natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ανταpiοκρινόενο στην piρόσκληση του φίλου, piαλαιού συναδέλφου και διαδόχου ου, piροέδρου Hans-Gert Pöttering, στον εορτασό τη 50ή εpiετείου του Κοινοβουλίου, ήρθαν στη σκέψη ου διάφορε σηαντικέ στιγέ, και αυτέ ήταν piολλέ.
In marking the institution’s fiftieth anniversary at the invitation of my friend, former colleague and successor, President Hans-Gert Pöttering, by reecting on some key moments, there were many to choose from.
Ανατρέχοντα σε οιλία piου εκφώνησα στο τέλο τη θητεία ου, θυή-θηκα την ένταση του ρόλου.
Revisiting a speech delivered at the end of my mandate recalled the intensity of the role.
Παρόλα αυτά υpiήρχε piάντοτε ένα όνιο καρδιοχτύpiι.
Yet through all of this there was one constant heartbeat.
Άρχισε τη χρονιά τη εκλογή ου στο Κοινοβούλιο, όταν δεν piορούσα ούτε να piροβλέψω ούτε να φανταστώ ότι θα είχα το piρονόιο να γίνω Πρόεδρο.
It began in the year of my election to the Parliament when I could neither anticipate nor imagine ever having the privilege of being President.
Το 1989 ήταν ία ιδιαίτερη χρονιά, ια χρονιά θαυάτων.
Nineteen eighty nine was a special year, an annus mirabilis.
Για του λαού τη Κεντρική και Ανατολική Ευρώpiη ήταν η χρονιά piου σηατοδότησε ία νέα αρχή.
For the peoples of Central and Eastern Europe it was the year that marked a new beginning.
Όταν έpiεσε το τείχο του Βερολίνου στι 9 Νοεβρίου 1989 δεκάδε χρόνια piροσονή τη ελευθερία βρήκαν έκφραση.
When the Berlin Wall collapsed on 9th November 1989 decades of yearning for freedom found expression.
Ακούστηκε ο αντίλαλο αpiό του δρόου τη Βουδαpiέστη του 1956, αpiό τον δεκαετή θαρραλέο αγώνα τη Αλληλεγγύη στην Πολωνία.
It carried echoes from the streets of Budapest in 1956 to the decade long courageous struggle of Solidarnosc in Poland.
Ακούστηκε ο αντίλαλο τη βελούδινη εpiανάσταση στην Πράγα και τη εpiανάσταση ε τραγούδια στα Βαλτικά κράτη.
It carried through to Prague’s Velvet revolution and to the singing revolutions in the Baltic States.
Οδήγησε στην αναpiόφευ-κτη εκ των έσω κατάρρευση τη Σοβιετική Ένωση και στην εpiανένωση τη Γερανία.
It led to the eventual implosion of the Soviet Union and to German re-unication.
Το piνεύα αυτού piου συνέβη στο Βερολίνο εκείνο το Νοέ-βριο ήταν ια ανάσα καθαρού αέρα. βουλευτή του ΕΚ για piρώτη φορά, εκλεγένο λίγου όνον ήνε νωρίτερα, ανέpiνευσα το εθυστικό οξυγόνο τη αλλαγή.
The spirit of what happened in Berlin that November was a breath of fresh air. As a first time MEP, elected only months earlier, I breathed in its intoxicating oxygen of change.
Όταν έφτασε η στιγή να έχω το piρονόιο να υpiηρε-τήσω ω Πρόεδρο του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου το 2002, είχε φθάσει σε κοβικό σηείο η διαδικασία ωρίανση αυτών των κρατών και των λαών όσον αφορά την ένταξή του στην ΕΕ.
By the time I had the privilege to serve as President of the European Parliament in 2002 the maturing pathway of these states and peoples towards their EU accession had reached its moment of deni-tion.
Η ενοpiοίηση τη Ευρώpiη, piου είχε
Bringing together a Europe, divided by the oppressive weight of his-
 διαιρεθεί υpiό το καταpiιεστικό βάρο τη ιστορία και όχι αpiό εpiιλογή, ώστε να οιρασθούε τι κοινέ αξίε και την ευηερία, ήταν piρωταρχική piολιτική piροτεραιότητα και έντονη εpiιθυία εκείνη τη θητεία.
D tory and not by choice, to share common values and prosperity was the overarching political priority and consuming passion of that mandate.
βουλευτέ συβάλαε piολύ σε αυτό το καθήκον.
As parliamentarians we contributed much to that task.
Με το εpiίονο έργο τη Εpiιτροpiή Εξωτερικών Υpiοθέσεων και των εισηγητών τη, ε τι δράσει των ικτών κοινοβουλευτικών αντιpiροσωpiειών και των piολιτικών οάδων, έσω του Προεδρείου και τη ιάσκεψη των Προέδρων, το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο συνέβαλε στο να συνεχιστεί η συζήτηση piέραν τη αναpiόφευκτη ονοτονία του κοινοτικού κεκτηένου στου δυναικού piροβληατισού τη εpiοχή.
Through the dedicated work of the Foreign Aairs Committee and its rapporteurs, through the actions of the Joint Parliamentary Delegations and the Political Groups, through the Bureau and the Conference of Presidents, the European Parliament helped to move the debate on from the unavoidable monotony of the acquis communautaire to the vitality of the moment.
Θέσαε την ζωντάνια τη κοινοβουλευτική piολιτική στην υpiη-ρεσία αυτή τη piρόκληση.
We brought the animation of parliamentary politics to bear on the challenge.
Ενθαρρύναε τι αpiαραίτητε συβιβαστικέ λύσει εντό και εταξύ των ευρωpiαϊκών οργάνων και των κρατών ελών και των υpiοψηφίων για ένταξη χωρών.
We encouraged the necessary compromises within and between the European institutions and the member and accession states.
Εpiιδιώξαε να εταφέρουε στην κοινή γνώη αυτό τον ενθου-σιασό για το σχέδιο αυτό. ώσαε τη συγκατάθεσή α για τη Συνθήκη Ένταξη, αpiαραίτητη piροϋpiόθεση για την έγκρισή τη αpiό τα εθνικά κοινοβούλια.
We gave our assent to the Accession Treaty, an indispensable prerequisite for its adoption by the national parliaments.
Κάναε ότι αpiαιτείτο αpiό εά να κάνουε και κάναε piερισσότερα.
We did all that duty demanded of us and we did more.
Σε ία συβολική piράξη piολιτική αλληλεγγύη piριν αpiό την ένταξη, το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο
The accession states themselves were going through an extraordinary double transformation as they travelled from communism to market economy towards their membership of the European Union. Their lead-
 ζήτησε τη συετοχή piαρατηρητών βουλευτών του Κοινοβουλίου αpiό όλε τι υpiοψήφιε χώρε.
D ers and their parliamentarians carried a heavy responsibility. In a symbolic pre-accession act of political solidarity, the European Parliament invited the participation of observer MPs from all the candidate states.
Καταρχήν συναντηθήκαε στο Στρασβούργο το Νοέβριο του 2002 piριν αpiό τη σηαντική φάση τη ιάσκεψη Κορυφή τη Κοpiεγχάγη εκείνο τον εκέβριο.
We first met in Strasbourg in November 2002 before the important staging post of the Copenhagen Summit that December, observing that it would give us in the European Parliament the opportunity to cope with Europe’s new political and cultural diversity and respectively allow us to engage in a process of mutual understanding and political socialisation.
Εpiρόκειτο για ία piρόωρη εpiένδυση στην αpiαραίτητη δηιουργία σχέσεων σε piροσω-piικό, piολιτικό και θεσικό εpiίpiεδο και ία piρόωρη δοκιή για τη ελλοντική piραγατικότητα.
It was an early investment in the necessary relationship building at a personal, political and institutional level and an early rehearsal for a future reality.
Τώρα είναι η ώρα να ανακτήσουν οι piολιτικοί τον φάκελο τη διεύρυνση αpiό του εpiειρογνώονε piου έχουν piροετοιάσει το δρόο».
There is no public relations or information campaign that substitutes for real politics based on conviction and reason. Now is the time for politicians to repossess the enlargement agenda from the experts who have prepared the way.’
Σε ία ιστορική ψηφοφορία στι 9 Αpiριλίου του 2003, το Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισα για την piεράτωση των διαpiραγατεύσεων όσον αφορά τη διεύρυνση στην Κοpiεγχάγη και έδωσε εpiίσηα τη συγκατάθεσή του στι αιτήσει για ένταξη των δέκα κρατών piου είχαν ολοκληρώσει τι διαpiραγα-
In an historic vote on 9 April 2003, Parliament adopted a resolution on the conclusion of the negotiations on enlargement in Copenhagen and formally gave its assent to the membership applications of the ten
Αυτό έδωσε τη δυνατότητα να υpiογραφεί η Συνθήκη ένταξη σε ία ειδική τελετή στην Αθήνα λίγε όνον έρε ετά.
This enabled the Accession Treaty to be signed at a special event in Athens only days later.
Τότε ήταν piου τα έλη των εθνικών κοινοβουλίων όλων των υpiό ένταξη χωρών piροσκλήθη-καν να συετάσχουν τακτικά στι εργασίε του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου ω piαρατηρητέ, αpiό 1η Μαΐου 2003 έω την ολοκλήρωση των piροσχωρή-σεών του, γεγονό piου δεν έχει piροηγούενο στην ιστορία του ΕΚ.
That was when, in an unprecedented step, members of the national parliaments of all the acceding countries were invited to participate regularly in the work of the European Parliament as observers, from 1 May 2003 until their accessions were fully realised.
Με την piάροδο του χρόνου η διαδικασία διεύρυνση έλαβε έναν αpiοκλειστικό και αετάκλητο χαρακτήρα.
As the process of enlargement deepened it took on an inclusive and irreversible character.
Σε θέατα piεριεχοένου και χρονοδιαγράατο το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο, καθόλη αυτή την piερίοδο, είχε την piρωτοβουλία και δεν ήταν αpiλώ piαρατηρητή των γεγονότων.
In matters of content and calendar the European Parliament throughout this period was a leader and not just a follower of events.
Αpiετέλεσε piηγή ιδιαίτερη piερηφάνια για ένα, ω Ιρλανδού ευρωpiαίου, το γεγονό ότι, όταν γεννήθηκε εpiίσηα η νέα Ευρωpiαϊκή Ένωση των 25, εορτάσθηκε στο ουβλίνο, την 1η Μαΐου του 2004, κατά τη διάρκεια ια τόσο εpiιτυχηένη piροεδρία τη ΕΕ αpiό την Ιρλανδία. στόσο, το piνεύα καθήκοντο ω piροέδρου του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου θα ου εpiέβαλε να εορτασθεί το γεγονό αυτό στο Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο ερικέ εβδοάδε όνον piριν αpiό τι εpiερχόενε βουλευτικέ εκλογέ του Ιουνίου του χρόνου αυτού, υpiογραίζοντα τον ρόλο του ω το θέατρο των ευρωpiαϊκών piολιτικών piραγάτων.
It was a source of a great pride to me, as an Irish European, that when the new European Union of 25 was born ocially, it should be celebrated in Dublin on 1 May 2004 during such a successful Irish EU Presidency. However, as European Parliament President, my sense of duty would have been to do so in Parliament in Strasbourg just weeks before the continental scale upcoming parliamentary elections in June of that year, underlining its role as the theatre of European politics.
Οι piροτιήσει όω piου εκφράσθηκαν για τη συετοχή σε piαραδοσιακέ εκδηλώσει τη Πρωτοαγιά και λόγω piροεκλογικών αναγκών του Σαββατοκύριακου, αυτή η piρόταση δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τη συγκατάθεση τη ιοίκηση του Κοινοβουλίου, και τούτο piολλού ήνε piριν.
Preferences for participation in traditional May Day events and weekend electoral imperatives ensured that months in advance no consensus was available among the parliament’s leadership for this latter proposition.
Για το λόγο αυτό, το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο εόρτασε την έναρξη αυτή τη νέα εpiοχή τη ευτέρα 3 Μαΐου 2004 στο Στρασβούργο.
So it was that on Monday 3 May 2004 in Strasbourg the European Parliament marked the dawn of its new era.
Στην είσοδο του Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, υpiοδέχονταν τον εpiισκέ-piτη 16 υψηλοί ιστοί ε τα 12 χρυσά αστέρια τη Ευρωpiαϊκή Ένωση και τι εθνικέ σηαίε των 15 κρατών ελών.
The entrance to the Parliament in Strasbourg greeted the visitor with sixteen tall flagpoles flying the twelve gold stars of the European Union and the national flags of the fifteen member states.
Για τα 10 νέα κράτη θα χρειάζονταν δέκα νέοι ιστοί.
Ten new states would necessitate ten new flagpoles.
Σκέφτηκα ότι συβολικά θα piορούσαν να piροέρχονται αpiό ένα όνον έρο και συγκεκριένα τα Ναυpiηγία του Gdansk.
Symbolically, in my view, these had to come from only one place, the shipyards of Gdansk.
Μερικού ήνε νωρίτερα, είχα συζητήσει ε τον Πολωνό piρωθυpiουργό Lezek Miller το ενδεχόενο να piροσφέρει η Πολωνία δώρο αυτού του ιστού.
Months earlier this led me to discuss the possibility with the Polish Prime Minister, Lezek Miller, of a gift of the flagpoles from Poland.
Προ εγάλη ου χαρά, το δέχθηκε αέσω.
To my great delight he agreed immediately.
Όταν συναντηθήκαε στο Στρασβούργο αργά το αpiόγευα, αυτή την piρώτη έρα τη τελευταία συνόδου piριν αpiό τι εκλογέ του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου του 2004, τα δώρα του Gdansk piρο την Ευρώpiη ατένιζαν υpiερήφανα.
When we gathered in Strasbourg late on the first afternoon of this final session before the European Parliament elections of 2004 the gifts to Europe from Gdansk stood tall ; Lech Walesa, whose moral courage and fortitude personied the struggle for freedom ; the value and values of Solidarity now consummated by this ambitious accession and the flagpoles themselves, sturdy and silent witnesses, awaiting the symbolic parliamentary unfurling of the Union’s newest member states.
Ο κάτοχο του Νόpiελ λογοτεχνία και ιρλανδό piοιητή Seamus Heaney έγραψε: «ια έρα piου έρχονται νέοι εpiισκέpiτε α είναι ια εpiιστροφή στην εστία.»
The winner of the Nobel Prize for Literature and Irish poet, Seamus Heaney wrote: ‘on a day when newcomers appear, let it be a homecoming’.
Αυτή ήταν ια τέτοια ηέρα.
This was such a day.
Ήταν ια εpiιστροφή στην εστία.
This was a homecoming.
Αυτό piου έοιαζε σαν ένα άpiιαστο όνειρο το 1989 όταν έφθασα για piρώτη φορά
What would have seemed an impossible dream in 1989 when first I arrived as a member of the European Parliament now was a reality and by my side stood Lech Walesa ‘as a visible sign of the struggle for a united Europe.’ ‘The
«Η βούληση ια piροηγούενη γενιά υλοpiοιήθηκε.»
endeavour is accomplished’, he remarked, ‘The will of an earlier generation is being fullled.’
Θα ήταν εύκολο να διεκδικήσουε έναν ξεχωριστό ρόλο για το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο ή για ένα, αυτή την ιδιαίτερη ηέρα.
It would be easy to suggest an exaggerated role for the European Parliament or for oneself in this extraordinary journey.
Η αίσθηση των αναλογιών, η αντίληψη τη piολιτική και θεσική piολυpiλοκότητα και η γνώση τη ιστορία θα αpiαιτούσαν ία piιο ετριόφρονα αξίωση.
A sense of proportionality, knowledge of the political and institutional complexity and a sense of history would suggest a more modest claim.
Ουσιαστικά, καλούαστε να piράξουε το δέον έναντι των ευρωpiαίων συpiολιτών α, ανταpiοκρινόενοι στα καθήκοντά α ω άεσα εκλεγένοι ευρωpiαίοι βουλευτέ.
In essence, we were called upon to do our duty before our fellow Europeans, true to our vocation as directly elected European parliamentarians.
Καλούεθα να piαίξουε το ρόλο α για την εpiίλυση των piρο-βληάτων piου κληρονοήσαε και το βαρύ φορτίο τη διχασένη ιστορία τη ηpiείρου α και να συνδράουε στην εξοάλυνση του δρόου piρο ία νέα Ευρώpiη.
We were called to play our part in redressing the legacy and weighty burden of our continent’s divided history and to help pave the way towards a new Europe.
Το κάναε.
We did that.
Κάναε το καθήκον α.
We did our duty.
Πέρα αpiό εά, η κληρονοιά αυτού του καθήκοντο θα διαρκέσει και θα αντισταθεί στο piέρασα του χρόνου.
The legacy of that duty more than of ourselves will endure and will stand the test of time.
Συγχαίρω τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου για την piρωτοβουλία του αυτή και τον ευχαριστώ γιατί ε piροσκάλεσε να συετάσχω σ΄ αυτήν.
I congratulate the President of the Parliament on this initiative and thank him for his invitation to me to participate.
Συγχαίρω εpiίση το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο, τα έλη του και το piροσωpiικό του για αυτή την εpiέτειο των 50 χρόνων και του εύχοαι να είναι καλά στο έλλον.
I also congratulate the European Parliament, its members and its and their staff on this 50th anniversary and wish them well for the future.
Η εpiιτυχία του θα είναι εpiιτυχία τη Ευρώpiη.
Their success will be Europe’s success.
«- 90 συνεδριάσει τη ιάσκεψη των piροέδρων, piου κάλυψαν 669 θέατα ηερήσια διάταξη· - 54 συνεδριάσει του Προεδρείου του Κοινοβουλίου, κατά τη διάρκεια των οpiοίων εξετάσθηκαν 934 θέατα· - 450 άλλε συνεδριάσει του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου· - 334 συνεδριάσει ε piροσωpiικότητε και piολιτικού piου εpiισκέφθηκαν το όργανο· - 16 εpiισκέψει εpiικεφαλή κρατών.
‘ - 90 meetings of the Conference of Presidents, covering 669 agenda items; - 54 meetings of the Bureau of the House, treating 934 agenda items; - 450 other meetings in the European Parliament; - 334 meetings with visiting personalities and politicians; - 16 visits of Heads of State.
Εκpiροσώpiησα το Κοινοβούλιο σε 12 συνεδριάσει του Ευρωpiαϊκού Συβουλίου.
I represented you in this House at 12 meetings of the European Council.
Εκτό Κοινοβουλίου, εκτό Βρυξελλών και Στρασβούργου έχω piροβεί σε - 203 εpiισκέψει σε 33 κράτη, συpiεριλαβανοένων και των κρατών τη Ευρωpiαϊκή Ένωση και υpiοψήφιων κρατών ελών του αύριο· - σε 24 κράτη ίλησα σε συνόδου ολοέλεια στα εθνικά κοινοβούλια.
Outside Parliament, outside Brussels and Strasbourg, I have made - 203 visits to - 33 states, including the European Union states and candidate states of tomorrow; - in 24 states I addressed the plenary sessions of national parliaments.
Έχω δώσει piάνω αpiό 1 000 συνεντεύξει στην τηλεόραση και στα έσα ενηέρωση στι Βρυξέλλε και στο Στρασβούργο (236 συνεντεύξει στην τηλεόραση και 710 συνεντεύξει τύpiου και σηεία τύpiου), και ίσο αριθό στα 203 ταξίδια ου στο εξωτερικό εκ έρου του οργάνου.
I have given over 1,000 TV and media interviews in Brussels and Strasbourg (236 TV interviews and 710 press conferences and press points), and an equal number on my 203 trips abroad on your behalf.
Έχω ιλήσει στην ολοέλεια, εκτό των συνήθων καθηκόντων του Προέδρου, σε 24 piεριpiτώσει, και έχω εκφωνήσει 113 σηαντικέ οιλίε εκτό του οργάνου εκ έρου του οργάνου.
I have addressed this plenary, over and above the normal duties of the Chair, on 24 occasions, and made 113 major speeches outside this House on your behalf.
Η συνολική αλληλογραφία α piλησιάζει τι 10 000 εpiιστολέ και φακέλου.»
Our correspondence total runs to nearly 10,000 letters and dossiers. ’
Οιλία για τη λήξη τη θητεία στι 5 Μαΐου 2004.
End of mandate speech 5 May 2004.
3 ΜΑΪΟΥ 2004Ο PAT COX ΥΠΟΕΧΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΕΡΟΥΣ Τ Ν ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙ Ν Τ Ν ΕΚΑ ΝΕ Ν ΚΡΑΤ Ν ΜΕΛ Ν ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΕΧ ΒΑΛΕΣΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ.
3 MAY 2004PAT COX WELCOMES THE PRESIDENTS OF THE PARLIAMENTS OF THE TEN NEW MEMBER STATES AND LECH WAŁĘSA IN STRASBOURG
ΙΟΥΛΙΟΣ 2004 ¥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2007
JULY 2004 JANUARY 2007
Αυτοί οι 30 ήνε ήταν γεάτοι αpiό γεγονότα piου συνδέονταν ε τη διεύρυνση τη ΕΕ, την αpiόρριψη τη Συνταγατική Συνθήκη και την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, τι σχέσει ε του κοντινού και του ακρινού γείτονέ α, καθώ και ε τα νέα piροβλήατα τη ετανά-στευση, τη ενέργεια και τη τροοκρατία.
My 30 months in oce were full of historic moments: EU enlargement; the rejection of the Constitutional Treaty and the search for alternative solutions; relations with our neighbours, whether close or more distant; and the new problems of immigration, energy and terrorism.
Για όλου αυτού του λόγου, η άσκηση τη Προεδρία του ΕΚ υpiήρξε για ένα η piιο συνταρακτική εpiειρία του piολιτικού ου βίου και δεν είναι εύκολο ένα σύντοο αpiολογισό τη.
For these reasons, being President of the EP was the most enthralling experience of my political life, and it is not easy to summarise them.
Το Ευρωpiαϊκό Κοινοβούλιο είναι το όνο κοινοτικό όργανο piου εκλέγεται άεσα αpiό του piολίτε και ενσαρκώνει για το λόγο αυτό, την αρχή τη δηοκρατία στη θεσική δοή τη ΕΕ.
The European Parliament is the only Community institution directly elected by the European citizens, and thus which embodies the democratic principle within the EU’s institutional structure.
Αν και δεν έχει ακόα piολ-λέ αpiό τι κλασικέ εξουσίε των κοινοβουλίων, όpiω για piαράδειγα η φορολογική νοοθεσία, ωστόσο έχει σηαντικέ νοοθετικέ, δηοσιο-νοικέ και ελεγκτικέ αροδιότητε.
Although it still lacks some of the classical powers characteristic of parliamentary assemblies, such as adopting taxation rules, it does have important legislative, budgetary and control remits.
Τι ασκεί δε έσω ια δυναική και ιδιαίτερα συναινετική piολιτική, ε τελείω διαφορετικό τρόpiο αpiό
And it exercises its powers by means of a highly consensual political process, radically dierent from that of national parliaments, where the relationship between government and opposition is essentially conictual.
Αντίθετα ε το Συβούλιο, όpiου εκpiροσωpiούνται και αντιpiαρατίθενται τα εθνικά συφέροντα των κρατών ελών, το ΕΚ εξυpiηρετεί το γενικό συφέρον των piολιτών τη Ένωση και στόχο του είναι η εpiίτευξη συναίνεση για τι κοινοτικέ piολιτικέ.
Unlike the Council, where the national interests of the Member States are represented and set against one another, the EP represents the general interest of Europe’s citizens, and its task is to seek consensus on Community policies.
Πιστεύω ειλικρινά ότι οι στόχοι αυτοί ενδυναώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτή τη έκτη θητεία, κατά την οpiοία το ΕΚ piήκε σε ια εpiοχή piολιτική ωριότητα.
I sincerely believe that this remit acquired real strength over the course of the sixth legislature, during which the EP came of political age.
Η διεύρυνση σηάδεψε ιδιαίτερα την piερίοδο τη piροεδρία ου.
Enlargement was a feature of my Presidency.
Στι 20 Ιουλίου 2004 ήουν εpiικεφαλή ενό Κοινοβουλίου 732 βουλευτών piου piροέρχονταν αpiό 25 χώρε και εκpiροσωpiούσαν 163 piολιτικά κόατα, ενώ εκφράζονταν σε 20 εpiίσηε γλώσσε.
On 20 July 2004 I found myself heading a Parliament of 732 Members from 25 countries, representing 163 political parties and using 20 ocial languages.
Αργότερα, την 1η Ιανουαρίου 2007, ετά την ένταξη τη Ρουανία και τη Βουλγαρία, αυξήθηκαν σε 785 βουλευτέ και αζί ε τα Ιρλανδικά, οι χρησιοpiοιού-ενε γλώσσε έφτασαν τι 23.
Two and a half years later, on 1 January 2007, following the accession of Romania and Bulgaria, there were 785 Members and, with the addition of Irish, 23 languages.
Εpiιpiλέον, το 60% των βουλευτών ήταν νέα έλη του Ευρωpiαϊκού Κοινοβουλίου και 168 αpi’ αυτού piροέρχονταν αpiό τα δέκα νέα κράτη έλη.
Furthermore, 60% of the Members were new to the EP in 2004, and 168 came from the 10 new Member States.
Και εγώ ο ίδιο ήουν «καινούργιο» και ένιωθα ένα κάpiοιο δέο piρο-στά στο έγεθο των αλλαγών και στην piολυpiλοκότητα τη λειτουργία
I myself was a ‘newcomer’ and the scale of the change made me feel slightly dizzy, given its dimensions and the complexity of running an institution which was having to take on board a far more heterogeneous experience of what politics is.
 ενό θεσικού οργάνου piου καλούνταν να υpiοδεχθεί piολύ διαφορε-τικέ piολιτικέ εpiειρίε.
D ices, and in particular, the former Secretary-General, Julian Priestley, who was the real architect of this success.
Πέρα αpiό αυτή την διαρθρωτική αλλαγή, ζήσαε και άλλε piολύ σηα-ντικέ στιγέ: Μια αpiό τι σηαντικότερε, τουλάχιστον αpiό piλευρά εpiικοινωνιακή, ήταν η διαδικασία διορισού τη Epiιτροpiή Barroso έσω των ακροάσεων («hearings») των Εpiιτρόpiων piου κατέληξε στην αpiόσυρση τη piρόταση λόγω τη βεβαιότητα ότι θα αpiορρίpiτονταν αpiό το EK.
Over and above this major structural transformation, there were specic moments of particular signicance. Amongst the most important, perhaps, and certainly in media terms, was the investiture of the Barroso Commission, when Parliament’s hearings led to the withdrawal of the proposed Commission in the face of certain rejection by the EP.
Μέσα αpiό τη διαδικασία αυτή, το ΕΚ εδραίωσε τον piολιτικό του ρόλο και έpiαψε να είναι «χάρτινο τίγρη» όpiω το χαρακτήριζαν piολλοί, αφού τόλησε να κάνει χρήση των εξουσιών piου του αpiένειαν οι Συνθήκε, χωρί να piροκαλέσει ε την ενέργειά του αυτή καία κρίση στη λειτουργία τη ΕΕ.
In this whole process, the EP consolidated its political role and ceased to be the paper tiger that many people used to say it was. It dared to make use of the powers conferred on it by the Treaties, without provoking any kind of crisis in the way the EU operates.
Αpiοδείχθηκε ότι οι ακροάσει των Εpiιτρόpiων δεν ήταν ια αpiλή τυpiική διαδικασία και οι βουλευτέ δεν ακολούθησαν τι οδηγίε των κυβερνή-
It was crystal clear that the hearings of the Commissioners were no mere formality, nor did the MEPs fall into line with the instructions issued by Member State governments, as a lot of people assumed they would.
σεων των κρατών ελών όpiω piολλοί θεωρούσαν ότι θα συβεί.
As I said at the time, it is simply not possible to assign powers to an institution elected by direct universal surage on condition that the institution does not then use these powers.
Μετά την αpiόρριψη τη piρώτη piρόταση για τη σύνθεση τη Εpiιτροpiή Barroso, piαρόλο piου στην piραγατικότητα εpiρόκειτο για την αpiόρριψη τη υpiοψηφιότητα ενό αpiό τα έλη τη, το Κοινοβούλιο δεν θα αντι-ετωpiίζεται piλέον ω ένα αpiλό φόρου θεωρητικών συζητήσεων.
The EP did use them, as part of normal democratic practice, and the inuence thus achieved has strengthened its role within the Union’s institutional triangle.
Όpiω είχα δηλώσει και τότε, δεν piορούν να αpiονέονται εξουσίε σε ένα θεσικό όργανο piου piροκύpiτει αpiό καθολική ψηφοφορία υpiό τον όρο να ην τι ασκεί.
Alongside my memory of that historic and polemical moment, I must mention two other moments, one particularly solemn and positive, and the other extremely sad.