natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Εξυπακούεται ότι η οικονομική δραστη­ριότητα των ευρωπαϊκών ανώνυμων εταιρειών καθώς και η επιβολή φορολογίας δεν θα παύσουν να εξαρτιώνται από την εθνική νομοθεσία των κρατών μελών· οι φορολογικές υποχρεώσας της εταιρείας καθορίζονται από τον τόπο της πραγματικής διευθύνσεως των εταιρικών υποθέσεων και οι νομικές πράξας αυτής πρέπα να πραγματοποιούνται σύμφω­να με τις διατάξας που ισχύουν στα κράτη μέλη.
The business activities of European public limited liability companies and their taxation will obviously always be dependent upon the national laws of Member States : company taxation is governed by the place from which the business is actually managed, and in legal terms its transactions must be in accordance with the legal provisions of Member States.
Προκαμένου να γίνουν αντιληπτές οι δυσχέραες που αντιμετωπίζει στον τομέα αυτό η εξέλιξη του δικαίου των ευρωπαϊκών εταιρειών, αρκεί να αναφερθεί ότι η σύμβαση που υπογράφτηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1960 από τα κράτη μέλη για την αμοιβαία αναγνώριση των εταιραών και των νομικών προσώπων (ι33) δεν έχα ακόμη αρχίσα να ισχύα, επαδή δεν έχα κυρωθεί από τις Κάτω Χώρες.
Some impression of the difficulties encountered in this area by the development of the law of European companies can be gained if one considers that the Convention signed on 28 February 1960 by Member States on the mutual recognition of companies and legal persons133has not entered into force to date, the Netherlands having failed to ratify it.
Εξάλλου, σύμβαση για τις διεθνείς συγχωνεύσας των ανώνυμων εταιραών δεν έ­χει μέχρι σήμερα ξεπέρασα το στάδιο του σχεδίου που είχε καταρτισθεί το Δεκέμβριο 1972.
A convention for international mergers of public limited liability companies has not yet gone beyond the stage of the December 1972 draft.
Κρίνεται σκόπιμο στο σημείο αυτό να αναφερθεί ένα πρόβλημα το οποίο μέχρι στιγ­μής δεν έχα επιλυθεί.
Attention should be drawn at the end of this section to a problem which has not yet been solved.
Το Συμβούλιο θεωρεί, βασιζόμενο στο άρθρο 1 της οδηγίας αριθ. 73/148 (134), ότι την προστασία του άρθρου 59 της συνθήκης ΕΟΚ είναι δυνατόν να επι­καλούνται και οι τουρίστες ως δικαιούχοι παροχής υπηρεσιών.
The Council takes the view on the basis of Article 1 of Directive No 73/148134that tourists, in their capacity as persons receiving services, may also avail themselves of the protection of Article 59 EEC.
Θα πρέπα λοιπόν να κα­ταργηθούν ot περιορισμοί ως προς τη μετακίνηση και τη διαμονή για τους υπηκόους των κρατών μελών που επιθυμούν να μεταβούν σε άλλο κράτος μέλος ως δικαιούχοι παροχής υπηρεσιών.
Restrictions on travel and residence should therefore also be abolished in the case of nationals of Member States who wish to go to another Member State as persons receiving a service.
Η ευρεία αυτή ερμηνεία του άρθρου 59 της συνθήκης παρουσιάζει βέβαια πλεονεκτήματα για τους άμεσα προστατευόμενους φορείς παροχής υπηρεσιών δεδομένου ότι, υπό ορισμένες συνθήκες, θα ήταν δυνατόν να αποκτήσουν περισσότερους πελάτες.
This wide interpretation of Article 59 of the Treaty would no doubt be advantageous to persons supplying services which are directly protected because in certain circumstances they would have more customers.
Αυτή όμως η «αρνητική» μορφή ελεύθερης παροχής υπηρεσιών (133) ενδέχεται να δη­μιούργησα προβλήματα επειδή καθιστά ουσιαστικά περιττή την ύπαρξη των άρθρων 48 και επ.
However this 'negative' freedom to provide services135may cause problems because it would make Article 48 EEC et seq. superfluous, as Advocate-General Trabucchi rightly pointed out in the Opinion which he submitted on the Watson and Belmann case.I36The Court has not yet had to define its position on this matter.
Ελευθερία εγκαταστάσεως και ελεύθερη παροχή υπηρεσιών υπό το πρίσμα της νομολογίας του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστη­ρίων
Right of establishment and freedom to provide services in the light of decisions of the Court of Justice and national courts
Το Δικαστήριο είχε ήδη κρίνα στις 15 Ιουλίου 1964 (137) ότι το άρθρο 53 ΕΟΚ, με το οποίο τα κράτη μέλη αναλάμβαναν να μην ασαγάγουν νέους περιορισμούς σχετικά με το δικαίωμα εγκαταστάσεως, γεννά για τους ιδιώτες ατομικό δικαίωμα άμεσα εφαρμόσιμο.
The Court had already ruled on 15 July 1964137that Article 53 EEC, by which Member States undertook not to impose new restrictions on the right of establishment.
Δελ­ τίο ΕΚ, ειδικό Συμπλήρωμα 13/73.
EC on the Convention on the mutual recognition of companies; see Supplement 13/73 — Bull.
118/75 (Watson και Beimann), ό.π. στην υποσημείωση 38.
Case 118/75, cited at footnote 38 above. Case 6/64 Costa ν ENEL [1964] ECR 585.
Τα δικαιώματα αυτά, εξεταζόμενα μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της απαγορεύσεως των διακρίσεων, υποδηλώνουν ότι η εγκατάσταση υπηκόων των κρατών μελών δεν είναι δυ­νατόν να διέπεται σε ένα κράτος μέλος από νέες διατάξας αυστηρότερες από εκείνες που διέπουν την εγκατάσταση των δικών του υπηκόων.
amounted to a subjective right directly applicable in favour of individuals. When set against the backcloth of the prohibition on discrimination, this right must be taken to mean that the establishment of nationals of Member States must not be made subject to new provisions which are stricter than those governing the establishment of nationals.
Τα εθνικά δικαστήρια ακολούθησαν αντίθετα διαφορετική πορεία.
On the other hand, the course followed by national courts is open to dispute.
Ενώ η Cour Supérieure de justice του Λουξεμβούργου (I3g) θεωρεί το άρθρο 62 ΕΟΚ σαν άμεσα εφαρμόσιμο κανόνα δικαίου (το άρθρο 62 θεωρείται διάταξη παράλληλη προς το άρθρο 53 ΕΟΚ), το Oberverwaltungsgericht του Αμβούργου, σε απόφαση της 29ης Απριλίου 1966 (,39), θεωρεί τα άρθρα 52 και επ.
While the High Court of Justice of Luxembourg 138regards Article 62 EEC as a directly applicable rule of law (Article 62 being regarded as parallel to Article 53), the Hamburg Oberverwaltungsgcricht took the view in a judgment of 29 April 1966 139that Article 52 EEC et seq. were not directly applicable and thereby found itself to be at variance with the views of the Münster Oberverwaltungsgericht and the Mannheim Verwaltungsgerichtshof.14°
Το 1974 το Δικαστήριο εξέδωσε τις αποφάσας που άφησαν εποχή στις υποθέσας Reyners και van Binsbergen (Μ,) > όπου δήλωνε ότι οι διατάξεις των άρθρων 52, 59 και 60 εδάφιο 3 ΕΟΚ ήταν άμεσα εφαρμόσιμες. Παράλληλα στην απόφαση Reyners, το Δικαστή­ριο είχε λάβα θέση ως προς το άρθρο 55 ΕΟΚ θεωρώντας, αντίθετα από απόφαση του Ehrengerichtshof του Hammen το 1973 (142), ότι το άρθρο 55 ΕΟΚ έπρεπε να ερμηνεύεται περιοριστικά και δεν εφαρμοζόταν στο ελεύθερο επάγγελμα του δικηγόρου δεδομένου ότι το επάγγελμα αυτό συνεπάγεται άμεση και εξαδικευμένη συμμετοχή στην άσκηση δημό­σιας εξουσίας. 53.
The epoch-making judgments of the Court in the Reyners and van Binsbergen cases141already referred to were delivered in 1974; in these judgments the Court declared that Articles 52, 59 and 60(3) EEC were directly applicable. In addition, in the Reyners judgment the Court had been required to define its position on Article 55 EEC and ruled (contrary to a decision by the Hamm Ehrengerichtshof in 1973 142) that a restrictive interpretation should be placed upon Article 55 EEC and that it did not apply to the legal profession because this profession did not involve direct and specific participation in the exercise of official authority.
Πρέπα να σημαωθεί ότι την ίδια χρονιά, στην υπόθεση 36/74 Ο44), το Δικαστήριο έκρινε ότι η απαγόρευση των διακρίσεων του άρθρου 59 ΕΟΚ (καθώς και του άρθρου 48 ΕΟΚ) περιορίζεται βέβαια στο πεδίο εφαρμογής της συνθήκης, καλύ­πτει όμως μισθωτές δραστηριότητες ακόμη και αθλητικού χαρακτήρα.
143It is important to note that the Court ruled in the same year in Case 36/74 144that the prohibition on discrimination appearing in Article 59 EEC (as in Article 48 EEC) was indeed limited to the scope of the Treaty but that it extended to the activities of employed persons even if of a sporting nature, and that in such cases the Community citizen could also claim that collective agreements in the field of services were of no effect when they amounted to a breach of the prohibition on discrimination.
Έτσι οι πολίτες της Κοινότητας είναι σε θέση να επικαλεσθούν την έλλειψη αποτελέσματος των συλλογικών συμβάσεων στον τομέα της παροχής υπηρεσιών όταν οι συμβάσας αυτές παραβιάζουν την απαγόρευση ασαγωγής διακρίσεων.
This decision is on all fours with the Court's view that activities of an artistic nature which are outside the narrow field of economic activity in the traditional sense, such as for example the retransmission of television broadcasts,l45are services within the meaning of Article 59 EEC.
Στο ίδιο πλαίσιο πρέπα να ενταχθεί το γεγονός ότι το Δικαστήριο θεωρεί επίσης παροχή υπηρεσιών, κατά την έννοια του άρθρου 59 ΕΟΚ, τις καλλιτεχνικές εκείνες δραστηριότητες που, κατά την παραδοσιακή έννοια του ό­ρου, δεν υπάγονται στο καθαυτό πεδίο της οικονομικής δραστηριότητας όπως, για παρά­δαγμα, η αναμετάδοση τηλεοπτικών εκπομπών (143).
The decisions of the Court of Justice on the direct applicability of the principle of equal treatment with nationals as regards the right of establishment and freedom to provide services and on the material scope of these freedoms are an important step towards the objectives of the European Economic Community, having regard to the difficulties encountered in the approximation of laws. As has already been mentioned, no fewer than 11 proposals for Commission directives have become devoid of object following these decisions.
Βλ. ανωτέρω υποσημειώσεις 100 και 101. ) Ehrengerichtshof Hamm, 17.10.1973, AWD des BB 1974, σ. 491. )
See footnotes 100 and 101 above.
39/75 (Coenen), Συλλογή 1975, σ. 1554.
The matter was not defined until later, in Case 39/75 Coenen [1975] ECR 1554.
36/74 (Walrave), Συλλογή 1974, σ.
Sec Case 36/74 Walrave [1974] ECR 1405, at p.
1405 (1408)· επρόκειτο για το καταστα­τικό αθλητικού συνδέσμου που αφορούσε και διοργανώσεις αγώνων και εκτός Κοινότητας. 43) Βλ.
1408; rules of a sports association relating to competitions organized outside the Community also.
Προκαμένου να εκτίμησα κανείς την περαιτέρω εξέλιξη της καταστάσεως, πρέπα πριν απ' όλα να αναφερθούν οι αποφάσας ορισμένων εθνικών δικαστηρίων.
In order to assess subsequent developments, reference should be made first of all to decisions by some national courts.
Το Tribunal correctionnel της Λιέγης έκρινε, με απόφαση του της 6ης Μαΐου 1975 (146), ότι οι κανόνες ελεύθερης κυκλοφορίας που περιλαμβάνονται ιδίως στα άρθρα 52 και επ.
The Liège Magistrates' Court decided in a judgment dated 6 May 1975146that the rules relating to free movement of workers in. particularly.
ΕΟΚ καθώς και οι αντίστοιχες οδηγίες, υπερέχουν έναντι της αντίθετης εθνικής νομοθεσίας, έτσι ώστε τα εθνικά δικαστήρια να μην είναι πλέον δυνατόν να εφαρμόζουν τη νομοθεσία αυτή.
Article 52 EEC et seq. and the corresponding directives took precedence over incompatible national laws, with the result that national judges could not apply the latter.
Το γαλλι­κό Cour de Cassation έκρινε, με απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 1975 (_BAR_47), ότι οι διατάξας του γαλλικού δικαίου, σύμφωνα με τις οποίες η άσκηση δραστηριότητας σε γεωργική επιχείρηση υπόκαται σε προηγούμενη άδαα, δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζονται σε υπη­κόους άλλων κρατών μελών της Κοινότητας.
The French Court of Cassation decided in a judgment of 15 December 1975147that the provisions of French law whereby the activities of an agricultural undertaking are made subject to authorization cannot be applied to nationals of other Member States.
Την άμεση εφαρμογή του άρθρου 52 ΕΟΚ διαπίστωσαν και άλλα εθνικά δικαστήρια ακολουθώντας στο θέμα αυτό τη νομολογία του Δικαστηρίου (_BAR_48).
Other national courts have also taken the view that Article 52 EEC was directly applicable.148 following the decisions of the Court of Justice in this respect.
Το Δικαστήριο ανέπτυξε το 1976 και το 1977 νομολογία που είχε σαν αφετηρία την απόφαση Reyners.
In 1976 and 1977 the Court developed the principles of case-law initiated by the judgment in the Reyners case.
Όπως και στην υπόθεση Walrave, επεξέτανε με την απόφαση του στην υπόθεση Dona (ι49) την ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών και στις επαγγελματικές αθλητικές δραστηριότητες.
In the Dona case149the Court extended free movement of services to professional sport, as it had already done in the Walrave case. The Royer case150 gave the Court of Justice the opportunity to confirm the obligation imposed upon
Η υπόθεση Royer (13°) έδωσε στο Δικαστήριο την ευκαιρία να επιβεβαίωσα την υποχρέωση που αναλαμβάνουν τα κράτη μέλη, βάσα των άρθρων 53 και 62 ΕΟΚ, να μην καταργούν πλέον τα μέτρα ελευθερώσεως που είχαν ήδη λάβα κατ' εφαρμογή των υποχρεώσεων που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο.
Member States pursuant to Articles 53 and 62 EEC to refrain from repealing liberalization measures which had already been enacted to give effect to obligations arising from Community law.
Οι υποθέσας που εκδικάστηκαν το 1977 και αφορούσαν την εγκατάσταση προσώ­πων που ασκούσαν ελεύθερα επαγγέλματα παρουσίαζαν κάποια ιδιομορφία: οι ενδιαφερό­μενοι (αρχιτέκτονας και δικηγόρος) δεν διέθεταν κανένα πιστοποιητικό του κράτους μέ­λους στο οποίο επιθυμούσαν να εγκατασταθούν (αντίθετα απ' ό,τι συνέβαινε με το δικηγό­ρο Reyners), το κράτος όμως αυτό είχε αναγνωρίσα την ισοτιμία με τα δικά του διπλώμα­τα των αποδακτικών επαγγελματικής ικανότητας της χώρας καταγωγής των ενδιαφερομέ­νων.
The distinguishing features of the cases decided in 1977 regarding the establishment of persons pursuing professions properly so called are that the parties concerned (an architect and a lawyer), unlike the lawyer Reyners. could not produce any certificate from the Member State where they wished to establish themselves but that on the other hand that State had acknowledged that documents giving evidence of professional competence from the interested parties' countries of origin were equivalent to its own diplomas.
Στην περίπτωση του βρετανού αρχιτέκτονα Patrick (131), ο οποίος επιθυμούσε να εγ­κατασταθεί στη Γαλλία στηριζόμενος στο γεγονός ότι το δίπλωμα του είχε αναγνωριστεί από τη Γαλλία, το Δικαστήριο ξεπέρασε χωρίς μεγάλες δυσκολίες το γαλλικό επιχείρημα ότι η άδαα εγκαταστάσεως ήταν δυνατόν να χορηγηθεί σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσας: αν πράγματι ληφθεί σαν βάση η αρχή της ελεύθερης εγκαταστάσεως, δεν είναι δυνατό να υπάρξα άρνηση εγκαταστάσεως σε καμία περίπτωση εφόσον το εθνικό δίκαιο δεν πρόβα­λα αντίρρηση ως προς το ζήτημα αυτό.
In the case of the British architect Patrick.151who wished to set up in practice in France, relying on the fact that his diploma was recognized by France, the Court had relatively little difficulty in rejecting the French objection that permission to set up in practice was granted only in exceptional cases. Where the application is based on the principle of freedom of establishment, that can in no case be refused when the domestic law does not oppose it.
) Πλην σφάλματος, η απόφαση αυτή δεν έχει δημοσιευθεί το 1976, δόθηκε λοιπόν συνέχεια στη νομολογία του ΔΕΚ σχετικά με την άμεση εφαρμογή των άρθρων 52 και επ.
On the other hand the Thieffry case,152in which a Belgian national wished to set up in practice in Paris as a lawyer, gave rise to greater difficulties.
ΕΟΚ, υποθ.
The Belgian qualification
118/75 (Watson/Belmann), ανωτέρω υποσημείωση 38.
Unreported; subsequently the decisions of the Court of Justice relating to the direct applicability of Article 52 EEC et seq. continued in 1976; Case 118/75 Watson and Belmann cited at footnote 38 above.
Cour d' appel Βρυξελλών της 27.1.1975, (υποθ. Konyk-Igor), JT 1975, σ. 204· Comptotler of the Pa­
See Brussels Appeal Court, 27 January 1975. the Konyk-Igor case.
13/76 (Dona), ανωτέρω αναφερόμενη υποσημείωση 39. )
Case 13/76, cited at footnote 39 above.
48/1975 (Royer), ανωτέρω αναφερόμενη υποσημείωση 57.
Case 48/75, cited at footnote 57 above.
) Βλ. ΔΕΚ 28.6.1977, υποθ.
Case 11/77, cited at footnote 109 above.
11/17 (Patrick), ό.π. υποσημείωση 109.
Case 71/76, cited at footnote 108 above.
Επιπλέον ο βέλγος υπήκοος είχε αποκτήσει στη Γαλλία και αποδακτικό καταλληλότητας για το επάγγελμα δικηγόρου, το οποίο όμως δεν ήταν δυνατόν να αντικατάστησα την li­cence en droit.
It is true that the Belgian national had obtained a 'certificate of professional competence for the legal profession' issued in France; this, however, could not take the place of the licence.
Ο ενδιαφερόμενος λοιπόν, εξαιτίας του γεγονότος και μόνο ότι η αναγνώ­ριση του πτυχίου του περιοριζόταν σε ακαδημαϊκό επίπεδο, δεν διέθετε μια από τις προϋποθέσας που ήταν απαραίτητες για να εγκατασταθεί στη Γαλλία σαν δικηγόρος.
The party concerned therefore fell short of one of the prior conditions required to set up in practice as a lawyer in France, due solely to the fact that recognition of his qualification was limited to the academic field.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι η άρνηση εγκαταστάσεως ήταν αντίθετη προς τη συνθήκη δεδομέ­νου ότι ο περιορισμός των αποτελεσμάτων της αναγνωρίσεως στο ακαδημαϊκό μόνο επί­πεδο δεν συμβιβαζόταν με τις αρχές του άρθρου 52 ΕΟΚ, επαδή δεν στηρίζεται σε αντικαμενικά κριτήρια και, ως εκ τούτου, συνεπάγεται ασαγωγή διακρίσεως έναντι των υπη­κόων άλλων κρατών μελών.
The Court took the view that the refusal of establishment was contrary to the Treaty, the limitation of the effect of recognition to the academic level being irreconcilable with the principles of Article 52 EEC because it was not based upon objective considerations and consequently resulted in discrimination against nationals of other Member States.
Η διαπίστωση ότι οι αρχές που εξαγγέλλει η απόφαση Reyners δεν καταργούν την ανάγκη εκδόσεως νέων οδηγιών για την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων και των αποδεικτικών επαγγελματικής ικανότητας επιβεβαιώθηκε στην υπόθεση Auer (απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 1979) (,33), κατά την οποία σε γάλλο υπήκοο που διέθετε δίπλωμα κτηνιάτρου από πανεπιστήμιο της Ιταλίας και επιθυμούσε να ασκήσα στη Γαλλία το επάγγελμα του κτηνιάτρου, αφού είχε αποκτήσει τη γαλλική ιθαγέναα, δεν δόθηκε η δυ­νατότητα να επικαλεστεί το άρθρο 52 ΕΟΚ πριν από τη λήξη της προθεσμίας προσαρμο­γής που έτασσαν στα κράτη μέλη μέχρι το 1981 οι οδηγίες σχετικά με το επάγγελμα του κτηνιάτρου.
The statement already made above that the principles set out in the Reyners judg­ment do not eliminate the necessity for new directives on the mutual recognition of diplomas and evidence of professional competence was confirmed in the Auer case (judg­ment of 7 February 1979),153in which a French national submitting a veterinary diplo­ma obtained in Italy and wishing to pursue the profession of veterinary surgeon in France after acquiring French nationality was not allowed to invoke Article 52 EEC before expiry of the time-limit for adaptation (up to 1981) imposed upon Member States by directives relating to the profession of veterinary surgeon.
Στην υπόθεση αυτή, όπως άλλωστε είχε ήδη συμβεί στην απόφαση που εξέ­δωσε την ίδια μέρα το δικαστήριο στην υπόθεση Knoors (134), είχε επίσης τεθεί το πρό­βλημα κατά πόσο οι διατάξας για την ελεύθερη εγκατάσταση και την ελεύθερη κυκλοφο­ρία των υπηρεσιών ίσχυαν και ως προς τις σχέσας των κρατών μελών με τους ίδιους τους υπηκόους τους.
This case, like the decision in the Knoors case154given the same day, also raised the question whether provisions relating to free establishment and the free movement of services were valid in the context of relations between Member States and their own nationals.
Το Δικαστήριο απάντησε καταφατικά στο ερώτημα.
The Court of Justice answered this question in the affirmative.
Βέβαια η ερμη­νεία αυτή δεν προκύπτει άμεσα από το κείμενο των άρθρων 52, 59 και επ.
This interpretation does not, of course, emerge directly from the text of Articles 52 and 59 EEC et seq.
ΕΟΚ. Το Δικα­στήριο όμως στήριξε την άποψη του αυτή στη γενική απαγόρευση διακρίσεων του άρ­θρου 7 ΕΟΚ.
However, the Court based its approach upon the general prohibition on discrimination which appears in Article 7 EEC.
Στην υπόθεση Knoors, ο ενδιαφερόμενος που είχε σαν επάγγελμα τη συναρ­μολόγηση εγκαταστάσεων θερμάνσεως, ήταν δυνατόν να επικαλεσθεί την οδηγία 64/427 η οποία ελευθερώνει τις προϋποθέσεις αναλήψεως σαράς βιομηχανικών και βιοτεχνικών δραστηριοτήτων καθώς και την άσκηση των δραστηριοτήτων αυτών και ανάφερα γενικά σαν δικαιούχους τους υπηκόους των κρατών μελών που είναι εγκατεστημένοι στην Κοι­νότητα.
In the Knoors case the party concerned, an installer of heating installations, was able to rely upon Directive 64/427, which removes restrictive conditions on access to and pur­suit of a whole range of industrial and craft activities and refers in general terms to nationals of Member States established within the Community as beneficiaries.
Σε δύο αποφάσεις που εκδόθηκαν στις 13 Μαρτίου ('") το Δικαστήριο υπο­χρεώθηκε τελικά να ασχοληθεί με το θέμα της επεκτάσεως της ελεύθερης κυκλοφορίας των υπηρεσιών στις τηλεοπτικές εκπομπές που διέρχονται τα εθνικά σύνορα.
The Court ultimately had to deal with the extension of free movement of services to television broadcasts across frontiers in two judgments given on 13 March 1980.
ΔΕΚ 13.3.1980, υποθ.
Case 136/78 [1979] ECR 437.
62/79 (Coditel/Cine Vog), Συλλογή 1980, σ.
Case 115/78 [1979] ECR 399. Case 62/79 Coditel ν Cine Vog [1980] ECR 881; Case 52/79 Coditel [1980] ECR 833.
Τμήμα IV — Η ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων
Section IV — Free movement of capital
Ελεύθερη κυκλοφορία πληρωμών και κεφαλαίων
Free movement of payments and capital
Η ελεύθερη κυκλοφορία των πληρωμών (άρθρο 106 ΕΟΚ) (136) αποτελεί αναγκαίο συμπλήρωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, των προσώπων, των κεφα­λαίων και των υπηρεσιών.
The free movement of payments (Article 106 EEC)156is an essential complement to the free movement of goods, persons, capital and services.
Αν εργαζόμενος σε κράτος μέλος δεν ήταν δυνατόν να μεταβι­βάσει το μισθό του σε άλλο κράτος μέλος, αν πρόσωπο που ασκεί ελεύθερο επάγγελμα δεν ήταν σε θέση να μεταβιβάσει την αμοιβή του ή μια εταιρεία τα κέρδη της, οι θεμελιώ­δεις αυτές ελευθερίες δεν θα είχαν το απαραίτητο οικονομικό αντίκρυσμα και η άσκηση των ελευθεριών αυτών θα προσέκρουε σε σημαντικά εμπόδια.
If it were impossible for a worker to transfer his wages or salary, for a professional person to transfer his fees, or for a firm to transfer its earnings to another Member State these fundamental freedoms would lack the essential monetary aspect and their exercise would be severely obstructed.
Το άρθρο 106 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο επιβάλλα λοιπόν στα κράτη μέλη την υποχρέωση να επιτρέπουν τις πλη­ρωμές τις σχετικές με την κυκλοφορία εμπορευμάτων, υπηρεσιών και κεφαλαίων καθώς και τις μεταβιβάσας κεφαλαίων και μισθών, στο νόμισμα του κράτους μέλους όπου έχα την κατοικία του ο πιστωτής ή ο δικαιούχος, στο μέτρο που η κυκλοφορία των εμπορευ­μάτων, των κεφαλαίων και των προσώπων έχα ελευθερωθεί μεταξύ των κρατών μελών.
Article 106(1) therefore requires each Member State to undertake to authorize payments relating to movements of goods, services and capital in the currency of the Member State in which the creditor or beneficiary resides, as well as transfers of capital, salaries and wages to the extent that there is free movement of goods, services, capital and persons among Member States.