natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η διαπίστωση αυτή αφήνα αναπάντητο το ερώτημα ποια είναι η φύση της Κοινότη­τας σήμερα (όχι χθες ή αύριο), δεδομένου ότι η απάντηση δεν βρίσκεται στα παραδοσιακά πρότυπα ούτε του διεθνούς ούτε του εσωτερικού (κρατικού) δικαίου.
This conclusion plainly leaves unanswered the question of what the Community's nature is today (and not yesterday or tomorrow) since there is no answer to be found in the traditional models of international law, any more than in those of domestic (national) law.
Αν παραβλέψουμε το χαρακτηρισμό της Κοινότητας, ως διεθνούς οργανισμού sui generis («όρος αμηχανίας» που, στην πραγματικότητα, δεν λύνα αλλά απλώς απόφευγα το πρό­βλημα), οι απαντήσας είναι κυρίως δύο, όχι ασυμβίβαστες μεταξύ τους, που διαστέλλουν το φαινόμενο της Κοινότητας από τη διεθνολογική η μία και από την ομοσπονδιακή (κρατική) η άλλη θεώρηση, τονίζοντας κάθε φορά το διακρατικό ή το διοικητικό στοιχείο της Κοινότητας.
If we leave aside the description of the Community as an international organization sui generis (a term denoting perplexity which in practice does little to solve the problem but merely evades it), there are essentially two answers, not incompatible with each other, that seek to explain the Community phenomenon, one derived from its international aspect and the other from its federal (nation State) aspect, in this connection emphasizing respectively the interState element or the administrative element of the Community.
Πράγματι, ο όρος «υπερεθνικός» δεν χρησιμοποιείται πια συχνά σήμε­ρα.
The first answer, the older of the two, is that the Community is an organization which is neither international nor national according to traditional concepts, but a 'supranational' organization, the distinctive marks of which are possession of its own
Η άλλη απάντηση στο ερώτημα για τη σημερινή φύση της Κοινότητας τόνιζα τη διαφορά της από το κράτος και πρόβαλλα το διοικητικό στοιχείο.
The other answer to the question regarding the present nature of the Community emphasizes its differences by comparison with the State and stresses its 'administration' aspect.
Ξεκινώντας από την αμερικανική θεωρία του υπερεθνικού φουνκτιοναλισμού, όπως τη διατύπωσε ο Mitrany και την επεξεργάσθηκαν προπάντων ο Haas και ο Lindberg, η γερμανική θεώρηση της Κοινότητας ως οργανισμού αδικών σκοπών (Zweckverband, κατά το εννοιολογικό υπόδαγμα του γερμανικού διοικητικού δικαίου) αναπτύχθηκε προπάντων από τον Hans Peter Ipsen (Zweckverband funktionaler Integration) (8).
Starting from the American theory of supranational functionalism as formulated by Mitrany and developed by Haas and Lindberg in particular, the German theory of the Community considered as an organization for special ends (Zweckverband according to the conceptual model of German administrative law) has been developed especially by Hans Peter Ipsen (Zweckverband funktionaler Integration).8According to this theory, the Community is not a State because it does not possess the Kompetenz-Kompetenz, that is to say because it does not have universal competence in all spheres; on the contrary, since it only possesses specific powers which (just like the Community's objectives) are defined in the Treaties, it is an organization for special ends (particularly economic ends) and with limited powers.
Η φύση αυτή της Κοινότητας προϋπόθετα και συνεπάγεται την έλλαψη κοινοτικών οργάνων με γενική νομοθετική αρ­μοδιότητα ή, κατά θετική διατύπωση, το γενικό κανόνα της αδικότητας των αρμοδιοτή­των ή της ειδικής εξουσιοδοτήσεως (Prinzip der begrenzten Ermächtigungen, άρθρο 4, πα­ράγραφος 1, εδάφιο 2, ΕΟΚ).
Understood in this way the nature of the Community presupposes, and accordingly is marked by, the absence of Community institutions with general normative (law-making) power, or, to use positive terminology, it exemplifies the general rule of specific delegation of powers (Prinzip der begrenzten Ermächtigungen, second subparagraph of Article 4(1) EEC).
Ο χαρακτηρισμός αυτός της Κοινότητας δεν προδίκαζα την κατεύθυνση της προς τη μορφή του κράτους ή την αποστροφή της από αυτήν.
This description of the Community does not in any way prejudge its future orientation in the direction of the nation-State form or the rejection of such a form.
Απομακρύνεται πάντως από ιδεο­λογικά υπερφορτισμένους προσανατολισμούς που εστερούντο ανέκαθεν ή στερούνται πλέον πολιτικών θεμελίων και κινητηρίων δυνάμεων και περιορίζεται ενσυνείδητα στο διοικητικό χώρο εκτελέσεως ειδικών σκοπών, οι οποίοι είναι (υποτίθεται) πραγματοποιήσι­μοι στο πλαίσιο και με τις δυνάμας της Κοινότητας.
However, it avoids too marked ideological involvement, such as has always been and still is devoid of pol itical foundation and motivation force, and consciously confines itself to the administra tive sphere for the attainment of specific objectives which can (it is presumed) be achieved within the framework and with the facilities at the Community's disposal.
Η άποψη αυτή, με τον υποτονισμό του πολιτικού και την έξαρση του τεχνοκρατικού στοιχείου, προσέφερε στην Κοινότητα της γκωλικής και αμέσως μεταγκωλικής εποχής την προοπτική μιας ασφαλούς πορείας μέσα στα ταραγμένα νερά που χωρίζουν τους ορα­ματισμούς της ομοσπονδιακής Ευρώπης, αφενός, και τους προασπιστές της «Ευρώπης των πατρίδων», αφετέρου.
This theory, by minimizing the political element and stressing the technocratic, offered the Community the prospect, during the Gaullist era and in the period immediately following, of a safe voyage on the troubled waters which separated those who dreamed of a federal Europe on the one hand from the champions of a 'Europe of nation States' on the other.
Επρόκατο βέβαια, στην πραγματικότητα, για προσπάθαα αποπολιτικοποιήσεως της Κοινότητας.
In reality this was clearly an attempt to remove the Community from the political arena.
Rigaux, op. cit., υποσημείωση 5, σ.
F. Rigaux, op. cit. at footnote 5 above, p.
36, αριθ. 101. (ι0) W.N. Hogan, Representative Government and Integration, Lincoln, Nebraska, 1967, σ. 207· βλ. επίσης του ίδιου συγγραφέα: Political Representation and European Integration, Integration 1970, σ. 294.
36, No 101.
της αλλά και στο διεθνή χώρο, ισχυρή και διαρκώς ενισχυόμενη πολιτική παρουσία.
assuming an administrative and technocratic character: it was. moreover, from here that it drew some of the arguments opposing the alleged need for the 'democratic legit­imation' and a democratic control of the Community (cf.
Ο ορισμός που έδωσε ο Ταλλεϋράνδος στη μη επέμβαση (ότι σημαίνα περίπου το ίδιο με την επέμ­βαση) ισχύα ήδη τώρα για την Κοινότητα και θα ισχύα πιθανόν, διαρκώς και περισσότε­ρο, στο μέλλον.
Talleyrand's definition of non­intervention (namely that it means almost the same thing as intervention) is already valid for the Community at the present day, and very likely will continue to be even more so in the future.
Συγχρόνως όμως, η ενοποιητική δύναμη της Κοινότητας έχα εξασθένισα από τη διαρκή και επίμονη προβολή των εθνικών συμφερόντων.
At the same time, however, the Community's unifying force has been weakened by continual claims in support of national interests.
Ο φουνκτιοναλισμός, που μπορούσε να απότρεψα την επικίνδυνη περιπλάνηση της Κοινότητας σε εξωπραγματι­κούς οραματισμούς, δεν είναι σε θέση ούτε την πολιτική διάσταση να κατανόησα και να αξιοποίησα ούτε την παρακμή της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως να αναχαίτισα.
Functionalism, which was to have turned the Commu­nity away from its dangerous course of wandering in an impractical dream world, is incapable either of comprehending and appreciating the political dimension or of check­ing the decline in European unification.
Από την άλλη πλευρά, ο φουνκτιοναλισμός είναι τόσο ασφαλώς και πλήρως «προσγειωμένος», ώστε δεν είναι προετοιμασμένος για οποιαδήποτε «πτήση» και δεν μπο­ρεί επομένως να πρόσφερα το θεωρητικό πλαίσιο για την αξιοποίηση της διαρκώς διευρυ­νόμενης, κατά τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, δραστηριότητας της Κοινότητας, ακόμη και σε τομείς μη ή μόλις προβλεπόμενους στις συνθήκες (αν και άλλοι προβλεπόμενοι το­μείς μένουν αδραστηριοποίητοι).
On the other hand, functionalism is so safely and surely 'grounded' that it is not at all disposed to attempt a 'take off' and accordingly cannot offer a body of theory capable of evaluating Community activity which has been constantly expanding over the past 10 years or so, even into realms not expressly provided for or barely mentioned in the Treaties (though admittedly other realms expressly provided for remain untouched).
Η δραστηριότητα αυτή έγινε νομικά δυνατή επαδή η λε­γομένη αρχή των ειδικών αρμοδιοτήτων δεν θέτα στενά όρια, αλλά αντιθέτως, όπως πα­ρατηρήθηκε ήδη, πολλές «νομοθετικές εξουσιοδοτήσας» των συνθηκών, Και προπάντων βέβαια η διάταξη του άρθρου 235 ΕΟΚ, είναι ευρύτατα διατυπωμένες και, επιπλέον, ερμη­νεύονται ευρέως από το Δικαστήριο.
This action was possible from a legal point of view because the so­called principle of specific powers does not set narrow limits, but, quite the contrary, as has already been observed, a large number of'grants of legislative power' in the Treaties and especially, of course, the provision contained in Article 235 EEC, are drafted in wide terms and are, moreover, interpreted in a wide sense by the Court of Justice.
Με τον τρόπο αυτό, κανένα σχεδόν πεδίο κρατικής πολιτικής δεν έχα μάνα ανέπαφο από την κοινοτική δραστηριότητα η οποία όμως, σε πολλές περιπτώσας, δεν ξεπερνά τα όρια της διακυβερνητικής συνεργασίας.
In this way there is hardly any aspect of the Member States' policy which has escaped Community intervention, although, in a number of cases, this does not go beyond the limits of intergovernmental cooperation.
Ξεκινώντας από το γεγονός της «grande illusion» ως προς τη δημιουργία «ευρω­παϊκού έθνους», αλλά και την ανάπτυξη ορισμένων κρατικών αναλογιών στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα ύστερα από δεκαετίες κοινοτικής συμβιώσεως, ο Thomas Oppermann προτείνα την αξιοποίηση όλων των ώς τώρα ανταγωνιζομένων θεωριών και την κατανόηση της Κοινότητας ως «παρακρατικής υπερδομής» (parastaatliche Superstruktur) (").
Taking as his starting point the phenomenon of the grande illusion of creating a 'European nation' and also the development of certain analogies with States which has occurred inside the European Community after some decades of coexistence, Thomas Oppermann " suggests making use of all the opposing theories existing up to the present and conceiving the Community as a political umbrella (parastaatliche Superstruktur).
Θα ήταν πάντως προτιμότερο, αποφεύγοντας τον κάπως παρεξηγήσιμο όρο «παρακρατικός», να πα­ραμείνουμε στο δοκιμασμένο και επιτυχημένο όρο «Κοινότητα» του Carl Friedrich Ophüls, με άλλα λόγια στο χαρακτηρισμό της φύσεως της Κοινότητας απλώς ως «κοινοτι­κής» (12), και να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στη διάγνωση και διατύπωση των κυ­ρίων χαρακτηριστικών της.
It would be preferable, however, to avoid the term 'State', which can give rise to false interpretations, and to keep to Carl Friedrich Ophül's well­tried and felicitous term 'Community'; in other words simply to describe the nature of the Community as purely
γ) τα (ασθενικά) στοιχεία της κοινοτικής αυτονομίας στη διαδικασία αναθεωρήσεως των ιδρυτικών ή τροποποιητικών κοινοτικών συνθηκών, καθώς και στη διαδικασία προσχωρήσεως νέων κρατών μελών ή συνδέσεως με τρίτα κράτη ή διεθνείς οργανι­σμούς, δ) η αυτόνομη παραγωγή κανόνων δικαίου, η άμεση ισχύς τους έναντι των ιδιωτών και η υπεροχή τους έναντι των εθνικών δικαίων, ε) η κοινοτική εξουσία συνάψεως ορισμένων διεθνών συνθηκών κατ' αποκλασμό των εθνικών αρμοδιοτήτων, στ) τα ασθενικά στοιχεία αυτονομίας των κοινοτικών οργάνων (αποφάσας Συμβουλίου κατά πλαοψηφία, ανεξαρτησία Επιτροπής, γενική και άμεση εκλογή Κοινοβουλίου), ζ) οι ίδιοι πόροι της Κοινότητας, η) η υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και η δεσμευτικότητα και (εν μέρα) εκτελεστότητα των αποφάσεων του, θ) η νομική προσωπικότητα της Κοινότητας και η κοινοτική ευθύνη.
(d) the autonomous production of rules of law, the direct effect of these rules vis-à-vis individuals and their primacy over the domestic law of the Member States; (e) the Community's power to conclude certain international treaties to the exclusion of national competence in this respect; (0 elements of autonomy vested in the Community institutions (Council majority decisions, Commission independence, direct election of Parliament by universal suffrage); frage);
Κεντρόφυγα χαρακτηριστικά της Κοινότητας αποτελούν προπάντων: α) οι μεγάλες και επίμονες «εθνικές σφήνες» στην κοινή αγορά και ο ουσιαστικός περιο­ρισμός των κοινών πολιτικών στην (ευρισκόμενη σε κρίση) κοινή γεωργική πολιτική, β) τα επικρατούντα στοιχεία διεθνούς δικαίου στη διαδικασία αναθεωρήσεως των ιδρυτι­κών ή τροποποιητικών κοινοτικών συνθηκών, καθώς και στη διαδικασία προσχωρή­σεως νέων κρατών μελών ή συνδέσεως με τρίτα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς, γ) ο περιορισμός της Κοινότητας σε ορισμένα (οικονομικά κυρίως), αν και ευρύτατα, πε­δία δραστηριότητας, κατ' αποκλασμό προπάντων της αμυντικής πολιτικής, δ) η έλλαψη γενικής νομοθετικής αρμοδιότητας, ε) η υπεροχή του εθνικού στοιχείου στη λατουργία του Συμβουλίου και της Επιτροπής Μονίμων Αντιπροσώπων (εδώ ανήκα και η εφαρμογή του «συμβιβασμού του Λουξεμ­βούργου» περί ομοφώνων αποφάσεων του Συμβουλίου), στ) οι επιφυλάξας υπέρ της εθνικής εξουσίας (πχ. προστατευτικές ρήτρες), ζ) το (κατά την ορθότερη γνώμη) υφιστάμενο ακόμη δικαίωμα αποχωρήσεως των κρα­τών μελών.
(a) the large and continuing 'national wedges' driven into the common market, the lim ited number of common policies and the failure to develop some of these to the full; (b) the dominant elements of international law in the procedure for revising the Com munity Treaties and the procedure for the accession of new Member States; (c) the restriction of the Community to certain, admittedly wide, spheres of action (chiefly economic), to the exclusion of defence policy in particular; (d) the absence of general legislative power; (c) the dominance of the national element in the operation of the Council and the Com mittee of Permanent Representatives (which accounts for the use of the Luxembourg compromise regarding unanimous decisions by the Council); (0 the reservations in favour of national power (for example, safeguard clauses); (g) the right of Member States to withdraw which, at the present stage of European integration, cannot be legally denied.
Με βάση τα ανωτέρω και τη νομολογία του Δικαστηρίου, μπορούμε να διακρίνουμε ως χαρακτηριστικά στοιχεία της Κοινότητας, την ενότητα, τη νέα έννομη τάξη και τη δυ­ναμική διεύρυνση στόχων και δραστηριοτήτων, που συνεπάγεται την αυξανόμενη «πολιτι­κοποίηση» της Κοινότητας.
The characteristic marks of the Community which we can distinguish on the basis of the above and from the decisions of the Court of Justice are unity, a new legal order
Ενότητα
Community unity
Το στοιχείο της ενότητας, που τονίζεται όλο και περισσότερο από το Δικαστήριο, περιέχεται στην έννοια της κοινής αγοράς, των κοινών πολιτικών, αλλά και της Κοινότη­τας εν γένα.
The 'unity' element, which is being emphasized more and more by the Court of Justice, is contained not only in the idea of a common market and common policies but also in the idea of Community in general.
στ) η αρχή της ενότητας ή της ενιαίας εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου, από την οποία προκύπτα και η υπεροχή του έναντι των εθνικών δικαίων, καθώς και η άμεση ισχύς των κανόνων κοινοτικού δικαίου.
(a) the principle of the equality of Member States with regard to Community law; (b) the principle of Community preference; (c) the principle of Community loyalty or the duty of solidarity; (d) the principle of indivisibility, balancing benefits and burdens; (e) the principle of the Community's 'external' power to conclude international agree ments, to the exclusion of the Member States' power, being parallel and proportionate to its 'internal' normative power; (f) the principle of unity or of the uniform application of Community law. which results in its primacy over national laws and the direct effect of the rules of Communitylaw.
Νέα έννομη τάξη
The existence of a Community legal order
Χαρακτηριστικό στοιχείο της Κοινότητας συνιστά η δημιουργία νέας έννομης τά­ξεως, που προήλθε από τον περιορισμό, εκ μέρους των κρατών μελών, των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων.
One characteristic element of the Community is the creation of a new legal order resulting from the limitation of their sovereign rights by the Member States.
Η συνθήκη ΕΟΚ (μαζί με τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου) εξελίσσεται σε ένα είδος «συντάγματος» της Κοινότητας, που περιέχα και τη διαφύλαξη των (βαθμιαία διαμορφωνόμενων) ατομικών δικαιωμάτων.
The EEC Treaty (as well as the general principles of Community law) is evolving towards a kind of 'constitution' for the Community which also includes protection for individual rights which is gradually taking shape.
Χαρακτηριστικά στοιχεία αυτής της νέας έννομης τάξεως είναι κυρίως: α) τα ιδιαίτερα και αυτοτελή κοινοτικά όργανα που, αν και δεν έχουν γενική νομοθετική αρμοδιότητα, είναι πάντως ευρύτατα εξουσιοδοτημένα από τις συνθήκες και διαρκώς διευρύνουν την κοινοτική αρμοδιότητα, β) οι ιδιώτες ως υποκείμενα δικαίου παράλληλα προς τα κράτη μέλη, γ) η άμεση ισχύς ορισμένων κανόνων κοινοτικού δικαίου, δ) η υπεροχή του κοινοτικού δικαίου έναντι των εθνικών δικαίων, συμπεριλαμβανομένου του συνταγματικού δικαίου και μάλιστα της συνταγματικής προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, ε) η πρόβλεψη όχι μόνο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων αλλά και υποχρεωτικών < 5ιαι5ικασιών για τη διαπίστωση παραβάσεων και την επιβολή κυρώσεων, προπάντων η πρόβλεψη της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και της δεσμευτικότητας των αποφάσεων του, στ) η ευθύνη της Κοινότητας για ζημιογόνο παράβαση του κοινοτικού δικαίου. 20.
(b) the fact that individuals, alongside the Member States, are entitled to certain rights; (c) the direct effect of certain rules of Community law; (d) the primacy of Community law over national laws, including constitutional law and even the constitutional protection of individual rights; (e) the creation not only of rights and obligations but also of obligatory procedures for enquiring into infringements and applying sanctions, particularly the provision for submission to the Court of Justice and the binding character of that Court's deci sions; (f) Community liability for unlawful conduct of its institutions or servants.
Η Κοινότητα είναι μια κατεξοχήν «νομική κοινό­τητα», υπό την έννοια ότι οι σχέσας μεταξύ των υποκαμένων της Κοινότητας είναι σχέ­σεις μεταξύ υποκαμένων δικαίου και σε υψηλό βαθμό «νομιμοποιημένες» υπό τον έλεγχο του Δικαστηρίου, που «εξασφάλιζα την τήρηση του δικαίου» (άρθρο 164 ΕΟΚ).
in the sense that the relations between the Community's subjects are relations between subjects of law and 'legalized' to a high degree under the control of the Court, which must 'ensure that... the law is observed' (Article 164 EEC).
Για το λόγο αυτό, το δίκαιο αποτελεί σπουδαίο παράγοντα ενοποιήσεως, προπάντων επαδή ως υποκείμενα του έχουν αναγνωρισθεί όχι μόνο τα κράτη μέλη αλλά και οι ιδιώτες.
For this reason Community law is important as a unifying factor, especially because not only the Member States, but also individuals, have been recognized as directly subject to that law.
Από τη διαπίστωση αυτή προκύπτα η ιδιαίτερη σημασία του Δικαστηρίου (S.A. Scheingold, Ρ. Pescatore, A.W. Green, C.
This explains the particular importance of the Court of Justice (S.S. Scheingold, P. Pescatore, A.W. Green, O. Mann, etc.).
Mann, κλπ.). Οι παρατηρήσεις αυτές επιβεβαιώνονται στη νομο­λογία των εθνικών πολιτικών δικαστηρίων που αναγνώρισαν, ύστερα από αρχικές αντιρ­ρήσεις και δισταγμούς, την αυτονομία και την υπεροχή του κοινοτικού δικαίου.
These observations are confirmed by decisions of the national courts which, after considerable initial reservations and hesitations, acknowledge the autonomy and primacy of Community law.
Είναι ό­μως χαρακτηριστικό ότι, στη νομολογία των «τεσσάρων» μεγάλων κρατών μελών, η υπε­ροχή του κοινοτικού δικαίου εξακολουθεί να συναντά αντίδραση — προπάντων βέβαια στη Γαλλία.
It is however significant that, in the case-law of the four 'big' Member States, the primacy of Community law still meets with opposition, es pecially in France.
Παρ' όλα αυτά, μπορούμε να πούμε ότι ο χρόνος τρέχα υπέρ και όχι κατά της επικρατήσεως της αυτονομίας και υπεροχής της κοινοτικής έννομης τάξεως και ότι, στην εξέλιξη αυτή, η νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων παίζα πρωταρχικό ρόλο.
Nevertheless, we can say that time is on the side of and not against full recognition of the autonomy and primacy of the Community legal order and that, in this process, the case-law of the Court of Justice of the European Communities plays a crucial part.
Δυναμική διεύρυνση στόχων και δραστηριοτήτων
The farreaching character of the Community's aims and activities
Τρίτο χαρακτηριστικό στοιχείο της Κοινότητας είναι η δυναμική διεύρυνση στόχων και δραστηριοτήτων (παρά ορισμένες οπισθοδρομήσας) και, επομένως, η αυξανομένη «πολιτικοποίηση» της.
The third element characteristic of the Community is the dynamic extension of its aims and activities (despite certain set-backs) and its consequently increased involvement in politics.
η Κοινότητα δεν αποβλέπει, ούτε είναι σε θέση, να αντικατάστησα τα εθνικά κράτη.
In the present political climate, as regards the near future, the Community has neither the intention nor the ability to take over the role of the Member States.
Και αυτό το Δικαστήριο, όπως σωστά παρατηρήθηκε (13), απόφευγα «θεσμικούς» χαρακτηρι­ σμούς της Κοινότητας.
More over, the Court of Justice itself, as has been properly observed,13avoids definitions of the Community couched in systematic terms.
Εντούτοις, το κοινοτικό πεδίο δράσεως διευρύνεται αδιάκοπα, αν και με διαφόρους βαθμούς εντάσεως.
Meanwhile the Community field of action is continually expanding, though with different degrees of intensity.
Σήμερα, δεν υπάρχα καμία σχεδόν κρατική αρμοδιότητα που να έχα μείνα εντελώς ανέ­παφη από τη δραστηριότητα της Κοινότητας- ορισμένες κρατικές αρμοδιότητες δεν μπο­ρούν να ασκηθούν αποτελεσματικά χωρίς κοινοτική σύμπραξη.
Nowadays, there is hardly any State activity which remains totally unaffected by the Community activity; certain State powers cannot be effectively exercised without Com munity cooperation.
Η Κοινότητα λοιπόν δεν διαφέρει πια, τόσο ως προς την ευρύτητα αλλά κυρίως ως προς την ένταση των αρμοδιο­τήτων της, από το κράτος.
The Community may consequently be distinguished from the State not so much by the extent but principally by the intensity of its powers.
Η ακατάσχετη (στο σύνολο της) διεύρυνση του πεδίου δρά­σεως της Κοινότητας (τάση πολύ ισχυρότερη από την ικανότητα της Κοινότητας να με­ταρρύθμιζα το status quo, έστω και αν αυτό υπόκαται σε δριμεία και επίμονη κριτική, πχ. η κοινή γεωργική πολιτική ή η υπαλληλική πολιτική της Κοινότητας) συνεπάγεται την αυξανομένη πολιτικοποίηση της και θέτα, όλο και πιο έντονα, δύο συχνά συγχεόμενα ζη­τήματα: της δικαιολογήσεως, αφενός, και της δημοκρατικής νομιμοποιήσεως της κοινοτι­κής εξουσίας, αφετέρου.
The inevitable expansion (as a whole) of the Community's field of action (a tendency far stronger than the Community's ability to modify the status quo, even where this is the object of con tinual bitter criticism, as in the case, for example, of the Community's common agricultural policy or staff policy) entails increased involvement in politics and raises ever more acutely two problems which are often confused: justification and democratic legitimation of Community power.
Η δικαιολόγηση της Κοινότητας έγκαται στη διάνοιξη νέων πε­δίων δράσεως για τη διασφάλιση της ειρήνης, της ελευθερίας και της ευημερίας των πολι­τών C4) (για το λόγο αυτό, η ανισομέραα στη δραστηριότητα της Κοινότητας, προπάντων στις σχέσεις γεωργίας — βιομηχανίας, αγροτών — καταναλωτών, έχα ιδιαίτερες επιπτώ­σεις στην αξιοπιστία της Κοινότητας).
Justification for the Community is to be found in the opening of new fields of action to safeguard the peace, liberty and well-being of its citizens 14(for this reason imbalance in Community activities, especially in agriculture/industry or farmer/consumer relations, has considerable repercussions on the Community's credibility).