natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η επιρροή του ήταν πραγματική, τόσο μέσω τών κειμένων πού τόν υλοποιούσαν (αναλύσεις καί αριθμητικές προβολές, εκθέσεις τών ειδικών επιτροπών, κοινοβουλευτικές συζητήσεις), όσο καί μέσω τών πολλαπλών επαφών ανάμεσα στους υπεύθυνους τού δημόσιου καί τού ιδιωτικού τομέα καί τά όργανα λήψης αποφάσεων αφενός καί τους τεχνικούς συνεργάτες τοΰ Commissariat général du Plan καί τοΰ 'Εθνικού 'Ινστιτούτου Στατιστικής (Διεύθυνση συνθέσεων), αφετέρου.
Its influence was real, both through the documents on which it was based (statistical analyses and projections, reports by specialized committees and Parliamentary debates) and through the numerous contacts which brought together, firstly, public and private-sector decision-makers and their decision-making bodies and, secondly, the technical collaborators of the Commissariat Général du Plan and of the National Statistical Institute (department for combined statistics).
'Επίσης πρέπει νά υπογραμμισθεί τό γεγονός ότι οί στόχοι πού έχει θέσει τό πρόγραμμα, μέ πρώτο τό στόχο τής ανάπτυξης, συγκρίνονται κάθε χρόνο, μέ τήν ευκαιρία τής κατάρτισης τού οίκονομικοΰ προϋπολογισμοΰ, μέ τή σημειωθείσα εξέλιξη καί επίσης ότι ή κυβέρνηση θεωρούσε πάντα τήν επίτευξη τών στόχων αυτών σάν επιταγή πού επηρέαζε σημαντικά τή συγκυριακή πολιτική της.
It should also be emphasized that in drawing up the economic budgets, the objectives laid down in the Plan, especially the growth objective, were compared each year with the actual trend and that the Government always considered the achievement of these objectives as essential, exercising a major influence on its short-term economic policies.
Ό προγραμματισμός στή Γαλλία γνώρισε ωστόσο σοβαρές αποτυχίες.
However, French planning experienced serious setbacks towards 1963-64.
Γύρω στά 19631964 ειδικότερα οί μελέτες πού είχαν γίνει πριν άπό τήν εφαρμογή μιας εισοδηματικής πολιτικής έδωσαν τελείως ανεπαρκή αποτελέσματα, επειδή οί ιθύνοντες δέ δέχθηκαν τήν επιτακτική ανάγκη μιας τέτοιας πολιτικής.
In particular, the studies intended to form the basis for implementing an incomes policy produced wholly inadequate results, since managements and decision-makers failed to recognize the absolute necessity of such a policy and attempts to work out 'an indicative programme in value terms', intended as a guideline for policies on prices and wages, produced norms which were too condensed and too simplistic to be usable either by the Government or by private-sector decision-makers.
Ή φάση τής αποτυχίας.
The period of setback.
Ή εξειδίκευση τών διαδικασιών γιά τήν εκπόνηση τοΰ προγράμματος ήταν μεγάλη στό διάστημα 1950-1970.
There was very considerable refinement of the procedures involved in drawing up the Plan from 1950 to 1970.
"Ελαβε όμως χώρα μέσα σ' ένα πολιτικό πλαίσιο πού δέν είχε απόλυτα κατανοήσει τή λογική τού προγραμματισμού καί αντιδρούσε γιά τό λόγο αυτό συχνά αρνητικά.
However, these improvements took place against a political background which was not wholly in tune with the logic of planning and which consequently was often unfavourable.
Σάν αποτέλεσμα, τά μέσα καί τά όργανα πού χρησιμοποιούσε τό Commissariat général du Plan γιά τίς αναλύσεις καί προβλέψεις του, αποδείχθηκαν προοδευτικά ανεπαρκή σέ σχέση μέ ένα οικονομικό περιβάλλον τό όποϊο, λόγω τής σημειωθείσας προόδου καί ανάπτυξης, γινόταν όλο καί πιό σύνθετο.
As a result, the analytical and forecasting instruments which the Commissariat Général du Plan made use of gradually became inadequate in dealing with an economic trend which, precisely because of the growth and progress achieved, became more and more complex.
Οί σχετικά χονδροειδεΐς παρεκβολές τοΰ παρελθόντος, τεχνική πού αποτέλεσε τή βάση τών έξι πρώτων προγραμμάτων, γιά τή διατύπωση τών προβλέψεων, έριχναν αρκετό φώς στό μέλλον όταν ή γενική εξέλιξη ήταν σταθερή, χωρίς έντονες παρεκκλίσεις στον προσανατολισμό της. '
However paradoxical it may appear, the relatively unsophisticated Plans drawn up in the 1950s were better suited as an instrument to the economic trend of the period, a trend which lent itself fairly easily to very basic guidelines, than the plans drawn up in the 1970s, which were technically much more refined, but which were set in a context marked by considerable uncertainties.
Η τεχνική αυτή όμως δέν επαρκεί πιά όταν πρέπει νά προσδιορισθεί 'ένα μέλλον πού είναι πολύ πιό αβέβαιο.
Extrapolation of the past in relatively rough terms, the basic technique used in drawing up forecasts in the first six Plans, provided reliable guidelines for the future when general developments were not marked by undue fluctuations or changes of direction; however, it completely lost its usefulness when future trends became much more shrouded in uncertainty.
Σάν αποτέλεσμα, τό 7ο πρόγραμμα είναι ατελές. '
All this has meant that the Seventh Plan is a very imperfect instrument.
Η κυβέρνηση θέλησε νά αυξήσει τό κύρος της, εντάσσοντας σ' αυτό «προγράμματα δράσης άμεσης προτεραιότητας», τά όποϊα καθορίζουν τους στόχους καί τά μέσα αρκετών κυβερνητικών ενεργειών. '
The Government tried to give it extra weight by including in it 'priority action programmes' setting out the objectives and instruments for a number of Government activities.
Ευρώπη προγράμματος είναι εμφανώς ανεπαρκείς σέ σχέση μέ τίς ανάγκες πού αντιμετωπίζει ή οικονομία στό σύνολο της.
However, while this is a step in the right direction, it does not make up for the fact that the projections included in the Seventh Plan are crude and inadequate in relation to the requirements of the economy as a whole.
Ό γαλλικός φορέας προγραμματισμού βλέπει σήμερα τό ρόλο του νά μειώνεται.
Thus, the role of the French planning institution is at present diminishing.
'Οπωσδήποτε οί υπεύθυνοι γιά τίς σημαντικές αποφάσεις, ειδικότερα στή βιομηχανία, στό επίπεδο τής διοίκησης όπως καί τών μεγάλων επιχειρήσεων καί ενώσεων βιομηχάνων, αισθάνονται τήν ανάγκη γιά βάσιμες καί αρκετά λεπτομερειακές μεσοπρόθεσμες προβλέψεις, γιά νά στηρίξουν τίς αποφάσεις τους.
Certainly, the major decision-makers (particularly the major industrial decision-makers, in government, business and amongst employers) feel the need for reliable and fairly detailed medium-term forecasts as a basis for their decisions.
Γιά νά ικανοποιηθεί ή ανάγκη αυτή, θά εφαρμοσθούν καί θά τελειοποιηθούν οί τεχνικές πού χρησιμοποιή­θηκαν γιά τήν εκπόνηση τοΰ 7ου προγράμματος, εφόσον έχει δημιουργηθεί ένας μηχανισμός γιά τή διατύπωση λεπτομερών προβολών κατά τομείς (200 θέματα) μέ κινητό ορίζοντα πέντε ετών πού θά αρχίσει νά λειτουργεί άπό τό 1979, καί θά υπάγεται στό ΒΙΡΕ. '
To meet this need, the techniques employed in the framework of the preparation of the Seventh Plan are to be used and perfected, because a system for drawing up detailed sectoral forecasts (200 branches) with a five-year horizon is being set up and will be operational from 1979, under the responsibility of the BIPE.
Ωστόσο, άν καί ή καινοτομία αυτή μπορεί νά εξυπηρετήσει ουσιαστικά τους υπεύθυνους αποφάσεων, ό γαλλικός μηχανισμός πληροφοριών καί προβλέψεων, αν περιορισθεί στίς δικές του δυνατότητες, δέν είναι σέ θέση νά εξασφαλίσει πλήρως τήν αξιοπιστία τών μεσοπρόθεσμων προβλέψεων. Ξαναβρίσκουμε εδώ τό κεντρικό συμπέρασμα τής έκθεσης.
Nevertheless, and even though this development could provide a considerable service to decision-makers, the French information and forecasting apparatus is unable to meet their needs through its own resources.
Παράρτημα 4: 'Εμπειρία προγραμματισμού στην 'Ιταλία
Annex 4: The planning experience in Italy
Η αναμέτρηση μεταξύ οικονομολόγων τής φιλελεύθερης, καθο­λικής καί μαρξιστικής σχολής, έδωσε θετικά αποτελέσματα άπό πλευράς θεσμών, διότι μεταφράσθηκε μέ ειδικές διατάξεις τοΰ συντάγματος σχετικά μέ τίς «αρχές» καί τίς οικονομικές καί κοινωνικές σχέσεις.
Catholic and Marxist economists proved fruitful, from the point of view of setting up institutions, since it led to the rules of the Constitution on 'principles' and on economic and social relations.
Τό σύνταγμα περιέχει τό διορατικό σχήμα (Γσως καί πέρα άπό τίς προθέσεις τών συντακτών του) μιας ελεύθερης οικονομίας προσανατολισμένης, μέσα άπό τήν οικονομική πολιτική, στην επίτευξη κοινωνικών σκοπών, ένώ θά διατηρείται ό πλουραλισμός καί ή αυτονομία τών διαφόρων οικονομικών παραγόντων (επιχειρήσεις, συνδικάτα, τοπική αυτοδιοίκηση).
From the Constitution emerges the far-sighted design (perhaps more far-sighted than the members of the constituent assembly themselves were aware) of a market economy orientated, through economic policy, towards social ends, while respecting the plurality and the autonomy of the various economic agents (firms, trade unions, regions).
Ή εφαρμογή τής οικονομικής πολιτικής χαρακτηρίζεται άπό καθαρά φιλελεύθερες τάσεις.
The actual management of economic policy is, in contrast, marked by the distinct predominance of the laissez-faire approach.
Οί πρώτες προσπάθειες προγραμματισμού πού έγιναν άπό τήν ' Εθνική 'Επιτροπή 'Απελευθέρωσης τής Βόρειας 'Ιταλίας («Comitato Nazionale di Liberazione per l'Alta Italia») μέ τή μορφή «προγραμμάτων βιομηχανικών εισαγωγών» γιά τό 1946 δέν είχαν συνέχεια. '
The first attempts at planning, made by the Comitato Nazionale di Liberazione per l'Alta Italia (National Liberation Committee for Northern Italy), with the 'plans for industrial imports' for 1946, got no further than the blueprint stage.
Η ανασυγκρότηση κατευθύνθηκε άπό άνδρες μέ φιλελεύθερο πνεύμα όπως ό Luigi Einaudi, ό Epicarmo Corbino καί ό Gustavo Del Vecchio.
Reconstruction was directed by men of liberal approach, such as Luigi Einaudi, Epicarmo Corbino and Gustavo Del Vecchio.
Oí μεγςίλες επιλογές πού χαρακτήρισαν τή φάση αυτή ήταν ή ελευθέρωση τού εξωτερικού εμπορίου καί ή σταθεροποίηση τού νομίσματος.
The key policy choices made in this phase are the liberalization of foreign trade and monetary stabilization.
Γιά νά χρησιμοποιηθούν οί ενισχύσεις τοΰ ERP (σχέδιο Μάρσαλ), ή κυβέρνηση εκπόνησε ένα «μακροχρόνιο πρόγραμμα 1948/49-1952/53» (μέ τή βοήθεια κυρίως τών υπηρεσιών τής CIR (Διυπουργική 'Επιτροπή γιά τήν Ανασυγκρότηση).
For the use of European Recovery Programme (Marshall Plan) aid, the Government (mainly through the CIR, the Interministerial Committee for Reconstruction) prepared a 'long-term programme 1948/49 to 1952/53'.
'Ωστόσο, ή διαχείριση τής χρηματοδότησης ανατέθηκε στά πιστωτικά ιδρύματα καί στηρίχθηκε αποκλειστικά σέ κριτήρια ελευθερίας τής αγοράς, έτσι ώστε ή διεθνής υπηρεσία πού είχε αναλάβει τήν εφαρμογή τοΰ σχεδίου νά επικρίνει τήν αδυναμία τής 'Ιταλίας νά συμμορφωθεί σ' ένα αυστηρό πρόγραμμα (έκθεση Hoffmann).
But the administration of financing was assigned to the system of loans secured by property and guided solely by market criteria; so that the international administration responsible for aid deplored Italy's inability to follow a systematic programme (Hoffmann Report).
"Οταν ολοκληρώθηκε ή κρίσιμη περίοδος τής ανασυγκρότησης ή οικονομική πολιτική καθοδηγήθηκε άπό τομεακά προγράμματα γιά τή χρηματοδότηση τών κρατικών επεμβάσεων σέ τομείς προτεραιότητας.
Once the crucial phase of reconstruction was over, the management of economic policy was assigned to sectoral programmes for the financing of public intervention in areas which were considered to have priority.
Πρέπει νά υπογραμμισθεί ιδιαίτερα ή εξαγγελία ενός έκτακτου προγράμματος γιά τό Μετζοτζιόρνο.
The most important of these were the land reform measures and the seven-year plan for the construction of workers' housing (assigned to the housing department of the National Insurance Institute).
'Επρόκειτο γιά δεκαετές πρόγραμμα μεγάλων δημόσιων έργων τοΰ όποιου ή εκτέλεση ανατέθηκε σέ ένα νέο οργανισμό μέ αρμοδιότητες γιά τό σύνολο τών νότιων περιοχών, τήν «Cassa per il Mezzogiorno».
The launching of a programme of extraordinary measures for the Mezzogiorno merits special mention: this included a ten-year programme of major public works assigned to a special new body appointed to operate throughout the southern area, the Cassa per il Mezzogiorno.
Άν καί εντάσσεται στό πλαίσιο ενός τέτοιου προγράμματος ή δημιουργία τής «Cassa» εκφράζει μιά διαυγή συνειδητοποίηση τής σοβαρότητας τών αναπτυξιακών προβλημάτων τού Μετζοτζιόρνο καί τής απασχόλησης.
Although it was to work within the limits of a public works plan, the establishment of the Cassa reflected keen awareness of the critical importance of employment problems and of the Mezzogiorno.
' Η ανεπάρκεια τών τομεακών προγραμμάτων καί τά όρια τής επέμβασης υπέρ τοΰ Μετζοτζιόρνο οδήγησαν προοδευτικά, τό 1954, στην εκπόνηση ενός πρώτου σωστού προγράμματος γιά τήν 'Ιταλία, τό «πρόγραμμα ανάπτυξης τής απασχόλησης καί τοΰ εισοδήματος γιά τή δεκαετία 1955/1964» («Schema di sviluppo dell'occupazione e del reddito nel decennio 1955-1964) πού παρουσίασε ό υπουργός προϋπολογισμού, Ezio Vanoni, τό Δεκέμβριο 1954.
The inadequacy of the sectoral plans and the inability of extraordinary intervention in the Mezzogiorno to go beyond certain limits were at the root of the review of social conditions which in 1954 led to the preparation of the first real planning document in Italy: the 'Schema di sviluppo dell'occupazione e del reddito nel decennio 1955-64' (Pian for developing employment and income: 1955-64) presented by Ezio Vanoni, Minister for the Budget, in December 1954.
Τό πρόγραμμα, πού είναι επίσης γνωστό καί ώς «σχέδιο Vanoni» υπογράμμιζε τά όρια μιας ανάπτυξης πού δέν είναι σέ θέση νά επιλύσει τά δύο βασικά προβλήματα τής διαρθρωτικής ανεργίας καί τής υπανάπτυξης τοΰ Νότου.
The Plan, also known as the Vanoni Plan, highlighted the limits of growth: growth alone, it was argued, could not solve the two fundamental problems of structural unemployment and underdevelopment in the south.
Σύμφωνα μέ τό πρόγραμμα, πρέπει νά εξασφαλισθεί, γιά τήν ιταλική οικονομία, μέσο ποσοστό ετήσιας αύξησης 5% γιά τό σύνολο τής δεκαετίας καί μέ τήν εφαρμογή, ειδικότερα, μεγάλων προγραμμάτων δημόσιων επενδύσεων γιά τους τομείς τής γεωργίας, τών κατασκευών καί τών έργων κοινής ωφέλειας στους όποιους είχε δοθεί προτεραιότητα.
According to the Plan, the Italian economy needed a 5 c/i average annual growth rate for the entire decade, but this must be underpinned by large-scale public investment programmes in the priority sectors of agriculture, construction and public utilities.
Ή αύξηση αυτή, υποστηριζόμενη άπό μιά μεγαλύτερη κινητοποίηση τών επενδύσεων σέ σχέση μέ τό παρελθόν, θά συνέβαλλε στην αύξηση τής ζήτησης γιά εργατικό δυναμικό καί στην αναμόρφωση τής βιομηχανικής δομής υπέρ τοΰ Νότου.
This high growth rate, propelled by a greater mobilization of investment than in the past, would make it possible to increase the demand for labour and to change the industrial structure to the advantage of the south.
' Η πραγματική εξέλιξη τής οικονομίας δέν επηρεάσθηκε άπό τό σχέδιο Vanoni.
The economy's actual performance was not influenced by the Vanoni Plan.
Τό σύστημα προβλέψεων τοΰ προγράμματος τροποποιήθηκε ριζικά μετά άπό τήν ίδρυση τής Κοινής ' Αγοράς. '
The Plan's forecasting system was itself profoundly modified by the effects of the establishment of the European common market.
Η δυναμική ανάπτυξη τής οικονομίας μας (πού περιγράφεται σάν «θαύμα») χαρακτηρίσθηκε άπό έντονο ρυθμό ανάπτυξης τής βιομηχανίας, ουσιαστική μείωση τοΰ ένεργοΰ πληθυσμοΰ στή γεωργία, επιτάχυνση τής οικονομικής καί εμπορικής ένταξης τής χώρας μας στή διεθνή οικονομία, αισθητή αύξηση τής
The vigorous growth of Italy's economic system - the so-called 'miracle' - was characterized by: a high growth rate for manufacturing industry; a significant reduction of the agricultural labour force; Italy's fuller commercial and economic integration into the world economy; a sharp increase in productivity; greater concentration of the population in the big cities.
'Απάντηση στην πρόκληση
The planning experience in Italy
Στίς αρχές τής δεκαετίας τού 60, ή πολιτική καί κοινωνική συζήτηση υπογράμμισε τίς ελλείψεις τής ανάπτυξης καί πραγματοποιήθηκε στή διάρκεια τών ετών τοΰ «θαύματος».
In the early 1960s the political and social debate was much concerned with what growth had failed to achieve in the miracle years.
Ή ανάλυση ξεκίνησε άπό τή διαπίστωση ότι δέν υπήρχε «οικονομική ενότητα στή χώρα» καί ότι είχε δηλαδή αποτύχει ή έκτακτη βοήθεια υπέρ τοΰ Μετζοτζιόρνο, έξω άπό ένα σύστημα προγραμματισμού, ικανό νά συντονίσει τήν οικονομική πολιτική στό σύνολο της.
The starting-point was the failure to press through the economic unification of the country, that is the failure of the extraordinary aid measures in the Mezzogiorno, outside a planning system capable of coordinating economic policy as a whole.
Ή διάγνωση αυτή τονίσθηκε, σέ κυβερνητικό επίπεδο, σέ μιά πρώτη έκθεση τοΰ προέδρου τής επιτροπής υπουργών γιά τό Μετζοτζιόρνο Giulio Pastore, στίς αρχές τού 1961.
In early 1961, this diagnosis was accepted at Government level in the first report of the Chairman (Giulio Pastore) of the Committee of Ministers for the Mezzogiorno.
Στό κείμενο πού υπέβαλε τό Μάιο 1962, ϋπό μορφή παραρτήματος («Nota aggiuntiva») στή γενική έκθεση γιά τήν οικονομική κατάσταση τής χώρας, ό Ugo La Malfa, υπουργός προϋπολογισμού τής κυβέρνησης Fanfani τής κεντροαριστεράς (μέ υποστή­ριξη τοΰ σοσιαλιστικού κόμματος τής,'Ιταλίας), παρουσιάζεται μιά πολιτική σύνθεση τής ευρείας διαδικασίας πού χαρακτήρισε, γύρω στά 1960-1962, τή χάραξη τών νέων πολιτικών κατευθύνσεων τής «κεντροαριστεράς».
A document presented in May 1962 by Ugo La Malfa. Minister for the Budget in the Centre-Left Fanfani Government (supported in Parliament by the Italian Socialist Party) as an 'Annexed Memorandum to the General Report' on the country's economic situation, provided a political summary of the extensive process of preparation involved, around 1960 to 1962, in devising the new 'Centre-Left' course of policy.
Τό παράρτημα τής έκθεσης, μετά άπό μιά διαυγή ανάλυση τών «κύριων σημείων» τής αναπτυξιακής διαδικασίας στή διάρκεια τής δεκαετίας τού 50, παρουσίαζε τίς βασικές ανισορροπίες πού επηρεάζουν τή δομή τής ιταλικής οικονομίας: ή παρατεινόμενη περιφερειακή ανισορροπία' ή τομεακή ανισότητα μεταξύ βιομηχανίας αφενός καί γεωργίας καί ορισμένων τριτογενών δραστηριοτήτων, αφετέρου· τά φαινόμενα εσωτερικής μετανάστευσης πού προκαλούν οί ανισότητες αυτές· ή προκαλούμενη συμφόρηση σέ ορισμένους τομείς καί ή απογύμνωση άλλων ή ανεπάρκεια τών μέτρων γιά τήν αύξηση τής δημόσιας κατανάλωσης καί τή συμπίεση τών βασικών καταναλωτικών δαπανών υπέρ τών ειδών πολυτελείας' γενικά, μιά διαφορά φάσης ανάμεσα στην αύξηση τών οικονομικών πόρων τής κοινωνίας καί τήν κοινωνική πρόοδο.
After clearly outlining the 'salient features' of the growth process in the 1950s, the 'Annexed Memorandum' indicated the main disequilibria in Italy's economic structure: the persistent regional disequilibrium; the sectoral disequilibrium between industry on the one hand and agriculture and certain service activities on the other: disorganized internal migration flows caused by both these disequilibria; the resultant congestion of certain areas and the depopulation of others; the insufficient and inefficient expansion of public consumption and the squeeze on more essential consumption to the advantage of inessentials; in general, a tendency for social and civil progress to lag behind the growing wealth of society.
Οί στόχοι τού σφαιρικού προγραμματισμού ήταν λοιπόν ή διατήρηση μιας γρήγορης ανάπτυξης (ακόμη καί σέ περίπτωση λιγότερο ευνοϊκής εξέλιξης τής διεθνούς συγκυρίας), ή κατάργηση τών παραδοσιακών ανισοτήτων ανάμεσα στίς βορειοδυτικές περιοχές καί τήν υπόλοιπη 'Ιταλία, καθώς επίσης καί ανάμεσα στή βιομηχανία καί τή γεωργία, ή πιό ορθολογική χρήση τού εισοδήματος καί ό σωστότερος προσανατολι­σμός τής κατανάλωσης γιά τήν ανύψωση τού βιοτικοΰ επίπεδου.
The general planning objectives were therefore identified in this way: the maintenance of a high rate of growth (even where the trend of international economic activity was less favourable); overcoming the traditional disequilibria between the north and west regions and the rest of Italy and between industry and agriculture; the more rational use of income and consumption flows to achieve a better standard of living.
Ό πολιτικός συνασπισμός τής κεντροαριστεράς αποφάσισε νά υιοθετήσει τόν προγραμματισμό σάν μέθοδο διακυβέρνησης.
The Centre-Left political coalition decided to adopt planning as a method of government.
"Ιδρυσε μιά εθνική επιτροπή οικονομικού προγραμματισμού, αποτελούμενη άπό ειδικούς καί εκπρόσωπους τών εργαζόμενων καί τών εργοδοτών.
A 'Commissione Nazionale per la Programmazione Economica' (National Economic Planning Board) (CNPE) was set up, composed of experts and workers' and employers' representatives, whose work culminated in a Report, largely drafted by Vice-Chairman Pasquale Saraceno.
Στό τέλος τών εργασιών τής επιτροπής ò αντιπρόεδρος της, Pasquale Saraceno, παρουσίασε μιά έκθεση, τήν έκθεση Saraceno, στην οποία γίνεται προσπάθεια νά προσδιορισθούν τά οικονομικά δεδομένα καί στοιχεία πού μποροΰν νά στηρίξουν τίς μεγάλες επιλογές τοΰ εθνικού οικονομικού προγράμματος.
The Saraceno Report was designed to provide a framework, in the shape of data and policy alternatives, which could be used to establish policy choices and to work out the national economic plan.
Τό δύσκολο πέρασμα άπό τή φάση τοΰ καθορισμού τών κατευθύνσεων καί ιών προβλημάτων τής οικονομικής καί κοινωνικής ζωής στην εκπόνηση ενός προγράμ­ματος, πραγματοποιήθηκε στή διάρκεια τού πρώτου εξάμηνου τού 1964.
The transition from the phase of determining general approaches and exploring the problems of economic and social life to the preparation of a plan was achieved in the first half of 1964.
Ό υπουργός προϋπολογισμού, Antonio Giolitti, υπέβαλε, τόν 'Ιούνιο τού 1964, 'ένα «εθνικό οικονομικό πρόγραμμα 1965/1969».
A 'draft national economic plan 1965 to 1969' was presented by the Minister for the Budget, Antonio Giolitti, in June 1964.
Τό «σχέδιο Giolitti» είχε εκπονηθεί σάν μιά κυβερνητική πράξη μέ σκοπό τόν προσανατολισμό τής οικονομικής πολιτικής τής χώρας.
The 'Giolitti Plan' was conceived as an act of government, for use as a guide to economic policy.
Ένώ τηρείται ή αυτονομία καί ό πλουραλισμός τών οικονομικών καί κοινωνικών παραγόντων, τό κείμενο επιβεβαιώνει τήν ευθύνη τών δημόσιων άρχων γιά τίς επιλογές πού άφοροΰν τή διάθεση τών πόρων γιά δραστηριότητες παραγωγής καί τήν κάλυψη συλλογικών αναγκών.
It asserted the public authorities' responsibility, while respecting the autonomy and pluralism of firms, unions, consumers, etc., for the choices as to how resources should be used for productive activities and for the satisfaction of collective needs.
Κατά συνέπεια, απέδιδε ιδιαίτερη σημασία στον καθορισμό τών οργάνων τής πολιτικής προγραμματισμού: ή φορολογική καί πιστωτική πολιτική, οί τομεακές επεμβάσεις, άλλα καί οί ευρείες θεσμικές μεταρρυθμίσεις.
Central importance was therefore attached to indicating the instruments of planning policy: taxation and credit control, sectoral intervention policies, but also wide-ranging institutional reforms.
Σχετικά μέ τό περιεχόμενο του, τό «σχέδιο Giolitti» έδινε άμεση προτεραιότητα στους στόχους τής πλήρους απασχόλησης καί ανάπτυξης τού Μετζοτζιόρνο, τονίζοντας ταυ­τόχρονα τήν ανάγκη νά διοχετευθοΰν οί εσωτερικοί πόροι γιά τήν ικανοποίηση τών συλλογικών αναγκών, μέ τήν καθιέρωση τών «κοινωνικών χρήσεων τού εισοδήματος».
From the point of view of planning content, the objectives of full employment and the development of the Mezzogiorno remained central to the Plan, but new importance was attached to the objective of switching the ways in which internal resources were used to the satisfaction of collective needs, by means of the 'social utilization of income'.
'Εμπειρία προγραμματισμού στην
This connection between reformist trends and short-term economic policy was set out in a 'Memorandum' presented by
'Ιταλία
Page 74
Ό συνδυασμός αναμορφωτικών μέτρων καί συγκυριακής πολιτικής παρουσιάσθηκε σ' ένα «Μνημόνιο» πού υπέβαλε ό υπουργός Giolitti στά συνδικάτα τόν 'Απρίλιο τού 1964.
Mr Giolitti to the trade unions in April 1964.