natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά δεύτερο λόγο, τα ίδια τα κράτη μέλη οφείλουν επίσης να συμμορφώ­νονται προς τις αρχές της δημοκρατίας και να εγγυώνται το σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Secondly, the Member States too must act in accordance with the principles of democracy and guarantee fundamental rights.
Αυτό αποτελεί, εν προκειμένω, προϋ­πόθεση και ταυτοχρόνως συνέπεια της συμμετοχής τους στην κοινότητα.
This is a prerequisite for, and a consequence of, membership of the Community.
Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι η Κοινότητα, τόσο ως διεθνής οργανισμός όσο και ως συνασπισμός κρατών, είναι από την ίδια της τη φύση εχθρική προς κάθε εξτρεμιστική και αυταρχική πολιτική τάση.
We therefore have good reasons for con cluding that the Community, as an international organization as well as a group of states, is in essence opposed to any extremist or authoritarian political tendency.
Η προσήλωση της Κοινότητας στις δημοκρατικές αρχές και στο σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι αποφασιστικής σημασίας για τον καθορισμό της στάσεως της στον τομέα των φυλετικών σχέσεων.
The Community's attachment to democratic principles and respect for fundamental rights determines its attitude to race relations.
Εφόσον είναι νομικά υποχρεωμένη να συμμορφώνεται προς τις αρχές που απορρέουν από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα δικαιώματα του ανθρώ­που και τις συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών(316), η Κοι­νότητα οφείλει απαραιτήτως να απέχει από κάθε μορφή φυλετικών διακρίσεων κατά τη δράση της(317).
Legally bound to conform to the principles set out in the European Convention on Human Rights and the constitutional traditions of the Member States (316), the Community must plainly avoid any racial discrimination in its activities (317).
Ομως το έργο της δεν σταματά σ' αυτήν την υποχρέωση αποχής.
But more than avoidance is required.
Συμπεριλαμβάνει επίσης θετικές πλευρές που πρέπει να εκφράζονται με πολιτικές οι οποίες να στοχεύουν στη συνεχώς πληρέστερη και ουσιαστικότερη επίτευξη της φυλετικής ισότητας στους τομείς που οριοθετούνται από τις Συνθήκες (318).
Its task is also positive and must be expressed in policies geared to more full and more effective racial equality in the areas covered by the Treaties (3I8).
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διεκδικώντας διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του, εκδηλώθηκε πολλές φορές και με τους δικούς του τρόπους, τόσο κατά των ρατσιστικών τάσεων εντός και εκτός Κοινότητας, όσο και υπέρ στάσεων και δράσεων που αποσκοπούν στην προαγωγή της φυλετικής αρμονίας.
In its claim for greater powers, the European Parliament has frequendy used all the forms of expression available to it to take a stand against signs of racism in the Community and outside and in favour of attitudes and action to promote racial harmony.
Στο επίπεδο του Συμβουλίου και της Επιτροπής, η κοινοτική δράση εστιάστηκε κυρίως στο πρόβλημα των μεταναστών.
In the Council and Commission, Community action centres mainly on the problem of immigrants.
Εχοντας ήδη λάβει, κατά το παρελθόν, ορισμένα μέτρα υπέρ των διακινουμένων εργαζο­μένων (319), η Κοινότητα φαίνεται τώρα διατεθειμένη να υιοθετήσει
Having already adopted various measures on behalf of migrant workers (319) in the past, the Community now seems ready to pursue a broader and more systematic policy on the subject.
μια ευρύτερη και συστηματικότερη πολιτική σ' αυτό τον τομέα.
In its communication to the Council entided 'Guidelines for a Community policy on migration' (320), the Commission outlined an action programme for migrant workers in which it accorded priority to migrants who were nationals of the Member States but also proposed measures that dealt with the whole question of migration.
Επ' αυτού του σημαντικού εγγράφου διεξήχθη μακρά συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που προκλήθηκε από την έκθεση και την πρόταση ψηφίσματος της κ. F. MARINARO, η οποία και εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία(321).
This important document was debated at length by the European Parliament on the basis of the report by Mrs F. Marinaro, and her motion for a resolution was adopted by a large majority (321).
Το Συμβούλιο, έλαβε στις 16 Ιουνίου 1985, απόφαση όπου καθορί­ζεται η πολιτική την οποία σκοπεύει να ακολουθήσει στον τομέα αυτό(322).
Following this, on 16 June 1985, the Council adopted a resolution defining the policy it intended to follow (322). Subsequendy the Commission adopted a decision on 8 July 1985, pursuant to Article 118 of the EEC
Εν συνεχεία η Επιτροπή, δυνάμει του άρθρου 118 της Συνθήκης ΕΟΚ, έλαβε την απόφαση της 8ης Ιουλίου 1985 η οποία καθιερώνει διαδικασία προηγούμενης γνωστοποιήσεως και συνεννοήσεως για τις μεταναστευτικές πολιτικές έναντι των Τρίτων Χωρών (323).
Treaty, initiating a procedure of prior notification and consultation on migration policies in regard to non-Member States (323).
Η πρωτοβουλία αυτή της Επιτροπής προσέκρουσε στις αντιρρήσεις ορισ­μένων κρατών μελών που προσέβαλαν, ενώπιον του Δικαστηρίου των ΕΚ, το σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο βάσιμον της αποφάσεως αυτής.
This move by the Commission has come up against the objections of certain Member States who have disputed its justification in Community law before the Court of Justice.
Ωστόσο, η Κοινότητα δεν φαίνεται να έχει εξαντλήσει τα περιθώρια των αρμοδιοτήτων της στους τομείς που συνθέτουν το διερευνόμενο θέμα.
Nevertheless the Community does not seem to have used to the full its powers in areas covered by this inquiry.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς άλλωστε και οι μεγάλες παρακοινοτικές δομές, όπως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ή ο μηχανισμός της ευρωπαϊκής πολιτικής συνεργασίας έχουν, αναμφιβόλως, το δικαίωμα να διευρύνουν τον ορίζοντα της δράσης τους σχετικά με το θέμα αυτό.
The European Parliament, like the main para-Community structures such as the European Council and the European political cooperation machinery, is undoubtedly entided to widen its scope for action on the subject.
Ομως, ακόμη και τα όργανα που έχουν κατά κύριο λόγο εξουσία λήψεως αποφάσεων, δηλαδή το Συμβούλιο και η Επιτροπή, μπορούν να εξασφαλίσουν μεγάλα περιθώρια ελιγμού με μια τελολογική ερμηνεία των κειμένων που καθορίζουν τις αρμοδιότητες τους, καταφεύγοντας εν ανάγκη στην κατασκευή των σιωπηρών εξουσιών, προτού αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο τροποποιήσεως των Συνθηκών.
But even the main decision-making institutions, i.e. the Council and the Commission, can obtain wide margins for manoeuvre by inter preting the texts defining their powers in terms of purpose, if necessary creating implicit powers before considering amendment of the Treaties.
Επιφύλασσα μέθα να διατυπώσουμε παρακάτω ορισμένες σκέψεις επί του προκειμένου (324).
We will deal with this subject in Part 4 of the report (324).
Η εθνική διάσταση
National dimension
Τα μέτρα και οι μηχανισμοί αυτοί είναι πολλαπλοί και ποικιλόμορφοι.
It is obviously impossible to provide a complete list in this report of the institutional measures and mechanisms in force in Europe in the areas covered by our inquiry.
νικά όρια.
They are many and varied.
Ο εισηγητής λοιπόν προτίθεται να παρουσιάσει μια συνοπτική εικόνα της καταστάσεως και να διατυπώσει κάποιες γενικές εκτιμήσεις συνοδευόμενες από συστάσεις (325).
A comparative-law study of such range has no place in a parliamentary report, especially when it must cover a much wider range of topics and had to be drafted in an extremely short time. The rapporteur there fore intends to oudine the situation summarily and selectively and make some general comments, to be followed by recommendations (325).
Τα νομικά συστήματα των ευρωπαϊκών χωρών εμφανίζουν μεγάλη ποικιλία ως προς τα μέτρα που λαμβάνουν για να αντιμετωπίσουν τις εξτρεμιστικές πολιτικές τάσεις.
Measures for coping with extremist political tendencies vary widely according to the legal systems of the European country in which they are adop ted.
Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις κατηγορίες αιτίων που ερμηνεύουν τις διαφορές αυτές: κατά πρώτο λόγο, αίτια ιστορικά που ισχύουν για τις χώρες όπου ο ναζισμός και ο φασισμός απετέλεσαν στο παρελθόν όχι μόνο την κυρίαρχη ιδεολογία αλλά και μορφή εξουσίας ' κατά δεύτερο λόγο, αίτια νομικού χαρακτήρα που εκφρά­ζονται στις νομοθετικές αντιλήψεις και συνήθειες καθώς και στις θεμελιώδεις δομές του εθνικού νομικού συστήματος' κατά τρίτο λόγο, αίτια που σχετίζονται με τη συχνότητα εμφανίσεως των προς καταπολέμηση φαινομέ­νων στην εν λόγω χώρα' και τέλος αίτια πολιτικού χαρακτήρα, με άλλα λόγια διάφοροι παράγοντες που υπαγορεύουν τις επιλογές και τις προτεραιό­τητες ως προς τα μέσα που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς στον τομέα αυτό.
There are at least four reasons for these differences: firsdy, historical rea sons valid for countries in which Nazism and fascism have in the past been not only the dominant ideology but also a form of power; secondly, legal reasons which find expression in the legislative concepts and customs as well as the fundamental structures of the national legal system; thirdly, the scale of the problem in the country in question; and fourthly, political reasons, in other words the considerations that determine options and priorities amongst the means to be used.
Από την άποψη του περιεχομένου τους, οι θεσμικοί μηχανισμοί διακρίνονται σε πολλές κατηγορίες: πρώταπρώτα, υπάρχουν τα νομικά συστήματα που συνεχίζουν να διαθέτουν μηχανισμούς προλήψεως και καταστολής για την καταπολέμηση ειδικά των σύγχρονων μορφών φασισμού και ναζισμού.
From the point of view of content, the institutional mechanisms can be identified at several levels: first of all, there are legal systems that still have pre ventive and punitive mechanisms specifically designed to combat contemporary forms of fascism and Nazism.
Υπάρχουν, αντιθέτως, τα νομικά συστήματα που έχουν θεσπίσει μηχανισμούς για την καταπολέμηση όλων αδιακρίτως των μορφών πολιτικού εξτρεμισμού, που απειλούν τη δημοκρατική τάξη ή είναι ασυμβίβαστες προς αυτήν.
At the other end of the scale are legal systems with vague provisions against any form of political extremism that is incompatible with the democratic order or threatens it.
Πρέπει να γίνει και μια τρίτη διάκριση ως προς τους μηχανισμούς ελέγχου και επιβολής κυρώσεων: μπορεί να είναι δικαστικοί ή διοικητικοί αλλά, κατά γενικό κανόνα, οι εθνικοί νομοθέτες προτιμούν να καταφεύγουν στο συνδυασμό των δύο αυτών ειδών μηχανισμών, τόσο για λόγους πολιτικού χαρακτήρα όσο και εξαιτίας συνταγματικών περιορισμών.
they may be judicial or administrative but, as a general rule, national legislators prefer to use both these types of mechanisms simultaneously, as much for political reasons as because of constitutional constraints.
Μια πρώτη κατηγορία νομικών κανόνων σχετικά με την ακροδεξιά αντιστοιχεί στις διατάξεις περί του δημοκρατικού χαρακτήρα των πολιτικών σχηματισμών και, ιδίως, των πολιτικών κομμάτων.
The first category of legal rules relating to right-wing extremism embraces provisions concerning the democratic nature of political formations and in particular political parties.
δημοκρατική μέθοδο, στον καθορισμό της εθνικής πολιτικής), το άρθρο 29, παράγραφος 1 του ελληνικού Συντάγματος (1975) (η οργάνωση και η δράση των πολιτικών κομμάτων πρέπει να εξυπηρετούν την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού καθεστώτος) και το άρθρο 6 του ισπανικού Συντάγματος (τα κόμματα είναι η έκφραση του πολιτικού πλουραλισμού, η δημιουργία και η άσκηση της δραστηριότητας τους είναι ελεύθερες στο πλαίσιο της τηρήσεως του Συντάγματος και του νόμου, η εσωτερική δομή τους και η λειτουργία τους πρέπει να είναι δημοκρατικές).
For example: Article 1 of the basic Law (1949) of the Federal Republic of Germany (internal organization of parties in accordance with democratic principles, conformity with free and democratic fundamental order), the XHth transitional and final provision of the Constitution of the Italian Republic (prohibiting the fascist party) and Article 49 of the same Constitution (creation of parties to contribute towards defining national policy in accordance with democratic methods), Article 29(1) of the (1975) Greek Constitution (the organization and activities of political parties must contribute to the untrammelled functioning of the democratic régime) and Article 6 of the Spanish Constitution (the parties are the expression of political pluralism, they may be freely created and freely carry out their activities in compliance with the Con stitution and the law, and their internal structure and fuctioning must be democratic).
Ορισμένες διατάξεις σχετικά με το δημοκρατικό χαρακτήρα των πολιτικών κομμάτων δεν συνο­δεύονται από μηχανισμούς εφαρμογής.
There are no implementing mechanisms for some of the provisions con cerning the democratic nature of political parties, which therefore remain a kind of imperfect law.
Παραμένουν έτσι ένα είδος «ατελών νόμων».
On the other hand, others are backed up by penalty procedures.
Ο γερμανικός θεμελιώδης νόμος, πχ., προβλέπει (άρθρο 21, παράγραγος 2) τη δυνατότητα διαλύσεως των κομμάτων με απόφαση του ομοσπονδιακού συνταγματικού δικαστηρίου για λόγους μη συμμορφώσεως προς το Σύνταγμα.
Article 21(2) of the Basic Law of Germany for instance provides that parties may be dissolved by a decree of the Federal Constitutional Court for infringement of the Constitution.
Ομοίως, το ιταλικό δίκαιο (Νόμος 645 της 20ής Ιουνίου 1952) εισάγει δικαστικές κυρώσεις κατά πολιτικών σχηματισμών που θεωρούνται ως απόπειρες ανασυστάσεως του φασιστικού κόμμα­τος (32").
Similarly, Italian law (Law No. 645 of 20 June 1952) provides for legal sanctions against political formations that are regarded as attempts to recreate the fascist party (326).
Και οι εθνικές διατάξεις σχετικά με τη νομιμότητα των πάσης φύσεως ενώσεων είναι επίσης εφαρμοστέες στο πεδίο αυτό.
National provisions governing the legality of associations of every kind are also applicable.
Οι διατάξεις αυτές εξουσιοδοτούν τις δημόσιες δικαστικές ή διοικητικές αρχές να κηρύσσουν παράνομες τις ενώσεις που επιδιώκουν στόχους αντιβαίνοντες στο νόμο και στις συνταγματικές δημοκρατικές αρχές, καθώς και τις παραστρατιωτικές ομάδες.
Under these provisions public legal or administrative autho rities may declare associations with aims in conflict with the law and constitutional democratic principles, as well as paramilitary groups, to be illegal.
Αναφέρουμε για παράδειγμα το βελγικό νόμο της 29ης Ιουλίου 1934 (απαγόρευση των ιδιωτικών στρατών), το γαλλικό νόμο της 30ής Ιανουαρίου 1936 (διάλυση των ομάδων μάχης και των ιδιωτικών στρατών), τα άρθρα 18 και 19 του ιρλανδικού νόμου (1939) περί αδικημάτων κατά του κράτους, το άρθρο 9, παράγραφος 2 του γερμανικού θεμελιώδους νόμου (327), το άρθρο 46 του πορτογαλικού Συντάγματος (απαγόρευση των ενώσεων στρατιωτικού ή παραστρατιωτικού τύπου ή όσων επικαλούνται τη φασιστική ιδεολογία) και το άρθρο 22, παράγραφος 2 του ισπανικού Συντάγματος (απαγόρευση των μυστικών ή παρα­στρατιωτικού χαρακτήρα ενώσεων).
There is for instance the Belgian law of 29 July 1934 (prohibition of private militias), the French law of 30 January 1936 (dissolution of combat groups and private militias), Articles 18 and 19 of the Irish law (1939) on offences against the state, Article 9(2) of the German Basic Law (327) Article 46 of the Portuguese Constitution (prohibition of military or paramilitary associations or associations claim ing to draw their inspiration from fascist ideology) and Article 22(2) of the Spanish Constitution (prohibition of secret or paramilitary associations).
Το ποινικό δίκαιο αποτελεί ισχυρό μέσο καταπολεμήσεως του δεξιού εξτρεμισμού.
Criminal law is a powerful means of combating right-wing extremism.
Στα περισσότερα ευρωπαϊκά νομικά συστήματα, γίνεται απλώς επίκληση των σχετικών διατάξεων του κοινού ποινικού δικαίου όπως πχ. των διατάξεων που αφορούν τη διασάλευση της δημόσιας τάξεως ή τη συμμετοχή στη δραστηριότητα απαγορευμένων ενώσεων.
In most of the European legal systems, recourse is merely had to the pertinent general penal law provisions, for instance provisions governing breach of public order or participation in the activities of prohibited associations.
Η αντιτρομο­κρατική νομοθεσία παρέχει επίσης δυνατότητες διώξεων και καταστολής.
Anti-terrorist legislation also allows for prosecution and prevention.
Εν τούτοις, ορισμένα εθνικά νομικά συστήματα έχουν αναπτύξει ένα δίκτυο ποινικών διατάξεων προσαρμοσμένο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εν λόγο) αδικημάτων.
Some national legal systems hav however developed penal mechanisms tailored to the special characteristics of the offending situation.
Το πιο ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί αναμφιβόλως το δίκαιο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
The most striking example is to be found in the law of the Federal Republic of Germany.
Σειρά διατάξεων του ποινικού κώδικα (ιδίως τα άρθρα 84 και εξής) χαρακτηρίζουν ως κολάσιμα αδικήματα μια σειρά εκδηλώσεων που αντι­στοιχεί στην τυπική δραστηριότητα των εξτρεμιστικών ομάδων: μεταξύ
Under various penal code provisions (particularly Articles 84 et seq.), a series of activities typical of extremist groups, including participation in the activities of
άλλων, συμμετοχή στη δραστηριότητα απαγορευμένων οργανώσεων, παρα­γωγή και διανομή εξτρεμιστικού προπαγανδιστικού υλικού, χρήση ναζιστικών και φασιστικών συμβόλων (328).
prohibited organizations, the production and distribution of extremist propaganda and the use of Nazi and fascist emblems (328) are deemed to be punishable offences.
Το Ευρο: > παϊκό Κοινοβούλιο οφείλει να αναλάβει το ρόλο του στον τομέα αυτό, όπως άλλωστε θα εισηγηθούμε παρακάτω(329).
The Europe an Parliament should play a full and active role here, as we suggest below (329).
Στο δίκαιο όλων σχεδόν των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Κοινό­τητας περιέχονται γενικές ρήτρες, κατά κανόνα συνταγματικού χαρακτήρα, που απαγορεύουν τις διακρίσεις με βάση τη φυλή.
The laws of almost all the Member States of the European Community contain general clauses, in principle of a constitutional nature, prohibiting dis crimination based on race.
Αλλωστε, η ιδιότητα των κρατών μελών ως συμβαλλομένων στη Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιω­μάτων του Ανθρώπου και, ενδεχομένως, σε διεθνή σύμφωνα περί θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα υποχρεώνει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να ευθυγραμ­μίσουν το δίκαιο τους σύμφωνα με τις διακεκηρυγμένες στα κείμενα αυτά αρχές περί φυλετικής ισότητας.
Moreover, as contratting parties to the European Convention on Human Rights, and possibly international conventions on fundamental rights, they have commited themselves in one way or another to bring their laws into line with the principles of racial equality enshrined in those Con ventions.
Σχετικά προσφάτως μάλιστα, οι νομοθέτες των ευρωπαϊκών χωρών εισήγαγαν στα αντίστοιχα νομικά τους συστήματα νόμους ή ειδικές διατάξεις που κολάζουν τις διάφορες μορφές φυλετικών διακρίσεων και την υπο­δαύλιση του φυλετικού μίσους, και αποσκοπούν στην προαγωγή όλο και ουσιαστικότερης και πληρέστερης φυλετικής ισότητας.
At all events, relatively recendy legislators in the countries of Europe introduced into their respective legal systems special laws or provisions aimed at penalizing different forms of racial discrimination and incitement to racial hatred and at promoting racial equality more and more effectively and fully.
Οι νομοθετικές αυτές πρωτοβουλίες οφείλονται πρωτίστως στο γεγονός ότι οι εν λόγω χώρες συμμετέχουν στη Διεθνή Σύμβαση περί καταργήσεο^ς πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεων.
The main reason for these legislative initiatives is the fatt that the countries concerned have acceded to the International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination.
Οπως είδαμε ήδη,(330) η Σύμβαση αυτή υποχρεώνει τα συμβαλλόμενα κράτη να λάβουν δύο ειδών μέτρα: αφενός να επιβάλλουν κυρώσεις στο επίπεδο του ποινικού δικαίου^ για ένα ολόκληρο φάσμα ρατσιστικών πράξεων ή φυλετικά μεροληπτικής συμπεριφοράς και, αφετέρου, να δημιουργήσουν στους κόλπους τους τις συνθήκες για φυλετική αρμονία και ισότητα.
As we have seen (33°), this Convention requires the states parties to take two types of measures: firstly, to make a series of racist or racially discriminatory acts punishable under criminal law and secondly, to create conditions conducive to racial harmony and equality in their territory.
Δεν θα επαναλάβουμε εδώ τις διεθνείς δεσμεύσεις των ευρωπαϊκών χωρών στον τομέα της καταπολεμήσεως των φυλετικών διακρί­σεων^331), ούτε και τις επιπτώσεις που διαφέρουν, είναι αλήθεια, από χώρα σε χώρα(332), τις οποίες συνεπάγονται για το εσωτερικό δίκαιο οι δεσμεύσεις αυτές.
We shall not repeat here the international undertakings given by Europe an countries for combating racial discrimination (331) or the different repercussions they have had on the national law (332), which, it must be said, differ from country to country.
Στο μέρος αυτό της εκθέσεως θα αναφερθούμε αποκλειστικά στις εθνικές νομοθετικές διατάξεις και τους σχετικούς κρατικούς μηχανισμούς.
This part of the report will deal exclusively with national legislative provisions and state machinery.
Η προστασία έναντι των φυλετικών διακρίσεων καθώς και της υποδαυλίσεως του φυλετικού μίσους μπορεί, κατά περίπτωση, να βασίζεται σε διατάξεις του κοινού συνταγματικού, αστικού, διοικητικού και ποινικού δικαίου.
Protection against racial discrimination and incitement to racial hatred may be based on the provisions of common constitutional, or on civil, administrative or penal law.
Γιαυτό το λόγο οι συνταγματικές ή αστικές διατάξεις για τον οφειλόμενο στον άνθρωπο σεβασμό ή για το δικαίωμα επί της ίδιας
Thus constitutional or civil provisions on respect due to human beings or on the right to personality as well as penal protection of the honour of persons alive or dead may be applied to cases of racial discrimination.
654 της 13ης Οκτωβρίου 1975 (Ιταλία)' το Νόμο περί φυλετικών σχέσεων (Ηνωμένο Βασίλειο, 1976)(333)' το νόμο αριθ. 927/1979, που συμπληρώθηκε από το νόμο αριθ.
927/1979, supplemented by Law No. 1419/1984 (Greece); the Law of 9 August 1980 adding new Articles 454 and 455 to the Penal Code (Luxembourg); the law of 30 July 1981 on the punishment of certain acts inspired by racism and xenophobia (Belgium); and Articles 130 and 131 of the Penal Code (Federal Republic of Germany).
Η ειδική αυτή νομοθεσία κατά του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων εισάγει ρυθμίσεις που εκτείνονται, αναλόγως των περιπτώσεων, σε πολλά επίπεδα.
Under this special legislation against racism and racial discrimination, regulations have been introduced that in some cases cover several areas.
Κύριος όμως σκοπός της είναι η επιβολή ποινικών κυρώσεων για εκδηλώσεις ρατσισμού και υποδαυλίσεως του φυλετικού μίσους καθώς και για τις περιπτώσεις φυλετικών διακρίσεων.
Its main objective however is to impose penal sanctions on manifestations of racism, incitement to racial hatred and cases of racial discrimination.
Ορισμένοι από τους νόμους αυτούς προβλέπουν ότι δεν μπορεί να ασκηθεί δίωξη για τα αδικήματα αυτά παρά μόνον με έγκληση του παθόντος προσώπου ή ομάδας προσώπων.
Some of these laws provide that such offences may not be prosecuted unless the injured person or group of persons lodges a complaint.
Αλλοι επιτρέπουν να ασκηθεί δίωξη αυτεπαγγέλτως από την εισαγγελία.
Others allow for automatic prosecution by the Public Prosecutor's Office.
Ο προανεφερθείς γαλλικός νόμος επιτρέπει (άρθρα 5-11), υπό ορισμένους όρους, στις ενώσεις «οι οποίες κατά το κατα­στατικό τους αποσκοπούν στην καταπολέμηση του ρατσισμού» να ασκήσουν τα δικαιώματα που αναγνο > ρίζονται στην πολιτική αγωγή για ορισμένα αδικήματα που ο ίδιος αυτός νόμος προβλέπει.
Article 5 — II of the French law cited above authorizes associations whose intention to combat racism is declared in their statute, to exercise under certain conditions, the recognized rights of a civil party in the case of certain offences.
Ο βελγικός νόμος που μνημονεύτηκε παραπάνω (άρθρο 5) δίνει την ευχέρεια αυτή και στις ενώσεις «οι οποίες κατά το καταστατικό τους αποσκοπούν στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Article 5 of the Belgian law cited above extends this provision to associations that declare in their statutes their intention of defend ing human rights.