2429 και επ. (") Βλ. όσον αφορά τις οδηγίες: ΔΕΚ, 26.2.1976, υποθ. 52/75 (Επιτροπή/Ιταλία), Συλλογή 1976, σ.
As regards directives, Case 52/75 Commission ν Italian Republic [1976] ECR 277 and Case 148/78 Ratti [1979] ECR 1629.
24/80 R και 97/80 R (Επιτροπή/Γαλλική Δημοκρα­τία), Συλλογή 1980, σ. 1319.
See Order in Joined Cases 24/80 and 97/80 Commission ν French Republic [1980] ECR 1319.
Α. Timmermans, Directives: their Effect within the National Legal Systems, CML Rev.
See C.W.A. Timmermans, 'Directives: their effect within the national legal systems'. [1979] CML. Rev. 533, in particular p. 545.
Για περισσότερες λεπτομέρειες βλ. κατωτέρω.
For more details see below.
Η αρχή της υπεροχής του κοινοτικού "δι­καίου επί των εθνικών συνταγμάτων, για την οποία είχε ήδη γίνα νύξη στην απόφαση Costa/ENEL, διασαφηνίστηκε και διευρύνθηκε σε μεταγενέστερες αποφάσας.
As long ago as Case 6/64 32 the Court stated that 'the law stemming from the Treaty, an independent source of law, could not, because of its special and original nature, be overriden by domestic legal provisions, however framed ...'. Subsequent rulings have continued to clarify and amplify the principle of the supremacy of Community law over national constitutions which was first discreetly propounded in Costa ν ENEL.
Μια επιχείρηση που είχε πρόσβαλα απόφαση της Ανωτάτης Αρχής ζητώντας ακύρωση της, ζήτησε από το Δικαστήριο να αναβάλει την έκδοση αποφάσεως αναμένοντας την απόφαση του ιταλικού συνταγματικού δικαστηρίου σχετικά με την υποτιθέμενη αντισυ­νταγματικότητα ορισμένων διατάξεων της συνθήκης ΕΚΑΧ.
A firm seeking the annulment of a decision of the High Authority asked the Court of Justice to suspend judgment until the Italian Constitutional Court had ruled on the claim that certain provisions of the ECSC Treaty were unconstitutional.
Το Δικαστήριο παραμέρισε τον ισχυρισμό αυτό υπογραμμίζοντας ότι «όλα τα κράτη μέλη έχουν προσχωρήσει στη συνθήκη υπό τις ίδιες προϋποθέσας, κατά τρόπο οριστικό και χωρίς άλλη επιφύλαξη, εκτός από εκείνες που εκφράζονται στα πρόσθετα πρωτόκολλα, έτσι ώστε είναι αντίθετη στην κοινοτική έννομη τάξη κάθε προσπάθεια πολίτη κράτους μέλους να αμφισβητήσει την προσχώρηση αυτή» προσθέτοντας ότι «μια τέτοια προσπάθεια είναι ακόμη περισσότε­ρο απαράδεκτη αφού, εν προκαμένω, κάθε απόφαση αναβολής εκδόσεως αποφάσεως θα ισοδυναμούσε με στέρηση της Κοινότητας από το ουσιαστικό περιεχόμενο της, επιτρέ­ποντας να θεωρηθεί η επικύρωση είτε μερική και μόνο αποδοχή της συνθήκης είτε μέσο αποδόσεως στη συνθήκη εννόμων συνεπειών διαφορετικών στα διάφορα κράτη μέλη είτε τέλος ευκαιρία για ορισμένους πολίτες να διαφύγουν από την εφαρμογή των κανόνων της* (33)· Με βάση την ιδιαίτερα σημαντική αυτή επιχαρηματολογία του, το Δικαστήριο υπογραμ­μίζει ότι κάθε προσπάθεια κράτους μέλους να επιβάλλει δικά του συνταγματικά κριτήρια στο κοινοτικό δίκαιο υποθάλπα τη διάλυση της Κοινότητας και είναι αντίθετη με την αρ­χή της προσχωρήσεως «με βάση την αμοιβαιότητα» που είχε ήδη μνημονευθεί στην από­φαση Costa.
The Court of Justice dismissed this application, stating that 'all States have adhered to the Treaty on the same conditions, definitively and without any reservations other than those set out in supple­mentary protocols, and that therefore any claim by a national of a Member State ques­tioning such adherence would be contrary to the system of Community law'. It went on 'such a claim is all the more inadmissible in that, in this case, any decision to suspend judgment would be tantamount to reducing the Community to a cipher by regarding the instrument of ratification either as only partially accepting the Treaty, or as the means of according to it different legal consequences, varying with the Member State concerned, or as the means whereby some nationals might evade its rules'.33
Το Δικαστήριο επισημαίνει εδώ μια θεμελιώδη πραγματικότητα της διαδικασίας ενοποιή­σεως.
In these important grounds of judgment, the Court emphasizes that any claim by a State that the requirements of its own constitution should prevail over Community law is a source of disruption for the Community and is contrary to the principle of accession on the 'basis of reciprocity' already evoked in Costa.
Η υπεροχή του κοινοτικού δικαίου επί των εθνικών συνταγμάτων προκύπτα λοιπόν αναγκαστικά από την ίδια τη φύση των Κοινοτήτων.
'States can only accept the limitations of sovereignty corresponding to important changes of power if the rules to which they submit are genuinely common.'34The supremacy of Community law over national constitutions is therefore a necessary conse­quence of the very nature of the Communities.
Νωρίτερα ήδη, το Δικαστήριο είχε αρνηθεί να εξάρτησα την εγκυρότητα του κοινο­τικού δικαίου από τη δυνατότητα συμβιβασμού του με εθνικές συνταγματικές διατάξεις.
Previously the Court had refused to make the validity of Community law subject to its compatibility with national constitutional provisions.
Στην απόφαση Nold, της 15ης Ιουλίου 1960, το Δικαστήριο τόνισε ότι δεν είχε την υπο­χρέωση «να εξασφαλίσει την τήρηση των κανόνων εσωτερικού δικαίου, ακόμη και συ­νταγματικού χαρακτήρα, που ισχύουν στο ένα ή το άλλο κράτος μέλος» (").
In its ruling of 15 July 1960 in the Nold case it stated : 'It is not for the Court to ensure that rules of internal law, even constitutional rules, enforced in one or other of the Member States are respected.'35
Με τη σειρά των αποφάσεων που ξεκίνησε από την απόφαση Costa/ENEL το Δικαστήριο ξεπερνά αυτό το είδος «ανά­στροφου δυϊσμού» και επιτάσσα στα εθνικά δικαστήρια να αναγνωρίσουν την υπεροχή των κοινοτικών κανόνων ακόμη και έναντι των συνταγμάτων τους.
Nor would it agree to verify whether the national acts on which the Treaty was based were constitutional.36In a series of decisions following Costa ν ENEL it went beyond this 'reverse dualism' to insist that national courts were to make Community rules pre­vail even where they conflicted with their own constitutions.
Το Δικαστήριο θα υπενθύμισα πολλές φορές, στο μέλλον, την αρχή αυτή.
The Court has reaffirmed this principle on a number of occasions.
1 και επ.
See footnote 1 above.
Με την απόφαση Leonesio (37) το Δικαστήριο αρνήθηκε τους ισχυρισμούς κράτους το οποίο, σύμφωνα με τους συνταγματικούς του κανόνες, ήθελε να υπαγάγα την καταβολή επιδοτήσεως προβλεπομένης από κοινοτικούς κανονισμούς στην υιοθέτηση δημοσιονομι­κών διατάξεων, ενώ ο δικαιούχος πληρούσε όλες τις σχετικές προΰποθέσας.
In Leonesio37it rejected the claim of a country which, in accordance with the provisions of its own constitution, wished to make subject to the adoption of budgetary provisions the payment of a premium which was provided for by Community regulations despite the fact that the applicant had fulfilled all the conditions.
Με μεγαλύ­τερη ακόμη ένταση (38), το Δικαστήριο αρνείται τον ισχυρισμό αυτόν στο πλαίσιο διαδι­ κασίας παραβάσεως υποχρεώσεως.
It was to repeat this point of view more vehemently at a later date in proceedings for failure to fulfil an obliga­tion.38
Ακόμη σαφέστερα, το Δικαστήριο έχα πάντα αρνηθεί τις υπερβολικές απαιτήσας των υποστηρικτών της λεγόμενης «θεσμικής συζυγίας» που τείνει να υπαγάγα την ι­σχύ των κοινοτικών κανόνων σε υποχρέωση συμβιβασμού τους με τις θεμελιώδεις συ­νταγματικές αρχές των κρατών μελών, μολονότι πάντοτε προσπαθεί να εξασφαλίσει την προστασία των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων.
The Court has consistently and still more clearly rejected the excessive claims of those proponents of the concept of'convergence' who wished to make the authority of Community rules dependent on their compatibility with the fundamental constitutional provisions of the Member States, although it has shown itself concerned to respect the fundamental rights of the individual.
Στην απόφαση του Internationale Handelsgesellschaft (39), το Δικαστήριο χρησιμοποιεί μια από τις αιτιολογίες της αποφάσεως Costa/ENEL και συνεχίζα τονίζοντας ότι «ως εκ τούτου η επίκληση αντιθέσεως, είτε με τα θεμελιώδη δικαιώματα όπως διατυπώνονται σε σύνταγμα κράτους μέλους, είτε με αρ­χές εθνικής συνταγματικής διαρθρώσεως, δεν θα ήταν δυνατό να πρόσβαλα την εγκυρό­τητα πράξεως της Κοινότητας ή την ισχύ της στο έδαφος του κράτους αυτού».
In Internationale Handelsgesellschaft,39after re­peating one of the grounds of its Costa ν ENEL judgment, the Court continued by asserting that 'the validity of a Community measure or its effect within a Member State cannot be affected by allegations that it runs counter to either fundamental rights as formulated by the constitution of that State or the principles of its constitutional struc­ture'.
Στην από­φαση Stauder (40), το Δικαστήριο διαβεβαίωνα ότι τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα περι­λαμβάνονται στις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, των οποίων εξασφάλιζα το «σε­βασμό».
In Stauder40it asserted that the fundamental rights of the individual formed part of those general principles of Community law, observance of which the Court must ensure.
Επιβεβαιώνοντας τη λύση αυτή το Δικαστήριο προσθετά στην απόφαση Interna­tionale Handelsgesellschaft (41), «ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων αυτών, μολονότι ε­μπνέεται από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, πρέπει να εξασφα­λίζεται στο πλαίσιο της δομής και των στόχων της Κοινότητας».
In confirmation of this solution, it stated in Internationale Handelsgesellschaft41that 'the protection of such rights, whilst inspired by the constitutional traditions common to the Member States, must be ensured within the framework of the structure and objectives of the Community'.
Το Δικαστήριο συνεπώς φρόντιζα για το σεβασμό της ιδιαιτερότητας της κοινοτικής έννομης τάξεως.
This illustrates the Court's concern to ensure that the special nature of the Community legal order is respected.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, είναι προφανής η υπεροχή του δικαίου της Κοινότητας και επί των μεταγενέστερων εθνικών νομοθεσιών (42). Η θεμελίωση της αρχής της υπερο­ χής αποκλεία κάθε αναφορά στη χρονική σαρά ή τον αδικό χαρακτήρα των συγκρινόμε­νων κανόνων (43).
The Court clearly regards Community law as having supremacy even over national law of a later date:42the basis for the principle excludes any reference to the chronology or specific nature of the laws under consideration.43The Court has constantly pressed this point, ever since the Costa ruling right down to the Simmenthal decision.44
Η εφαρμογή της αρχής της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου
The supremacy of Community law in practice
Με το άμεσο αποτέλεσμα που του αναγνωρίζεται, το κοινοτικό δίκαιο «αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της έννομης τάξεως που ισχύα στο έδαφος κάθε κράτους μέλους και υπερέχα ως προς αυτή» (43).
Provisions of Community law are 'an integral part of. and take precedence in. the legal order applicable in the territory of each of the Member States'.45This means that the national court is in effect a Community court whenever it is directly faced with a conflict between Community rules and national law.
Υπό την έννοια αυτή, ο εθνικός δικαστής είναι ο κανονικός κοινοτικός δικαστής στο μέτρο που βρίσκεται άμεσα αντιμέτωπος με τη σύγκρουση μετα­ξύ κοινοτικών κανόνων και κανόνων του εθνικού δικαίου. Το Δικαστήριο έδωσε λοιπόν
The Court of Justice has therefore sought to define the function of the national courts in such a way as to ensure that Community law really does prevail. But we also have to consider how the principles it has propounded have actually been applied in the Com­munity countries.
30/72 (Επιτροπή/Ιταλία), Συλλογή 1973, σ.
Case 30/72 Commission ν Italian Republic [1973] ECR 161.
172 και επ. (") Ό.π. στην υποσημείωση 7. Ο Βλ.
See footnote 7 above.
29/69 (Stauder), Συλλογή 1969, σ.
Case 29/69 Stauder ν Ulm [1969] ECR 419. at p. 425.
(4_BAR_) Ό.π. στην υποσημείωση 7.
See footnote 7 above.
(42) Βλ. αποφάσεις 43/71 και 84/71, op. cit., υποσημειώσεις 24 και 27.
Cases 43/71 and 84/71, cited at footnote 27 above.
Πράγματι, κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με την παραδοχή ότι το κοινοτικό δίκαιο βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το εθνικό δίκαιο.
This would place Community law on the same footing as national law.
(*·) Op. cit., υποσημειώσεις 1 και 24.
See footnotes 1 and 24 above.
(45) Βλ. απόφαση Simmenthai, ανωτέρω υποσημείωση 24, αιτιολογία αριθ. 17.
Simmenthal, cited at footnote 24 above, paragraph 17 of the decision.
Α. Ο ρόλος των εθνικών δικαστηρίων
A. The function of national courts
Η υπεροχή του κοινοτικού δικαίου είναι δεσμευτική για όλες τις κρατικές αρχές, κα­θεμία ανάλογα με τη φύση της (46).
The rule that Community law prevails is binding on all national authorities, each of whom will have to apply it in the appropriate fashion.46Obviously the courts will be faced most directly with the principle.
Είναι φανερό πως ιδιαίτερη σημασία έχουν εν προκαμένω τα δικαστήρια.
When the Court of Justice stated in Costa ν ENEL that Community law 'cannot be overridden by domestic legal provisions',47then refer­ ence was clearly to the national courts.
Υπό την έννοια αυτή, η σύλληψη των ιεραρχικών σχέσεων μεταξύ κοινοτικού δικαίου και εθνικών δικαίων πρέπα να διακρίνεται από τις γενικές λύσας που ισχύουν στις σχέσας των εθνικών δικαίων με το διεθνές δίκαιο (48).
This is the crux of the distinction between on the one hand, the hierarchical relationship between Community law and national law, and, on the other, the more usual relationship between national law and international law.48
Ο συνδυασμός της ά­μεσης ισχύος και της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου δημιουργεί τις καλύτερες προϋπο­θέσας για την αποτελεσματικότητα του.
The combined effect of direct applicability and the supremacy of Community law is to ensure the full effectiveness of Community law.
Στη συνέχεια διευκρίνισε τη συμπεριφορά που απαιτείται από τα εθνικά δικαστήρια σε περίπτωση συγκρούσεως μεταξύ κοινοτικού κανόνα με άμεσο αποτέλεσμα και εθνικού κανόνα.
The Court of Justice began by emphasizing the obligation of national courts to safeguard the rights conferred on individuals by Community law.49It then went on to consider how they should act in the event of a conflict between a directly effective Community rule and a rule of national law.
Έτσι, στην απόφαση Lück (30), δηλώνα ότι το άμεσο αποτέλεσμα «απόκλεια την εφαρμογή κάθε αντίθετου μέτρου εσωτερικής φύσεως».
In Lück50it stated that direct effect 'has the effect of excluding the application of any national measure incompatible with (the Treaty)'.
Κατά τον ίδιο τρόπο, στην απόφα­ση Marimex (51) διαπίστωνα ότι «η ισχύς των κανονισμών... αντίκαται στην εφαρμογή κάθε νομοθετικού μέτρου... που δεν συμβιβάζεται με τις διατάξας τους».
Like­wise in Marimex51it held that no provision of national legislation which is incompatible with a Community regulation may be applied.
Ακόμη σαφέστε­ρα το Δικαστήριο έκρινε στην υπόθεση του γαλλικού ναυτεργατικού κώδικα (") ότι το ά­μεσα εφαρμόσιμο κοινοτικό δίκαιο γεννά υπέρ των ιδιωτών δικαιώματα τα οποία οι εθνι­κές αρχές είναι υποχρεωμένες να προστατεύουν, ώστε, «κάθε αντίθετη διάταξη εσωτερικού δικαίου δεν είναι πλέον εφαρμοστέα».
Indeed it held, in connection with the French Code du Travail Maritime,52that directly applicable Community law confers rights on individuals which the national authorities must 'respect and safeguard' and that 'all contrary provisions of internal law are rendered inapplicable to them'.
Στην απόφαση 48/71 (") το Δικαστήριο έφθασε στο σημείο να υποστηρίξα ότι η αρχή της άμεσης εφαρμογής είχε ως συνέπαα νια τις εθνικές αρχές την «αυτοδίκαιη απαγόρευ­ση εφαρμογής» εσωτερικών διατάξεων που δεν θα συμβιβάζονταν με κοινοτικές διατάξας.
In Case 48/7153it went so far as to hold that direct applicability entails 'a prohibition having the full force of law... against applying a national rule recognized as incompatible' with a Community provision.
Ανάλογη είναι η διατύπωση που ακολουθεί το Δικαστήριο στην απόφαση Simmenthai (54) υποστηρίζοντας ότι: «σύμφωνα με την αρχή της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου, οι διατάξας της συνθήκης και οι άμεσα εφαρμόσιμες πράξας των οργάνων έχουν σαν συνέπαα,
The same point is made in Simmenthal,54where we read '... in accordance with the principle of the precedence of Community law, the relationship between provisions of the Treaty and directly applicable measures of the institutions on the one hand and the national law of the Member States on the other is such that those provisions and measures ... render automatically inapplicable any conflicting provision of current national law'.
48/71 (Επιτροπή/Ιταλία), Συλλογή 1972, σ.
Case 48/71 Commission ν Italy [1972] ECR 529.
(tr) Ό.π. στην υποσημείωση 1.
See footnote 1 above.
(4*) Βλ. J.V. Louis, ό.π. στην υποσημείωση 18.
Louis, op. cit. at footnote 18 above, p. 112.
(5Ι) Ό.π. στην υποσημείωση 28.
See footnote 28 above. Case 167/73 Commission ν French Republic [1974] ECR 359, at p. 371.
ΔΕΚ, 4.4.1974, υποθ.
See footnote 24 above.
359 και επ. και ιδίως σ.
See footnote 24 above. V.A. Barav, Note on the Simmenthal judgment, 'Les effets du droit communautaire directement applicable', CDE, 1978, pp. 260, 275­276.
Ενδείξεις της αντίλη­ψης αυτής βρίσκονται στη νομολογία του Δικαστηρίου.
The powers exercised by national bodies have been radically reduced.59Certain indicia of such a view are to be found in the Court's judgments.
Έτσι στην απόφαση Bollman (60) το Δικαστήριο έκρινε ότι «στο μέτρο που τα κράτη μέ­λη έχουν ανάθεσα στην Κοινότητα κανονιστική εξουσία όσον αφορά τα δασμολογικά θέ­ματα... δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να θεσπίζουν κανονιστικές διατάξας στον τομέα αυτόν».
In Bollmann,60for instance, it holds that 'to the extent to which Member States have transferred legislative powers in tariff matters... they no longer have the power to adopt legislative provisions in this field'.
Η σαφέστερη όμως θέση επί του θέματος των σχέσεων εθνικών κανόνων βρίσκε­ται στην απόφαση Simmenthai (61).
It is in Simmenthal^ that the relationship between directly applicable Community law and conflicting but subsequent national rules is con­sidered in the clearest terms.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, «δυνάμα της αρχής της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου οι διατάξας της συνθήκης και οι άμεσα εφαρμόσιμες πράξας των οργάνων έχουν σαν συνέπαα, στις σχέσας τους με το εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών, όχι μόνο να καθιστούν αυτοδικαίως ανεφάρμοστη κάθε αντίθετη διάταξη της υφιστάμενης εθνικής νομοθεσίας, από μόνο το γεγονός της ενάρξεως της ισχύος τους, αλλά και να εμποδίζουν την έγκυρη διαμόρφωση νέων νομοθετικών πράξεων, στο μέτρο που οι τελευταίες θα ήταν ασυμβίβαστες με τους κοινοτικούς κανόνες, δεδομένου ότι οι διατάξας και πράξας αυτές αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της έννομης τάξεως που ισχύει και υπερέχει ως προς αυτή» στο έδαφος κάθε κράτους μέλους.
The Court held that 'in accordance with the principle of the precedence of Community law, the relationship between provisions of the Treaty and directly applicable measures of the institutions on the one hand and the national law of the Member States on the other is such that those provisions and measures, not only by their entry into force render automatically inapplicable any conflicting provision of cur­rent national law but—in so far as they are an integral part of, and take precedence in. the legal order applicable in the territory of each of the Member States—also preclude the valid adoption of new national legislative measures to the extent to which they would be incompatible with Community provisions'.
Η θέση του Δικαστηρίου θεωρήθηκε ότι περιέχα, σιωπηρή έστω, αναφορά στη θεω­ρία του ανυπόστατου (").
It has been suggested that this is an implicit reference to the non-existence theory.62 It is by no means certain that the Court wished to go that far.
Δεν είναι βέβαιο ότι το Δικαστήριο επεδίωξε να προχώρησα τόσο πολύ.
What it did was to consider the penalty for incompatibility and the proper reaction of the national courts, stating that 'every national court must, in a case within its jurisdiction, apply Community law in its entirety and protect rights which the latter confers on individuals and must accordingly set aside any provision of national law which may conflict with it, whether prior or subsequent to the Community rule'.
(") Βλ. V.A. Barav, Observations sous Γ arrêt Simmenthal. Les effets du droit communautaire directement ap­plicable, CDE 1978 σ.
This, of course, may have the effect of weakening the autonomy principle.
(") Ό.π. στην υποσημείωση 4. (") Ό.π. στην υποσημείωση 5. ('*) Ό.π. στην υποσημείωση 24. ('·) Βλ.
See footnote 4 above. See footnote 5 above.
Α.
See footnote 24 above.
Barav ό.π. στην υποσημείωση 55, ιδίως σσ. 275-276.
Barav, loc. cit. at footnote 55 above. Case 40/69 Hauptzollamt Hamburg ν Bollmann [1970] ECR 69.
(61) Ό.π. στην υποσημείωση 24.
See footnote 24 above.
) Α. Barav, ό.π. υποσημείωση 55.
Barav, loc. cit. at footnote 55 above.
Η λύση αυτή είναι σύμφωνη με την αρχή της «θεσμικής αυτονο­μίας» που κανονικά διέπει την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου στα κράτη μέλη.
If the need for the prior intervention ofthat court had been accepted, this would have meant compromising the immediate, simultaneous application of directly applicable Community law.63