natgillin/translations-raw huggingface dataset:
ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ αυξηθεί μόνο με κοινή συμφωνία μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου που αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία.
States. This maximum rate can, it is true, be increased, but only by common agreement between the European Parliament and the Council acting by a qualified majority.
Προβλήματα σχετικά με την αύξηση του ανώτατου ποσοστού αποτέλεσαν το αντικείμενο της προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτή­των και της σχετικής αποφάσεως του εν λόγω Δικαστηρίου στα πλαίσια του προϋπολογισμού για το 1986.
Problems connected with the increase in the maximum rate for the 1986 budget were the subject of an action and judgment of the Court of Justice.
Στην πράξη αυτές οι «μη υποχρεωτικές δαπάνες» αντιστοιχούν στις πιστώσεις που προορίζο­νται για τις νέες κοινές πολιτικές της Κοινότητας, που δημιουργήθηκαν και ολοκληρώθηκαν κατά την τελευταία δεκαετία: η κοινή περιφερειακή πολιτική (μέσω του ΕΤΠΑ), η κοινή κοινωνική πολιτική (μέσω του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου), η ενεργειακή πολιτική, η πολιτική έρευνας, περιβάλλοντος κλπ.
In practice, the noncompulsory expenditure includes the funds for new Community policies which have been created or expanded in the last 10 years: the common regional policy (through the ERDF) common social policy (through the European Social Fund), energy policy, research policy, environmental policy, and so on.
Οι πολιτικές αυτές μοιράζονται τελικά το 25 % του γενικού προϋπολογισμού περίπου, ενώ η ΚΓΠ απορροφά μόνη της το 65 % και το 4 % επιστρέφεται αυτομάτως στα κράτη μέλη για τα έξοδα της εισπράξεως των ιδίων πόρων.
Some 25% of all the budget resources goes on these policies, whereas the common agricultural policy alone claims approximately 65%, and 4% returns automatically to the Member States to offset the costs involved in collecting the own resources.
γ) Σύμφωνα με τη δεύτερη Συνθήκη του 1975 το Κοινοβούλιο δικαιούται να απορρίψει τον προϋπολογισμό στο σύνολο του «για σοβαρούς λόγους».
(c) Since the second Treaty of 1975, Parliament has had the right to reject the budget as a whole 'if there are important reasons'.
Για την απόρριψη αυτή απαιτείται η
For such a rejection Parliament must act by a majority of its current Members and two-thirds of the votes cast.
2 πλειοψηφία των εν ενεργεία μελών του Κοινοβουλίου και των
Since the first direct elections, Parliament has made use of this right on several occasions and, indeed, by votes far in excess of the required majority: in 1979 with its rejection of the 1980 budget, in 1982 with its rejection of the 1982 supplementary budget and in 1984 with its rejection of the
/ των βουλευτών που εψήφισαν.
1985 budget.
Το δικαίωμα αυτό, στο οποίο αποδίδει ιδιαίτερη σημασία το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην απόφαση του σχετικά με τον προϋπολογισμό του 1986, εκφράζει τη μεταβίβαση δημοσιονομι­κών αρμοδιοτήτων στο Κοινοβούλιο και έχει στην πράξη σοβαρές νομικές συνέπειες.
1986 budget, reflects the transfer of budgetary powers to Parliament and in practice has important legal consequences.
Έτσι, στις 21 Δεκεμβρίου 1981, παρά τις υφιστάμενες διενέξεις, η Πρόεδρος Simone Veil κήρυξε την οριστική έγκριση του προϋπολογισμού για το 1982 και του συμπληρωματικού προϋπολογισμού για το 1981, με αποτέλεσμα τη δημιουργία νέας διενέξεως με ορισμένα κράτη μέλη.
Thus, on 21 December 1981 the then President, Mrs Simone Veil, declared the 1982 budget and 1981 supplementary budget finally adopted despite unresolved disagreement, whereupon a fresh dispute arose with some Member States.
Το Συμβούλιο και ορισμένα κράτη μέλη άσκησαν προσφυγή κατά της πράξεως εγκρίσεως του Προέδρου Pierre Pflimlin το Δεκέμβριο του 1985 σχετικά με τον προϋπολογισμό του 1986.
In December 1985 the declaration by the then President, Mr Pierre Pflimlin, that the budget was adopted led to proceedings being instituted by the Council and certain Member States and to the annulment of the declaration by the President of the Court.
ε) Με βάση τις εξουσίες του επί του προϋπολογισμού το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επέτυχε να καθιερωθεί με τη Συνθήκη του 1970 μια νομοθετικά θεμελιωμένη συστηματική διαδικασία συνεννοήσεως μεταξύ του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου, η εφαρμογή της οποίας μπορεί να ζητηθεί όσον αφορά νομικές πράξεις με σοβαρές οικονομικές συνέπειες (βλέπε IV.2.2.)
(e) Against the background of its new budgetary powers, the European Parliament succeeded in bringing about the inclusion in the 1970 Treaty of a systematic conciliation procedure involving the Council and Parliament which can be employed in relation to legislative acts with appreciable financial implications (see Chapter IV.2.2.).
Υφιστάμενα προβλήματα
Unresolved problems
Μολονότι με την ενίσχυση των επί του προϋπολογισμού εξουσιών του Κοινοβουλίου σημειώθηκε σημαντική πρόοδος από το 1970, παραμένει ωστόσο μια σειρά προβλημάτων, τα οποία μπορούν να συνοψισθούν σε τέσσερις κατηγορίες: α) Το πρόβλημα της εκτελέσεως των δαπανών:
While it is true that the increase in the European Parliament's budgetary powers since 1970 has brought a substantial improvement, a number of problems remain unresolved; these can be grouped under four main headings:
Σύμφωνα με τις ανωτέρω ρυθμίσεις το Κοινοβούλιο μπορεί να αποφασίζει για τις δαπάνες, δεν έχει όμως εξουσία όσον αφορά την εκτέλεση των δαπανών αυτών.
Within the framework outlined above, Parliament can decide independently whether or not to accept an item of expenditure. However, it has no power of its own to implement that expenditure.
Εκτελεστικό όργανο στον τομέα του προϋπολογισμού είναι η Επιτροπή, η οποία δεν θεωρεί ότι υποχρεούται να εκτελέσει τις δαπάνες που εγκρίνει το Κοινοβούλιο, εφόσον δεν υπάρχει γι' αυτές νομοθετική βάση.
The implementing body in the budget field is the Commission and it does not consider itself bound to implement expenditure entered by Parliament for which there is no legislation to constitute a legal basis.
Αντίθετα το Κοινοβούλιο θεωρεί ότι η απόφαση του Κοινοβουλίου σύμφωνα με τη νομοθεσία του προϋπολογι­σμού περί εγγραφής μιας δαπάνης στον προϋπολογισμό αποτελεί επαρκή νομική βάση για την εκτέλεση της εν λόγω δαπάνης.
Parliament, on the other hand, considers that a decision taken by it, in accordance with the budgetary procedure, to include an item of expenditure in the budget constitutes a sufficient legal basis for implementation.
β) Το πρόβλημα της κατάταξης των δαπανών:
(b) The problem of classification of expenditure:
Κατά την εκπόνηση της Συνθήκης του 1970 θεσπίσθηκε μια εμπειρική ταξινόμηση των δαπανών σε υποχρεωτικές και μη υποχρεωτικές, γνωστή ως «πίνακας Harmel».
When the 1970 Treaty was drawn up, a means of classifying expenditure into compulsory and noncompulsory expenditure was introduced, known as the 'Harmel list'.
133 κοινοτικών πολιτικών, π.χ. της περιφερειακής πολιτικής, η κατάταξη των πολιτικών αυτών αποτέλε­σε επίδικο θέμα μεταξύ Κοινοβουλίου και Συμβουλίου.
133 policies were added, for example, the regional policy, the question of classification became a matter of dispute between Parliament and the Council.
Συγχρόνως το Κοινοβούλιο άρχισε να συζητεί την κατάταξη ορισμένων κονδυλίων του προϋπολογισμού σχετικά με την κοινή γεωργική πολιτική, π.χ. την επισιτιστική βοήθεια, με αποτέλεσμα κατά τη διαδικασία του προϋπολογισμού για το 1982 να δημιουργηθεί διένεξη με το Συμβούλιο, το οποίο άσκησε προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
At the same time Parliament began to query the way in which certain budget lines of the common agricultural policy, for example, food aid, were classified, and in the case of the 1982 budget this led to conflict with the Council, which brought an action before the Court of Justice.
Στις 30 Ιουνίου 1982 ακολούθησε η «κοινή δήλωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής όσον αφορά διάφορα μέτρα προκειμένου να διασφαλισθεί καλύτερη λειτουργία της διαδικασίας του προϋπολογισμού».
In the aftermath a 'joint declaration on various measures to improve the budgetary procedure' was signed on 30 June 1982 by the Presidents of the European Parliament, the Council and the Commission; this dealt primarily with the classification of expenditure and contained a list with the classification of each existing budget line.
Συμφωνήθηκε επίσης διαδικασία για την κατάταξη των νέων κονδυλίων του προϋπολογισμού ή ήδη υπαρχόντων κονδυλίων των οποίων η νομική βάση έχει τροποποιηθεί.
In addition agreement was reached on a procedure for classifying new budget lines or existing budget lines the legal basis of which has been changed.
Ωστόσο και μετά την εν λόγω κοινή δήλωση εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορές γνώμης μεταξύ του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου σε διάφορους τομείς όσον αφορά την κατάταξη των δαπανών σε υποχρεωτικές και μη υποχρεωτικές.
Even after this joint declaration, however, differences of opinion exist between the Council and Parliament on whether expenditure in certain fields should be classified as compulsory or non-compulsory.
γ) Το πρόβλημα της εγγραφής στον προϋπολογισμό ορισμένων δαπανών:
(c) The problem of the omission from the budget of certain types of expenditure:
Μολονότι το άρθρο 199 της Συνθήκης ΕΟΚ καθιερώνει για την Κοινότητα την αναγνωριζόμενη σε όλα τα κράτη μέλη βασική αρχή της καθολικότητας του προϋπολογισμού, η Κοινότητα συμβαίνει ωστόσο να διαχειρίζεται πιστώσεις εκτός του γενικού προϋπολογισμού, οι οποίες ανέρχονται περίπου στο 25 % του γενικού προϋπολογισμού, και δη:
Although Article 199 of the EEC Treaty lays down the traditional principle recognized by all the Member States that the budget should show all items of Community revenue and expenditure, the Community now administers monies which are not included in the general budget but which are equivalent to 25 % of the overall volume of the budget, namely:
— τις δαπάνες που καλύπτονται από τις εισφορές ΕΚΑΧ,
(i) expenditure financed by the ECSC levy;
— τις δανειοληπτικές και δανειοδοτικές πράξεις οι οποίες αυξήθηκαν με τη δημιουργία του Νέου Κοινοτικού Μέσου, της λεγομένης «διευκολύνσεως Ortoli»,
(ii) borrowing and lending operations, which have increased following the creation of the New Community Instrument, the 'Ortoli facility';
— τις δαπάνες του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αναπτύξεως που εξακολουθεί να χρηματοδοτείται από συνεισφορές των κρατών μελών.
(iii)the expenditure of the European Development Fund, which continues to be funded by contribution from the Member States.
Το Κοινοβούλιο δεν παύει να ζητεί την εγγραφή στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων όλων αυτών των πιστώσεων που δεν περιλαμβάνονται στη διαδικασία του προϋπολο­γισμού που καθιέρωσαν οι Συνθήκες του 1970 και 1975.
Parliament continues to urge that all these resources, which are not covered by the budgetary procedure established on the basis of the 1970 and 1975 agreements, be included in the general budget of the European Communities.
δ) Το πρόβλημα της αυξήσεως των ιδίων πόρων:
(d) The problem of how to increase own resources:
Εκτός από τα παραδοσιακά έσοδα της Κοινότητας (δασμοί του Κοινού Δασμολογίου επί των συναλλαγών με τρίτες χώρες, γεωργικές εισφορές κλπ.) η Συνθήκη του 1970 μεταβίβασε στην Κοινότητα ποσό μέχρι 1 % του εισοδήματος των κρατών μελών από το Φόρο Προστιθεμένης Αξίας, ως ίδιο πόρο της Κοινότητας.
In addition to the Community's traditional income (customs duties, agricultural levies, etc.), the 1970 decision conferred on the Community an amount of up to 1 % of the Member States' income from value-added tax as Community own resources.
Με την υπερβολική ανάπτυξη της κοινής αγροτικής πολιτικής και τη δημιουργία ή ενίσχυση των διαφόρων κοινοτικών πολιτικών το ανωτέρων όριο του 1 % εξαντλήθη­κε σύντομα, με αποτέλεσμα να ανακύπτει όλο και περισσότερο κατά τα τελευταία χρόνια το πρόβλημα της ανεπάρκειας των ιδίων πόρων της Κοινότητας.
With the expansion of the common agricultural policy and the introduction or extension of various Community policies, this 1% limit was soon reached, so that the problem of the shortfall in the Community's own resources has come increasingly to the fore in recent years.
Με την απόφαση του Συμβουλίου της 7ης Μαΐου 1985, που επικυρώθηκε από τα κράτη μέλη, αυξήθηκε από 1ης Ιανουαρίου 1986 ο ανώτατος συντελεστής όσον αφορά το ©όρο Προστιθεμένης Αξίας σε 1,4 %, προβλέπεται δε δυνατότητα αυξήσεως του ποσοστού αυτού σε 1,6% από 1ης Ιανουαρίου 1988 με ομόφωνη απόφαση του Συμβουλίου και επικύρωση των κρατών μελών.
By a Council decision of 7 May 1985, which was ratified by the Member States, the maximum rate for the VAT contribution to own resources was raised to 1.4 % from 1 January 1986 with provision for a further possible increase to 1.6% on 1 January 1988 by unanimous decision of the Council subject to ratification by the Member States.
Αλλά και το χρηματοδοτικό αυτό πλαίσιο αποδείχθηκε ανεπαρκές, με αποτέλεσμα η χρηματοδότηση ορισμένων προϋπολογισμών να είναι δυνατή μόνο με ειδικές εισφορές των κρατών μελών.
But even these financial parameters proved too narrow, with the result that some budgets could be financed only with the help of special payments from the Member States.
Συμφωνήθηκαν επίσης μέτρα για την αναχαίτιση των γεωργικών δαπανών και τη δημοσιονομική πειθαρχία.
In February 1988 the European Council meeting in Brussels agreed on a package of measures to guarantee the future financing of the Community, including the introduction of a new category of own resources calculated as a percentage of the Member States' GNP.
Έκφραση των μέτρων αυτών αποτελεί η «διοργανική συμφωνία περί της δημοσιονομικής πειθαρχίας και βελτιώσεως της διαδικασίας του προϋπολογι­σμού» με την καθιέρωση ενός χρηματοδοτικού πλαισίου για την περίοδο 1988—1992, η οποία εγκρίθηκε τον Ιούνιο του 1988 από τα τρία όργανα που συμμετέχουν στη διαδικασία του προϋπο­λογισμού, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Επιτροπή.
It also adopted measures to contain agricultural spending and ensure budgetary discipline, one result of which was the 'Interinstitutional Agreement on budgetary discipline and improvement of the budgetary procedure', which was adopted in June 1988 by the three bodies involved in the budget procedure, the European Parliament, the Council and the Commission, and established a financial framework for 1988-92.
Η συμφωνία αυτή πρόκειται να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση της Κοινότητας μέχρι το έτος 1992, κατά το οποίο προβλέπεται η ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς.
This should ensure the financing of the Community until 1992, the year of the completion of the internal market.
Spinelli Altiero, μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πατέρας του σχεδίου για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης το οποίο εγκρίθη­κε από το Ευρωπαϊκό Κοινο­βούλιο στις 14 Φεβρουα­ρίου 1984 με 237 ψήφους υπέρ, 31 κατά και 43 απο­χές.
Altiero Spinelli, Member of the European Parliament, father of the draft Treaty establishing the European Union which was adopted by the European Parliament on 14 February 1984 by 237 votes to 31 with 43 abstentions. tions.
Νομοθετικές εξουσίες
Legislative powers
Οι νομοθετικές αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διευρύνθηκαν με την Ενιαία Ευρω­παϊκή Πράξη, η οποία καθιερώνει σε ορισμένους τομείς της κοινοτικής δράσης, τη διαδικασία συνεργασίας.
The legislative power of the European Parliament has been increased by the Single European Act which has established a cooperation procedure for certain areas of Community policy.
Ωστόσο, η θεσμική αυτή πρόοδος παραμένει περιορισμένη και κάθε άλλο παρά καλύπτει το «έλλειμμα δημοκρατικότητας» που έχει επανειλημμένα διαπιστωθεί στην Κοινότητα.
This institutional advance remains, however, a modest one and far from makes up for the lack of democracy which has on many occasions been criticized in the Community.
Η αρμοδιότητα συναπόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προβλεπόταν μόνο προκειμένου για τις συμφωνίες ένταξης ή τις συμφωνίες σύνδεσης (άρθρα 237 και 238 της Συνθήκης ΕΟΚ).
Joint decision-making by the European Parliament has been specified only for accession and association agreements (Articles 237 and 238 of the EEC Treaty).
Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να αξιοποιήσει στο έπακρο τις νέες του αρμοδιό­τητες.
However, the European Parliament has decided to make optimum use of its new powers.
Η πρακτική αυτή ενδέχεται να προσδώσει μελλοντικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ένα πρόσθετο ειδικό βάρος, ίσως αποφασιστικής σημασίας, όσον αφορά την επεξεργασία των κοινοτι­κών νομοθετικών κανόνων.
This approach is likely in the future to lend additional new weight to the European Parliament, perhaps of a decisive nature, in the preparation of Community legislation.
Η διαδικασία διαβούλευσης
Consultation procedure
Η διαδικασία αυτή δεν επηρεάστηκε από την έναρξη ισχύος της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης.
This procedure has not been affected by the entry into force of the Single European Act.
Η Συνθήκη ΕΟΚ προβλέπει την υποχρεωτική διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε πολλούς τομείς της κοινοτικής δράσης, ιδίως όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων (άρθρο 14), την κοινή γεωργική πολιτική (άρθρο 43), το δικαίωμα εγκατάστασης (άρθρο 54), την πολιτική μεταφορών (άρθρο 75), ή, ακόμη, τις συμφωνίες σύνδεσης (άρθρο 228).
The EEC Treaty provides for compulsory consultation of the European Parliament in several sectors of Community activity, in particular, the free movement of goods (Article 14), the common agricultural policy (Article 43), freedom of establishment (Article 54), transport policy (Article 75) and again association agreements (Article 228).
Με την πάροδο του χρόνου καθιερώθηκε μια θεσμική πρακτική που είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση των περιπτώσεων προαιρετικής διαβούλευσης με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσον αφορά τις περισσότερες νομοθετικές προτάσεις της Επιτροπής.
Over the years, as a result of developments in institutional practice, there has been a major expansion of optional consultation of the European Parliament on the majority of the Commission's legislative proposals.
Εξάλλου, η Ενιαία Πράξη προβλέπει πολλές νέες περιπτώσεις διαβούλευσης, ιδίως στους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής (άρθρο 130 Δ), της έρευνας (άρθρο 130 Ο) και του περιβάλλοντος (άρθρο 130 Σ).
The Single Act for its part opens up several new opportunities for consultation, particularly in the areas of economic and social cohesion (Article 130d), research (Article 130q) and the environment (Article 130s).
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβού­λιο μπορεί επίσης να εγκρίνει την πρόταση ως έχει ή να την απορρίψει.
(e) The committee responsible may, like Parliament, adopt amendments to the proposal and alter it accordingly. Parliament may also approve or reject the proposal as it stands.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εγκρίνει πρόταση ψηφίσματος νομοθετικού περιεχομένου, με το οποίο περατώνει τη διαδικασία διαβούλευσης' στ) ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διαβιβάζει στο Συμβούλιο και την Επιτροπή, ως γνωμοδότηση του Κοινοβουλίου, το κείμενο της πρότασης, με τη μορφή που εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο, καθώς και το σχετικό ψήφισμα' ζ) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μπορεί, πριν ψηφίσει επί του σχεδίου ψηφίσματος νομοθετικού περιεχομένου, να ζητήσει από την Επιτροπή να αποσύρει την πρόταση της, αν η πρόταση δεν συγκεντρώσει την πλειοψηφία των βουλευτών που εψήφισαν.
(h) Parliament may also postpone the vote on the draft legislative resolution until the Commission has stated its position on each of Parliament's amendments (at each part-session, the Commission notifies Parliament of the action which it has taken on Parliament's opinions and amendments).
Μπορεί να ζητηθεί από το Συμβούλιο η επανάληψη της διαβούλευσης, υπό ορισμένες προϋποθέσεις' ι) για ορισμένες σημαντικές προτάσεις, μπορεί να κινηθεί, με την ενεργό συμμετοχή της Επιτρο­πής, διαδικασία συνεννόησης με το Συμβούλιο, εφόσον το τελευταίο προτίθεται να απομα­κρυνθεί από τη γνωμοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (βλέπε επόμενο κεφάλαιο)'
(j) In the case of certain important proposals, a procedure for conciliation with the Council may be opened, with the active participation of the Commission, where the Council intends to depart from Parliament's opinion (see following section).
ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ια) η παράλειψη της διαβούλευσης με το Κοινοβούλιο, στις περιπτώσεις που η διαβούλευση προβλέπεται από τη Συνθήκη, συνιστά παράβαση ουσιώδους τύπου, σύμφωνα με το άρθρο 173, και συνεπάγεται ακυρότητα της σχετικής πράξης (απόφαση «ισογλυκόζη» του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, της 29ης Οκτωβρίου 1980, επί των υποθέσεων 137/79 και 138/79, για τις οποίες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε ασκήσει παρέμβαση).
(k) Failure to consult Parliament where such consultation is stipulated by the Treaty represents an infringement of an essential procedural requirement of the Treaty within the meaning of Article 173, resulting in the act in question being declared void (Isoglucose judgment of 29 October 1980 of the Court of Justice of the European Communities, Cases 137/79 and 138/79 in which the European Parliament intervened).
Η διαδικασία συνεννόησης
Conciliation procedure
Η μεταβίβαση ευρύτερων δημοσιονομικών εξουσιών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνεπεία της Συνθήκης του 1970 περί τροποποίησης ορισμένων δημοσιονομικών διατάξεων, η οποία οδήγησε σε διάκριση των εν λόγω εξουσιών μεταξύ του Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είχε ως αποτέλεσμα να καταστεί ιδιαίτερα σημαντική η δημιουργία κλίματος καλής συνεννόησης μεταξύ των δύο σκελών της αρμόδιας επί του προϋπολογισμού αρχής.
With the transfer of more extensive budgetary powers to the European Parliament as a result of the 1970 Treaty amending certain budgetary provisions, which led to a division of powers between the Council and Parliament, it became very important to secure a good working relationship between these two arms of the budgetary authority.
Τόσο στη διαδικασία επί του προϋπολογισμού όσο και στη νομοθετική διαδικασία φαινόταν απαραίτητη η καταβολή προσπα­θειών για την επίτευξη προσέγγισης των αντιτιθεμένων απόψεων των δύο οργάνων, ήδη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, προκειμένου να αποφεύγονται με τον τρόπο αυτόν οι διαμάχες κατά τη λήψη της τελικής απόφασης.
In both the budgetary and the legislative procedure it seemed essential to close the gap between the divergent opinions of the two institutions during the procedure itself, so as to avoid disagreement when the final decision was reached.
Στο πνεύμα αυτό, το Συμβούλιο ενέκρινε στις 22 Απριλίου 1970 τρεις αποφάσεις, η πρώτη εκ των οποίων περιείχε την αυτοδέσμευση του να μην τροποποιεί την κατάσταση προβλέψεων των δαπανών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (βλέπε IV. 8.).
To this end, the Council adopted three resolutions on 22 April 1970, the first of which contains the Council's undertaking not to amend the European Parliament's estimates of expenditure (see Chapter V.9.2).
α) Διαδικασία συνεννόησης μεταξύ του Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβου­λίου, στα πλαίσια της διαδικασίας επί του προϋπολογισμού.
(a) The conciliation procedure employed during the budgetary procedure
Η απόφαση αριθ. 3 του 1970 του Συμβουλίου προέβλεπε τη θέσπιση διαδικασίας με σκοπό να εξασφαλίζεται σε κάθε επίπεδο η στενή συνεργασία μεταξύ των δύο οργάνων, όσον αφορά τη διαδικασία επί του προϋπολογισμού.
Council Resolution No 3 of 1970 had provided for the establishment of a procedure to ensure close cooperation at all levels between the two institutions in matters of budgetary procedure.
Η διαδικασία αυτή διαμορφώθηκε λεπτομερέστερα με τη συμφωνία της 18ης Νοεμβρίου 1975 σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβου­λίου και του Συμβουλίου στα πλαίσια της διαδικασίας επί του προϋπολογισμού.
That provision was fleshed out in more detail with the agreement of 18 November 1971 on cooperation between the European Parliament and the Council within the framework of the budgetary procedure.