natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το ΕΚ έχει εγκρίνει διάφορα ψηφίσματα σχετικά με την AMF.
The EP has adopted resolutions on several occasions on the MFA.
Στο ψήφισμα του της 21ης Φεβρουαρίου 1986 για την ανανέωση της Συμφωνίας Πολυϊνών, το ΕΚ επαναδιατυπώνει την πεποίθηση του ότι ο τελικός στόχος είναι η επανάληψη των ελεύθερων εμπορικών συναλλαγών στον κλωστοϋφαντουργικό τομέα και ότι οι εκβιομηχανιζόμενες χώρες πρέπει να αναλάβουν πλήρως τις υποχρεώσεις που έχουν ως συμβαλλόμενα μέρη στη ΓΣΔΕ μόλις το επιτρέψει το επίπεδο ανάπτυξης τους.
In its Resolution of 21 February 1986 on the renewal of the Multifibre Arrangement the EP reaffirmed that the ultimate objective was a return to free trade in textile products and clothing, and that industrializing countries should assume the full range of obligations of contracting parties in the GATT as soon as their level of development made this possible.
Το ΕΚ ζήτησε να περιληφθούν στην AMF π ιό ευέλικτες διατάξεις όσον αφορά τις λιγότερες αναπτυγμένες χώρες και υποστήριξε ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της καταργήσεως του συστήματος ποσοστώσεων για τις εν λόγω χώρες.
The EP requested that the MFA should contain more flexible provisions for the least-developed countries, and suggested that this could be achieved by abolishing the quota system in these countries. The relative market stability created by the MFA should be used to
ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
LEGAL BASIS: Articles 116, 210, 228 and 235 of the EEC Treaty which allow the EEC to sign and ratify the Convention on the Law of the Sea, opened for signature in December 1982 in Jamaica.
ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ: Αρθρα 116, 210, 228 και 235 της Συνθήκης ΕΟΚ που επιτρέπουν στην ΕΟΚ να υπογράψει και να κυρώσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας, που άνοιξε προς υπογραφή το Δεκέμβριο 1982, στη Τζαμάϊκα.
OBJECTIVES: To codify a legal order for seas and oceans, thus facilitating international communications, the fair, efficient use of their resources, the preservation of the marine environment and the conservation of biological resources.
ΥΠΟΓΡΑΦΗ, ΚΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΠΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ: Η τελική ψηφοφορία για τη Σύμβαση διεξήχθη τον Απρίλιο 1982 και περάτωσε τις εργασίες της Τρίτης Συνδιάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της θάλασσας, που άρχισαν το 1974 και στις οποίες η ΕΟΚ συμμετείχε με την ιδιότητα του παρατηρητή.
SIGNATURE, RATIFICATION AND CONSEQUENCES OF THE CONVENTION ON THE LAW OF THE SEA: The Convention was adopted in April 1982 as the outcome of the proceedings of the third United Nations Conference on the Law of the Sea which began in 1974 and was attended by the EEC with observer status.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1984 :!η Σύμβαση έφερε 159 υπογραφές.
By 9 December 1984 there were 159 signatures.
Μετά την ημερομηνία αυτή, σύμφωνα με τους όρους της ίδιας της Σύμβασης, δεν ήταν πλέον δυνατή η υπογραφή της, αλλά μόνο η μεταγενέστερη "προσχώρηση" άλλων ενδιαφερομένων μερών μέσω του μηχανισμού της κύρωσης.
After that date, by the terms of the Convention, it was no longer open for signature but only for 'accession' through the mechanism of ratification.
Πέντε από τα 10 κράτη μέλη της ΕΟΚ είχαν υπογράψει τη Σύμβαση στις 10 Δεκεμβρίου 1982: η Δανία, η Γαλλία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία και οι Κάτω Χώρες.
Five of the 10 States which were then Members of the EEC signed the Convention on 10 December 1982: Denmark, France, Greece, Ireland and the Netherlands.
Τρία άλλα κράτη μέλη την υπέγραψαν το Δεκέμβριο του 1984 (το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο στις 5 Δεκεμβρίου, η Ιταλία στις 7 Δεκεμβρίου), συνολικά δηλαδή 8 κράτη μέλη.
Three others signed in December 1984 (Belgium and Luxembourg on 5 December, Italy on 7 December), making a total of eight Member States.
Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν υπέγραψαν τη Σύμβαση παρότι έχουν υπογράψει την Τελική Πράξη της Τρίτης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της θάλασσας.
The Federal Republic of Germany and the United Kingdom have not signed the Convention, although they had signed the Final Act of the third United Nations Conference on the Law of the Sea.
Η Ισπανία και η Πορτογαλία υπέγραψαν τη Σύμβαση στις 4 Δεκεμβρίου 1984 και στις 10 Δεκεμβρίου 1982 αντίστοιχα.
Spain and Portugal signed the Convention on 4 December 1984 and 10 December 1982, respectively.
Στις 6 Δεκεμβρίου 1984, το Συμβούλιο έδωσε την άδεια για την υπογραφή της Σύμβασης από την Κοινότητα και ενέκρινε δύο δηλώσεις (Ε.Ε. των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αριθ.
On 6 December 1984 the Council authorized signing of the Convention by the Community and adopted two declarations (Bulletin of the European Communities, No 12/1984, p.
12/1984, σελ. 159 και 160): η πρώτη σχετικά με τις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας όσον αφορά τα θέματα που περιέχει η Σύμβαση και η δεύτερη έχει πολιτικό χαρακτήρα και περιέχει μια εκτίμηση της Σύμβασης από την Κοινότητα.
149): one on the European Community's competences with regard to matters governed by the Convention, and another which is political in nature and gives the Community's assessment of the Convention.
Ούτε η ΕΟΚ, ούτε κάποιο από τα κράτη μέλη της δεν έχουν ακόμη προβεί στην κύρωση της Σύμβασης.
They are organized and carried out by the International Seabed Authority which consists of an Assembly, a Council, a Secretariat and a special Chamber of the Tribunal of the Law of the Sea, made up of 11 members.
την κύρωση της Σύμβασης από όλα τα κράτη μέλη και στο πλαίσιο της μελλοντικής επίσημης αποδοχής της Σύμβασης από την ΕΟΚ, υπό το φως της εξέλιξης των εργασιών της προαναφερθείσας προπαρασκευαστικής επιτροπής (απάντηση της Επιτροπής στις γραπτές ερωτήσεις αριθ. 2067/84, 2296/84 και 1981/85, ΕΕ C 255 της 7.10.1985, σελ.
At present, the ten Community Member States which have signed both the Final Act of the Conference and the Convention, as well as the Community as such, are members of the Preparatory Commission for the International Seabed Authority and of the International Tribunal for the Law of the Sea.
3 και 4 και E.E.C 81 της 9.4.1986, σελ.27).'Αλλωστε, παρότι η ΟΔΓ και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση, τα κράτη αυτά είναι εν μέρει και έμμεσα συνδεδεμένα με τη Σύμβαση όσον αφορά τις κοινοτικές αρμοδιότητες, επειδή την έχει υπογράψει η Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
The States which have only signed the Final Act (FR of Germany and the United Kingdom) participate fully in the work of the Preparatory Commission as observers, but cannot take part in decision-making.
Το παράκτιο κράτος δεν μπορεί να παρακωλύσει τη ναυσιπλοία ούτε στην αποκλειστική οικονομική ζώνη ούτε στην υφαλοκρηπίδα.
The transfer of marine environment related technologies: the International Seabed Authority cooperates with Member States in promoting the transfer of technology and scientific know-how relating to activities undertaken in the zone, particularly for the benefit of developing countries.
Η ζώνη εκτείνεται πέρα από το όρια της υφαλοκρηπίδας και περιλαμβάνει τους θαλάσσιους βυθούς καθώς και το υπέδαφος τους.
It takes steps to acquire the technology and the scientific know-how relating to activities undertaken in the zone, to encourage their transfer to developing countries so that all the Contracting States may benefit.
Η αποκλειστική οικονομική ζώνη εκτείνεται πέρα από τα χωρικά ύδατα έως 200 θαλάσσια μίλια από τις βασικές γραμμές, δηλαδή 188 μίλια μετά τα χωρικά ύδατα των 12 μιλίων.
By April 1988, 35 instruments of ratification had been deposited with the Secretary-General of the United Nations. Neither the Community nor any of its Member States has so far ratified the Convention.
Τα παράκτια κράτη διαθέτουν ενισχυμένες εξουσίες
Access to the technology on easy terms is planned and encouraged, as is the training of personnel in marine sciences and technology.
Ενα από τα πρωταρχικά καθήκοντα της προπαρασκευαστικής επιτροπής είναι να χορηγήσει άδειες στους πρωτοπόρους επενδυτές.
PE 122.000 technologies may still prove very costly for developing countries while giving a boost to already thriving industries in the countries which produce these technologies.
Η ομάδα αυτή είναι κυρίως επιφορτισμένη με την παρακολούθηση των εργασιών της προπαρασκευαστικής επιτροπής, της εξέλιξης του Δικαίου της θάλασσας και των συνεπειών του στις κοινοτικές πολιτικές (απάντηση της Επιτροπής στη γραπτή ερώτηση αριθ. 1670/83, ΕΕ C 84, της 26.3.1984, σελ. 29).
Its terms of reference include, in particular, monitoring the proceedings of the Preparatory Commission and the development of the Law of the Sea and its effects on common policies (Answer by the Commission to Written Question No 1670/83, OJ C 84, 26.3.1984, p. 29).
Τέλος, στις 5 Σεπτεμβρίου 1986, στην τέταρτη σύνοδο της προπαρασκευαστικής επιτροπής εγκρίθηκε η "δήλωση για την εφαρμογή του Ψηφίσματος II", όπου τροποποιείται σε ορισμένα σημεία το προηγούμενο καθεστώς, προκειμένου να οργανωθεί η πρώτη ομάδα επενδυτών (Γαλλία, Ιαπωνία, Ινδία και ΕΣΣΔ), επιδιώκοντας ταυτόχρονα την προάσπιση των συμφερόντων άλλων ενδιαφερομένων επενδυτών.
Finally, on 5 September 1986, at the conclusion of the fourth session of the Preparatory Commission, a Declaration on the implementation of Resolution II was adopted, introducing various changes in the original régime so as to permit registration of the first group of pioneer investors (France, Japan, India and the USSR), while seeking to protect the interests of other potential pioneer investors.
Αυτή η δήλωση αποτελεί σημαντική πρόοδο στις διαπραγματεύσεις και, παράλληλα με τη συμφωνία της 10.4.87, που επετεύχθη κατά την πέμπτη σύνοδο της προπαρασκευαστικής επιτροπής (1987), συνέβαλε αποφασιστικά στη συνέχιση των εργασιών του εν λόγω οργάνου.
This Declaration marked a considerable advance In the negotiations and, together with the Agreement of 10 April 1987 reached at the fifth (1987) session of the Preparatory Commission, contributed decisively to overcoming the deadlock in the Commission's proceedings.
Μια ομάδα εμπειρογνωμόνων εξετάζει προς το παρόν τις αιτήσεις που υπέβαλαν η Γαλλία, η Ιαπωνία και η ΕΣΣΔ, χώρες που ενδιαφέρονται για την έρευνα στις ζώνες που βρίσκονται νοτιοανατολικά του Ειρηνικού (έκθεση της 5.11.1987 του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της θάλασσας).
A group of experts is now scrutinizing the applications for registration submitted by France, Japan and the USSR, which are all interested in exploration of areas of the north-east Pacific (report by the Secretary-General of the United Nations on the Law of the Sea, 5 November 1987).
0 ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ (ΕΚ): Το ΕΚ εξέτασε επανειλημμένα τα προβλήματα που σχετίζονται με το Δίκαιο της θάλασσας και επιβεβαίωσε την ανάγκη για τα κράτη μέλη να τηρήσουν κοινή στάση στην Τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της θάλασσας, καθώς και την ανάγκη για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα να προσχωρήσει ως ενότητα στη Σύμβαση (Ψήφισμα της 13ης Μαίου 1977, EE C133, 6^6.77, σελ.
ROLE OF THE EUROPEAN PARLIAMENT (EP): The EP has considered the problems relating to the Law of the Sea on many occasions and asserted the need for the Member States to adopt a common position at the Third United Nations Conference on the Law of the Sea and for the Community as an entity to become a Party to the Convention (resolution of 13 May 1977, OJ C 133, 6.6.1977, p.
50, Ψήφισμα' της 14ης Μαρτίου 1980, EE C85, 8.4.1980, σελ. 85).
50; resolution of 14 March 1980, OJ C 85, 8.4.1980, p. 85).
κοινοτικής πολιτικής στον τομέα των πρώτων υλών και της ενέργειας και ζητεί από τα κράτη μέλη να ενεργήσουν με συντονισμένο τρόπο ώστε να καταστεί δυνατή η συμμετοχή της ΕΟΚ ως συμβαλλομένου μέρους στη Σύμβαση και στις εργασίες της προπαρασκευαστικής επιτροπής της μελλοντικής Διεθνούς Αρχής των θαλασσίων βυθών.
65) the EP stated that the Community should make the results of the Conference on the Law of the Sea a starting point for the development of a Community policy on raw materials and energy and it called on the Member States to take concerted action to enable the Community to participate as a contracting party in the Convention and in the work of the Preparatory Commission for the future International Seabed Authority.
Μετά τη λήξη της συνδιάσκεψης το ΕΚ κάλεσε επανειλημμένα τα κράτη μέλη που δεν έχουν ακόμη υπογράψει, καθώς και το ίδιο το Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, να προβούν στην υπογραφή και την κύρωση της Σύμβασης (ψήφισμα της 14ης Δεκεμβρίου 1982, EE C13, 17.1.1983, σελ.30, ψήφισμα της 9ης Ιουνίου 1983, EE C184, 11.7.1983, σελ.
Since the conclusion of the Conference, the EP has repeatedly urged signature and ratification of the Convention by the Member States who had not yet signed, and by the Council (resolution of 14 December 1982, OJ C 13, 17.1.1983, p. 30; resolution of 9 June 1983, OJ C 184, 11.7.1983, p.
98, ψήφισμα της 25ης Οκτωβρίου 1984, EE C315, 26.11.1984, σελ. 91).
98; resolution of 25 October 1984, OJ C 315,26.11.1984, p. 91).
0 ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στους ειδικότερους τομείς που εντάσσονται στο γενικό πλαίσιο του Δικαίου της θάλασσας (πολιτική αλιείας, θαλάσσιες μεταφορές, πολιτική περιβάλλοντος) αναλύεται στα αντίστοιχα κεφάλαια αυτής της έκδοσης.
The role of the EP in specific areas within the overall scope of the Law of the Sea (fisheries policy, sea transport, environment policy) is discussed in the appropriate sections of this volume.
ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ: Με την έναρξη της ισχύος της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης (ΕΕΠ) (*I/J) τον Ιούλιο του 1987, τα 12 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας υποχρεούνται από τις Συνθήκες να αποδώσουν αρμόζουσα προσοχή στη συνεργασία στον τομέα της πολιτικής της ασφάλειας.
LEGAL BASIS: With the entry Into force of the Single European Act (SEA) (Ί/J) in July 1987 the 12 Member States of the European Community formally agreed to devote due attention to cooperation on security policy.
Ηδη στο προοίμιο αυτού του κειμένου αναθεώρησης των Κοινοτικών Συνθηκών τονίζεται ότι τα συμβαλλόμενα μέρη οφείλουν να δρουν με συνοχή και αλληλεγγύη για την υπεράσπιση των κοινών συμφερόντων και να συμβάλλουν στη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας.
Thus in the preamble to this document amending the Community Treaties it is stressed that the signatory States should act with consistency and solidarity to protect their common interests and make their own contribution to the preservation of world peace and International security.
Στις διατάξεις της ΕΕΠ σχετικά με την Ευρωπαϊκή Συνεργασία στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής (Τίτλος III) αποδίδονται στα "Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη, μέλη των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων" περαιτέρω σαφέστατες αρμοδιότητες στον τομέα της πολιτικής ασφάλειας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Συνεργασίας (ΕΠΣ). Στο άρθρο 30 παρ.
In the provisions of the Single Act dealing with European cooperation in the sphere of foreign policy (Title III), the 'High Contracting Parties, being members of the European Communities' are assigned specific responsibilities for security policy in the context of european political cooperation (EPC).
6 τα κράτη μέλη δηλώνουν ρητά ότι είναι διατεθειμένα να συνεργαστούν στενότερα σε θέματα ευρωπαϊκής ασφάλειας και να συντονίσουν περισσότερο τις εθνικές θέσεις τους σχετικά με τις πολιτικές και οικονομικές πτυχές της ασφάλειας.
In Article 30(6) the Member States explicitly declare their willingness to cooperate more closely on questions of European security and to coordinate the positions of their individual countries more closely on the political and economic aspects of security.
Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη τονίζουν επίσης ότι είναι αποφασισμένα να διατηρήσουν τις τεχνολογικές και βιομηχανικές συνθήκες που είναι αναγκαίες για την ασφάλεια τους.
They also stress their determination to maintain the technological and industrial conditions necessary for external security.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ: βάση για τη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας στην ΕΚ αποτελεί ο συντονισμός της εξωτερικής πολιτικής των κρατών μελών στο πλαίσιο της ΕΠΣ.
PROSPECTS AND WORK IN PROGRESS: Despite the latest developments in the functioning of EPC and the official recognition of the practice, established with the entry into force of the SEA, of discussing security policy, various Member States still have reservations about tackling the military aspects of security or even working towards a Community defence.
Η πρακτική που υπάρχει ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 70, και συνίσταται στη συζήτηση των πολιτικών πλευρών της ασφάλειας, αναγνωρίσθηκε επίσημα στην έκθεση του Λονδίνου για την ΕΠΣ, που ενέκριναν οι Υπουργοί Εξωτερικών των Δέκα στις 13.10.1981.
One of the main reasons for their reluctance is that one Member State — Ireland — is not a member of NATO like all the others and furthermore, at present, only seven Community countries are members of the Western European Union. Against this background the debate on security policy at present centres on the following questions: how should security policy responsibilities and activities be coordinated and/or distributed between the European Community, the WEU and the NATO organizations?
Η Επίσημη Ευρωπαϊκή Πράξη ενίσχυσε αναμφισβήτητα την τάση να συζητούνται όλο και περισσότερο θέματα της πολιτικής ασφάλειας στο πλαίσιο της ΕΠΣ.
ORIGINS: The Community's concern with security policy started with the coordination on external policy undertaken by the Member States in the framework of EPC.
Η πολιτική ασφάλειας δεν αποτελούσε ωστόσο στο παρελθόν κεντρικό θέμα των συναντήσεων των Υπουργών Εξωτερικών.
This practice of discussing political aspects of security in the context of EPC which has been followed since the early 1970s was formally recognized in the London Report on EPC, adopted by the Foreign Ministers of the Ten on 13 October 1981.
ΣΤΟΧΟΙ: η συζήτηση των πολιτικών πλευρών της ασφάλειας από τους Δώδεκα πρέπει να θεωρηθεί στο πλαίσιο των γενικών στόχων της ΕΠΣ όπως αυτοί καθορίσθηκαν στις εκθέσεις του Λουξεμβούργου, της Κοπεγχάγης και του Λονδίνου.
ROLE OF THE EUROPEAN PARLIAMENT (EP): In its resolutions and questions, its annual debate on EPC and in its Political Affairs Committee's quarterly colloquies with the President-in-Office of the Council, the EP has often expressed its views on security policy.
Επίσης, τα κράτη μέλη εκφράζουν στην ΕΕΠ την άποψη τους, ότι η στενότερη συνεργασία σε θέματα ευρωπαϊκής ασφάλειας μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη ευρωπαϊκής ταυτότητας στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.
As early as 1973 it passed a resolution in which it expressed the view that cooperation in foreign policy must take defence and security policy into account.
Εξάλλου, όλο και περισσότεροι φορείς λήψης αποφάσεων στις χώρες της Κοινότητας συμφωνούν στο ότι η Δυτική Ευρώπη πρέπει να έχει κοινή θέση και στα θέματα άμυνας και αφοπλισμού, προκειμένου να μπορεί να επηρεάζει τις σημαντικές διεθνείς εξελίξεις και συμφωνίες στον τομέα της ασφάλειας σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι μεμονωμένα σε εθνικό επίπεδο.
The Solemn Declaration on European Union signed by the European Council in Stuttgart on 19 June 1983 included several measures aimed at reinforcing EPC, one of which was 'the coordination of the positions of Member States on the political and economic aspects of security'.
Ενας από τους σημαντικότερους λόγους της επιφύλαξης αυτής είναι ότι ένα κράτος μέλος - η Ιρλανδία - δεν ανήκει όπως όλα τα κράτη μέλη στο NATO και επίσης στο ότι σήμερα μόνον 7 χώρες της Κοινότητας σχηματίζουν τη Δυτικοευρωπαϊκή Ενωση, ενώ οι άλλες δεν ανήκουν σε αυτήν.
1-946/82) adopted by the EP on 13 January 1983 stated the conviction that the shared security concerns of the Member States should be 'fully explored and elaborated, particularly within the context of EPC' and urged that 'a more effective coordination take place between the consultations in EPC and NATO when political and economic subjects touching on matters related to European peace and security are under discussion'.
Από το 1973 ενέκρινε ψήφισμα στο οποίο εξέφρασε τη γνώμη ότι η συνεργασία στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής θα έπρεπε να λαμβάνει υπόψη την πολιτική για την άμυνα και την ασφάλεια.
The SEA has definitely led to an increase in the number of discussions on security policy in the context of EPC. However, in the past security policy has not been one of the main matters of concern in meetings of the Foreign Ministers.
Σε ψήφισμα για την ασφάλεια στην Ευρώπη και για την ΕΠΣ (έγγρ.
This could change in the future, as indicated, for example, by the German Presidency which, during its term of office in the first half of 1988, repeatedly stressed the need to expand upon the security policy dimension of EPC in the framework of the SEA.
Τον Οκτώβριο του 1983 το Κοινοβούλιο ενέκρινε έκθεση και ψήφισμα σχετικά με την προμήθεια στρατιωτικού εξοπλισμού στο πλαίσιο κοινής βιομηχανικής πολιτικής και τη θέσπιση κανόνων που διέπουν τις εξαγωγές όπλων από την Κοινότητα προς τρίτες χώρες (έγγρ. 1-455/83).
In October 1983 the EP adopted a report and resolution on arms procurement within a common industrial policy and the establishment of rules governing the export of arms from Member States to third countries (Doc. 1-455/83).
Στην έκθεση αυτή το Κοινοβούλιο καλεί το Συμβούλιο να φροντίσει ώστε οι κυβερνήσεις των κρατών μελών να συνεργασθούν μεταξύ τους και με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την εξασφάλιση κοινής προμήθειας στρατιωτικού εξοπλισμού στο πλαίσιο κοινής βιομηχανικής πολιτικής και τον περιορισμό των πωλήσεων όπλων σε τρίτες χώρες.
It calls upon the Council to urge the governments of the Member States to collaborate with one another and with the United States to secure joint arms procurement within a common industrial policy, and also to restrict arms sales to third countries.
Σε ψήφισμα του για τα κοινά ευρωπαϊκά συμφέροντα, την από κοινού ανάληψη κινδύνων και τις κοινές ανάγκες στον τομέα της ασφάλειας (έγγρ.
In a resolution on shared European interests, risks and requirements in the security field (Doc.
1-80/84), το ΕΚ κάλεσε τους Υπουργούς Εξωτερικών να αναπτύξουν μια ευρωπαϊκή αντίληψη της ασφάλειας.
1-80/84) the EP called upon the Foreign Ministers to establish a European security concept.
Στο ψήφισμα ανατέθηκε εξάλλου στην Πολιτική Επιτροπή του ΕΚ να συστήσει υποεπιτροπή "Ασφάλεια και Αφοπλισμός", η οποία άρχισε τις εργασίες της το Νοέμβριο του 1984.
It also authorized the Political Affairs Committee of the EP to set up a Subcommittee on Security and Disarmament, which started work in November 1984.
Με τη σύσταση της υποεπιτροπής "Ασφάλεια και Αφοπλισμός" το Σεπτέμβριο του 1984, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο άρχισε να θεωρεί την πολιτική ασφάλεια ως πραγματικό τμήμα του πεδίου των δραστηριοτήτων του.
With the establishment of this subcommittee in September 1984, the EP began to see security policy as an integral part of Its field of activities.
Ιδιαιτέρως σημαντικό στον τομέα αυτό είναι το κείμενο του ψηφίσματος που εγκρίθηκε στις 14 Οκτωβρίου 19687 "σχετικά με τις πολιτικές διαστάσεις μιας ευρωπαϊκής στρατηγικής για την ασφάλεια" (έγγρ.
Since then the subcommittee, which is attached to the Political Affairs Committee, has dealt with disarmament and arms control, security concepts for Western Europe, arms export controls and cooperation on arms policy in a large number of reports, resolutions, oral questions and hearings of experts.
Α2-110/87), κυρίως διότι θεωρείται επίσης κατά κάποιον τρόπο ως βασικό πρόγραμμα για μια ευριονάΐκτι πολιτική ασφάλειας.
A key resolution in this context, since it tends to be regarded as a basic policy statement on European security, is the resolution adopted on 14 October 1987 on the political aspects of a European security strategy (Doc. A2-110/87).
Στο ψήφισμα εκφράζεται η πεποίθηση ότι τα κράτη μέλη της Κοινότητας πρέπει να αναπτύξουν κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας για να ενισχυθεί ο ρόλος της.
This resolution expresses the conviction that the Member States of the Community must develop and implement a joint foreign and security policy if they wish to make their voice heard.
Επισημαίνεται επίσης ότι ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας δεν μπορεί να νοηθεί και να υπάρξει παρά μόνο στο πλαίσιο της Ατλαντικής Συμμαχίας και πρέπει γι αυτό να ενισχυθεί η συμβολή και ο ρόλος της Δυτικής Ευρώπης στο NATO.
It points out further that a European security policy is conceivable and possible only within the context of NATO and that hence Western Europe's contribution to and role in NATO must be strengthened and that a European security policy must be based on the simultaneous upholding of a policy of defence and détente.