natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αυτό είναι αναμφίβολα το θετικότερο απόκτημα της περιπέτειας της μετα­πολεμικής διανοήσεως: Ο αγώνας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι πιο αδιαίρετος, καταφρονεί τις πολιτικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, εθνικές ετικέττες' διεξάγεται σε όλα τα μέτωπα, τόσο τα κοντινά όσο και τα πιο απομακρυσμένα' στον αγώνα αυτό η προσωπική ευθύνη του καθενός μας είναι απόλυτη, θα λέγαμε «γυμνή», χωρίς δυνατότητα να' βρει καταφύγιο και πρόσχημα, χωρίς δυνατότητα να μετριασθεί.
This is undoubtedly the most positive achievement of the postwar intellectual adventure: the struggle for human dignity is an undivided struggle, it snaps its fingers at political, religious, social and national labels; it is waged on all fronts, far and near; the personal responsibility of each and every one is entirely committed, without any possible refuge, pretext or mitigation.
Το μάθημα αυτό αξίζει αναμφίβολα να μεταδοθεί σ' ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό σώμα.
This message undoubtedly deserves to be passed on to the entire political body and social body.
ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ - ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ
GENERAL CONSIDERATIONS — RECOMMENDATIONS
Σύμφωνα με τη διατύπωση της εντολής της, η επιτροπή οφείλει να εξετάσει τα «μέσα καταπολεμήσεως» των φασιστικών και ρατσιστικών ομάδων.
The Committee's terms of reference enjoin it to examine 'means of combating' fascist and racist groups.
Ο όλος προσανατολισμός των εργασιών της επιτροπής, όπως και οι παραπάνω αναλύσεις, μας οδηγούν να ερμηνεύσουμε το σκέλος αυτό της εντολής υπό ευρεία έννοια και να εξετάσουμε τα μέσα καταπολεμήσεως των διαφόρων όψεων των φασιστικών και ρατσιστικών φαινομένων καθώς και των παραγόντων που συμβάλλουν στη διατήρηση τους και, μερικές φορές, στην όξυνση τους.
The tenor of the Committee's proceedings and the analysis contained in the preceding pages induce us to give a broad inter pretation to this aspect of our brief and to examine the means of combating both the various aspects of the phenomena of fascism and racism and those factors which contribute to their perseverance, and occasionally growth.
Τα μέσα αυτά, όπως ήδη διατυπώσαμε, προσλαμβάνουν και πρέπει να προσλαμβάνουν πολλαπλές μορφές.
The 'means', as we have seen, can and do take various forms.
Οι φασιστικές και ρατσιστικές ομάδες εγκυμονούν, τόσο στη δράση όσο και στον πολιτικό τους λόγο, ειδικούς κινδύνους τους οποίους αξιολογήσαμε προηγουμένως.
Fascist and racist groups, both in their activities and their ideology, represent specific dangers which we have assessed above.
Η πάλη ενάντια στους κινδύνους αυτούς, υπό το πνεύμα που ήδη σκιαγραφήσαμε όταν εξετάζαμε τα νομικά μέσα, πρέπει συνεχώς να εμπλουτίζεται και να παίρνει συγκεκριμένο χαρακτήρα.
The armoury of defence against these dangers, on the lines already suggested in the discussion of legal means, should be constandy enriched and improved.
Αυτός είναι κι ο στόχος ορισμένων συστάσεων που ακολουθούν.
Some of the recommendations which follow will deal with this.
Οι ομάδες αυτές εμφανίστηκαν συχνότατα, σ' όλη τη διάρκεια της έρευνας, όχι τόσο ως αίτια αυτής ή της άλλης κοινωνικής δυσφορίας, αλλά μάλλον ως τα συμπτώματα της.
It must nevertheless be said that, throughout our inquiry, these groups have been often revealed not so much as the causes of particular social ills but as symptoms of these.
Η άποψη αυτή εκδηλώνεται σε δύο επίπεδα: αφενός, ορισμένες από τις ομάδες αυτές παίζουν το ρόλο μέσου διαμαρτυρίας, είτε η διαμαρτυρία αυτή εκφράζεται με τη μαχητική δράση είτε με την ψήφο, όσο κι αν φαίνεται συχνά συγκεχυμένη ' αφετέρου, οι ίδιες ομάδες εκμεταλλεύονται τις ξενόφοβες, ρατσιστικές και, εν τέλει, αυταρχικές τάσεις τις οποίες μπορούν να υποδαυλίσουν και να διογκο'^σουν, αλλά οι οποίες προϋπήρχαν σαφώς της δράσεως των ομάδων.
This can be observed at two levels: firstly, in that some of these groups perform the function of instruments of protest, whether this protest is expressed in militancy or at the ballot box, and however ill-defined it may often appear; secondly, in that these groups do exploit xenophobic, racist or possibly authoritarian tendencies which they may excite and aggravate, but which nevertheless pre-date such groups' activities.
Οι προϋπάρ­χουσες αυτές τάσεις απαιτούν εντελώς ξεχωριστή αντιμετώπιση: ο ρατσισμός και οι φυλετικές διακρίσεις αποτελούν μορφές έκδηλης συμπεριφοράς οι οποίες εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του δικαίου και μπορούν να κατασταλούν από τους νομικούς μηχανισμούς.
These pre-existing tendencies them selves require differentiated treatment: racism and racial discrimination constitute forms of externalized behaviour which can be recognized by the law and impeded by the legal process.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με την ξενοφοβία που είναι αίσθημα, είναι μια λανθάνουσα «μνησικακία», μια στάση που προηγείται του φασισμού και του ρατσισμού, η οποία μπορεί να τους προετοιμάσει το έδαφος αλλά, αυτή καθαυτή, δεν εμπίπτει στο πεδίο του δικαίου και της καταστολής.
It is not so with xenophobia, which is a latent resentment or 'feeling', an attitude that goes before fascism or racism and can prepare the ground for them but, in itself, does not fall within the purview of the law and legal prevention.
Εύκολα καταλαβαίνουμε πως η ποικιλία των φαινομένων, των συντελεστών τους και των μέσων δράσεο^ θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο πιο συνθετικής προσεγγίσεως, ούτως ώστε οι συστάσεις που διατυπώνονται να μην περιοριστούν σ' έναν κατάλογο ανόμοιων πραγμάτων αλλά να αντιστοιχούν σε μια συνεκτική και δεδηλωμένη πολιτική βούληση.
It will be obvious that the diversity of these phenomena, of their constituent elements and their means of expression, require a more comprehensive approach, if the recommenations here set down are not to be a mere inventory of disparate items but may become the expression of a coherent and firm political purpose.
Ακόμη κι αν παραμένει ελέγξιμη η έκταση των φαινομένων που είχαμε να αναλύσουμε - συνεχιζόμενη λειτουργία εξτρεμιστικών ομάδων, βιαιότητες που ασκούν ορισμένες από αυτές, νέες και διογκούμενες εκδηλώ­σεις ξενοφοβίας, αδυναμίες και επαμφοτερισμοί της δράσεως του θεσμικού
Although the facts reported in these pages — the persistence of extremist groups, the violence to which some of these resort, the new and growing minifestations of xenophobia, the weaknesses and ambiguities of the institutional apparatus and of the traditional political and social forces — remain of a dimension that makes them controllable, they are nevertheless symptomatic of a problem unprecedented in the experience of the European democracies: large-scale and constandy growing population transfers and new human and cultural con tacts which are taking place within a legal and social framework that often does not keep pace with the extent of the changes in progress.
Το ξεπέραμα των κλειστών κοινωνιών παρατηρείται, εν πρώτοις, εντός του κοινοτικού πλαισίου.
The inadequacy of closed societies can be seen, first and foremost, within the Community.
Εντούτοις, εδώ, οι αλλαγές που προκαλούνται από τη συνεχώς μεγαλύτερη πολιτική, πολιτισμική, κοινωνική και οικονομική αλληλεξάρτηση πραγματοποιούνται υπό τον έλεγχο νομικού και πολιτικού συστήματος το οποίο, παρά τις αδυναμίες του, παρέχει ωστόσο τα απαραί­τητα παρωθητικά και ρυθμιστικά μέσα.
Here, however, the changes engendered by constandy growing political, cultural, social or economic interdependence are taking place under the control of a legal and political system which, for all its weaknesses, does provide the necessary stimulation and regulation.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο προκειμένου για τις αλλαγές που υπερβαίνουν ή διαπερνούν το κοινοτικό πλαίσιο.
That is not the case of changes which transcend the Community framework.
Από τις κυριότερες αλλαγές τέτοιου τύπου πρέπει να αναφερθεί η δυσχερής διαδικασία ενσωματο'ισεως των διακινούμενων εργαζομένων και των οικογενειών τους στον κοινωνικό ιστό μιας Ευρώπης την οποία η κοινοτική ενοποίηση έχει ήδη καταρτίσει, DE JURE κι όχι μόνο DE FACTO, πολυεθνική και πολυπολιτισμική.
In the forefront of these is the difficult process of integration of migrant workers and their families within the social tissue of a Europe which, by the pro cess of Community unfication, is already, not only in fact but also in law, multiethnic and multi-cultural.
Οπως παρατήρησε ο Επίτροπος SUTHERLANT, στις δέκα χώρες της Κοινότητας υπάρχουν σήμερα 12,5 εκατομ. μετανάστες, εργαζόμενοι και μέλη των οικογενειών τους, έναντι 12 εκατομμυρίων το 1974(364).
As Commissioner Sutherland said, there are 12.5 million immigrants (workers and their families) in the ten Community countries at present, compared with 12 million in 1974 (364).
Μεταξύ αυτών, 9 εκατομ. κατάγονται από τρίτες χώρες, ενώ οι Τούρκοι, οι Γιουγκοσλάβοι, οι Αλγερινοί, οι Μαροκινοί και οι Τυνήσιοι αποτελούν τις σημαντικότερες εθνικές ομάδες.
Of these, 9 million are from non-member countries, with Turks, Yugoslavs, Algerians, Moroccans and Tunisians making up the main nationalities.
Οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ανέρχονται σε 1,5 εκατομ. περίπου, ούτως ώστε μετά την ένταξη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, οι μετανάστες-υπήκοοι κρατών μελών της Κοινότητας θα φθάσουν τα 5 εκατομ.
There are some 1.5 million Spanish and Portuguese; after the accession of Spain and Portugal the number of immigrants from Community countries will thus rise to 5 million. Two conclusions may be drawn from these figures.
Ετσι, η Κοινότητα πρέπει να καθορίσει το μέλλον της λαμβά­νοντας υπόψη την παρουσία στους κόλπους της πολλών εθνοτήτων καθώς και το χρέος της να καταβάλλει προσπάθειες για την ενσωμάτωση τους στην ευρωπαϊκή κοινωνία (36ν).
When planning for the future, therefore, the Community will need to take into account the presence in its midst of several ethnic communities and its undoubted duty to work for their integration into European society (365).
Αν στους αριθμούς αυτούς προσθέσουμε τους υπηκόους κρατών μελών που θεωρούνται ακόμη - και θεωρούν και οι ίδιοι τους εαυτούς τους - ως μέλη «ξένων» μειονοτήτων (όπως ιδίως στην περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας), αν λάβουμε υπόψη το εύρος των άλλων μεταλλαγών που σημειώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και, κυρίως,
If we add these the number of nationals who are still regarded, and still regard themselves, as members of 'foreign' minorities (as is in particular the case in the United Kingdom and France), if we remember the scale of other changes which have occurred in recent decades, and especially the increase of contatts with and of information on other parts of the world, we can get some idea of the strength of the cultural shock under which Europe has been labouring since it ventured on the path of unification.
Είναι φυσικό να θεωρούμε ότι η αιτία ορισμένων δυσλειτουργιών των εθνικών μας συστημάτων θα πρέπει να αναζητηθεί σ' αυτούς ακριβώς τους παράγοντες όπως είναι π.χ. οι πολυάριθμες εκδηλώσεις του σύγχρονου πολιτικού εξτρεμισμού.
It is only natural that to this state of affairs should be attributed many of the malfunctionings of our national systems and the numerous manifestations of contemporary political extremism.
Οι μετασχηματισμοί αυτοί πραγματοποιούνται υπό συνθήκες ασφαλώς μοναδικές στην ιστορία: κατά γενικό κανόνα, οι μεταναστεύσεις και οι μετακινήσεις έλαβαν χώρα σε πλαίσιο που αγνοούσε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όπως τις αναγνωρίζει η ευρωπαϊκή δημοκρατία, ή ακόμα σε πλαίσιο εποικισμού και εθνικής οικοδομήσεως όπως αυτό που χαρακτήριζε την ανάπτυξη των Ηνωμένοον Πολιτειών, μολονότι οι όροι και οι συνέπειες των μεταναστευτικών κινήσεων στις ΗΠΑ και στην Ευρο'^πη παρουσιάζουν πια περισσότερες ομοιότητες απ' ό,τι στο παρελθόν(366).
These changes are taking place in conditions which are undoubtedly unique in history: for the most part the migrations and population displacements have occurred in conditions where there was no observance of the rights and freedoms recognized by the European democracies or those which governed setdement and nation-building, as was the case with the United States, although the conditions and consequences of migratory movements in that country and in Europe are today more similar than ever before (3M).
Η μοναδικότητα των συνθηκών υπό τις οποίες πραγματοποιούνται οι μεταλλαγές είναι προς τιμή της Ευρώπης.
The uniformity of the conditions in which these movements are taking place in Europe are all to her credit.
Στο άτομο που βρίσκεται στο έδαφος της Κοινότητας, είτε είναι είτε δεν είναι υπήκοος κράτους μέλους, αναγνωρίζονται αυτομάτως τα θεμελιώδη δικαιώματα' κάτι που πόρρο} απέχει από αυτό που ισχύει για τους υπηκόους τοη' κρατών μελών τους ευρισκομένους στο έδαφος μη δημοκρατικών κοινωνιών, TOV οποίων τα δικαιώματα, εξ αυτού τούτου του γεγονότος, κινδυνεύουν πάντοτε να καταπατηθούν.
Every person, whether a Community national or not, automatically enjoys in its territory the fundamental freedoms. That is by no means the case of Community nationals in the territories of non-democratic societies where these rights are often mocked.
Ο στόχος της οικουμενικής και αδιαίρετης μέσα στο χώρο αναγνωρίσεως των δικαιωμάτων του ανθρώπου είναι ακόμη πολύ μακρυνός.
We are still very far from achieving geographical homogeneity in this respect, far from universal implementation of human rights.
Εντούτοις, ενώπιον των μεταλλαγών που περιγράψαμε παραπάνω, τόσο τα πνευματικά όσο και τα θεσμικά μας μέσα εμφανίζουν σοβαρές ανεπάρκειες.
Nevertheless in the face of these movements our intellectual and institutional equipment remains gravely inadequate.
Εξάλλου, είναι αλήθεια ότι αν παραβλέψουμε τα προβλήματα και τις αντιστάσεις στις οποίες προσκρούουν οι συντελούμενες σήμερα αλλαγές. κινδυνεύουμε να προκαλέσουμε επιδείνωση των προβλήματος αυτών και επίρρωση των αντιστάσεων και, επομένως, να υπονομεύσουμε με άλλο τρόπο το δημοκρατικό σύστημα.
But it is also true that to ignore or minimize the resistance to these current changes is to risk exacerbation of the problems and of the resistance and thus to undermine the democratic system from another side.
Οι θεσμικές καθώς και οι κοινωνικές αντιδράσεις στις προκλήσεις που γεννούν οι εν λόγω μεταλλαγές καθώς και οι αντιδράσεις στην πολιτική εκμετάλλευση των δυσκολιών που ανακύπτουν έχουν σκόρπιο και συμπτω­ματικό χαρακτήρα.
Society and its institutions have been reacting in a disjointed manner to the challenges presented by the movements described above and to the political exploitation of the difficulties they generate.
Στο οπλοστάσιο των προληπτικών και κατασταλτικών μέτρων που στοχεύουν στην εξασφάλιστη της τηρήσεως των κανόνων του δημοκρατικού παιχνιδιού, προστίθενται και μέτρα AD HÒC που απευθύνον­ται σε ορισμένα τμήματα του πληθυσμού ή σε κάποιους συγκεκριμένους στόχους.
The existing system of prevention and restraint has been complemented by ad hoc measures addressed to particular sections of the population or to the attainment of specific objectives.
λογίσουμε τη νέα ó\\ > r\ του κόσμου που θα αποτελούσε επιγέννημα τόσο της οικοδομήσεως αυτής όσο και των πολιτιστικών ανταλλαγών και των μετακινήσεων ανθρώπινου δυναμικού οι οποίες θα πραγματοποιούντο στο διεθνές επίπεδο και θα διαπερνούσαν την κοινοτική τάξη πράγματος.
While comprehensive consideration was given to the principles and consequences of Community construction, it failed to take into account the new view of the world which must comprise not only that construction but also the population transfers and cultural exchanges which had been taking place internationally and transcended the Community's purlieu.
Ο εισηγητής εννοεί στο σημείο αυτό ότι η σφαιρικότερη προσέγγιση ορισμένων φαινομένων που ως τώρα έχουν ληφθεί μόνο μερικώς υπόψη από τις κοινοτικές αρχές αποτελεί όχι μόνο δικαίωμα των αρχών αυτών αλλά, επίσης και προπάντων, επιτακτική αναγκαιότητα.
The rapporteur would like to suggest that Community authorities not only have the right but, above all, an imperative need to adopt a more global approach to certain phenomena which until now they have considered only fragmentarily.
Η νέα αυτή προσέγγιση θα μπορούσε να κληθεί ευρωπαϊκή πολιτική των διακοινοτικών σχέσεων.
This new approach could be described as a European policy of inter community relations.
Μιλώντας για διακοινοτικές σχέσεις, εννοούμε τις σχέσεις μεταξύ κοινοτήτων οι οποίες συντίθενται από διάφορες παραμέτρους - εθνική, πολιτισμική, θρησκευτική, ιστορική - και που ταυτίζονται με το γνώρισμα αυτό.
By 'inter-community relations' we mean relations between communites identified by various parameters: ethnicity, culture, religion, history, and which themselves have an awareness of such identity.
Η πολιτική αυτή θα είχε ως αποστολή να συσπειρώσει γύρω από συνεπείς αρχές και σκοπούς αυτό που συνήθως ονομάζουμε «κοινοτική πολιτική των μεταναστεύσεων», τη δράση υπέρ του σεβασμού των θεμελκυδών δικαιωμά­των και ελευθεριών, ορισμένες πτυχές της πολιτικής συνεργασίας (σχέσεις με χώρες με μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα) και τις εκπαιδευτικές, κοινοτικές και πολιτιστικές πολιτικές.
Such a policy would bring together, around a consistent framework of principles and objectives, such strands as that usually called 'Community policy on migration', action in defence of fundamental rights and freedoms, some aspects of political cooperation (relations with countries with large immigrant populations) and educational, social and cultural policy.
Μολονότι οι λόγοι που οδηγούν στην προβολή της ιδέας αυτής αναδύονται αρκετά από τις παρατηρήσεις που προηγήθηκαν, καλό είναι να υπενθυμίσουμε τις κυριότερες από αυτές: τα φασιστικά, ρατσιστικά και, γενικότερα, τα αντιδημοκρατικά κινήματα τροφοδοτούνται από τις δυσλειτουργίες των εθνικών συστημάτων και του κοινοτικού συστήματος.
The reasons for this proposal must be clear from the preceding considerations, but let us here recall the principal among them: fascist and racist or, more generally, anti-democratic, movements flourish on the malfunctioning of national system and of the Community system.
Συνεπώς, το πιο ανησυχητικό πρόβλημα σήμερα έγκειται στη δυσκολία της μεταβάσεως από κοινωνίες όπου απαντώνται διαφορετικά και εντελώς θεμιτά πολιτισμικά και κοινωνικά πρότυπα.
In this respect the hardest problem today concerns the difficulties of passage between societies built on different, though equally legitimate, cultural and social models.
Τα πρότυπα αυτά δεν διαχωρί­ζουν απλώς ομάδες, αλλά αλληλοσυγκρούονται συχνά μέσα στο ίδιο το άτομο ή στο ίδιο στρώμα του πληθυσμού.
These models not only distinguish different population groups: often they are in conflict within the psyche of one individual or of a single section of the population.
Η αλληλεξάρτηση και η αντιπαράθεση τους μορφοποιούνται στους κόλπους των εθνικών κοινωνιών και, κατά μείζονα λόγο, της Κοινότητας.
Their interdependence, and their confrontation, can be observed within countries, and all the more so, of course, within the Community.
Η βαθμιαία και λίγοπολύ σαφής μετεξέλιξη των κοινοτήτων από την «μεταναστευτική» στην οποία βρίσκονταν ως τότε, στην «μειονοτική» μοίρα αποτελεί ένα από τα αίτια, αλλά όχι το μοναδικό, της κρίσεως πολιτιστικής ταυτότητας που πλήττει πολύ μεγάλα κοινωνικά τμήματα.
The gradual and more or less explicit settling of what had been 'migrant' communities into the situation of 'minorities' is one, though not the only, reason for the crisis of cultural identity experienced by very broad sections of society.
Η πρόταση για μια πολιτική που θα ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ κοινοτήτων σημαίνει τόσο επιδίωξη επιρρώσεως των νομικών κανόνων του δημοκρατικού παιχνιδιού - αυτούς τους ίδιους κανόνες που αμφισβητούν οι φασιστικές και ρατσιστικές τάσεις - όσο και επινόηση των μέσων που απαιτούνται για να αντιμετωπισθούν οι διάφορες επιπτώσεις των διακοινοτικών σχέσεων.
A new policy regulating relations between communities means both strengthening the legal norms of democratic exchange — those precisely which fascist and racist movements oppose — and creating new instruments needed to cope with the various implications of intercommunal relations.
Σ' αυτό το πνεύμα ο εισηγητής προτίθεται να διατυπώσει τις συστάσεις που ακολουθούν.
The recommendations which follow will be articulated on this concept.
Δικαίως λοιπόν θα υποστηρίζαμε τέλος, ότι τις απαντήσεις στις προκλήσεις που θέτει το αντικείμενο της έρευνας μας μπορούμε να τις αρυσθούμε μόνο από την έννοια το)ν δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών.
Lasdy, the answers to the challenges raised by the subject of our inquiry must clearly be drawn from the idea of human rights and fundamental freedoms.
Σ' αυτό ακριβώς το πλαίσιο που γέννησαν και στοιχειοθετούν αυτές καθ' εαυτές οι πολιτικές και φιλοσοφικές παραδόσεις της Ευρώπης - και που μέσα του απέκτησαν οικουμενική διάσταση -
It is in this source — from which those aspects of Europe's political and philosophical traditions which gained universal acceptance were also drawn — that we must look for and find the precepts for our political conduct and the basis of that model of society which democratic man, in all the diversity of his past experience and future aspirations, seeks to attain.
Συστάσεις του εισηγητή
Recommendations of the rapporteur
Οι συστάσεις που διατυπώνονται παρακάτω αποτελούν μέρος μόνο ενός δυνάμει ατέρμονος φάσματος.
The recommendations formulated below represent but a part of what is virtually an infinite range of possibilities.
Η πολιτική φαντασία μπορεί πάντοτε να το εμπλουτίζει και η πολιτική σκέψη να καθορίζει τις επιλογές και προτεραιότητες που επιβάλλονται στο πλαίσιο του.
Political inspiration can always add to the list, political reason can make selections and establish priorities within it.
Στο οεσμικό επίπεδο α) Να κυρωθούν οι διεθνείς συμβάσεις οι σχετικές με το αντικείμενο της έρευνας (OHE, ΟΥΝΕΣΚΟ, ΔΓΕ, Συμβούλιο της Ευρώπης) από τις χώρες που δεν το έχουν κάμει ακόμη.
310 (a) Countries which have not yet done so must ratify the international conven tions (UN, UNESCO, ILO, Council of Europe) relating to the subjea of this inquiry.
β) Να γίνουν οι δηλώσεις και οι επικυρώσεις σχετικά με τις «ατομικές» προσφυγές (άρθρο 25 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιω­μάτων, άρθρο 14 της Διεθνούς Συμβάσεως περί καταργήσεως πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεος, Προαιρετικό Πρωτόκολλο του Διεθνούς Συμφώνου περί Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων) από τις χώρες που δεν το έχουν κάνει ακόμη.
311 (b) Countries which have not already done so should issue declarations and per form ratifications relating to 'individual' petitions (Article 25 of the Europe an Convention on Human Rights, Article 14 of the International Convention on the Elimination of all forms of Racial Discrimination, Optional Protocol to the International Covenant on Civil and Political Rights.
γ) Να εκπληρωθούν πλήρως οι δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί δυνάμει των διεθνών Συμβάσεων στο επίπεδο του εσωτερικού δικαίου.
(c) Commitments undertaken in virtue of international conventions must be giv en full implementation in domestic law.
δ) Να αναθεωρείται και να αναπροσαρμόζεται συνεχώς η εθνική νομο­θεσία σχετικά με την καταπολέμηση του πολιτικού εξτρεμισμού, του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων, και να ληφθεί μέριμνα για την αποτελεσματική εφαρμογή της.
313 (d) National legislation on combating political extremism, racism and racial dis crimination must be continually revised and adjusted and its application in practice must be ensured
ε) Να θεσπιστούν αποτελεσματικές διαδικασίες προσφυγής προκειμένου για διαφορές που αφορούν τις φυλετικές διακρίσεις.
314 (e) Effective means of legal recourse in disputes relating to racial discrimination must be established.
στ) Να παρακολουθείται, να αναλύεται και να αξιολογείται η εκ μέρους των εθνικών διοικητικών και δικαστικών αρχών εφαρμογή της νομο­θεσίας υπό το σημείο δ).
315 (f) The legislation described under (d) above must be subject to monitoring, analysis and assessment of implementation by national administrative and judicial authorities.
ζ) Να επεκταθεί το δικαίωμα της δωρεάν δικαστικής αρωγής και της δωρεάν παροχής νομικών συμβουλών προκειμένου περί προσφυγών για διαφορές που αφορούν φυλετικές διακρίσεις.
316 (g) The benefits of genuine free legal aid and free legal consultation must be extended to proceedings in disputes relating to racial discrimination.