natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Δέν είναι δυνατόν νά επαναλάβουμε έδώ τά επιχειρήματα άπό τή διατύπωση τοΰ κειμένου, πού δέν έχουν ίσως τήν ίδια δύναμη μέ αυτά πού βασίζονται στην περιγραφή τών κυρίων χαρακτηριστικών τής έννομης τάξεως τής Κοινότητος.
It is not possible to repeat here the textual arguments which do not perhaps have the same force as those based on the description of the essential characteristics of the Community legal order.
Θά αναφέρου­με πάντως δτι τό Δικαστήριο ευρίσκει μία «επιβεβαίωση» τής «υπεροχής τοΰ κοινοτικοΰ δικαίου» στους δρους τοΰ άρθρου 189 κατά τους οποίους οί κανονισμοί είναι «δεσμευτικοί» καί «ισχύουν άμεσα σέ κάθε Κράτος μέλος».
It should be pointed out, however, that the Court finds the primacy of Community law confirmed by the wording of Article 189 under which regulations have ' binding' force and are ' directly applicable in all Member States'.
Μέ αυτό υπογραμμίζει πάλι τό δεσμό μεταξύ τής άμεσης εφαρμογής καί τής υπεροχής, άλλα επίσης μεταξύ τής τελευταίας καί τής απονομής νομοθετικής εξουσίας στην Κοινότητα.
In so doing, the Court emphasizes afresh the connection not only between direct applicability and primacy but also between the latter and the legislative power conferred on the Community.
Τό Δικαστήριο τονίζει πράγματι δτι «ή διάταξη αυτή, πού δέν συνοδεύεται άπό καμία επιφύλαξη, θά παρέμενε κενή νοήματος έάν ένα κράτος είχε τή δυνατότητα μονομερώς νά αναιρέσει τά αποτελέσματα της μέ νομοθετική πράξη πού θά μπορούσε νά αντιταχθεί στά κοινοτικά κείμενα».
The Court points out that this provision, which is not qualified by any reservation, 'would be quite meaningless if a State could unilaterally nullify its effects by means of legislative measure which could prevail over Community law'.
'Η αξίωση ενός Κράτους νά υπερέχει μεταγενέστερος εσωτερικός νόμος έναντι κοινοτικοΰ κανο­νισμού καθίσταται έπί πλέον παράλογη καί χωρίς ουσία λόγω τής απλής δυνατότητος νά τεθεί τέρμα στην ασυνέπεια αυτή άπό έναν μεταγενέστερο κανονισμό.
Any claim that a State might make to give precedence to a later law over a regulation is moreover rendered absurd and illusory simply by the fact that a subsequent regulation could put an end to this inconsistency.
"Ετσι, τό Δικαστήριο καταλήγει μέ ορισμένες φράσεις πού έγιναν κλασικές καί είχαν σημαντική επιρροή στην εθνική νομολογία:
The Court was thus able to reach a conclusion in words which have be come classic and have had considerable influence on national decisions :
« Άπό τό σύνολο τών στοιχείων αυτών εξάγεται τό συμπέρασμα δτι, έφ ' δσον τό κοινοτικό δίκαιο απορρέει άπό αυτόνομη πηγή, δέν θά ήταν δυνατόν, λόγω της Ιδιόμορφης πρωτότυπης φύσεως του, νά τοΰ αντιταχθεί δικαστικώς οποιοδήποτε εσωτερικό νομοθετικό κείμενο, χωρίς αυτό τό δίκαιο νά χάνει τόν κοινοτικό του χαρακτήρα καί χωρίς νά διακυβεύεται ή νομική βάση τής ίδιας τής Κοινότητος.
'It follows from all these observations that the law stemming from the Treaty, an independent source of law, could not, because of its special and original nature, be overridden by domestic legal provisions, however framed, without being deprived of its character as Community law and without the legal basis of the Community itself being called into question.
'Η μεταβίβαση δικαιωμάτων καί υποχρεώσεων, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τής συνθήκης, πού έπραγματοποιήθη άπό τήν εσωτερική έννομη τάξη τών κρατών υπέρ τής έννομου τάξεως τής Κοινότητος, συνεπάγεται λοιπόν οριστικό περιορισμό τών κυριαρχικών τους δικαιωμάτων έναντι τοΰ οποίου δέν θά μπορούσε νά
The transfer by the States from their domestic legal system to the Community legal system of the rights and obligations arising under the Treaty carries with it a permanent limitation of their sovereign rights against which a subse-
Σχέσεις μέ τό εθνικό δίκαιο αντιταχθεί μεταγενέστερη μονομερής πράξη ασυμβίβαστη προς τήν έννοια τής Κοινότητος»(')·
95 quent unilateral act incompatible with the concept of the Community cannot prevail.'l
' Η ίδια ή συνθήκη είναι ή πηγή τής υπεροχής καί όχι οί διατάξεις τών εθνικών συνταγμάτων.
It is the Treaty which is the real source of primacy and not the provisions of the national constitutions.
Δέν υπάρχει, συνεπώς, δυνατότητα νά στη­ριχθούμε στους συνταγματικούς κανόνες, γραπτούς ή άγραφους, πού διέπουν τίς σχέσεις μεταξύ διεθνούς καί εσωτερικού δικαίου.
There is, accordingly, no need to rely on constitutional rules, either written or unwritten, governing relations between international law and national law.
Στό κοινοτικό δίκαιο, λόγω τής «Ιδιόμορφης πρωτότυπης φύσεως του», πρέπει νά αναγνωρισθεί ή υπεροχή.
Because of its ' special and original' nature Community law must be accorded primacy.
'Η θεωρία τού Δικαστηρίου απευθύνεται άμεσα στον εθνικό δικαστή.
The Court's ruling is addressed directly to national courts.
Στή νομολογία του δέν θά έπρεπε νά δούμε τήν έκφραση τής λειτουργικής άναγκαιότητος πού οδήγησε πάντοτε τόν διεθνή δικα­στή νά βεβαιώσει τήν ανωτερότητα τοΰ δικαίου πού εφαρμόζει έναντι τοΰ έσωτερικοΰ δικαίου, τό όποιο, ορισμένες φορές, χαρακτηρίζεται ώς απλό πραγματικό περιστατικό.
Its decisions cannot be regarded as an expression of the practical necessity which has always led international courts to assert the superiority of the law they are applying over national law, the latter being sometimes treated as simply a question of fact.
Ό δυαδισμός αυτός δέν ίσχύει στίς σχέσεις μεταξύ έννομης κοινοτικής τάξεως καί εθνικών δικαίων.
This dualism is not appropriate in the relations between the Community legal order and the national orders.
Δέν είναι πρόσφορος νά αποδώσει τίς σχέσεις συντονισμού πού υφίστα­νται μεταξύ τους καί εκφράζονται ιδίως μέ τό μηχανισμό τών προδικαστικών ζητημάτων.
It gives a poor idea of the coordination between them, which finds expression especially in the machinery for seeking preliminary rulings.
"Ετσι, όταν τό Δικαστήριο δηλώνει δτι ένα εσωτερικό νομοθετικό κείμενο δέν μπορεί νά αντιταχθεί διαδικαστικώς στό κοινοτικό δίκαιο, αναφέρεται στον εθνικό δικαστή.
Thus when the Court rules that domestic law cannot override Community law, it is referring to proceedings before national courts.
Αυτό προκύπτει ακόμη σαφέστερα άπό τήν απόφαση Simmenthai τής 9ης Μαρτίου 1978, οπού τό Δικαστήριο κατέληξε στό συμπέρασμα δτι:
This is even clearer in the Simmenthal judgment delivered on 9 March 1978 where the Court concluded that,
«κάθε εθνικός δικαστής, στό πλαίσιο τής αρμοδιότητος του έχει τήν υποχρέωση νά εφαρμόζει έξ ολοκλήρου τό κοινοτικό δίκαιο καί νά προστατεύει τά δικαιώματα πού αυτό παρέχει στους Ιδιώτες, αφήνοντας ανεφάρμοστη κάθε τυχόν αντίθετη διάταξη τοΰ εθνικού δικαίου, άσχετα άν αυτή είναι προγενέστερη ή μεταγενέστερη τοΰ κοινοτικού κανόνα».
' Every national court must, in a case within its jurisdiction, apply Community law in its entirety and protect rights which the latter confers on individuals and must accordingly set aside any provision of national law which may conflict with it, whether prior or subsequent to the Community rule.'
'Η υπεροχή δέν αποτελεί υποχρέωση τής οποίας ή τήρηση απόκειται στό συνταγματικό ή στον κοινό νομοθέτη.
Primacy is not an obligation which it is incumbent upon the founder of the constitution or the legislator to implement.
'Αποτελεί κανόνα πού εφαρμόζεται άπό τόν δικαστή.
It is a rule to be applied by the courts.
Ό κανόνας αυτός, κατά συνέπεια, δέν υπόκειται σέ ορούς.
This rule is therefore unconditional.
Είναι επίσης απόλυτος, ύπό τήν έννοια ότι ίσχύει γιά οποιονδήποτε εσωτερικό κανόνα δικαίου οποιασδήποτε έννομου τάξεως, έστω καί άν πρόκειται γιά συνταγματικό κανόνα.
It is also absolute in the sense that it applies to every rule of domestic law, whatever its standing, even if it is a constitutional rule.
Ή αρχή τής υπεροχής τοΰ κοινοτικοΰ δικαίου έπί τών εθνικών συνταγμάτων, άφοΰ προεβλήθη διακριτικά στην απόφαση Costa, όπως προκύπτει άπό τήν περικοπή πού αναφέραμε, προσδιορίσθη καί διευρύνθη σέ μεταγενέστερες αποφάσεις.
Suggested discreetly in the Costa judgment, as appears in the passage quoted above, the principle of the primacy of Community law over national constitutions has been developed and amplified in later judgments.
Μία επιχείρηση πού είχε προσφύγει έπί ακυρώσει κατά αποφάσεως τής 'Ανωτάτης 'Αρχής ή οποία τήν κατεδίκαζε στην πληρωμή εισφοράς οφειλομένης λόγω εξισωτικής κατανομής τού εισαγομένου
In the San Michele case, 2an undertaking bringing an action for the annulment of a decision by the High Authority imposing payment of an equalization charge on imported ferrous and similar scrap asked the Court of Justice to suspend judgment until the constitutional court had
93 καί τοΰ προς εισαγόμενο εξομοιουμένου παλαιοσιδήρου, έζήτησε άπό τό Δικαστήριο νά αναβάλει τήν εκδίκαση τής υποθέσεως μέχρι νά εκδοθεί ή απόφαση τοΰ συνταγματικού δικαστηρίου σχετικά μέ τήν είκασμένη αντισυνταγματικότητα ορισμένων διατάξεως τής συνθήκης ΕΚΑΧ.
Relations with national law given judgment on the alleged unconstitutionality of certain provisions in the ECSC Treaty. The Court, of course, disallowed this request be­cause'all States have adhered to the Treaty on the same conditions, defi­nitively and without any reservations other than those set out in the supplementary protocols, and therefore any claim by a national of a Member State questioning such adherence would be contrary to the system of Community law.'
Τό Δικαστήριο απέρριψε βεβαίως τόν ισχυρισμό αυτόν, διότι «δλα τά Κράτη προσχώρησαν στή συνθήκη ύπό τους αυτούς όρους, οριστικά καί μέ μόνες τίς επιφυλάξεις πού εκφράζονται στά πρόσθετα πρωτόκολλα, καί επομένως θά ήταν αντίθετος προς τήν έννομη κοινοτική τάξη κάθε ίσχυρισμός υπηκόου Κράτους μέλους, πού αμφισβητεί αυτή τήν προσχώρηση».
The Court added that; ' Such a claim is all the more inadmissible in that, in this case, any decision to suspend judgment would be tantamount to reducing the Community to a cipher by regarding the instrument of rati­fication either as only partially accepting the Treaty, or as the means of according to it different legal consequences, varying with the Member State concerned, or as the means whereby some nationals might evade its rules.'
Τό Δικαστήριο υπογραμμίζει έτσι δτι κάθε αξίωση κράτους νά προβάλει τά δικά του συνταγματικά κριτήρια, έναντι τοΰ κοινοτικοΰ δικαίου, υποθάλπει τό διαμελισμό τής Κοινότητος καί είναι αντίθετη προς τήν αρχή τής προσχωρήσεως «έπί βάσεως άμοιβαιότητος» πού είχε ήδη αναφερθεί στην απόφαση Costa.
The Court thus emphasizes that any claim by a State to give its own constitutional rules precedence over Community rules is bound to dis­rupt the Community and is contrary to the principle of accession on a reciprocal basis already mentioned in the Costa judgment.
Τό Δικαστήριο εγγίζει μία θεμελιώδη πραγματικότητα τής διαδικασίας ενοποιήσεως.
The Court is touching here on a fundamental fact of the process of integration.
Τά κράτη μποροΰν νά συμφωνήσουν σέ περιορισμούς τής κυριαρχίας τους πού αντιστοιχούν σέ σημαντικές διαφοροποιήσεις εξουσιών, μόνον άν οί κανόνες στους οποίους υπόκεινται είναι πραγματικά κοινοί.
States can only accept the limitations of sovereignty corresponding to impor­tant changes of power if the rules to which they submit are genuinely common.
Καί αυτό δέν συμβαίνει άν αυτοί οί κανόνες υπάγονται σέ κριτήρια καί διαδικασίες πού διαφέρουν αναγκαστικά άπό τό ένα κράτος στό άλλο.
This is not the case if the rules are subject to criteria and pro­cedures which necessarily differ from one State to another.
Τό Δικαστήριο επανέλαβε πολλές φορές τίς αρχές αυτές.
The Court has recalled these principles several times.
Στην απόφαση Internationale Handelsgesellschaftεπανέλαβε, λέξη προς λέξη, μία περικοπή άπό τό σκεπτικό τής αποφάσεως Costa/ENEL πού αναφέραμε καί προσέθεσε :
In the Internationale Handelsgesellschaft judgment it repeated word for word one of the grounds of judgment in the Costa ν ENEL case and added that:
«συνεπώς, ή επίκληση προσβολής είτε τών θεμελιωδών δικαιωμάτων, δπως διατυπώνονται άπό τό Σύνταγμα ενός Κράτους μέλους, είτε τών άρχων μιας εθνικής συνταγματικής διαρθρώσεως δέν δύναται νά επηρεάσει τήν ίσχύ νομοθετικής πράξεως τής Κοινότητος ή τό αποτέλεσμα της στην επικράτεια τοΰ κράτους αύτοΰ» (2).
' The validity of a Community measure or its effect within a Member State cannot be affected by allegations that it runs counter to either fundamental rights as formulated by the constitution of the State or the principles of a national constitutional structure.'l
Στην απόφαση Leonesio πού αναφέραμε, τό Δικαστήριο απορρίπτει τόν ισχυρισμό κράτους πού ήθελε νά εξαρτήσει τήν καταβολή πριμοδο­τήσεως γιά τήν σφαγή αγελάδων, πού προεβλέπετο άπό κανονισμούς,
In the Leonesio judgment referred to above, the Court disallowed the claim of a State which wished to make the payment of a premium for the slaughter of cows under Community provisions dependent on the adoption of budgetary provisions, although allt he necessary conditions had been satisfied by the claimant.2
1135, αιτιολογία άρ. 3.
[1970] ECR 1125, Ground 3. [1972] ECR 287.
Λίγο αργότερα, καί μέ τήν ευκαιρία τή φορά αυτή μιας αμοιβής γιά τήν εκρίζωση οπωροφόρων δένδρων, διευκρίνισε προς τόίδιο κράτος δτι «ένα Κράτος μέλος δέν μπορεί νά προβάλει ενστάσεις βασιζόμενες σέ διατάξεις ή πρακτικές τής εσωτερικής του τάξεως γιά νά δικαιολογήσει τήν μή τήρηση τών υποχρεώσεων καί προθεσμιών πού προκύπτουν άπό κοινοτικούς κανονισμούς- οφείλει πράγματι, σύμφω­να μέ τίς γενικές υποχρεώσεις πού επιβάλλει στά Κράτη μέλη τό άρθρο 5 τής συνθήκης, νά δεχθεί στην εσωτερική του τάξη τίς συνέπειες τής συμμετοχής του στην Κοινότητα, καί νά προσαρμόσει, άν χρειασθεί, τίς διαδικασίες του σχετικά μέ τίς προβλέψεις τοΰ προϋπολογισμού έτσι ώστε νά μήν αποτελούν εμπόδιο στην εμπρόθε­σμη εκτέλεση τών υποχρεώσεων του έκ τής συνθήκης» (2).
A little later, with regard to the same State, the Court held, this time in connection with premiums for grubbing fruit trees, that: 'A Member State cannot plead the provisions or practices of its internal order in order to justify failure to observe obligations and time-limits arising from Community regulations ; it falls to a Member State, in accordance with the general obligations imposed on Member States by Article 5 of the Treaty, to recognize the consequences in its internal order of its adherence to the Community and, if necessary, to adapt its procedures for budgetary provision in such a way that they do not form an obstacle to the implementation, within the prescribed time-limits, of its obligations within the framework of the Treaty.' 1
Οί αρχές πού διεμόρφωσε τό Δικαστήριο είχαν δλο καί μεγαλύτερη απήχηση στή νομολογία τών εθνικών δικαστηρίων.
The principles laid down by the Court of Justice have been reiterated increasingly in the decisions of national courts.
Θά εξετάσουμε διαδοχικά τό πρόβλημα τών σχέσεων μεταξύ συνταγμάτων καί κοινοτικοΰ δικαίου καθώς καί τό πρόβλημα τής υπεροχής τοΰ δικαίου αύτοΰ έναντι τοΰ νόμου, έστω καί μεταγενεστέρου.
The relations between constitutions and Community law will be examined, followed by the problem raised by the primacy of the latter over law that is in fact sub­sequent to it.
'Οκτώ άπό τά εννέα Κράτη μέλη έχουν γραπτό Σύνταγμα(3).
Eight Member States out of nine have, written constitutions.
"Ολα τά Συντάγματα αυτά περιέχουν τώρα διατάξεις πού επιτρέπουν ανάθεση αρμοδιοτήτων στίς Κοινότητες.
2 These constitutions at present all contain provisions allowing competence to be granted to the Communities.
Μερικές άπό τίς διατάξεις αυτές προϋπήρξαν τοΰ κοινοτικοΰ φαινομέ­νου.
Some of these provisions existed before the Community; others were adopted, sometimes after a long delay, in order to regularize the State's membership of the Communities.
Μετά τήν αναθεώρηση τοΰ 1953 πού συμπληρώθηκε τό 1956, τό ολλανδικό Σύνταγμα περιλαμβάνει τό άρθρο 67, πού επιτρέπει τή μεταβίβαση σέ διεθνείς οργανισμούς «νομοθετικών, διοικητικών καί δικαστικών αρμοδιοτήτων», μέ διεθνή συμφωνία ή δυνάμει αυτής. '
As a result of the 1953 revision, completed in 1956, Article 67 of the Dutch constitution enables 'legislative, administrative and judicial competence' to be conferred on international organizations by virtue of an international agreement.
Εάν ή συμφωνία πού υποβάλλεται γιά έγκριση κρίνεται ασυμβίβαστη προς τίς διατάξεις τοΰ Συντάγματος καί έάν τό απαιτεί ή ανάπτυξη τής διεθνοΰς έννομου τάξεως, ή συμφωνία πρέπει νά εγκριθεί μέ πλειοψηφία τών δύο τρίτων καί στίς δύο βουλές, σύμφωνα μέ τό άρθρο 63.
If the agreement, when submitted for ap­proval, is held to be incompatible with the provisions of the constitution and the development of the international legal order so requires, the agreement must be approved by a majority of two-thirds of both cham­bers of Parliament in accordance with Article 63.
(2) 'Απόφαση τής 8.2.1973, ύπόθ.
In 1956 Article 49 bis was added to the Luxembourg constitution.
30-72 Commission/Italie, Συλλογή, 1973, σ.
Under this provision ' the exercise of powers reserved by the constitution
172, αίτιολογία άρ. 11.
Case 30/72 Commission ν Italy [1973] ECR 161 at p.
(3) 'Ως γνωστό, ή Μεγάλη Βρετανία δέν έχει γραπτό Σύνταγμα.
As is well known, the United Kingdom does not have a written constitution.
Τέτοιες συνθήκες πρέπει νά εγκριθούν άπό νόμο πού ψηφίζεται κατά τους ορούς πού καθορίζονται γιά τήν αναθεώρηση τοΰ Συντάγματος, δηλαδή μέ τήν παρουσία τών τριών τετάρτων τών μελών τοΰ Κοινοβουλίου καί μέ πλειοψηφία τών δύο τρίτων τών ψηφισάντων.
Such treaties must be approved by a law passed under the conditions prescribed for a revision of the constitution, that is to say by a majority of threequarters of the members who compose the chamber provided that this includes at least two-thirds of the votes cast.
Ή διαδικασία αυτή έφηρμόσθη γιά τήν έγκριση τών συνθηκών τής Ρώμης.
This procedure was employed in approving the Treaties of Rome.
Μόλις τό 1970 περιελήφθη στό βελγικό Σύνταγμα τό άρθρο 25α.
Only in 1970 was Article 25 bis inserted into the Belgian constitution.
'Η διάταξη αυτή έχει ώς έξης: «Ή άσκηση συγκεκριμένων εξουσιών μπορεί νά απονεμηθεί μέ συνθήκη ή νόμο σέ όργανα τοΰ δημοσίου διεθνούς δικαίου». '
This provision reads as follows : ' The exercise of certain specified powers may be conferred by virtue of a treaty or a law upon institutions established under public international law.'
Η διάλυση τών Βουλών, πρίν άπό τήν ολοκλήρωση τής αναθεωρήσεως τοΰ Συντάγματος, είχε ώς συνέπεια δτι τό άρθρο 68, πού άφορα τή σύναψη τών συνθηκών, δέν έτροποποιήθη καί έτσι δέν προεβλέφθη καμία ειδική πλειοψηφία γιά τή θέση σέ εφαρμογή, τοΰ άρθρου 25α.
Because the Chambers were dissolved before the constitutional revision was completed, Article 68 dealing with the conclusion of treaties has not yet been amended and, accordingly, no special majority is laid down for implementing Article 25 bis.
Αυτό τό ζήτημα πρέπει νά ρυθμισθεί άπό τίς συντακτικές Βουλές πού έχουν εκλεγεί στίς 17 Δεκεμβρίου 1978.
This question will have to be determined by the constituent Chambers elected on 17 December 1978.
Χωρίς νά είναι αναγκαίο νά κάνουμε έδώ σέ βάθος ερμηνεία τών κειμένων αυτών, μποροΰμε νά επισημάνουμε τή θεμελιώδη ομοιότητα τους.
While it is not necessary to analyse these texts in detail, it is worth pointing out their basic similarity.
Στά τρία κράτη πού αναφέραμε, τά δικαστήρια δέν είναι αρμόδια νά ελέγχουν τή συνταγματικότητα τών διεθνών συμφωνιών.
In the three States mentioned above, the courts are not competent to determine the constitutionality of international agreements.
Ή κατάσταση ώς προς τό σημείο αυτό είναι διαφορετική στην 'Ιταλία, τή Γερμανία, τή Δανία καί τήν 'Ιρλανδία.
The situation in this respect is different in Italy, the Federal Republic of Germany, Denmark and Ireland.
Τό Ιταλικό Σύνταγμα τού 1948 περιλαμβάνει τό άρθρο 11, πού είναι διατυπωμένο ώς διακήρυξη αρχής: «Ή 'Ιταλία αποκρούει τόν πόλεμο ώς μέσο προσβολής τής ελευθερίας τών άλλων λαών καί ώς μέσο λύσεως τών διεθνών διαφορών συναινεί, ύπό δρους ισοτιμίας μέ τά άλλα κράτη, στους αναγκαίους περιορισμούς τής κυριαρχίας της υπέρ μιας τάξεως πού διασφαλίζει τήν ειρήνη καί τή δικαιοσύνη, μεταξύ τών εθνών βοηθεϊ καί ευνοεί τους διεθνείς οργανισμούς πού έχουν αυτό τό σκοπό».
The Italian Constitution of 1948 contains an article — Article 11 — drafted as a declaration of principle : ' Italy repudiates war, both as an instrument of attack on the freedom of other peoples and as a means for settling international disputes; it shall, in conditions of reciprocity with other States, agree to the limitations of sovereignty necessary for an order ensuring peace and justice between nations; it shall aid and promote international organizations with that aim.'
Τό συνταγματικό δικαστήριο, μέ τήν απόφαση του τής 24ης Φεβρουαρίου — 7ης Μαρτίου 1964, έκρινε δτι τό άρθρο 11 τοΰ Συντάγματος αποτελεί «ένδοτικό κανόνα» πού παρέχει τή δυνατότη­τα στην ' Ιταλία νά προσχωρήσει στίς Κοινότητες, —θά επανέλθουμε δμως έπ' αύτοΰ— χωρίς νά προσδίδει στον κυρωτικό νόμο ιδιαίτερη αξία σέ σχέση μέ τους άλλους νόμους(').
In its decision of 24 February-7 March 1964, the Constitutional Court held that Article 11 of the constitution was a 'permissive rule' which authorized Italy to adhere to the Communities but — this point will be taken up later ·— without giving the implementing law any special force by comparison with other laws. *
'Η απόφαση τής 16-27 Δεκεμβρίου 1965 έπεβεβαίωσε τήν αντίληψη περί τοΰ άρθρου 11 ώς ένδοτικοΰ κανόνα.
A judgment on 16-27 December 1965 confirmed the concept of Article 11 as a permissive rule.
Τό συνταγματικό δικαστή-
The Constitutional Court there considered the
Σχέσεις μέ τό εθνικό δίκαιο pio προέβαλε τή φύση τής εννόμου τάξεως τής Κοινότητος (στή συγκεκριμένη περίπτωση τής ΕΚΑΧ) ώς άλλης, διαφορετικής άπό τήν ιταλική έννομη τάξη.
99 nature of the Community legal order (in the case in question that of the ECSC) which it treated as a foreign order, distinct from the Italian legal order.
Λόγω τού διαχωρισμοΰ τών δύο αυτών έννομων τάξεων, κοινοτικής καί εθνικής, τό δικαστήριο απέρριψε τή δυνατότητα γιά τόν δικαστή νά κρίνει περί τής συμφωνίας διατάξεων κοινοτικών κανονισμών προς τό ιταλικό Σύνταγμα καί έτόνισε τή σημασία τών προσφυγών ενώπιον τοΰ κοινοτικοΰ Δικαστηρίου πού παρέχονται στά κράτη, τά όργανα καί τους ίδιώτες.
Because of the separation of these two orders, the Community and the national order, the Court eliminated the possibility of a court deciding whether provisions in Community regulations conformed to the Italian constitution and emphasized the importance of the legal actions before the Court of Justice open to the States, the institutions and individuals.
Πάντως, ή αντίληψη τοΰ συνταγματικοΰ δικαστηρίου γιά τήν κοινοτική έννομη τάξη, πού άνελύετο ώς εκδήλωση διεθνούς συνεργασίας, παρέμεινε περιορισμένη (').
Nevertheless, the view taken by the Constitutional Court of the Community legal order, analysed as a manifestation of international cooperation, remained a narrow one.1
Στην εξέλιξη τής νομολογίας ή απόφαση τής 18-27 Δεκεμβρίου 1973 έχει ιδιαίτερη σημασία.
The judgment of 18-27 December 1973 made a very important contribution to this line of case law.
Τό συνταγματικό δικαστήριο προβαίνει έκεΐ σέ ανάλυση τοΰ κοινοτικού φαινομένου σέ σχέση μέ τό άρθρο 11.
The Court there proceeded to analyse the nature of the Community in the context of Article 11.
'Ορίζει τήν Κοινότητα ώς νέο διακρατικό οργανισμό υπερεθνικού τύπου, διαρκούς χαρακτήρα, προικισμένο μέ νομική προσωπικότητα καί μέ ικανότητα διεθνοΰς εκπροσωπήσεως. '
It defines the Community as a new inter-State organization, of a supranational kind, per manent in character, endowed with legal personality and the capacity for international representation.
Η κοινοτική καί ή εθνική έννομη τάξη παρουσιάζονται ώς «νομικά συστήματα αυτόνομα καί διαχωρισμένα, άν καί συντονιζόμενα σύμφωνα μέ τήν κατανομή τών αρμοδιοτήτων πού καθιέρωσε καί εγγυάται ή συνθήκη».
The Community and national legal orders are presented as ' distinct, autonomous legal systems, though co ordinated according to the distribution of powers established and guaranteed by the Treaty'.
Τό άμεσο αποτέλεσμα τού κανονισμού ορίζεται κατά πλήρη συμφωνία προς τή νομολογία τοΰ Δικαστηρίου.
The direct effect of a regulation is defined in complete accord with the case law of the Court of Justice.