natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Παράλληλα όμως, οδηγούσαν σε θεσμική ενίσχυση της Κοινότητας, που δεν έγινε δεκτή από όλα τα κράτη μέλη.
The strengthening of Community institutions in volved was not, however, acceptable to all the Member States.
Στις 30 Ιουνίου 1965 η Γαλλία, επωφελούμενη από το δισταγμό μερικών εταίρων της να δεχθούν την πλήρη χρηματοδότηση της κοινής γεωργικής πολιτικής, διαπιστώνει την αποτυχία των συζητήσεων και αρνείται να μετάσχει για επτά μήνες στις εργασίες του Συμβουλίου εμπο­δίζοντας το να λάβει οποιαδήποτε απόφαση (με εξαίρεση βέβαια εκείνες που ήταν απαραί­τητες για τη διαχείριση των ισχυουσών διατάξεων).
On 30 June 1965 France, invoking the reluctance of some of its partners to transfer full responsibility for financing the common agricultural policy to the Community, noted that discussions were dead locked and for seven months refused to take its seat in the Council, which was thereby prevented from taking any decisions other than those concerned purely with day-to-day management of current policies.
Η κρίση αυτή έληξε το Φεβρουάριο του 1966 με το «συμβιβασμό του Λουξεμβούργου».
This crisis was resolved in January 1966 by the 'Luxembourg compromise'.
Η Γαλλία ρμφισβητούσε μερικές «υπερεθνικές» πλευρές της Κοινότητας, μεταξύ άλλων τη λήψη αποφάσεων με πλειοψηφία για όλες τις υποθέσεις που θεωρούνταν ότι είχαν μεγάλη
France had challenged certain 'supranational' aspects of the Community, especially majority voting on matters held to affect the vital national interests of a Member State.
σημασία νια ένα κράτος μέλος.
The other coun tries met France's objections by accepting that every possible effort should be made to reach a unanimous decision.
Τα άλλα κράτη μέλη την ικανοποίησαν, αποδεχόμενα ότι θα έπρεπε να καταβάλλονται όλες οι δυνατές προσπάθειες για να λαμβάνεται ομόφωνα η απόφαση.
The Luxembourg communiqué noted that agreement had not been reached on what should happen if these efforts were unsuccessful; in such cases France was alone in rejecting majority voting.
Αυτό, όμως, το «agreement to disagree» υπήρξε αρκετό για να σταματήσει τη διαμάχη.
This 'agreement to disagree' was, however, enough to put an end to the dispute.
Στην πράξη, η ομοφωνία έγινε για πολύ καιρό ο κανόνας, πλην των αποφάσεων σε θέματα προϋπολογισμού και άλλων σπάνιων εξαιρέσεων.
And, in practice, unanimity became the rule for all but budgetary decisions and a small number of other exceptions.
Παρά τις περιπέτειες αυτές, η Κοινότητα προοδεύει.
But these hurdles did not halt the Community's progress.
Όλο το πρόγραμμα της Επιτροπής, που είχε προκαλέσει τόσες δυσχέρειες, γίνεται δεκτό, έστω και σταδιακά.
Gradually, all the Commission's plans, which had caused so many difficulties, were accepted.
Την 1η Ιουλίου 1968 πραγματοποιείται η τελωνειακή ένωση στο βιομηχανικό τομέα και η απόλυτη ελεύθερη κυκλοφορία του μεγαλύτερου μέρους των γεωργικών προϊόντων.
On 1 July 1968 the customs union for industrial products was completed and free move ment of most agricultural products introduced.
Η πλήρης χρηματοδότηση της κοινής γεωργικής πολιτικής επιτυγχάνεται ουσιαστικά από το 1967 και τελειοποιείται το 1970.
Community financing of the common agricultural policy was largely achieved in 1967 and completed in 1970.
Το 1970 αποφασίζεται, εξάλλου, on όχι μόνο οι δασμοί και οι γεωργικές εισφορές θα αποτελούν ίδιους πόρους της Κοινότητας, αλλά και ένα ποσοστό του «φόρου προστιθεμέ­νης αξίας» που παρέμενε να καθορισθεί.
In that year too, it was decided that, in addition to customs duties and agricultural levies, value-added tax at an as yet unspecified rate should also become a Community own resource.
Ταυτόχρονα, οι συνθήκες αναθεωρήθηκαν ώστε να ενισχυθούν οι δημοσιονομικές εξου­σίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
At the same time the Treaties were amended to strengthen the budgetary powers of the European Parliament.
Η Επιτροπή «είχε δίκαιο αλλά πολύ νωρίς».
The Commission's proposals had been ahead of their time.
V — Η «πολιτική συνεργασία»
V — Political cooperation
Αποφασιστική φάση της ευνοϊκής εξελίξεως υπήρξε η διάσκεψη κορυφής των αρχη­γών κρατών και κυβερνήσεων, που συνήλθε στη Χάγη στις 1 και 2 Δεκεμβρίου 1969.
These positive developments culminated in the Summit Conference of Heads of State or Government held at The Hague on 1 and 2 December 1969 which, by settling
Η διάσκεψη αυτή, ρυθμίζοντας τα παραπάνω προβλήματα και δεχόμενη την αρχή της απο­δοχής της Μεγάλης Βρετανίας στην Κοινότητα, έθεσε τέρμα σε ένα είδος θρησκευτικού πολέμου των κρατών μελών.
these problems and accepting the principle of admitting the United Kingdom to the Community, put an end to a war of religion, so to speak, between the Member States.
Μια από τις κυριότερες αποφάσεις αυτής της διασκέψεως υπήρξε η απόφαση να ανατεθεί στους υπουργούς εξωτερικών «να μελετήσουν τον καλύτερο τρόπο πραγματοποιήσεως προόδου στον τομέα της πολιτικής ενοποιήσεως, με την προοπτική της διευρύνσεως».
One of the key decisions of this meeting was the instruction to Foreign Ministers 'to study the best way of achieving progress in the matter of political unification, with a view to enlargement'.
Αποτέλεσμα υπήρξε η πρώτη έκθεση των υπουργών εξωτερικών που υιοθετήθηκε στο Λουξεμβούργο στις 27 Οκτωβρίου 1970, με την οποία οι κυβερνήσεις αποφάσισαν «να συνεργάζονται σε θέματα εξωτερικής πολιτικής» με τακτικές διαβουλεύσεις, με την εναρ­μόνιση των απόψεων, το συντονισμό των θέσεων και, όταν είναι δυνατόν, την ανάληψη κοινής δράσεως.
The result was the first report of the Foreign Ministers, adopted in Luxembourg on 27 October 1970.
Προς το σκοπό αυτό, αποφασίστηκε να πραγματοποιούνται συναντήσεις σε τρία επίπεδα: των διευθυντών πολιτικών υποθέσεων (πολιτική επιτροπή), των υπουρ­γών εξωτερικών (δυο φορές το χρόνο) και (σε εξαιρετικές περιπτώσεις) των αρχηγών κρα­τών και κυβερνήσεων.
In it, the governments undertook to cooperate in the field of foreign policy by consulting regularly, harmonizing views, concerting attitudes and, where possible, undertaking joint action. Meetings were to be held for these purposes at three levels—heads of political departments (Political Committee), Foreign Ministers (twice a year) and, in exceptional circumstances.
Η διάσκεψη κορυφής του Παρισιού του Οκτωβρίου 1972 αποφάσι­σε ότι οι υπουργοί εξωτερικών συνέρχονται τέσσερις φορές το χρόνο, ενώ μια δεύτερη έκθεση — που υιοθετήθηκε στην Κοπεγχάγη στις 21 Οκτωβρίου 1973 — τελειοποίησε το σύστημα.
Heads of State or Govern ment. The Paris Summit in October 1972 decided that the Foreign Ministers should henceforth meet four times a year and a second report, adopted in Copenhagen on 21 October 1973, put the final touches to the system.
Η απόφαση αυτή αποτέλεσε καμπή στην εξέλιξη της Ευρώπης.
This decision was a turning point in the development of the Community.
Η αρχική ιδέα του Jean Monnet και των ιδρυτών της Κοινότητας πρόβλεπε μια εξέλιξη, που θα είχε πάντοτε· για κέντρο ένα θεσμικό οργανισμό «κοινοτικού» τύπου, με σημείο εκκινήσεως την ΕΚΑΧ.
The initial idea, shared by Jean Monnet and the other founding fathers, had been that the Community would always develop on the basis of a 'community' institutional structure of which the ECSC was the first stage.
με μεγαλύτερη επιτυχία, η ΕΟΚ και η Ευρατόμ.
This was the background to plans for the EDC and later, and more successfully, the EEC and Euratom.
Η Γαλλία ήταν αντίθετη με την ιδέα αυ­τή και πρότεινε πολιτική ένωση με διακυβερνητικό χαρακτήρα.
France was opposed to this plan and proposed a political union of an intergovernmental kind.
Τα άλλα κράτη μέλη ήταν εχθρικά διατεθειμένα προς το γαλλικό σχέδιο, φοβούμενα, εξάλλου, ότι η διακυβερνητική πολιτική υπερδομή θα απορροφούσε, τελικά, την αρχική δομή της Κοινότητας.
The other Member States could not accept the French proposal and feared that a political superstructure of this type would eventually overwhelm the original structure of the Community.
Η απόφαση, που είχε ληφθεί, υπήρξε συμβιβασμός μεταξύ των δυο αυτών απόψεων, με την έννοια ότι η συνεργασία σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αποφασίσθηκε να προωθηθεί έξω από τα κοινοτικά όργανα, χωρίς όμως να επηρεασθούν καθόλου οι αρμοδιότητες των τελευταίων.
The decision taken was a compromise between the two positions in that cooperation on foreign policy matters was to take place outside the Community institutions, albeit with out affecting their responsibilities.
Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν να χωρισθούν απόλυτα οι δραστηριότητες της πο­λιτικής συνεργασίας και οι δραστηριότητες της Κοινότητας.
The immediate result was the total isolation of political cooperation from the activities of the Community.
Οι συσκέψεις θα οργανώνονταν στην πρωτεύουσα του κράτους μέλους αυτού και όχι στις Βρυξέλλες.
Political cooperation meetings were prepared by the Foreign Minister of the Member State acting as President of the Council and not by the Council Secretariat, and they were held in the capital of that Member State, not in Brussels.
Η Επιτροπή θα ή­ταν προσκεκλημένη στις συναντήσεις αυτές μόνο στις περιπτώσεις που οι εργασίες «θα εί­χαν συνέπειες για τις δραστηριότητες των Κοινοτήτων».
The Commission was only invited to these meetings 'if the activities of the European Communities are affected by the work of the Ministers'.
Η αυστηρότητα αυτή μειώθηκε στη συνέχεια.
Since that time, the rigid distinction has to some extent been broken down.
Η Επιτροπή παρευρίσκεται πλέον σε όλες σχεδόν τις συσκέ­ψεις.
Political cooperation meetings are held in Brussels if the Foreign Ministers are there for a Council meeting, and the Commission is almost always present.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενημερώνεται επίσης για τις δραστηριότητες της πολιτι­κής συνεργασίας όχι μόνο συχνότερα, αλλά και πολύ λιγότερο παθητικά από ό,τι είχε αρ­χικά προβλεφθεί.
The European Parliament is briefed on political cooperation more frequently, and has been given a less passive part to play, than originally intended.
Μπορεί, ιδίως, να υποβάλλει ερωτήσεις στους υπουργούς εξωτερικών που συνέρχονται στο πλαίσιο της πολιτικής συνεργασίας.
In particular it can put questions to the Foreign Ministers meeting within the framework of political cooperation.
Η πολιτική συνεργασία σημείωσε διαρκή εξέλιξη. Επέτρεψε τη δημιουργία κοινής θέσεως των Εννέα σε σημαντικές υποθέσεις (Μέση Ανατολή, Αφγανιστάν, Ιράν κλπ.), επιτρέπο­ντας τους έτσι να μιλούν με μια μόνο φωνή και ενισχύοντας την επιρροή τους σε διεθνές επίπεδο.
Political cooperation has grown continuously; it has allowed the Nine to reach a common view on important issues (the Middle East, Afghanistan, Iran, etc.) and enabled them to speak with one voice, so increasing their authority on the international stage.
VI — Η πρώτη διεύρυνση
VI — The first enlargement
Μετά από δυο βέτο κατά της προσχωρήσεως της Μεγάλης Βρετανίας στην Κοινότη­τα, που προέβαλε η Γαλλία το 1961 και το 1967, σημειώθηκε μεταβολή της θέσεως της τελευταίας με την αποδοχή της εισόδου νέων χωρών, υπό τον όρο ότι η Κοινότητα θα εί­χε πρώτα υλοποιήσει τους περισσότερους στόχους που της έτασσε η συνθήκη κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου και ότι θα είχε ενισχυθεί αρκετά· αυτό είναι το περιε­χόμενο της περίφημης φόρμουλας «ολοκλήρωση-εμβάθυνση-διεύρυνση».
After France had twice vetoed the accession of the United Kingdom to the Community (in 1961 and 1967), it changed its attitude and agreed that the entry of new countries was possible provided that the Community first achieved the main objectives which the Treaty laid down for the transitional period and felt itself strong enough. This was the
Το πρώτο στοι­χείο θεωρήθηκε ότι πραγματοποιήθηκε με την καθιέρωση της κοινής αγοράς και της κοι­νής γεωργικής πολιτικής, το δεύτερο με την απόφαση που έλαβαν στη Χάγη οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων στις 1 και 2 Δεκεμβρίου 1969, δηλαδή να ξεκινήσουν την οικο­νομική και νομισματική ένωση και να πραγματοποιήσουν προόδους στον τομέα της πολι­τικής ενώσεως.
famous formula of 'completion, reinforcement, enlargement'. Completion was considered to have been achieved by the establishment of the common market and the com mon agricultural policy and reinforcement by the decision of the Heads of State or Government meeting at The Hague on 1 and 2 December 1969 to make progress towards economic and monetary union and political unification.
Έτσι, η ίδια διάσκεψη κορυφής της Χάγης είχε αποφασίσει ότι προς τα μέσα του έτους 1970 η Κοινότητα θα άρχιζε διαπραγματεύσεις με τη Μεγάλη Βρετανία και με άλλες χώ­ρες, που είχαν εν τω μεταξύ υποβάλλει υποψηφιότητα: τη Δανία, την Ιρλανδία και τη Νορβηγία.
Thus, at the same Hague Summit the Community agreed to open negotiations in the middle of 1970 on the accession of the United Kingdom and the other applicant coun tries (Denmark, Ireland and Norway).
Οι διαπραγματεύσεις άρχισαν, πράγματι, στις 30 Ιουνίου και διεξάχθηκαν θετι­κά μέχρι την υπογραφή στις 22 Ιανουαρίου 1972 της συνθήκης προσχωρήσεως.
These began on 30 June and the Treaty of Accession was signed on 22 January 1972.
Οι αρχές της πρώτης αυτής διευρύνσεως υπήρξαν σι ακόλουθες:
The principles underlying this first enlargement were as follows:
α) Η προσχώρηση σε μια συνθήκη, η είσοδος σε μια Κοινότητα είναι κάτι διαφορετικό από την επαναδιαπραγμάτευση μιας νέας συνθήκης και τη δημιουργία μιας νέας Κοι­νότητας.
(a) Acceding to a treaty and entering an existing Community is quite a different thing from negotiating a new treaty and founding a new Community.
Είναι, λοιπόν, λογικό το νέο μέλος να δεχθεί την υφιστάμενη συνθήκη χωρίς τροποποιήσεις και να ενταχθεί στην Κοινότητα αυτή σαν σε μια ζωντανή οντότητα και στο στάδιο αναπτύξεως που βρίσκεται.
The new member must accept the Treaty without amendment and join the Community, which is a living entity, at the stage of development which it has reached.
Ο πρόεδρος Hallstein είχε εκφράσει την ιδέα αυτή με μια εικόνα: η ένταξη είναι σαν την επιβίβαση νέων επιβατών σε πλοίο της γραμμής· το πλοίο που έχει ξεκινήσει για το ταξίδι του δεν είναι δυνατόν ούτε να γυ­ρίσει στο σημείο εκκινήσεως του, ούτε να αλλάξει πορεία.
The President of the Commission, Walter Hallstein, used the following simile to convey this idea: accession is like the embarkation of new passengers on a liner—the ship has started its journey and can neither return to its point of departure nor change its route.
Η Κοινότητα πέτυχε, λοι­πόν, από τους υποψήφιους να αποδεχθούν το «κοινοτικό κεκτημένο», δηλαδή τις συν­θήκες και τους πολιτικούς τουο ~τόχους, τις κάθε είδους αποφάσεις, που είχαν ληφθεί μετά την έναρξη ισχύος των συνθηκών, και τις επιλογές που είχαν πραγματοποιηθεί.
Hence the Community required applicants to accept the acquis communautaire, that is the Treaties and their policy aims, all the decisions taken since the Treaties came into force and the options already selected. (b) Naturally the Treaties required a degree of'adaptation' to enable the new members to take their places in the institutions.
β) Οι συνθήκες υπέστησαν κατ' ανάγκη «προσαρμογές» για να επιτραπεί η συμμετοχή των νέων κρατών μελών στα όργανα: καθορισμός αριθμού βουλευτών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, νέα στάθμιση των ψήφων στο Συμβούλιο, αύξηση του αριθμού των με­λών της Επιτροπής και του Δικαστηρίου.
The number of seats in Parliament had to be determined, votes in the Council had to be weighted afresh and the number of Members of the Commission and of the Court of Justice had to be increased.
γ) Δεν είναι δυνατό να γίνει μια μεταβολή χωρίς να υπάρξουν μεταβατικές ρυθμίσεις.
The negotiators kept these changes to what was strictly necessary, although the Accession Treaties could have been used to go further to ensure the smooth functioning of the institutions. (c) Any change requires transitional arrangements.
Η προσχώρηση αποτελεί μεταβολή και για το νέο μέλος που πρέπει να ενταχθεί σε μια νέα έννομη τάξη και για την αρχική Κοινότητα που πρέπει να ανοίξει για να δεχθεί το νέο εταίρο.
Accession involved changes both for the new members, who had to integrate themselves into a new legal order, and for the founder members, who had to accept their new partners.
Οι υποψήφιοι δέχθηκαν μια σύντομη μεταβατική περίοδο (πενταετή), κα­ταρχήν ενιαία και για τους διάφορους υποψήφιους και για τους διάφορους τομείς.
The applicant countries accepted a short transitional period (five years), which was to be the same for all of them and for all sectors of the economy.
Η συνθήκη προσχωρήσεως επικυρώθηκε κατά τη διάρκεια του 1972 από όλα τα κράτη μέλη της Κοινότητας.
All the Member States ratified the Treaty of Accession during 1972.
Το Μάιο, 83% των Ιρλανδών είπαν «ναι», 63,5% των Δανών έκα­ναν το ίδιο το Σεπτέμβριο και η Βουλή των Κοινοτήτων ψήφισε τον Οκτώβριο με ευρεία πλειοψηφία το «European Communities Act».
In May, 83% of Irish voters said 'yes', in September, 63.5% of Danish voters did likewise and in October the House of Commons passed the European Communities Act by a large majority.
Το Σεπτέμβριο, όμως, οι Νορβηγοί με ασθε­νή πλειοψηφία (53%) είπαν «όχι*.
But in September a bare majority of Norwegians (53%) said 'no', so there were nine Member States instead of ten.
VII — Το ξεκίνημα της οικονομικής και νομισματικής ενώσεως
VII — Economic and monetary union is launched
Την παραμονή της ενάρξεως ισχύος της συνθήκης προσχωρήσεως, οι αρχηγοί κρα­τών και κυβερνήσεων της διευρυμένης Κοινότητας συναντήθηκαν, στις 19 και 20 Νοεμ­βρίου 1972 στο Παρίσι όπου διακήρυξαν ότι τη στιγμή που η διεύρυνση πρόκειται να γί­νει πραγματικότητα «ήρθε η ώρα για την Ευρώπη να συνειδητοποιήσει σαφώς την ενότη­τα των συμφερόντων της, την ευρύτητα των δυνατοτήτων της και τη σημασία των καθη­κόντων της».
Shortly before the Treaty of Accession came into force, the Heads of State or Government of the enlarged Community met in Paris on 19 and 20 October 1972.
Η πραγματοποίηση αυτή, που είχε, άλλω­στε, ήδη αποφασιστεί με κοινοτικές πράξεις της 22ας Μαρτίου 1971 και 21ης Μαρτίου
They declared that, at the moment when enlargement was about to become a reality, 'the time has come for Europe to recognize clearly the unity of its interests, the extent of its
Προς το σκοπό αυτό, τα κράτη μέλη συμ­φώνησαν να θεωρήσουν «ενδεδειγμένη τη χρησιμοποίηση κατά τον ευρύτερο δυνατό τρό­πο όλων των διατάξεων των συνθηκών περιλαμβανομένου του άρθρου 235 της συνθήκης ΕΟΚ».
For this purpose they agreed that it was 'desirable to make the widest possible use of all the provisions of the Treaties including Article 235 of the EEC Treaty'.
Πρόκειται για τη διάταξη-κλειδί που επιτρέπει στο Συμβούλιο να λαμβάνει (ομό­φωνα) μέτρα για να υλοποιεί έναν από τους στόχους της Κοινότητας, ακόμη και αν η συνθήκη δεν έχει προβλέψει εξουσίες δράσεως αναγκαίες για το σκοπό αυτό.
Article 235 is a key provision which permits the Council (acting unanimously) to take measures to attain one of the objectives of the Community even if the Treaty has not provided the necessary powers.
Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων συμφώνησαν επίσης — όπως ήδη είδαμε — για την ενίσχυση της «πολιτικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα της εξωτερι­κής πολιτικής».
As we have already seen, the Heads of State or Government also agreed to intensify political cooperation between the Member States in the area of foreign policy.
Το ανακοινωθέν της διασκέψεως κορυφής τελειώνει με τη δήλωση ότι οι συμμετέχοντες στη διάσκεψη έταξαν σαν «κύριο στόχο να μεταβάλουν, πριν από το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας και με απόλυτο σεβασμό των ήδη υπογραφεισών συνθηκών, το σύνολο των σχέσεων των κρατών μελών σε ευρωπαϊκή ένωση:
The Summit communiqué ended by stating that the Heads of State or Government had 'set themselves the major objective of transforming, before the end of the present decade and with the fullest respect for the Treaties already signed, the whole complex of the relations of Member States into a European Union'.
VIII — Οι οικονομικές δυσχέρειες της δεκαετίας του 70
VIII — The economic difficulties of the 1970s
Η Κοινότητα είχε πιστέψει ότι μπορούσε να πραγματοποιήσει μεγάλες προόδους στον οικονομικό και νομισματικό τομέα.
The Community had hoped to make great progress in economic and monetary union.
Το υπόμνημα της Επιτροπής της 12ης Φεβρουαρίου 1967, γνωστό σαν «σχέδιο Barre», από το όνομα του αντιπροέδρου της Επιτροπής που υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας του, πρότεινε εναρμόνιση της βραχυπρόθεσμης οικονομι­κής πολιτικής των κρατών μελών και αλληλεγύη στο νομισματικό τομέα.
The Commission memorandum of 12 February 1969, named the 'Barre Plan' after the Vice-President of the Commission who was its main architect, proposed a shortterm harmonization of economic policies, and solidarity on the monetary front.
Το Συμβούλιο συντάχθηκε με την έκθεση αυτή στις 17 Ιουλίου 1969· το δε Φεβρουάριο του 1970 δη­μιουργήθηκε Ταμείο Αυτόματης Υποστηρίξεως ύψους δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων.
The Council accepted these proposals on 17 July 1969 and in February 1970 an automatic support fund of USD 2 000 million was set up.
Η έκθεση Warner, που συντάχθηκε υπό την καθοδήγηση του πρωθυπουργού του Λουξεμ­βούργου, διασαφήνιζε τα μέσα για την επίτευξη μέχρι το 1980 των στόχων μιας «οικονο­μικής και νομισματικής ενώσεως».
The Werner Report, drawn up under the direction of the Luxembourg Prime Minister, set out the ways and means of attaining the objectives of economic and monetary union by 1980.
Στις 22 Μαρτίου 1971 έγινε δεκτή η ορσία αυτού του σχεδίου από το Συμβούλιο και περιορίστηκαν τα περιθώρια διακυμάνσεως των ευρω­παϊκών νομισμάτων από 0,75% σε 0,60%.
The Council accepted the main outlines of this plan on 22 March 1971, when the margins of fluctuation of Community currencies were reduced from 0.75% to 0.6%.
Οι καιροί δεν ήταν όμως ευνοϊκοί· η κρίση ε­μπιστοσύνης έναντι του δολαρίου μεταφράστηκε σε μαζική προσφυγή στο μάρκο και η Γερμανία και η Ολλανδία αποφάσισαν να αφήσουν τα νομίσματα τους να διακυμανθούν προς τα πάνω.
The time was not right, however. The crisis of con fidence in the US dollar caused a massive shift to the German mark, and Germany and the Netherlands decided to let their currencies float upwards.
Στις 21 Μαρτίου 1972, η Κοινότητα ανακτά το χαμένο έδαφος, καθιερώ­νοντας το σύστημα του νομισματικού «φιδιού».
On 21 March 1972 the Community tried to redeem the situation by setting up the 'snake', which ousted the dollar from its central role in the Community currency system and allowed a 2.25% margin of fluctuation between any two Community currencies. Central banks were to
Καθιερώνεται περιθώριο διακυμάνσεως 2,25% με­ταξύ δύο κοινοτικών νομισμάτων.
intervene in Community currencies.
Η Μεγάλη Βρετανία, όμως, και η Ιρλανδία φεύγουν από το «φίδι», ενώ τις ακολουθεί η Ιταλία.
However, first Ireland and the United Kingdom, and then Italy, left the 'snake'.
Μετά την κρίση του δολαρίου, έρχεται η κρίση του πετρελαίου.
After the dollar crisis came the oil crisis.
Οι περιορισμοί παραγω­γής, που αποφάσισαν τον Οκτώβριο 1973 οι αραβικές χώρες, συνοδευόμενοι αρχικά με απόλυτο εμπάργκο για τις παραδόσεις στην Ολλανδία, ανοίγουν προοπτικές υφέσεως και θέτουν σε δοκιμασία την κοινοτική αλληλεγγύη.
The production cuts imposed by the Arab countries in October 1973 and the total embargo on deliveries to the Netherlands raised the spectre of recession and put Community solidarity in jeopardy.
Πρόκειται για την αρχή μιας δυσμενούς εξελίξεως που απολήγει σε βαθιά οικονομική κρίση.
This was the first of a scries of adverse developments which was to culminate in a severe economic crisis.
Στη Μεγάλη Βρετανία, η άνοδος των Εργατικών στην εξουσία συνοδεύεται από απειλή αποσύρσεως της Μεγάλης Βρετανίας από την Κοινότητα, αν δεν γίνει «επανα­διαπραγμάτευση» των όρων προσχωρήσεως.
The Labour Party came to power in the United Kingdom and threatened with drawal from the Community if the terms of accession were not 'renegotiated'.
Η Κοινότητα παραμένει σταθερή. Οι αρχηγοί κυβερνήσεων συμμετέχουν με ανανεωμένο ενδιαφέρον στις ευρωπαϊκές υποθέσεις.
The Com munity remained intact, however, and the Heads of Government looked at European affairs with renewed interest.
Το Μάρτιο του 1975 στο Δουβλίνο κλείνει οριστικά ο φάκελος της βρετανικής «επαναδιαπραγματεύσεως».
In March 1975 the British renegotiations were declared completed at Dublin and a referendum in June produced a 67.2% vote in favour of continued membership.
IX — Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο
IX — The European Council