natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σύμφωνα με μερικούς συγγραφείς, που βασίζονται και στην πρακτική της ΕΚΑΧ και στις πρώτες εμπαρίες της ΕΟΚ, θα έπρεπε να γίνα αποδε­κτή η δυνατότητα μιας νέας ενέργαας μέσω τέτοιων συμφωνιών, αντί για την έκδοση πράξεως-βάσα του άρθρου 235 επαδή, μέχρι να εκδοθεί μια τέτοια πράξη, το σχετικό θέ­μα δεν ανήκα (ή δεν ανήκα ακόμη) στην αρμοδιότητα της Κοινότητας, έτσι ώστε τα κρά­τη μέλη να παραμένουν ελεύθερα να το ρυθμίσουν άμεσα, έξω από κάθε θεσμική διαδικα­σία.
In the opinion of some writers, who point to the practice of the ECSC as well as to the early experiences of the EEC, new action on the basis of such agreements rather than under a measure pursuant to Article 235 should be allowed since, until such a measure is taken, the matter does not fall (or does not yet fall) under Community jurisdiction, with the result that the Member States would be free to regulate it directly, independently of institutional procedures.
Θα ήταν λοιπόν δυνατή η προσφυγή είτε στη «διακυβερνητική» είτε στην κοινοτική οδό, με μόνο πρόβλημα την εκτίμηση της πολιτικής σκοπιμότητας για τη χρησιμοποίηση της μιας ή της άλλης.
The so­called 'intergovern­mental' way and the Community way would therefore both be available as alternatives, the only problem being to judge the political expediency of following one or the other.
Διαμορφώθηκε όμως προοδευτικά η αντίθετη άποψη σύμφωνα με την οποία, αν συμπλη­ρώνονται οι προϋποθέσας για την εφαρμογή του άρθρου 235, θα πρέπα να εγκαταλείπε­ται η διακυβερνητική οδός, πλην των περιπτώσεων που προβλέπονται από την ίδια τη συνθήκη (άρθρα 20 και 220).
In opposition, however, the theory gradually emerged that once the conditions for apply­ing Article 235 have been satisfied the intergovernmental way should be abandoned, except in the cases provided for in the Treaty itself (Articles 20 and 220).
Οι συγγραφείς βασίζονται κυρίως στο κείμενο του άρθρου 235 (το Συμβούλιο «θεσπίζει» τις κατάλληλες διατάξας), για να συμπεράνουν ότι η διάτα­ξη αυτή επιβάλλα στο Συμβούλιο μια γνήσια υποχρέωση να ενέργησα, όταν πράγματι συμπληρώνονται οι απαιτούμενες προϋποθέσας.
In taking this view, the authors are relying essentially on the text of Article 235 (the Council 'shall' take the appropriate measures), inferring that this provision imposes on the institution a positive obligation to act in cases where the requisite conditions have been genuinely satisfied.
Παρατηρείται, εξάλλου, ότι η σημασία και η λατουργία του άρθρου 235 είναι ακριβώς η εξεύρεση λύσεως απόλυτα «κοινοτικής» για τα προβλήματα αυξήσεως των εξουσιών της Κοινότητας.
Furthermore, it is pointed out, the meaning and function of Article 235 properly consist in giving a wholly 'Community' answer to the problem of integration of the organization's powers.
Αν γίνα δεκτή η άλλη λύση σημαίνα, αντίθετα, αποδοχή διαδικασιών εξωγενών σε σχέση με το σύστημα, μη υπαγομέ­νων στον έλεγχο του Δικαστηρίου και ακατάλληλων να εξασφαλίσουν τη συνοχή της δράσεως της Κοινότητας και των κρατών μελών. Με άλλα λόγια, σημαίνα τελικά στέρη­ση του άρθρου 235 από το ουσιαστικό του περιεχόμενο (,8).
To admit the alternative would, it is argued, be to accept proce­dures foreign to the system, outside the Court's judicial control and unlikely to ensure coordination between Community action and the action of the Member States : in a word, it would destroy the very foundations for the existence of Article 235. 18
Η νομολογία του Δικαστηρίου φαίνεται να συνηγορεί υπέρ μιας τέτοιας απόψεως.
The case­law of the Court of Justice seems to support this view.
Είναι αλήθαα ότι στην υπόθεση AETR (βλ υποσημείωση 9) το Δικαστήριο φαίνεται να απόκλεια το δεσμευτικό χαρακτήρα αποφάσεως του Συμβουλίου με βάση το άρθρο 235, σε άλλες ό­μως περιπτώσας έδαξε δυσπιστία έναντι των διακυβερνητικών συμφωνιών και αρνήθηκε τη δυνατότητα τροποποιήσεως της συνθήκης, χωρίς τη χρησιμοποίηση των μηχανισμών
Although it is true that in the AETR judgment (see footnote 9), the Court seems to reject the argument that the Council's decision pursuant to Article 235 is a mandatory act, on other occasions it has openly displayed its aversion to intergovernmental agreements and has denied that the Treaty can be amended except by the ad hoc mechanisms provided therein. 19The Court's recent decisions regarding external relations are also significant : it is denied that the Member States, even when acting collectively, can conclude agreements with third countries where the subject­matter of such agreement falls within Community compe­tence or where 'Community participation in the agreement' is 'necessary to attain ... one of the objectives of the Community'.20
Η άλλη άποψη αναπτύσσεται πλούσια σε γραμματικά και συστηματικά επιχειρήματα από τον Schwartz, op. cit., υποσημείωση 12, σσ.
Opinion 1/76 (footnote 9 above). Of course it is always possible to maintain, though the conclusion appears ever less defensible, that the Member States, acting collectively, would be able to alter the Treaty by procedures other than those provided therein (see, for example, Zuleeg, op. cit. at footnote 12 above, p.
27 και επ.
56 et seq. and p. 282 et seq.).
Η τελευταία αυτή άποψη στηρίζεται λοιπόν σε επιχαρήματα που φαίνονται σταθερό­τερα.
The latter theory thus rests on arguments which appear more solid and more logical.
Μόλις όμως πρόσφατα κατόρθωσε να εμπεδωθεί τόσο στη θεωρία όσο και στην πρα­κτική, με πολυάριθμες μάλιστα αβεβαιότητες και αντιφάσας.
It has, however, been advanced by legal writers and practitioners only at a relatively recent date and accompanied by a considerable amount of uncertainty and contradiction.
Αυτό εξηγείται αν λάβα κα­νείς υπόψη το γεγονός ότι το πρόβλημα αυτό έχα ιδιαίτερα λεπτές πολιτικές και συνταγ­ματικές επιπτώσας, καθώς και ότι επηρεάζεται όσο λίγα άλλα από τη γενική εξέλιξη του συστήματος.
This is understandable, when it is borne in mind that the problem under discussion has extremely delicate political and constitutional overtones and reflects, like few others, the overall developments of the system.
Στάθηκε λοιπόν αναγκαίο να υπάρξει συμβιβασμός μεταξύ της συνοχής των λύσεων και των ποικίλων απαιτήσεων, που πρέπα να αντιμετωπισθούν.
Any consolidation of solutions accordingly necessitated a compromise with the various interests at stake.
Για το λόγο αυτό, παρά τη λογική των επιχειρημάτων και παρά τις διαθέσεις που εκφράσθηκαν ευρέως, το άρθρο 235 δεν έγινε συγκεκριμένη εναλλακτική λύση σε σχέση με τις διακυβερνητικές συμφωνίες παρά μόνο μετά από την πολιτική και θεσμική εξέλιξη, που αναλύσαμε, αφό­του δηλαδή οι διασκέψεις κορυφής και τα ευρωπαϊκά συμβούλια έδωσαν πράσινο φως στην πλήρη χρησιμοποίηση αυτής της διατάξεως και έδαξαν, επιπλέον, ότι ήθελαν να προτιμηθεί σε σχέση με την άλλη λύση.
This is the reason why, despite the validity of the arguments and despite the aspirations everywhere apparent, Article 235 became a practical alternative to intergovernmental agreements only after the political and institutional developments which we have described, in other words after the European summits and councils gave the green light for the full use of that provision and showed, moreover, that they wanted it to have precedence over the other solution.
Από τη στιγμή πράγματι αυτή, οι «αποφάσας» των αντιπροσώπων των κρατών μελών και γενικά οι διακυβερνητικές συμφωνίες γίνονται ολοένα και αραιότερες και καταλήγουν σχεδόν να εξαφανισθούν.
From that time on, 'decisions' by the representatives of the Member States and inter governmental agreements in general became considerably less frequent and finally van ished almost completely.
Ενισχύεται παράλληλα η θεσμική οδός, παρά τις επιφυλάξας που θα αναλύσουμε στη συνέχαα (σημείο 20).
The institutional way, despite the reservations mentioned (point 20), is gaining ground; use of Article 235, and of Article 100, has been proposed and often put into practice, even in cases where the other procedure had already been embarked upon.21
Η έλλειψη διατάξεων της συνθήκης που προβλέπουν τις αναγκαίες εξουσίες δράσεως
The absence of provision in the Treaty for the necessary powers
Η δράση που είναι αναγκαία για την πραγματοποίηση ενός στόχου της Κοινότητας είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί μόνο αν η συνθήκη «δεν πρόβλεπα τις προς το σκοπό αυτό απαιτούμενες εξουσίες».
The action necessary to attain one of the objectives of the Treaty is possible only if the Treaty 'has not provided the necessary powers'.
Πολλοί συγγραφείς είχαν αρχικά συμπέρανα από τη διατύπωση αυτή ότι το άρθρο 235 μπορούσε να εφαρμοσθεί μόνο στις περιπτώσας που η συνθήκη δεν απόνεμα καμιά εξου­σία στα κοινοτικά όργανα, απέκλααν δηλαδή τη χρησιμοποίηση του άρθρου με σκοπό
Many writers initially deduced from this expression that Article 235 was applicable solely in cases where the Treaty conferred no power at all on the Community institutions, thus rejecting its use in the purpose of increasing powers already conferred under other provisions.
(") Βλ. πχ. ΔΕΚ, 13.13.1967, υποθ.
However, after certain initial hesitation, the Court of Justice took a different view.
43/57 (Defrenne/Sabena) Συλλογή 1976, σ. 479 («...τροποποίηση της συνθήκης μπορεί να προκύπτει — με επιφύλαξη ειδικών διατάξεων — μόνο από αναθεώρηση πραγματοποιούμενη σύμφωνα με το άρθρο 236»).
This is not all: the Court went even further in that case, since it has held the use of Article 235 to be legitimate even in cases where other provisions in the Treaty affect the matter but where it is not possible to state with certitude that they are applicable because this would require extensive controversial interpretation of those provisions.23
Zulccg. op. cit. υποσημείωση 18, σ.
V. The 'appropriate measures' which may be taken
Στην περίπτωση αυτή, η διακυβερνητική οδός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ακόμη κι αν υπήρξε ήδη αποφαστ] βασισμέ­νη στο άρθρο 235.
Where the conditions for applying Article 235 are satisfied, the Council shall 'take the appropriate measures'.
Οι «κατάλληλες διατάξεις» που μπορούν να ' θεσπισθούν
The measures which it may take by virtue of the provision in question are any of the acts provided for in Article 189 of the Treaty.
Τα μέτρα που θεσπίζονται από το Συμβούλιο πρέπα να είναι κατάλληλα, να εμφανίζουν δηλαδή συνοχή και λειτουργική σχέση με την «ενέργαα» που κρίνεται αναγκαία για την πραγματοποίηση ενός στόχου της Κοινότητας.
The measures taken by the Council must be appropriate, that is to say connected and proportionate to the action judged necessary to attain one of the objectives of the Com­munity.
Στο πλαίσιο όμως αυτό το Συμβούλιο έχα την ευρύτερη δυνατή ελευθερία την οποία, άλλωστε, δεν δίστασε να χρησιμοποίησα.
In this context, however, the institution enjoys the very widest freedom and has not hesitated to take advantage of it.
Αρ­κεί να υπενθυμίσουμε ότι κανονισμοί βασισμένοι στο άρθρο 235 επέτρεψαν τη δημιουργία νέων οργανισμών, με νομική προσωπικότητα και με προορισμό τη συμβολή στην πραγμα­τοποίηση των κοινοτικών στόχων υπό τον έλεγχο των οργάνων της ΕΟΚ (").
Suffice it to recall simply that regulations made pursuant to Article 235 have actually enabled new organs to be created, endowed with legal personality and intended to cooperate in the attainment of the Community's objec­tives under the control of the EEC institutions.25This situation has come about despite the Court's previous attitude (perhaps less severe nowadays) which made delegation of powers to the institutions subject to strict conditions except in cases provided for in the Treaty,26and despite the contrary view widely held by legal writers following this caselaw.
Τα όρια της προσφυγής στο άρθρο 235 και οι σχέσας του με τη διαδικασία αναθεω­ρήσεως που προβλέπεται στο άρθρο 236 ΕΟΚ
Limits to the use of Article 235 and its relation to the revision procedure contained in Article 236
Απόμενα τέλος να αναλυθούν τα όρια της εφαρμογής του άρθρου 235 καθώς και οι σχέσας του με τη διαδικασία αναθεωρήσεως της συνθήκης που προβλέπεται στο άρθρο 236.
The final point to be dealt with concerns the limits for applying Article 235 and its relation to the revision procedure laid down in Article 236.
897, 906 και επ. (") Στην περίπτωση αυτή,^παρατηρεί το Δικαστήριο, το Συμβούλιο «θα μπορούσε εύλογα να κρίνα ότι θα ή­ταν δικαιολογημένη η προσφυγή στη διαδικασία του άρθρου 235 προς το συμφέρον της ασφαλείας του δικαίου,... δεδομένου ότι με αυτό τον τρόπο δεν θα υπάρξει παράβαση των κανόνων της συνθήκης που αφορούν το σχηματισμό της θελήσεως του Συμβουλίου ή την κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ οργά­ νων».
To trace the limits within which this process can legitimately develop is not a particularly easy task since the practice shows, as has been emphasized on several occa­sions, the provision in question to be extremely flexibly adapted to the overall develop­ment of the system. It is, however, important to determine the criteria likely to help in defining the field within which Article 235 may be applied, both in the abstract, since the Community is not a body with unlimited power, and in relation to the procedure laid down in Article 236, with which Article 235 is tending more and more to overlap.
(Μ) ΔΕΚ, 18.2.1970, υποθ.
In particular, since every enlargement of Community powers generally entails a corres­ponding reduction in the powers of the Member States (cf.
38/69 (Επιτροπή/Ιταλική Δημοκρατία), Συλλογή 1970, σ. 57.
The use of Article 235 in fact presents some considerable practical advantages and certainly constitutes progress by comparison with the practice of making agreements in simplified form (point 16).
9/56 και 10/56 (Meroni/Ανωτάτη Αρχή), Συλλογή 1958, σσ.
Joined Cases 9 and 10/56 Meroni ν High Authority [1958] ECR 34, especially at p. 73 et seq.
Τάση ανατροπής αυτής της απόψεως φάνηκε πρόσφατα στη γνωμοδότηση αριθ. 1/76 (ανωτέρω, υποσημείωση 9).
The trend towards a reversal of this theory appeared recently in Opinion 1/76 (see footnote 9 above).
Δημιουργεί όμως πολλές απορίες από πλευράς δημοκρατικών εγγυήσεων και ορθής αρθρώσεως των σχέσεων μεταξύ της Κοινότητας και των κρατών μελών.
Reservations and anxiety are especially prevalent because it is a procedure which ultimately amounts to concentrating in the hands of governments the power to extend Community jurisdiction, without any control by national parliaments or even any immediate likelihood that the latter might be adequately replaced by the European Parliament.
Η διαπίστωση αυτή εξηγεί τη συχνά εκφραζόμενη μέριμνα διαφυλάξεως του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 236 το οποίο, αντίθετα, λάμβανα υπόψη τις συνταγματικές απαιτήσας των κρατών μελών (κεφάλαιο IV).
This consideration explains the concern, often expressed, that the scope of Article 236 should be safeguarded since this article, unlike Article 235, takes full account of the Member States' constitutional requirements (Chapter IV).
Μολονότι όμως, το σύνολο σχεδόν της θεωρίας, σύμφωνα με τις αρχές αυτές, διακήρυσσα την αναγκαιότητα καθορισμού των ορίων εφαρ­μογής του άρθρου 235, σπάνια έχα ξεπεραστεί το στάδιο των απλών προθέσεων ή της χαράξεως ιδιαίτερα γενικών ενδείξεων.
However, while almost all legal writers, as a consequence of these arguments, declare the need to define limits for applying Article 235, such statements are usually no more than declarations of intent, limited to very general indications. To summarize the indications so far provided by the case-law of the Court of Justice and by legal writers, it might be said that the use of Article 235 does not mean going as far as to change the 'Community identity' or to cause European integration to take 'qualitative leaps'.27To be more specific, Article 235 can not go beyond the bounds, described below, set by what has become known as the Community constitution (in this connection, see Chapter IV), namely:
Αν πράγματι Θέλα κανείς να δώσα περιληπτικά τις μέχρι στιγμής ενδείξας της νομολογίας του Δικαστηρίου και της θεωρίας, διαπίστωνα ότι η εφαρμογή του άρθρου 235, δεν φθάνει ώς το σημείο να μεταβάλλα την «ταυτότητα της Κοινότητας» ή να προκαλεί «ποιοτικά άλματα» προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση (").
The bounds just traced undoubtedly constitute useful points of reference, especially for the purposes of judicial control exercised by the Court of Justice over measures taken pursuant to Article 235.
(27) Βλ. αντίστοιχα Ehring, op. cit., υποσημείωση 12, σ.
29 cf. respectively Ehring, op. cit. at footnote 12 above, p.
783, και Tomuschat, op. cit., υποσημείωση 12, σ.
783, and Tomuschat, op. cit. at footnote 12 above, p. 66.
1/76, op. cit., υποσημείωση 9, που διαβεβαιώνει ότι ενδεχόμενες καινοτομίες δεν πρέπει να μεταβάλλουν τις σχέσεις μεταξύ κρατών μελών όπως προκύπτουν από τις κοινοτικές συνθήκες (σημείο αιτιολογίας αριθ.
Regarding these principtes see the Massey-Ferguson judgment, cited in footnote 22, together with Opinion 1/76, cited in footnote 9, which states that any changes made must not affect the relations between the Member States which arise from the Community Treaties (ground 10), and that the basic principles concerning the Court's jurisdiction must be observed (ground 18 et seq.). For these principles, see especially Pescatore, Les objectifs de la Communauté économique européenne comme principes d'interprétation dans la jurisprudence de la Cour de justice, in Mélanges Ganshof van der Mcersch, 1972, p. 325 et seq.
Θα ήταν άλλωστε περιττό να προσπάθησα κανείς να εξόρκισα το πρόβλημα, αρνού­μενος ότι το άρθρο 235 περιλάμβανα και αυτό ένα είδος έστω και περιορισμένης αναθεω­ρήσεως της συνθήκης.
the distribution of powers between the Community and the Member States, all amount to departures from the strict provisions of the Treaty.
Θα πρέπα, επίσης, να υπενθυμίσουμε ότι τμήμα της θεωρίας, ιδιαίτερα η γερμανική, επιμένα ότι είναι δυνατόν να ανευρεθούν, ακόμη και στο επίπεδο των συνταγματικών αρ­χών, που είναι κοινές για όλα τα κράτη μέλη, όρια στην αύξηση των κοινοτικών αρμοδιο­τήτων με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια νέα εγγύηση εναντίον των ενδεχομένων κατα­χρήσεων κατά την εφαρμογή του άρθρου 235.
It should also be remembered that some legal writers, German ones in particular, insist that it is possible to find, among the constitutional principles common to the Member States, limits which can be set to the growth of Community powers and that it is accordingly feasible to furnish a new guarantee against possible abuses arising from the application of Article 235.
Με την υπόμνηση του άρθρου 24 του Grundgesetz, υπογραμμίζεται το γεγονός ότι το συνταγματικό δίκαιο των κρατών μελών απαγόρευα να θεωρηθεί ότι τα κράτη αυτά θα μπορούσαν να επιτρέψουν τη δημιουργία οργανισμών με ακαθόριστες και απεριόριστες εξουσίες (βλ. αδικότερα Tomuschat, op. cit., υποσημείωση 12).
Recalling in particular article 24 of the Grundgesetz, they stress that the constitutional law of the Member States precludes any idea of those States willingly authorizing the creation of organizations endowed with indeterminate and unlimited powers (see especially Tomuschat, op. cit. at footnote 12).
Σχετικά με αυτόν όμως τον ισχυρισμό θα πρέπα να υπενθυμίσουμε αυ­τό το οποίο ήδη είπαμε, σχετικά με την ανάπτυξη της εσωτερικής συνταγματικής πρακτι­κής που κατευθύνεται βαθμιαία προς μια απόλυτη αποδοχή εκ μέρους των εθνικών συ­στημάτων των «αιτίων» της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως και των επιπτώσεων τους (σημείο 10).
In this connection it is, however, necessary to recall what has already been stated in connection with development of internal constitutional practices progressively directed towards full acceptance by national systems of the arguments for Community integration and its implications (point 10).
Η εξέλιξη αυτή, οπωσδήποτε, ευνοεί και νομιμοποιεί ακόμη και σε εθνικό επίπεδο την επέκταση των κοινοτικών αρμοδιοτήτων και, ως εκ τούτου, αποδέχεται την ελαστικό­τητα των ορίων τους.
These developments undoubtedly contribute to promoting and legitimizing, on the national plane also, the extension of Community powers, and therefore to justify ing the fluidity of their boundaries.
Επιβεβαίωνα όμως κυρίως ότι το πρόβλημα πρέπα να εξετάζεται λιγότερο από κανονιστική σκοπιά και περισσότερο από άποψη διαρθρωτικών μεταβολών που μπορεί να επιφέρει η ανάπτυξη της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως στις σχέσας μεταξύ του κοινοτικού συστήματος και των κρατικών συστημάτων (με επιπτώσας και στις συνταγμα­τικές αρχές των τελευταίων) και που πρέπα κυρίως να ερευνηθούν και να εκτιμηθούν σε ιστορικό και πολιτικό επίπεδο.
But they confirm, in particular, that the problem should be considered not so much on the normative plane as from the angle of the structural alterations which the development of European integration is likely to bring about in the relations between the Community system and the State systems (also affect ing the constitutional principles of the latter) and which must be verified and evaluated chiefly in the historical and political context.
Θα πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του το γεγονός ότι η πρόσφατη νομολογία του Δικα­στηρίου τείνα να περιορίσα και αυτόν τον τομέα, αφού βαθμιαία αναλάμβανα σε κοινοτι­κό επίπεδο την προστασία των δικαιωμάτων αυτών.
As regards possible intervention by national courts, especially constitutional courts where these exist, it must be stressed that their supervision of Community measures taken pursuant to Article 235 can always cover the last of the limits of the Community con stitution described above, particularly from the point of view of observance of the sub stantial principles of national constitutions, relating to the fundamental rights and liberties of citizens.30It must nevertheless be borne in mind that recent decisions of the Court of Justice tend, in their turn, to reduce this domain, since, at Community level, the Court is gradually taking over the protection of these rights.
Εν τούτοις, εθνικά δικαστήρια μπο­ρούν να ασκήσουν νόμιμα ελεγκτική δραστηριότητα μόνο μέσα σε στενά περιθώρια, με εξαίρεση ακραίες περιπτώσας, δεδομένου ότι οι συνθήκες έχουν επιφύλαξα στο Δικαστή­ριο το έργο «της τηρήσεως του δικαίου κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή» των ίδιων των συνθηκών (άρθρα 31 ΕΚΑΧ, 164 ΕΟΚ, 136 Ευρατόμ)· το έργο αυτό προφανώς περι­λαμβάνει και τον έλεγχο μιας ενδεχόμενης παραβάσεως των ορίων εφαρμογής του άρθρου 235.
Furthermore, however, it is only within restricted limits, except in extreme cases, that national courts can legitimately exercise control, since the Treaties have reserved to the Court of Justice the task of ensuring that 'in the interpretation and application' of the Treaties themselves 'the law is observed' (Articles 31 ECSC, 164 EEC, 136 EAEC). This duty clearly includes jurisdic-. tion over any infringement of the limits of application of Article 235].
Αν κανείς θελα να δώσα νόημα στη μέχρι τώρα πρακτική και τη σημαντική εξέλιξη, που έχουμε ήδη πολλές φορές επισήμανα, θα πρέπα να θεώρησα ότι το πεδίο εφαρμογής των άρθρων 235 και 236, στα θέματα που αφορούν τους ευρύτατους κοινωνικοοικονομι­κούς στόχους της συνθήκης, έχουν κατάληξα να αλληλοεπικαλύπτονται.
In fact, to make sense of Community practice and of the important developments which have been indicated several times, it must be realized that there has come to be a large measure of overlap between the spheres where Articles 235 and 236 apply in matters covered by the Treaty's vast socio-economic objectives.
Υπό την έννοια αυτή, η επιλογή μεταξύ των δύο διατάξεων όταν δεν πρόκαται, επαναλαμβάνουμε, για τυ­πικές τροποποιήσεις της συνθήκης, συνδέεται λιγότερο με την ποιότητα και την έκταση των καινοτομιών παρά με τη φύση της διαδικασίας που πρέπα να ακολουθηθεί.
In this context, provided there is no question of formal amendments to the Treaty, the choice between the two provisions is less concerned with the quality and scope of the innovations than with the nature of the procedure to be followed. It is a choice based on assessments of a political and constitutional character rather than on considerations of legal form: the stronger the