natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στο Λουξεβούργο, εξάλλου, θυάαι piάντα ε συγκίνηση, υpiοδέχτηκα τον αιγύpiτιο Πρόεδρο Anouar El Sadate, λίγο piριν δολοφονηθεί.
It was there that I remember with emotion welcoming the Egyptian President Anwar El Sadat not long before he was assassinated.
Οι βουλευτέ, όpiω είναι ευνόητο, εpiιθυούσαν να εpiιβεβαιώσουν τη νεόκοpiη, στον τοέα του piροϋpiολογισού, εξουσία του. στόσο, ο piροϋpiολογισό piου καταρτίστηκε το 1980 τελικά υpiερέβαινε κατά τι το όριο piου αναγνώριζαν οι Συνθήκε στο Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο. εδοένου ότι εpiρόκειτο για την καταpiολέηση τη piείνα στον piλα-νήτη, χωρί να διστάσω piροχώρησα στην έγκριση του piροϋpiολογισού.
The Members of the European Parliament, as one may imagine, wanted to assert their new authority in budgetary matters. The budget that had been drawn up for 1980 turned out to have slightly exceeded the ceiling allocated by the treaties to the European Parliament.
Αέσω, η γαλλική κυβέρνηση piροσέφυγε στο ικαστήριο.
As the point at issue was combating world hunger, I unhesitatingly declared this budget to have been duly adopted.
Πέρασε και-
It took some time
 ρό έχρι να εpiιτευχθεί συφωνία εταξύ του Κοινοβουλίου, του Συ-βουλίου και των εθνικών κυβερνήσεων, η συφωνία του Παρισιού.
D for agreement to be reached between the Parliament, the Council and the national governments, particularly the one in Paris.
Θυάαι piάντα την piραγατική piεριέργεια piου piροκαλούσε, τη ακρινή piλέον, εpiοχή εκείνη, το νέο Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο, εκτό Κοινότητα.
I remember the real interest that the new European Parliament aroused outside the Community in those now distant days.
Την piεριέργεια υpiοδαύλιζε το γεγονό ότι την Προεδρία είχε ια γυναίκα, κάτι piου τότε ακόη piροκαλούσε αηχανία.
This interest and curiosity was all the greater because the Presidency of the Parliament had been given to a woman, which at that time was still looked upon with some disapproval.
Το piαρατήρησα όταν piήγα στο Λοέ για να υpiογράψω τι συνθήκε ε τι χώρε τη Αφρική, του Ειρηνικού και τη Καραϊβική.
I was able to observe this when I went to Lomé for the signing of the treaties with the African, Pacic and Caribbean countries.
Θυάαι ότι piάντα ου εpiιφυλασσόταν θερή υpiοδοχή, τόσο εντό όσο και εκτό Κοινότητα, συγκεκριένα στι Ηνωένε Πολιτείε, τον Καναδά, την Κίνα, την Ιαpiωνία.
I remember that both inside and outside the Community I always received a warm welcome, including in the United States, Canada, China and Japan.
Χωρί δυσκολία, σε ια Προεδρία piου διήρκεσε δυόισι χρόνια, piάντα ε θεωρούσαν και αισθανόουν υpiεράνω κοάτων, αντιpiρό-σωpiο ολόκληρου του Κοινοβουλίου.
Throughout a presidency that lasted two and a half years, I never had any diculty in always being seen by myself and others as standing above party divisions and representing the whole of Parliament.
Με δυο λόγια, η Προεδρία αυτή, ενίοτε δύσκολη αλλά piάντα συγκλονιστική, piαραένει η piιο piλούσια piερίοδο τη ζωή ου.
In short, this sometimes dicult, always fascinating presidency has remained the most rewarding period of my life.
Την αναpiολώ ε νοσταλγία, όpiω και τα χρόνια piου piέρασα στη συνέχεια στο Κοινοβούλιο, έω την εpiιστροφή ου στη γαλλική κυβέρνηση το 1993.
I look back on it with nostalgia, as I do on the subsequent years I spent at the European Parliament before returning to the French Government in 1993.
10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1981 Η SIMONE VEIL ΕΧΕΤΑΙ ΤΟΝ ANOUAR EL SADATE, ΠΡΟΕΡΟ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ.
10 FEBRUARY 1981SIMONE VEIL RECEIVES ANWAR ELSADAT, PRESIDENT OF THE ARAB REPUBLIC OF EGYPT
ΛΟΡΟΣ HENRY PLUMB
LORD HENRY PLUMB
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1987 ¥ ΙΟΥΛΙΟΣ 1989
JANUARY 1987 JULY 1989
Καθώ συλλογιζόουν τι κυριότερε στιγέ τη piροεδρία ου στο ΕΚ, το υαλό ου γύρισε αέσω στι εκλογέ piου την εγκαινίασαν, εpiειδή ήταν συναρpiαστικέ και αφίρροpiε.
On reecting on the key moments of my presidency of the EP, my mind immediately went back to the election which preceded it, simply because it was an exciting, close-run thing.
Ο αντίpiαλό ου – και ετέpiειτα διάδοχό ου στο αξίωα – Enrique Barón Crespo και εγώ διεξαγάγαε έντονε piροεκλογικέ εκστρατείε, piου όω δεν piεριείχαν κανένα στοιχείο piροσωpiική έχθρα ή εpiίθεση.
My rival – and eventual successor in post – Enrique Baron Crespo and I both ran campaigns which were energetic but which contained no element of personal rancour or invective.
Μετά τη νίκη ου, ε την ισχνή διαφορά των piέντε ψήφων, piαραείναε φίλοι, ε διαφορετικέ αpiόψει για τι λεpiτοέρειε τη «Ευρώpiη» αλλά ε τον κοινό στόχο να συβάλουε στη εύρυθη λειτουργία των θεσι-κών οργάνων τη piρο όφελο των λαών τη ηpiείρου α.
After my victory, by the slim margin of five votes, we could remain friends, holding diering views on the details of ‘Europe‘, but with a common commitment to making its institutions work in the service of the peoples of our continent.
Πιστεύω ότι έτσι θα έpiρεpiε να λειτουργεί η piολιτική, σε όλα τα εpiίpiεδα, και λυpiάαι piου αυτό σpiανίω συβαίνει.
I believe that is the way our politics, at whatever level, should always function, and regret that they seldom do.
Κάθε Πρόεδρο του ΕΚ αpiό το 1979 θα piορούσε να piει ότι η θητεία του συνέpiεσε ε ία piερίοδο σηαντικών εξελίξεων.
Every President of the EP since 1979 can say that their period in oce coincided with a time of important change. That is a reection of the fact that our institution, and indeed political Europe as a whole, has been constantly evolving.
Αυτό αντικατοpiτρίζει το γεγονό ότι το θεσικό α όργανο, αλλά και η piολιτική Ευρώpiη στο σύνολό τη, εξελίσσεται συνεχώ.
Critics may argue over the ideal balance between the deepening and widening aspects of that process, but what is undeniable is that both have taken place and, however imperfect each stage has been, great progress has been achieved.
Εpiιpiλέον, όσο ατελέ κι αν υpiήρξε κάθε στάδιο, έχει εpiιτευχθεί εγάλη piρόοδο.
My key moments as President were linked to one of those crucially important evolutionary stages in the history of the Parliament and of the Union, namely the Single European Act (SEA).
Οι κυριότερε στιγέ ου ω Προέδρου συνδέονται ε ένα αpiό τα κρί-σια εξελικτικά στάδια στην ιστορία του Κοινοβουλίου και τη Ένωση, και συγκεκριένα ε την Ενιαία Ευρωpiαϊκή Πράξη (ΕΕΠ).
After a period of comparative stagnation in the early 1980s, the ‘Big Idea’ which pulled Europe forward was the development, via the Single European Act (SEA) from a common market towards an integrated economy, which in turn led in the direction of the Union and the subsequent evolutionary stages.
Μετά αpiό ια piερίοδο σχετική τελάτωση στι αρχέ τη δεκαετία του 1980, η «εγάλη ιδέα» piου τράβηξε την Ευρώpiη piρο τα εpiρό ήταν η εξέλιξη, έσω τη Ενιαία Ευρωpiαϊκή Πράξη (ΕΕΠ), αpiό ια κοινή αγορά piρο ολοκληρωένη οικονοία, κάτι piου ε τη σειρά του οδήγησε στην κατεύθυνση τη Ένωση και των ετέpiειτα εξελικτικών σταδίων.
I am proud that the Parliament had played a signicant role in making the case for the single market and when the SEA came into force, just six months after I became President, I knew that a new era had begun in Parliament.
Είαι υpiερήφανο piου το Κοινοβούλιο διαδραάτισε σηαντικό ρόλο υpiέρ τη κοινή αγορά.
Within a very short time, draft legislation under the new two-readings dispensation would begin to arrive and would have to be dealt with expeditiously and eciently, if our institution was not to lose the opportunity of demonstrating our growing maturity.
Όταν τέθηκε σε ισχύ η ΕΕΠ, όλι έξι ήνε αφότου έγινα Πρόεδρο, γνώριζα ότι ια νέα εpiοχή είχε αρχίσει για το Κοινοβούλιο.
This required swift re-organisation at both political and administrative levels. A much more sophisticated legislative programme had to be put in place and the sectoral parliamentary committees, suitably staed, focused on the new, tight timetables.
Αυτό αpiαιτούσε ταχύρρυθη αναδιοργάνωση, τόσο σε piολιτικό όσο και σε διοικητικό εpiίpiεδο.
All this was terra incognita for all concerned, members and ocials alike, and the fact that Parliament managed successfully to adapt to the new arrangements with only a very few roughnesses I consider a real achievement.
Όλα αυτά ήταν terra incognita για όλου του ενδιαφεροένου, βου-λευτέ όσο και υpiαλλήλου, και θεωρώ piραγατικό εpiίτευγα το γεγο-νό ότι το Κοινοβούλιο κατόρθωσε να piροσαροστεί εpiιτυχώ στι νέε εξελίξει, ε ελάχιστε όνο piαρενέργειε.
I recall three moments thereafter which I believe demonstrate that the world outside had taken notice of the progress achieved and had begun to take on board the fact that ‘Europe’ was no longer a collection of countries, but a more-than-embryonic entity, which had to be taken seriously.
Θυάαι τρει στιγέ ετά αpi’ αυτό, οι οpiοίε, piιστεύω, αpiοδει κνύουν ότι ο έξω κόσο είχε αντιληφθεί την εpiιτευχθείσα piρόοδο και είχε αρχίσει να συνειδητοpiοιεί ότι η «Ευρώpiη» δεν ήταν piια ια συνάθροιση χωρών αλλά κάτι piερισσότερο αpiό εβρυώδη οντότητα, piου θα έpiρεpiε να την piαίρνουν στα σοβαρά.
Perhaps the most important of these was a presidential visit to the Soviet Union, whose leadership had decided to recognise the Community as such and to develop relations between the Supreme Soviet and the EP. We were not to know at the time that the end of the Communist empire was but a few years away, but it was obvious from my discussions with President Augusts Voss of the Supreme Soviet and with the State President, Andrei Gromyko, that part of the changes that were already underway in Moscow involved a new policy which accorded greater importance to the European Community and to the EP.
(Το Κοινοβούλιο των Άνδεων και η Mercosur υpiήρξαν δύο καρpiοί αυτή τη piροσpiάθεια.)
It became famous for the dramatic confrontation between the visitor and the Rev. Ian Paisley.
Εκείνο piου ε εντυpiωσίασε piερισσότερο ήταν ο θαυασό των ηγετών αυτών για το ευρωpiαϊκό εγχείρηα και η εκτίησή του για την εpiιτυχία piου είχαε ήδη σηειώσει.
This was a duel which was a gift to the tabloid press, even though it lasted but a few seconds, and, since I had anticipated it, the incident was always under control.
Η piεριpiέτειά α ήταν οναδική στην piολιτική ιστορία και είχαε γίνει υpiόδειγα για του άλλου.
But the underlying importance of the visit was a further recognition, from outside the Community, that political and institutional Europe was a reality which had now to be taken account of in international relations.
Η τρίτη κορυφαία στιγή piου θυάαι είναι η εpiίσκεψη του Πάpiα Ιωάν-νη-Παύλου στο ΕΚ για να ιλήσει σε ια σύνοδο ολοέλεια.
These three memories of my presidency lead me, in conclusion, to draw attention to the paradox that the successes of the EU and its institutions are frequently more apparent to those looking at the Union from the outside.
Η piρόκληση piου ένει να αντιετωpiίσουε είναι να καταστήσουε τι εpiιτυχίε αυτέ piερισσότερο ευδιάκριτε για του piολίτε τη Ευρώpiη.
The challenge remains to make those successes more obvious to the citizens of Europe.
Λόρδο Plumb
Lord Plumb
Ο ΛΟΡ∆ΟΣ PLUMBΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΟΥ 1989 ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΕΡΕΥΟΝΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ FRANCISCO FERNANDEZ ORDOÑEZ.
LORD PLUMB SIGNS THE 1989 BUDGET WITH THE PRESIDENTINOFFICE OF THE COUNCIL, FRANCISCO FERNANDEZ ORDOÑEZ
ΙΟΥΛΙΟΣ 1989 ¥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1992
JULY 1989 JANUARY 1992
Κατά την piερίοδο τη Προεδρία ου στο Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο συντελέστηκε ένα ιστορικό άλα για την Ευρώpiη.
The period during which I was President of the European Parliament was a time marked by a historic leap for Europe.
Ανέλαβα την Προεδρία του Κοινοβουλίου τη Κοινότητα τον Ιούλιο του 1989 και την piερά-τωσα, piροτείνοντα, εξ ονόατο του ΕΚ, τη δηιουργία τη Ευρωpiαϊκή Ένωση στο Ευρωpiαϊκό Συβούλιο του Μάαστριχτ.
I began my presidency in July 1989 as President of the Parliament of the Community, and I concluded it proposing, on behalf of the EP, the birth of the European Union at the Maastricht European Council.
Η piρώτη αpiοφασιστική στιγή υpiήρξε η piτώση του τείχου του Βερολίνου στι 9 Νοεβρίου 1989, σύβολο τη εξαφάνιση του σιδηρού piαραpiετάσατο piου χώριζε την ήpiειρο στα δύο και άγγελα του τέλου του ψυχρού piολέου.
The first key moment was the fall, on 9 November 1989, of the Berlin wall, symbolising the disappearance of the iron curtain which had divided Europe into two and presaging the end of the cold war.
Η piρώτη ου αντίδραση, αφού χαιρέτισα το γεγονό, ήταν η piρόσκληση piου αpiηύθυνα στον Πρόεδρο Μιτεράν και τον Καγκελάριο Κολ να piροσέλθουν αpiό κοινού ενώpiιον τη Ολο-έλεια του ΕΚ, τον ίδιο εκείνο ήνα, piροκειένου να εκφράσουν την υpiοστήριξη του στη διαδικασία τη γερανική ενοpiοίηση, ε τη δηιουργία ια piροσωρινή εpiιτροpiή του Κοινοβουλίου.
My first reaction after welcoming the event was to invite President Mitterrand and Chancellor Kohl to appear together before the plenary of Parliament that very same month, in order to give an active impetus to the German unication process, for which a temporary EP committee was created.
Αpiό τη στιγή εκείνη, η εξέλιξη των γεγονότων υpiήρξε ιλιγγιώδη.
From then on, event followed event at a dizzying speed.
Στον εναρκτήριο λόγο ου ενώpiιον του Ευρωpiαϊκού Συβουλίου του Στρασβούργο, το εκέβριο του 1989, εξέφρασα την αταλάντευτη θέληση του ΕΚ να εργασθούν όλα τα κράτη έλη αpiό κοινού, ώστε να καταστεί δυνατή η ένταξη των χωρών τη Κεντρική και Ανατολική Ευρώpiη.
In my initial speech to the European Council in Strasbourg in December 1989, I expressed Parliament’s strong desire to see all the Member States work together in order to open the door to the accession of the countries of central and eastern Europe.
Με την ευκαιρία εκείνη, ανακοίνωσα εκ έρου του ΕΚ έναν δεκάλογο piου σκοpiό είχε να διευρύνει τα piλαίσια τη piροβλεpiόενη ιακυβερ-νητική ιάσκεψη για τη δηιουργία τη Οικονοική και Νοισατι-κή Ένωση (ΟΝΕ), οδηγώντα σε ία άλλη διάσκεψη για την Πολιτική Ένωση.
On that occasion, I put forward, on behalf of Parliament, a ten-point plan in which it was proposed to expand the existing IGC for the establishment of economic and monetary union (EMU) and to set up another one for political union.
Προκειένου η εταρρύθιση αυτή να ην piαραείνει όνο στη διακριτική ευχέρεια των κυβερνήσεων, piρότεινα στα κράτη έλη τη συνεργασία του ΕΚ, ώστε να ενισχυθεί ο δηοκρατικό χαρακτήρα και η αpiοτελεσατικότητά τη.
To ensure that this reform did not rest in the governments’ hands alone, I proposed that the EP should also be involved, in order to reinforce the reform’s democratic nature and eciency.
Με αυτόν τον τρόpiο piροτάθηκε και στη συνέχεια υλοpiοιήθηκε, η Προpiαρασκευαστική ιακυβερνητική ιάσκεψη (Π).
Thus began the process leading to the proposal and subsequent creation of the Preparatory Interinstitutional Conference (PIC).
Εξ αυτή piροέκυψε, τον Μάρτιο του 1990, η piρώτη στην ιστορία τη ΕΚ piρόσκληση του Συβουλίου των Υpiουργών σε Πρόεδρο του ΕΚ piροκειένου να εξηγήσω την piρότασή α για την Π.
That led, in March 1990, to the first-ever invitation in the history of the Community to a president of the European Parliament to address the Council, and, specically, to introduce our proposal for a PIC.
Αpiό τη στιγή εκείνη το ένα γεγονό διαδεχόταν το άλλο, piροκαλώντα καταιγιστικέ εξελίξει.
From that moment on, the agenda was dominated by the swiftly increasing pace of history, as one event followed on another’s heels.
Οι χώρε piου ελευθερώνονταν αpiό ολοκληρωτικά καθεστώτα ήθελαν να υpiοδεχθούν τον Πρόεδρο του ΕΚ, ια συνέλευση piου αpiοτελούσε σύβολο τη δηοκρατία και τη ελευθερία, αξίε piου οι χώρε αυτέ είχαν στερηθεί για piολλά χρόνια.
The countries in process of freeing themselves from totalitarian communism wished to receive the President of the European Parliament, a body which they saw as incarnating the democracy and freedom they had for so many years yearned for.
Αξίζει να υpiογραισθούν ορισένα σηαντικά γεγονότα piου συνέβησαν το 1990: η piρόσκληση piου ου αpiηύθυνε η Πολωνική ίαιτα το Φεβρουάριο του 1990 για την piαρουσίαση των αpiόψεων του ΕΚ, στη συνέχεια, η piρόσκληση του Ουγγρικού και αργότερα του Τσεχοσλοβακικού Κοινοβουλίου· η εpiανένωση τη Γερανία, στι 3 Οκτωβρίου, εορτάστηκε ε τελετή στο Bundestag, ε τον Πρόεδρο von Weiszäcker εταξύ του Προέδρου τη Εpiιτροpiή Jacques Delors και εού, ω Προέδρου του ΕΚ.
The signicant events of 1990 included an invitation in February from the Polish Diet to explain the EP’s view of matters, and, later, similar invitations from the Hungarian and Czechoslovak Parliaments; and, on 3 October, German Unity Day, with a ceremony in the Bundestag with President von Weiszäcker, in the company of the Commission President, Jacques Delors, and myself as President of the European Parliament, followed that very day by a speech which I gave in the Paulskirche in Frankfurt, a building symbolising Germany’s constitutional values.
Μέσα στον δηοκρατικό αυτό αναβρασό και τι εταρρυθίσει, οι σχέσει του ΕΚ ε τα εθνικά κοινοβούλια piροσέλαβαν ολόκληρη τη σηασία του.
In that time of democratic eervescence and reform, relations with the national parliaments came to take on their full signicance.
Οργανώσαε αpiό κοινού στι 29 Νοεβρίου 1990 τι «Assises». Εpiρόκειτο για την piρώτη ιάσκεψη του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου και των κοινοβουλίων των κρατών ελών στο Montecitorio (Ρώη), κατά την οpiοίαν ενεκρίθη κοινό ψήφισα ε σκοpiό την piροώ-θηση τη Ευρωpiαϊκή Ένωση.
On 29 November 1990, in Montecitorio (Rome), we held the joint ‘Assizes’, i.e. the first-ever conference bringing together the European Parliament and the parliaments of the Member States, which adopted a joint resolution endorsing the concept of the European Union.
Το εκέβριο είχα την τιή να υpiοβάλω αυτό το ψήφισα στο Ευρωpiαϊκό Συβούλιο τη Ρώη το οpiοίο αpiο-φάσισε τη σύγκληση των δύο ιακυβερνητικών ιασκέψεων piαραλ-λήλω, ία για την ΟΝΕ και ία για την Πολιτική Ένωση.
In December, I had the privilege of submitting that resolution to the Rome European Council, which decided in favour of holding two parallel IGCs, one on EMU and the other on political union.
Οι εκpiρόσωpiοι του ΕΚ συνέταξαν έναν συνοpiτικό κατάλογο των piροτά-σεών του, ο οpiοίο αpiεδείχθη piολύ χρήσιο για την εισαγωγή ουσιαστικών θεάτων.
Over the length of 1991, the meetings of the Preparatory Interinstitutional Conference made it possible, for the first time, for twelve representatives of the EP to engage in dialogue with the twelve governments, the Council and the Commission.
Τα piερισσότερα αpiό αυτά piεριλαβάνονταν στο σχέδιo Συνθήκη, piου ενεκρίθη το 1984 και το οpiοίο εpiλουτίσθηκε αpiό την εpiειρία του.
Parliament’s representation was able to draw up a ‘shortlist’ of proposals which proved of major use in introducing a number of key subjects, for the most part deriving from the draft treaty text adopted in 1984 and enriched by experience.
Τα βασικά σηεία ήταν στην ουσία τα εξή: η ευρωpiαϊκή ιθαγένεια ε το ενιαίο νόισα ω piυλώνε, η συναpiόφαση ω κανονική νοοθετική διαδικασία, η συετοχή στην εκλογή του Προέδρου τη Εpiιτροpiή, η θητεία του οpiοίου εpiεκτάθηκε αpiό τα δύο στα piέντε έτη, και η αναγνώριση των ευρωpiαϊκών piολιτικών κοάτων.
The main points were: European citizenship and the single currency as pillars; codecision as an ordinary legislative procedure; participation in the election of the Commission President, whose term of oce was extended from two years to five; and recognition of European political parties.
Πέραν του έντονου ρυθού εξελίξεων εντό τη Κοινότητα, η Ευρώpiη έζησε στιγέ piραγατικών piολιτικών σεισών στου οpiοίου συε-τείχε και το ΕΚ.
In addition to the intensive pace of change within the Community, the European scene witnessed a number of what can only be called political earthquakes, in which the EP too took part.
Πάντω, το γεγονό ε τι σοβαρότερε εpiιpiτώσει υpiήρξε η κατάρρευση τη Σοβιετική Ένωση, την οpiοίαν ακολούθησαν στιγέ εγά-λη ένταση και συγκεκριένα η εpiίσκεψη του Υpiουργού Σεβαρτνάντζε και, ένα έτο αργότερα, η συνάντηση ε τον Γκορpiατσόφ.
Nonetheless, the process that had the greatest impact was the implosion of the Soviet Union, which threw up moments of particular tension in the visit of Foreign Minister Shevardnadze and the subsequent meeting with Mr Gorbachev.
Πρέpiει εpiίση να αναφερθεί και η υpiοστήριξή α στη δύσκολη και εργώδη ειρηνευτική διαδικασία στην Μέση Ανατολή.
Another major concern was our support for the dicult and arduous peace process in the Middle East.
Ευτυχώ ο άνεο τη ελευθερία δεν piεριορίστηκε όνο στην Ευρώpiη.
On the day the peace conference opened in Madrid, I expounded our position to the Israeli Knesset, while the EP was giving a formal hearing in plenary to King Hussein of Jordan and President Mubarak.
Παράλληλα, εpiέδωσα το Βραβείο Ζαχάρωφ σε άτοα piου ενσαρκώνουν την piαγκοσιότητα των αξιών τη δηοκρατία και των ανθρω-piίνων δικαιωάτων: στον Nelson Mandela και τον Alexander Dubceck, καθώ και τον σύζυγο και τον γιό τη Aang Yu Suu Ky, piου αpiοτελεί αξιο-θαύαστο piαράδειγα αξιοpiρέpiεια και εpiιονή.
In other latitudes, I was enabled to express Europe’s solidarity with and support for the process of democratic transition before the plenary of the Chilean Congress in Valparaíso, and to hand over the Sakharov Prize to awardees incarnating the universal values of democracy and human rights: Nelson Mandela, Alexander Dubcek, and the husband and son of that remarkable exponent of dignity and perseverance, Aung San Suu Kyi.
Πέτυχα εpiίση τη σύναψη τη συφωνία piου κατέστησε δυνατή την οικοδό-ηση του σηερινού κτηρίου στο Στρασβούργο.
Another key moment was the signing, following long and complex negotiations, of the deed of purchase of Parliament’s present site in Brussels.
στόσο, για ένα η στιγή τη εγαλύτερη συγκινησιακή ένταση υpiήρξε αναφιβόλω η εκφώνηση του τελευταίου ου λόγου ω Προέδρου του ΕΚ ενώpiιον του Ευρωpiαϊκού Συβουλίου piου συνήλθε στο
This has enabled us not only to hold plenaries in Brussels, but to cope with the successive enlargements. I also managed to secure the agreement that made possible our present buildings in Strasbourg.
22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1989HELMUT KOHL, ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΙΑΚΗΣ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, ΚΑΙ FRANÇOIS MITTERRAND, ΠΡΟΕΡΕΥ Ν ΤΟΥ ΕΥΡ ΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
22 NOVEMBER 1989HELMUT KOHL, CHANCELLOR OF THE FEDERAL REPUBLIC OF GERMANY, AND FRANÇOIS MITTERRAND, PRESIDENTINOFFICE OF THE EUROPEAN COUNCIL
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1992 ¥ ΙΟΥΛΙΟΣ 1994
JANUARY 1992 JULY 1994
ιετέλεσα Πρόεδρο του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου κατά το δεύτερο ήισυ τη κοινοβουλευτική piεριόδου 1989-1994.
I was president of the European Parliament in the second half of the 1989-1994 term.
Ανέλαβα τα καθήκοντά ου σε ια piερίοδο piλούσια σε εξελίξει κατά την οpiοία η Ευρώpiη ετά τι κοσοϊστορικέ piολιτικέ αλλαγέ του 1989 και το τέλο τη σύγκρουση Ανατολή και ύση αγωνιζόταν να οικοδοή-σει ένα κοινό έλλον.
I held oce at an eventful time in which Europe, having emerged from the upheavals of 1989 and the end of the cold war, was striving for a common future.
Η Ευρωpiαϊκή Ένωση, η οpiοία κατά τη δεκαετία του ‘80 αντιετώpiιζε ακόα την έλλειψη ενδιαφέροντο piολλών piολι-τών, αpiέκτησε ένα νέο ρόλο-κλειδί. στόσο, ήδη κατά την piερίοδο τη θητεία ου είχε piεράσει η piρώτη αίσθηση ευφορία piου είχε δηιουρ-γηθεί αpiό την piτώση του τείχου και την κατάρρευση του σιδηρού piαραpiετάσατο.
The European Union, still hampered in the 1980s by a widespread feeling of ‘Europe fatigue’, was thus called upon to play a vital new role. Mind you, at the time when I was in oce, there was nothing left of the initial euphoria over the collapse of the Berlin Wall and the removal of the Iron Curtain.
Ο νέο στόχο ήταν να δοθεί κατεύθυνση και ορφή στη δύσκολη διαδικασία τη κοινή ευρωpiαϊκή ανάpiτυξη.
The immediate priority was to give shape and direction to the arduous process of bringing Europe as a whole more closely together.
Οι piολίτε τη Κεντρική και Ανατολική Ευρώpiη piου ξεκινούσαν ια νέα εpiοχή έσα σε piνεύα ελευθερία έστρεφαν το βλέα του και τι ελpiίδε του piερισσότερο αpiό piοτέ στην Ευρωpiαϊκή Ένωση.
The people of central and eastern Europe, who, impelled by their urge for freedom, had dared to enter a new era, were pinning their gazes and their hopes more than ever on the EU.
Η τότε Κοινότητα των ώδεκα λειτούργησε ω αγνήτη για χώρε piου εpiιθυούσαν την ένταξη· είχα όω ταυτόχρονα την piεpiοίθηση ότι ο αγνήτη αυτό δεν είχε ακόη αpiό piολλέ αpiόψει την αpiαιτούενη εσωτερική δύναη.
The Community of twelve, as it then was, acted like a magnet for countries wishing to join, but I was aware that the magnet in question in many ways still lacked inner strength.