natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Βραχυπρόθεσμα πάντως, οι κύκλοι αυτοί φαίνονται αρκετά μικρομεγέθεις.
Their amplitude, in the short term at least, seems to be rather small.
Όταν οι Γάλλοι κλήθηκαν να συμφωνήσουν ή να διαφωνή­σουν με τη διαπίστωση «Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί μετανάστες εργα­ζόμενοι», εδήλωσαν ότι συμφωνούν ως εξής: -54,6% το 1977, -56,9% το 1978, -58,5% το 1981, -60% το 1982, -50,6% το 1983, -57,9% το 1984(104).
Faced with the statement 'there are too many immigrant workers', 54.6% of Frenchmen expressed agreement in 1977, 56.9% in 1978,58.5% in 1981,60% in 1982,50.6% in 1983 and 57.9% in 1984 (104).
Όσο κι αν εγκλείει κινδύνους κάθε έρευνα που προσεγγίζει ένα τέτοιο θέμα με άμεσες ερωτήσεις, εντούτοις η εξέλιξη που προκύπτει φαίνεται να απεικονίζει μια ελαφρά άνοδο των αισθημάτων ξενοφοβίας.
However haphazard may be the results of surveys conducted by means of direct questions on a subject such as this, the emerging trend seems to indicate a slight increase in xenophobic feeling.
Η ξενοφοβία είναι, πράγματι, περισσότερο αισθητή σήμερα απ' ότι στο παρελθόν και ιδίως σ' αυτούς που αποτελούν τα θύματα της: σύμφωνα με δημοσκόπηση MRAP του Μαρτίου 1984,45 % των μεταναστών πιστεύουν ότι σήμερα ο ρατσισμός ενδυναμώνεται' το ίδιο ποσοστό θεωρεί πως οι Γάλλοι είναι γενικά «μάλλον ρατσιστές»' 30% δηλώνουν πως τους έχουν επιρριφθεί δημόσια αβάσιμες αιτιάσεις, 6% πως έχουν υποστεί κακο­μεταχείριση, 7% επιθέσεις.
The awareness of xenophobia is now greater than before, especially amongst those who are its victims: according to an MRAP poll of March 1984, 45% of immigrants think that racism is on the increase today; the same percentage of respondents consider that the French are on the whole 'rather racist'; 30% claim to have been verbally abused in public places, 6% to have been pushed about and 7% to have been physically attacked.
Παρ' όλα αυτά, οι εκδηλώσεις ξενοφοβίας αντιπροσωπεύουν πολύ μικρό μέρος των δεινών από τα οποία οι μετα­νάστες δηλώνουν ότι υποφέρουν: οι συνθήκες στεγάσεως (53%) και οι συνθήκες εργασίας (44%) τις ξεπερνούν κατά πολύ.
Xenophobic behaviour, however, is only of very minor importance amongst the disadvantages of which immigrants complain: housing conditions (53% ) and working conditions (44% ) affect them much more.
Εκτός από τις συνήθεις επιφυλάξεις ως προς την αξία της έρευνας, πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε κατά πόσον η εικόνα έχει αλλάξει τους τελευταίους
The public was shocked in October 1982 by the killing of a young Arab, Abdemmbi Guemiah in a Nanterre transit centre, at the hands of a fellow resident from a nearby hut. There was a widespread outcry at the truly senseless murder of two Turks by a 22-year old unemployed youth in Chateaubriant in Loire Adantique in November 1984.
Ο τελείως παράλογος φόνος δύο Τούρκων από άνεργο νεαρό 22 ετών στο CHATEAUBRIANT, στην επαρχία LOIRE ATLANTIQUE, το Νοέμβριο 1984, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση.
school students, one of them armed with a shot pistol, attacked two young Maghrebians at Neuville-sur-Saone, 15 kilometres from Lyon (1W).
Την ίδια μέρα, είκοσι περίπου χιλιόμετρα πιο μακριά στο VAUX-EN-VELIN, ένας μαθητής του γυμνα­σίου, ο Bardek BARKA βρήκε το θάνατο υπό συνθήκες που δεν έχουν πλήρως διαλευκανθεί.
On the same day, at Vaux-en-Velin, a college student, Bardek Barka, died in circumstances which have never been cleared up.
Στις 23 Μαρτίου στο MENTON, ένας Μαροκινός 28 ετών σκοτώθηκε και ένας νέος από τη Μαρτινίκα τραυματίστηκε από δύο Γάλλους που «δεν αγαπούσαν τους Αραβες».
On 23 March in Menton, a 28-year-old Moroccan was killed and a young man from Martinique was wounded by two Frenchmen 'who didn't like Arabs'.
Αναφέρονται επίσης πράξεις ρατσιστικού βανδαλισμού ο οποίος παρουσιάζει διακυμάνσεις.
There are also reports of racist vandalism which seems to come in waves.
Το πιό πρόσφατο επεισόδιο ήταν η δολοφονία νεαρού Αλγερινού 23 ετών στις 28 Σεπτεμβρίου στη Λυών, από μέλη ιδιωτικών δυνάμεων ασφαλείας που προέβαλλαν σαφώς ρατσιστικά κίνητρα(107).
The most recent crime was the murder of a 23-year-old Algerian on 28 September in Lyon by members of a private vigilante group which openly derives its support from racist feelings (107).
'Ενα ταμπού φαίνεται πως τινάχθηκε στον αέρα, όπως παρατηρεί ο κ. Theo KLEIN, πρόεδρος του CONSEIL REPRESENTATIF DES INSTITUTIONS JUIVES DE FRANCE (CRIF): «Δεν πιστεύω ότι έγιναν αντισημίτες άνθρωποι που παλιότερα δεν ήσαν, αλλά μερικά αισθήματα αναδύονται σήμερα πιο εύκολα.
It is as if a taboo had been lifted, says Mr Theo Klein, chairman of the Conseil représentatif des institutions juives de France (CRIF): 'I do not think that people who had no such feelings before, are now becoming anti-semitic, but today some feelings come to the surface more easily.
Όταν εκδηλώνονται αισθή­ματα μεροληψίας, περιφρονήσεως ακόμη και μίσους εις βάρος μιας κατηγορίας του πληθυσμού, απειλούνται και άλλες.
Once attitudes of discrimination, contempt or even hate come to be adopted towards one section of the population, other sections are threatened.
Γι' αυτό και η αλλη­λεγγύη μας, ως εβραίων, με τους άραβες αποτελεί πραγματικότητα» (108).
In this respect there is solidarity between us Jews and the Arab immigrants (108).
Ωστόσο, ας μας επιτραπεί να αναφέρουμε από τώρα το φαινόμενο δια­δοχής γενεών (έχουν περάσει σαράντα χρόνια από την πτώση των φασισ­μών) και την κοινωνική αναβάθμιση της βίας.
We shall be examining below the causes of the lifting of the 'taboo': here we shall only mention the generation effect (40 years have passed since the fall of the various fascisms) and changed social attitudes to violence.
Υπό το πρίσμα αυτό, ο πειρασμός προσφυγής σ' ένα υπεραπλουστευτικό τρόπο εκφράσεως άγγιξε μερικές φορές ακόμη και τα κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα(109).
Even the parliamentary political parties have some times fallen prey to the temptation of oversimplification (I09).
Δεν θα μπορούσαμε να συλλάβουμε την ακριβή φύση του φαινο­μένου αν δεν αντιληφθούμε πως η ξενοφοβία αφορά κατά κύριο λόγο τους εργαζόμενους που προέρχονται από τις χώρες του Μαγκρέμπ.
It would be to misconceive the nature of xenophobia if we failed to point out that it is directed in the first place against the Maghreb workers.
Το γεγονός είναι ακόμη πιο ανησυχητικό αν αναλογιστούμε πως το ποσοστό των μεταναστών αραβικής καταγωγής βρίσκεται σε διαρκή αύξηση, τόσο στον πληθυσμό των μεταναστών γενικώς όσο και στο σύνολο του γαλλικού πληθυσμού (Π0):
This is all the more worrying because the proportion of immigrants of Arab origin is constandy rising both within the immigrant population and in the population of France as a whole (n0).
Ξένοι καταγόμενοι από την - Ασία - Αφρική - Ευρώπη στο σύνολο του πληθυσμού
Foreign natives of the continent of -Asia - Africa - Europe in the total population
Στο 1,5 εκατομμύριο των ξένων που κατάγονται από τις χώρες του Μαγκρέμπ προστίθενται, στα μάτια της κοινής γνώμης, οι οικογένειες των Αλγερινών που, με τις συμφωνίες του Εβιάν, απέκτησαν τη γαλλική ιθαγένεια(ΠΙ), όπως και οι Μαγκρεμπίνοι παρεπίδημοι δεύτερης γενιάς, που γεννήθηκαν Γάλλοι.
In popular perception, litde distinction is made between the 1.5 million immigrants from the Maghreb, the families of Algerians granted French nationality under the Evian agreements (97) and the second generation, the children of the Maghreb immigrants who are French by birth.
Στο σύνολο της, η κοινότητα των καταγόμενων από τις χώρες του Μαγκρέμπ μπορεί να υπολογιστεί σε τρία περίπου εκατομμύρια άτομα.
Altogether, the Maghreb community in France is estimated at nearly 3 million people.
Αυτή αποτελεί τον κύριο στόχο των εκδηλώσεων ξενοφοβίας και ρατσισμού, και αυτό οφείλεται πραγματικά σε μια ολόκληρη συρροή παραγόντων: οι καταγόμενοι από τις χώρες του Μαγκρέμπ νέοι φτάνουν στην αγορά εργασίας τη στιγμή που οι θέσεις αρχίζουν να σπανίζουν, ενώ τα προηγούμενα μεταναστευτικά κύματα είχαν το πλεο­νέκτημα ευνοϊκής οικονομικής συγκυρίας' πολιτιστική σύζευξη που πραγματοποιείται τη στιγμή ακριβώς που το εκπαιδευτικό σύστημα περνά κρίση' επιβαρύνσεις που πηγάζουν από τις παρεξηγήσεις που συσσωρεύονται κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας' η ήδη ιδιαιτέρως στρεβλωμένη εικόνα του Ισλάμ υποβαθμίζεται.
It is this community which is the main target of xenophobia and racism, owing to the conjunction of a number of factors: the arrival of the second generation on the labour market just as jobs were becoming scarce (whereas the earlier immigrant waves were coming into the country at a time of labour scarcity); the fact that their acculturation coincided with a period of crisis in the educational system; the accumulated misunderstandings dating back to the Algerian war; a distorted and unfavourable view of Islam in public perception. The problems which the Maghreb community encounters are not of a generalized and abstract kind, but are in every case related to the specific conditions of a particular urban community with
Ο André DILIGENT, δήμαρχος του ROUBAIX και πρώην βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είχε την καλωσύνη να στείλει στην επιτροπή έγγραφο στο οποίο αναλύονται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη του:
André Diligent, the mayor of Roubaix and a for mer Member of the European Parliament, has kindly submitted to the Committee a document summarizing the specific problems arising in his town.
«Ενα μεταναστευτικό κύμα έχει ολοκληρώσει το σχέδιο του όταν κατορθώνει να δημιουργήσει μια ελίτ, μεσαίες τάξεις στους ίδιους τους κόλπους του, κοντολογίς όταν «διοχετεύει» τους απογόνους του μέσα σ' ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό της πόλεως (...)' η εικόνα που έχει κανείς για κάθε νεοαφικνούμενο μετανάστη δεν είναι ελκυστική (...).
'Any particular immigrant wave has 'made it' when it has managed to produce within itself an élite and a middle class, in other words when its members and their descendants come to be represented throughout the social structure of the town (. . .). Each newly arrived immigrant has to contend with a pre conceived social 'image' which is not a flattering one (. . .).
Αυτό ισχύει για τους Βέλγους, αυτούς τους «βουτυράδες» όπως τους έλεγαν, τους άθλιους και καταφρονεμένους «διότι», έλεγε το τραγούδι, «δεν ξόδευαν τα χρήματα τους στη Γαλλία κι έφερναν μαζί τους ακόμη και το βούτυρο τους, ήταν βρώμικοι και μύριζαν άσχημα, κλπ. ...
Thus the Belgians were labelled 'butter pots', disliked and despised, because, as a popular song had it, they didn't want to spend their money in France and even brought their butter with them, because they were supposed to be dirty and even smelly and so on.
Το ίδιο για τους «μακαρονάδες», τους «πολλάκους» που όλοι τους είναι βρώμικοι
Thus also the 'wops', the 'pollaks' (all supposed to be dirty and drunken), the 'dagos', the 'wogs' etc.
και μεθύστακες, τους «πιγκουίνους», τους «αραπάδες» κλπ....
This xenophobia precedes each new wave of assimilation: are we to call it racism?
Είναι ρατσισμός αυτή η ξενοφοβία που αποτελεί το προοίμιο κάθε νέας ενσωματώσεως; Πάντως, αυτή η άρνηση, αυτή η απόρριψη της εθνικής ταυτότητας του άλλου, είναι βέβαιο πως ξεπηδά από την έντονη - πλην απωθημένη -επίγνωση της δικής μας διαφορετικής προελεύσεως» ("2).
At all events, this denial, this rejection of the stranger's native identity is undoubtedly generated by an acute but repressed awareness of one's own difference of birth' f12).
Αυτή η διαπίστωση μοιάζει να ισχύει όχι μόνο για το ROUBAIX αλλά για τη Γαλλία ολόκληρη, αν σκεφτούμε πως σήμερα ένας Γάλλος στους τρεις κατάγεται από μετανάστες των τελευταίων εκατό χρόνων.
This analysis seems to apply not only to Roubaix but for the whole of France when it is remembered that one Frenchman out of three is the descendant of immigrants who came to the country within the last hundred years.
Μ' αυτή τη λογική βρισκόμαστε μπροστά σε μια απλή κρίση αφομοιώσεως, η οποία, προτού εκλείψει, τείνει να φτάσει στο απόγειο της.
On this interpretation, then, we are simply, witnessing a crisis of assimilation which must reach a peak before it is extinguished.
Ηδη η επιτυχία των πρωτοβουλιών του SOS — RACISME, η συσπείρωση γύρω από νέες αξίες (μουσική και περιπέτεια), η ανάδειξη παρεπίδημων σκηνοθετών και συγγραφέων (της «δεύτερης γενιάς») αποτελούν πειστικές ενδείξεις μιας νέας πολιτιστικής συνθέσεως.
Already the success of initiatives like SOS-Racism, the integration it has been able to achieve around new interests (music and adventure), the rise of second-generation 'Beur' writers and film-makers, all seem to point to a new cultural synthesis now taking place. There remains the question of the religious distinctness of the new immigrants (Islam).
Μένει το ζήτημα της θρησκευτικής ιδιομορ­φίας (Ισλάμ) των νέων μεταναστών, το οποίο εθίγη από πολλά μέλη της επιτροπής και ορισμένους ειδικούς, αλλά και από συγγραφείς που κατά τα άλλα διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, όπως ο Bernard STASI, ο Alain GRIOTTERAY, o Eric ROUSSEL, έστω κι αν αυτοί που το θίγουν διαφέρουν ως προς τα συμπεράσματα τους(113).
It was tackled by several members of the Committee and some of the invited experts, but it has also been analysed by writers as diverse as Bernard Stasi, Alain Griotteray and Eric Roussel although they do not all arrive at the same conclusions (113).
Η συζήτηση γύρω από την «ισλαμική ιδιοτυπία» εμφανίζει ιδιαί­τερη οξύτητα στη Γαλλία, και αξίζει να μας απασχολήσει.
The 'specificity of Islam' has been hotly debated in France and deserves some consideration in these pages.
Εκείνοι που ανησυχούν για το υποτιθέμενο «ριζικό χάσμα» ανάμεσα στο Ισλάμ και τις κοινωνίες μας θα' καναν καλά να στοχαστούν πάνω στα λόγια ενός εξαίρετου ειδικού, του Michael BARRY: «Παρά τις επιφάσεις, το Ισλάμ δεν είναι κάποια εξωτική κουλτούρα και δεν ανήκει καν στην αληθινή Ανατολή, την Ανατολή της Ινδίας και της Κίνας.
Those who are concerned about the supposedly 'unbridgeable chasm' between Islam and our own societies would do well to ponder the following lines by that great expert, Michael Barry: 'Appearances to the contrary, Islam is not an exotic culture and it is not even a religion of the East — the true East of India and China.
Αρδεύεται από τις ίδιες τις πηγές του μεσαιωνικού χριστιανισμού: τις σημιτικές Γραφές και την ελληνική φιλοσοφία.
It has the same two roots as medieval Christianity: Semitic Scriptures and Greek philosophy.
Ακμάζει στις παλιές νότιες επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
It developed in the for mer southern provinces of the Roman Empire.
Η θεολογία του αρθρώνεται με βάση τη λογική του Αριστο­τέλη.
Its theology is constructed according to Aristotelian logic.
Η θεοσοφία του επεκτείνει μέσα στο χρόνο το νεοπλατωνικό δια­λογισμό του Βυζαντίου (...).
Its mystique is a continuation of the neo-platonic speculations of Byzantium. (...)
Λίγους αιώνες αργότερα οι κάτοικοι τους προση­λυτίζονται στο Ισλάμ και δεν εκφράζονται πια στα ελληνικά αλλά στα αραβικά (...).
Greek philosophy cannot even be considered as a 'borrowing' by Muslim thinking, it is rather its antecedent: in the times of Alexander the centres of Hellenic thought moved to Antioch and Alexandria whose inhabitants were converted to Islam a few centuries later and began to speak Arabic instead of Greek. (...)
Σήμερα, στη Δύση, θα πρέπει επίμονα να προβάλουμε την ελληνική συνιστώσα του Ισλάμ, έτσι ώστε να υπογραμμίσουμε τη συγγένεια του με τη δική μας παιδεία.
We in the West should never forget the Greek element in Islam so that we can relate it to our own culture.
Κι αυτό δεν σημαίνει άρνηση της αναμφισβήτητης πρωτοτυπίας του, αλλά προβολή της και κατανόηση της σημασίας της»("4).
That is not to deny its incontestable originality, but, on the contrary, it helps to put it in per spective and to appreciate its importance' ("4). It would indeed be a major bene-
μια Δύση στην οποία θέλει ν' αγνοεί ότι, κατά τραγικό τρόπο, μετέ­χει» C'3).
The same author also notes, however: 'But when we emphasize the Hellenic associations of Muslim thought we also recognize the pathetic fruitlessness of the struggle of Islamic fundamentalism to tear itself away from the West and try to ignore the inescapable fact that it is part of that same West' (115).
Και, προσθέτει, αν αναλογιστούμε την πολιτισμική ομοιότητα των αβρααμικών θρησκειών, ο αγώνας του Χομεϊνί θυμίζει εκείνου του Σαβοναρόλα(116).
He goes on to say that, given the similarity of the cultures arising from religions which go back to Abraham, Ayatollah Khomeyni's role is similar to that of Savonarola (116).
Υπ' αυτήν την έννοια, ο λόγος του οποίου φορείς είναι οι δάσκαλοι που ήλθαν από τις χώρες καταγωγής τους έχει επίσης τη σημασία του'θα' ταν παράλογο να το αρνηθούμε.
In this connection it would be absurd to deny the effect of the ideology spread by teachers who come from the immigrants' countries of origin.
Ενας από τους προσκα­λεσμένους της επιτροπής, ο κ. ZWICK της LIGUE DES FAMILLES των Βρυξελλών, τόνισε τη σημασία που αποκτά η συνεργασία με μερικούς θρησκευτικούς ηγέτες και τις δυσκολίες που προξενεί ο αρνητισμός ορισμέ­νων άλλων(117).
Mr Zwick, of the Ligue des Familles in Brussels, spoke to the Committee of the importance of cooperation with immigrant community leaders and religious heads and of the diffi culties which arose when some of these denied such cooperation (117).
Αυτό όμως δεν μπορεί ν' αποτελέσει δικαιολογία - το αντίθετο, μάλιστα - για τη διατήρηση της άγνοιας και της ασυνεννοη­σίας.
But this should in no way be an excuse — if anything, the contrary — for the perpetuation of mutual ignorance and misunderstanding.
Η αμοιβαία άγνοια των πολιτισμικών εκφάνσεων στρέφει αναπόφευκτα τους μεν εναντίον των δε.
It is mutai ignorance between different cultures that inevitably leads to conflitt between them.
Είναι ευνόητο ότι η πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας, την οποία σημάδεψαν δύο δικτατορίες (της 4ης Αυγούστου, 1936-1941, και το στρα­τιωτικό καθεστώς της 2Ϊης Απριλίου, 1967-1974), ένας εμφύλιος πόλεμος (1947-1949) και οι οδυνηρές και παρατεταμένες συνέπειες τους, απο­τελεί αντικείμενο ποικίλων και συχνά αντιφατικών πολιτικών αναλύσεων.
It will be readily appreciated that the recent history of Greece, marked as it was by two dictatorships (that of 4 August, 1936-1941 and the military régime of 21 April, 1967-1974), a civil war (1947-1949) and their long-lasting and damaging effects, has been the subject of many but often contradictory political analyses.
Θα ήταν πάντως σωστό να υποστηριχθεί ότι η ακροδεξιά και, πολύ περισσότερο, ο φασισμός και ο ναζισμός δεν μπόρεσαν ποτέ να ριζώσουν στην πολιτική ζωή της χώρας.
It can nevertheless be stated that right-wing extremism, and much less fascism or nazism, have never taken root in the country's politics.
Είναι, στο σημείο αυτό, χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα, η οποία βρίσκονταν τότε υπό καθεστώς εθνικιστικής δικατορίας που δεν εστερείτο κάποιου φασίζοντος συμβολισμού, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει διαδοχικά, το 1940 και το 1941, μόνη στην ηπειρωτική Ευρώπη, την επίθεση της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερ­μανίας.
It is, in fact, significant that Greece which at that time was ruled by a nationalist dictatorship not devoid of a certain amount of symbolism of a fascist type, was, alone among the countries of Europe, exposed in 1940 and 1941 to aggression from both fascist Italy and nazi Germany.
Ο πόλεμος, και η αντίσταση που ακολούθησε, επέρρωσαν τις δημοκρατικές και φιλελεύθερες παραδόσεις του ελληνικού λαού και ενίσχυ­σαν τη βαθύτατα εχθρική στάση του απέναντι στις ολοκληρωτικές θεωρίες και πραγματικότητες της Ευρώπης του μεσοπολέμου(1Ι8).
The war and the resistance movement to which it gave rise served to consolidate the democratic and liberal traditions of the Greek people and to confirm its fundamentally hostile attitude towards the totalitarian doctrines and practices of inter-war Europe (11S).
Ωστόσο, η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα που ισχύει για ολόκληρη τη δημοκρατική Ευρώπη και σύμφωνα με τον οποίο μια μικρή μειοψηφία του κοινωνικού σώματος είναι εκτεθειμένη στην επίδραση των εξτρεμιστικών πολιτικών θεωριών.
The above, however, does not make Greece an exception to the rule which applies to all European democracies, that there is always a small minority vulnerable to extremist political indoctrination.
Όπως συμβαίνει πάντοτε σε ανάλογες περιπτώσις, έτσι και στην Ελλάδα μπορούμε να επισημά­νουμε την ύπαρξη ορισμένων ακροδεξιών ομάδων που η σημασία τους ποικίλλει κατά περίπτωση και κατά χρονικές περιόδους(119).
As elsewhere, therefore, so in Greece there are a number of groupings on the extreme right of varying and fluctuating importance (U9).
Πρόκειται στην ουσία για ομάδες με πολύ περιορισμένο αριθμό μελών, οι οποίες πρεσβεύουν αρχές αδιάλλακτου εθνικισμού που είναι συγχρόνως αντικομμουνιστικός, αντικαπιταλιστικός και αντιφιλελεύθερος και διανθίζεται με στοιχεία νοσταλγίας απέναντι στις δικτατορίες του παρελθόντος.
They have for the most part very limited membership and profess an uncompromising nationalism which is at the same time anti-communist, anti-capitalist and anti-liberal with overtones of nostalgia for former dictatorships.
Ανοικτές αναφορές στο ναζισμό και το φασισμό δεν απουσιάζουν από τον πολιτικό τους λόγο στον οποίο απαντούν κάποτε ρατσιστικά στοιχεία που εκφράζονται κυρίως με τον εκθειασμό της ανωτερότητας της ελληνικής
References to nazism or fascism appear occasionally in their ideologies which sometimes display racist aspects, primarily in the form of glorification of the superiority of the 'Hellenic race' but sometimes also in the shape of aggressive antisemitism.
Αντι­ φυλής αλλά και, μερικές φορές, με επιθετικό αντισημιτισμό. προσωπευτικές αυτής της τάσης είναι ιδιαίτερα δύο οργανώσεις:
Two organizations are most typical of this tendency:
(α) To Κ4Α (Κόμμα της 4ης Αυγούστου) που η επωνυμία του αναφέρεται στη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936.
(a) the K4A (the Party of 4 August) whose name refers to the dictatorship of 4 August 1936.
Η ομάδα αυτή που ιδρύ­θηκε το 1965 και επανιδρύθηκε το 1974 διακηρύσσει στο πρόγραμμα της αρχές εκπορευόμενες από την εθνικοσοσιαλιστική θεωρία (12ί)).
Founded in 1965 and refounded in 1974, this party bases its programme on principles drawn from the doctrine of national socialism (12°).
Η παρουσία της στην πολιτική ζωή υπήρξε ασήμαντη και η δράση της φαίνεται να έχει ανασταλεί σήμερα.
Its role on the political stage has been insignificant and at present its aaivities seem to be in abeyance.
Ορισμένοι από τους νέους οπαδούς της συσπειρώθηκαν στην ΦΕΠ (Φοιτητική Εθνική Πρωτο­πορία) που από το 1984 έχει ενεργοποιηθεί στο πανεπιστημιακό περιβάλλον.
Some of its young members have reorganized them selves in the FEP (Fititiki Ethniki Protoporeia, Students National Vanguard) which has been active in the universities since 1984.
(β) Η ΕΝΕΚ(Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα) που ιδρύθηκε το 1979. Στο πρόγραμμα της διακηρύσσει το πρωτείο του έθνους, τη δημιουργία πολιτισμού βασισμένου στην έννοια της φυλής, την αξία της ισχύος και μιας «ηρωικής» αντιλήψεως της ζωής, και κατηγορεί για διαφθορά το κατεστημένο πολιτικό σύστημα.
(b) the ENEK (United Nationalist Movement) established in 1979 which proclaims the primacy of the nation, the creation of a civilization based on the concept of race, the value of strength and of a 'heroic' view of life and denounces the corruption of the established political system.
Η ΕΝΕΚ συμμετείχε στις ευρωπαϊκές εκλογές του 1984 και συγκέντρωσε στο σύνολο της επικράτειας 0,09 % των ψήφων.
ENEK took part in the European elettions in 1984 and for the country overall obtained 0.09% of the vote.
Δεν έλαβε μέρος στις εθνικές εκλογές του 1985.
It did not put up candidates in the national elections of 1985.
Η σημαντικότερη ομάδα εθνικιστικών τάσεων είναι σήμερα η ΕΠΕΝ (Εθνική Πολιτική Ένωσις).
Currendy the most important movement of the nationalist orientation is the EPEN (National Political Union) which is represented in the European Par liament by one member (Mr Ch.
Δημητριάδη) που ανήκει στην Ομάδα των Κομμάτων της Ευρωπαϊκής Δεξιάς.
Dimitriadis) who has joined the Group of the European Right.
Το κόμμα αυτό ιδρύθηκε στις αρχές του 1984 και, σύμφωνα με το πρόγραμμα του, μάχεται υπέρ της εξυγιάν­σεως του κοινοβουλευτικού συστήματος, υπέρ μιας οικονομίας βασισμένης στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στην ισόρροπη κοινωνική πολιτική, και κηρύσσει την αντίθεση του προς τον ολοκληρωτισμό.
It was set up at the beginning of 1984 and according to its programme it wants to clean up the parliamentary system, to establish an economy based on private initiative and a balanced social policy and is opposed to totalitarianism.