natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το άρθρο 2 ΕΟΚ πρόβλε­πα ότι «η Κοινότητα έχα ως αποστολή, με τη δημιουργία κοινής αγοράς και την προοδευ­τική προσέγγιση της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών, να προάγα την αρμονική ανάπτυξη των οικονομικών δραστηριοτήτων στο σύνολο της Κοινότητας, τη συνεχή και ισόρροπη επέκταση της οικονομίας, αυξημένη σταθερότητα, επιταχυνόμενη ανύψωση του βιοτικού επιπέδου και σχέσας περισσότερο στενές μεταξύ των κρατών που συνένωνα».
Article 2 of the EEC Treaty provides that 'the Community shall have as its task, by establishing a common market and progressively approximating the economic policies of Member States, to promote throughout the Com munity a harmonious development of economic activities, a continuous and balanced expansion, an increase in stability, an accelerated raising of the standard of living and closer relations between the States belonging to it'.
Η Κοινότητα, πέρα από την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των προσώπων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων, ενδιαφέρεται και για την εγκαθίδρυση κοινής πολιτικής στο φορολογικό και νομισματικό τομέα, τη γεωργία, τη βιομηχανία, τις μεταφορές, την προστασία των καταναλωτών, την ενέργαα, την προστασία του περιβάλλοντος και προ­σπαθεί να βρα λύση στα σοβαρότερα κοινωνικά και περιφεραακά προβλήματα.
Apart from being concerned with the free movement of goods and the free movement of persons, services and capital, the Community also interests itself in the establishment of common policies in fiscal and monetary matters, agriculture, industry, transport, con sumer protection, energy, protection of the environment as well as applying itself to the solution of the most serious social and regional problems.
Μολονότι η συνθήκη δεν ρυθμίζα συστηματικά τα θέματα αυτά (μερικές μάλιστα φορές μόλις που τα ανάφερα), λογικό είναι να εξετάζονται όλα προκαμένου να διαπιστωθεί η πρόοδος που έχα επιτελεσθεί προς την κατεύθυνση της οικονομικής και νομισματικής ενώσεως.
Although the Treaty is not consistent in dealing with these matters (and indeed in some cases scarcely mentions them at all) a discussion of economic and monetary union might legitimately deal with all of these matters.
Πρόθε­ση μας όμως δεν είναι να προχωρήσουμε σε μια τόσο εκτεταμένη ανάλυση στο κεφάλαιο αυτό· πράγματι, δεδομένου ότι πολλά από αυτά τα θέματα αναπτύσσονται σε άλλα μέρη του παρόντος έργου, στο σημείο αυτό θα στρέψουμε κυρίως την προσοχή μας στο συντο­νισμό και στη σύγκλιση της βραχυπρόθεσμης οικονομικής πολιτικής καθώς και στην πρόοδο που έχα επιτελεσθεί σε επίπεδο νομισματικής ενοποιήσεως.
It is not intended, however, in this chapter to be so discursive, and, as many of these topics are dealt with elsewhere in this work, primary attention is given here to the coordination and convergence of shortterm economic policies as well as to progress achieved in integration in monetary matters.
Το κεφάλαιο λοιπόν αυτό αναφέρεται κυρίως (όχι όμως αποκλαστικά) στα άρθρα 103 έως 109 της συνθήκης της Ρώμης.
In particular, this chapter is primarily (though not exclusively) concerned with Articles 103 to 109 of the Treaty of Rome.
Σε μια πρώτη φάση περιγράφεται το νομικό πλαίσιο που έχα θέσπισα η συνθήκη και στη συνέχαα εξετάζεται η πρόοδος που έχα επιτελεσθεί κατά την περίοδο 1957-1980: — για τη σύγκλιση της οικονομικής πολιτικής, — για τη νομισματική ενοποίηση.
It is proposed to outline, at the beginning, the legal framework provided for by the Treaty and then, to examine the progress that has been made between the years 1957-80 (a) in the convergence of economic policies and (b) in monetary integration.
Τμήμα I — Το νομικό πλαίσιο της συνθήκης
Section I — The legal framework laid down by the Treaty
Η σημασία της οικονομικής και νομισματικής ενώσεως
The meaning of economic and monetary union
Πρέπα πριν απ' όλα να αναφερθούν ορισμένα στοιχεία σχετικά με τη σημασία της οι­κονομικής και νομισματικής ενώσεως.
Before doing so, however, a word is required about the meaning of economic and monetary union (EMU).
Τα τελευταία χρόνια γίνεται συχνά λόγος στο πλαίσιο της Κοινότητας για τη δυναμική της ενοποιήσεως.
A lot of discussion in recent years within the EEC has been related to the dynamics of integration.
Ορισμένοι φρονούν ότι η πρόοδος του κοινού εγχαρήματος που έχουν ανάλαβα τα κράτη μέλη της Κοινότητας ξεκινά από την τελωναακή ένωση (με ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων στο εσωτερικό και κοινούς εξωτερικούς φραγμούς), περνά στη συνέχαα από την οικονομική και νομισματική ένωση (οπότε η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων και, ενδεχομένως, η δημιουργία κοι­νού νομίσματος συμπληρώνουν κοινές πολιτικές), για να απόληξα σε κάποιο είδος πολιτι­κής ενώσεως (ομοσπονδιακού ή συνομοσπονδιακού τύπου).
Some people argue that the progression in the joint venture embarked on by the Member States of the EEC commences with a customs union (with an internal free movement of goods and a common external barrier), proceeds towards economic and monetary union (where free movement of persons, services and capital are added to common policies and possibly a common currency), until it ultimately arrives at some sort of political union (whether federal or confederal).
Έχουν γίνει επανειλημμένα συζητήσεις γύρω από τη λογική σειρά και το ρυθμό με τον οποίο πρέπα να επιδιώκεται η προώθηση της διαδικασίας ενοποιήσεως, αφού επιτευχθεί πρώτα η εγκαθίδρυση της τελωναακής ενώσεως.
There has been a good deal of discussion about the proper sequence and the speed at which the integration process should proceed once the customs union has been established.
Υποστηρίζεται, λόγου χάρη, ότι θα έπρε­πε να προηγηθεί η σύγκλιση της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών και να ακο­λούθησα η νομισματική ενοποίηση, καθώς και ότι δεν μπορεί να υπάρξουν ελπίδες πραγματώσεως μιας οικονομικής και νομισματικής ενοποιήσεως, αν δεν εξασφαλισθεί πρώτα ορισμένος βαθμός πολιτικής διασδύσεως καθώς και ισχυρή δόση πολιτικής βουλήσεως.
It has been suggested, for example, that economic convergence should take place before monetary integration and that one cannot hope for economic and monetary integration without a degree of political interpénétration and a large infusion of political will.
Ανεξάρτητα όμως από το κατάλληλο σενάριο γίνεται γενικά δεκτό ότι: α) η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση αποτελεί στόχο που πρέπει να επιδιώκουν τα κράτη μέλη της Κοινότητας· β) είναι προτιμότερο να επιτευχθεί ο στόχος αυτός κατά τρόπο σταδιακό.
Whatever the proper sequence may be, it is now generally agreed first, that European monetary union is an objective which the Member States of the Community should strive to achieve and second, that a grad ualist approach to such a union is to be preferred.
Φαίνεται επίσης ότι γίνεται γενικά δεκτό — και τούτο έχα σημασία από πλευράς κα­θορισμού των στόχων — ότι από την οικονομική και νομισματική ένωση «απορρέουν οι ακόλουθες βασικές συνέπαες»:
It would also seem to be accepted, and this is important from the point of view of definition, that economic and monetary union 'implies the following principal consequences :
— εξασφαλίζεται η αμοιβαία μετατρεψιμότητα των κοινοτικών νομισμάτων κατά τρόπο απόλυτο και μόνιμο, χωρίς διακυμάνσας των τιμών συναλλάγματος και με αμετάβλη­τες ισοτιμίες, ή, κατά προτίμηση, η αντικατάσταση τους από ενιαίο κοινοτικό νόμισμα·
(i) the Community currencies will be assured of total and irreversible mutual convert ibility free from fluctuations in rates and with immutable parity rates, or preferably they will be replaced by a sole Community currency; (ii) the creation of liquidity throughout the area and monetary and credit policy will be centralized; (iii) monetary policy in relation to the outside world will be within the jurisdiction of the Community;
— συγκεντρώνεται η διαχείριση της δημιουργίας χρήματος και της νομισματικής και πι­στωτικής πολιτικής στο σύνολο της εξεταζόμενης ζώνης· — ρυθμίζεται σε κοινοτικό επίπεδο η νομισματική πολιτική έναντι του υπόλοιπου κό­ σμου· — ενοποιείται η πολιτική των κρατών μελών έναντι της κεφαλαιαγοράς (')· — ρυθμίζονται σε κοινοτικό επίπεδο οι κυριότεροι παράμετροι των προϋπολογισμών ό­λων των κρατών μελών, και ιδίως η μεταβολή του όγκου τους, η έκταση των ελλειμ­μάτων ή πλεονασμάτων και ο τρόπος χρηματοδοτήσεως ή χρησιμοποιήσεως τους· — η περιφεραακή και διαρθρωτική πολιτική δεν υπάγονται πλέον στην αποκλαστική αρ­μοδιότητα των κρατών μελών· — εξασφαλίζεται σε κοινοτικό επίπεδο συστηματική και συνεχής διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους (2).
(iv) the policies of the Member States as regards the capital market will be unified:: (v) the essential features of the whole of the public budgets, and in particular variations in their volume, the size of balances and the methods of financing or utilizing them, will be decided at the Community level; (vi) regional and structural policies will no longer be exclusively within the jurisdiction of the member countries;
Ρ) Όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, βλ. δεύτερο μέρος, κεφάλαιο II.
(vii) a systematic and continuous consultation between the social partners will be ensured at the Community level.'2
Το συμπέρασμα είναι — και πρόκαται για το τρίτο σημαντικό σημείο'— ότι η πρόοδος προς την κατεύθυνση της οικονομικής και νομισματικής ενώσεως συνεπάγεται αναπόφευ­κτα εγκατάλειψη εκ μέρους των κρατών ορισμένων αρμοδιοτήτων τους και εντονότερη συγκέντρωση σε κοινοτικό επίπεδο της διαδικασίας λήψεως αποφάσεως ως προς τα οικο­νομικά και νομισματικά θέματα.
This indicates a third point of importance: progress towards economic and monetaryunion inevitably involves the relinquishment by Member States of some powers and a greater centralization at Community level of the decisionmaking function in relation to economic and monetary matters.
Μέχρις ενός σημείου, η επιδίωξη της οικονομικής και νομισματικής ενώσεως συνεπά­γεται δέσμευση που υπερβαίνα το περιεχόμενο της συνθήκης της Ρώμης (η νομισματική ένωση δεν προβλέπεται ρητά στη συνθήκη) και προϋπόθετα τροποποίηση της συνθήκης, αν κρίνεται σκόπιμο η ένωση αυτή να λάβα όσο το δυνατόν πληρέστερη μορφή.
To some extent the EMU aspiration involves a commitment over and bevond that contained in the Treaty of Rome (monetary union is not expressly provided for in the Treaty) and, if it is to be realized in its fullest form, will eventually necessitate a Treaty amendment.
Μέχρι τότε η πρόοδος προς την κατεύθυνση της οικονομικής και νομισματικής ενώσεως περιορίζεται στην ίδια τη συνθήκη (ιδίως στα άρθρα 103, 109 και 235) και στην εκούσια συνεργασία που υπερβαίνα τα όρια της συνθήκης που θα ήταν δυνατόν να εξασφαλισθεί από τα κράτη μέλη.
Until this is done progress will be limited by the Treaty itself (in particular by Articles 103 to 109 and 235) and by the degree of voluntary cooperation, outside the Treaty, that
Η προσφυγή, κάτω από τέτοιες συνθήκες, σε μέτρα όπως η υποτίμηση κλπ., συνεπάγεται αντίποινα που, σε τελευταία ανάλυση, μεταφράζονται σε περιορισμό του συνόλου των ε­μπορικών συναλλαγών.
can be elicited from the Member States. Where countries are in the process of economic integration common economic policies are essential because a crisis in one country easily spreads to another and traditional defences such as quotas or customs duties being no longer freely available render the associating countries more vulnerable.
Έχοντας όμως απόλυτη συνείδηση των έντονων επιφυλάξεων που αναφαίνονται οποτεδήποτε διακυβεύεται η εθνική κυριαρχία, μετά την αποτυχία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άμυνας, οι συντάκτες της συνθήκης της Ρώμης επέδειξαν σύνε­ση όταν διαμόρφωσαν τις διατάξας που ρυθμίζουν τα θέματα αυτά, όπως άλλωστε αποδακνύει η εξέταση των σχετικών άρθρων.
Resort in such circumstances to devaluation etc., invites retaliation and ultimately results in a reduction of trade. Conscious, however, of strong feelings of national sovereignty, especially in the wake of the abortive EDC proposal, the draftsmen of the Treaty of Rome were under standably cautious in making provision for these matters as an examination of the relevant articles bears out.
Οι διατάξεις της συνθήκης
Treaty provisions
Σε ό,τι αφορά τη σύγκλιση των οικονομιών, το άρθρο 2 της συνθήκης προβλέπει ότι η κύρια αποστολή της Κοινότητας θα πραγματοποιηθεί με την εγκαθίδρυση κοινής αγο­ράς και την προοδευτική προσέγγιση της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών, ενώ στο άρθρο 3, περίπτωση (ζ), διευκρινίζεται ότι οι δράσεις της Κοινότητας περιλαμβάνουν την εφαρμογή διαδικασιών που επιτρέπουν το συντονισμό της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών Kat την αντιμετώπιση της ανισορροπίας των ισοζυγίων πληρωμών τους.
With regard to economic convergence, Article 2 of the Treaty provides that the principal task of the EEC shall be achieved 'by establishing a common market and progressively approximating the economic policies of the Member States', and Article 3(g) stipulates that the activities of the Community shall include 'the application of procedures by which the economic policies of Member States can be coordinated and disequilibria in their balances of payments remedied'.
Σημαντικό είναι και το άρθρο 6 που επιβάλλει κατά γενικό τρόπο στα κράτη μέλη την υποχρέωση συντονισμού της οικονομικής πολιτικής τους στο μέτρο που είναι αναγκαίο για την επίτευξη των στόχων της συνθήκης, σε στενή συνεργασία με τα όργανα της Κοι­νότητας.
Article 6 is relevant too, in that it obliges the Member States in general terms to coordinate, in close cooperation with the institutions of the Community, their respective economic policies to the extent necessary to attain the objectives of the Treaty.
Δύο άλλα άρθρα γενικής φύσεως έχουν επίσης ιδιαίτερη σημασία.
Two further general articles are relevant.
Το άρθρο 145 διακή­ρυσσα ότι το Συμβούλιο «εξασφάλιζα το συντονισμό της γενικής οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών», ενώ το άρθρο 235 ανάθετα στο Συμβούλιο (που αποφάσιζα ομόφω­να προτάσα της Επιτροπής και κατόπιν διαβουλεύσεως με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) την εξουσία να λάμβανα τα κατάλληλα μέτρα όταν τούτο απαιτείται για να υλοποιηθεί έ­νας από τους στόχους της Κοινότητας, μολονότι η συνθήκη δεν πρόβλεπα τις απαιτούμε­νες προς τούτο εξουσίες δράσεως.
Article 145 declares that the Council shall 'ensure coordination of the general economic policies of the Member States' while Article 235 provides the Council (acting unanimously on a proposal from the Commission and having consulted the Assembly) with power to take appropriate measures if it is necessary to attain one of the objectives of the Community and specific powers are not provided for in the Treaty.
Οι γενικές αυτές διατάξας σχετικά με το συντονισμό και την εναρμόνιση της οικονομικής πολιτικής των κρατών μελών ενισχύονται από αδικότερες διατάξας που περιλαμβάνονται στον τίτλο II (Η οικονομική πολιτική), κεφάλαια Ι και II της συνθήκης.
These general provisions relating to coordination and harmonization of economic pol icies are reinforced by the more specific provisions contained in Title II (Economic pol icy). Chapters I and II of the Treaty.
Το κεφάλαιο Ι πε­ριλάμβανα ένα μόνο άρθρο (άρθρο 103) σχετικά με την πολιτική συγκυρίας, ενώ το κεφά­λαιο II περιλάμβανα έξι άρθρα (άρθρα 104 έως 109) υπό τον τίτλο «Το ισοζύγιο πληρω­μών».
Chapter I contains only one article (Article 103) on conjunctural (short-term) policy while Chapter II contains six articles (Articles 104 to 109) under the heading of'Balance of payments'.
Α. Η πολιτική συγκυρίας (
A. Conjunctural policy3
Το άρθρο 103 επιβάλλα στα κράτη μέλη την υποχρέωση να θεωρούν την πολιτική συγκυρίας «θέμα κοινού ενδιαφέροντος».
Article 103 obliges the Member States to regard their conjunctural policies 'as a matter of common concern'.
Το άρθρο 103 προοριζόταν αρχικά για την αντιμετώπιση καταστάσεως κρίσεως καθώς και δυσχερειών κατά τον εφοδιασμό με ορισμένα προϊόντα.
It also enjoins them to consult (presumably on a continuous basis) each other and the Commission on measures which individually they may take in
Ρ) Η πολιτική συγκυρίας ή βραχυπρόθεσμη οικονομική πολιτική έχει ορισθεί σαν το σύνολο όλων εκείνων των ενεργειών οι οποίες, επιτρέποντας τη διατήρηση επαρκούς επιπέδου απασχολήσεως, έχουν σαν στόχο την εξασφάλιση σε όλους τους εργαζόμενους — μισθωτούς και ανεξάρτητους — ρυθμό αναπτύξεως του πραγματικού τους εισοδήματος που διαφέρει όσο το δυνατόν λιγότερο από το ρυθμό που μπορεί να διατη­ρηθεί για μια αρκετά μακρά περίοδο. Smit και Herzog στο The Law of the European Economic Communi­ty, τόμος 3, σ. 559.
Conjunctural or business policy has been defined as 'the sum total of all actions that, while providing a sufficient rate of employment, are designed to secure to all individuals working as employees or in a selfemployed capacity a rate of increase in their real income that varies as little as possible from the rate that is sustainable over a period of substantial duration' (Smit and Herzog, The Law of the European Economic Community, Vol. 3. p. 559).
Τα μέτρα συγκυρίας διακρίνονται από τα μέτρα γενικής οικονομικής πολιτικής λόγω του άμεσου και προ­σωρινού χαρακτήρα που παρουσιάζουν, δεδομένου ότι τα μέτρα συγκυρίας αποτελούν συνήθως αντιδρά­σεις σε συγκυριακές διακύμανσης, έστω και αν περιλαμβάνουν μερικές φορές προληπτικά μέτρα.
Conjunctural measures can be distinguished from general economic policy measures by their immediate and temporary nature, and although conjunctural measures can include preventive measures more frequently they are reactions to business fluctuations.
Γίνεται σήμερα δεκτό ότι το Συμβούλιο είναι δυνατόν να ασκεί τις εξουσίες που του απόνεμα το άρθρο 103 μόνο στις περιπτώσας εκείνες για τις οποίες δεν υπάρχουν ακόμη κοινοί κανόνες σε κοινοτικό επίπεδο (4).
It has now been held that the Council can exercise its powers under Article 103 only where there are no common rules already in existence.4Accordingly, if specific proce­ dures are provided for in the Treaty, e.g. in agricultural policy, transport policy, etc., then these specific measures must be used to the exclusion of Article 103, although as an exception to this, the Council may in an emergency and as an interim measure make use of Article 103 in these circumstances.5
Σε ορισμένες εξάλλου περιπτώσας το Συμβούλιο επιδίωκα να ασκήσα «ηθική πίεση» δια­τυπώνοντας συστάσας που δεν έχουν δεσμευτική ισχύ.
Article 103 permits6 the Council to act by way of regulation, directive or decision and all three forms of action have been used from time to time.7Occasionally, the Council has also sought to exert 'moral suasion' by issuing recommendations which, of course, have no legal effect.
Β. Το ισοζύγιο πληρωμών
B. Balance of payments
Το κεφάλαιο 2 του τίτλου II της συνθήκης που περιλάμβανα τα άρθρα 104 έως 109 τιτλοφορείται «Το ισοζύγιο των πληρωμών»: μολονότι όλα τα εν λόγω άρθρα έχουν κά­ποια σημασία για το θέμα του ισοζυγίου πληρωμών, καλύπτουν παράλληλα, με κάπως ανοργάνωτο τρόπο, και διάφορα άλλα θέματα οικονομικής πολιτικής.
Chapter 2 of Title II which contains Articles 104 to 109 is headed 'Balance of pay­ments', and while all the articles in question have some relevance to balance of payments they deal with various economic policy matters in a not too orderly fashion.
1136· ΔΕΚ, 24.10.1973, υποθ. 10/73 (Rewe - Zentral), Συλλογή 1973, σ. 1175.
Balkan­Import­Export GmbH ν Hauptzollamt Berlin­Packhof, cited at footnote 4 above.
565-569 και 572.
3, at pp. 565, 569 and 572.
Ρ) Το Συμβούλιο δεν έχει υποχρέωση δράσεως.
The Council is not obliged to act.
Το άρθρο 103 τού παρέχει ευρεία διακριτική ευχέρεια, την οποία πρέπει να ασκεί «προς το κοινό συμφέρον» και όχι προς το συμφέρον συγκεκριμένης ομάδας φο­ρέων της αγοράς· ΔΕΚ, 13.6.1972, συνεκδικαζόμενες υποθ.
Article 103 gives it a broad discretionary power which it must exercise 'in the common interest' and not in the individual interest of a particular group of market participants.
9 και 11/71 (Compagnies d' Approvisionne­ment de Transport et de Crédit/Επιτροπή), Συλλογή 1972, σ.
Joined Cases 9 and 11/71 Compagnie d'Approvisionnement, de Transport et de Crédit SA el al. ν Commission [1972] ECR 391.
43/72 PMerkur- Aussenhandels-GmbH/Επιτροπή), Συλλογή 1973, σ. 1055.
Case 43/72 Merkur­Außenhandels­GmbH ν Commission [1973] ECR 1055.
δεν ανταποκρίνεται στους στόχους του άρθρου 104, η Επιτροπή έχα τη δυνατότητα να επιτρέψα στα άλλα κράτη μέλη να λάβουν τα αναγκαία μέτρα για να αντιμετωπίσουν τις συνέπαα; της ενέργαας αυτής.
Article 107 echoes Article 103 in declaring that each Member State shall treat its policy with regard to rates of exchanges as 'a matter of common concern'. Protective measures by one Member State may be sanctioned by the Commission in certain circumstances where another Member State has altered its rate of exchange in a manner inconsistent with the objectives of Article 104.
Το άρθρο 108 πρόβλεπα τη δυνατότητα να χορηγείται αμοιβαία συνδρομή σε κράτος μέ­λος που αντιμετώπιζα δυσχέραες ή την απειλή σοβαρών δυσχεραών στο ισοζύγιο πλη­ρωμών του.
Provision for the granting of mutual assistance to a Member State which is experiencing (or is threatened with) difficulties in its balance of payments is made in Article 108.
Η χορήγηση όμως αμοιβαίας συνδρομής εξαρτάται από την τήρηση ορισμέ­νων αρκετά περίπλοκων διαδικαστικών κανόνων στους οποίους εμπλέκεται το ενδιαφερό­μενο κράτος, η Επιτροπή, η νομισματική επιτροπή και το Συμβούλιο.
Somewhat elaborate procedural safeguards, however, involving the Member State, the Commission, the Monetary Committee and the Council must be complied with before the mutual assistance will be forthcoming.
Το άρθρο 109 τέ­λος, παρέχα στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να λαμβάνουν μέτρα διασφαλίσεως σε περί­πτωση αιφνίδιας κρίσεως στο ισοζύγιο πληρωμών τους.
Article 109 authorizes Member States to take protective measures should a sudden crisis in the balance of payments occur.
Τμήμα II — Η σύγκλιση της οικονομικής πολιτικής από το 1957 έως το 1980
Section II — Convergence of economic policy, 1957-80
Θα εξεταστούν πρώτα οι θεσμικές εξελίξας και ύστερα οι πραγματικές εξελίξας.
It is convenient to deal with developments in this matter under two headings: (a) institutional developments and (b) substantive developments.
Α. Τα κοινοτικά όργανα
A. The Community institutions
Πέρα από τη δραστηριότητα των οργάνων που δημιουργήθηκαν με σκοπό την προώθηση της οικονομικής συνεργασίας, τόσο η Επιτροπή όσο και το Συμβούλιο έχουν εργασθεί για την προσέγγιση της πολιτικής συγκυρίας εκδίδοντας πολυάριθμες συστάσας που καθορίζουν τις κατευθύνσας που πρέπα να ακολουθούν τα κράτη μέλη στον τομέα της πολιτικής συγκυρίας (8).
Apart from the special institutions specifically established to promote economic cooperation, the Commission and the Council also advanced the objective of closer con junctural policies by various recommendations containing guidelines for Member States in the matter of cyclical policies.8
Όπως ήδη αναφέρθηκε, η δημιουργία της νομισματικής επιτροπής προβλέπεται από το ίδιο το άρθρο 105 της συνθήκης.
As already noted above, Article 105 of the Treaty itself establishes the Monetary Committee.
Με απόφαση του Συμβουλίου, η αποστολή της νομι-
This Committee, which has advisory status only, and is composed of two
Ρ) Βλ. CCH Common Market Reporter, τόμος 2, σημείο 3622, 13, σ.
See C.C.H. Common Market Reporter, Vol. 2, point 3622.13, p.
2832· σύσταση 64/246/ΕΟΚ της 15.4.1964, ΕΕ αριθ.
2832; Recommendation 64/246/EEC of 15 April 1964 (OJ 1964, p. 1029).
Γ. Η επιτροπή των διοικητών των κεντρικών τραπεζών
C. Committee of the Governors of the Central Banks
Το άρθρο 105 αναγνώριζα ρητά το σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν οι κεντρι­κές τράπεζες των κρατών μελών επηρεάζοντας την οικονομική πολιτική.
Article 105 explicitly recognizes the important role that the central banks in the Member States play in influencing economic policy and specifically enjoins the Member States to 'provide for cooperation between ... their central banks'.
Για να αναπτυχθεί η συνεργασία αυτή το Συμβούλιο δημιούργησε, με απόφα­ση της 8ης Μαΐου 1964 ("Χ την επιτροπή των διοικητών των κεντρικών τραπεζών.
The Council by Decision of 8 May 1964 " gave recognition to this and set up the Committee of the Governors of the Central Banks.
Δ. Το ευρωπαϊκό ταμείο νομισματικής συνεργασίας
D. European Monetary Cooperation Fund
907/73 του Συμ­βουλίου της 3ης Απριλίου 1974 (12), θα εξετασθεί στη συνέχαα, στο πλαίσιο της νομισμα­τικής ενοποιήσεως.
Established by Council Regulation (EEC) No 907/7312of 3 April 1973. this fund will be more appropriately discussed below in the context of monetary integration.