natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ρόλος πού πολύ συχνά είναι ουσιώδης, πράγμα πού τους επιτρέπει νά κρατούν μιά ισχυρή θέση.
Whatever side one takes in this controversy, it is true that the poorest are relatively becoming increasingly poor and that their absolute number will continue to increase between now and the year 2000.
Ή προθεσμία πού δόθηκε εξαντλήθηκε τό 1979, αφού άλλωστε καί τά οικονομικά πλεονάσματα δέν είναι πλέον αυτά πού ήταν.
The rich, however, are becoming increasingly rich and represent a minimal part of the world population.
Πράγματι ορισμένες χώρες τοΰ ΟΠΕΚ προβληματίζονται γιά τό δικό τους μοντέλο αναπτύξεως καί υιοθετούν έτσι μιά πολιτική περισσότερο περιορι­στική τής προσφοράς.
If an income per head of USD 2 500 was the development threshold in 1976, only 12% of the world population (470 million in habitants) are not underdeveloped.
Πρβλ. σχετικά τό υπόμνημα πού παρουσίασε ή 'Αλγερία στή διάσκεψη τών μοναρχών καί αρχηγών κρατών τών χωρών μελών τού ΟΠΕΚ' 'Αλγέρι, Μάρτιος 1975.
With USD 300 (1976) per head as the threshold of poverty, 32% of the world population are poor, and 28% will be poor in the year 2000.
'Εντούτοις, ό τρίτος κόσμος δέν αποτελεί ένα συναφές σύνολο.
This represents an increase in absolute terms of 1 280 million inhabitants in 1976 and 1 650 million in the year 2000 (see Interfutures Summary, Part 4).
Η αλληλεγγύη τοΰ τρίτου κόσμου φαίνεται νά είναι ακόμη πιό ευαίσθητη, αφού ή σταθερότητα τού ΟΠΕΚ απειλείται άπό δύο διαχωρισμούς:
The World Bank forecasts the same situation in the same August 1978 report: between now and the year 2000 the absolute number of those suffering from hunger will be maintained at the present figure, namely between 600 and 800 million.
(' ) Οί άλλες ενώσεις παραγωγών, CIPEC γιά τό χαλκό, IBA γιά τό βωξίτη, κτλ... δέ\ βρίσκονται σέ κατάσταση συσχετισμού δυνάμεων τόσο ευνοϊκή. (;) ΑΧΕΟ:.'Αναπτυγμένες χώρες μέ ελεύθερη οικονομία.
The situation will be particularly serious in Africa where the level of self-sufficiency in food products will fall from 80% in 1950 to only 50% in the year 2000.
Μιά διαπίστωση
The claims of the Third World
— Μετά τό δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τά κεφάλαια κατευθύνονται κατά τό μεγαλύτερο μέρος τους προς τίς χώρες τοΰ τρίτου κόσμου παραγωγούς πρώτων υλών, αναπτύσσοντας καί ελέγχοντας τίς ενεργειακές πηγές καί τίς βασικές πρώτες ύλες.
However, the LDC do share a number of common claims: the right to nationalization, and to permanent sovereignty over natural resources; the establishment of an automatic link between the price of exports from the LDC and the prices of their imports; the establishment of associations of producers of raw materials; the elimination of the chronic trading deficit of the LDC; limits on the competition of synthetic products with natural products, access to Western technology and research at low cost;1the control of the activities of the multinationals.
Στίς ' Ηνωμένες Πολιτείες, παραδείγματος χάρη, οί 100 πρώτες εταιρείες κατείχαν τά 34,5% τού συνόλου τοΰ ενεργού πληθυσμού τό 1925, τό 37,5% τό 1947, τό 48,8Cf τό 1968. Πρβλ. Michel Aglietta, «Accumulation et Régulation du capitalisme en longue période. Exemple des États Unis», «Economie et Statistique», INSEE 10/74. «Importance des Multinationales dans les pays membres». L' Observateur de l'OCDE, No 86.
See the request made by the LDC at the United Nations Conference on Science and Technology in the Service of Development (UNCTAD, Vienna, August 1979) to in crease the share of world research carried out by them from the present 3% to 20% by the year 2000.
Μέ τήν παραπάνω διαπίστωση γίνεται φανερό ότι αρκετά προβλήματα τίθενται στην Ευρώπη:
Such claims naturally arouse the suspicions of the developed countries, if not their outright hostility.
— ΟΊ τεχνολογικές αλλαγές πού προαναγγέλλονται γιά τό μέλλον θά γίνουν αποδεκτές άπό τήν κοινωνία, καί θά εκπληρώσουν τους πόθους της;
It is rare for privileges to be unilaterally renounced; only needs and force-relationships control international rela tions.
Κάτω άπό αυτό τό πρίσμα θά εξετάσουμε διαδοχικά:
Using the oil weapon for the first time in 1973 the OPEC countries forced the developed countries to seek a dialogue.
— ίά αίτια τής κρίσεως,
Today, however, the illusions have passed.
'Ο παλιός καί ό νέος κόσμος
Scepticism has replaced the enthusiasm of 1974.
.— τή διεθνή νομισματική ακαταστασία, επειδή αυτή ή κρίση προηγήθηκε τών άλλων,
Such scepticism was compounded by the failure of the North-South Conference which took place in Paris in June 1977, and more recently that of Manila (June 1979).
— τήν ενεργειακή σύγχυση,
The LDC's claims are far from satisfied.
— τό πρόβλημα τών πρώτων υλών,
Even the undertakings of the MIC have not been carried out.
— τήν κάμψη καί αναγέννηση τής Ευρώπης.
They are still far from the 0.70% of their GNP which they promised to devote to public development.
Τά αίτια τών κρίσεων
The international monetary disorder
Τά αίτια τών κρίσεων, κυρίως, δημιουργήθηκαν άπό τήν ισχυρή ανάπτυξη τών προηγούμενων δεκαετιών.
After the breakdown of the Bretton Woods dollar standard, the major traits characterizing the international monetary disorder were permanent and excessive growth of the international money supply, uncontrolled movements of capital, imbalances in current accounts of the balances of payments, rapid fluctuations in rates of exchange, and generalized inflation.
'Ανάμεσα στά κυριότερα ρήγματα, μέ σημαντικές επιπτώσεις γιά τίς επόμενες γενιές, θά αναφέρουμε:
Monetary questions are, of course, the subject of endless controversy: we will, however, mention only five points which seem to us to be of value in clarifying our analysis:
Οί 'Ηνωμένες Πολιτείες, παρ" όλη τήν πολιτική τους αντίθεση μέ τή Σοβιετική "Ενωση, ξαναβρίσκονται σέ θέση αδιαμφισβήτητης οικονομικής κυριαρχίας.
(1) the world version of the monetarist thesis; (2) the role of international trade in reducing prices; (3) balance of payments fluctuations and disequilibria; (4) the indebtedness of the Third World and the Eastern bloc countries; (5) changes in exchange rates.
"Ομως πρέπει επίσης νά σημειώσουμε τίς σημαντικές προόδους πού πραγματο­ποιήθηκαν στην οργάνωση καί στον έλεγχο γενικά τής παραγωγής σέ μεγάλη κλίμακα, τής διαχειρίσεως καί τοΰ management.
Between 1963 and 1973 some of the developed countries attributed world inflation to the deficit in the American balance of payments, which created an excess of international reserves, because the international monetary system was based on the dollar, and banks continued to hold dollars at the agreed parities.
Ol κρίσεις: αίτια, συνέπειες καί διακυβεύσεις γιά τήν Ευρώπη
The international global reserves of US dollars and SDRs doubled between 1970 and 1974, whereas the previous doubling had taken twenty years, from 1950 to 1970.
43 αντιμετώπιση τών προβλημάτων πού τίθενται άπό τήν εκθετικής μορφής ανάπτυξη....
This finding led R. Heller1to conclude that 'there is a direct relationship between variations in the percentage of world money supply and the rate of inflation'.
Τό μέρος πού καταλαμβάνουν οί 'Ηνωμένες Πολιτείες στό συνολικό ΑΕΠ τών επτά πρώτων βιομηχανικών χωρών τοΰ ΟΟΣΑ πέρασε άπό 65% τό 1955 στό 62% τό 1960, σέ 54% τό 1970 καί σέ λιγότερο άπό 45% τό 1980.
Do price rises not cause an increase in the money supply, so that inflation leads to new demands for international liquidity which the central banks attempt to satisfy?
Τήν ίδια περίοδο οί 'Ηνωμένες Πολιτείες διαπίστωσαν ότι τό μέρος πού αντιπροσωπεύει τό εμπόριο τους έναντι τοΰ παγκόσμιου εμπορίου έπεσε άπό 20% σέ λιγότερο άπό 12%.
On this hypothesis the present international monetary system, with its floating rates of exchange is not the cause of inflation but it is nevertheless an excellent conductor of it.2
'Ο παλιός καί ό νέος κόσμος
International trade generally plays an antiinflationary role
Στή συνέχεια, τό 1965, κάνει τήν εμφάνιση της ή ιαπωνική βιομηχανία, πού σήμερα βρίσκεται επικεφαλής, τουλάχιστον σέ ό,τι άφορα τήν παραγωγικότητα.
It is convenient for a country to blame its domestic inflation on others, explaining that it is importing international inflation by way of its trade.
Μιά εξασθενημένη ηγεσία δέν μπορεί νά επιβληθεί σάν ρυθμιστής.
But this is not in fact the case, as is shown in Table I: between 1950 and 1970 world import and export prices increased far less rapidly than domestic prices to the consumer.
"Αλλες σοβαρές τάσεις δείχνουν ότι ή συνεχής καί κανονική
The opening-up of domestic markets to cheaper foreign products held back domestic inflation.
Ή ακόλουθη φράση τοΰ P.
Mean 1960-69 1970 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978
Τελικά, ό πληθωρισμός είναι ή έκφραση τών κοινωνι­κών συγκρούσεων καί τών εσωτερικών άντιφάσεων(:).
Sources: IMF Monthly Statistical Bulletins.
Συνοπτικά, πολλοί παράγοντες, πού αναπτύχθηκαν κατά τά χρόνια τοΰ 60 ανήγγειλαν τήν κρίση:
In 1970 this trend was briefly reversed, so that between 1970 and 1974 external trading prices increased much more rapidly than domestic prices.
— Τό τέλος τοΰ «American exceptionalism» (D. Bell): 'Η αμερικανική
International prices rose two to three times more than domestic prices in 1973 and 1974.
Στό σημείο αυτό πρβλ. Gerhardt Mensch: «Das Technologische-Patt» F.T.U. Frankfurt, 1977, καθώς καί κεφάλαιο C παράγραφος 3: «L'effort de R & D, évolution et tendances».
This was clearest amongst the Far Eastern countries.
Η Ευρώπη σάν πρώτη εμπορική δύναμη στον κόσμο δέχεται κατά πρόσωπο τά χτυπήματα πού προέρχονται άπ' αυτό τό φαινόμενο: είναι όμως πολύ ανεπαρκώς οργανωμένη γιά νά προφυλαχτεί.
Having reached levels of 20% to 25% in 1974 and 1975, inflation rates since 1976 have been practically zero in Hong Kong, very low in Taiwan and even negative in Singapore.
Γι' αυτό, ή επανάσταση τών μικροϋπολογιστών είναι πλούσια σέ δυναμικότη­τες πού τό FAST θά πρέπει νά ερευνήσει.
Exceptionally, South Korea still has a high rate of inflation, but this is mainly because of its high rate of growth and the consequent overheating of its economy. See Table II.
Μέσος δρος 1950-1959 Μέσος όρος 1960-1969
Annual rate of inflation (1976-78) less than 5% less than 5%
Τελικά τό διεθνές εμπόριο, σέ γενικές γραμμές, δέν προκαλεί πληθωρισμό.
At the start of 1974 the rise in the oil price and the worst recession in the post-war period combined to aggravate the world deficits on the current accounts.
Τό φαινόμενο αυτό κατανοείται ευκολότερα άπό τό
The table below, in which the world economy is divided into major regions, leads to a number of conclusions.
Πίνακας III — 'Ισοζύγιο τρεχουσών πληρωμών(') 1973-1980
Table HI — Balances of current payments by regions, 1973-79
— 8 40 υπεκ
OPEC Other developing
(21 'Εμπορικό ¡oo^Cvio (Fob ­ Fob) Πη.ί:: 'Ετήσια έκθεση. GATT. FMI.
- 11 -30 1 - 4 countries Eastern bloc countries2
"Αν δέ λάβουμε υπόψη παρά
Excluding official transfers.
Ol κρίσεις: αίτια, συνέπειες καί διακυβεύσεις γιά τήν Ευρώπη
Source: Annual Report, GATT, IMF. The figures for 1979 and the Eastern bloc countries are estimated by the
Αυτές οί αποκλίσεις όδηγοΰν στον προστατευτισμόάπό τό 1977 «ό αμερικανός υπουργός τών οικονομικών, Μ.
into credit in 1975 and 1978.] For the industrialized countries, the slight global deficit of 1977 covers a number of very different situations.
Michael Blumenthal προειδοποίησε τό Τόκιο ότι ή συνέχιση τοΰ εμπορικού πλεονάσματος τής 'Ιαπωνίας θά οδηγούσε σέ μιά «δικαιολογημένη» αύξηση τών προστατευτικών πιέσεων στίς άλλες χώρες» (πρβλ.
Some countries were in a position of strength and others in a position of weakness. The trading balances of the Federal Republic of Germany and Japan were largely in surplus during this period, but other Western countries such as France and the United States had major deficits.
Le Monde τής 1.10.1977).
Naturally, these patterns are repeated in their balances of payments.
ΟΊ ανισορροπίες αυτές συνεχίστηκαν καί μάλιστα αναπτύχθηκαν κατά τό 1978(ι).
These divergencies so encouraged protectionism, that an American Treasury Secretary, Mr Michael Blumenthal, even threatened the Japanese with a 'justified' increase in protectionist pressure.
"Ετσι, παραδείγματος χάρη, οί ' Ηνωμένες Πολιτείες πέρασαν άπό ένα πλεόνασμα 18,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων τό 1975 σέ ένα έλλειμμα 15,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων τό 1977 ένώ ή 'Ιαπωνία μετά άπό ένα μικρό έλλειμμα τό 1975 πραγματοποιούσε ένα πλεόνασμα 11 δισεκα­τομμυρίων δολαρίων τό 1977.
The imbalances persisted and even increased in 1978,2 but the GATT ex perts seem to feel that they are not chronic deficits. There have also been large fluctuations in current balances, aided by changes in exchange rates.3For example, the United States moved from a surplus of USD 18 500 million in 1975 to a deficit of USD 15 200 million in 1977; Japan, after a slight deficit in 1975, had a surplus of USD 11 000 million in 1977.
Τήν ίδια περίοδο ή 'Αγγλία καί ή 'Ιταλία άπόσβεσαν τό εντυπωσιακό έλλειμμα τοΰ 1974.
Over the same period, Great Britain and Italy eliminated their impressive deficits of 1974.
Αυτό πού ό πίνακας III δέν αφήνει νά καταλάβουμε, είναι ότι ή ομάδα τών βιομηχανικών χωρών είχε 'ένα σημαντικό έλλειμμα μέ τίς χώρες τού ΟΠΕΚ, «έλλειμμα πού αντισταθμίστηκε κατά μεγάλο μέρος άπό τίς τοποθετήσεις κεφαλαίων τών χωρών τοΰ ΟΠΕΚ στίς χρηματιστι­κές βιομηχανικές αγορές» (πρβλ. GATT 75-76 σ.
What Table III does not show is that the group of industrialized countries had a large trade deficit with the OPEC countries, 'a deficit which was largely compensated for by the placing of funds from the OPEC countries on industrial financial markets' (see GATT 75-76, p. 73).
Τόν ίδιο χρόνο οί άλλες αναπτυσσόμενες χώρες εισαγωγείς πετρε­λαίου δέν μπόρεσαν νά αντιμετωπίσουν τά σημαντικά ελλείμματα παρά χάρη στή δημόσια καί ιδιωτική διεθνή «βοήθεια».
An error of the order of 30% has been put forward. The divergence between the current deficit of the United States (USD 6 000 million) and the current account surpluses of the Federal Republic of Germany and Japan (30 700 million) became greater in 1978.
(') ι')
Table III, p. 33.
Ό παλιός καί ό νέος κόσμος
The crises: The origins, consequences and challenges for Europe
Παρά τά νέα αυτά έσοδα άπό τό πετρέλαιο, οί χώρες τοΰ ΟΠΕΚ, άπό τίς οποίες 'ένας μεγάλος αριθμός έχει ξεκινήσει προγράμματα αναπτύξεως, θά έχουν νά αντιμετωπίσουν, μετά τό 1980, ανάγκες χρηματοδοτήσεως.
Furthermore, this indebtedness is likely to grow worse. Despite these new petroleum receipts, some of the OPEC countries will face financing requirements after 1980 as a result of their development programmes.
Πάντως, οί αναπτυσσόμενες χώρες, μή εξαγωγείς πετρελαίου, θά απευθυνθούν όλο καί περισσότερο στίς ιδιωτικές τράπεζες γιά νά χρηματοδοτήσουν τά προγράμματα αναπτύξεως τους, πράγμα πού ενισχύει τά χρέη τους.
The non-oil LDC are also turning to finance their development programmes from private banks, and this can only accentuate their indebtedness.
Τό χρέος τού τρίτου κόσμου, τό όποιο πολύ συχνά θεωρείται σάν τό άμεσο αντιστάθμισμα τής «βοήθειας» τών αναπτυγμένων χωρών, θά ανέλθει σέ ένα ποσόν ανώτερο άπό διακόσια πενήντα δισεκατομμύρια δολάρια πού συγκεντρώνονται κυρίως σέ μερικές χώρες: Βραζιλία, Μεξικό, Νότια Κορέα, Αίγυπτος.
Compared to public aid, private bilateral loans have played an increasingly important part in the financing of trade deficits for several years, partly because the recession in the developed economies has made investment in the Third World more attractive.
"Αν εξετάσουμε τή διάρθρωση αυτής τής βοήθειας, διαπιστώνουμε ότι αυτά τά διμερή ιδιωτικά δάνεια (πιστώσεις εξαγωγής, άμεσες επενδύσεις) καταλαμβάνουν ένα αυξανόμενο μέρος σέ σχέση μέ τήν κρατική βοήθεια.
Private companies, of course, are interested in financing the most profitable investments, which tend to be exactly those which create new com petition for the developed countries.
"Ομως, οί ιδιωτικοί ανταγωνισμοί συμβάλλουν κυρίως στή χρηματοδότηση ///ας αναπτύ­ξεως βασισμένης στά πιό επικερδή κανάλια καί κατά συνέπεια στή δημιουργία ενός νέου ανταγωνισμού γιά τίς αναπτυγμένες χώρες. '
Interest payments for servicing the debt principal have increased more rapidly than the total debt, which means that the LDC are increasingly borrowing in order to repay former loans. These repayments now correspond to about 15% of the exports of the debtor countries, as against 11% in 1970 and 8.4% in 1960.
Παράλληλα, οί πληρωμές γιά τήν εξυπηρέτηση τού χρέους (κύριου καί τόκων) αυξήθηκαν γρηγορότερα άπ' ό,τι τό συνολικό χρέος, πράγμα πού σημαίνει ότι όλο καί περισσότερο οί αναπτυσσόμενες χώρες δανείζονται γιά νά ξεπληρώσουν.
Nearly two-thirds of the loans involved are, in practice, held by six major US banks with the First National City Bank at the head, 15% of US as sets being in the form of loans to Third World countries.1 The concentration of aid loans both amongst a few Third World countries and a few banks on the lending side could threaten a chain bank crisis.
Οί πληρωμές αυτές αντιστοιχούν σέ περίπου 15% τών σημερινών εξαγωγών εμπορευμάτων τών χρεωστών χωρών έναντι 11% τό 1970 καί 8,4% τό I960.
See the article by Cheryl Payer, 'The problem of the debt of the Third World and its recent aggravation', Problèmes économiques No 1520, 27 April 1977.
Σ' αυτές τίς συνθήκες δέν προκαλεί έκπληξη ή διαπίστωση οτι ή καθυστέρηση τών εξοφλήσεων ή ακόμη ένα χρεωστάσιο αποτελούν μιά άπό τίς κυριότερες διεκδικήσεις τών χωρών τοΰ τρίτου κόσμου.
As if this was not dangerous enough, the Communist countries also have massive external deficits (see Table III); and Poland and the USSR are also in formidable debt. China could well experience the same problems in the future.
"Ετσι, ή διπλή συγκέντρωση τής βοήθειας (δανειστής καί δανειζόμε­νος), σέ συνδυασμό μέ τήν απουσία ενός τελικού δανειστή, συμβάλλει στό νά τροφοδοτεί τήν απειλή μιας αλυσιδωτής τραπεζικής κρίσεως.
The crisis in the international monetary system preceded the energy and economic crises which we have experienced since 1973. However, the latter has reinforced the former.
Η Κίνα άπό τήν πλευρά της θά μποροΰσε σύντομα νά γνωρίσει παρόμοια προβλήματα.
Table IV — Relative variations in the effective rates of exchange, domestic prices and the competitive capacity of the principal countries, expressed as percentages between 1972 and 1979
ΗΠΑ 'Ιαπωνία
USA Japan
Τά ποσοστά πού έχουν υπολογιστεί απεικονίζουν τίς διακυμάνσεις τών ισχυουσών τιμών συναλλάγματος καί τών τιμών στό εσωτερικό κάθε χώρας σχετικά μέ τό σταθμικό μέσο όρο τού συνόλου τών κυριότερων ανταγωνιστριών χωρών τής έν λόγω χώρας.
The first column represents the changes in the effective rates of exchange, and the change in domestic prices in each country: both are changes relative to the weighted mean of all the competing countries.
Οί δείκτες τή; ανταγωνιστικότητας, πού έχουν υπολογιστεί μέ πολλαπλασιασμό τών δύο πρώτων, δείχνουν πώς έχουν εξελιχτεί οί τιμές μιας χώρας σέ σχέση μέ τό σταθμικό μέσο όρο τών τιμών τών ανταγωνιστριών χωρών λαμβανομένων υπόψη τών διακυμάν­σεων τών τιμών συναλλάγματος.
The index of competitive capacity, or the real effective exchange rate, is obtained by multiplying the first two factors, and indicates how the prices in a country have changed in relation to the weighted mean of prices of its competitors, ad justed by exchange rate changes.
"Ολες οί οικονομικές θεωρίες καταρρέουν όταν πρόκειται νά εξηγήσει κανείς πώς διατηρούνται τά σημαντικά πλεονάσματα τών ισοζυγίων πληρωμών τής Δυτικής Γερμανίας, τής 'Ιαπωνίας καί τής 'Ελβετίας, παρά τίς διαδοχικές ανατιμήσεις τών νομισμάτων τους σέ σχέση μέ τό δολάριο.
It has not been easy for neo-classical economics to explain why the large payment surpluses of the Federal Republic of Germany, Japan and Switzerland continued despite the successive revaluations of their re spective currencies against the dollar.
"Οσον άφορα δέ τή θεωρία, σέ καθεστώς ελαστικότητας τών τιμών συναλλάγματος καμία χώρα δέν θά έπρεπε νά έχει χρόνιο πλεόνασμα.
In theory, a system of flexible rates of exchange should mean that no country could have a chronic surplus.
Στην πρακτική, «ή ισορροπία δέν είναι δυνατή παρά στό βαθμό πού οί πλεονασματικές χώρες αυξάνουν τίς εισαγωγές τους, ένώ οί ελλειμματικές χώρες είναι αναγκασμένες νά προσφύγουν στον προστατευτισμό γιά νά περιορίσουν τίς εισαγωγές τους...».
But in practice, the GATT has argued, equilibrium is only possible when surplus countries increase their imports, because their trade seems
Oí κρίσεις: αίτια, συνέπειες καί διακυβεύσεις γιά τήν Ευρώπη
The crises: The origins, consequences and challenges for Europe relatively unresponsive to price changes.
57 οικονομίας τους, πράγμα πού συμβάλλει προθεσμιακά στή διατήρηση τού ελλείμματος τους»(').
The surplus countries hesitate to stimulate their domestic demand for fear of relaunching inflation, and the deficit countries, by protecting their markets, do not improve the competitiveness of their economy.
"Ετσι, ή απουσία συνοχής στην οικονομική πολιτική ενισχύει τήν κρίση.
The absence of coherent economic policies thus reinforces the crisis. The theoretical virtues of a system of floating rates of exchange no longer hold.
Οί θεωρητικές αρετές τοΰ συστήματος τών κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών δέν έχουν σημασία.
Over the long term, rates of exchange do not only follow the dif ferentials in inflation between countries2but also reflect changes in the capacity of each country relative to the others (see Table IV).
'Οπωσδήποτε, διαπιστώνει κανείς ότι τό σύστημα τών ελαστικών ισοτιμιών προσαρμοζόμενο μέ τόν πληθωρισμό συμβάλλει στή διατήρηση του.
The system of flexible rates of exchange also, of course, accommodates inflation, and so helps to maintain it.
"Αν αυτό επιτρέπει στή Γερμανία, στην 'Ελβετία καί στην 'Ιαπωνία νά μήν υποστούν έναν εισαγόμενο πληθωρισμό, δέν ώθεϊ όμως τίς άλλες χώρες νά εξυγιάνουν τήν κατάσταση τους.
While the Federal Republic of Germany, Switzerland and Japan may not suffer from imported inflation, other countries are not encouraged to improve their situation.
Καί ό φαύλος κύκλος κλείνει.
It is more tempting to devalue, which is a disguised form of protectionism.
Άπό τίς αρχές τοΰ 1978, ή δημιουργία στην Ευρώπη μιας ζώνης σχετικής νομισματικής σταθερότητας έχει καταστεί αναγκαία καί έτσι δημιουργείται τό ΕΝΣ (ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα).
Since the beginning of 1978 the establishment within Europe of a zone of relative monetary stability again became desirable, and gave rise to the EMS.
Τό ΕΝΣ, πού ισχύει άπό τίς αρχές τού 1979 καί στό όποιο δέν συμμετέχει ή Μεγάλη Βρετανία, δέν πρέπει νά ταυτιστεί μέ μιά πραγματική νομισματική καί οικονομική ένωση' πρόκειται περισσό­τερο γιά ένα «ευρωπαϊκό Bretton Woods», δηλαδή γιά αντικατάσταση τών υφισταμένων κυμαινόμενων τιμών συναλλάγματος μέ σταθερές άλλα προσαρμόσιμες ισοτιμίες μέ σκοπό:
The EMS, in which all the EEC currencies save sterling participate, was established at the beginning of 1979.
— τή ρύθμιση τών κοινοτικών συναλλαγών (πού αντιπροσωπεύουν τό 50% τοΰ εμπορίου κάθε χώρας)· f1) (?)
It is not a true economic and monetary union; it is rather a 'European Bretton Woods', that is to say a replacement of the existing floating rates of exchange by fixed but adjust able rates of exchange.
Άπ' όσα έχουν εκτεθεί παραπάνω, θά σημειώσουμε τά εξής:
See Prospects for International Trading, 1977-1978, GATT. For example from 1973 to 1978 the true effective rate of exchange of the Deutschmark (that is to say the variation which still exists when inflation differentials have been taken into account) appreciated by only 2% as compared with the other currencies.
Οί κίνδυνοι γιά τήν Ευρώπη
Trade grows, and changes to focus on Europe
— τό σημερινό σύστημα τών κυμαινόμενων ισοτιμιών, έάν δέν είναι αιτία τού πληθωρισμού, είναι ένας εξαιρετικός συντελεστής του·
(2) The present system oí floating rates of exchange, whilst not the cause of inflation, is an excellent conductor of inflation.
— τό μέγεθος τοΰ χρέους τοΰ τρίτου κόσμου είναι λιγότερο ανησυχη­τικό άπ" ό,τι είναι ή διπλή του συγκέντρωση (δανειστές-δανειζύμε-νοι). πράγμα πού κάνει νά διαφαίνεται ένα διπλό φαινόμενο:
(4) Large surpluses and deficits in balances of payments are not chronic because of floating rates of exchange.
— ή απειλή μιας αλυσιδωτής τραπεζικής κρίσεως'
(5) It is less the amplitude of the indebtedness of the Third World which is disturbing than its concentration amongst a few lenders and borrowers, which threatens a chain bank crisis.