natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το καταλληλότερο μέ­σο για την πραγματοποίηση των στόχων αυτών δεν μπορούσε παρά να είναι η αδική δια­δικασία που προβλέπεται στο άρθρο 235, λόγω της βραδύτητας και της πολυπλοκότητας του μηχανισμού τυπικής αναθεωρήσεως της συνθήκης που προβλέπεται στο άρθρο 236, αλλά κυρίως λόγω των αμφιβολιών σχετικά με την πολιτική δυνατότητα εφαρμογής του ή και των εγγενών κινδύνων αποδυναμώσεως του αρχικού καμένου της συνθήκης.
The most effective instrument for achieving the objectives described could only be the ad hoc procedure laid down in Article 235, not only because of the length and complexity of the mechanism for a formal revision of the Treaty provided for in Article 236, but owing, especially, to the doubts entertained as to its being politically practical and the inherent risks of weakening the Treaty's original design.
Είναι πάντως βέβαιο ότι οι λόγοι αυτοί θα είχαν δώσα ισχνά αποτελέσματα, αν τα κράτη μέλη δεν είχαν συμφώνησα σε πολιτικό επίπεδο να ευνοήσουν την προσφυγή στο άρθρο 235.
It is clear, however, that the reasons marshalled above would in practice have achieved very little, if the Member States had not been politically in full agreement on the advantage of employing Article 235.
Αντικειμενικές πιέσεις της διαδικασίας ενοποιήσεως, κίνητρα που προέρχο­νταν από τις νέες καταστάσεις που αναφέραμε, εσωτερικές πιέσεις του συστήματος, δι­σταγμοί για τη χρησιμοποίηση της τυπικής διαδικασίας αναθεωρήσεως ή ακόμη πεποίθη­ση ότι υπάρχα δυνατότητα ελέγχου της εξελίξεως χάρη στο μηχανισμό λήψεως αποφά­σεως που πρόβλεπα η εν λόγω διάταξη, όλοι αυτοί οι λόγοι οδήγησαν τις κυβερνήσας των κρατών μελών να εγκαταλείψουν από ένα σημείο και πέρα την αρχική τους δυσπι­στία, έναντι του άρθρου 235, και να αποδεχθούν την εφαρμογή του στην πράξη.
Whether the reason lies in objective pressures resulting from integration, impulsion arising as a result of the new situations described above, internal pressures in the system, reluctance to embark on the formal revision procedure or perhaps in the conviction that its development can be controlled owing to the decision mechanism contained in the provision, it is a fact that the national govern ments have at a certain stage abandoned their initial mistrust of Article 235 and agreed that this provision should be put into practical effect.
Θα πρέ­πει να τονισθεί ιδιαίτερα η στροφή που σημαώθηκε στη διάσκεψη κορυφής των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι από τις 19 έως τις 21 Οκτωβρίου 1972.
The turning point was reached at the summit of Heads of State or Government held in Paris from 10 to 21 October 1972.
Με την ευκαιρία αυτή, οι σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες των κρατών μελών, επιθυμώντας να προχωρήσουν στην εμβάθυνση και ολοκλήρωση της Κοι­νότητας, ενέκριναν οριστικά την έναρξη λατουργίας της οικονομικής και νομισματικής ενώσεως και ζήτησαν την κατάρτιση σαράς προγραμμάτων δράσεως στους τομείς που προαναφέραμε, εκφράζοντας τη γνώμη ότι «ήταν σκόπιμο να χρησιμοποιηθούν σχετικά με τον ευρύτερο δυνατό τρόπο οι διατάξας της συνθήκης, περιλαμβανομένου του άρθρου 235 της συνθήκης ΕΟΚ».
On that occasion the political leaders of the Member States, stating their desire to proceed with strengthening and completing the Community, agreed to the introduction of an economic and monetary union and requested that a series of action programmes be drawn up in the sectors mentioned above, expressing the opinion that 'it was advisable to use as widely as possible all the provisions of the Treaties including Article 235 of the EEC Treaty'.
Από τη στιγμή αυτή, όπως θα δούμε, άρχισε να χρησιμοποιεί­ται συχνά η διάταξη αυτή· ανάλογες άλλωστε παροτρύνσας επαναλήφθηκαν σιωπηρά στις επόμενες διασκέψας κορυφής, όταν τα κοινοτικά θεσμικά όργανα χραάστηκε να επεξεργα­στούν προγράμματα δράσεως σε τομείς όπου η προσφυγή στο άρθρο 235 ήταν επιβεβλη­μένη.
From that moment Article 235 came to be in frequent use, especially since subsequent summits impliedly renewed the call to that effect whenever the Community institutions were asked to produce action programmes in sectors where recourse to that provision was unavoidable.
Οι εξελίξεις, που αναφέραμε, έχουν προφανώς θεμελιώδη σημασία.
The developments just described are quite clearly of fundamental importance.
Φανερώνουν, πέρα από τις ειδικές και συμπτωματικές επιφυλάξας, τη συμφωνία των κρατών μελών για τη χρησιμοποίηση μιας πρακτικής — η νομιμότητα και σκοπιμότητα της οποίας είχαν προη­γουμένως αμφισβητηθεί συχνά — αλλά και τη σαφή θέληση των κρατών να ξεπεράσουν τα όρια που συνήθως χαράσσονται στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 235.
Apart from occasional specific reservations, they make plain not only the Member States' acquiescence in a practice the legality and expediency of which have previously been often in doubt, but also their explicit willingness to exceed the limits usually set for the application of Article 235.
Το γεγονός ότι το ξεπέρασμα αυτό συγκεκριμενοποιείται και πραγματοποιείται χάρη στην παρότρυνση του ανώτατου πολιτικού φορέα της Κοινότητας, επιβεβαίωνα, σε γενικότερο επίπεδο, τη στενή σχέση μεταξύ της συνταγματικής εξελίξεως της Κοινότητας και του κα­θορισμού των ορίων χρησιμοποιήσεως του άρθρου 235.
The fact that these limits have been exceeded in actual fact at the instance of the Community's highest policy-making body confirms, on a more general level, the close connection between the constitutional development of that organization and the definition of limits on the use of Article 235.
Αφού όμως εξασφαλίστηκε η συμφωνία των κυβερνήσεων των κρατών μελών, η επέκτα­ση των κοινοτικών αρμοδιοτήτων, που ήδη επισημάναμε, δεν συνάντησε ανυπέρβλητα ε­μπόδια, πέρα από εκείνα που προκαλούσαν οι αντικειμενικές δυσχέρειες του κάθε θέματος που προέκυπτε.
Furthermore, the agreement of the national governments once achieved, there has been no insurmountable resistance offered in practice to the extension of Community powers already mentioned, apart from that arising out of objective difficulties inherent in individual subjects.
Τα άλλα κοινοτικά όργανα δεν, μπορούσαν, βέβαια, να δημιουργήσουν εμπόδια· από πάντα ευνοούσαν τόσο τη διεύρυνση των αρμοδιοτήτων όσο και τη χρησι­μοποίηση, για το σκοπό αυτό, κοινοτικών διαδικασιών.
The other Community institutions could not, of course, raise objections; they had always favoured both enlarging the organization's powers and using Community procedures for the purpose.
Ουσιαστικά όμως, δεν υπήρξαν θεμελιώδας δυσχέραες ούτε σε εθνικό επίπεδο.
But, after full consideration, no fundamental difficulties have arisen even at national level.
Η παγίωση του κοινοτικού φαινομένου, η ευρεία συμφωνία των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων έναντι της διαδικασίας ευρω­παϊκής ενοποιήσεως, η προοδευτική προσαρμογή των σχέσεων μεταξύ της κοινοτικής και των εθνικών εννόμων τάξεων — μια σημαντική πρακτική που ωρίμασε με τον καιρό και στράφηκε πλέον οριστικά προς την κατεύθυνση πλήρους ανοίγματος προς το κοινοτικό εγχείρημα — όλα τα στοιχεία αυτά βοήθησαν ουσιαστικά στο ξεπέρασμα των αρχικών αντιδράσεων αλλά και στην τόνωση από την πλευρά που μας ενδιαφέρα της διαθεσιμότητας (Ι3).
The consolidation of the Community phenomenon, the wide consensus of political and social forces towards the progress of European integration, the gradual adjustment of relations between Community and State legal systems, a constitutional practice matured over many years and now definitely orientated in the direction of full acceptance of the Community experience, have all contributed to over coming initial resistance and actually increasing the readiness of the constitutional bodies to cooperate in this matter.13
Συμπερασματικά, δεν θα ήταν υπερβολικό να μιλήσα κανείς για δημιουργία στο εσωτερι­κό της Κοινότητας πραγματικής συνταγματικής πρακτικής που κατευθύνεται προς ιδιαίτε­ρα εκτεταμένη εφαρμογή του άρθρου 235 και προς σχεδόν «κινητό» καθορισμό των ορίων της διατάξεως αυτής, υπό την έννοια ότι κάθε φορά τα όρια μετακινούνται προς τα ε­μπρός σε συνάρτηση με τη γενική εξέλιξη του συστήματος και με τις συνέπειες που αυτό έχει για τον καθορισμό και την πραγματοποίηση των στόχων της Κοινότητας.
In conclusion, it would not be unduly rash to speak of the formation of a genuine con stitutional practice within the Community orientated towards extremely broad applica tion of Article 235 and rather flexible delineation ofthat provision's limits, in the sense that its frontiers advance from time to time, keeping pace with the overall development of the system and the consequences that this entails as regards the definition of the Community and the attainment of its objectives.
Β. Οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 235
B. The conditions for the application of Article 235 of the EEC Treaty
Τα συμπεράσματα αυτά μπορούν να επιβεβαιωθούν αλλά και να συγκεκριμενοποιη­θούν με την εξέταση των πολλών ερμηνευτικών προβλημάτων, που δημιουργεί το άρθρο 235, και από τις ενδείξας που παρέχα η σημαντική πρακτική της εφαρμογής του.
The conclusions just stated can be confirmed and illustrated in more detail by examining the many problems of interpretation raised by Article 235 and studying the indications furnished by practical experience.
Επαδή πρόκαται για θέματα που έχουν ήδη ευρέως συζητηθεί σε θεωρητικό επίπεδο, θα περιορι­στούμε στη σύνθεση των ουσιαστικότερων σημείων των κυριότερων προβλημάτων που δημιουργούνται.
Since these are subjects which have already been widely discussed by legal writers, we shall be able to limit ourselves to summarizing the basic conditions and the principal questions raised.
Ι. Η πραγματοποίηση ενός από τους «στόχους» της Κοινότητας
I. The attainment of one of the 'objectives' of the Community
Πριν απ' όλα, πρέπει να προσδιορισθεί το νόημα και η έκταση της προϋποθέσεως, σύμφωνα με την οποία η παροχή νέων εξουσιών στα όργανα δεν είναι νοητή παρά μόνο
First of all it is necessary to examine the meaning and effect of the condition that new powers may be conferred on the institutions only if this is necessary 'to attain, in the course of the operation of the common market, one of the objectives of the Treaty'.
C3) Βλ. σχετικά και το σημείο 22.
On this subject see point 22 also.
Φυσικά οι παρατηρήσεις αυτές αφορούν, όπως τονίζεται στο κείμενο, το ιδιαίτερο πρόβλημα που συζητάμε εδώ και δεν αποβλέπουν σε μια ειδυλλιακή περιγραφή των γενικότε­ ρων σχέσεων που από πολλές πλευρές παραμένουν ιδιαίτερα ταραγμένες (βλ. σχετικά Kaiser, υποσημείω­ση 12, σ. 100).
Of course the preceding observations, as is clear in the text, concern the specific problem discussed here and are not intended to describe as idyllic relations which in many respects are peculiarly tormented (see, in this connection, Kaiser, op. cit. at footnote 12 above, p. 100 et seq).
αν είναι αναγκαία «για την πραγματοποίηση ενός από τους στόχους της Κοινότητας στο πλαίσιο της λειτουργίας της κοινής αγοράς».
Nowadays, it seems self-evident that, when defining these 'objectives', the principal point of reference must be Article 2 of the Treaty which lists the tasks of the Community.
Υπάρχουν όμως και πράξας το αιτιολογικό των οποίων περιλαμ­βάνει ιδιαίτερα ασαφείς φράσας ή φράσας οι οποίες δεν έχουν αιτιολογία από την άποψη που μας ενδιαφέρει εδώ.
In the great majority of cases, acts based on Article 235 are indeed aimed at the objectives set out in Article 2, sometimes referring explicitly to that provision, but most often confining themselves to the use of its terminology.
Υπάρχουν, εξάλλου, και πράξας που αναφέρονται σε στόχους που δεν συναντώνται σε κανέναν κανόνα της συνθήκης («πραγματοποίηση της οικονομι­κής και νομισματικής ενώσεως»), ή που χρησιμοποιούν άτυπες κατά κάποιο τρόπο διατυπώσας («καλή λατουργία», «αρμονική λατουργία» της Κοινότητας) ή, ακόμη, που παρα­λείπουν κάθε αναφορά σε ειδική διάταξη της συνθήκης και αναφέρονται μάλλον σε μια γενική αξιολόγηση του κοινοτικού συστήματος.
There are, however, some acts where the reasoning is expressed in extremely vague terms or which contain no reasoning of this kind; similarly there are acts which introduce objectives that are not set out in any provision of the Treaty ('the attainment of economic and monetary union') or which employ vague phrases ('smooth running', 'harmonious operation' of the Community) or which appear to avoid any reference to a specific provision and merely make allusion to an overall evaluation of the system.
Στο πρόβλημα, πάντως, που εξετάζουμε εκείνο που προέχα δεν είναι βέβαια η χρησιμο­ποίηση της μιαζ ή της άλλης διατυπώσεως ή η λιγότερο ή περισσότερο ευρεία και ακρι­βής περιγραφή του στόχου που μια πράξη επιδίωκα.
However, in this connection it is clearly not the use of ritual phrases that counts, nor the description, however full and detailed, of the objectives to be pursued.
Εκείνο που προέχα είναι η ουσιαστι­κή και αναμφισβήτητη σύνδεση της καινοτομίας που επιχαρείται μ' έναν από τους στό­χους της συνθήκης.
What is important is that the innovation should be actually and indisputably linked to one of the Treaty's objectives.
Από την άποψη αυτή, δεν υπάρχα αμφιβολία ότι η πρακτική επιβε­βαίωνα την τάση που ήδη παρατηρήσαμε προς μια ευρύτερη επέκταση των εξουσιών και των ίδιων των στόχων της Κοινότητας.
Viewed from this standpoint, there is no doubt that practice confirms the trend outlined, towards a widening of the Community's powers and even of its objectives.
Πράγματι, πολλές νέες «πολιτικές» αφορούν ενέρ­γαες που είναι, κατά κάποιο τρόπο, οριακές ως προς την αποστολή της Κοινότητας και που, γι' αυτό το λόγο, δημιουργούσαν αμφιβολίες και αντιρρήσας υπό το πρίσμα ακριβώς που μας απασχολεί εδώ· όλες όμως αυτές οι ενέργαες έχουν αναληφθεί — και μερικές φορές ολοκληρωθεί — με βάση το άρθρο 235 (σημείο 25).
A number of new 'policies' were concerned with activities in 'frontier' areas, and for this reason raised doubts and objections from the angle considered here; nevertheless these actions had all been initiated and sometimes brought to fruition on the basis of Article 235 (see point 25).
Αυτό που πρέπα να υπογραμμισθεί, ιδίως σε συσχετισμό με τις σκέψας που διατυπώσαμε στο σημείο 10, είναι ότι η προσφυγή στο άρθρο 235 συνοδευόταν γενικά από ευθείες ανα­φορές σε συμπεράσματα διασκέψεων κορυφής ή ευρωπαϊκών συμβουλίων καθώς και σε προγράμματα δράσεως που είχαν προταθεί στο πλαίσιο τέτοιων συναντήσεων και είχαν επεξεργαστεί το Συμβούλιο ή/και οι αντιπρόσωποι των κρατών μελών.
A fact to be noted, especially in the light of the observations made in point 10 above, is that recourse to Article 235 is usually accompanied by explicit mention of the conclusions reached by summits or European Councils and the action programmes proposed at these meetings and drawn up by the Council and/or the representatives of the Member States.
Με άλλα λόγια, καθώς η ανάπτυξη της ενοποιήσεως επέβαλλε προοδευτική επέκταση της κοινοτικής δρά­σεως με αποτέλεσμα να καθίστανται ανεπαρκή τα παραδοσιακά όρια του άρθρου 235, τα όργανα ξεπέρασαν κάθε δισταγμό στηριζόμενα, περισσότερο απ' ό,τι σε ερμηνευτικά μέσα, σε άμεσα ρητά αιτήματα των ανωτάτων πολιτικών φορέων τα οποία μάλιστα εκλαμβάνο­νταν ως τυπική βάση των νέων εξελίξεων.
In other words, as developments in integration came to require a progressive extension of Community activity and as the traditional limits of Article 235 proved to be inadequate, so the institutions were able to avoid any hesitation, relying not so much on mere instruments of interpretation as directly on explicit requests made by the highest political authorities, which were also taken as the formal basis for new developments.
Τα όρια της «λατουργίας της κοινής αγοράς»
The restriction imposed by 'the operation of the common market'
Μόνο με την προοπτική που περιγράψαμε είναι, εξάλλου, δυνατόν να εξηγηθεί η ιδιαίτερα ευρεία ερμηνεία στην οποία προβαίνα σήμερα η θεωρία και η οποία γίνεται δε­κτή από την πρακτική, της εκφράσεως «στο πλαίσιο της λατουργίας της κοινής αγοράς» η.
In this connection it is generally recognized that the phrase was inserted in order to restrict the application of Article 235 to the pursuit of Community objectives bound up with the attainment of the 'common market', that is solely to cases where there is a clear functional connection between the measures to be introduced and the attainment of the actual 'common market'.
(") Όπως ήδη σημειώθηκε στη σημείωση 11 παραπάνω, η έκφραση αυτή δεν υπάρχει στο άρθρο 203 Ευρα­τόμ, επειδή ο πιο περιορισμένος και σαφέστερα καθορισμένος στόχος της Κοινότητας αυτής καθιστούσε κάθε διευκρίνιση περιττή.
14 As stated in footnote 11 above, this expression does not appear in Article 203 Euratom, since the more res tricted and well-defined objective of that Community rendered any specific limitation superfluous.
Παρ' όλα αυτά, ο ορισμός της εκφράσεως «κοινή αγορά» παράμενα το αντικείμενο οξύτα­των αμφισβητήσεων.
distinct from and almost opposed to the concept of'progressively approximating the economic policies'.
Για το σκοπό αυτό επισημάνθηκε, πριν απ' όλα, ότι η έννοια αυτή έχα διαφορετικό νόημα στις διάφορες διατάξας της συνθήκης που την αναφέρουν καθώς και ότι το άρθρο 235, λόγω της θέσεως του στο σύστημα της συνθήκης και των στόχων του, οφείλα αναγκαστικά να χρησιμοποιεί το ευρύτερο νόημα — περιλαμβάνοντας δηλαδή τόσο τις περιπτώσας ελεύθερων κυκλοφοριών καθώς και τις κοινές πολιτικές που ανάφερα η συνθήκη.
Over the years, however, the expression became the subject of much wider interpretation which gradually blunted the technical meaning of the concept to the extent of assimilating it to the Treaty itself or making it synonymous, as in current language, with the concept of Community.15 With this end in view it has been stressed that the concept in question has different meanings in the provisions of the Treaty where it is employed, and that Article 235, owing to both its position and its aims, must necessarily provide the widest sense as it covers both free movement and the common policies intended by the Treaty.
Κυρίως όμως έχα υπογραμμισθεί ότι η έννοια αυτή, που αναφέρεται σε ένα ιδιαίτερα εξελικτικό στοιχείο, πρέπα να ερμηνεύεται και η ί­δια με τρόπο διασταλτικό και εξελικτικό, ώστε να προσαρμόζεται στην αντικαμενική εξέ­λιξη και τις αυξανόμενες συνέπαες της κοινής αγοράς που προαναφέρθηκαν (16).
Above all it is emphasized that, since this concept affects an extremely evolutive element, it should itself be subject to wide evolutive interpret ation, in order to enlarge its scope in keeping with the objective developments and growing involvements of the common market in the sense mentioned above. 16
Εξάλ­λου, αν είναι αλήθαα ότι οι στόχοι που θέτα η συνθήκη πρέπα να προσδιορίζονται σε συ­νάρτηση με τη δημιουργία κοινής αγοράς, το αντίθετο είναι εξίσου αληθινό, η έννοια δη­λαδή αυτή πρέπει με τη σειρά της να εξετάζεται σε συνάρτηση με τους στόχους της συν­θήκης οι οποίοι, όπως προκύπτει από διάφορες ενδείξεις αλλά και από το ίδιο το κείμενο του άρθρου 2, αφορούν προφανώς όλο τον οικονομικό τομέα, που είναι άλλωστε το άμε­σο αντικείμενο της διεργασίας ενοποιήσεως, χωρίς να περιορίζονται σε μια οπτική που θα ήταν περιορισμένη στην άποψη μόνο της παραγωγής και των εμπορικών ανταλλαγών.
Further, although the objectives of the Treaty are to be identified by reference to the creation of a 'common market', the opposite is equally true, namely that the latter con cept should, in its turn, be judged in relation to the ends set out in the Treaty; these ends, as is shown by various points including the text of Article 2 itself, not only cover the whole economic sector which is moreover the direct object of the integration process, but need not be limited to a purely commercial perspective, restricted solely to the production and trade aspects.
Οι στόχοι αυτοί αφορούν σε μεγάλο βαθμό και τα κοινωνικά θέματα που δεν είναι δυνατόν να παραβλεφθούν και να απομονωθούν από την πραγματοποίηση μιας κοινής αγοράς και από τις διάφορες συνέπειες που προκαλεί η τελευταία (Ι7).
These ends are also, to a great extent, involved with the social aspects, which cannot in any case be overlooked, and isolated within the attainment of a 'common market' and the various consequences which this entails. 17
Σήμερα λοιπόν, και με την εμπαρία που παρέχα η πρακτική, μπορεί να θεωρηθεί ότι η έκφραση «στο πλαίσιο της λατουργίας της κοινής αγοράς» ορίζα το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 235 υπό την έννοια ότι επιτρέπα τη λήψη κάθε μέτρου, με σκοπό την πραγ­ματοποίηση των στόχων που τάσσα η συνθήκη, που έχα άμεσο και λατουργικό δεσμό με τα θέματα που εντάσσονται στο πεδίο δράσεως της Κοινότητας ή που έχουν προοδευτικά περιληφθεί σ' αυτό το πεδίο δράσεως.
In conclusion, therefore, with support drawn also from the indications found in practice, it may nowadays be held that the expression 'in the course of the operation of the common market' defines the scope of Article 235 in the sense that it authorizes, for the purpose of attaining the Treaty's objectives, any measures which have a direct functional connection with the subjects which initially formed part of the Community's field of action or which have gradually been incorporated into it. In view of the above remarks, these may comprise any measures falling within the context of economic life understood in the widest sense and therefore including also the social aspects directly or indirectly connected with it.
Πρόκαται λοιπόν δυνητικά, αν ληφθούν υπόψη οι
It is clear that it is for the Council to judge whether action is 'necessary' and that it naturally enjoys a wide margin of discretion in this regard.
(") Την πρώτη άποψη συμμερίζεται ο Olmi, βλ. σημείωση 12, σ.
In the first sense, Olmi, op. cit. at footnote 12 above, p.
289· τη δεύτερη ο Louis, η κοινοτική έννομη τάξη, 1981, σ. 34. (") Για τις παρατηρήσεις αυτές, βλ. ειδικότερα Close, Harmonization of Laws: Use or abuse of the power un­der the EEC treaty?, Eur.
289; in the second sense, Louis, The Community legal order, 1980, p. 34.
461 και επ.· χρήσιμο και για να γίνει σύγκριση με την ανάλογη έκφραση που χρησιμοποιείται στο άρθρο 100 ΕΟΚ.
461 et seq.; also useful for the purpose of comparison with Article 100 EEC.
Οπωσδήποτε, η διασταλτική ερμηνεία της εξεταζόμε­νης έννοιας αποτελεί αναμφισβήτητα σήμερα τη συνηθέστερη σε θεωρητικό επίπεδο.
How ever, the broad interpretation of the concept under consideration is nowadays by far the most widely accepted in academic discussion.
(") Θα πρέπει να σκεφτεί κανείς το άρθρο 2 που αναφέρεται στην «αρμονική» ανάπτυξη των οικονομικών δραστηριοτήτων, στην «ισόρροπη» επέκταση της οικονομίας, την ανύψωση του «βιοτικού επιπέδου» και τις «περισσότερο στενές σχέσεις» μεταξύ των κρατών μελών.
One should think of Article 2, which refers to the 'harmonious' development of economic activities, a 'balanced' expansion, a raising of the 'standard of living', 'closer relations' between the Member States.
Οι εκφράσεις ακριβώς αυτές δικαιολόγησαν τις νέες κοινές πολιτικές που αποβλέπουν στην προστασία «αξιών Kat μη υλικών αγαθών» (διάσκεψη κο­ρυφής του Παρισιού, 1972).
These are precisely the expressions which have justified the new common policies intended to protect non-material values (Paris Summit, 1972).
Ένα άλλο θέμα πιο περίπλοκο και πολύ πιο αμφισβητούμενο αφορά το συμβιβάσιμο του άρθρου 235 με την πρακτική των συμφωνιών που συνάπτονται μεταξύ κρατών με­λών, είτε με την τήρηση παραδοσιακών τύπων είτε, συχνότερα, υπό την απλουστευμένη μορφή των αποφάσεων των αντιπροσώπων των κρατών μελών συνερχομένων στο πλαίσιο του Συμβουλίου (κεφάλαιο IV).
Another more complex and far more controversial question in the context of that expression concerns the compatibility of Article 235 with the practice of concluding agreements between Member States in the traditional forms or—as is more often the case—in the simplified form of decisions by representatives of the Member States meet­ing within the Council (Chapter IV).