natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στην απόφαση, κυρίως, Simmenthai, της 9ης Μαρτίου 1978 (234), οδηγείται στο συμπέρασμα ότι δεν είναι δυνατό «να αρνηθεί στο αρμόδιο για την εφαρμογή του (κοινοτικού) δικαίου δικαστήριο την εξουσία να πρά­ξει κατά τη στιγμή της εφαρμογής αυτής ό,τι είναι απαραίτητο για να παραμεριστούν οι εθνικές νομοθετικές ρυθμίσας που ενδεχομένως εμποδίζουν την πλήρη αποτελεσματικότη­τα του κοινοτικού κανόνα», πράγμα που συμβαίνα όταν επιφυλάσσεται σε αδικό όργανο η εκτίμηση του συμβιβαστού των εθνικών νόμων προς το κοινοτικό δίκαιο (στη συγκε­κριμένη περίπτωση σε συνταγματικό δικαστήριο).
Furthermore, in the Court concluded that it was not possible to withhold 'from the national court having jurisdiction to apply such law (Community law) the power to do everything necessary at the moment of its application to set aside national legislative provisions which might prevent Community rules from having full force and effect', by regarding the question of whether national law conforms to Community law as the province of the relevant author­ity, in this case the Constitutional Court.
Η περίπτωση αυτή οδηγεί σε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση των σχέσεων μεταξύ της νομοθετικής αμεσότητας και της θεσμικής αυτονομίας ιδίως όταν πρόκαται για προσδιορι­σμό των συνεπειών του άμεσου αποτελέσματος και της υπεροχής του κοινοτικού δικαίου όσον αφορά τη λατουργία του εθνικού δικαστηρίου.
This point requires a more thorough analysis of the relationship between the direct effect of Community rules and institutional autonomy, especially as regards the consequences (for the national court) of the principles of direct effect and supremacy laid down by the Court of Justice.
Μπορεί πράγματι κανείς να αναρω­τηθεί σχετικά με το περιθώριο ή το βαθμό αυτονομίας που το Δικαστήριο αφήνα στα εθνικά δικαστήρια όταν αντιμετωπίζουν περίπτωση συγκρούσεως κανόνων.
The question is the degree of autonomy allowed to national courts when they are faced with a conflict of rules.
Στο πλαίσιο της λογικής της αμεσοποιήσεως των εννόμων σχέσεων, το Δικαστήριο κρίνα, όπως είδαμε, ότι ot κοινοτικοί κανόνες άμεσου αποτελέσματος παράγουν «αποτέλε­σμα που αφορά κάθε δικαστήριο το οποίο, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, έχα σαν όργανο κράτους μέλους αποστολή να προστάτευα τα δικαιώματα που παρέχονται στους ιδιώτες από το κοινοτικό δίκαιο».
From the direct effect of Community law, the Court has, as we have seen, deduced that such Community rules have consequences which concern 'any national court whose task it is as an organ of a Member State to protect, in a case within its jurisdiction, the rights conferred upon individuals by Community law'.
Χωρίς να λησμονούμε ότι το εθνικό δικαστήριο έχα, έ­ναντι του κοινοτικού δικαίου, αποστολή που ξεπερνά το σεβασμό των ατομικών δικαιω­μάτων που απόνεμα στους πολίτες (233) πρέπα κυρίως να παρατηρηθεί ο τρόπος με τον οποίο, με μια εξισορροπημένη διατύπωση, το Δικαστήριο προσπαθεί να συμβίβασα τη δι­καστική αυτονομία και την αμεσοποίηση των νομικών σχέσεων.
Although the national court has tasks with regard to Community law apart from ensuring respect for the subjective rights235which it confers on individuals, what is particularly noteworthy is that the Court has tried to produce a balanced statement which reconciles the autonomy of national courts with the direct effect of Community rules.
Lecourt, ό.π. στην υποσημείωση 205, σ. 240.
Costa ν ENEL, cited at footnote I above. R. Lecourt . op. cit. at footnote 205 above, p. 240. Case 166/73 Rheinmühlen [1974] ECR 33. Case 166/73 Rheinmühlen [1974] ECR 33, at p. 39.
(234) Ό.π. στην υποσημείωση 24.
Sec footnote 24 above.
νόνες συγκρούσεως μεταξύ του κοινοτικού δικαίου και του αντίθετου εθνικού δικαίου ού­τε ειδικές διαδικασίες για τη λύση μιας τέτοιας συγκρούσεως, θα απαιτούσε να θεωρηθεί ο εθνικός δικαστής στην περίπτωση αυτή σαν κοινοτικός αποκεντρωμένος δικαστής που θα ασκούσε με κοινοτική ιδιότητα μια καθαρά κοινοτική αρμοδιότητα. Κάτι τέτοιο εύχεται ο D.
Community edifice, as characterized by the absence of specific rules and procedures to regulate conflicts between Community law and opposing national law, implies that in such a case the national court should be regarded as a decentralized Community court exercising a Community function on the Community's behalf.
Carreau (238) επικαλούμενος την αρχή του «λειτουργικού διπλασιασμού» που χαρακτη­ρίζει τις επάλληλες έννομες τάξεις του G. Schelle.
This is what Carreau238 would like us to accept when he raises the issue of that duality of functions which is inherent in any legal system of the federal type and to which Scelle is so attached.
Πράγματι, όσον αφορά κανόνες που ρυθμίζουν το θέμα των προθε­σμιών ασκήσεως αγωγών, το Δικαστήριο αναγνωρίζει την αποκλειστική αρμοδιότητα του εθνικού δικαίου, υπό τον όρο να πρόκειται για εύλογες προθεσμίες ευνοϊκότερες από τις προθεσμίες που ισχύουν για ανάλογες προσφυγές του εσωτερικού δικαίου (239).
Thus in the case of rules concerning limitation periods, the Court accepts the exclusive jurisdiction of national law provided such rules are reasonable and produce results which are no less favourable than those governing comparable rights of action on an internal matter.239
Η λύση πράγματι αυτή εμφάνιζα το παράδοξο να μην ικανοποιεί ούτε εκείνους που θεωρούν λογική την ευθυγράμμιση των οργανικών σχέσεων με τις νομικές σχέσας, ούτε εκείνους που θεωρούν ότι η θεσμική αυτονομία έχα μόνο ως όρια εκείνα που της τάσσα η εσωτερική έννομη τάξη.
It is apparently paradoxical for it seems to satisfy neither those who would regard as logical the alignment of organic relationships on legal relationships nor those who consider that institutional autonomy is circumscribed only by internal legal considerations.
Εντασσόμενο σε μια νομολογία, που, μολονότι αποδέχεται τη θεσμική αυτονομία, της έχα επιβάλλα όρια που ανάγονται στις απαιτήσας της κοινοτικής έννομης τάξεως, η απόφαση Simmenthai περιλάμβανα ακόμη κατηγορηματικότερες διατυπώσας.
The Simmenthal ruling containing still more categorical statements, is in the direct line of decisions which, although they admit of institutional autonomy, hedge it about with limits to meet the requirements of the Community order.
Αν και το Δικαστήριο παρέμβαινα πράγματι στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων που του έχα απόνειμα η εθνική έννο­μη τάξη, «έχα την υποχρέωση να εξασφάλιζα το πλήρες αποτέλεσμα των κοινοτικών αυ­τών κανόνων αφήνοντας εάν χραάζεται ανεφάρμοστη, με πρωτοβουλία του, κάθε αντίθετη διάταξη της εθνικής νομοθεσίας, ακόμη και μεταγενέστερη, χωρίς να χρειάζεται να ζητή­σει ή να αναμείνει την προηγούμενη εξάλειψη της διατάξεως αυτής με τη νομοθετική οδό ή με οποιαδήποτε άλλη συνταγματική μέθοδο» ί240).
Even though a national court is acting within a national legal system, it 'is under a duty to give full effect to (Community law), if necessary refusing of its own motion to apply any conflicting provision of national legislation, even if adopted subsequently, and it is not necessary for the court to request or await the prior setting aside of such provision by legislative or other constitutional means'.24° In its statements, the Court clearly rejects any form of organic or procedural dualism without going so far as to assert a jurisdictional monism.
Η διατύπωση της αποφάσεως του Δι­καστηρίου καταδίκαζα λοιπόν σαφώς κάθε εκδήλωση οργανικού και δικονομικού δυϊ­σμού, χωρίς όμως να ασαγάγα δικαστικό μονισμό.
The national court, even when exercising its national jurisdiction, is required to ensure the procedural application of the entire and direct effect of Community law.
Επιβάλλεται έτσι στο εθνικό δικαστή­ριο εν ονόματι των απαιτήσεων της αμεσότητας των εννόμων σχέσεων, υποχρέωση που αποτελεί δικονομική τους έκφραση, ακόμη και όταν το δικαστήριο δρα στο πλαίσιο των εθνικών του αρμοδιοτήτων.
There is no better way of expressing the desire to eliminate any incipient dualism than by establishing unequivocally the concept that the direct effect of Community law must be ensured by the national court by the setting aside of contrary provisions of national law. even at the risk of exceeding its jurisdiction.
Carreau, σχόλιο στην απόφαση Simmenthai, RTDE 1978, σ. 381 in fine.
D. Carreau, note on the Simmenthal ruling, RDTE, 1978, p. 381.
Το δικαστήριο δεν επι­λύει τη διαφορά, αφού το άμεσα εφαρμόσιμο κοινοτικό δίκαιο υποκαθίσταται στη θέση του εθνικού.
The role of the national court as defined by the requirements of the structure of Com munity law with direct effect is no more than the identification of the single rule applying to the dispute.
Εφαρμόζει απλώς το δίκαιο αυτό, κύριο στοιχείο της αντικαμενικής νομιμό­τητας που του επιβάλλεται.
Since directly applicable Community law supplants any other law, the national court does not resolve the conflict but merely applies this law which is the chief element of the objective legality binding on the court.
Με τον τρόπο αυτό φτάνουμε στα όρια του λειτουργικού δι­πλασιασμού.
Truly, we have now arrived at the limits of functional dualism.
Κλείνοντας τη μελέτη αυτή, θα επιχειρήσουμε να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρα­σμα.
At the end of this survey, a conclusion may be hazarded.
Η αναγκαιότητα εξασφαλίσεως του πλήρους άμεσου αποτελέσματος του κοινοτικού δικαίου, την οποία το Δικαστήριο θεωρούσε ολοένα και πιο πιεστική, οδήγησε σε διαμόρ­φωση ολοένα και πιο αυστηρών απαιτήσεων για τις έννομες τάξεις των κρατών μελών.
The Court of Justice has felt an increasing need to ensure the total direct effect of Community law and this has led it to make increasingly stringent demands on national legal systems.
Οι απαιτήσεις αυτές εκφράστηκαν αρχικά σε επίπεδο νομοθετικών σχέσεων, γρήγορα όμως επεκτάθηκαν και στις θεσμικές σχέσεις.
At first these demands were expressed with reference to the relationships between legal rules, but soon they extended to the relationships between institutions.
Το Δικαστήριο οδηγήθηκε προοδευτικά στη διατύ­πωση των αρχών μιας οργανικής αμεσότητας, που ακολουθεί τη συνοχή της νομοθετικής αμεσότητας.
The Court has been forced increasingly to align the principles of organic direct effect on the coherence of normative direct effect.
Απομένει να αποδειχθεί αν είναι δυνατό να ξεπεραστεί το απώτατο σημείο αυτής της νομολογίας, αν ο δρόμος που χαράχτηκε επιτρέπει κάτι τέτοιο.
It remains to be seen whether the point reached by these decisions is the final limit or whether this path allows of further progress.
Το σημερινό κε­κτημένο εκφράζει την πολυπλοκότητα της κοινοτικής έννομης τάξεως, τάξεως ιδιόμορφης επικαλύψεως που δεν μπορεί να αναχθεί σε προκαθορισμένες κατηγορίες.
What has been achieved so far illustrates the complexity of the Community legal order, an order of a rather special hierarchical kind which cannot be fitted into pre-existing categories.
Κεφάλαιο VII — To Δικαστήριο του Hjälte Rasmussen
Chapter VII — The Court of Justice by Hjälte Rasmussen
Τμήμα I — Η σύλληψη της δικαστικής εξουσίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες
Section I — The conception of the Court's jurisdiction in the European Communities
O Oliver Holmes, δικαστής στο ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε πει ότι ποτέ του δεν θα ανησυχούσε ενόσω το ομοσπονδιακό ανώτατο δικαστήριο δεν θα είχε τη δυνατότητα να ακυρώνει τις νομοθετικές πράξεις του αμερικανικού κογκρέσου: αντίθετα θα θεωρούσε ότι η 'Ενωση κινδύνευε αν το ανώτατο δικαστήριο δεν μπορούσε να απαγόρευσα την εφαρμογή αντισυνταγματικών νόμων των ομόσπονδων κρατών της Ενώσεως.
Oliver Wendell Holmes, a judge of the United States Supreme Court, once said that the United States would not come to an end if the Federal Supreme Court were not empowered to pass constitutional review of the legislative acts of the American Congress. On the other hand, he said, the Union would be imperiled if the Supreme Court was lacking the power to declare a state act invalid in case it was incompatible with the Federal constitution.
Οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες αποτελούν ουσιαστικά ομοσπονδιακό εγχείρημα.
The European Communities represent an experiment in federalism.
Η ουσία της ομοσπονδιακής οργανώσεως έγκαται στην από κοινού διαχείριση ορισμένων τμημάτων της κυριαρχίας κοινωνιών που μέχρι τότε ήταν απόλυτα αυτόνομες και στη δημιουργία αυτόνομων κοινών οργάνων στο πλαίσιο των εξουσιών που τους έχουν μεταβιβασθεί.
The essence of federalism is that hitherto independent powers pool some of their sovereignty and set up common institutions which are autonomous to the extent of the powers transferred to them.
Το ομοσπονδιακό λοιπόν σύστημα χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι η νομοθετική (διοικη­τική, δικαστική κλπ.) εξουσία κατανέμεται μεταξύ διαφόρων οργάνων: αφενός, του κοινού νομοθετικού οργάνου και, αφετέρου, των αρχικών νομοθετικών οργάνων.
It is, accordingly, characteristic of federalism that the power to make, administer and review laws, etc., is shared between several institutions: between, on one hand, the common legislative organ and, on the other, the original legislative organs.
Στο εσωτερικό κάθε αυτόνομης οντότητας παρατηρείται κατά κανόνα διάκριση μεταξύ της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας.
Within each autonomous entity there is usually a separation of the legislative, executive and judicial powers.
Μέχρις ενός σημείου τα κοινοτικά όργανα οφεί­λουν να ασκούν από κοινού τις αρμοδιότητες που ανήκουν στις Κοινότητες.
To some extent it is the duty of the Community institutions, acting together, to exercise the powers of the Communities.
Κάθε όργα­νο ενεργεί προς το σκοπό αυτό στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων που του έχουν απόνειμα οι συνθήκες.
In so doing each institution acts within the powers conferred upon it by the Treaties.
Στην πραγματικότητα, πρόκαται για μια ιδιαίτερα λεπτή θεσμική ισορροπία.
In reality, the balance between the institutions, central and local, is an extremely delicate one.
Σ' ένα σύστημα με τόσο περίπλοκες δομές, εύκολα μπορεί να τεθεί το ερώτημα αν ένα όρ­γανο έχα νομοθέτησα σε θέμα που είτε ανάγεται στην εξουσία λήψεως αποφάσεων μιας άλλης αυτόνομης οντότητας, είτε δεν μπορεί να αποτέλεσα αντικείμενο νομοθετικής ρυθ­μίσεως δυνάμα διατάξεων που περιλαμβάνονται στο θεμελιώδες συνταγματικό κείμενο, εί­τε αν μια διοικητική ή δικαστική αρχή δρα σε ένα θέμα παραβαίνοντας τα γραπτά ή σιωπηρά παραδεκτά όρια των εξουσιών της.
In an organization of such complex structures, the question often arises whether one organ has legislated on a matter which falls within the decisionmaking power of some other autonomous entity or which, under restrictive provisions of the basic constitutional instrument, cannot be the subject of legislative action; or whether an administrative authority or judicial tribunal acts in breach of the written or tacitly recognized limitations on its competence.
Ο τύπος που περιβάλλεται το θεμελιώδες αυτό συνταγματικό κείμενο δεν είναι αποφασι­στικός: rivat δυνατό να πρόκαται για συνθήκη, σύνταγμα ή άλλο κείμενο.
The form which the basic constitutional instrument takes is, it is submitted, immaterial; it may be a treaty, a constitution or some other instrument.
Τον έλεγχο αυτό προβλέπουν, κατά γενικό κανόνα, διατάξεις του ίδιου του ομοσπονδιακού συντάγματος.
enshrined in provisions of the federal constitution itself.
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο.
This is an interesting point.
Πράγματι, η εναλλακτική λύση η οποία έχει απορριφθεί θα ήταν να αφεθεί η ευθύνη της οριστικής ερμηνείας του συντάγματος στην ίδια την πολιτική διαδι­κασία.
The alternative, which was rejected, would have been to leave responsibility for conclusive and final interpretation of the constitution to the political process.
Η θέση του Δικαστηρίου στο θεσμικό σύστημα
The place of the Court of Justice in the institutional system
Ενώ, σύμφωνα με το άρθρο 174 ΕΟΚ, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έχα την εξουσία να ακύρωνα τις κοινοτικές πράξας, περιλαμβανομένων και των πράξεων κανονιστικού χαρακτήρα, το άρθρο 171 επιτρέπα τη διαπίστωση μόνο του γεγονότος ότι ένα κράτος μέλος παράβαινα υποχρεώσας που του επιβάλλα η συνθήκη εκδίδοντας ένα συγκεκριμένο νόμο ή άλλη πράξη.
Whereas, under Article 174 EEC, the Court of Justice of the European Communities is empowered to annul Community acts, including regulations, Article 171 permits it merely to determine whether in promulgating a particular law or other measure a Member State has failed to fulfil an obligation under the Treaty.
Είναι λοιπόν δυνατό να λεχθεί ότι η Κοινότητα κινδύ­νευα, επαδή το Δικαστήριο δεν μπορεί να ακύρωνα τους νόμους και τις άλλες κανονιστι­κές πράξεις που θεσπίζουν τα κράτη μέλη, όταν είναι αντίθετοι προς τις συνθήκες;
Is the Community at risk because the Court of Justice cannot annul laws and other legislative acts which the Member States may promulgate in breach of the Treaties?
Εξάλλου, σύμφωνα με τις συνθήκες, μόνο τα κράτη μέλη και τα κοινοτικά όργανα διαθέ­τουν προνομιούχο δικαίωμα προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου.
Under the Treaties, moreover, the Member States and the Community institutions alone possess an unconditional right to bring an action before the Court.
Το άρθρο 173, παρά­γραφος 2, όπως άλλωστε και ορισμένα εθνικά συντάγματα, θέτα σε λιγότερο ευνοϊκή θέση όσον αφορά την προσφυγή στο Δικαστήριο τον πολίτη ή το συναλλασσόμενο που θεωρεί ότι μια γενική ρύθμιση, κοινοτική ή εθνική, αποτελεί παράβαση των δικαιωμάτων που του απονέμουν οι συνθήκες.
In common with some national constitutions, Article 173(2) EEC puts the ordinary citizen or businessman in a weak position as plaintiff if he objects to a general regulation. Community or national, as an infringement of his rights under the Treaties.
Όσο για το άρθρο 177, ούτε καν αναφέρεται στα άτομα που έ­χουν ενδιαφέρον για τη διαδικασία.
In the case of Article 177 EEC. there is no reference at all to individuals who may be involved.
Θα έπρεπε για το λόγο αυτό να έχα κανείς φόβους σχετικά με την υπερεθνική διαδικασία ενοποιήσεως, πολιτικής και οικονομικής, στο εσω­τερικό της Κοινότητας; 'Η μήπως το Δικαστήριο έχα αρνηθεί να αποδεχθεί τους εμφανείς περιορισμούς με τους οποίους οι συνθήκες έθεταν εμπόδια στη δυνατότητα ασκήσεως ελέγχου για την τήρηση της συνθήκης εκ μέρους των κοινοτικών οργάνων και των κρα­τών μελών.
Does this justify anxiety regard ing the process of supranational integration, political and economic, in the Community? Or, has the Court of Justice refused to accept the constraints by which the Treaty patently limited its power to monitor the way in which the Community institutions and the Member States observe the Treaty?
Η μελέτη αυτή για τη δικαστική εξουσία στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες αφορά τόσο την ερμηνεία εκ μέρους του Δικαστηρίου των αρμοδιοτήτων του ως οργάνου μιας κοινότητας κρατών και ατόμων με ουσιαστικό στόχο την οικονομική ενοποίηση, όσο και την επέκτα­ση των αρμοδιοτήτων αυτών.
The scope of this paper on the jurisdiction of the Court in the European Communities comprehends in general interpretation by the Court of its powers as an institution in a community of States and individuals striving for economic integration. The paper more specifically highlights on the extensions of the said powers by way of judicial interpret ation.
Η ιδέα της καθιερώσεως δικαστικού οργάνου βρισκόταν ήδη στη δήλωση του γάλλου υπουργού εξωτερικών Robert Schuman, της 9ης Μαΐου 1950, σχετικά με τη δημιουργία της υπερεθνικής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα.
The idea of setting up a judicial authority is already to be found in the statement made on 9 May 1950 by Robert Schuman, French Minister for Foreign Affairs, concern ing the creation of the supranational Coal and Steel Community.
Περιοριζόμαστε μόνο σε αναφορά των αποφάσεων του Δικαστηρίου.
It was soon to become clear that the judicial institution of the Community was intended to be a real court of justice.
Από την έναρξη της ισχύος της συνθήκης του Παρισιού για την ίδρυση της ΕΚΑΧ, το Δικαστήριο που δημιουργήθηκε με το άρθρο 7 της συνθήκης αυτής έγινε φύλακας της νέας έννομης τάξεως.
With the entry into force of the Treaty of Paris establishing the ECSC, the Court of Justice, set up under Article 7 of the Treaty, became the guardian of the new legal order.
Στη συνέχαα, όχι μόνο η συνθήκη ΕΟΚ, με το άρθρο 4, παράγρα­φος Ι, αλλά και η συνθήκη Ευρατόμ με το άρθρο 3, παράγραφος 1, δημιούργησαν παρό­μοιο Δικαστήριο.
Later, under Article 4(1) of the EEC Treaty and, likewise, Article 3(1) of the Euratom Treaty, a Court of Justice was set up for each Community.
Με την πρόσθετη σύμβαση της 25ης Μαρτίου 1957 για ορισμένα κοινά όργανα αποφασί­στηκε ότι οι αρμοδιότητες που κάθε συνθήκη ανέθετε σε ένα δικαστήριο θα ασκούνταν από ενιαίο δικαστήριο.
The supplementary Convention on Certain Institutions Common to the European Com munities, of 25 March 1957, determined that the jurisdiction conferred upon the Court of Justice by each Treaty should be exercised by a single Court of Justice.
Το όργανο αυτό άρχισε να λατουργεί τον Οκτώβριο του 1958, ό­ταν δηλαδή άρχισε να ισχύα η πρόσθετη σύμβαση.
This Court began work when, in October 1958, the supplementary Convention came into force.
Από τότε, νέοι διορισμοί ή εκ νέου διορισμοί των δικαστών και γενικών ασαγγελέων πραγματοποιούνται κάθε τρία χρόνια τον Οκτώβριο.
Since then, judges and advocatesgeneral have been appointed or re-appointed every three years, in October.
Οι συνθήκες είχαν δώσει στο Δικαστήριο ορισμένες αρμοδιότητες ή εξουσίες.
The Treaties had invested the Court of Justice with specific jurisdiction and powers.
Αν οι αρμοδιότητες αυτές του Δικαστηρίου αντιμετωπισθούν από τη σκοπιά των διαδίκων, πα­ρουσιάζονται υπό τη μορφή των μέσων προσφυγής.
From the standpoint of those subject to its jurisdiction, some of the Court's powers provide them with the means of redress.
Πρόκαται δηλαδή για μέσα με τα οποία οι πολίτες γίνονται ακουστοί από το Δικαστήριο στο πλαίσιο προσφυγής που αφο­ρά παράβαση δικαιώματος τους.
Thus means are provided whereby in an action based on the alleged violation of a right, a hearing can be secured before the Court.
Ανεξάρτητα από τον όρο που χρησιμοποιεί κανείς, κοινή είναι η διαπίστωση ότι τα άρθρα που ρυθμίζουν το θέμα αυτό στις συνθήκες — και κατ' εξαίρεση σε πράξας παράγωγου δικαίου — αποτελούν το θεμέλιο εκείνο που επιτρέπα στο Δικαστήριο να εκπλήρωσα την αποστολή του.
Whether one prefers to speak about 'remedy', 'jurisdiction' or 'competence', or to use any other terminology, these articles in the Treaties and, exceptionally, in provisions of secondary legislation have this in common that they constitute the foundation on which the Court can fulfil its task.
Υπάρχα όμως διαφορά μεταξύ όσων πρόβλεψαν οι συνθήκες σχετικά με το θεμέλιο αυτό και του τρόπου με τον οποίο το Δι­καστήριο εφάρμοζα τις αρμοδιότητες του στην πράξη; Το ερώτημα είναι κατά πόσο υπάρχουν διαφορές μεταξύ της λατουργίας που είχαν πρόβλεψα για το Δικαστήριο οι συντάκτες των συνθηκών και της θέσεως που έχα κατάλαβα στην πράξη στο θεσμικό σύ­στημα των Κοινοτήτων.
Is there, one may reasonably ask, a difference between the foundation provided for in the Treaties and the way in which the Court uses its powers in practice? Is it possible to identify differences between the function which the draftsmen of the Treaties intended the Court to discharge and the place which, in reality, it occupies in the institutional system?
Με άλλα λόγια έχα το Δικαστήριο, υπό την έννοια που χρησιμοποιεί ο Montesquieu, παραμείνα υποταγμένο στον κατευθυντήριο ρόλο των πολιτικών οργάνων κατά την εξέλιξη της ΚοινΛτητας; Στην πράξη, η υποταγή αυτή θα είχε κατά πάσα πιθανότητα εκφρασθεί με την αποδοχή εκ μέρους του δικαστικού οργάνου του γεγονότος ότι τα πολιτικά όργα­να θα είχαν σε ορισμένους τομείς (όχι πολύ περιορισμένους) τη δυνατότητα να καθορί­ζουν τη σωστή ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου και ιδίως των συνθηκών.
To put the question in terms reminiscent of Montesquieu, did the Court accept the role of the political institutions as leaders in the development of the Community? Acceptance would, in practice, probably have meant recognition by the judicial authority that, in certain not very narrow fields, the political institutions had the right to decide how Community law, including the Treaties, should be interpreted.