natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Γ. Η διαδικασία της προδικαστικής παραπομπής και ο έλεγχος των παραβάσεων της συν­θήκης
In particular, it must have appeared essential to remove, if only in part, the initiative for seising the Court in connection with an infringement from the political field and put it into the hands of private parties, i.e. the persons individually concerned.
Η άμεση επαφή με τα κράτη μέλη διευκολύνθηκε με τον τρόπο αυτό, δεδομένου ότι η επαφή αυτή είχε αποκατασταθεί με τους δικαστές που είχαν αποφοίτησα από τα ίδια πανεπιστήμια με τους δικαστές του Δικαστηρίου.
In any case, the Court's immediate interlocutors were now other judges who had been to the same universities as the judges of the Court.
Οι δικαστές των εθνικών δικαστηρίων είχαν λοιπόν καταρχήν μια κάποια διανοητική και επαγγελματική συγγένεια με το Δικαστήριο.
As a rule, therefore, there was a certain degree of intellectual and professional kinship with the judges of the national courts.
Ο διάλογος λοιπόν μέσω του άρθρου 177 μπόρεσε να λατουργήσ'α μεταξύ προσώπων που είχαν ομοιότητες σε επίπεδο αντιλήψεων, επιχαρηματολογίας και παραδόσεως.
The exchanges over Article 177 could thus take place between people who shared a common outlook, expository technique and traditions.
Εξάλλου, πρέπα να θεωρηθεί κατά πάσα πιθανότητα πλεονέκτημα το γεγονός ότι χρααζόταν συγκεκριμένη διαφορά μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών, πριν αρχίσει να λειτουργεί ο δικαστικός έλεγχος σχετικά με παραβάσας της συνθήκης εκ μέρους των κρατών μελών.
The third advantage was probably the fact that there would now have to be a concrete dispute between two or more parties before an infringement of the Treaty by a Member State became the subject of judicial review.
Από την πλευρά αυτή, στις περισσότερες χώρες και από πολύ παλιά, τα εθνικά δικαστή­ρια προτιμούν να περιμένουν την εμφάνιση μιας συγκεκριμένης διαφοράς στην οποία τα μέρη είναι έτοιμα να θυσιάσουν όχι μόνο χρήμα αλλά και χρόνο για τη διεξαγωγή της δί­κης.
In most countries courts have invariably preferred to wait for a dispute to arise, with the parties ready to sacrifice both time and money on the proceedings.
Αναθέτοντας λοιπόν την πρωτοβουλία στα χέρια των διαδίκων, τα συμφέροντα των οποίων διακυβεύονται άμεσα, το Δικαστήριο μπορούσε να ελπίζα ότι θα είχε την ευ­καιρία να παρέμβαινα συχνότερα απ' ό,τι θα συνέβαινε με τη διαδικασία που μπορούσε να κινήσα η Επιτροπή ή τα κράτη μέλη βάσα των άρθρων 169 ή 170, όπως άλλωστε απέδαξε και η πείρα.
Again, in putting the initiative in the hands of private parties with a direct concern in the outcome, the Court could expect to have occasion to inter vene more often than, as experience had shown, it could do in proceedings brought by the Commission or by the Member States under Articles 169 and 170.
Σήμερα πλέον μόνος περιορισμός στη δραστήρια παρέμβαση του Δικαστη­ρίου είναι η υπερβολική προθυμία των ιδιωτών να φέρνουν υποθέσας στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια και η προθυμία των εθνικών δικαστών να εφαρμόζουν το άρθρο 177, τόσο στο πνεύμα όσο και στο γράμμα του.
The only limitations which now exist on the frequency with which the Court is called upon to act is the extent to which private persons and bodies are prepared to bring proceedings before the com petent national court and the willingness of that court to apply both the spirit and the letter of Article 177.
Υπάρχουν όμως και δυσχέραες για να αποτέλεσα η διαδικασία του άρθρου 177 απο­τελεσματικό μέσο προσφυγής εναντίον των παραβάσεων της συνθήκης.
The change whereby the review of infringements would henceforth be based on the Court of Justice's cooperation with the national courts, at the instigation of private par ties, did not take place without opposition.
τους ιδιώτες. Προκαμένου να εξασφάλισα την επιτυχία μιας τέτοιας μεταφοράς το Δικα­στήριο χρειάστηκε να υπερπηδήσει τρία σημαντικά εμπόδια.
To ensure the success of the change, the Court made it its task to overcome three substantial obstacles.
Το πρώτο πρόβλημα που έπρεπε να επιλυθεί ήταν η ανεύρεση του κατάλληλου τρόπου για να προσελκυσθεί η προσοχή των εθνικών δικαστηρίων στις δυνατότητες που παρέχα το άρθρο 177 και που είχε ήδη αναγνωρίσα το Δικαστήριο.
The first problem was to find suitable means of drawing the attention of the national courts and tribunals to the courses of action made possible by Article 177 and which the Court had recognized.
Με αυτό το στόχο οργανώθη­κε από το Δικαστήριο μια μεγάλη ενημερωτική προσπάθαα.
With this end in view, the Court embarked on a vast publicity campaign.
Από χρόνο σε χρόνο, ολοένα μεγαλύτερος αριθμός εθνικών δικαστών επισκέπτονται το Δικαστήριο ύστερα από πρό­σκληση του, προκαμένου να παραστούν σε διαλέξας και να συζητήσουν μεταξύ τους και με τους δικαστές του Δικαστηρίου των Κοινοτήτων κοινά προβλήματα (43).
Year after year a growing number of judges from the various Member States visited the Court of Justice, at its invitation, to listen to lectures and to discuss common problems with each other and with the members of the Court.43
Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να γίνουν αισθητά: από μηδέν έως το περισσότερο επτά υποθεσας το χρόνο μεταξύ 1952 και 1966 (περιλαμβανομένων και των χρόνων αυτών), ο ρυθμός των προδικαστικών παραπομπών βάσα του άρθρου 177 σημείωσε στη συνέχαα σταθερή σχεδόν αύξηση : από χρόνο σε χρόνο βλέπουμε τις προδικαστικές παραπομπές να αυξάνονται: 23(1967), 9 (1968), 17 (1969), 32 (1970), 37 (1971), 40 (1972), 61 (1973), 39 (1974), 69 (1975), 66 (1976), 80 (1977), 119 (1978), και 99 υποθέσας το 1979 (44).
The results soon became apparent: from a maximum of seven cases per year from 1952 to 1966 inclusive, the number of references for a preliminary ruling under Article 177 rose steadily over subsequent years, with 23 cases being lodged in 1967, 9 in 1968, 17 in 1969, 32 in 1970, 37 in 1971, 40 in 1972, 61 in 1973, 39 in 1974, 69 in 1975, 66 in 1976, 80 in 1977, 119 in 1978 and 99 in 1979.44
Το δεύτερο εμπόδιο προέκυπτε από το επιχείρημα ότι οι συντάκτες της συνθήκης εί­χαν θελήσα ο έλεγχος της τηρήσεως εκ μέρους των κρατών μελών των κοινοτικών τους υποχρεώσεων να πραγματοποιείται αποκλαστικά και μόνο κατ' εφαρμογή των άρθρων 169 και 170.
The second difficulty was the claim that the draftsmen of the Treaty had intended that supervision of the way in which the Member States observed their obligations should be centred exclusively on Articles 169 and 170.
Το επιχείρημα αυτό υποστηρίχθηκε από τα κράτη μέλη στην υπόθεση van Gend en Loos και δεν θα αναλυθεί πάλι εδώ (45).
The Member States made this claim in van Gend en Loos, which was discussed above.45The Member States based
Σύνοψη των δραστηριοτήτων του ΔΕΚ 1967 και επόμενα έτη. (") Βλ. R.
See Synopsis of the work of the Court of Justice of the European Communities in 1967 and subsequent years (published by the Court). See R. Lecourt, L'Europe des juges.
(45) Βλ. ανωτέρω υποσημείωση 4.
See footnote 4 above.
δεν ήταν ορθή.
To be fair, it should be noted that not all of the then six Member States submitted observations in van Gend en Loos.
Ωστόσο, αν και τα κράτη μέλη είχαν δίκαιο υποστηρίζοντας ότι ο δικαστι­κός έλεγχος θα έπρεπε να γίνεται με χρήση μόνο των άρθρων 169 και 170, αυτό θα σή­μαινε ότι οι συντάκτες των συνθηκών δεν είχαν την πρόθεση να δημιουργήσουν σύστημα ελέγχου ιδιαίτερα αποτελεσματικό όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη μέλη τη­ρούσαν τις κοινοτικές τους υποχρεώσας.
The Court of Justice brushed aside all these objections by stating that private parties were able to make use of Article 177 just as the Commission and the Member States could use Articles 169 and 170. In particular, the Court declared that 'a restriction of the guarantees (against an infringement of the Treaty by the Member States) to the procedures under Articles 169 and 170 would remove all direct legal protection of the individual rights of their nationals'.
Με τον τρόπο αυτό, το Δικαστήριο ξεπερνούσε τους λεπτά διαμορφωμένους περιορισμούς που είχαν χαράξα τα συμβαλλόμενα μέρη.
If, however, they had been correct in claiming that supervision should be based on Articles 169 and 170, this would have meant that the draftsmen of the Treaty had not intended to institute too effective a system of supervision of the way in which the States carried out their Community obligations.
Αν κανείς δεχθεί ότι το επιχείρημα το βασιζόμενο στον αποκλαστικό χαρακτήρα των άρθρων 169 και 170 ως μέσων προσφυγής εναντίον των παραβάσεων της συνθήκης απορρίφθηκε οριστικά στην υπόθεση van Gend en Loos, παρέμενε το πρόβλημα ότι τα εθνικά δικαστήρια θα μπορούσαν να συνεργασθούν στην εξασφάλιση της τηρήσεως των κοινοτικών κανόνων με πρωτοβουλία των ιδιωτών μόνο στις περιπτώσας εκείνες που οι εν λόγω κανόνες θα είχαν άμεσα αποτελέσματα στα κράτη μέλη.
Granted that the judgment in van Gend en Loos finally disposed of the argument that actions for infringement of the Treaty could be brought only by virtue of Articles 169 and 170, the fact remained that the national courts were, at the instance of private par ties, in a position to cooperate in ensuring the observance of the Community rules only in circumstances where those rules had direct effect in the Member States.
Σύμφωνα όμως με ορι­σμένα κράτη μέλη, μόνο κατ' εξαίρεση οι κοινοτικοί κανόνες μπορούσαν να είχαν τέτοια αποτελέσματα: για να στηρίξουν την άποψη τους αυτή, τα κράτη μέλη είχαν επικαλεσθεί δύο κυρίως επιχαρήματα.
But (argued some of the Member States) it was only exceptionally that they had direct effect: in support of their contention, the Member States relied on two main arguments.
Αφενός, ανέφεραν ότι διατάξας οι οποίες — όπως συμβαίνα με τα άρθρα 7, 85 και 86 — απευθύνονται σύμφωνα με το περιεχόμενο τους σε όλους, τα κράτη μέλη και τα άτομα, και τους επιβάλλουν υποχρεώσας, είναι ιδιαίτερα σπάνιες στη συνθήκη.
The first was that there are very few provisions which, as in the case of Articles 7, 85 and 86, impose obligations on all and sundry, on both States and individual citizens.
Αντίθετα συχνά βρίσκει κανείς διατάξεις οι οποίες — όπως τα άρθρα 12, 52 και 119 — καθιστούν τα κράτη μέλη και μόνο υποκείμενα υποχρεώσεων.
On the contrary, it is common to find provisions, such as Articles 12, 52 and 119, which impose obligations on the Member States alone.
Πρόκαται για δικαιώματα τα οποία τα άτομα μπορούν να επικαλεσθούν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και τα οποία τα δικαστήρια αυτά είναι υποχρεωμένα να δια­φυλάξουν.
In view of this end, in the light of a long established legal principle, the only logical conclusion (they argued) is that only the first category of provisions, and not those in the second category, are capable of having an extended effect for the benefit of third parties, including individuals in the Member States.
Η προστασία αυτή μπορεί σε τελευταία ανάλυση να συνίσταται στη μη εφαρ­μογή εθνικού νόμου ή και συνταγματικού κανόνα που είναι αντίθετος προς το κοινοτικό δίκαιο (47).
The national courts' protection of such rights may, according to circumstances, consist in the non-application of a national law or constitutional rule which is contrary to Community law. 47
3727 και ΔΕΚ, 9.3.1978, υποθ. 106/77
To use the argument in reverse, traditional legal reasoning leads to the conclusion that the draftsmen
(Simmenthai), Συλλογή 1978, σ. 629.
Case 26/62 [1963] ECR 1, especially at p. 25.
κανόνας και όχι σαν εξαίρεση.
This means that it is thanks to the efforts of the Court of Justice in the intervening period that direct applicability was established by the case-law of the 1970s as the general rule rather than the exception.
Το γεγονός ότι η προσπάθαα αυτή στέφθηκε τελικά με επι­τυχία οφείλεται αναμφισβήτητα (πέρα από τη «διαφήμιση» που ήδη αναφέραμε υπέρ της χρησιμοποιήσεως του άρθρου 177) στα εθνικά δικαστήρια τα οποία, σε κάθε επίπεδο, άρ­χισαν να παραπέμπουν στο Δικαστήριο με απόλυτη εμπιστοσύνη υποθέσας τις οποίες το Δικαστήριο επιθυμούσε να εξέτασα.
Its efforts were crowned with success because (quite apart from the 'publicity' promoting Article 177, referred to earlier) the national courts, at all levels, confidently brought before the Court of Justice the cases of which the latter hoped to be seised.
Είναι αναμφισβήτητο ότι η επιτυχία αυτή οφείλεται παράλληλα και στο γεγονός ότι, από την αρχή και ανεξάρτητα από το βάρος των ιστορι­κών επιχαρημάτων, το Δικαστήριο ήταν αποφασισμένο να μη δεχθεί στην πράξη σημαντι­κούς περιορισμούς στη δυνατότητα που αναγνώρισε στις κοινοτικές πράξας να παράγουν άμεσα αποτελέσματα στα κράτη μέλη.
Another and equally important contributory factor was the Court's firm determi­nation, from the outset and notwithstanding the weight of the historical argument, to avoid imposing any substantial practical limitation on the direct applicability of Com­munity acts in the Member States.
Το γεγονός πάλι ότι στην απόφαση Macarthys/ Wendy Smith (49) το Δικαστήριο παρέλαψε να δηλώσα ότι η οδηγία για την ισότητα των αμοιβών 75/117/ΕΟΚ, της 10ης Φεβρουαρίου 1975) αναγνωρίζει, στους εργαζόμενους γυναικείου φύλου, δικαιώματα τα οποία τα εθνικά δικαστήρια έχουν την υποχρέωση να προστατεύουν εναντίον των δραστηριοτήτων εκείνων του εργοδότη τους που θα ήταν αντίθετες προς την οδηγία, μπορεί να θεωρηθεί σαν ένδαξη ότι η πλαοψηφία των δικαστών δεν είναι διατεθαμένη να δεχτεί αυτή τη συνέπαα.
The fact that, in the judgment in Macarthys ν Wendy Smith,49the Court of Justice omitted to declare that the directive on equal pay (75/117/EEC of 10 February 1975) recognizes a female worker as having rights which the national court must protect against actions by her employer which are contrary to the directive may, however, be interpreted as an indication that the majority of the Court are not prepared to draw this conclusion.
Πρέπα εδώ να σημαωθεί ότι το εθνικό δικαστήριο, που είχε παράπεμψα την υπόθεση είχε διατύπωσα τα ερωτήματα του με τρό­πο που έδινε στο Δικαστήριο την ευχέραα να λάβα θέση γύρω από το αμφισβητούμενο αυτό ζήτημα και να βεβαίωσα ή να ανάτρεψα τις υποθέσας της θεωρίας σχετικά με το θέ­μα αν οι οδηγίες μπορούν να επιβάλουν άμεσα υποχρεώσας στα άτομα (30).
The national court which referred the case had framed its questions in such a way as to give the Court every opportunity of ruling on this controversial issue and of confirming or contesting the view that directives arc capable of imposing direct obligations on individuals.50
Έχει εύστοχα λεχθεί, σχετικά με την προσαρμογή εκ μέρους του Δικαστηρίου της διαδικασίας προδικαστικής παραπομπής που προβλέπεται στο άρθρο 177, ότι η τακτική του έχει απόδειξα πόσο εύκολα το άρθρο 177 μπορούσε να μεταβληθεί σε «véhicule jor appellate judicial review», πράγμα ακριβώς που έχα γίνα στα χέρια του Δικαστηρίου (31)·
When the Court of Justice adapted the procedure of references for a preliminary ruling provided for in Article 177, it was rightly said that its tactics showed how easily Article 177 could be converted into 'a vehicle for appellate judicial review', which is what it has become in the hands of the Court.51
Πρέπα κανείς να αναγνωρίσει ότι από πολλές απόψας η διαδικασία της προδικαστικής παραπομπής με τον τρόπο που εφαρμόζεται σήμερα θυμίζα περισσότερο ομοσπονδιακό τρόπο προσφυγής στο πλαίσιο της οποίας η εξέταση της υποθέσεως που φέρεται" στο Δι­καστήριο περιορίζεται τουλάχιστον τυπικά στα νομικά θέματα.
It must be acknowledged that, from many standpoints, the procedure for a preliminary ruling, as now applied, resembles a federal appeal under which, at least in procedural terms, the Court's consideration of the case is confined to questions of law.
Εκείνο που έχα συμβάλα για να γίνα εφικτή η διαπίστωση αυτή είναι το ότι το Δικαστήριο προβαίνα ορισμένες φορές σε μια τόσο ενδελεχή εξέταση των ερμηνευτικών προβλημάτων που ανακύπτουν υπό το φως των πληροφοριών που αφορούν τα περιστατικά που φέρονται στη γνώση του, ώστε η ευθύνη του εθνικού δικαστηρίου και η διακριτική ευχέραα την οποία διάθετα σχε­τικά με την απόφαση που καλείται να εκδώσα ως "προς την ουσία έχουν περιοριστεί αι­σθητά.
This resem­blance is borne out by the fact that, on occasion, the Court of Justice goes so thoroughly into questions of interpretation arising from the evidence brought to its notice concerning the facts that the responsibility of the national court and the margin of discretion avail­able to it in deciding on the merits are appreciably reduced.
Πρέπα πάντως να προστεθεί ότι το γεγονός της επιχαρήσεως, εκ μέρους του Δι­καστηρίου, της ενδελεχούς αυτής έρευνας αποτελεί προφανώς μέρος της προσπάθαας που καταβάλλα προκαμένου η ερμηνευτική του απάντηση να είναι όσο δυνατόν περισσότερο χρήσιμη και εύκολα εφαρμόσιμη από το εθνικό δικαστήριο.
However, the fact that the Court of Justice makes such a thorough examination is, in all probability, part of its efforts to make its rulings on questions of interpretation as helpful and as capable of being applied by the national court as circumstances allow.
Η ΔΕΚ, 27.3.1980, υποθ.
See, for example, Case 9/70 Grad [1970] ECR 825.
129/79 (Macarthys/Wendy Smith), Συλλογή 1980, σ. 1275.
Case 129/79 Macarthys Ltd ν Wendy Smith [1980] ECR 1275.
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ως προς την ουσία της διαφοράς (52).
the declared or implied purpose of inviting the Court to give a decision on the merits.52 In other cases, a national court may not have considered in sufficient depth the various aspects of Community law when trying the main action.
Έτσι, η Magistrates' court του Armagh απέσυρε μέχρις ενός σημείου την ευθύνη της ως δικαστηρίου υποχρεω­μένου να εφάρμοσα το κοινοτικό δίκαιο, ζητώντας από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να απάντησα σε δέκα ερωτήματα, ορισμένα μάλιστα από τα οποία ήταν διαι­ρεμένα σε υποερωτήματα και αφορούσαν όλα την εθνική βρετανική οργάνωση αγοράς του χοίραου κρέατος.
Sometimes it may altogether miss the real point at issue in Community law. For example, the Resident Magistrate, County Armagh, was avoiding part of his responsibility for applying Community law when he requested the Court of Justice to answer no less than 10 questions, some of them subdivided into supplementary questions, all of them concerning the British organization of the market in pigmeat.
Στη μακρά αυτή σαρά ερωτημάτων αναφέρονται όλα τα άρθρα της συν­θήκης ΕΟΚ με τα οποία η οργάνωση αυτή αγοράς θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι ασυμβίβαστη (53).
The questions cited every article of the EEC Treaty with which the market organization might possibly conflict.53
Το ανώτατο δικαστήριο της Δανίας (Højesteret) έφθασε στο άλλο άκρο με την προδικαστική παραπομπή που διέταξε στην υπόθεση Dansk Supermarked As/ Imeco (54) που αφορούσε ορισμένα προβλήματα αποκλειστικής διανομής προϊόντων στη
The Danish Supreme Court (Højesteret) erred in a different direction when it submitted a preliminary question in the case oí Dansk Supermarked AS y Imerco,54which concerned certain issues relating to exclusive distribution rights in Denmark.
Δανία. Το ερώτημα που έθεσε το Δικαστήριο αυτό ήταν τόσο ασαφές, ώστε άφηνε ουσια­στικά στο Δικαστήριο τη μέριμνα να αποφάσισα εάν υπήρχε ή όχι πρόβλημα κοινοτικού δικαίου και, εάν η απάντηση ήταν θετική, να διατύπωσα το σχετικό ερώτημα.
The question asked by the Danish court was so vague that, in fact, it left the Court of Justice to decide whether or not there was a question of Community law at all and, if so, to put it into the appropriate words.
Είναι προ­φανές ότι και η μία και η άλλη μέθοδος υποβολής προδικαστικών ερωτημάτων καθιστούν επιπλέον ιδιαίτερα δυσχερές για τα κράτη μέλη να επισημάνουν, στις παρατηρήσας που υποβάλλουν σύμφωνα με το άρθρο 20 του καταστατικού του Δικαστηρίου, το ή τα προ­βλήματα που το Δικαστήριο θα εντοπίσα για να αποφανθεί στην κρινόμενη υπόθεση.
Needless to add, each of these modes of submitting preliminary questions has the further disadvantage of making it extremely difficult for the Member States, in lodging observations in accordance with Article 20 of the Statute of the Court of Justice, to distinguish which issue or issues the Court has picked out for decision in the particular case.
Αυ­τή η άποψη του θέματος έχα προκάλεσα σαρά επικρίσεων, ιδίως από διάφορες πλευρές στο Ηνωμένο Βασίλαο (35).
These aspects have given rise to criticism, especially from various quarters in the United Kingdom.55
Από την ανάλυση που περιλαμβάνεται στο τμήμα Ι της μελέτης αυτής, προκύπτα όμως ότι οι συντάκτες της συνθήκης γνώριζαν κατά πάσα πιθανότητα πολλά από τα υφιστάμε­να πρότυπα οργανώσεως των δικαστικών ιεραρχιών, σε ομοσπονδιακό και διεθνές επίπε­δο, τα οποία προβλέπουν δικαίωμα προσφυγής σε ανώτερο δικαστήριο με αρμοδιότητα για το σύνολο της σχετικής ομοσπονδίας.
Section I of this paper shows that the draftsmen of the Treaty were probably familiar with several hierarchically organized judicial systems, both federal and transnational, all of which provide for a right of appeal to a higher court with jurisdiction over the whole of the federation concerned.
Αν οι συντάκτες της συνθήκης απέφυγαν να δημιουργήσουν παρόμοιο μέσο προσφυγής στην Κοινότητα, μπορεί κανείς να υπόθεσα ό­τι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν το επιθυμούσαν.
The reason why they did not establish a similar channel of appeal in the Community is, presumably, that they did not wish to.
Αντί για αυτό, επέλεξαν τη διαδι­κασία του άθρου 177.
Instead, they chose the procedure in Article 177.
Οι εικαζόμενες όμως προθέσας τους δεν κατόρθωσαν να ανακό­ψουν την εξέλιξη της νομολογίας, όπως την περιγράψαμε.
Whatever their intentions, they were unable to halt the development of case-law as it has been described above.
Δ. Η επιτυχία της διαδικασίας της προδικαστικής παραπομπής: όρια και προοπτικές
D. The success of the preliminary ruling procedure : its limitations and prospects
Όπως ήδη σημαώθηκε, η απλή αναφορά του σοβαρού αριθμού των προδικαστικών παραπομπών επιτρέπα να συμπέρανα κανείς ότι η συνεργασία των δικαστηρίων, σύμφω­να μέ το άρθρο 177, γνώρισε γενικά μεγάλη επιτυχία.
As stated earlier, the large number of submissions of preliminary questions justify the conclusion that cooperation between courts on the basis of Article 177 has, on the whole, proved a great success.
Μια μόνο σκιά υπάρχα στον ορί­ζοντα: η επιτυχία αυτή κινδύνευα να αυτοκαταδικαστεί δεδομένου ότι κατά τη διάρκαα της δεκαετίας του 70 ο όγκος των σχετικών υποθέσεων άρχισε να απειλεί την ίδια την ικανότητα εργασίας του Δικαστηρίου.
There is only one cloud on the horizon: by the end of the 1970s this success threatened to destroy itself since the enormous volume of cases men aced to overstrain the Court's capacity to deal with them.
Η πίεση του έργου αυτού και οι εγγενείς κίνδυνοι ατελούς και όχι απόλυτα ικανοποιητικής εξετάσεως όλων των σημαντικών υποθέσεων, παράλληλα με την επιθυμία να μην παρατείνεται απεριόριστα ο χρόνος που αφιερώνεται
The pressure of work and the concomitant danger that all important cases be not devoted the full attention they deserve or. if such attention is given, that case handling delays become insupportable, led the Court to propose an increase in the number of judges and advocates-general.56
(") ΔΕΚ, 29.11.1978, υποθ.
For example.
83/78, ό.π. στην υποσημείωση 39. (!4) ΔΕΚ, 22.1.1981, υποθ.
Case 154/77 Deckman [1978] ECR 1571; Case 13/78 Eggers [1978] ECR 1935.
58/80, Συλλογή 1981, σ. 181.
Case 83/78, cited at footnote 39 above.
(") Βλ., μεταξύ άλλων, Editorial Comment, CML Rev.
See, among others, editorial comment in CML.
1979 σ. 37 και House of Lords, Report July 1979.
Rev., 1970, pp. 37 and House of Lords in Report, July 1979.
Ιδιαίτερα σημαντικό για την επιτυχία της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των εθνικών δικαστηρίων, στο πλαίσιο των διατάξεων του άρθρου 177, υπήρξε ίσως το γεγονός ότι επί χρόνια το Δικαστήριο δεν απέρριψε ούτε μία αίτηση για προδικαστική απόφαση.
A most important contribution to the successful cooperation between the Court of Justice and the courts of the Member States under the provisions of Article 177 is the fact that, for years, the Court did not refuse a request for a preliminary ruling.