natgillin/translations-raw huggingface dataset:
'Οργάνωση μέ πλειοψηφία καθολικών μελών, ή CISL θά ¿δηγήσει τίς άντικομμουνΙστικές της μάχες μεταξύ τών εργα­ζομένων, διακηρύσσοντας μία κοινωνική ειρήνη μέσο.) ενός οικονομικού μεσσιανισμού.
Their top priorities always included improvements in workers' living and working conditions and the defence of their purchasing power; in this connection the UIL called for a reform of the taxation system and extension of the indexing of wages to workers in the public sector and agriculture.
Αυτή ή εξέλιξη θά διευκολύνει εξάλλου τήν ενιαία δράση τών τριών συνομοσπον­διών.
Although it was a member of the WFTU, in 1956 the CGIL condemned what was going on in Hungary and gradually became more sensitive in regard to European and Western matters.
^H_UIL θά παρουσιασθεί στους εργαζόμενους σάν μία κίνηση δημοκρατι­κή, λαΐ'κή, μέ μεταρρυθμιστικές τάσεις.
The 1950s were very difficult years for the Italian trade union movement because it was torn by ideological and political divisions.
Σάν πρότυπο άναφορδς της έχει ρόν σκανδιναυικό συνδικαλισμό.
The three central trade union bodies frequently indulged in polemics and were in competition with each other.
Θά χρειασθεί νά αγωνισθεί γιά vá επιβληθεί μεταξύ τών δύο άλλων ¿ργανώσεων οι ¿ποίες είναι πολιτικά καί Ιδεολογικά περισσότερο διαμορφωμένες.
This confrontation was a positive element in the development of each body and stimulated ideological and organizational regeneration.
Εντούτοις θά καταφέρει νά εξασφαλίσει ισχυρές θέσεις καί νά εγκατασταθεί μάλιστα πολύ σταθερά στον τομέα τών υπηρεσιών καί στή FIAT.
Without betraying their original postion, each of the three organizations enriched their original contributions by drawing on the experience of the other two bodies, amending them and adding new proposals which resulted in the conditions that made joint action possible from the 1960s.
Παρ'δλο πού έχει μία διαφορετική προσέγγιση τον προβλημάτων άπό τήν CISL, θά ταχθεί επίσης υπέρ τοϋ εγγράφου της συλλογικής σύμβασης.
The early 1960s was the time of the Italian economic miracle. Economic production expanded fast, at the cost of low wages and bad working conditions, reforms were overdue in the area of transport, health, education and a full employment policy was unheard of.
'Άν καί τηρεί μία στάση κριτικής έναντι τοϋ καπιταλιστικού συστήματος, οι επιλογές της σέ διεθνές επίπεδο θά είναι άπό τήν αρχή εύρωπαίκές (ΕΚΑΧ, ΕΟΚ) καί δυτικές.
The CISL insisted that the trade unions must be independent of the political parties and their ideological differences before it would join the unification process. A unified approach to the renewal of collective agreements in particular was the first significant joint action by the three central bodies.
^H_CGIL , παρ'δλες τίς απώλειες πού υπέστη άπό τήν αποχώρηση τών καθολικών καί ενός μεγάλου μέρους τών μή κομμουνιστικών λαΐ'κών δυνάμεων, παραμένει χωρίς αμφιβολία ή κύρια οργάνωση τών εργαζομένων.
During the 1950's relations between trade unions and employers were virtually non-existent and where tripartite bargaining was involved contacts were at national level: trade union confederations, employers and government for the purpose of renewing national collective agreements.
Αυτό πού τίς χώριζε στην πραγματικότητα ?)το μία διαφορετική αντίλη­ψη τοϋ προς οίκοδόμηση πρότυπου κοινωνίας καί ως εκ τούτου ένας ορισμένος ρόλος τού συνδικαλισμοϋ, ή χρήση τών μέσων δράσης καί τό είδος σχέσεως τών συνδικάτων μέ τά πολιτικά κόμματα καί τίς δημόσιες αρχές.
From the 1960's things were to change by the adoption of the principle of "multi-tier bargaining" by the CGIL at its fifth congress in i960, which made possible unified action by the three confederations, notably at plant level. Multi-tier bargaining makes it possible to adapt and amend national agreements at provincial or plant level.
Ή CGIL θά απευθυνθεί στους εργαζόμενους σάν ή μόνη ¿ργάνωση πού υποστηρίζει τά συμφέροντα τους, θά θεωρήσει τόν εαυτό της σάν τόν έκπρόσοοπο εκείνων πού έμειναν στό περιθο^ριο τη"ς ανασυγκρότησης τόσο τοϋ αστικού προλεταριάτου δσο καί τοϋ τη"ς υπαίθρου.
- immediately prior to each renewal of the collective agreement the workers decide as a body on a set of demands, by industry, at plant, regional and national level. The draft then goes back to the rank-and-file membership for final adoption;
Τό 1949 προτείνει τό περίφημο της "Σχέδιο απασχόλησης", μέ σκοπό νά δώαει μία ¿λοκληρο > μένη καί σο > στά δομημένη λύση στή σοβαρή οίκονιμική κρίση καί στην υψηλού επιπέδου ανεργία πού προσβάλλουν τή χώρα.
- talks at national level with the employers, backed up, if need be, by industrial action. In the event of a breakdown, the government is called in to act as go-between so that negotiations may be resumed on broader bases;
Αρχικά αντίθετη στό έγγραφο "άρθροοτής" συλλογικές σύμβασης, ή CGIL τελικά θά τό αποδεχθεί στά τέλη τη"ς δεκαετίας τοϋ '50, ÍÔÍOJÇ υπό τήν πίεση τη"ς σοσιαλιστικές πτέρυγας της* γεγονός πού θά διευκολύνει αργότερα τήν ενιαία συνδικαλιστική δράση στην ¿ποία η\ο άπό'ανέκαθεν προσκολλημένη.
Such a bargaining system makes for considerable participation by the workers and represents the implementation of a system of upward-oriented democracy in which the rank-and-file play a key role in deciding on demands and in appointing their representatives.
Παρ'δτι μέλος τη"ς FSM, ή CGIL θά καταδικάσει τό 1956 τά γεγονότα τή"ς Ουγγαρίας καί προοδευτικά θά διαμορφώσει μία νέα ευαισθησία γιά δτι άφορδ τά εύρωπαίκά καί δυτικά προβλήματα.
Moreover, this system of multi-tier bargaining makes it possible to keep in closer contact with the various situations as they arise in practice in firms and thus enables workers to involve themselves at the time and on the terms which they deem best. At national level, it offers the advantage of improving the position of the weaker sectors on the strength of the model agreement negotiated by the stronger sectors, such as the metalworkers.
Ή δεκαετία τοϋ '50 θά είναι πολύ δύσκολη γιά τό Ιταλικό συνδικαλιστι­κό κίνημα, διότι βρίσκεται πολύ διηρημένο άπό ιδεολογικές καί πολί" τικές αντιθέσεις.
The adoption of multi-tier bargaining by the trade union movement, together with the fact of staggered renewal dates for collective agreements in the various sectors of industry, meant that the country was constantly in the throes of intense trade union activity and frequent confrontations with the employers.
L-Έ- "τ25ν_ένι^ο: < ^«_δ£θ?ση_σττ5_ο^ο:δ_ικο:σ_ύα ενοποίησης^
These were struggles which have also been called "the delegates' movement".
Τό πρώτο μέρος της δεκαετίας τοϋ '60 είναι γνο: > στό σάν ή εποχή τοϋ ιταλικού "οικονομικού θαύματος".
The widening of the conflicts reflected not only the need for an improvement in workers» living and working conditions, but also a need for direct democracy for which the traditional structures of the trade union movement were ill-adapted.
Απέναντι σέ εργοδότες πού δέν κάνουν παραχοψήσεις παρά μόνο δταν είναι αναγκασμένοι, ¿ εργατικός αγώνας δέν θά καθυστρρήσει νά αρχίσει καί θά είναι αυτόματα ενιαίος, διότι θά αιτιολογείται άπό τά 'ίδια συμφέροντα ¿ναντίον τοϋ ίδιου αντίπαλου.
This decade of struggle, which was necessary to resolve a number of contradictions, not only within the trade union movement, but also within its structures, had led to a new connection being made between conflicts and their content.
Μέ τόν κίνδυνο νά βρεθοϋν εξω άπό τό χώρο τους καί σέ ένταση προσπά­θεια^ πού ξεπερνάει τίς δυνατότητες τους, οί συνδικαλιστικές ¿ργανώσεις δέν δύνανται νά αγνοήσουν αυτή τήν ενιαία ισχυρή ώθηση πού ερχόταν άπό τή βάση τους.
Baring these years spontaneous action by workers in terms of demands and participation expressed itself, in the case of many workers, outside the organizational and traditional structure of the trade union movement, which soon fell into disuse to give way to other structures e.g. factory meetings, delegates* meetings and faotory councils.
- Τίς παραμονές κάθε ανανέωσης συλλογικές σύμβασης, οί εργαζόμενοι ¿ρίζουν ενα ενιαίο πρόγραμμα-βάση διεκδικήσεων άνά κλάδο παραγο^γής στά επίπεδα επιχείρησης, περιφερειακό καί εθνικό.
Elected directly by the workers on the shop floor or the assembly lines, whether or not they are members of a trade union organization; he is the spokesman for the workers in collective bargaining on the basis of the demands drawn up by the factory council - which brings together all the factory delegates - in close collaboration with the workers' assembly.
Διαπραγμάτευση σέ εθνικό επίπεδο μέ τους εργοδότες υποστηριζό­μενη, εάν υπάρχει ανάγκη, άπό διεκδικητικές κινήσεις.
While he can be dismissed at any time by the rank-and-file, the plant delegate plays a vital role in initiating action and he will come to represent the lynch-pin of a trade unionism forged in the fires of action and which some have described as new-style trade unionism.
Σέ εθνικό επίπεδο, προσφέ­ρει τό πλεονέκτημα τού δτι επιτρέπει τήν πρόοδο τών αδύνατων
It was only after several years of hesitation and discussion that these structures for debate,action and representation were to be accepted and assimilated by the trade union organizations.
τομέων μέ βάση τό υπόδειγμα σύμβασης, βάσει τοϋ ¿ποίου έγινε ή διαπραγμάτευση τών ισχυρότερων τομέων, δπως παραδείγματος χάρη τών εργαζομένων στή μεταλλουργία.
This operation brought to the trade union movement not merely a new dynamism and greater democracy in terms of organization but also prevented spontaneous action - deprived in the long term of a structure to sustain it - from degenerating into corporatism by plant or by category.
Αυτή ή δεκαετία άγοίνων γιά τό αναγκαίο ξεπέρασμα μίας σειράς αντι­φάσεων, δχι μόνο στό'πλαίσιο τού διεκδικητικού κινήματος άλλα καί σ'αύτό τών συνδικαλιστικών δομών, ¿δήγησε σέ μία νέα διάρθρωση τών αγώνων καί τού περιεχομένου τους.
The adoption by the Italian Parliament in 1970 of the Law on the Workers' Statute was to confirm the existence and power of trade union organizations within the plant and was to guarantee workers a number of rights relating to health, freedom of action and expression, the right to trade union information, job protection or protection against unfair or anti-trade union action on the part of an employer and freedom to exercise trade union activity.
Άνακλητέος άνά πδσα στιγμή άπό τή βάση, ¿ άντιπρόσοοπος επιχειρήσεως παίζει έναν πρωτεύοντα ρόλο στό επίπε­δο τη"ς έμπνευσης καί τη"ς δράσης. Αποτελεί τόν άξονα στήριξης ενός συνδικαλισμοϋ πού σφυριλατήθηκε μέσα στή δράση καί πού ¿ρισμένο ι δνόμασαν νέου τύπου.
This trade unionism appeared new to outside observers not only in organizational terms but also in terms of the substance of claims and of the strategy adopted to attain these objectives, by an unprecedented development of contractual power and the pressure exerted on governments to implement a series of reforms which had in some cases been demanded for decades.
Αυτές οί δομές συλλογισμοϋ, δράσης καί εκπροσώπησης δέν θά γίνουν δεκτές άπό τίς συνδικαλιστικές ¿ργανώσεις οί ¿ποίες θά τίς εντά­ξουν στή δομή τους μετά άπό πολλά χρόνια δισταγμών καί συζητήσεων.
The strength of contractual power was to be reflected in the signing, between 1969 and 1976, of 300 industry-wide agreements and 8 000 plant contracts covering some 8 million industrial workers, 7 million workers in the public services and public administration and 2 million workers in the agriculture sector.
Ή ίσχή τη"ς συμβασιακης δύναμης θά εκφρασθεί μέ τήν υπογραφή μεταξύ 1969 καί 1976, 500 κλαδικών συμβάσεων καί 8.000 συμβάσεων επιχειρήσεως πού αφορούν 8 εκατομμύρια εργαζόμενους στίς βιομηχανίες, 7 εκατομμύρια μισθωτούς πού απασχολούνται σέ υπηρεσίες καί στή δημόσια δ ιοί κηση, 2 εκατομμύρια μισθωτούς τού γεωργικού τομέα.
At plant level, collective agreements covered in particular the improvement of working condition, organization of work, the protection of the worker's health, pay, the extension of vocational training and recognition of the right to study: I50 hours paid by the employer, granted to any worker who wishes to undertake studies outside the factory. Pay claims were to centre on the introduction of a single wage scale at national level, a reduction in the number of pay categories and an across-the-board increase in incomes.
Οί μισθολογικές διεκδικήσεις αφορούν τήν καθιέρωση σέ εθνικό επίπεδο μίας ενιαίας μισθολογικής κλίμακας, μία ελάττωση τοϋ άριθμοϋ τών μισθολογικών κατηγοριών καί μία ¿μοιόμορφη αύξηση τών εισοδημάτων.
Action at plant level was also aimed at safeguarding and creating jobs, particularly by reducing hours of work, the channelling of investment - some of this having to be channelled towards the creation of new jobs in the south of the country by decentralizing production - defending purchasing power and reforming the structure of wage costs and geographical and occupational mobility.
Ή δράση εντός τή"ς επιχείρησης αποβλέπει επίσης στή διασφάλιση καί τή δημιουργία θέσεων απασχόλη­σης, Ιδίως μέ τήν ελάττωση τών ωρών εργασίας, αποβλέπει επίσης στον προσδιορισμό χρήσης τών επενδύσεων -ενα μέρος τών ¿ποίος ¿φείλει νά προορισθεί στή δημιουργία νέων θέσεος απασχόλησης στό Νότο μέ μία άποκέντροοση τη"ς παραγο:γικη"ς δραστηριότητας- , απόβλεπε ι στην υποστήριξη της άγοραστική"ς δύναμης καί στή μεταρρύθμιση της δομή"ς τοϋ μισθολογικοϋ κόστους, στή γεοογραφική καί επαγγελματική κινητι­κότητα.
Outside the plant, the struggle was to centre on the practical problems arising in the everyday life of workers, such as the question of public transport, reviewing the education system and the right to study for all, assistance to all those sections of society excluded from the arena of social struggle, such as the physically and mentally handicapped, the development of the Mezzogiorno, the fight against terrorism, the reform of the State, a policy of full employment and economic planning, reform of the tax system, health, housing and measures to safeguard and improve the social security system.
Ή δξυνση τή"ς οικονομικής κρίσης δέν κατάφερε παρά νά δοΐσει έκταση στή δραματική πλευρά αυτών τών ζητημάτων πού βρίσκουμε εγγεγραμμένα στην ημερήσια διάταξη τοϋ συνεδρίου πού κάθε μία άπό τίς τρεις συνομοσπονδίες ¿ργάνωσε τό Ι98Ι καί τά ¿ποία έπαναλμβάνονται στό πρόγραμμα-βάση τών διεκδικήσεων πού έγινε άποδείίτό άπό τά Γενικά Συμβούλια τών CGIL-CISL-UIL τό Φεβρουάριο τού 1982.
The worsening of the economic crisis has merely served to heighten the dramatic aspect of these issues which were included on the agenda for the congress which each of the three trade union confederations held in I98I and which are included in the demands adopted by the CGIL-CISL-UIL General Councils in February 1982.
Ή βάση τών έγαζομένος, αφού συνειδητοποίησε τή δύναμη τή"ς ενιαίας δράσης, ζητδ κατά τή δεκαετία τού I960 τήν ¿ργανική ενοποίηση τών τριών ιταλικών συνδικαλιστικών συνομοσπονδιών.
Once they became aware of the power of united action, the rank-and-file workers called during the 1960»s for the organic unification of the three Italian trade union confederations.
Πραγματικά δύσκολη επιχείρηση γιά πραγματοποίηση^ λόγω μίας σειρδς αιτιών άκ τών ¿ποίων ή πλέον σημαντική είναι εκείνη τοϋ ασυμβίβαστου τη"ς συσσώρευσης συνδικαλιστικών καί πολιτικών εντολών, άπ'δπου προκύπτει καί τό πρόβλημα της αυτονομίας τών συνδικαλιστικών ¿ργανώσεων έναντι τών πολιτικών κομμάτων καί τών δημοσίων άρχων.
This would be a very difficult operation to carry through for a number of reasons, the most important of which was the impossibility of reconciling the simultaneous holding of trade union and political mandates and, hence,also, the question of autonomy of trade union organizations in relation to political parties and public authorities.
Αυτό τό πρόβλημα είναι παλαιό καί χωρίς νά είναι ε?δικό τού ιταλι­κού συνδικαλιστικοϋ κινήματος, θά έχει απασχολήσει μία ιδιαίτερα σημαντική θέση στή ζωή του.
This is an old chestnut which, while it is not peculiar to the Italian trade union movement, has occupied a particularly important place in the life of that movement.
'Ήδη παρόν τό 1906, στή Γενική Συνομο­σπονδία της Εργασίας, _BAR_ξ αιτίας τών δεσμών πού τήν ένωναν μέ τό σοσιαλιστικό κόμμα τη"ς εποχής, θά έπιρεάσει σημαντικά τή συνδικα­λιστική ζωή τών τελευταίων σαράντα ετών στην Ιταλία καί θά αποτε­λέσει πάντοτε ενα πολύ επίμαχο πρόβλημα.
It was already an issue in I906, at the time of the General Confederation of Labour, by virtue of the links which bound the latter to the Socialist Party of the period and it was to have a determining influence on Italian trade union life over the next forty years and was constantly to prove a highly controversial issue.
Τό 1948, θά διαλυθεί ή ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος καί θά χρειασθεί χρόνος καί μία βαθειά εξέλιξη τών εθνικών καί διεθνών πολιτικών εξαρτήσεων γιά νά επιτύχουν πραγματικά οί τρείς συνδικα­λιστικές συνομοσπονδίες μία σχετική αυτονομία έναντι τών πολιτικών κομμάτων μέ τά ¿ποία συνδέονταν.
In 1948 the unity of the trade union movement was shattered for political reasons, and it was to take time and a sea-change in national and international political conditions before the three trade union confederations succeeded in attaining some degree of de facto autonomy in relation to the political parties to which they were most linked.
Στην αρχή της δεκαετίας τοϋ '50/ επί II μελών της ηγεσίας της CGIL τά 4 είναι ηγέτες τοϋ PCI, διότι η συνομοσπονδία αυτή επιτρέπει τή συσσώρευση πολιτικών καί συνδικα­λιστικών εντολών στά διάφορα επίπεδα.
At the beginning of the Fifties, of the eleven members of the CGIL's committee, four were leading members of the Italian Communist Party, since the CGIL allowed political and trade union mandates to be held simultaneously at various levels.
Ταυτόχρονα, επί 9 μελών της ηγεσίας της CISL τά 5 είναι συγχρόνως καί ηγέτες της Χριστιανικής Δημοκρατίας.
At the same time, of the nine members of the committee of the CISL, five were at the same time leading members of the Christian Democrat Party.
Άλλα στά μέσα τή"ς δεκαετίας τοϋ 1950 τό ζήτημα παίρνει άλλη τροπή.
However, the mid-1950*s was to see a turning-point regarding this issue.
Τό 1955, στό 2 Συνέδριο της CISL, oí νεαροί ηγέτες της εγείρουν τό πρόβλημα τοϋ ασυμβίβαστου τών πολιτικών καί συνδικαλιστικών εντολών, σάν ενα σημαντικό παράγοντα γιά τήν εξασφάλιση της συνδι­καλιστικής αυτονομίας άπό τήν επίδραση τών πολιτικών κομμάτων.
In 1955» at its second Congress, the young leaders of the CISL raised the problem of the incompatibility of political and trade union mandates as a major factor in ensuring trade union independence of the political parties.
Τό 1956, στό 4 Συνέδριο της CGIL, ¿ γενικός της γραμματέας της απέρ­ριπτε τήν ιδέα του συνδικάτου "συνδετικός κρίκος" μεταξύ ενός πολιτικού κόμματος καί τών εργαζομένων.
In 1956, at the fourth Congress of the CGIL, its Secretary-General rejected the conception of the trade union as being the fighting arm of a political party.
Η ίδέα δμως αυτή δέν ακολουθήθηκε άπό τήν πλειοψηφία τοϋ Συνεδρίου.
However, he did not receive the support of the majority of Congress.
Ωστόσο, μερικούς μη"νες αργότερα, ή CGIL διαχώρισε τή θέση της άπό τό PCI καταδι­κάζοντας τά γεγονότα της Ουγγαρίας.
Nevertheless, a few months later, the CGIL took a different stance from the Italian Communist Party by condemning the events in Hungary.
Τό 1969 χαράζει σαφώς τήν αυτονομία τών τριών συνδικαλιστικών συνο­μοσπονδιών σέ σχέση μέ τά πολιτικά κόμματα,καί αυτό θά συντελεσθεί κατά τή διάρκεια τοϋ συνεδρίου πού συνεκάλεσε ή κάθε μία άπό τίς τρείς ¿ργανώσεις κατά τό έτος αυτό.
1969 was to signal formally the autonomy of the three trade union confederations in relation to the political parties at the respective congresses which each of the three organizations was to hold that year.
Μέχρι τό 7 Συνέδριο της CGIL (Ιούνιος 1969) ή ύπαρξη τών πολιτικών ρευμάτων εντός της ¿ργανώσεο^ς άναγνοψιζόταν άπό τό καταστατικό της.
Up until its seventh Congress (June 1969)1 political allegiances were officially recognized within the CGIL.
Τό συνέδριο αυτό ογι μόνο αναθέτει στό Γενικό Συμβούλιο τή"ς ¿ργάνωσης νά θέσει σέ εφαρμογή δλα τά μέσα προκειμένου νά καταλήξει στην εξάλειψη τών πολιτικών ρευμάτων στά πλαίσια τή"ς ¿ργάνωσης, άλλα νά εγκρίνει επίσης τήν αρχή τοϋ ασυμβίβαστου μεταξύ τών διαφόρων εντολών! κοινοβουλευτικών καί αίρετών αξιωμάτων καί καθηκόντων πού εμπίπτουν στους συνδικαλι­στικούς ηγέτες.
That Congress not only instructed the organization's General Council to do all in its power to bring about the severance of political allegiances within the organization but, also, approved the principle of the incompatibility of parliamentary and elective mandates and the duties of trade union leaders.
Στό Γενικό Συμβούλιο ανατίθεται ή εφαρμογή αύτη"ς
The General Council was charged with applying this principle.
Άπό τή δική του πλευρά τό 5 Συνέδριο τη"ς UIL ('Οκτώβριος 1969), αφού τροποποιήσει τό καταστατικό τη"ς ¿ργάνωσης, θεσπίζει τήν αρχή τού ασυμβίβαστου μεταξύ εκτελεστικών καθηκόντων στό πλαίσιο τών συνδικαλιστικών ¿ργανώσεων άφ'ενός καί άφ'ετέρου τών ηγετικών στά πλαίσια τού κόμματος, τών κοινοβουλευτικών εντολών, καθώς καί λαίκών εντολών στίς περιφερειακές, επαρχιακές καί τοπίκές συνελεύσεις μέ μία εξαίρεση γιά τίς κοινότητες πού δέν είναι πρωτεύουσες επαρ­χίας καί ¿ πληθυσμός τών ¿ποίων είναι κατώτερος τών 50.000 κατοίκων.
For its part, the fifth Congress of the UIL, held in October I969, by amending the organization's artides of association established the principle of incompatibility between executive functions within trade union organizations, on the one hand, and managerial functions within parties, parliamentary mandates and public mandates in regional, provincial and local elective bodies, on the other} an exception was made in the case of areas which were not provincial capitals and had a population of less than 30 000 inhabitants.
'Όσον άφορδ τήν CISL., τη*ς ¿ποίας τό καταστατικό περιελάμβανε ηδη μία διάταξη περί τοϋ ασυμβίβαστου μεταξύ δημοσίου λειτουργήματος καί συνδικαλιστικών καθηκόντων, η*το ή πλέον προηγμένη σ'αύτή τήν ¿δό.
The CISL, whose articles of association already contained a provision declaring public and trade union functions to be incompatible, had made the greatest progress in this direction.
Κατά τή διάρκεια τού 6 Συνεδρίου της (Ιούλιος 1969), επιβε­βαιώνει τήν απόλυτη αντίθεση πού υπάρχει μεταξύ τών εκτελεστικών καθηκόντων στό πλαίσιο τών συνδικάτων καί τών κοινοβουλευτικών έντολδν καί άίρετών άξιο > μάτων σέ κλίμακα εθνική, περιφερειακή καί τοπι­κή.
At its sixth Congress in July I969 it confirmed the total incompatibility of executive functions within trade unions and parliamentary and elective mandates at national, regional and local level.
Αυτή ή αντίθεση άφορδ δλα τά διευθυντικά καθήκοντα στό πλαίσιο τοϋ συνδικάτου καί σέ ¿ποιοδήποτε επίπεδο.
This incompatibility concerned all management functions within a trade union, at whatever level.
Δύο χρόνια αργότερα τό πρόβλημα δέν είχε βρεί ακόμα τή λύση του.
Two years later, the matter was still not resolved.
Ένώ ή CISL καί ή UIL άποφαίνονταν γιά τήν απόλυτη αντίθεση μεταξύ συνδικαλιστικών καί πολιτικών καθηκόντοον, σέ ¿ποιοδήποτε επίπεδο, ή CGIL παρουσίασε ¿ρισμένες δυσκολίες γιά νά τίς ακολουθήσει τόσο μακριά σ^αύτή τήν ¿δό.
While the CISL and UIL were affirming the total incompatibility of trade union and political functions, at whatever level, the CGIL had some difficulty in emulating them.
Εντούτοις, δηλώνει δτι έχει τή δυνατότητα νά ξεπεράσει αυτό τό εμπόδιο εάν είναι τό μόνο πού παρουσιάζεται στό δρόμο προς τήν ¿ργανική ενότητα τών τριών συνομοσπονδιών.
However, it declared that it could overcome this obstacle if this was to be the only one standing in the way of organic unity between the three confederations.
Τό 1974, ή CGIL τροποποιούσε τό καταστατικό της καί ταυτιζόταν μέ τίς άλλες ενώσεις στό θέμα τοϋ ασυμβίβαστου μεταξύ συνδικαλιστικον καί πολιτικών εντολών.
In 1974 the CGIL amended its articles of association and endorsed the position of the other two confederations with regard to the incompatibility of trade union and political mandates.
Ή συζήτηση περί τού ασυμβίβαστου τών εντολών θεωρήθηκε πάντοτε σάν αναγκαία προϋπόθεση τη"ς ¿ργανικη"ς ενότητας τών τριών συνομοσπον­διών.
The debate on the incompatibility of mandates was always considered a necessary condition for the pursuit of the organic unity of the three confederations.
Ωστόσο δμως δέν ήτα επαρκής.
It was not, however, a sufficient one.