natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μπορεί κανείς να πει συνοπτικά ότι η δυνατότητα προσφυγής που προβλέπεται από τη συνθήκη στα άρθρα 173 και 175 υπέρ των ιδιωτών εναντίον της εκδόσεως ή διατηρήσεως παράνομων κοινοτικών πράξεων γενικής ισχύος ή εναντίον της παράνομης παραλείψεως τους, είναι είτε ανύπαρκτες είτε ανεπαρκείς.
Joined Cases 16 and 17/62 Producteurs de Fruits ν Council [1962] ECR 471. On the relationship between Articles 173 and 184, sec Case 156/77 Commission ν Belgium [1978] ECR 1881. grounds 20 and 21; in its judgment in Case 92/78 Simmenthal ν Commission [1979] ECR 777, the Court extends the interpretation of Article 173 to Article 184 (grounds of judgment 40 and 41), thus enhancing the value of Article 184. cf. footnote 74 above.
Το δικαίωμα αυτό προσφυγής είναι απεριόριστο τόσο για τα κράτη μέλη όσο και για τα ίδια τα όργανα.
is an unrestricted right of action for the Member States and for the institutions them­selves.
Όπως όμως ήδη αναφέρθηκε είναι περιορισμένο για τους ιδιώτες κατά τον ίδιο τρόπο που χαρακτήριζα το δικαίωμα προ­σφυγής ακυρώσεως.
On the other hand, the right of the individual is restricted in the same way as his right of action for annulment.
Με άλλα λόγια θα πρέπει η πράξη που το όργανο παράλειπα να απεύθυνα στον προσφεύγοντα, να τον θίγα άμεσα και ατομικά.
In other words, the act which the institution has failed to address to him must be of direct and individual concern to the applicant.
Η προσφυγή αποζημιώσεως (άρθρα 178 και 215 ΕΟΚ)
Action based upon liability (Articles 178 and 215 EEC)
Σε θέματα εξωσυμβατικής ευθύνης, η Κοινότητα έχα την υποχρέωση, σύμφωνα με το άρθρο 215, παράγραφος 2, να αποκαθιστά σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών μελών, τη ζημία που προξενούν όργανα ή υπάλ­ληλοι της κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
Non-contractual liability is the subject of the second paragraph of Article 215, which provides that the Community shall, in accordance with the general principles common to the laws of the Member States, make good any damage caused by its insti­tutions or by its servants in the performance of their duties.
Σύμφωνα με το άρθρο 178 το Δικαστήριο διάθετα αποκλαστική αρμοδιότητα να αποφασί­ζει αν μια τέτοια ευθύνη βαρύνα την Κοινότητα και αν η Κοινότητα έχα υποχρέωση να επανόρθωσα τις ζημίες που προκαλούνται από πρακτικές ενέργαες ή νομικές πράξας γε­νικής ή ατομικής ισχύος.
Under Article 178, the Court has exclusive jurisdiction to decide whether the Community is liable and whether it is bound to make good any damage by physical acts or arising as a result of legal acts of general or individual application.
Στον τομέα αυτό το Δικαστήριο έχα αρμοδιότητα πλήρους δι­καιοδοσίας, έχα δηλ. αρμοδιότητα να προσδιορίζα σε ποια βάση μπορεί να στηρίζεται η πρόκληση ζημίας σε ενέργαα της Κοινότητας καθώς και να αποφάσιζα με τρόπο οριστικό σχετικά με τη σημασία της ζημίας και το ύψος της αποζημιώσεως.
The Court has unlimited juris­diction in this field, both to determine the basis on which to decide whether the damage may be ascribed to Community action and to assess the extent of the damage and the amount of compensation to be paid.
Θεωρητικά, η προσφυγή αποζημιώσεως παρέχει μια δυνατότητα για επανόρθωση των ζη­μιών που υφίστανται τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα από την εφαρμογή παρανόμων κοινο­τικών κανονισμών.
In theory, an action for damages provides the means of obtaining compensation for damage sustained by a natural or legal person consequent upon the application of an illegal regulation.
Σύμφωνα με τη διατύπωση του άρθρου 215, παράγραφος 2, φαίνεται ότι δεν έχα σημασία για την απόφαση του Δικαστηρίου επί της ουσίας, το γεγονός ότι η ζημία προκύπτα άμεσα ή όχι από την εφαρμογή εκ μέρους του κοινοτικού οργάνου ή εθνικής αρχής παράνομου νομοθετικού κανόνα της ΕΟΚ.
The fact that the damage was the immediate consequence of the appli­cation, by a Community institution or by the authorities of a Member State, of an unlawful legislative provision of the EEC does not, to judge by the wording of the second paragraph of Article 215, have any bearing on the matter.
Για αρκετά χρόνια, το Δικαστήριο αντέδρασε το ίδιο αρνητικά απέναντι στις προ­σπάθειες των ιδιωτών να εφαρμόσουν στην πράξη τη θεωρία που μόλις αναφέραμε, όπως ακριβώς είχε ερμήνευσα κατά τρόπο δυσμενή για τα άτομα και τα άρθρα 173, παράγρα­φος 2, και 175, παράγραφος 3.
For some years, the Court adopted an equally unfavourable attitude to attempts by individuals to ensure that the theory just explained was put into practice as the one adopted against the individual applicant under the second paragraph of Article 173 and the third paragraph of Article 175.
Το ουσιαστικό επιχείρημα για να ερμηνευθεί με περιοριστι­κό τρόπο το άρθρο 178, σε συνδυασμό με το άρθρο 215, παράγραφος 2, ήταν απλούστατα η παρατήρηση ότι κάθε σχετική προσφυγή αποζημιώσεως θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν προσπάθαα παρακάμψεως των αυστηρών προϋποθέσεων που προβλέπονται για τις προ­σφυγές βάσει των άρθρων 173 και 175. Για το λόγο αυτό οι προσφυγές αυτές θα έπρεπε να απορρίπτονται (86).
The essential argument in favour of placing a narrow interpretation on Article 178, taken together with the second paragraph of Article 215, was quite simply that the actions for damages which were brought could be regarded simply as attempts to get round the strict conditions laid down for the institution of proceedings under Articles 173 and 175 86and should on that ground be dismissed.
Με τον τρόπο αυτό διαπίστωνα κανείς πως στην πράξη το Δικα­στήριο κατόρθωσε να εισαγάγει ερμηνευτικά στο άρθρο 178 το κριτήριο του παραδεκτού της προσφυγής που συνίσταται στην απαίτηση να «αφορούν άμεσα και ατομικά» οι κοινο­τικές πράξεις τον προσφεύγοντα.
It is also worth noting that the Court of Justice has, from the beginning, interpreted Article 178 in such a way as to make it a condition of admissibility that the decision impugned should be 'of direct and individual concern' to the applicant.
Είναι δύσκολο να βρει κανείς τη νομική βάση αυτής της νομολογίας.
It is difficult to find any legal justification for these precedents.
Αντίθετα απ' ό,τι συνέβη στην περίπτωση της περιοριστικής ερμηνείας των προϋποθέσεων της προσφυγής ακυρώσεως, δεν έχα τη δυνατότητα να στηριχθεί στη θέληση των συντακτών της συνθή­κης.
Unlike those placing a narrow interpretation on the conditions for an action for annulment, these decisions cannot be based on the intentions of the draftsmen of the Treaty.
Οπωσδήποτε, από την αρχή της δεκαετίας του 70 το Δικαστήριο είχε κατάληξα να υιοθε­τήσει μια σαφώς πιο φιλελεύθερη ερμηνεία του άρθρου 178.
However, in the early 1970s, the Court clearly began to place a more liberal interpret­ation on Article 178.
Εγκαταλείπεται το επιχείρημα που αναφέρεται στην «προσπάθεια παρακάμψεως των προϋποθέσεων που προβλέπονται στα άρθρα 173 και 175» και η έμφαση πλέον τίθεται στο γεγονός ότι η προσφυγή αποζη­μιώσεως αποτελεί αυτόνομη προσφυγή με προϋποθέσεις παραδεκτού που θα πρέπει να κα­θορίζονται ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις της προσφυγής ακυρώσεως.
The argument involving an 'attempt to get round the conditions laid down in Articles 173 and 175' was abandoned in favour of the one that an action for damages was an independent action which was admissible on conditions which should be determined without regard to the conditions governing the admissibility of an action for annulment.
25/62 (Plaumann /Επιτροπή), Συλλογή 1963, σ.
Case 25/62 Plaumann ν Commission [1963] ECR 95.
Επιπλέον το Δικαστήριο απορρίπτα συχνά τις προσφυγές αποζημιώσεως με αιτιολογία ό­τι η πραγματική αρμοδιότητα ανήκα στα εθνικά δικαστήρια.
an action for annulment and had a different effect: the object of the former is to com­pensate a party for damage sustained as the result of an illegal act, whereas the object of the latter is to secure the annulment erga omnes of an illegal measure.87
Αυτό συμβαίνα στις περι­πτώσεις εκείνες όπου η άμεση αιτία της ζημίας είναι η πράξη μιας αρχής κράτους μέλους, ακόμη και όταν η πράξη αυτή εμφανίζεται σαν ορθή εφαρμογή κοινοτικού κανόνα του οποίου προσβάλλεται η εγκυρότητα.
If this thaw created any expectations of compensation amongst private parties, they were quickly stifled. In the first place, the Court defined the circumstances in which, under public law, the Community could incur non­contractual liability in such narrow terms that only few applicants have as yet succeeded in obtaining pecuniary compensation.
Μολονότι το άρθρο 178 είναι διατυπωμένο με ευρύ τρόπο, το Δικαστήριο στηρίζει την άποψη του αυτή παρατηρώντας ότι, επειδή όλα τα στοιχεία των εν λόγω υποθέσεων αφορούν γεγονότα που εκτυλίσσονται σε κράτος μέλος, λογικά επιβάλλεται η άσκηση αγωγής στο κράτος μέλος αυτό (89).
The Court considered that the conditions for compensation should be narrowly defined on the specific ground that, in the exercise of their legislative powers, the institutions had been vested with a wide measure of discretion in appraising the political and economic situ­ation.
Μια τέτοια διαδικασία θα μπορούσε να είναι λογική αν η ακυρότητα του κανονισμού είχε σαν αυτόματη συνέπαα την υποχρέωση της Κοινότητας να χορήγησα χρηματική αποζη­μίωση, και πάλι μολονότι θα μπορούσε να φανεί παράδοξο να αποφαίνεται εθνικό δικα­στήριο σχετικά με την υποχρέωση ή μη της Κοινότητας να καταβάλει αποζημίωση.
Furthermore, the Court soon began to dismiss actions for damages on the ground that they really came within the jurisdiction of the national courts. The Court did this in cases where the immediate cause of the damage was action by an authority in a Member State, even when the action appeared to constitute the correct application of the Community regulation alleged to be illegal.
Το Δικαστήριο όμως έχα διακήρυξα ότι η ακυρότητα ενός κανονισμού δεν είναι παρά μία μόνο από τις προϋποθέσας χορηγήσεως αποζημιώσεως.
Despite the wide wording of Article 178, the Court jus­tified its attitude on the ground that, since all the facts of the case had arisen in a Member State, the only logical course was to bring the action in that State.89
Ταυτόχρονα το Δικαστήριο έκανε, όπως ήδη σημειώθηκε, αυστηρότερες τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αποκαταστάσεως της ζημίας.
If, in the course of proceedings before the national court, the validity of a Community regulation were called into question, a reference to the Court of Justice pursuant to Article 177 was the proper course.
Πιο πρόσφατα, διατυπώθηκε με απότομο τρόπο στην επιχείρηση Wagner η σύσταση να απευθυνθεί με την αίτηση αποζημιώσεως της σε δικαστήριο άλλο εκτός από το Δικαστή­ριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
At the same time, the Court, as indicated above, tightened up the definition of the cir­cumstances in which damages might be obtained.
Ως εκ τούτου, ο κανόνας φαίνεται να είναι πλέον ότι η προσφυγή για αποκατάσταση ζημίας που προκαλεί η Κοινότητα στο πλαίσιο της εξωσυμβατικής της ευθύνης οφείλα να γίνεται ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων (93), πράγμα αλ­ ί") ΔΕΚ, 25.10.1972, υποθ.
In line with its own precedents, the Court ruled that the Community incurs non­contractual liability for damage caused to individuals as a result of a legislative measure of general application involving choices of
96/71 (Haegeman /Επιτροπή), Συλλογή 1972, σ. 1005· ΔΕΚ, 26.11.1975, υποθ.
Case 4/69 Liitticke ν Commission [1971] ECR 325; Case 5/71 Schöppensled ν Council [1971] ECR 975; Case 153/73 Holtz and Willemsen ν Council [1974] ECR 675.
99/74 (Grands Moulins /Επιτροπή), Συλλογή 1975, σ. 1531· ΔΕΚ, 27.1.1976, υποθ.
See, for example, Case 5/71, cited at footnote 87 above; Joined Cases 56 to 60/74 Kampfmeycr ν Commission [1976] ECR 711.
λωστε που δεν διάφερα από τη ρύθμιση της συμβατικής ευθύνης της Κοινότητας (πρβλ. άρθρο 215, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 183).
Since then the rule appears to be that an action for damages against the Community on the grounds of its non­contractual liability and, for that matter, contractual liability as well (the first paragraph of Article 215 taken in conjunction with Article 183) must be brought before a national court.93
Συνοψίζοντας θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι όταν το Δικαστήριο ελάφρυνε στην αρχή της δεκαετίας του 70 τους όρους που μέχρι τότε απέκλειαν την άσκηση προσφυ­γής αποζημιώσεως από ιδιώτες αποδείχθηκε ότι υπήρχε μια σημαντική και ανικανοποίητη ανάγκη δικαστικής προστασίας.
To summarize, in the early 1970s, the Court to some extent relaxed the conditions which had hitherto denied private parties access to an action for damages and it did so because there appeared to be a serious unsatisfied need for protection.
Ίσως μάλιστα η ανάγκη αυτή να ήταν πολύ πιο σημαντι­κή απ' όσο είχε υπολογίσει το Δικαστήριο όταν αποφάσισε να αμβλύνει την αυστηρότητα των προϋποθέσεων της προσφυγής ακυρώσεως.
This was, however, per­haps more significant than the Court had imagined when it decided to make it easier to bring an action for damages.
Ο σημαντικός αριθμός των προσφυγών ακυρώσεως που ασκήθηκαν κατά κανονιστικών πράξεων με τον ισχυρισμό της ακυρό­τητας, θα μπορούσε να οδήγησα σε παράλυση της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων στην Κοινότητα (βλ. σχετικά τη δεύτερη υπόθεση του αποβουτυρωμένου γάλακτος σε σκόνη).
The huge number of actions for damages brought in respect of allegedly unlawful legislative acts threatened to bring the judicial machinery of the Community to a halt (on this see the second skimmed­milk powder case).
Η ταχύρυθμη αύξηση του αριθμού των προσφυγών αυτών υποχρέωσε αναμφισβήτητα το Δικαστήριο να δαχθεί επιφυλακτικό και λόγω των ορίων της ικανότητας εργασίας του.
Undoubtedly, the rapidly growing number of actions for damages compelled the Court to be cautious in view of its limited capacity to process them.
Από τα αιτιολογικά όμως των αποφάσεων του, φαίνεται ότι το Δικαστήριο απέκρουσε τους πολυάριθμους προσφεύγοντες στον τομέα της προσφυγής αποζημιώσεως λόγω ακρι­βώς του ρόλου του ως Δικαστηρίου πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας εν προκαμένω ('4).
The grounds of judgments also seem to show that it was specifically its role as a court of first instance that motivated it in non­suiting the large number of applicants who had instituted proceedings for damages.94
Η εξέλιξη που επέβαλε το Δικαστήριο στην προσφυγή ακυρώσεως και στην προ­σφυγή κατά παραλείψεως είναι σε τελευταία ανάλυση παράλληλη με την εξέλιξη της προ­σφυγής αποζημιώσεως κατά τη δεκαετία του 70.
The way in which the Court of Justice modified the actions for annulment and for failure to act has its counterpart, therefore, in its handling of actions for damages between 1970 and 1980.
Σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το Δικαστήριο υποβάθμισε την αξία της νομικής προστασίας που παρέ­χουν οι προσφυγές αυτές εκεί ακριβώς όπου ot συντάκτες της συνθήκης του είχαν δώσει το ρόλο του δικαστηρίου πρώτου και τελευταίου βαθμού, δηλ. σε υποθέσας όπου βρί­σκονταν αντιμέτωπα τα κοινοτικά όργανα με άτομα.
It is a remarkable common feature of these changes that, as a conse­quence, the Court reduced the value of the legal protection represented by the means available for relief just at those points where the draftsmen of the Treaty had vested it with the function of a court of first and final instance in disputes between the institutions and private parties.
Η κοινή αυτή τάση θα πρέπει να εξεταστεί παράλληλα με τη συστηματική επέκταση εκ μέρους του Δικαστηρίου της διαδικασίας της προδικαστικής παραπομπής του άρθρου 177.
This development must be looked at in the context of the systematic extension by the Court of the applicability of the procedure for a preliminary ruling as provided for in Article 177.
Διαφαίνεται λοιπόν η ακόνα ενός Δικαστηρίου που προτιμά να εκτέλεσα την απο­στολή του λατουργώντας σαν δικαστική αρχή ανώτερου βαθμού επιλύσεως κοινοτικών νομικών προβλημάτων είτε αυτά αφορούν παράβαση της συνθήκης από τα κράτη μέλη εί­τε αφορούν τη νομιμότητα των πράξεων της Κοινότητας ή τις παραλείψας των οργάνων της είτε ακόμη και την εξωσυμβατική ευθύνη της σε επίπεδο δημοσίου δικαίου (*5).
This produces the picture of a court which hopes to discharge its task by acting as a kind of court of appeal in matters involving questions of Community law, whether they relate to infringements of the Treaty by the Member States, the validity of the acts of the Community or its failure to act or, again, its non­contractual liability under public law. 95
Μόνη εξαίρεση σ' αυτόν τον κανόνα αποτελούν οι υποθέσας που έρχονται στο Δικαστή­ριο βάσει των άρθρων 169 και 170.
The only exceptions to this general rule are cases brought under Articles 169 and 170.
ΔΕΚ, απόφαση της 17.1.1980. υποθ.
See judgments cited at footnote 38 above.
792/79 (Camera Care/Επιτροπή), Συλλογή 1980, σ.
Case 162/78 [1979] ECR 3467.
Αν η γνωμοδότηση είναι αρνητική η συμ­φωνία δύναται να τεθεί σε ισχύ μόνο κατά τις διατάξας του άρθρου 236».
Where the opinion of the Court is adverse, the agreement may enter into force only in accordance with Article 236.'
Από τα άρθρα 107 και 108 του κανονισμού διαδικασίας προκύπτα άλλωστε ότι η γνωμοδότηση του Δι­καστηρίου είναι δυνατό να αφορά τόσο το συμβιβαστό της σχεδιαζόμενης συμφωνίας με τις διατάξας της συνθήκης ΕΟΚ όσο και την αρμοδιότητα του ενός ή του άλλου κοινοτι­κού οργάνου για τη σύναψη της σχετικής συμφωνίας.
Articles 107 and 108 of the Court's Rules of Procedure make it clear that the opinion of the Court may deal 'not only with the question whether the envisaged agreement is compatible with the provisions of the EEC Treaty but also with the question whether the Community or anyCommunity institution has the power to enter into that agreement'.
Κατά τον τρόπο αυτό, ενώ η διαβούλευση του Δικαστηρίου δεν είναι υποχρεωτική, η γνωμοδότηση του αντίθετα, όταν εκδοθεί, έχα δεσμευτική ισχύ.
Thus it is not obligatory to consult the Court of Justice but its opinion, once given, is binding.
Στην πράξη υφίστανται τέσσερα παραδείγματα ελέγχου που προηγείται της συνά­ψεως συμφωνιών από τις Κοινότητες.
There have been four examples of the preliminary review of agreements prior to their conclusion by the Communities.
Το άρθρο 228 έχα προς το παρόν εφαρμοσθεί σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων.
To date, Article 228 has been applied on few occasions.
Για πρώτη φορά εφαρμόσθηκε στη γνωμοδότηση 1/75 της 11ης Νοεμβρίου 1975, στην οποία το Δικαστήριο έχα αποφανθεί σχετικά με το ζήτη­μα μέχρι ποιο βαθμό η αρμοδιότητα για τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας αναφερόμενης σε πιστώσεις κατά την εξαγωγή ανήκε στα κοινοτικά όργανα ή στα κράτη μέλη.
The first was on 11 November 1975, when, in Opinion 1/75, the Court gave a ruling on the extent to which the power to conclude an international agreement on export credit belonged to the Community institutions or to the Member States.
Αντίθετα από τις αντιρρήσας που είχαν προβληθεί, το Δικαστήριο διακήρυξε τότε με σαφήναα ότι ήταν αρμόδιο να γνωμοδότησα σχετικά με το συμβιβαστό με τη συνθήκη ΕΟΚ των υπο­χρεώσεων διεθνούς δικαίου των οποίων μελετάται η ανάληψη.
In answer to the objections which had been submitted, the Court made it clear that it was competent to deliver an opinion on the compatibility or otherwise with the Treaty of the international law obligations envisaged.
Ο χαρακτηρισμός της υπό μελέτη νομικής πράξεως σαν πράξεως διεθνούς δικαίου δεν ήταν καθοριστικός για να θε­μελιωθεί η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου.
The formal designation of the act envisaged under international law was not of decisive importance in establishing the competence of the Court.
Το γεγονός ότι οι συζητήσας μεταξύ των συμ­βαλλομένων μερών έχουν καταλήξει σε συγκεκριμένα αποτελέσματα δεν καθιστά αναρμό­διο το Δικαστήριο, παρά το γεγονός της απουσίας τελικής διατάξεως, ως προς το σημείο αυτό στο άρθρο 228 ('6).
The fact that discussions between the contracting parties were now at an end did not affect its competence, despite the absence of an express provision on this point in Article 228.96
Το Δικαστήριο στη συνέχαα εξέδωσε, στις 26 Απριλίου 1977, τη γνωμοδότηση 1/76.
On 26 April 1977 the Court delivered Opinion 1/76.
Η τρίτη γνωμο­δότηση είχε εκδοθεί βάσα του άρθρου 103 Ευρατόμ (το οποίο είναι συμφυές με το άρθρο 228 ΕΟΚ· βλ. αμέσως παρακάτω): πρόκαται για την απόφαση 1/78 της 14ης Νοεμβρίου 1978.
The case was concerned with the legality of a draft agreement between certain Member States and Switzerland for the establishment of a laying-up fund for vessels on the Rhine.97The third opinion was delivered pursuant to Article 103 EAEC (which is related to Article 228 EEC (see below)).
Η απόφαση αυτή αφορούσε το συμβιβαστό με τη συνθήκη Ευρατόμ ενός σχεδίου συμβάσεως της Διεθνούς Οργανώσεως Ατομικής Ενεργείας, σχετικά με την προστασία των πυρηνικών υλικών, εγκαταστάσεων και μεταφορών C8). Η πλέον πρόσφατη γνωμοδό­τηση 1/78, εκδόθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1979.
This was Ruling 1/78 of 14 November 1978 and concerned the compatibility with the Euratom Treaty of a draft convention of the International Atomic Energy Agency on the physical protection of nuclear materials, facilities and transport.98The latest Opinion (No 1/78) was delivered on 4 October 1979.
Η γνωμοδότηση αφορούσε το συμβιβαστό με τη συνθήκη ΕΟΚ της διεθνούς συμφωνίας για το φυσικό καουτσούκ, που κανονικά θα αποτελούσε επιμέρους στοιχείο του ολοκληρωμένου προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για τα προϊόντα βάσεως, το οποίο εγκρίθηκε με τη μορφή ψηφίσματος από τη συν­διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το εμπόριο και την ανάπτυξη (UNCTAD), κατά την τέταρτη συνοδό της, που πραγματοποιήθηκε στο Ναϊρόμπι.
It concerned the compatibility with the EEC Treaty of an international agreement on natural rubber which was to form part of the integrated programme of the United Nations for basic products adopted in the form of a resolution by the United Nations Conference on Trade and Development (Unctad) at its fourth session in Nairobi.
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων υποστήριξε ότι μόνον η Κοινότητα είχε την εξουσία να συνάψα τη συμφω­νία αυτή, άποψη που δέχθηκε την ευρεία υποστήριξη του Δικαστηρίου (").
The Commission of the European Communities maintained that the Community alone had the power to conclude this agreement and this view was fully supported by the Court.99
('«) ΔΕΚ, 11.11.1975 (γνωμοδότηση 1/75), Συλλογή 1975, σ.
Opinion 1/75 [1975] ECR 1355.
1355. (") ΔΕΚ, 26.4.1977 (γνωμοδότηση 1/76), 1977, σ.
Opinion 1/76 [1977] ECR 141. Ruling 1/78 Euratom [1978] ECR 2151.
4.10.1979 (γνωμοδότηση 1/78 καουτσούκ), Συλλογή 1979, σ. 2871.
Opinion 1/78 Rubber [1979] ECR 2871.
Από τις παραπάνω εκτιμήσας προκύπτα ότι η συνθήκη Ευρατόμ περιέχα νομική βάση στην οποία στηρίζεται ο προηγούμενος έλεγχος για το συμβιβαστό των διεθνών συμφωνιών με τις διατάξεις της συνθήκης αυτής.
It has been shown above that the Euratom Treaty contains a legal basis for prelim­inary review of the compatibility of international agreements with the provisions ofthat Treaty.
Το άρθρο 103 πρόβλεπα εν προκαμένω ότι:
On this point Article 103 provides as follows:
«Τα κράτη μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή τα σχέδια τους συμφωνιών ή συμβάσεων με τρίτο κράτος, διεθνή οργανισμό ή υπήκοο τρίτου κράτους, κατά το μέτρο, που οι συμ­φωνίες ή συμβάσας αυτές εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας συνθήκης.
'Member States shall communicate to the Commission draft agreements or contracts with a third State, an international organization or a national of a third State to the extent that such agreements or contracts concern matters within the purview of this Treaty.
Αν σχέδιο συμφωνίας ή συμβάσεως περιέχα ρήτρες, οι οποίες εμποδίζουν την εφαρμογή της παρούσας συνθήκης, η Επιτροπή απεύθυνα τις παρατηρήσας της στο ενδιαφερόμενο κράτος εντός προθεσμίας ενός μηνός από της λήψεως της προς αυτήν γνωστοποιήσεως.
If a draft agreement or contract contains clauses which impede the application of this Treaty, the Commission shall, within one month of receipt of such communication, make its comments known to the State concerned.
Το κράτος αυτό δύναται να συνάψα τη σχεδιαζόμενη συμφωνία ή σύμβαση μόνο αφού επιτύχα την άρση των αντιρρήσεων της Επιτροπής ή συμμορφωθεί προς την απόφαση του Δικαστηρίου, το οποίο αποφαίνεται κατεπαγόντως κατόπιν αιτήσεως του κράτους αυ­τού, αν οι ρήτρες αυτές είναι σύμφωνες προς τις διατάξας της παρούσης συνθήκης.
The State shall not conclude the proposed agreement or contract until it has satisfied the objections of the Commission or complied with a ruling by the Court of Justice, adjudi­cating urgently upon an application from the State, on the compatibility of the proposed clauses with the provisions of this Treaty.