natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τό γεονός δτι, γιά τήν είσαγωγή προϊόντων αξίας άνω τών 10 εκατομμυρίων λιρών, απαιτήθηκε τραπεζική εγγύηση, αποτέλεσε αντικείμενο άσκησης προσφυγής κατά τής 'Ιταλίας.
An action was brought against Italy in respect of the bank guarantee required in order to import goods valued at more than LIT 10 million.
Τό 1981 τό Δικαστήριο εξέδωσε 17 αποφάσεις έπί υποθέσεων οί όποιες εί­σάχθηκαν δυνάμει τού άρθρου 169 · σέ 16 άπό αυτές διαπιστώθηκε παράβαση τής συνθήκης.
During 1981 the Court delivered 17 judgments in cases brought under Article 169. In 16 of these it held that Member States had infringed the EEC Treaty.
'Εξάλλου, 15 υποθέσεις διαγράφτηκαν άπό τό πινάκιο τοΰ Δικαστηρίου δεδομένου δτι τά Κράτη μέλη έλαβαν τά κατάλληλα μέτρα μετά τήν κίνηση τής διαδικασίας.
Fifteen cases were removed from the Court register, appropriate measures having been adopted by the Member States in the course of the proceedings.
'Αντικείμενο τών παραβάσεων ήταν κατά περίπτωση : ή λήψη συντηρητικών μέτρων, άπό τό 'Ηνωμένο Βασίλειο, όσον άφορα ορισμένα είδη Ιχθύων (5) ή μή εφαρμογή, άπό τήν 'Ιταλία, πολλών οδηγιών πού αφορούσαν τά λιπάσματα, τίς συσκευές πί­εσης, τίς κρατικές προμήθειες, τίς επικίνδυνες ουσίες καί στους τομείς προστασίας τοΰ περιβάλλοντος καί τών μεταφορών (6) καί τά όργανα μέτρησης· ή άρνηση τού
Infringements established included the adoption by the United Kingdom of conser­vation measures for certain species offish;1the failure by Italy to apply various directives relating to fertilizers, pressure vessels, public supply contracts, danger­ous substances, measuring instruments, environmental protection and transport;2 the refusal by Belgium to establish a procedure for the transfer of the actuarial equivalent or the surrender value of formerly acquired pension rights ;3 the rales laid down by Ireland requiring the country of origin or the word 'foreign' to be marked on imported metaljewellery ;4 and Italy's prohibition of the importation and marketing under the description 'aceto' of vinegar other than wine vinegar.5
'Ιταλία, είσαγωγής καί εμπορίας υπό τήν ονομασία «aceto» ξιδιών άλλων έκτος άπό έκεϊνα πού προέρχονται άπό τό κρασί (').
In one case only, concerned with the payment of charges imposed by France on the importation of duplicating equipment, the Court dismissed the action as un­founded.6
Πρέπει νά υπογραμμιστεί δτι τό 1981, σέ δύο περιπτώσεις, Κράτη μέλη έφεραν ζητήματα ενώπιον τής 'Επιτροπής, δυνάμει τοϋ άρθρου 170 : ή 'Ιταλία σχετικά μέ τήν απαγόρευση πωλήσεων οϊνων στή Γαλλία καί ή Γερμανία σχετικά μέ τον ύγειονο-
It should be noted that on two occasions during 1981 a matter was brought before the Commission under Article 170, in one case by Italy in respect of the seizure of wine in France and in the other by Germany in respect of action taken by the United Kingdom authorities to stop and examine trawlers. The Commission has delivered a reasoned opinion to the United Kingdom in the latter case.
Υπόθεση 107/81.
Case 804/79.
Υπόθεση 319/81.
Cases 44/80, 45/80, 133/80, 171/80, 252/80, 30 to 34/80, 28 and 29/81.
0 'Υπόθεση 223/81.
Case 137/80.
0 'Υπόθεση 128/81.
Case 113/80.
'Υπόθεση 804/79.
Case 193/80.
0 'Υπόθεση 137/80.
« Case 90/79.
'Υπόθεση 90/79.
The judgments of the Court on 5.7.1977 in Case 114/76 Bela­Miihle ν Grows­Farm [1977] ECR 1211,
ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
296 COMMUNITY LAW
Τό Δικαστήριο υπενθύμισε πρώτα δτι τό άρθρο 177 έχει κατά βάση ώς αντικείμενο τήν εξασφάλιση τής ενιαίας εφαρμογής τού κοινοτικού δικαίου έκ μέρους τών εθνικών δικαστηρίων, τόσο δσον άφορα τήν ερμηνεία κοινοτικού κανόνα δικαίου δσο καί τήν εκτίμηση τού κύρους πράξης τών οργάνων, στην οποία προστί­θενται, δσον άφορα αυτό τό τελευταίο είδος προσφυγής, Ιδιαίτερα επιτακτικές απαιτήσεις νομικής ασφάλειας.
The Court therefore held that a judgment given under Article 177 declaring a measure adopted by an institution, in particular a Council or Commission Regula­tion, to be void, although directly addressed only to the national court which referred the matter to the Court, is sufficient reason for any other national court to regard that measure as void for the purposes of ajudgment which it has to give.
'Εξ αυτού προκύπτει, κατά τό Δικαστήριο, δτι ή απόφαση πού διαπιστώνει δυνάμει τού άρθρου 177 τής συνθήκης τήν ακυρότητα πράξης οργάνου, Ιδίως δέ κανονισμού τού Συμβουλίου ή τής 'Επιτροπής, μολονότι απευθύνεται άμεσα μόνον στό δικαστή ό όποιος προσέφυγε στό Δικαστήριο, συνιστά επαρκή λόγο γιά κάθε άλλο δικαστή νά θεωρήσει αυτή τήν πράξη άκυρη γιά τίς ανάγκες τής απόφασης τήν όποια πρέπει νά εκδώσει.
This does not, however, mean that national courts are deprived of the power given to them by Article 177: it rests with those courts to decide whether there is any point in raising once again a question which has already been settled by the Court where the Court has previously declared an act of a Community institution to be void.
'Ανάλογο συμφέρον θά μπορούσε Ιδίως νά υφίσταται έάν εξακολου­θούσαν νά υπάρχουν προβλήματα σχετικά μέ τήν αίτιολογία, τήν έκταση καί ενδεχο­μένως τίς συνέπειες τής ακυρότητας πού έχει προηγουμένως διαπιστωθεί.
There may be grounds for doing so, in particular if questions arise as to the grounds, the scope and possibly the consequences of the nullity previously established.
Τό Δικαστήριο απέρριψε αίτηση λήψης προσωρινών μέτρων δυνάμει τού άρθρου 186 τήν οποία υπέβαλε επιχείρηση στό πλαίσιο προσφυγής έπί ακυρώσει τής ανακοίνωσης τών αίτιάσεων, καθώς καί τών πράξεων μέσω τών οποίων ή 'Επιτροπή είχε κινήσει διαδικασία δυνάμει τοΰ άρθρου 3 τού κανονισμού 17/62 τοϋ Συμβουλίου γιά παράβαση τοΰ άρθρου 86 τής συνθήκης ΕΟΚ (3).
The Court rejected an application for the adoption of interim measures pursuant to Article 186 made by a company as part of an action for the annulment of the statement of objections and of the acts by which the Commission had initiated a proceeding pursuant to Article 3 of Council Regulation No 17 for infringement of Article 86 of the EEC Treaty.1The company asked the Court, as an interim measure, to suspend both the administrative proceeding pending before the Com­mission and the implementation of the acts whose validity it was disputing in the main action.
'Η επιχείρηση ζήτησε άπό τό Δικαστήριο ώς προσωρινό μέτρο νά αναστείλει τή διοικητική διαδικασία, ή οποία εκκρεμούσε ενώπιον τής 'Επιτροπής, καί νά αναστείλει τήν εφαρμογή τών πράξεων τών οποίων αμφισβητούσε τό κύρος, στην κύρια προσφυγή.
In its interlocutory order the Court pointed to its consistent earlier rulings to the effect that interim measures may be considered only where the legal and factual circumstances relied upon for the purpose of obtaining the measures are such as to warrant, prima facie, their being granted.
Στην απόφαση του έπί
Such measures must, more­over, be urgent in the sense that it is necessary for them to be ordered and to take effect before the Court takes a decision on the merits in order to prevent serious and irreparable damage being caused to the applicant.
Stato) —δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη. (2) 'Επρόκειτο στή συγκεκριμένη περίπτωση περί τών αποφάσεων τοϋ Δικαστηρίου τής 5.7.1977, υποθ.
The order states that, in the case in point, the applicant's submissions essentially amount to an assertion that the acts of the Commission are vitiated by defects so manifest and serious that they appear to be without even a. prima facie legal basis and in fact constitute what, in the administrative law of certain Member States, are termed voies de f ait administratives (flagrant administrative irregularities).
114/76, 116/76 καί 119-120/76 (Bela Mühle κ.ά), Συλλογή 1977, σ.
The nature and gravity of these unlawful acts in themselves involve a need to suspend the proceeding.
1211, περί τής ακυρότητας τοϋ κανο­νισμού 563/76 τοϋ Συμβουλίου τής 15ης Μαρτίου 1976.
Since the legal and factual grounds stated by the applicant were not such as to establish those circum­stances, the Court held that interim measures were not justified.
60/81R καί 190/81R (IBM/Commission) —δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
Joined Cases 60/81R and 190/81R IBM ν Commission: not yet reported.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ KAI ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ
INTERPRETATION & APPLICATION OF SUBSTANTIVE RULES OF COMMUNITY LAW 297 Section 2
Τό Δικαστήριο έκρινε έπί υποθέσεων πού αφορούν τήν ονοματολογία τού
The Court gave judgment in cases concerning the nomenclature1and scope2 of the Common Customs Tariff, Community transit,3and post­clearance recovery of customs duties.4 Case 50/80 presented substantial new elements in regard to the scope of the Common Customs Tariff.
'Η υπόθεση 50/80 παρουσιάζει νέα σημαντικά στοιχεία όσον άφορα τό πεδίο εφαρμογής τοϋ Κοινού Δασμολογίου.
In a preliminary ruling the Court held that since the Common Customs Tariff was set up Member States have no longer had the power to apply customs duties to goods which are smuggled in and destroyed as soon as they are discovered, where, owing to the nature of the goods, (in this case heroin) their entry into free circulation is prohibited (except for strictly controlled pharmaceutical or medical uses).
'Επιβεβαίωσε έξαλλου δτι τά Κράτη μέλη δύνανται νά διώξουν τίς τελωνειακές παραβάσεις μέσω τού έθνικοϋ ποινικού δικαίου.
The Court reaffirmed the Member States' power to institute criminal Droceedings in respect of customs offences.
Τό Δικαστήριο εξέδωσε επίσης δύο αποφάσεις (5) γιά οροθέτηση τοϋ πεδίου εφαρμογής τοϋ άρθρου 12 καί τού άρθρου 95 τής συνθήκης.
The Court also delivered twojudgments5 determining the scope of Article 12 and Article 95 of the Treaty.
Στην υπόθεση 90/79, τό Δικαστήριο θεώρησε συμβιβάσιμο μέ τό άρθρο 12 φόρο έπί ορισμένων φωτοαντιγρα­φικών συσκευών τό μεγαλύτερο τμήμα (99 %) τών οποίων εισαγόταν, μέ αποτέλεσμα νά παραμένει σέ πολύ χαμηλό επίπεδο (1 %) ή εθνική παραγωγή.
In Case 90/79 the Court held that dues charged on duplicating equipment most of which (99%) was imported and domestic production of which was therefore very small (1 %) were compatible with Article 12. The Court regarded the dues in question as being internal taxation falling under Article 95, since they were part of the fiscal machinery designed to protect indirectly the authors and publishers of books and since such dues were charged on a number of very different items of equipment.
(') ΔΕΚ 26.3.1980, ύπόθ. 114/80 (Ritter/Oberfinanzdirektion Hamburg) — Συλλογή 1981, σ.
Case 114/80Ritter ν Oberfinanzdirektion Hamburg [1981] ECR 895; Case 160/80Smuling­De Leeuw ν
50/80 (Horwath/HZA Hamburg-Jonas) — Συλλογή 1981, σ. 385.
Case 50/80 Horvath ν HZA Hamburg­Jonas [1981] ECR 385.
136/80 (Hudig Pieters/Minister voor Landbouw en Visserij) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
Case 136/80 Hudig and Pieters ν Minister voor Landbouw en Visserij: not yet reported.
(4) ΔΕΚ 12.11.1981, ύπόθ. 212 έως 217/80 (Amministrazione delle Finanze dello Stato/Sri Meridionale industria Salumi) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
Joined Cases 212 to 217/80Amministrazione delle Finanze dello Stato ν Meridionale Industria Salumi and Others: not yet reported.
(5) ΔΕΚ 28.1.1981, ύπόθ. 32/80 (Officier van Justitie/Kortmann) · Συλλογή 1981, σ.
Case 32/80 Officier van Justitie ν Kortman [1981] ECR 291 ; Case 90/79 Commission ν France [1981]
Πρόσθεσε επίσης δτι αυτό Ισχύει καί γιά τά ετήσια τέλη πού είσπράττονται μέ τή μορφή συνεισφοράς στίς δαπάνες γενικού έλεγχου σέ περίπτωση πού τό τέλος αυτό εφαρμόζεται επίσης καί στην εθνική παραγωγή.
The Court held that this also applies to annual fees charged as a contribution to the cost of a general inspection system, where such fees are also charged in respect of domestic products.
Τό Δικαστήριο, επιπλέον, επιβεβαίωσε τήν προγενέστερη (') νομολογία του σχετικά μέ τό μή συμβιβάσιμο μέ τά άρθρα 9, 12 καί 13 τής συνθήκης ΕΟΚ (2) χαρακτήρα επιβάρυνσης πού έχει σχέση μέ υγειονομικό έλεγχο κατά τήν είσαγωγή.
The Court also reaffirmed its earlier judgments1 on the incompatibility of duties and charges for health inspections on imported goods with Articles 9,12 and 13 of the Treaty.2
Στην υπόθεση 158/80 (3), τό Δικαστήριο επιβεβαίωσε τήν προηγούμενη νομο­λογία του σχετικά μέ τήν ερμηνεία τοϋ άρθρου 28 τής συνθήκης ΕΟΚ, σύμφωνα μέ τήν οποία ανήκει στην αρμοδιότητα τού Συμβουλίου ή απόφαση περί τών τελωνεια­κών ατελειών τών οποίων είναι δυνατό νά απολαύουν ορισμένα προϊόντα κατά πα­ρέκκλιση τοΰ Κοινού Δασμολογίου (") : άπό τή στιγμή πού τό Συμβούλιο θεσπίζει σέ καθορισμένο τομέα κανόνες ενιαίας εφαρμογής, τά Κράτη μέλη δέν έχουν πλέον καμία αρμοδιότητα γιά τή χορήγηση ατέλειας ή οποία θά υπερέβαινε τήν ατέλεια πού καθορίζουν οί κοινοτικοί κανόνες. Στή συγκεκριμένη περίπτωση επρόκειτο περί τής ερμηνείας τοϋ κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
In Case 158/803 the Court reaffirmed its earlier judgments concerning the interpretation of Article 28 of the EEC Treaty, in which it had ruled that it is for the Council to determine the duty-free arrangements for which certain products are eligible by way of derogation from the Common Customs Tariff:4 once the Council has adopted rules of uniform application in a particular area, the Member States have no further power to grant duty-free admission in excess ofthat provided by the Community rales.
1544/69 (5) τού Συμβουλίου τής 23ης 'Ιουλίου 1969 γιά τή δασμολογική μεταχείριση πού εφαρμόζεται σέ εμπορεύματα πού περιέ­χονται στίς προσωπικές αποσκευές τών ταξιδιωτών.
The case concerned the interpretation of Council Regulation (EEC) No 1544/69 of 23 July 1969 on the tariff treatment applicable to goods contained in travellers' personal luggage.5The Court held that that Regulation applied only to travellers from non-member countries and that a person who, in the course of a sea voyage, has not called at a port in a non-member country cannot be regarded as such a traveller.
Σύμφωνα μέ τήν ερμηνεία πού έδωσε τό Δικαστήριο, ό κανονισμός εφαρμόζεται στους ταξιδιώτες ανεξάρτητα άπό τήν καταγωγή καί τήν προέλευση τών είσαχθέντων εμπορευμάτων, καθώς καί τών τελωνειακών καί φορολογικών επιβα­ρύνσεων οί όποϊες επιβλήθηκαν στά παραπάνω εμπορεύματα πρίν τήν είσαγωγή τους. Μέ τήν ερμηνεία αύτη —καί μέ τήν κήρυξη άκυρου τού κανονισμού (ΕΟΚ)
On the basis of this interpretation and the finding that Council Regulation (EEC) No 3023/ 77 of 20 December 19776 was void because it lacked an adequate statement of reasons, the Court held that the 'butter trips' practised in the Federal Republic of Germany in particular were incompatible with Community law.
(') Δέκατη Γενική Έκθεση, αριθ. 580.
This preliminary ruling reaffirms the judgment in the Cassis de Dijon case.8
132/80 (United Foods et Van den Abeele/Etat belge) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
Case 132/80 United Foods and Van den Abeele ν Belgian Government: not yet reported.
158/80 (Rewe/HZA Kiel) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη. (*) ΔΕΚ 12.7.1973, ύπόθ. 8/73 (HZA Bremerhaven/Massey-Ferguson) — Συλλογή 1973, σ.
Rewe ν HZA Kiel: not yet reported.
(2) ΔΕΚ 19.2.1981, ύπόθ. 130/80 (Kelderman) — Συλλογή 1981, σ. 527.
Case 130/80 Kelderman [1981] ECR 527; Case 193/80 Commission ν Italy: not yet reported.
Τρίτη Γενική Έκθεση, σ. 612.
In Case 155/80 the Court was asked to rale on the compatibility with Articles 30 to
Στην υπόθεση 53/80 ('), τό Δικαστήριο παραπομπής είχε Ιδίως υποβάλει στό Δι­καστήριο τό ερώτημα άν εθνικό μέτρο τό όποιο απαγορεύει τήν προσθήκη συντηρητι­κού καλούμενου «nisine» στον τετηγμένο τυρό, ήταν δικαιολογημένα βάσει τού άρθρου 36.
In Case 53/803 the national court had asked the Court for a ruling on whether a national measure which prohibited the addition of the preservative nisin to pro­cessed cheese was justified under Article 36.
Λαμβάνοντας υπόψη τήν ασάφεια σχετικά μέ τό κρίσιμο δριο κατανά­λωσης τοΰ παραπάνω συντηρητικού, τό Δικαστήριο έκρινε δτι Ινα τέτοιο μέτρο ήταν δικαιολογημένο γιά λόγους προστασίας τής υγείας σύμφωνα μέ τό άρθρο 36.
The Court held that, in view of the differences of opinion on the critical level of consumption of the preservative concerned, such a measure was justified on the grounds of the protection of health, pursuant to Article 36.
Πρέπει επίσης νά αναφερθεί ή υπόθεση 58/80 (2), στην οποία τό Δικαστήριο κλήθηκε νά αποφανθεί σχετικά μέ μέτρο τό όποιο απαγόρευσε, δυνάμει εθνικής νομοθεσίας σέ θέματα αθέμιτου ανταγωνισμού καί βιομηχανικής ιδιοκτησίας, τήν είσαγωγή προϊόντος πού είχε τεθεί σέ εμπορία σέ ένα Κράτος μέλος.
Mention should also be made of Case 58/80,4 in which the Court was asked for a ruling on a measure prohibiting the importation of a product marketed in another Member State, under a national law on unfair competition and industrial property.
Τό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση περί τού συμβιβάσιμου μέ τά άρθρα 30 καί 36 τής συνθήκης νομοθεσίας περί τής βιομηχανικής 'ιδιοκτησίας.
The Court held that such importation cannot in itself be treated as an improper or unfair commercial practice, but such legislation might be permissible if it applied to the circumstances or methods of offering such goods for sale, as distinct from the mere fact of importation.
Πρόκειται περί τών υποθέ­σεων 55/80 καί 57/80 (3), στίς όποιες τό Δικαστήριο θεώρησε ώς ασυμβίβαστη μέ τά παραπάνω άρθρα εθνική νομοθεσία ή οποία επέτρεπε σέ εταιρεία διαχείρισης δικαι­ωμάτων πνευματικής 'ιδιοκτησίας νά απαιτήσει, σέ περίπτωση διανομής φορέων πα­ροχής ήχου στην εθνική αγορά, πού είχαν τεθεί σέ κυκλοφορία μέ τήν έγκριση τοΰ δημιουργού τοΰ έργου στην αγορά άλλου Κράτους μέλους, ποσό τό όποιο αντιστοιχεί στή διαφορά μεταξύ τών δικαιωμάτων εκμετάλλευσης πού εισπράττονται στό Κρά­τος μέλος εισαγωγής καί τών λιγότερο υψηλών δικαιωμάτων εκμετάλλευσης πού καταβάλλονται στό Κράτος μέλος εξαγωγής. Ή παραπάνω απόφαση επιτρέπει νά θεωρηθεί δτι ή αρχή τής εξάντλησης 'ισχύει επίσης καί γιά τά δικαιώματα πνευμα­τικής Ιδιοκτησίας.
Another judgment concerning the compatibility of legislation on industrial property with Articles 30 and 36 was given in Joined Cases 55 and 57/80.5 In a preliminary ruling the Court found incompatible with those articles a national law permitting a performing rights society to require, in respect of the distribution on the national market of sound recordings which had been placed on the market in another Member State with the composer's consent, a fee equal to the difference between the customary licence fee in the importing Member State and the lower licence fee paid in the exporting Member State. This
(') ΔΕΚ 5.2.1981, ύπόθ.
Oebel: not yet reported.
Τό Δικαστήριο κλήθηκε επίσης νά αποφανθεί σχετικά μέ τό συμβιβάσιμο εθνικής νομοθεσίας μέ τά άρθρα 30 καί 36 στό πλαίσιο προσφυγής έπί παραλείψει κατά Κράτους μέλους (').
The Court was also asked to rale, in proceedings for failure by a Member State to fulfil an obligation,2 on the compatibility with Articles 30 and 36 of the
'Επρόκειτο περί νομοθεσίας ή οποία απαιτούσε ορισμένα κοσμήματα πού εισάγονται από άλλα Κράτη μέλη καί τά όποια φέρουν σχέδια ή χαρακτηριστικά τά όποια δηλώνουν σύμφωνα μέ τό Κράτος μέλος εισαγωγέα δτι συνιστούν ενθύμια άπό αυτή τή χώρα, πρέπει νά φέρουν τήν ένδειξη τής χώρας καταγωγής ή τήν ένδειξη «foreign» ένώ αντίθετα καμία ένδειξη καταγωγής δέν ήταν απαραίτητη γιά τά εθνικά προϊόντα.
Treaty of a national law requiring certain articles ofjewellery imported from other Member States and having certain motifs or features suggesting, in the view of the importing country, that they are souvenirs ofthat country, to bear an indication of origin or the word 'foreign', although no indication of origin was required in the case of national products.
Τό ένδιαφερόμεο Κράτος μέλος δέν αμφι­σβήτησε τό γεγονός δτι ή νομοθεσία αύτη είχε περιοριστικά αποτελέσματα στην ελεύθερη κυκλοφορία τών εμπορευμάτων, άλλα υποστήριξε οτι ή νομοθεσία αυτή δικαιολογιόταν δυνάμει τού άρθρου 36 γιά λόγους πού αναφέρονταν στην προστασία τού συμφέροντος τών καταναλωτών καί τής ευθύτητας τών εμπορικών συναλλαγών μεταξύ τών παραγωγών.
The Member State concerned did not challenge the fact that such a law had restrictive effects on the free movement of goods, but main­tained that it was justified under Article 36 on the grounds of consumer protection and of maintaining fairness in commercial transactions between producers.
Τό Δικαστήριο απέρριψε τό παραπάνω επιχείρημα στό πλαίσιο τού άρθρου 36, θεωρώντας δτι ούτε ή προστασία τών καταναλωτών ούτε ή ευθύτητα στίς εμπορικές συναλλαγές αναφέρονται μεταξύ τών εξαιρέσεων οί όποιες προβλέπονται στό άρθρο 36, καί ώς έκ τούτου οί παραπάνω λόγοι αυτοί καθαυτοί δέν ήταν δυνατό νά τύχουν επίκλησης στό πλαίσιο τού παραπάνω άρθρου.
The Court rejected the submission based on Article 36, stating that, since the derogations under Article 36 do not include either the protection of consumers or the fairness of commercial transactions, those grounds may not be relied upon as such pursuant to that article.
'Αντίθετα τό Δικαστήριο θεώρησε δτι έπρεπε νά εξετάσει τό επιχείρημα αυτό στό πλαίσιο τού άρθρου 30 καί, βασιζόμενο στην προηγούμενη νομολογία του σύμφωνα μέ τήν οποία μόνο ή ρύθμιση πού εφαρμόζεται αδιακρίτως στά εθνικά καί τά εισαγόμενα προϊόντα ήταν δυνατό νά δικαιολογηθεί βάσει τών προβαλλόμενων λόγων, διαπίστωσε δτι στή συγκεκριμένη περίπτωση δέ συνέβαινε κάτι τέτοιο.
It did, however, hold that the submission must be examined on the basis of Article 30 and, confirming its earlier decisions that only rales which applied equally to national and imported products could be justified on the grounds invoked, it found that this did not apply in the case in point.
Τό Δικαστήριο έξαλλου απέρριψε τό επιχείρη­μα πού πρότεινε τό ενδιαφερόμενο Κράτος μέλος, σύμφωνα μέ τό όποϊο επρόκειτο περί φαινομενικής μόνο διάκρισης : τά αντικείμενα στά όποϊα αναφέρεται ή σχετική νομοθεσία συνιστούν απεικόνιση προς ανάμνηση τοΰ τόπου επίσκεψης, Ιδιότητα ή οποία δέν καθιστά άπό τή φύση της αναγκαία τήν κατασκευή τού «ενθύμιου» στή χώρα καταγωγής.
The Court also rejected the submission by the Member State concerned that it was a case only of apparent discrimination; the articles covered by the legislation in question constituted only a pictorial reminder of the place visited, which does not of itself imply that a souvenir must be manufactured in the country of origin.
Τό Δικαστήριο συνεπώς κατέληξε δτι ή επίμαχη νομοθεσία ήταν αντίθετη μέ τό άρθρο 30 τής συνθήκης ΕΟΚ.
The Court therefore found that the legislation at issue was incompatible with Article 30.
Τέλος, σέ απάντηση προδικαστικού ερωτήματος σχετικού μέ τήν ερμηνεία τών άρθρων 30 μέχρι 36, τό Δικαστήριο αποφάνθηκε στην υπόθεση 187/80 (2) δτι, δυνά­ μει τού ειδικού αντικειμένου τού διπλώματος ευρεσιτεχνίας, ή ουσία τού δικαιώμα­τος ευρεσιτεχνίας υφίσταται κυρίως στή χορήγηση στον εφευρέτη αποκλειστικού
Lastly, in answer to a reference for a preliminary ruling concerning the interpretation of Articles 30 to 36, the Court held in Case 187/803 that, by virtue of
(') ΔΕΚ 17.6.1981, ύπόθ.
Case 1/81 Pfizer ν Eurim Pharm: not yet reported.
113/80 (Commission/Irlande) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
Case 113/80 Commission ν Ireland: not yet reported.
187/80 (Merck/Stephar) — δέν έχει δημοσιευτεί ακόμη.
Merck ν Stephar: not yet reported.