natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Γαλλία αποφάσισε από την πλευρά της να δημιουργήσει, το Σεπτέμβριο 1981, «ζώνες εκπαιδευτικής προτεραιότητας» (ΖΕΠ), στους κοινωνικούς τομείς όπου η αποτυχία του σχολείου είναι ιδιαίτερα μεγάλη.
France, for its part, decided in September 1981 to create priority education areas (ZEP) in social settings where educational failures had been particularly marked.
Οι ΖΕΠ αποσκοπούν στην καταπολέμηση των διακρίσεων, προσφέροντας περισσότερα υλικά μέσα και συγχρόνως παρέχοντας στους εκπαιδευτικούς τη δυνατότητα να καταρτί­ζουν εκπαιδευτικό πρόγραμμα που λαμβάνει υπόψη τις συνθήκες της συγκεκριμένης ζώνης την οποία καλύπτει (352).
The ZEP are meant to combat discrimination by pro viding better material resources and allowing teachers to draw up educational programmes that take account of the realities of the area in question (352).
Πάντοτε στη Γαλλία, στην Εθνική Σχολή Δικαστών διδάσκεται «η καταστολή του ρατσισμού» καθώς και μαθήματα για τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Again in France, the Ecole Nationale de la Magistrature provides courses on the con trol of racism and on human rights.
Στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η πρόληψη του φυλετικού μίσους και των ολοκληρωτικών ιδεολογιών διδάσκεται στα κέντρα πολιτικής εκπαιδεύσεως που επιχορηγούνται και ελέγχονται από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και τα επιμέρους κρατίδια (LAENDER) (353). Στα σχολεία των Κάτω-
In the FRG, prevention of racial hatred and totalitarian ideologies is in the hands of political education centres which are partly financed by the Federal Government and the Lander and controlled by them (353).
Χο)ρών διδάσκεται η παγκόσμια ιστορία, ενώ τυπώνονται φυλλάδια και διοργανώνονται ποικίλες εκδηλώσεις για τις εθνικές μειονότητες(354).
In the Netherlands, schools provide courses on world history, brochures are published and various initiatives organized for ethnic minorities (354).
Στην Ιταλία, το Υπουργείο Παιδείας έχει περιλάβει την αγωγή του πολίτη στο πρόγραμμα επιμορφώσεως των εκπαιδευτικών και ενθαρρύνει τα ερευνητικά προγράμματα στον τομέα των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των φυλετικών διακρίσεων.
In Italy, the Ministry of Education includes civic education in teacher-training courses and encourages research programmes in the field of human rights and racial discrimination. Various societies such as the Società italiana per l'organizzazione internazionale (SIOI) help to keep the public informed (355).
Το Βέλγιο δίνει μεγάλη προσοχή στη γλωσσική κατάρτιση των παιδιών των διακινουμένων εργα­ζομένων (356).
Belgium pro motes language training for the children of imigrant workers (3S6).
Οι άλλες χώρες της Κοινότητας έχουν κι αυτές προβλέψει την εφαρμογή ορισμένων ειδικών μέτρων(357).
The other Community countries have also introduced various specific measures (357).
Ετσι, ενώ η εκπαίδευση παίζει πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση της δημοκρατικής συνειδήσεως, τα εκπαιδευτικά συστήματα των διαφόρων ευρωπαϊκών κρατών έχουν να αντιμετωπίσουν τεράστιες προκλήσεις.
Thus, while the role of education is absolutely essential to the formation of democratic conscience, the education systems of the different European countries are confronted with enormous challenges.
Πρέπει να σημειωθεί ότι εκτός από τα ειδικά προβλήματα που προανα­φέρθηκαν, το ενδεχόμενο αναβιώσεως εξτρεμιστικών τάσεων και αισθη­μάτων ξενοφοβίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την επιτυχία του σχολικού συστήματος στο σύνολο του.
Apart from the specific problems mentioned above, the success of the education system as a whole determines to a very large extent the likelihood of new extremist or xenophobic out bursts.
Μια κοινωνία της οποίας το εκπαιδευτικό σύστημα διέρχεται σοβαρή κρίση κινδυνεύει να υιοθετήσει βραχυπρόθεσμα ριζοσπαστικές λύσεις ή τη στάση «ο καθένας για τον εαυτό του».
A society whose education system is undergoing a serious crisis risks rapid degeneration into a 'dog-eat-dog' society or one in which radical solutions are sought.
Σ' ένα τέτοιο πλαίσιο, θα ήταν επίπλαστο να δοθεί περισσότερο βάρος στην αγωγή του πολίτη, χωρίς να ληφθεί μέριμνα ώστε αυτή να συμβαδίζει με τη βελτίωση της γενικής εκπαιδεύσεως και των δυνατοτήτων επιτυχίας που αυτή προσφέρει.
In such a context, it would be spurious to increase civic education unless care were taken simultaneously to improve general education and the chances of success afforded by it.
Τα μέσα ενημερώσεως
Information media
Συχνές και μακρές είναι οι αναφορές στην ηθική ευθύνη που φέρουν τα όργανα πληροφορήσεως για την πρόληψη των φασιστικών και ρατ­σιστικών φαινομένων.
The moral responsibility of the news media in the prevention of fascist and racist phenomena is often discussed at length.
Ωστόσο, τους απευθύνονται και σοβαρές κατηγορίες: η παρουσίαση του εξωτερικού κόσμου πολλές φορές ευνοεί τις κυρίαρχες κοινωνικές κουλτούρες.
Nevertheless, serious criticism is levelled at them for presenting the external world in a way that often favours dominant social cultures. Frequent dramatization of the news distorts reality and runs the risk of creating contempt,
Συχνά, η δραματοποίηση των ειδήσεων διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, με κίνδυνο να προκαλέσει περιφρόνηση, αποξένωση, εχθρότητα.
misunderstanding and animosity. Information about minorities is quite often biased, dwelling at length on the misdemeanours of some members of minority groups, giving poor coverage to the problems of such communities and ignoring almost all their achievements.
Το πρόβλημα παροξύνεται όταν οι ειδήσεις μεταδίδονται με τρόπο που αμαυρώνει την εικόνα της χώρας στην οποία αναφέρονται (πρόβλημα που ένοιωσαν πολύ έντονα οι ιρανοί πρόσφυγες, παραδείγματος χάριν).
The problem gets even worse when presentation of current events damages the image of the country of origin (a point on which Iranian refugees, for instance, have particularly strong feelings).
Τέλος, με τη μόνιμη συγκίνηση που συντηρούν γύρω από τις πράξεις βίας, με τη σχεδόν ηρωποίηση των δραστών τους, με τη φύση των ταινιών που κάποτε μεταδίδουν, τα μέσα ενημερώσεως και ψυχαγο^γίας αναπτύσσουν μια κουλτούρα βίας που ασκεί ένα είδος νοσηρής γοητείας.
Lasdy, by giv ing sensational coverage to acts of violence, and star billing to their perpetrators, plus the type of fiction sometimes broadcast, the media could develop a culture of violence that could foster a sort of unhealthy fascination.
Στο τελευταίο αυτό σημείο ο κ. Yves MICHAUD παρατηρεί: «Η αλληλεξάρτηση της βίας και των εικόνων της δεν είναι καινοφανής: η βία δεν συνίσταται απλώς στην εξουδετέρωση των αντιπάλων με την πρόκληση υλικών ζημιών, αλλά χρησιμεύει ως προειδοποίηση, απειλή και προμήνυμα γι' αυτούς που μένουν ακόμη απρόσβλητοι (...).
Yves Michaud's comment on this is that the interdependence of violence and its representation is obviously not new.
Η διεύρυνση των δυνατοτήτων επικοινωνίας και ο αριστοτεχνικός τρόπος με τον οποίο μπορούν να χειραγωγηθούν έχουν ριζικά μεταβάλει την κατάσταση»(359).
Inaeased scope for communica tion and the mastery that can be achieved by manipulating it have radically changed the situation (359).
Είναι σαφές ότι η απήχηση στα μέσα μαζικής ενημερώσεως αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κίνητρα για την ανάπτυξη τρομοκρατικής δράσης.
It is obvious that media coverage has become one of the main incentives to further terrorism.
Ενίοτε προβάλλεται η ανάγκη να καταρτισθεί κώδικας δεοντολο­γίας που να καθορίζει του όρους παρουσιάσεως των πράξεων βίας.
A professional code of ethics on the report ing of arts of violence is sometimes called for.
βουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρο'^πης, στο ψήφισμα της της 1ης Οκτωβρίου 1980 σχετικά με την ανάγκη να καταπολεμηθεί η επανεμφάνιση της φασιστικής προπαγάνδας και των ρατσιστικών της εκφάνσεων, «εφιστά την προσοχή των δημοσιογράφων και των υπευθύνων των μέσων μαζικής ενημερώσεως στην ευθύνη που φέρουν ως προς την μετάδοση στην κοινή γνώμη πληροφοριών των οποίων η φύση μπορεί να ευνοήσει την ανάπτυξη αντιδράσεων ρατσιστικού και «ελιτίστικου» χαρακτήρα» (παράγραφος 7)(360).
In its resolution of 1 October 1980 on the need to combat the reappearance of fascist propaganda and its racist aspects, the Parliamentary Assembly of the Council of Europe drew the attention of journalists and representatives of the mass media to their responsibility as regards the publication of news of a type that could foster racist and elitist reactions (paragraph 7) (360).
Κατά τη γνώμη μας, αυτή η έκκληση δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορά τη μετάδοση της ειδήσεως καθ' εαυτήν, αλλά τον τρόπο με τον οποίο αυτή επιλέγεται και «μαγειρεύεται», εφόσον ο τρόπος αυτός υποδαυλίζει τη δυσανεξία και το φυλετικό μίσος.
In our view, this appeal should apply not to the dissemination of news as such but to its selection and manipulation since they incite racial intolerance and hatred.
Όπως και να' χει το πράγμα, είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε σφαιρικά τη δράση των μέσων ενημερώσεως στο πεδίο που μας απασχολεί και να σκιαγραφήσουμε τον τρόπο με τον οποίο αυτά συνεχίζουν να διαμορφώνουν τη δημοκρατική συνείδηση μιας χώρας.
It is difficult to assess the value of all media activity in the area of concern to us or describe the way in which it continues to form the democratic conscience of a country.
Οι διακυμάνσεις που εμφανίζει η πληροφόρηση και η παρουσίαση της, όπως και η ποικιλία του κοινού και των τρόπων προσλήψεως της, προσδίδουν στη δράση των μεσούν ενημερώσεως διφορούμενο χαρακτήρα που είναι σύμφυτος μ' αυτά.
The unpredictability of news and the way it is handled, differences between audiences and their perception of news, mean that media activities must by their nature be equivocal.
Η οργανωμένη κοινωνική αντίδραση
Organized social reaction
Στη μεταπολεμική περίοδο, μια από τις συχνότερα επαναλαμβανό­μενες διαπιστώσεις αφορούσε το πόσο περιορισμένες ήσαν οι κοινωνικές αντιδράσεις στην άνοδο του φασισμού και των αντισημιτικών και ρατσιστικών τάσεων.
In the postwar period, it was frequendy remarked that there had been little social reaction to the increase in fascism and antisemitic and racist tendencies.
Δημιουργήθηκαν τότε, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ομάδες AD HOC με κύριο μέλημα τους την προληπτική δράση και, ενδεχομένως, την αντίδραση κατά της αναβιώσεως των σχετικών ιδεολο­γιών και κινημάτων.
In many European countries ad hoc groups then sprang up anxious to pre vent and, if necessary, counteract any recrudescence of such ideologies and movements.
Διαχωρίζουμε τη δράση που ανέπτυξαν οι ομάδες αυτές από την άμεση πολιτική αντίδραση των δημοκρατικών κομμάτων και από τη κρατική αντίδραση με την οποία εννούμε τόσο το νομοθετικό σύστημα όσο και τη δράση των διοκητικών μηχανισμών.
There is a distinction to be drawn between the action of such groups, the political reaction by democratic parties and the reaction of the state, by which we mean both the legislative apparatus and administrative action.
Επ' αυτού, αξίζουν ειδικής μνείας οι ομάδες αντιστάσεως απέναντι στις μεταπολεμικές ευρωπαϊκές δικτατορίες της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Τουρκίας.
The action of organized groups against intolerance and discrimination does not however date from the immediate postwar period: the assertion of democratic rights and principles against arbitrary nationalist prejudices found archetypal expression at the time of the Dreyfus affair whose repercussions were felt well beyond the borders of France. The Human Rights League and the Inter-
Κατά την πορεία των εργασιών της, η επιτροπή ήλθε σε επαφή, άμεσα ή έμμεσα, με πολλές οργανώσεις που εστιάζουν την προσοχή τους στα διδάγματα του προ-πολέμου και του πολέμου.
Throughout its proceedings, the Committee had direct or indirect con tacts with several organizations that work to preserve the lessons learned from events in the pre-war and war-time periods.
Μπορούμε να αναφέρουμε συγκεκριμένα, χωρίς να θέλουμε καθόλου να κάνουμε πλήρη απογραφή, το MOUVEMENT CONTRE LE RACISME ET POUR L'AMITIE ENTRE LES PEUPLES (MRAP, Γαλλία), το MOUVEMENT CONTRE LE RACISME, L'ANTISEMITISME ET LA XENOPHOBIE (MRAX, Βέλγιο), ιδρύματα και κέντρα τεκμηριώσεως όπως το ΑΝΝΕ-FRANK-STICHTING (Κάτω Χώρες), το DOKUMENTATIONARCHIV DES ÖSTERREICHISCHEN WIDERSTANDES (Αυστρία), ή ακόμη τη FEDERATION INTERNATIONALE DES RESISTANTS καθώς και τις πολλές ενώσεις αντιστασιακών και παλαιών αγωνιστών.
Although we by no means intend to give a complete list, mention can be made of the Mouvement contre le Racisme et pour l'Amitié entre les Peuples (MRAP, France), the Mouvement contre le Racisme, l'Antisémitisme et la Xénophobie (MRAX, Belgium), foundations and documentation centres such as the Anne France Stichting (Netherlands), the Dokumentationsarchiv des Oesterreichischen Widerstandes (Austria) and the Fédération Internationale des Résistants as well as many résistants' and ex-servicemen's associations.
Με την πάροδο του χρόνου η αποστολή πολλών από τα κινήματα αυτά και εμπλουτίστηκε και τροποιήθηκε, ιδίως όταν άρχισε η διαδικασία που οδήγησε στην ανεξαρτησία των αποικιών, που συνεχίστηκε με τη μαζική συρροή αλλο­δαπών εργαζομένου σε ορισμένες χώρες της Κοινότητας.
The task of many of these movements has broadened and changed with the passage of time, especially at the time of decolonization and then the arrival of large numbers of foreign workers in some Community countries.
Την ίδια αυτή περίοδο αλλά και αργότερα ιδρύθηκαν πολυάριθμοι σύνδεσμοι υποστηρί­ξεως των μεταναστών και αγώνα κατά της ξενοφοβίας.
At the same time and since, very many associations to assist immigrants and combat xenophobia were set up.
Έτσι, στην επι­τροπή έφτασαν έγγραφα και μαρτυρίες από το RÜNNYMEDE TRUST (Μεγάλη Βρετανία), το MINORITY RIGHTS GROUP, από πολλές βελγικές ενώσεις, μερικές επίσημες (VLAAMSE OVERLEG COMITÉ OVER MIGRATIE VÖCOM) κι άλλες ιδιωτικές (LIGUE DES FAMILLES, CARITAS CATHOLICA) και από πολυάριθμους συνδέσμους με ειδική αποστολή ή με τοπική μόνο ακτινοβολία που κάποτε (όπως στην περίπτωση της Γαλλίας) συσπειρώνονται γύρω από ένα συντονιστικό φορέα, την FEDERATION DES ASSOCIATIONS DE SOUTIEN AUX TRAVAIL­LEURS IMMIGRES — FASTI.
The Committee has for instance received documents and reports from the Runnymede Trust (United Kingdom), the Minority Rights Group, several Belgian associations, some official (Vlaamse Overleg Comité over Migratie — VOCOM), other private (Ligue des Familles, Caritas Catholica) and numerous specialized and local associations, which sometimes have an overall coordinating structure (as is the case of the Fédération des Associations de Soutien aux Travailleurs Immigrés — FASTI — in France).
Το δίκτυο των συνδέσμων προασπίσεο:ς, παρακολουθήσεως (MONITORING), των ACTION COMMITTEES φαίνεται να είναι ιδιαίτερα πυκνό στη Μεγάλη Βρετανία όπου πρέπει να επισημάνουμε άλλωστε την ύπαρξη μιας επιθεωρήσεως (SEARCHING) αποκλειστικά αφιερωμένης στην ακροδεξιά.
The network of defence and monitoring associations and action committees is particularly dense in the United Kingdom where a periodical (Searchlight) exclusively concerned with right-wing extremism is also published.
Επίσης, οι εκκλησίες των ενδιαφερομένων χωρών, με την υποστήριξη που παρέχουν στις κοινότητες μεταναστών και την έκκληση για σεβασμό της αρχής των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, διαδραματίζουν πρωταρχικό ρόλο(361).
The Churches also play an important role in the countries concerned by supporting migrant communities and issuing reminders of the principles of fundamental rights and human dignity (361).
Το θέμα του πολιτικού χρωματισμού των συνδέσμα)ν που προανα­φέραμε έχει τεθεί ήδη από την εμφάνιση τους.
Questions have been asked about the political colour of these associations ever since they were set up.
Πράγματι, πολλοί από τους συνδέσμους αυτούς διατηρούν λιγότερο ή περισσότερο στενούς δεσμούς με πολιτικά κόμματα ή κινήματα.
Many of them in fact have links with political parties and movements.
Αυτό βεβαίως δεν καθιστά τη δράση τους καθόλου διαβλητή, προκαλλεί ωστόσο ένα δίλημμα: η συναινετική στρατηγική, με χαμηλό βαθμό πολιτικοποιήσεως, υπάρχει κίνδυνος να βασίζεται σε εύθραστες και ρευστές αρχές' ο αμεσότερα πολιτικός λόγος είναι ίσως συνεπέστερος, αλλά το κοινό του είναι πιο περιορισμένο και το μήνυμα του πιο αμφιλεγόμενο.
Although that by no means discredits their action, there is nevertheless a dilemma: a consensual, little-politicized strategy could well be founded on flimsy and changeable principles; a more directly political message is perhaps more coherent but the audience will be smaller and the message more controversial.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων δύο νέα στοιχεία ήλθαν να προστεθούν στο όλο θέμα.
For all that, two new developments have taken place in recent years that have enriched the debate. The first is the development of groups socially active in the human rights field.
Το πρώτο συνίσταται στην ανάπτυξη ομάδων κοινωνικά δραστήριων στον τομέα των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
The second new development is the gradual abolition of the implicit distinction made in past decades between 'protected communities' and 'protective' associations.
Οι μορφές που οι ομάδες αυτές προσλαμβά-
The phenomenon that Francois Gaspard and Claude Servan-Schreiber righdy called the 'end of the immigrants', in other
Μ' αυτό τον τρόπο, η κοινωνική αντίδραση είναι πιο διαφοροποιημένη και πλατύτερα διαμενημένη απ' ό,τι στο παρελθόν.
The social reaction is thus more diverse and more widespread than it was before.
Ο αρμονικός συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων - συναίνεση που επιτυγχάνεται επί συγκεκριμένων περιστατικών και σύνολη συμμετοχή υπεράνω πολιτικών διχογνωμιών - εξηγεί προφανώς τις μορφές που προσέλαβε μία οργάνωση όπως το SOS — RACISME, η ταχεία ανάπτυξη της οποίας σε πολυάριθμες ευρωπαϊκές χώρες μαρτυρεί πόσο εξελίχθηκε η κοινή γνώμη στις χώρες αυτές.
The merging of these two trends — consensus on specific matters and general involvement transcending political divisions — probably explains the form of an association such as SOS-Racism whose rapid growth in many European countries bears witness to changes in public opinion.
Η ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στα μέλη της επιτροπής και στους Γάλλους και Βέλγους εκπρόσωπους της οργα­νώσεως κατέδειξε ότι οι απόψεις καμιά φορά διίστανται ως προς το τι θα πρέπει να είναι σήμερα η οργανωμένη κοινωνική δράση και, ιδίως, ως προς τις σχέσεις που θα πρέπει να διατηρεί με την πολιτική δράση και τα κόμματα.
An exchange of views between members of the Committee and the association's French and Belgian representatives revealed that opinions sometimed differed on what form organized social action should take today, particularly the relations it should have with political action and movements.
Όπως και να' χει το πράγμα, η επιτυχία που σημειώνουν σήμερα προττοβουλίες του τύπου του SÓS — RACISME δείχνει για άλλη μια φορά πως τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής αντιδράσεως κατά του εξτρεμιστικού λόγου και των εξτρεμιστικών κινημάτων εξαρτώνται πάντοτε στενότατα από το όλο πολιτισμικό κλίμα.
Be that as it may, the current success of initiatives such as those taken by SOS-Racism once again shows that social reaction to extremist ideologies and movements has always depended very much on the overall cultural climate.
Η πολιτιστική δράση
Cultural action
Είναι γεγονός πως η συζήτηση γύρω από το ρατσισμό και το φασισμό ποτέ δεν υπήρξε μόνο πολιτική αλλά, ήδη από την αρχή, πολι­τιστική, ακόμη και λογοτεχνική.
In fact, the debate about racism and fascism has never been merely political; it has also been cultural and even literary from the outset.
Πρόκειται για ένα σταθερό στοιχείο όλων των πολιτικών συζητήσεων, το οποίο όμο}ς προβάλλει ακόμη εντονότερα όταν πραγματευόμαστε κινήματα και ιδεολογίες που εμφανίζουν το παράλογο σαν αρετή.
Although this is a constant factor in all political debate, it is much more marked in the case of movements and idelogies that make a virtue of irrationality.
Η πολιτιστική πάλη κατά των φασιζουσών τάσεων οργανώνεται σχεδόν πάντοτε γύρω από τη μορφή του διανοούμενου, του οποίου τα χαρακτηριστικά διαμορφώθηκαν από τους φιλοσοφικούς κύκλους του Διαφωτισμού, στο κέντρο της δημιουργίας της σύγχρονης ευρωπαϊκής παιδείας, από τον πολιτικό ρομαντισμό, την κληρονομιά από την Υπόθεση
The cultural fight against fascist leanings is almost always organized around the figure of the intellectual whose identity has been shaped by the philosophy of the enlightenment that inspired modern European culture, by political romanticism, by the legacy of the Dreyfus affair and by neo-Kantian currents.
Ντρέυφους και των νεοκαντιανών ρευμάτων. Ο διανοούμενος, στην παρα­δοσιακή οπτική όπως εκφράζεται από τον Charles PEGUY ή τον Julien BENDA, δεν παρεμβαίνει στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο δυνάμει κάποιων πρακτικών ικανοτήτων του, αλλά λόγω της ευθύνης που θεωρεί πως έχει ως μάρτυς ορισμένων υπερχρονικών αξιών.
In the traditional view of writers such as Charles Péguy or Julien Benda the intellectual does not intervene in the political and social field because of some technical competence but because of the responsibility he feels he has for bearing witness to certain timeless values.
«Είναι αλλότροπος και μακρύς ο πόλεμος όπου η βία προσπαθεί να καταπνίξει την αλήθεια.
Whereas cultural expressions of fascism give preference to might over right and to historical particularism over the universal, the intellectual 'joins the resistance' prompted by a conviction which Pascal shared that 'it is a strange and long war in which violence tries to suppress the truth.
Καμιά προσπάθεια της βίας δεν μπορεί να αποδυναμώσει την αλήθεια και το μόνο που κατορθώνει είναι να την ανυψώνει περισσότερο.
Whatever violence can do, it cannot blunt the truth, it merely serves to enhance it further.
Όλα τα φώτα της αλήθειας είναι ανίσχυρα να σταματήσουν τη βία και το μόνο που κάνουν είναι να την εξάπτουν ακόμη πιο πολύ.
All the light of truth can do nothing to stem violence, it merely adds fuel to the flames.
Οταν η δύναμη πολεμά τη δύναμη, η ισχυρότερη καταστρέφει την ασθενέστερη' όταν αντιπαραθέτουμε λόγους στους λόγους, οι αληθινοί και πειστικοί ανατρέπουν και διαλύουν αυτούς που άλλο δεν έχουν πάρα ματαιοδοξία και ψεύδος» (3('2).
When force is pitted against force, the more powerful destroys the weaker; arguments that are true and convincing confound and dispel those that are nothing but vanity and lies' (362).
Αυτή η «ουμανιστική» παράδοση τροφοδοτεί, πριν από τον πόλεμο, τις αντιφασιστικές διαμαρτυρίες προσωπικοτήτοτν τόσο διαφορετικών μεταξύ τους όπως είναι ο Τόμας Μαν, ο Ρόμπερτ Μούζιλ, ο Στέφαν Τσβάιχ, ο Αντρέ Ζιντ, ο Ζωρζ Μπερνανό, ο Μιγκέλ δε Ουναμούνο και πολλοί άλλοι.
Before the war, this 'humanist' tradition nurtured the anti-fascist protests of such different peronalities as Thomas Mann, Robert Musil, Stefan Zweig, André Gide, Georges Bernanos, Miguel de Unamuno and many others.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, οι μεγάλες μορφές του αντιφασισμού προσθέτουν στους προβληματισμούς της προηγούμενης γενιάς κάποιους καινούριους που προήλθαν από την ιδιάζουσα λογική του μαρξισμού, το χριστιανικό περσοναλισμό, τα κινήματα για την ανεξαρτησία το)ν αποικιών και από τη νέα ευρο.ιπαϊκή αντίληψη για τη δημοκρατία.
After the Second World War, the leading anti-fascist figures not only had the same preoccupation as their predecessors but also those inspired by Marxist logic, Christian personalism, decolonization movements and a new European concept of democracy.
Τις επιδράσεις αυτές ξαναβρίσκουμε, υπό πολύ διαφορετικές μορφές, στο Ζαν-Πωλ Σαρτρ των REFLIXIONS SUR LA QUESTION JUIVE, στα έργα του Heinrich BOELL, του Albert CAMUS, σε περιοδικά όπως το ESPRIT στη Γαλλία ή τα CUADERNOS PARA EL DIALOGO στην Ισπανία.
These influences are to be found, in various forms, in Jean-Paul Sartre's Réflexions sur la Question Juive, in the works of Heinrich Boll and
Τέλος, υπό το σοκ της αντισταλινικής αντιδράσεως και, αργότερα, της ανακαλύψεως των «φωνών κάτω από τα ερείπια» (των αντιφρονούντων της ανατολικής Ευρώπης, IÔÍOJÇ του Σολτζενίτσιν) ο αντιφασίστας διανοού­μενος μετασχηματίζεται σταδιακά σε αντιολοκληρωτικό διανοούμενο.
Lasdy, under the shock of the anti-Stalinist reaction and then later of the discovery of the 'voices from under the ruins' (East European dissidents, especially Solzhenitsyn), the anti-fascist intellectual gradually changed into an antitotaliterian intellectual.