natgillin/translations-raw huggingface dataset:
CPMP/ 423/ 04 Εικονικό
25th, 75th percentile
φάρµακο
Lisinopril Placebo
263
262 263
4, 7, 14, 0
4.4, 14.8 4.7, 14.0
226
230 226
9, 5
7.4 9.5
4, 5, 15, 2
4.4, 10.7 4.5, 15.2
Ακολούθησε περαιτέρω σύγκριση µεταξύ της επίδρασης της λισινοπρίλης και του εικονικού φαρµάκου σε ασθενείς µε νορµολευκωµατινουρία (AER < 20 µg/ min) ή µικρολευκωµατινουρία (AER 20- 200 µg/ min) κατά την έναρξη (Πίνακας 2). ∆εν διαπιστώθηκε σηµαντική σχετική ποσοστιαία διαφορά µεταξύ των οµάδων θεραπείας ως προς το AER, αν και σηµειώθηκε µια τάση υπέρ της λισινοπρίλης.
No significant difference between the treatment groups was found in the relative% difference in AER although there was a tendency in favour of lisinopril.
Πίνακας 2 ∆ιαφορά των οµάδων θεραπείας ως προς τη µείωση του AER σε διάστηµα 24 µηνών (λισινοπρίλη – εικονικό φάρµακο) και σχετική ποσοστιαία διαφορά µεταξύ των οµάδων θεραπείας ως προς το AER (η οποία είναι το ποσοστό κατά το οποίο η οµάδα στην οποία χορηγήθηκε λισινοπρίλη εµφάνισε χαµηλότερο AER σε σχέση µε την οµάδα στην οποία χορηγήθηκε εικονικό φάρµακο) σε ασθενείς µε νορµολευκωµατινουρία ή µικρολευκωµατινουρία κατά την έναρξη Στην έναρξη
Table 2 Group-difference in AER decrease at 24 months (lisinopril - placebo) and in relative% difference in AER (which is the% by which AER is lower in lisinopril compared with placebo group) in patients with normoalbuminuria or microalbuminuria at baseline At baseline
ως προς τη µείωση 95% CI
Group-difference
του AER p=
in AER decrease
Ασθενείς µε νορµολευκωµατινουρία
µg / min
1, 0 12, 7
%
- 2, 9, 26
95% CI
0, 1
p=
Ασθενείς µε µικρολευκωµατινουρία *
Normoalbuminuric Microalbuminuric*
34, 2 49, 7
12.7 49.7
- 14, 5, 77, 9
-2.9; 26 -14.5; 77.9
0, 1
0.1 0.1
* n=39 στην οµάδα στην οποία χορηγήθηκε λισινοπρίλη και n=34 στην οµάδα στην οποία χορηγήθηκε εικονικό φάρµακο.
* n=39 in lisinopril and n=34 in placebo group.
Όταν η επίδραση της θεραπείας ταξινοµήθηκε σύµφωνα µε το AER εκκίνησης σε τέσσερις κατηγορίες: < 5, 5 - < 10, 10 - < 20 και 20- 200 µg/ min, σε καµία εκ των κατηγοριών δεν προέκυψε στατιστική διαφορά.
Treatment effect was also analysed according to baseline AER using four categories: < 5, 5- < 10, 10- < 20 and 20-200 µg/ min and statistical difference was reached in none of these categories.
Επιπλέον, πραγµατοποιήθηκε χωριστή (µη προκαθορισµένη) ανάλυση µετά από τη σύγκλιση του AER εκκίνησης και του κέντρου, στην οποία συµµετείχαν µόνο οι ασθενείς που παραβρέθηκαν στην τελευταία επίσκεψη.
Furthermore, a separate analysis (not predefined) was performed after adjustment for baseline AER and centre, and only patients who attended the final visit were included in this analysis.
Από την ανάλυση προέκυψε ότι η διαφορά των οµάδων θεραπείας ήταν 0, 23 µg/ min σε ασθενείς µε νορµολευκωµατινουρία (p=0, 6) και 38, 5 µg/ min σε ασθενείς µε µικρολευκωµατινουρία (p < 0, 001).
CPMP/ 423/ 04
µε διπλασιασµό της δόσης λισινοπρίλης ή εικονικού φαρµάκου, ενώ η χορήγηση νιφεδιπίνης επιτράπηκε µόνο εφόσον η SBP > 160 ή η DBP > 95 mmHg σε αµφότερες τις οµάδες.
Changes in albuminuric status did not show significant differences between the treatment groups
από
Changes in AER and other factors:
εµπειρογνώµονα
Secondary endpoints
του
GFR:
κέντρου
Sitting BP:
αξιολόγησης
Retinopathy Retinal photographs of two 45° fields of each eye were taken at baseline and 24 months by trained photographers.
αµφιβληστροειδοπάθειας (retinal grading centre), ο οποίος δεν είχε γνώση του τρόπου κατάταξης των ασθενών σε οµάδες θεραπείας.
Slides of the photographs were graded by an expert at the retinal grading centre, without knowledge of treatment assignment.
Ο κάθε ασθενής κατατάχθηκε, βάσει του οφθαλµού που είχε πληγεί περισσότερο από την ασθένεια, σε κλίµακα αµφιβληστροειδοπάθειας από το 1 έως το 6: • επίπεδο 0 – απουσία αµφιβληστροειδοπάθειας • επίπεδο 1 - ήπια µη παραγωγική αµφιβληστροειδοπάθεια • επίπεδο 2 - µέτρια µη παραγωγική αµφιβληστροειδοπάθεια • επίπεδο 3 – σοβαρή µη παραγωγική αµφιβληστροειδοπάθεια • επίπεδο 4 - αµφιβληστροειδοπάθεια µετά από φωτοπηξία • επίπεδο 5 – παραγωγική αµφιβληστροειδοπάθεια
Patients were assigned to 1 of 6 retinopathy levels by the worst affected eye: • level 0 - no retinopathy • level 1 - minimal non-proliferative retinopathy • level 2 - moderate non-proliferative retinopathy • level 3 - severe non-proliferative retinopathy • level 4 - photocoagulated retinopathy • level 5 - proliferative retinopathy
Η κύρια παράµετρος εκβάσεως ήταν η εξέλιξη της αµφιβληστροειδοπάθειας κατά 1 τουλάχιστον επίπεδο.
The main outcome parameter was the progression of retinopathy by at least 1 level.
Οι ασθενείς που δεν είχαν περαιτέρω περιθώρια εξέλιξης (επίπεδα 4 και 5) δεν ελήφθησαν υπόψη στην ανάλυση.
Those who could not progress (levels 4 and 5) were excluded from the analyses.
Εξετάστηκε επίσης η εξέλιξη κατά 2 τουλάχιστον επίπεδα, περίπτωση κατά την οποία δεν ελήφθησαν υπόψη οι ασθενείς των επιπέδων 3, 4 ή 5 στην έναρξη.
Progression by at least 2 levels was also examined, and those with levels 3,4 or 5 at baseline were excluded in this case.
Εξετάστηκε η εµφάνιση νέας αµφιβληστροειδοπάθειας σε ασθενείς χωρίς αµφιβληστροειδοπάθεια στην έναρξη.
The incidence of new retinopathy was examined in those who had no retinopathy at baseline.
Εξετάστηκε η εξέλιξη σε παραγωγική αµφιβληστροειδοπάθεια ή αµφιβληστροειδοπάθεια µετά από φωτοπηξία (επίπεδα 4 ή 5) στους ασθενείς χωρίς ή µε µη παραγωγική αµφιβληστροειδοπάθεια στην έναρξη.
Progression to proliferative retinopathy or photocoagulation (levels 4 or 5) was examined in those with no or non-proliferative retinopathy at baseline.
Υπολογίστηκαν οι λόγοι πιθανοτήτων και συµπεριλήφθηκε στο πρωτόκολλο η σύγκλιση για το κέντρο δοκιµής.
Odds ratios were calculated and adjustment for centre was included in the protocol.
Οι συγκλίσεις πραγµατοποιήθηκαν µε εφαρµογή της µεθόδου της λογιστικής παλινδρόµησης.
Adjustments were made using logistic regression.
Ο επιπολασµός της αµφιβληστροειδοπάθειας στην έναρξη ήταν 59% (103/ 175) όσον αφορά την οµάδα στην οποία χορηγήθηκε λισινοπρίλη, και 65% (117/ 179) όσον αφορά την οµάδα στην οποία χορηγήθηκε εικονικό φάρµακο( p=0, 2).
The prevalence of retinopathy at baseline was 59% (103/ 175) in the lisinopril group and 65% (117/ 179) in the placebo group (p=0.2).
∆ιαπιστώθηκαν σηµαντικές διαφορές µεταξύ των οµάδων θεραπείας υπέρ της λισινοπρίλης, σε ό, τι αφορά την εξέλιξη και την υποχώρηση (Πίνακας 3).
There were significant treatment differences in favour of lisinopril regarding progression and regression (Table 3).
Κατόπιν, ωστόσο, της σύγκλισης του κέντρου δοκιµής και/ ή της γλυκαιµικής ρύθµισης, η µόνη διαφορά που παρέµεινε στατιστικά σηµαντική ήταν η διαφορά στην εξέλιξη στα επίπεδα 4 ή 5.
However, after adjustment for centre and/ or glycaemic control, the only statistical significance that remained was the difference in progression to levels 4 or 5.
Πίνακας 3
Lisinopril (%)
Εξέλιξη ή υποχώρηση της αµφιβληστροειδοπάθειας στους 24 µήνες Λισινοπρίλη Εικονικό φάρµακο Λόγος πιθανοτήτων (%) (%) (95% CI)
Odds ratio (95% CI)
τιµή p
p value
Εξέλιξη κατά 1
Progression by at
21/ 159
21/ 159
39/ 166
39/ 166
0, 021
0.021
τουλάχιστον επίπεδο
least 1 level
(13)
(13)
(23)
(23)
(0, 28, 0, 89)
(0.28, 0.89)
Εξέλιξη κατά 2
Progression by at
3/ 157
3/ 157
11/ 166
11/ 166
0, 27
0.27
0, 052
0.052
τουλάχιστον επίπεδα
least 2 level
(0, 07, 1, 00)
(0.07, 1.00)
Εξέλιξη στα επίπεδα 4 ή 5
Progression to
2/ 159
2/ 159
0, 03
0.03
(0, 04, 0, 82)
(0.04, 0.82)
Εµφάνιση νέας
Incidence of
15/ 62
15/ 62
αµφιβληστροειδοπάθειας
new retinopathy
(18)
(18)
(24)
(24)
CPMP/ 423/ 04
(0.30, 1.59)
EMEA 2004
Regression by at
33/ 103
33/ 103
28/ 117
28/ 117
(32)
(32)
(0, 82, 2, 68)
(0.82, 2.68)
Κατόπιν της σύγκλισης για το κέντρο δοκιµής καθώς και της σύγκλισης του κέντρου δοκιµής και της γλυκαιµικής ρύθµισης, ο λόγος των πιθανοτήτων ισοδυναµούσε µε 0, 5 (0, 28, 0, 92, p=0, 03) και 0, 55 (p=0, 06), αντιστοίχως.
After adjustment for centre and centre plus glycaemic control, the odds ratio became 0.5 (0.28, 0.92; p=0.03)) and 0.55 (p=0.06), respectively.
Η σύγκλιση για τη γλυκαιµική ρύθµιση (HbA1C) στην έναρξη µείωσε τον λόγο των πιθανοτήτων στο 0, 30 (p=0, 07).
Adjustment for HbA 1C at baseline attenuated the odds ratio to 0.30 (p=0.07).
Κατά τη διεξαγωγή της µελέτης, η συστολική αρτηριακή πίεση (BP) ήταν κατά 3 mmHg χαµηλότερη στην οµάδα στην οποία χορηγήθηκε λισινοπρίλη σε σχέση µε την οµάδα στην οποία χορηγήθηκε εικονικό φάρµακο.
Systolic BP was 3 mmHg lower in the lisinopril group than in the placebo group during the study.
Μετά από σύγκλιση αυτής της διαφοράς στην SBP, ο λόγος των πιθανοτήτων εξέλιξης στα επίπεδα 4 ή 5 µειώθηκε στο 0, 57 για να καταστεί στη συνέχεια µη σηµαντικός (p=0, 09).
After adjustment for this difference in S BP, the odds ratio for progression to levels 4 or 5 was attenuated to 0.57 and became insignificant (p=0.09).
Εν περιλήψει, η δοκιµή 306 (EUCLID) δεν προσκόµισε επαρκή στοιχεία για την τεκµηρίωση της προτεινόµενης αξίωσης για την αρχόµενη νεφροπάθεια.
In summary, trial 306 (EUCLID) was ill suited to provide the documentation to support the proposed claim in incipient nephropathy.
Μειοψηφία, µόνο, των εγγεγραµµένων ασθενών ανήκε στον πληθυσµό- στόχο των νορµοτασικών ασθενών IDDM µε µικρολευκωµατινουρία, ενώ οι προκαθορισµένες αναλύσεις στην οµάδα αυτή δεν κατέδειξαν στατιστικά σηµαντική αποτελεσµατικότητα της λισινοπρίλης σε σχέση µε το εικονικό φάρµακο.
Only a minorit y of the enrolled patients belonged to the suggested target population of normotensive IDDM patients with microalbuminuria, and in this group statistically significant efficacy of lisinopril over placebo could not be demonstrated in predefined analyses.
Πέραν της µείωσης της αρτηριακής πίεσης και της γλυκαιµικής ρύθµισης, δεν διαπιστώθηκε περαιτέρω σηµαντική ευεργετική δράση της λισινοπρίλης στην αµφιβληστροειδοπάθεια σε ινσουλινοεξαρτώµενους ασθενείς σακχαρώδη διαβήτη (IDDM).
Significant beneficial effects of lisinopril on retinopathy in IDDM patients, in addition to the effects of blood pressure lowering and glycaemic control, were not demonstrated.
Αρχόµενη νεφροπάθεια σε υπερτασικούς ασθενείς µε διαβήτη NIDDM (µελέτη 298) Η µελέτη 298 (BRILLIANT) ήταν µια τυχαιοποιηµένη, παράλληλη δοκιµή της λισινοπρίλης (n=168) έναντι της νιφεδιπίνης (n=167) σχετικά µε τη ρύθµιση του AER και της αρτηριακής πίεσης (BP) σε 59 ευρωπαϊκά κέντρα.
Incipient nephropathy in hypertensive NIDDM patients (study 298) Study 298 (BRILLIANT) was a randomised, parallel-group trial of lisinopril (n=168) versus nifedipine (n=167) on AER and BP control in 59 European centres.
Για να συµπεριληφθούν, οι ασθενείς έπρεπε να είναι άρρενες ηλικίας 18- 75 ετών ή µεταεµµηνοπαυσιακές/ µη γόνιµες γυναίκες ηλικίας 40- 75 ετών µε διαβήτη τύπου 2 διαγνωσµένο τουλάχιστον προ τριµήνου, κλινικά σταθεροί σε υπογλυκαιµικούς παράγοντες χορηγούµενους από το στόµα και/ ή σε διαιτολογικές συµβουλές, µε αρχόµενη νεφροπάθεια (AER 20- 300 ug/ min) διαγνωσµένη σε χρονική στιγµή εντός περιόδου παρακολούθησης διάρκειας 6 µηνών προ της εισαγωγής στην προσαρµογή και επιβεβαιωµένη προ της τυχαιοποίησης, µε διαστολική αρτηριακή πίεση (DBP) σε καθιστή θέση ίση µε 90- 110 mmHg κατά τη διάρκεια της προσαρµογής, έχοντας διακόψει την αντιυπερτασική αγωγή τουλάχιστον 2- 4 εβδοµάδες προ της έναρξης της προσαρµογής.
For inclusion, patients should be male 18-75 years or post-menopausal/ non-fertile female patients aged 40-75 years with type 2 diabetes at least 3 months from diagnosis, clinically stable on oral hypoglycaemics and/ or dietary advice, and with incipient nephropathy (AER 20-300 ug/ min) at some time within a 6 month screening period prior to entry to the run-in and confirmed before randomisation, sitting DBP 90-110 mmHg during run-in, and anti-hypertensive treatment withdrawn at least 2-4 weeks before the start of run-in.
Χορηγήθηκαν από το στόµα 10 mg λισινοπρίλης άπαξ ηµερησίως ή 20 mg νιφεδιπίνης SR δύο φορές ηµερησίως.
Lisinopril 10 mg od or nifedipine SR 20 mg bd was given orally.
Η δόση έπρεπε να διπλασιαστεί σε περίπτωση που η DBP υπερέβαινε τα 90 mmHg σε οποιασδήποτε επίσκεψη µετά την τυχαιοποίηση, και να επανέλθει στα προηγούµενα επίπεδα οποιαδήποτε επόµενη στιγµή το έκρινε απαραίτητο ο ερευνητής.
The dose should be doubled if DBP was greater than 90 mmHg at any visit after randomisation, and changed back if at any subsequent time the investigator thought it appropriate.
Κρίθηκε εφικτή η χορήγηση επιπρόσθετης φαρµακευτικής αγωγής µε φουροσεµίδη (frusemide), σε περιπτώσεις όπου η αύξηση των δόσεων φαρµακευτικής αγωγής δεν απέτρεψε την άνοδο της DBP άνω των 90 mmHg.
Additional medication, frusemide, could be given if DBP was higher than 90 mmHg despite the higher treatment doses.
Από τη µελέτη αποκλείστηκαν οι ασθενείς που εµφάνισαν, οποιαδήποτε στιγµή κατά τη διεξαγωγή της µελέτης, διαστολική αρτηριακή πίεση (DBP) σε καθιστή θέση ≥120 mmHg.
Patients with a sitting DBP ≥ 120 mmHg at any time during the study were withdrawn.
Πρωτεύοντα τελικά σηµεία αποτελεσµατικότητας ήταν η µεταβολή, από την έναρξη έως τους 12 µήνες, της έκκρισης λευκωµατίνης στα ούρα (AER) και της αρτηριακής πίεσης (BP). ∆ευτερεύοντα τελικά σηµεία ήταν η γλυκαιµική ρύθµιση (HbA1C), η κάθαρση κρεατινίνης, οι λιπιδικοί και οι αιµοστατικοί παράγοντες.
Secondary endpoints were HbA1C, creatinine clearance, lipids and haemostatic factors.
Πρωτεύουσες εκβάσεις αποτελεσµατικότητας Προέκυψε ότι, στους ασθενείς που έλαβαν λισινοπρίλη, σηµειώθηκε στον µέσο AER σηµαντική µείωση κατά 20 µg/ min σε σχέση µε τους ασθενείς που έλαβαν νιφεδιπίνη SR σε διάστηµα 6 και 12 µηνών (Πίνακας 4).
Primary efficacy outcomes Lisinopril-treated patients were shown to have a 20 ug/ min larger reduction in the median of AER, compared with nifedipine SR-treated patients at both 6 and 12 months (Table 4).
Ωστόσο, δεν διαπιστώθηκε καµία διαφορά µεταξύ των οµάδων θεραπείας ως προς την κάθαρση της κρεατινίνης (Πίνακας 5).
However, no difference was found in creatinine clearance between treatment groups (Table 5).
22/ 43
23/ 42
AER (ug/ min) στις
AER (ug/ min) in the treatment groups
οµάδες θεραπείας Λισινοπρίλη
Lisinopril
Νιφεδιπίνη SR
Nifedipine SR
∆ιαφορά µεταξύ των οµάδων θεραπείας
Treatment difference
(λισινοπρίλη- νιφεδιπίνη) *
(lisinopril-nifedipine)*
n=156, Μέση τιµή=91, 4 n=158, Μέση τιµή=86, 6, Μέσος όρος=65, 5, Μέσος όρος =63, 0, Εύρος=20- 297 Εύρος=20- 289
n=156; Mean=91.4 Median=65.5; Range=20-297
n=123, Μέση τιµή =73, 6, n=123, Μέση τιµή=100, 0, Μέσος όρος=39, 0, Μέσος όρος=58, 0; Εύρος=2- 510 Εύρος=9- 1192
n=123; Mean=73.6; Median=39.0; Range=2-510
Αλλαγή από την έναρξη
n=123; Mean=100.0; Median=58.0; Range=9-1192
n=134,
n=134;
n=130,
n=130;
- 20 (µέσος όρος),
-20 (median);
έως τους 6 µήνες
6 months
Μέσος όρος= - 24, 5
Median= -24.5
Μέσος όρος= - 8, 0
Median= -8.0
95% CI: - 30, - 10 p=0, 0002
95%
Αλλαγή από την έναρξη
CI: -30; -10 p=0.0002
n=123,
Change from baseline to
n=123,
n=123; n=123;
έως τους 12 µήνες
12 months
Μέσος
Median= -17.0
όρος= - 17, 0
Median= -2.0
95% CI: - 32, - 9 p=0, 0006
95% CI: -32; -9 p=0.0006
* Η διαφορά µεταξύ των οµάδων θεραπείας δεν συνίστατο σε διαφορά µεταξύ του µέσου όρου λισινοπρίλης και του µέσου όρου νιφεδιπίνης.
* The treatment difference was not lisinopril median - nifedipine median.
Κάθαρση κρεατινίνης (µέση
Table 5 Creatinine clearance (mean and SD)
και SD) Λισινοπρίλη
Lisinopril
102, 46
102; 46
99, 40
99; 40
Στους 6 µήνες Στους 12 µήνες
At 6 months At 12 months
105, 50 105, 54
105; 50 105; 54
108, 46 105, 60
108; 46 105; 60
Αναλύσεις της αρτηριακής πίεσης (BP) σε καθιστή θέση υπέδειξαν αριθµητικές, αν και άνευ στατιστικής σηµασίας, διαφορές ως προς την ελάττωση της SBP και DBP µεταξύ των οµάδων θεραπείας µετά από 12 µήνες (13 και 9, 5 mmHg όσον αφορά την οµάδα στην οποία χορηγήθηκε λισινοπρίλη, και 11 (p=0, 27) και 10 mmHg (p=0, 49) όσον αφορά την οµάδα στην οποία χορηγήθηκε νιφεδιπίνη SR, αντιστοίχως.
Analysis of sitting BP showed numerical, although statistically not significant differences in the reduction of SBP and DBP between treatment groups after 12 months (13 and 9.5 mmHg in the lisinopril group, and 11 (p=0.27) and 10 mmHg (p=0.49) in the nifedipine SR group, respectively.
Η µέγιστη επιτρεπόµενη δόση χορηγήθηκε σε ποσοστό 48% των ασθενών που έλαβαν λισινοπρίλη (20 mg άπαξ ηµερησίως) και σε ποσοστό 46% των ασθενών που έλαβαν νιφεδιπίνη SR (40 mg δύο φορές ηµερησίως) (p=0, 6).
The highest allowed dose was used in 48% of lisinopril-treated patients (20 mg od) and in 46% of nifedipine SR-treated patients (40 mg bd) (p=0.6).
Εντούτοις, το ποσοστό των ασθενών στους οποίους χορηγήθηκε λισινοπρίλη και έλαβαν συµπληρωµατικά φουροσεµίδη (frusemide) (27%) ήταν µεγαλύτερο σε σχέση µε αυτό των ασθενών στους οποίους χορηγήθηκε νιφεδιπίνη SR (17%, p=0, 055).
However, a greater proportion of patients treated with lisinopril received additional frusemide (27%) compared with patients treated with nifedipine SR (17%; p=0.055).
Η γλυκαιµική ρύθµιση (HbA1C) αυξήθηκε ελαφρώς σε αµφότερες τις οµάδες θεραπείας, από την έναρξη έως τους 12 µήνες (από 7, 5 σε 7, 8 στην οµάδα που έλαβε λισινοπρίλη και από 7, 6 σε 7, 8 στην οµάδα που έλαβε νιφεδιπίνη SR, p=0, 27).
HbA 1c increased slightly in both treatment groups from baseline to 12 months (7.5 to 7.8 in lisinopril group and 7.6 to 7.8 in nifedipine SR group, p=0.27).
Τα λοιπα δεδοµένα που χρησιµοποιήθηκαν για την τεκµηρίωση της ένδειξης συνοψίζονται ως εξής:
Other data used to support the indication can be summarised as follows:
Νορµοτασικοί ινσουλινοεξαρτώµενοι ασθενείς σακχαρώδη διαβήτη (IDDM) Ο πληθυσµός αυτός υποβλήθηκε σε πλήθος δοκιµών µε διαφορετικούς αναστολείς ACE, οι οποίες υπέδειξαν µειωµένο AER και επιβραδυνόµενη εξέλιξη σε µακρολευκωµατινουρία, χωρίς να υπάρχουν, σύµφωνα µε τα υπάρχοντα στοιχεία, περαιτέρω δοκιµές αναστολέων ACE που να επικεντρώνονται στην αµφιβληστροειδοπάθεια.
As far as is understood, there are no further ACEi trials focusing on retinopathy.
Υπερτασικοί ασθενείς µε NIDDM Στην έκθεση των εµπειρογνωµόνων γίνεται αναφορά στην υποµελέτη micro- HOPE (ραµιπρίλη) και στη µελέτη RENAAL (λοσαρτάνη), οι οποίες προσκόµισαν κλινικά δεδοµένα εκβάσεως.
Hypertensive NIDDM The expert report makes reference to micro-HOPE (ramipril) and RENAAL (losartan), which provided clinical outcome data.
Θα µπορούσαν επίσης να ληφθούν υπόψη οι µελέτες IDNT και IRMA- 2 (ιρµπεσαρτάνη).
The IDNT and IRMA-2 (irbesartan) could also be taken into account
23/ 43
24/ 42
Ισχυρές εξωτερικές ενδείξεις υπάρχουν για την ωφέλεια της ρύθµισης του συστήµατος ρενίνης - αγγειοτενσίνης- αλδοστερόνης (RAAS) σε υπερτασικούς ασθενείς διαβήτη NIDDM µε (αρχόµενη) νεφροπάθεια.
In hypertensive NIDDM with (incipient) nephropathy, there is strong external support for the benefit of RAAS modulation.
Η µελέτη BRILLIANT µειονεκτούσε ως προς το ότι ήταν βραχείας διάρκειας και ότι δεν µπόρεσε να επιδείξει αποτελέσµατα όσον αφορά τον ρυθµό σπειραµατικής διήθησης (GFR).
The BRILLIANT study was deficient in its short duration and in that it was not able to show effects on GFR.
Έπειτα από αξιολόγηση των τεκµηριωτικών εγγράφων που υπέβαλαν οι ΚΑΚ καθώς και των κλινικών πρακτικών που εφαρµόζονται σήµερα σε ολόκληρη την ΕΕ και σχετίζονται µε τη χρήση του Zestril, κρίθηκε ότι το πλέον κατάλληλο κείµενο για το εναρµονισµένο τµήµα 4. 1 (Ενδείξεις) είναι το εξής:
After an assessment of the documentation provided by the MAH and an evaluation of the current EU- wide clinical practices relating to the use of Zestril, the following was considered to be the most suitable harmonised Section 4.1 indications text:
Υπέρταση Θεραπεία κατά της υπέρτασης.
Hypertension Treatment of hypertension.
Καρδιακή Ανεπάρκεια Θεραπεία κατά της συµπτωµατικής καρδιακής ανεπάρκειας.
Heart Failure Treatment of symptomatic heart failure.
Οξύ Έµφραγµα του Μυοκαρδίου Βραχυχρόνια (6 εβδοµάδες) θεραπεία αιµοδυναµικά σταθερών ασθενών εντός 24ώρου από την προσβολή από οξύ έµφραγµα του µυοκαρδίου.
Acute Myocardial Infarction Short-term (6 weeks) treatment of haemodynamically stable patients within 24 hours of an acute myocardial infarction.
Τµήµα 4. 2. ∆οσολογία και τρόπος χορήγησης
Renal Complications of Diabetes Mellitus Treatment of renal disease in hypertensive patients with Type 2 diabetes mellitus and incipient nephropathy (see section 5.1).
Έπειτα από αξιολόγηση των τεκµηριωτικών εγγράφων που υπέβαλε ο ΚΑΚ καθώς και των κλινικών πρακτικών που εφαρµόζονται σήµερα σε ολόκληρη την ΕΕ και σχετίζονται µε τη χρήση του Zestril, κρίθηκε ότι το πλέον κατάλληλο κείµενο για το εναρµονισµένο τµήµα 4. 2 (∆οσολογία) είναι το εξής::
After an assessment of the documentation provided by the MAH and an evaluation of the current EU- wide clinical practices relating to the use of Zestril the following was considered to be the most suitable harmonised Section 4.2 Posology text:
4. 2 ∆οσολογία και τρόπος χορήγησης
Hypertension Zestril may be used as monotherapy or in combination with other classes of antihypertensive medicinal products.
24/ 43
25/ 42
To Zestril πρέπει να χορηγείται από το στόµα άπαξ ηµερησίως.
The usual effective maintenance dosage is 20 mg administered in a single daily dose.
Όπως ισχύει για όλα τα υπόλοιπα φάρµακα που λαµβάνονται άπαξ ηµερησίως, το Zestril πρέπει να λαµβάνεται την ίδια περίπου ώρα κάθε ηµέρα.
In general if the desired therapeutic effect cannot be achieved in a period of 2 to 4 weeks on a certain dose level, the dose can be further increased.
Η απορρόφηση των δισκίων Zestril δεν επηρεάζεται από τη λήψη τροφής.
The maximum dose used in long-term, controlled clinical trials was 80 mg/ day.
Η δόση πρέπει να εξατοµικεύεται σύµφωνα µε την εικόνα του ασθενούς και ανάλογα µε την απόκριση της αρτηριακής πίεσης (βλ. τµήµα 4. 4)
This is more likely in patients who are being treated currently with diuretics.
Υπέρταση Το Zestril µπορεί να χορηγείται στο πλαίσιο µονοθεραπείας ή σε συνδυασµό µε άλλες κατηγορίες αντιυπερτασικών φαρµακευτικών προϊόντων.
If possible, the diuretic should be discontinued 2 to 3 days before beginning therapy with Zestril.
∆όση έναρξης Η συνήθης συνιστώµενη δόση έναρξης για υπερτασικούς ασθενείς είναι 10 mg.
In hypertensive patients in whom the diuretic cannot be discontinued, therapy with Zestril should be initiated with a 5 mg dose.
Για τους ασθενείς αυτούς συνιστάται δόση έναρξης 2, 5- 5 mg και ιατρική παρακολούθηση κατά το αρχικό στάδιο της θεραπείας.
The subsequent dosage of Zestril should be adjusted according to blood pressure response.
Σε περίπτωση εµφάνισης νεφρικής ανεπάρκειας απαιτείται µικρότερη δόση έναρξης (βλ.
If required, diuretic therapy may be resumed (see section 4.4 and section 4.5).
Πίνακα 1 στη συνέχεια).
Dosage Adjustment In Renal Impairment Dosage in patients with renal impairment should be based on creatinine clearance as outlined in Table 1 below.
∆όση συντήρησης Η συνήθης αποτελεσµατική δόση συντήρησης είναι 20 mg άπαξ ηµερησίως.
The dosage may be titrated upward until blood pressure is controlled or to a maximum of 40 mg daily.
Ει δυνατόν, πρέπει να διακόπτεται η χορήγηση διουρητικών 2 έως 3 ηµέρες πριν από την έναρξη της θεραπείας µε Zestril.
Heart Failure In patients with symptomatic heart failure, Zestril should be used as adjunctive therapy to diuretics and, where appropriate, digitalis or beta-blockers.
Σε υπερτασικούς ασθενείς στους οποίους δεν µπορεί να διακοπεί η χορήγηση διουρητικών, η θεραπεία µε Zestril πρέπει να ξεκινάει µε δόση των 5 mg.
Zestril may be initiated at a starting dose of 2.5 mg once a day, which should be administered under medical supervision to determine the initial effect on the blood pressure.
Η επακόλουθη δόση Zestril πρέπει να ρυθµίζεται ανάλογα µε την απόκριση της αρτηριακής πίεσης.
The dose of Zestril should be increased: • By increments of no greater than 10 mg • At intervals of no less than 2 weeks • To the highest dose tolerated by the patient up to a maximum of 35 mg once daily.
Ρύθµιση της δόσης σε περιπτώσεις νεφρικής ανεπάρκειας
Dose adjustment should be based on the clinical response of individual patients.
Η δοσολογία σε ασθενείς µε νεφρική ανεπάρκεια πρέπει να καθορίζεται βάσει της κάθαρσης κρεατινίνης όπως περιγράφεται στον ακόλουθο πίνακα 1:
Patients at high risk of symptomatic hypotension e. g. patients with salt depletion with or without hyponatraemia, patients with hypovolaemia or patients who have been receiving vigorous diuretic therapy should have these conditions corrected, if possible, prior to therapy with Zestril.