natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Περισσότερο ίσως και από την οικονομική κατά­σταση, έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο αντιδρά η κοινωνία στην πρόκληση που η κατάσταση αυτή της θέτει, κατορθώνοντας ή μη κατορθώνοντας να κινητοποιήσει νέα αποθέματα ενέργειας, επινοητι­κότητας και αλληλεγγύης.
More significant than the economic situation, perhaps, is the way in which society reacts to the challenge presented by that situation, whether it is able to mobilize new reserves of energy, inventiveness and mutual support, or not.
Τα εξτρεμιστικά κινήματα εμφανίστηκαν μερι­κές φορές σε περιόδους αναπτύξεως, για το λόγο ότι είχαν τεθεί υπό
Extremist movements have been known to emerge in periods of expansion, because of conflict over the form that expansion should take and the way in which the benefits should be divided.
αμφισβήτηση ο τρόπος και η κατανομή της αναπτύξεως.
Extremist sentiment never attacks one aspea only of the disputed milieu, but the whole social ethos.
Ο εξτρεμισμός δεν επιτίθεται ποτέ σε μια μόνο διάσταση του χώρου τον οποίο προσβάλ­λει, αλλά στο κοινωνικό ήθος στο σύνολο του.
The economic crisis is certainly an essentia] contributory factor, but one that is too closely tied up with other aspects of the problem to be singled out arbitrarily.
Παρατηρείται πράγματι άνοδος του φασισμού και του ρατσισμού;
Are fascism and racism on the increase?
Οι όροι της εντολής που δόθηκε στην επιτροπή μας οδηγούν στο ερώτημα αν πράγματι υπάρχει άνοδος των φαινομένων στα οποία αναφέ­ρεται η εντολή αυτή.
Under the terms of this inquiry, we must consider whether fascism and racism are on the increase.
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για άνοδο του οργανωμένου φασισμού.
There is no question of an increase in organized fascism.
Αυτός ακολουθεί μάλλον ακανόνιστους κύκλους και υφίσταται διακυμάνσεις κατά τη διάρκεια των οποίων κάποιες ομάδες, ενώ διατείνονται ότι καινοτομούν, χρησιμοποιούν ωστόσο παλιά, πασίγνωστη τακτική.
It ebbs and flows irregularly, with groups claiming innovation employing age-old tactics. The statistics available to us suggest that the number of militant members of right-wing extremist organizations decreased sharply during most of the seventies and is stable today although in some cases there has been a slight increase again.
Οπωσδήποτε, το δυναμικό τους αντιπροσωπεύει τελείως ασήμαντο ποσοστό του πληθυσμού.
At all events, it represents an absolutely minute percentage of the population.
Συγχρόνως, σε ορισμένες χώρες παρατηρείται ριζοσπαστικοποίηση ορισμένων εξτρεμιστικών κινημάτων, η οποία εκδηλώνεται τόσο στο λόγο τους όσο και στις ενέργειες τους και τα οδηγεί κάποτε στην τρομοκρατία.
At the same time, some extremist movements in certain countries have become more radical in both words and action and have sometimes resorted to terrorism.
Η ριζοσπαστικοποίηση αυτή πρέπει να αναχθεί σε ένα γενικό πλαίσιο αναβαθμίσεως της λεκτικής, κάποτε και της φυσικής βίας καθώς και στη λίγοπολύ έκδηλη χαλαρή στάση απέναντι σε όλες τις μορφές εξτρεμισμού.
This trend should be seen in a general context of increased acceptance of verbal and sometimes physical violence and of more or less explicit tolerance of all forms of extremism.
Η τάση αυτή φαίνεται σήμερα να φθίνει καθαρά στο σύνολο του πολιτικού φάσματος, αλλά όσο καιρό υπήρξε ενεργός έδωσε ώθηση σε μια διαδικασία της οποίας οι συνέπειες διαιωνίζονται και παραμένουν πάντα επιδεκτικές απότομων εξάρσεων, έστω και σποραδικών.
Although today there seems to have been a sharp decline in this tendency throughout the political spectrum, it did at the time trigger off a process, the effects of which are still felt and could flare up again sporadically.
Η ριζοσπαστικοποίηση ορισμέ­νων ομάδων, η οποία τις έχει κάποτε απομακρύνει από την αφετηρία των κινημάτων τους, αποκαλύπτει σαφώς μια κυκλική πορεία που προσιδιάζει στον εξτρεμισμό της δεξιάς και μέσα στην οποία η επιλογή ανάμεσα στη νόμιμη συμμετοχή και στη βίαιη δράση προβάλλει με τρόπο λιγότερο ή περισσότερο οξύ.
The radicalization of some groups, which sometimes distanced them from their parent movements, is a tendency peculiar to right-wing extremism for which the choice between legal participation and violent action is posed in parti cularly dramatic terms.
Η λύση που επιλέγεται τελικά, τόσο στο ατομικό όσο και στο συλλογικό επίπεδο, δεν ερμηνεύεται πάντοτε με απλούς στρατη­γικούς λόγους αλλά μπορεί εξίσου καλά να εκπηγάσει από έναν εσωτερικό ηθικό και πολιτικό κώδικα (2; > 9).
The choice finally made by an individual or group can not always be explained on purely strategic grounds and may have something to do with an internal ethical and political code ("9).
Το εκλογικό κοινό παραμένει πολύ περιορισμένο, ακόμη και ασήμαντο όσον αφορά τις πιο εξτρεμιστικές ομάδες.
The most extremist groups find very little sympathy amongst the electorate.
Η επιτυχία ορισμένων σχηματι­σμών που έως τώρα ήσαν σχεδόν απούσες από την εκλογική σκηνή συνδέεται ουσιαστικά με την εκμετάλλευση διφορούμενων πολιτικών θέσεων, ειδικά της ξενοφοβίας, χωρίς να είναι δυνατό σήμερα να εκτιμηθεί η εμβέλεια των αλλαγών τις οποίες πιθανόν να συνεπιφέρουν οι εκλογικές αυτές διακυ­μάνσεις.
The breakthrough by some groups hitherto practically unknown on the elettoral scene is mainly due to exploitation of equivocal political topics, especially xenophobia, but it is not possible to assess at this stage the scope of the changes that such elettoral swings could make.
Τα προβλήματα που ανέκυψαν δεν φαίνεται να έχουν προκαλέσει εντονότερη διαμφισβήτηση του δημοκρατικού συστήματος: τον Απρίλιο 1985, το 51% των πολιτών της Κοινότητας εξέφρασαν την ικανοποίηση τους ως προς τη λειτουργία της δημοκρατίας στη χώρα τους, έναντι 48% το Σεπτέμβριο Í973 (το ποσοστό των μη ικανοποιημένων μειώνεται από 46% το 1973 σε 45% το 1985)(2,'°).
The problems encountered do not seem to have had the effect of increasing opposition to the democratic system: in April 1985, 51% of Community citizens said they were satisfied with the way in which democracy functioned in their countries compared with 48% in September 1973 (the percentage of dissatisfied citizens decreased from 56 in 1973 to 45 in 1985) (26°).
Αντιθέτως, η ξενοφοβία εμφανίζει άνοδο, στο μέτρο που παρατη­ρείται τουλάχιστον άνοδος της δυσανεξίας έναντι ορισμένων κοινοτήτων μεταναστών από χώρες εκτός Κοινότητας.
Xenophobia on the other hand is on the increase, insofar as an increase in intolerance towards certain non-Community immigrant groups can be discerned.
Η δυσανεξία αυτή εκδηλώνεται με διαφορετική ένταση, ανάλογα με τις διάφορες κοινότητες μεταναστών.
This intolerance is displayed in different degrees of intensity towards different immigrant groups.
Είναι δύσκολο να βεβαιώσουμε ότι το γεγονός πως οι μετανάστες κατάγονται από κράτος μέλος της Κοινότητας ή από τρίτη χώρα αποτελεί παράγοντα μετριασμού ή εντάσεως των ξενοφόβων εκδηλώσεων.
It cannot be said that more or less intolerance is shown according to whether the immigrant does not or does belong to a Community country.
Η δια­φορετική νομική μεταχείριση της οποίας τυγχάνουν, δυνάμει του κοινοτικού δικαίου, οι δύο αυτές κατηγορίες μεταναστών δεν φαίνεται ακόμη να παίζει αισθητό ρόλο στον καθορισμό της κοινωνικής συμπεριφοράς στον τομέα αυτό.
The manner in which each of these two categories of immigrant is treated under Community law does not appear as yet to play a significant part in determining social attitudes in this way.
Η εμφάνιση ροπής προς ξενοφοβία δημιουργεί ασφαλώς πρόσφορο έδαφος που γίνεται αντικείμενο εκμεταλλεύσεως από την ακροδεξιά και από όλες τις ομάδες που ποντάρουν ανοιχτά στην ξενοφοβία.
The emergence of xenophobic tendencies certainly creates a fertile breed ing ground for right-wing extremism and all formations that openly favour xenophobia.
Δεν θα πρέπει ωστόσο να ξεχνούμε ότι συχνά και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, σε μια κοντόφθαλμη προσέγγιση των πάντοτε αβέβαιων εκλογικών συγκυριών, προσαρμόζονται υπερβολικά εύκολα με το νέο στοιχείο που εισάγει στην πολιτική ζωή των ευρωπαϊκών χωρών η έκφραση δύσκολα ελεγχομένων αισθημάτων ξενοφοβίας που δύσκολα ελέγχονται.
It should by no means be forgotten that the other political forces, in short-sightedly accommodating to the uncertainties of the elettoral climate, frequendy all too easily condone the expression of ill-suppressed xenophobic feel ings in the political life of the countries of Europe.
Ενα φάντασμα νέου τύπου στοιχειώνει σήμερα την πολιτική Ευρώπη: ο ξενοφοβόφιλος.
A new type of spectre now haunts European politics: xenophobophilia.
Ο όρος ταιριάζει όχι μόνον σε όσους συμβάλλουν στην αύξηση των αισθημάτων ξενοφοβίας για να τα εκμεταλλευτούν πολιτικά, αλλά και σε εκείνους που χωρίς να εγκρίνουν την εμφάνιση ξενόφοβων τάσεων προσπαθούν ωστόσο να αποκομίσουν από αυτές πολιτικά οφέλη.
The term suits not only those who help to stir up xenophobic feelings so as to exploit them politically, but also those who, while disapproving of the emergence of xenophobic tendencies, nonetheless try to derive political gain therefrom.
Μολονότι ο φασισμός και ο ρατσισμός αποτελούν φαινόμενα με ορισμένα κοινά ιδεολογικά στοιχεία και συχνά συνδέονται στις ιστορικές τους εκδηλώσεις, παραμένουν εντούτοις χωριστές κατηγορίες πολιτικής και κοινωνικής συμπεριφοράς.
Although fascism and racism have certain ideological traits in common and have often joined forces throughout history, they are nevertheless two distina types of political and social behaviour.
Η κριτική τους στο επίπεδο του προβληματισμού και ο έλεγχος τους στο επίπεδο της δράσης απαιτούν διαφορετικές νοητικές προσεγγίσεις και διαφορετικά μέσα αντιδράσεως και καταπολεμήσεως, παρόλο που, σε τελευταία ανάλυση, αυτές οι προσπάθειες και οι προσπά­θειες και οι τρόποι δράσεως βρίσκουν την πηγή εμπνεύσεως τους και την καταξίωση τους στις αρχές της δημοκρατίας και του σεβασμού των δικαιω­μάτων του ανθρώπου.
Different intellectual processes and different methods of resistance and combat are required to judge and control them even though in the last analysis, such processes and methods are inspired by and find legitimacy in the principle of democracy and respect for human rights.
Έτσι, για να σκιαγραφήσουμε τη δράση κατά του φασισμού και του ρατσισμού στη σύγχρονη Ευρώπη και, πέρα απ' αυτήν, στον κόσμο που την περιβάλλει, είναι απαραίτητο καταρχήν να εξετάσουμε κάθε μια από τις δύο αυτές έννοιες χωριστά.
It will therefore be necessary in principle to consider each of these two concepts when describing the action taken against fascism and racism in contemporary Europe and the rest of the world.
Είναι επίσης απαραίτητο να επισημάνουμε τη δράση κατά του φασισμού και του ρατσισμού σε καθένα από τα επίπεδα όπου οργανώνεται και εκδηλώνεται ο σύγχρονος πολιτικός βίος στην Ευρώπη: διεθνές, ευρωπαϊκό, κοινοτικό και εθνικό επίπεδο.
It will also be necessary to identify the action taken against fascism and racism at different levels of contemporary political life in Europe: at international, European, Community and national level.
Βεβαίως τα επίπεδα αυτά δεν είναι ούτε αυτόνομα ούτε απομονωμένα.
These levels are admittedly neither autonomous nor isolated.
Θα δούμε πως αυτή η αλληλο­διείσδυση και αλληλεξάρτηση οδηγούν στον πολλαπλασιασμό των μέσων δράσης και στην επίρρωση της αποτελεσματικότητας τους.
On the contrary, they are subject to increasing mutual interpénétration and interdependence partly because of the increasingly widespread and intense institutionalization of relations between European countries and partly because of the increasing interchange of ideas, political and social models and information between them.
Αλλά η δράση κατά του φασισμού και του ρατσισμού νοείται και ασκείται πάντοτε, σε κάθε ένα από τα επίπεδα, σε συνάρτηση προς τα στοιχεία που προσιδιάζουν σ' αυτά.
We will see how this interpénétration and interdependence increases the number of means of action against fascism and racism is always devised and taken in the light of the factors peculiar to it.
Αυτό, εξ ορισμού, ισχύει προπάντων για το εθνικό επίπεδο, έννοια που περικλείει το πλήθος των εκφάνσεων της κρατικής συμπερι­φοράς στον τομέα αυτό.
That is particularly true at national level where action by the state must also be taken into account.
Η διεθνής δράση σε σχέση με το αντικείμενο της έρευνας είναι ουσιαστικά εκείνη που αναπτύσσουν οι διεθνείς οργανισμοί: Οργανισμός Ηνωμένοον Εθνών και ειδικευμένες οργανώσεις.
In relation to the subject of this inquiry, international action consists mainly of that taken by world-wide organizations: the United Nations Organization and specialized agencies.
Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει αναπτύξει ιδιαίτερα ενεργό δράση προκειμένου να επιτευχθεί και να προαχθεί η φυλετική ισότητα.
The United Nations Organization has been particularly energetic and active in promoting racial equality.
Ηνωμένων Εθνών στο προοίμιο του οποίου διακηρύσσεται η προσήλωση των συμβαλλομένων κρατών «στα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, στην αξιοπρέπεια και την αξία του ανθρώπου» (261).
The statutory authority for such action is the United Nations Charter, whose preamble proclaims the attachment of the con tracting states to fundamental human rights and to the dignity and worth of man (261).
Κυρίως όμως μετά το 1948, τα Ηνωμένα Εθνη υιοθέτησαν σειρά πολύ σημαντικών διεθνών κειμένων: Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της 10ης Δεκεμβρίου 1948 για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας (262)'Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών περί καταργήσεως πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεων (263)'Διεθνής Σύμβαση περί καταργή­ σεως πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεων, της 21ης Δεκεμβρίου 1965(2ί'4)' Διεθνές Σύμφωνο περί των οικονομικών, κοινοτικών και πολι­τιστικών δικαιωμάτων, της 16ης Δεκεμβρίου 1966 (265)' Διεθνές
But it was after 1948 that the organization adopted a series of very important international texts: the Universal Declaration of Human Rights on 10 December 1948; the 9 December 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (262); the United Nations Declaration on the Elimination of all forms of Racial Discrimination (263); the International
Σύμφωνο περί των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, της 16ης Δε­κεμβρίου 1966(266)' καθώς και το προαιρετικό πρωτόκολλο του Συμ­φώνου αυτού(267)' Διεθνής Σύμβαση περί της εξαλείψεως και της του εγλήματος του απαρτχάιντ, της
Convention on the Elimination of all forms of Racial Discrimination of 21 December 1965 (264); the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights of 16 December 1966 (26S); the International Covenant on Civil and Political Rights of 16 December 1966 (266) and the Optional Protocol thereto
30ης
Page 78
Νοεμβρίου καταστολής 1973 (268).
(267); and the International Convention on the Elimination and Punishment of the Crime of Apartheid of 30 November 1973 (268).
Στο σημείο αυτό πρέπει να μνημονευθούν τέσσερις ακόμη συμβάσεις που έχουν συναφθεί υπό την αιγίδα ειδικευμένων οργανώσεων.
Four other conventions concluded under the auspices of specialized agencies should also be cited here.
Πρώταπρώτα, Συμβάσεις της Διεθνούς Οργανώσεως Εργασίας: Σύμβαση υπ' αριθ.
First of all, the International Labour Organization Convention No.
111 σχετική με τις διακρίσεις στον τομέα της απασχολήσεως και των επαγγελμάτων(269)' Σύμβαση υπ' αριθ. 97 σχετική με τους διακινούμε­νους εργαζόμενους (αναθεωρήθηκε το 1949) (270)' και Σύμβαση υπ' αριθ.
Ill concerning discrimination in respect of employ ment and occupation (269); Convention No. 97 concerning migrant workers (revised in 1949) (270); Convention No. 143 concerning migrations in abusive conditions and the promotion of equality of opportunity and treatment of mig rant workers (271); and, lasdy, the Convention against discrimination in education adopted by the UNESCO general Conference (272).
Μολονότι οι πράξεις αυτές αποτελούν το κύριο μέρος της δράσεως κανονιστικού χαρακτήρα που ανέπτυξαν ο OHE, η ΔΟΕ και η ΟΥΝΕΣΚΟ, δεν είναι ωστόσο οι μόνες σχετικές με το θέμα.
Although these are the most important legislative instruments adopted by the UN, ILO and UNESCO, they are not the only texts adopted by these organizations on the subject.
Η καταπολέμηση διαφόρων εκδηλώσεων του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων καθώς και οι προσπάθειες για την επίτευξη φυλετική ισότητας σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν, πράγματι, αποτελέσει πηγή εμπνεύσεως για μια σχεδόν ατελεύτητη σειρά πράξεων των οργανισμών αυτών σε διάφορα επίπεδα(273).
The fight against various manifestations of racism and racial discrimination and efforts to achieve racial equality at world-wide level have inspired an almost interminable series of acts adopted at the various levels of these organizations (273).
Η πιο σημαντική διεθνής πράξη στον τομέα της καταπολεμήσεως του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων παραμένει πάντοτε η Διεθνής Σύμβαση της 29ης Δεκεμβρίου 1965, περί καταργήσεως πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεων.
The most important international instrument as regards the fight against racism and racial discrimination is still the 29 December 1965 International Convention on the Elimination of all forms of Racial Discrimination.
Η Σύμβαση αυτή εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέ­λευση των Ηνωμένων Εθνών στις 29 Δεκεμβρίου 1965, δόθηκε προς υπογραφήν και κύρωση στις 7 Μαρτίου 1966 και ετέθη εν ισχύι στις 4 Ιανουαρίου 1969.
Adopted by the United Nations General Assembly on 29 December 1965 and opened for signature and ratification on 7 March 1966, it entered into force on 4 January 1969.
Τον Αύγουστο 1984, τα συμβαλλόμενα κράτη ήταν 124(274), μεταξύ των οποίων τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινό­τητας - με εξαίρεση την Ιρλανδία - καθώς και η Ισπανία και η Πορτογαλία.
By August 1984, 124 countries, including the Member States of the European Community, with the exception of Ireland, and Spain and Portugal were contracting parties to the Convention (274).
τυπώνονται οι βασικές υποχρεώσεις τις οποίες τα συμβαλλόμενα μέρη δεσμεύονται να εκπληρώσουν' το δεύτερο μέρος (άρθρα 8 ως 16) ανα­φέρεται στους μηχανισμούς και τα μέτρα εφαρμογής της Συμβά­σεως' το τρίτο μέρος (άρθρα 17 ως 25) περιλαμβάνει τις συνήθεις τελικές διατάξεις.
The Convention is divided into a preamble and three settions: the first section (Articles 1 to 7) defines racial discrimination and lists the basic obligations the contracting parties undertake to fulfil; the second section (Articles 8 to 16) deals with the mechanisms and measures for implementing the Convention; the third section (Articles 17 to 25) consists of the usual final clauses.
Με τους όρους «φυλετικές διακρίσεις» η Σύμβαση νοεί «κάθε δια­χωρισμό, αποκλεισμό, περιορισμό ή προτίμηση με βάση τη φυλή, το χρώμα, την καταγωγή και την εθνική προέλευση, που αποσκοπεί εις ή συνεπάγεται την άρση ή τη διακύβευση της αναγνωρίσεως, της κτήσεως ή της ασκήσεως, υπό συνθήκες ισότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών στον πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό τομέα καθώς και κάθε άλλο τομέα του δημοσίου βίου» (άρθρο 1, παράγραφος 1).
In this Convention, the term 'racial discrimination' means 'any distinction, exclusion, restriction or preference based on race, colour, descent or national or ethnic origin which has the purpose or effect of nullifying or impairing the recognition, enjoyment or exercise, on an equal footing, of human rights and fundamental freedoms in the political, economic, social, cultural or any other field of public life' (article 1(1)).
Ωστόσο η Σύμβαση δεν εφαρμόζεται στους διαχωρισμούς, αποκλεισμούς, περιορισμούς ή προτιμήσεις που βασίζονται στην ιθαγένεια, δηλ. στην ιδιότητα του υπηκόου ή μη υπηκόου συμβαλλομένου μέρους (άρθρο 1, παράγραφος 2).
The Convention does not however apply to dis tinctions, exclusions, restrictions or preferences made by a state party to the Convention between citizens and non-citizens (Article 1(2)).
Η Σύμβαση υποχρεώνει τα συμβαλλόμενα κράτη «να εξαλείφουν κάθε μορφή φυλετικών διακρίσεων και να προάγουν τη σύμπνοια μεταξύ όλων των φυλών» (άρθρο 2, παράγραφος 1)' να «προλαμβάνουν, να απαγορεύουν και να εξαλείφουν «την πολιτική του απαρτχάιντ σε όλες τις υπό τη δικαιοδοσία τους περιοχές (άρθρο 3)' να «καταδικάζουν κάθε προπαγάνδα και κάθε οργάνωση που είτε εμπνέεται από ιδέες ή θεωρίες βασισμένες στην ανωτερότητα μιας φυλής ή μιας ομάδας προσώπων ορισ­μένου χρώματος ή ορισμένης εθνικής προελεύσεως, είτε επιδιώκει να δικαιώσει ή να ενθαρρύνει κάθε μορφής φυλετικά μίση ή διακρίσεις» και για το σκοπό αυτό να κηρύξουν, ως κολάσιμα από το νόμο αδικήματα, την υποδαύλιση του φυλετικού μίσους και των διακρίσεων καθώς και τις πράξεις που άμεσα ή έμμεσα στρέφονται εναντίον κάθε φυλής ή ομάδας άλλου χρώματος ή εθνικής προελεύσεως καθώς και να κηρύξουν παράνομες και να απαγορεύσουν τις οργανώσεις και τις δραστηριότητες που παρωθούν προς τις φυλετικές διακρίσεις (άρθρο 4)(275)' να εγγυηθούν τη φυλετική ισότητα ως προς την άσκηση μιας σειράς θεμελιωδών δικαιωμάτων (άρθρο 5)' να εξασφαλίσουν προστασία και αποτελεσματικές διαδικασίες προσφυγής κατά των φυλετικών διακρίσεων (άρθρο 6)' και να λάβουν «άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα» στον τομέα της εκπαιδεύσεως, της μορφώσεως, της όλης παιδείας και της ενημερώσεως προκειμένου να προαχθούν οι σκοποί της Συμβάσεως και ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων (άρθρο 7)(27ί').
indirectly against any race or group of another colour or ethnic origin, and to declare illegal and prohibit organizations and activities which incite racial discrimination (Article 4) (273); to guarantee racial equality before the law in the enjoyment of a series of fundamental rights (Article 5); to guarantee effective protection and remedies against racial discrimination (Article 6); and to adopt 'immediate and effective measures' in the fields of teaching, education, culture and information in order to promote the objectives of the Convention and respect of fundamental rights (Article 7) (276).
Όσον αφορά τους μηχανισμούς εφαρμογής της, η Σύμβαση προβλέπει την υποχρέωση των συμβαλλομένων κρατών να υποβάλλουν περιοδικές εκθέσεις, κατά κανόνα κάθε δύο χρόνια, σχετικά με τον τρόπο εκπληρώ­σεως των συμβατικών τους υποχρεώσεων (άρθρο 9).
As regards implementing mechanisms, the states parties undertake to submit periodic reports, in principle every two years, on the action they have taken to fulfil their obligations under the Convention (Article 9).
τους ιδιότητα (άρθρο 8, παράγραφος 1 και 2).
These reports are examined by the Committee on the Elimination of Racial Discrimination, consisting of 18 experts 'of high moral standing and acknowledged impartiality' elected from among the nationals of the states parties and serving in a personal capacity (Article 8(1) and (2)).
Η επιτροπή υποβάλλει στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ετήσια έκθεση επί των δραστηριο­τήτων της (άρθρο 10, παράγραφος 2)(277).
The committee submits an annual report on its activities to the General Assembly of the United Nations (Article 9(2) (277).
Στην επιτροπή μπορούν να σταλούν κοινοποιήσεις εκ μέρους κράτους μέλους με τις οποίες να εφιστάται η προσοχή της στη μη εφαρμογή της Συμβάσεως από άλλο κράτος μέλος.
If a state party considers that another state party is not giving effect to the provisions of the Convention, it may bring the matter to the attention of the committee.
Με την κοινοποίηση αρχίζει δια­δικασία συνεννοήσεως και φιλικού διακανονισμού της διαφοράς (άρθρα 11 και 13).
The communication triggers of a procedure for conciliation and amicable settlement of the dispute (Articles 11 to 13).
Εντούτοις σύμφωνα με το άρθρο 14, εδάφιο 1, κάθε συμβαλλόμενο κράτος μπορεί να δηλώσει ότι αναγνωρίζει την αρμοδιότητα της επιτροπής να δέχεται και να εξετάζει τις κοινοποιήσεις οι οποίες εμπίπτουν στη δικαιο­δοσία της και αποστέλλονται από πρόσωπα ή ομάδες προσιυπων που παραπονούνται ότι υπήρξαν θύματα παραβιάσεως ενός από τα διακεκηρυγμένα στη Σύμβαση δικαιώματα εκ μέρους του εν λόγω κράτους μέλους.
Under Article 14(1) a state party may declare that it recognizes the competence of the commitee to receive and consider communications from individuals or groups of individuals within its jurisdiction claiming to be victims of a violation by that state party of any of the rights set forth in the Convention.
Η επιτροπή δεν έχει αρμοδιότητα να δέχεται «ατομικές» κοινοποιή­σεις, παρά μόνον εφόσον δέκα τουλάχιστο συμβαλλόμενα μέρη προβούν στη δήλωση που προβλέπει το άρθρο 14, εδάφιο 1.
The committee does not have competence to receive 'individual' communications unless at least 10 states parties are bound by the declaration provided for in Article 14(1).