natgillin/translations-raw huggingface dataset:
αναιµία, λευκοπενία, θροµβοπενία, λευκοκυττάρωση, µη φυσιολογικές αναλύσεις των εµµόρφων συστατικών του αίµατος
coagulopathies, coagulation and bleeding analyses abnormal, pancytopenia, neutropenia
όχι συχνές:
thrombotic thrombocytopenic purpura, hypoprothrombinaemia
διαταραχές της πήξης, µη φυσιολογικές αναλύσεις για την πήξη και ροή του αίµατος, πανκυτοπενία, ουδετεροπενία
Immune system disorders Allergic and anaphylactoid reactions have been observed in patients receiving tacrolimus (see section 4.4).
σπάνιες:
Metabolism and nutrition disorders very common:
θροµβωτική θροµβοπενική πορφύρα, υποπροθροµβιναιµία
hyperglycaemic conditions, diabetes mellitus, hyperkalaemia
∆ιαταραχές του ανοσοποιητικού συστήµατος Έχουν παρατηρηθεί αλλεργικές και αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις σε ασθενείς που λαµβάνουν tacrolimus (βλέπε παράγραφο 4. 4).
common:
∆ιαταραχές του ενδοκρινικού συστήµατος σπάνιες:
hypomagnesaemia, hypophosphataemia, hypokalaemia,
δασυτριχισµός
hypocalcaemia,
∆ιαταραχές του µεταβολισµού και της θρέψης πολύ συχνές: συχνές:
hyponatraemia, fluid overload, hyperuricaemia, appetite decreased, anorexia,
υπεργλυκαιµικές καταστάσεις, σακχαρώδης διαβήτης, υπερκαλιαιµία υποµαγνησιαιµία, υποφωσφαταιµία, υποκαλιαµία, υποασβεστιαιµία, υπονατριαιµία, αύξηση του όγκου των υγρών, υπερουριχαιµία, µειωµένη όρεξη, ανορεξία, µεταβολική οξέωση, υπερλιπιδαιµία, υπερχχοληστερολαιµία, υπερτριγλυκεριδαιµία, άλλες διαταραχές των ηλεκτρολυτών
metabolic
όχι συχνές:
acidoses,
αφυδάτωση, υποπρωτεϊναιµία, υπερφωσφαταιµία, υπογλυκαιµία
hyperlipidaemia,
Ψυχιατρικές διαταραχές πολύ συχνές: συχνές:
hypercholesterolaemia,
αϋπνία συµπτώµατα άγχους, σύγχυση και αποπροσανατολισµός, κατάθλιψη, καταθλιπτική διάθεση, διαταραχές της διάθεσης και ενοχλήσεις, εφιάλτες, ψευδαισθήσεις, νοητικές διαταραχές
hypertriglyceridaemia, other electrolyte abnormalities uncommon:
όχι συχνές:
dehydration, hypoproteinaemia, hyperphosphataemia, hypoglycaemia
ψυχωτικές διαταραχές
Psychiatric disorders very common: common:
∆ιαταραχές του νευρικού συστήµατος πολύ συχνές: συχνές:
insomnia anxiety symptoms, confusion and disorientation, depression, depressed mood, mood disorders and disturbances, nightmare, hallucination, mental disorders
τρόµος, κεφαλαλγία σπασµοί, διαταραχές της συνείδησης, παραισθησία και δυσαισθησία, περιφερική νευροπάθεια, ζάλη, διαταραχές γραφής, διαταραχές του νευρικού συστήµατος
psychotic disorder
όχι συχνές:
Nervous system disorders very common: common:
κώµα, αιµορραγία από το κεντρικό νευρικό σύστηµα και εγκεφαλοαγγειακά επεισόδια, παράλυση και πάρεση, εγκεφαλοπάθεια, διαταραχές του λόγου και της οµιλίας, αµνησία
tremor, headache seizures, disturbances in consciousness, paraesthesias and dysaesthesias, peripheral neuropathies, dizziness, writing impaired, nervous system disorders
σπάνιες:
24 uncommon:
υπερτονία
rare: very rare:
πολύ σπάνιες: µυασθένεια
hypertonia myasthenia
25 συχνές: όχι συχνές: σπάνιες:
common: uncommon: rare:
θόλωση της όρασης, φωτοφοβία, διαταραχές των οφθαλµών καταρράκτης τύφλωση
vision blurred, photophobia, eye disorders cataract blindness
∆ιαταραχές του ωτός και λαβυρίνθου συχνές: όχι συχνές: σπάνιες:
Ear and labyrinth disorders common: uncommon: rare: very rare:
εµβοή υποακοή κώφωση από βλάβη του αισθητικού νεύρου
tinnitus hypoacusis deafness neurosensory hearing impaired
πολύ σπάνιες: µειωµένη ακοή
Cardiac disorders
Καρδιακές διαταραχές συχνές: όχι συχνές:
common: uncommon:
διαταραχές από ισχαιµία των στεφανιαίων αρτηριών, ταχυκαρδία κοιλιακές αρρυθµίες και καρδιακή ανακοπή, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιοµυοπάθειες, κοιλιακή υπερτροφία, υπερκοιλιακές αρρυθµίες, αίσθηµα παλµών, ανωµαλίες του ΗΚΓ, µη φυσιολογικός καρδιακός ρυθµός και παλµός
ischaemic coronary artery disorders, tachycardia ventricular arrhythmias and cardiac arrest, heart failures, cardiomyopathies, ventricular hypertrophy, supraventricular arrhythmias, palpitations, ECG investigations abnormal, heart rate and pulse investigations abnormal
σπάνιες:
rare: very rare:
περικαρδιακό εξίδρωµα
pericardial effusion echocardiogram abnormal
πολύ σπάνιες: µη φυσιολογικό ηχοκαρδιογράφηµα
Vascular disorders very common: common:
Αγγειακές διαταραχές πολύ συχνές: συχνές:
hypertension haemorrhage, thrombembolic and ischaemic events, peripheral vascular disorders, vascular hypotensive disorders
υπέρταση αιµορραγία, θροµβοεµβολικά και ισχαιµικά επεισόδια, περιφερικές αγγειακές διαταραχές, αγγειακές υποτασικές διαταραχές
uncommon:
έµφραγµα, εν τω βάθει θροµβοφλεβίτιδα των άκρων, καταπληξία
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders common:
∆ιαταραχές του αναπνευστικού συστήµατος, του θώρακα και του µεσοθωρακίου συχνές:
dyspnoea, parenchymal lung disorders, pleural effusion, pharyngitis, cough, nasal congestion and inflammations
δύσπνοια, διαταραχές του παρεγχύµατος του πνεύµονα, εξιδρωµατική πλευρίτιδα, φαρυγγίτιδα, βήχας, ρινική συµφόρηση και φλεγµονή
respiratory failures, respiratory tract disorders, asthma acute respiratory distress syndrome
όχι συχνές: σπάνιες:
Gastrointestinal disorders very common: common:
αναπνευστική ανεπάρκεια, διαταραχές του αναπνευστικού συστήµατος, άσθµα οξύ σύνδροµο αναπνευστικής δυσχέρειας
diarrhoea, nausea gastrointestinal inflammatory conditions, gastrointestinal ulceration and perforation, gastrointestinal haemorrhages, stomatitis and ulceration, ascites, vomiting, gastrointestinal and abdominal pains, dyspeptic signs and symptoms, constipation, flatulence, bloating and distension, loose stools, gastrointestinal signs and symptoms
∆ιαταραχές του γαστρεντερικού συστήµατος πολύ συχνές: συχνές:
ileus paralytic, peritonitis, acute and chronic pancreatitis, blood amylase increased, gastrooesophageal reflux disease, impaired gastric emptying
διάρροια, ναυτία γαστρεντερικές φλεγµονώδεις καταστάσεις, γαστρεντερικό έλκος και διάτρηση, γαστρεντερικές αιµορραγίες, στοµατίτιδα και έλκη, ασκίτης, έµετος, γαστρεντερικοί και κοιλιακοί πόνοι, σηµεία και συµπτώµατα δυσπεψίας, δυσκοιλιότητα, µετεωρισµός, τυµπανισµός και διάταση, ασχηµάτιστα κόπρανα, σηµεία και συµπτώµατα από το γαστρεντερικό
rare:
όχι συχνές:
subileus, pancreatic pseudocyst
σπάνιες:
Hepatobiliary disorders common:
ατελής ειλεός, ψευδοκυστική παγκρεατίτιδα
hepatic enzymes
∆ιαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων συχνές:
and function abnormalities, cholestasis and
σπάνιες:
jaundice,
θρόµβωση της ηπατικής αρτηρίας, φλεβοαποφρακτική ηπατική νόσος
hepatocellular damage and hepatitis, cholangitis rare: hepatitic artery thrombosis, venoocclusive liver disease very rare:
πολύ σπάνιες: ηπατική ανεπάρκεια, στένωση του χοληφόρου πόρου
Skin and subcutaneous disorders common: uncommon: rare:
∆ιαταραχές του δέρµατος και του υποδόριου ιστού συχνές: όχι συχνές: σπάνιες:
pruritus, rash, alopecias, acne, sweating increased dermatitis, photosensitivity toxic epidermal necrolysis (Lyell’ s syndrome)
κνησµός, εξάνθηµα, αλωπεκία, ακµή, αυξηµένη εφίδρωση δερµατίτιδα, φωτοευαισθησία τοξική επιδερµική νεκρόλυση (σύνδροµο Lyell)
very rare:
πολύ σπάνιες: σύνδροµο Stevens- Johnson
Stevens Johnson syndrome
∆ιαταραχές του µυοσκελετικού συστήµατος και του συνδετικού ιστού συχνές: όχι συχνές:
Musculoskeletal and connective tissue disorders common: uncommon:
αρθραλγία, µυϊκές συσπάσεις, πόνος στα άκρα, ραχιαλγία διαταραχές στις αρθρώσεις
arthralgia, muscle cramps, pain in limb, back pain joint disorders
26
Renal and urinary very common: common:
∆ιαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών πολύ συχνές: συχνές:
disorders renal impairment renal failure, renal failure acute, oliguria, renal tubular necrosis, nephropathy toxic, urinary abnormalities, bladder and urethral symptoms
νεφρική βλάβη νεφρική ανεπάρκεια, οξεία νεφρική ανεπάρκεια, ολιγουρία, σωληναριακή νέκρωση, τοξική νεφροπάθεια, διαταραχές της διούρησης, συµπτώµατα από την κύστη και την ουρήθρα
uncommon: very rare:
όχι συχνές:
anuria, haemolytic uraemic syndrome nephropathy, cystitis haemorrhagic
ανουρία, αιµολυτικό ουραιµικό σύνδροµο
Reproductive system and breast disorders uncommon:
πολύ σπάνιες: νεφροπάθεια, αιµορραγική κυστίτιδα
dysmenorrhoea and uterine bleeding
∆ιαταραχές του αναπαραγωγικού συστήµατος και του µαστού όχι συχνές:
General disorders common:
Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης συχνές:
and administration site conditions asthenic conditions, febrile disorders, oedema, pain and discomfort, blood alkaline phosphatase increased, weight increased, body temperature perception disturbed
πολυοργανική ανεπάρκεια, γριπώδης νόσος, δυσανεξία στη θερµοκρασία, αίσθηση πίεσης στο θώρακα, φοβία, διαταραχή του συναισθήµατος, αυξηµένα επίπεδα γαλακτικής αφυδρογονάσης στο αίµα, µείωση βάρους
multi-organ failure, influenza like illness, temperature intolerance, chest pressure sensation, feeling jittery, feeling abnormal, blood lactate dehydrogenase increased, weight decreased
πολύ σπάνιες: αυξηµένα επίπεδα λίπους στους ιστούς
thirst, fall, chest tightness, mobility decreased, ulcer fat tissue increased
Η εµπειρία από υπερδοσολογία είναι περιορισµένη.
Experience with over dosage is limited.
Τα συµπτώµατα που έχουν αναφερθεί είναι τρόµος, κεφαλαλγία, ναυτία και έµετος, λοιµώξεις, κνίδωση, λήθαργος, αυξηµένες τιµές ουρίας του αίµατος και υψηλές συγκεντρώσεις κρεατινίνης ορού και αυξηµένα επίπεδα της αµινοτρανσφεράσης της αλανίνης. ∆εν υπάρχει ειδικό αντίδοτο στη θεραπεία µε < (Επινοηθείσα) ονοµασία >.
Several cases of accidental over dosage have been reported; symptoms have included tremor, headache, nausea and vomiting, infections, urticaria, lethargy, increased blood urea nitrogen and elevated serum creatinine concentrations, and increase in alanine aminotransferase levels.
Εάν ληφθεί υπερβολική δόση πρέπει να χορηγηθεί υποστηρικτική και συµπτωµατική θεραπεία.
If over dosage occurs, general supportive measures and symptomatic treatment should be conducted.
Σε περιπτώσεις δηλητηρίασης από το στόµα, η γαστρική πλύση και/ ή η χρήση προσροφητικών ουσιών (όπως ο ενεργός άνθρακας) µπορεί να είναι βοηθητική εάν χρησιµοποιηθούν σύντοµα µετά τη λήψη.
In cases of oral intoxication, gastric lavage and/ or the use of adsorbents (such as activated charcoal) may be helpful, if used shortly after intake.
Ανοσοκατασταλτική µακρολίδη, Κωδικός ATC:
Macrolide immunosuppressant, ATC code:
Η tacrolimus είναι ένας εξαιρετικά δραστικός ανοσοκατασταλτικός παράγοντας και έχει επιδείξει δράση τόσο σε in vitro όσο και σε in vivo πειράµατα.
The FKBP12-tacrolimus complex specifically and competitively binds to and inhibits calcineurin, leading to a calcium-dependent inhibition of T-cell signal transduction pathways, thereby preventing transcription of a discrete set of lymphokine genes.
Συγκεκριµένα, η tacrolimus αναστέλλει τη δηµιουργία κυτταροτοξικών λεµφοκυττάρων τα οποία
Tacrolimus is a highly potent immunosuppressive agent and has proven activity in both in vitro and in vivo experiments.
27 κυρίως ευθύνονται για την απόρριψη του µοσχεύµατος.
26 In particular, tacrolimus inhibits the formation of cytotoxic lymphocytes, which are mainly responsible for graft rejection.
Η tacrolimus καταστέλλει την ενεργοποίηση των Τ- κυττάρων και τον πολλαπλασιασµό των Β- κυττάρων που εξαρτάται από τα Τ- βοηθητικά κύτταρα καθώς επίσης και τον σχηµατισµό λεµφοκυτταροκινών (όπως ιντερλευκίνης- 2, - 3 και γ - ιντερφερόνης) και της έκφρασης του υποδοχέως της ιντερλευκίνης- 2.
Tacrolimus suppresses T-cell activation and T-helper-cell dependent B-cell proliferation, as well as the formation of lymphokines (such as interleukins-2, -3, and γ -interferon) and the expression of the interleukin-2 receptor.
Αποτελέσµατα από δηµοσιευµένα στοιχεία σε άλλη πρωτογενή µεταµόσχευση οργάνου Το < (Επινοηθείσα) ονοµασία > έχει εξελιχθεί σε µία αποδεκτή θεραπεία ως βασικό ανοσοκατασταλτικό φαρµακευτικό προϊόν µετά από µεταµόσχευση παγκρέατος, πνεύµονα και εντέρου.
Results from published data in other primary organ transplantation< Invented name > has evolved into an accepted treatment as primary immunosuppressive medicinal product following pancreas, lung and intestinal transplantation.
Συνολικά, το προφίλ ασφάλειας της tacrolimus στις δηµοσιευµένες αυτές µελέτες φάνηκε ότι είναι παρόµοιο µε ό, τι έχει αναφερθεί στις µεγάλες µελέτες, όπου η tacrolimus χρησιµοποιήθηκε ως βασική θεραπεία σε µεταµόσχευση ήπατος, νεφρού και καρδιάς. ∆ίδονται παρακάτω περιληπτικά τα αποτελέσµατα σχετικά µε την αποτελεσµατικότητα των µεγαλύτερων µελετών για κάθε ένδειξη.
Overall, the safety profile of tacrolimus in these published studies appeared to be similar to what was reported in the large studies, where tacrolimus was used as primary treatment in liver, kidney and heart transplantation.
Μεταµόσχευση πνεύµονα Η προσωρινή ανάλυση µιας πρόσφατης πολυκεντρικής µελέτης µελέτησε 110 ασθενείς οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν 1: 1 στην tacrolimus ή στην κυκλοσπορίνη.
Lung transplantation The interim analysis of a recent multicentre study discussed 110 patients who underwent 1:1 randomisation to either tacrolimus or ciclosporin.
Η tacrolimus άρχισε µε συνεχή ενδοφλέβια έγχυση σε δόση 0. 01 έως 0. 03 mg/ kg/ ηµέρα και η από του στόµατος tacrolimus χορηγήθηκε σε δόση 0. 05 έως 0. 3 mg/ kg/ ηµέρα.
Tacrolimus was started as continuous intravenous infusion at a dose of 0.01 to 0.03 mg/ kg/ day and oral tacrolimus was administered at a dose of 0.05 to 0.3 mg/ kg/ day.
Μικρότερη συχνότητα επεισοδίων οξείας απόρριψης για την tacrolimus – έναντι των ασθενών που υπεβλήθησαν σε θεραπεία µε κυκλοσπορίνη (11. 5% έναντι 22. 6%) και µικρότερη συχνότητα χρόνιας απόρριψης, το σύνδροµο αποφρακτικής βρογχιολίτιδας (2. 86% έναντι 8. 57%), αναφέρθηκαν µέσα στον πρώτο χρόνο µετά τη µεταµόσχευση.
A lower incidence of acute rejection episodes for tacrolimus- versus ciclosporin- treated patients (11.5% versus 22.6%) and a lower incidence of chronic rejection, the bronchiolitis obliterans syndrome (2.86% versus 8.57%), was reported within the first year after transplantation.
Το ποσοστό επιβίωσης 1- χρόνου των ασθενών ήταν 80. 8% για την tacrolimus και 83% για την οµάδα της κυκλοσπορίνης (Treede et al., 3rd ICI San Diego, US, 2004; Abstract 22).
The 1-year patient survival rate was 80.8% in the tacrolimus and 83% in the ciclosporin group (Treede et al., 3rd ICI San Diego, US, 2004; Abstract 22).
Η tacrolimus άρχισε µε συνεχή ενδοφλέβια έγχυση σε δόση 0. 025 mg/ kg/ ηµέρα και η από του στόµατος tacrolimus χορηγήθηκε σε δόση 0. 15 mg/ kg/ ηµέρα µε επακόλουθες προσαρµογές της δοσολογίας µε στόχο κατώτερα επίπεδα 10 έως 20 ng/ ml.
Tacrolimus was started as continuous intravenous infusion at a dose of 0.025 mg/ kg/ day and oral tacrolimus was administered at a dose of 0.15 mg/ kg/ day with subsequent dose adjustments to target trough levels of 10 to 20 ng/ ml.
Το ποσοστό επιβίωσης 1- χρόνου των ασθενών ήταν 83% για την tacrolimus και 71% για την οµάδα της κυκλοσπορίνης, το ποσοστό επιβίωσης 2- ετών ήταν 76% και 66% αντίστοιχα.
The 1-year patient survival was 83% in the tacrolimus and 71% in the ciclosporin group, the 2-year survival rates were 76% and 66%, respectively.
Τα επεισόδια οξείας απόρριψης ανά 100 ασθενείς - ηµέρες ήταν αριθµητικά µικρότερα στην tacrolimus (0. 85 επεισόδια) από ότι στην οµάδα της κυκλοσπορίνης (1. 09 επεισόδια).
Acute rejection episodes per 100 patient-days were numerically fewer in the tacrolimus (0.85 episodes) than in the ciclosporin group (1.09 episodes).
Αποφρακτική βρογχιολίτιδα εµφανίσθηκε σε 21. 7% των ασθενών της οµάδας που έλαβε tacrolimus σε σύγκριση µε το 38. 0% των ασθενών της οµάδας που έλαβε κυκλοσπορίνη (p = 0. 025).
Obliterative bronchiolitis developed in 21.7% of patients in the tacrolimus group compared with 38.0% of patients in the ciclosporin group (p = 0.025).
Σηµαντικά περισσότεροι ασθενείς σε θεραπεία µε κυκλοσπορίνη (n = 13) χρειάσθηκε να µεταβούν στην tacrolimus από εκείνους που ήταν σε θεραπεία µε tacrolimus και χρειάσθηκε να µεταβούν στην κυκλοσπορίνη (n = 2) (p = 0. 02) (Keenan et al., Ann Thoracic Surg 1995; 60: 580).
Significantly more ciclosporin-treated patients (n = 13) required a switch to tacrolimus than tacrolimus-treated patients to ciclosporin (n = 2) (p = 0.02) (Keenan et al., Ann Thoracic Surg 1995; 60:580).
Η tacrolimus άρχισε µε συνεχή ενδοφλέβια έγχυση σε δόση 0. 05 mg/ kg/ ηµέρα και η από του στόµατος tacrolimus χορηγήθηκε σε δόση 0. 1 έως 0. 3 mg/ kg/ ηµέρα µε επακόλουθες προσαρµογές της δοσολογίας µε στόχο κατώτερα επίπεδα 12 έως 15 ng/ ml.
Tacrolimus was started as continuous intravenous infusion at a dose of 0.05 mg/ kg/ day and oral tacrolimus was administered at a dose of 0.1 to 0.3 mg/ kg/ day with subsequent dose adjustments to target trough levels of 12 to 15 ng/ ml.
Το ποσοστό επιβίωσης 1- χρόνου ήταν 73. 1% στην οµάδα της tacrolimus έναντι 79. 2% της οµάδας της κυκλοσπορίνης.
The 1-year survival rates were 73.1% in the tacrolimus versus 79.2% in the ciclosporin group.
Η απουσία οξείας απόρριψης ήταν υψηλότερη στην οµάδα της tacrolimus στους 6 µήνες (57. 7% έναντι 45. 8%) και στον 1 χρόνο µετά από µεταµόσχευση πνεύµονα (50% έναντι 33. 3%) (Treede et al., J Heart Lung Transplant 2001; 20: 511).
Freedom from acute rejection was higher in the tacrolimus group at 6 months (57.7% versus 45.8%) and at 1 year after lung transplantation (50% versus 33.3%) (Treede et al., J Heart Lung Transplant 2001; 20:511).
Μεταµόσχευση παγκρέατος Μία πολυκεντρική µελέτη περιελάµβανε 205 ασθενείς που υπεβλήθησαν σε ταυτόχρονη µεταµόσχευση παγκρέατος- νεφρού οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν στην tacrolimus (n=103) ή στην κυκλοσπορίνη (n=102).
Pancreas transplantation A multicentre study included 205 patients undergoing simultaneous pancreas-kidney transplantation who were randomised to tacrolimus (n=103) or to ciclosporin (n=102).
Η αρχική δόση tacrolimus από το στόµα κατά το πρωτόκολλο ήταν 0. 2 mg/ kg/ ηµέρα µε επακόλουθες προσαρµογές της δοσολογίας µε στόχο κατώτερα επίπεδα 8 έως 15 ng/ ml µέχρι την Ηµέρα 5 και 5 έως 10 ng/ ml µετά το Μήνα 6.
The initial oral per protocol dose of tacrolimus was 0.2 mg/ kg/ day with subsequent dose adjustments to target trough levels of 8 to 15 ng/ ml by Day 5 and 5 to 10 ng/ mL after Month 6.
Η επιβίωση του παγκρέατος στον ένα χρόνο ήταν σηµαντικά ανώτερη µε την tacrolimus:
Pancreas survival at 1 year was significantly superior with tacrolimus:
Σε σύνολο
91.3% versus 74.5% with ciclosporin (p < 0.0005), whereas renal graft survival was similar in both groups.
28 34 ασθενών που άλλαξαν θεραπεία από κυκλοσπορίνη σε tacrolimus, µόνο 6 ασθενείς µε tacrolimus χρειάσθηκαν εναλλακτική θεραπεία (Bechstein et al., Transplantation 2004; 77: 1221).
In total 34 patients switched treatment from ciclosporin to tacrolimus, whereas only 6 tacrolimus patients required alternative therapy (Bechstein et al., Transplantation 2004; 77:1221).
Μεταµόσχευση εντέρου ∆ηµοσιευµένη κλινική εµπειρία από ένα κέντρο για τη χρήση της tacrolimus ως βασική θεραπεία µετά από µεταµόσχευση εντέρου έδειξε ότι το πραγµατικό ποσοστό επιβίωσης 155 ασθενών (65 µε µεταµόσχευση εντέρου µόνο, 75 µε µεταµόσχευση ήπατος και εντέρου, και 25 µε πολυσπλαχνική µεταµόσχευση) που έλαβαν tacrolimus και πρεδνιζόνη ήταν 75% στον ένα χρόνο, 54% στα 5 χρόνια και 42% στα 10 χρόνια.
Intestinal transplantation Published clinical experience from a single centre on the use of tacrolimus for primary treatment following intestinal transplantation showed that the actuarial survival rate of 155 patients (65 intestine alone, 75 liver and intestine, and 25 multivisceral) receiving tacrolimus and prednisone was 75% at 1 year, 54% at 5 years, and 42% at 10 years.
Στα πρώτα χρόνια η αρχική δόση tacrolimus από το στόµα ήταν 0. 3 mg/ kg/ ηµέρα.
In the early years the initial oral dose of tacrolimus was 0.3 mg/ kg/ day.
Μία ποικιλία καινοτοµιών όπως οι τεχνικές για την έγκαιρη ανίχνευση Epstein- Barr (EBV) και CMV λοιµώξεων, για την προσθήκη µυελού των οστών, η συµπληρωµατική χρήση του ανταγωνιστή της ιντερλευκίνης- 2 daclizumab, η µικρότερη αρχική δοσολογία tacrolimus µε στόχο κατώτερα επίπεδα 10 έως 15 ng/ ml, και πλέον πρόσφατα η ακτινοβολία των αλλοµοσχευµάτων θεωρήθηκαν ότι έχουν συνεισφέρει στη βελτίωση των αποτελεσµάτων στην ένδειξη αυτή όλο αυτό το διάστηµα (Abu- Elmagd et al., Ann Surg 2001; 234: 404).
27 A variety of innovations, such as techniques for early detection of Epstein-Barr (EBV) and CMV infections, bone marrow augmentation, the adjunct use of the interleukin-2 antagonist daclizumab, lower initial tacrolimus doses with target trough levels of 10 to 15 ng/ ml, and most recently allograft irradiation were considered to have contributed to improved results in this indication over time (Abu- Elmagd et al., Ann Surg 2001; 234:404).
Απορρόφηση Στον άνθρωπο η tacrolimus έχει παρατηρηθεί ότι µπορεί να απορροφάται σε όλη την έκταση του γαστρεντερικού σωλήνα. Μετά τη χορήγηση από το στόµα καψακίων < (Επινοηθείσα) ονοµασία > οι µέγιστες συγκεντρώσεις (Cmax) της tacrolimus στο αίµα επιτυγχάνονται περίπου µέσα σε 1- 3 ώρες.
Following oral administration of< Invented name > capsules peak concentrations (Cmax) of tacrolimus in blood are achieved in approximately 1 - 3 hours.
Μετά τη χορήγηση από το στόµα (0. 30 mg/ kg/ ηµέρα) σε ασθενείς µε µεταµόσχευση ήπατος, επίπεδα σταθερής κατάστασης του < (Επινοηθείσα) ονοµασία > επιτεύχθηκαν µέσα σε 3 ηµέρες στην πλειονότητα των ασθενών.
After oral administration (0.30 mg/ kg/ day) to liver transplant patients, steady-state concentrations of< Invented name > were achieved within 3 days in the majority of patients.
Σε υγιείς ανθρώπους, τα < (Επινοηθείσα) ονοµασία > 0. 5 mg, < (Επινοηθείσα) ονοµασία > 1 mg και < (Επινοηθείσα) ονοµασία > 5 mg Καψάκια, σκληρά αποδείχθηκαν βιοϊσοδύναµα, όταν χορηγήθηκαν σε ισοδύναµες δόσεις.
In healthy subjects ,< Invented name > 0.5 mg ,< Invented name > 1 mg and < Invented name > 5 mg Capsules, hard have been shown to be bioequivalent, when administered as equivalent dose.
Σε λήπτες ηπατικών µοσχευµάτων, που βρίσκονται σε σταθερή κατάσταση, η βιοδιαθεσιµότητα του < (Επινοηθείσα) ονοµασία >, που χορηγήθηκε από το στόµα, µειώθηκε όταν το φάρµακο χορηγήθηκε µετά από γεύµα µέτριας περιεκτικότητας σε λιπαρά (34% των θερµίδων).
In stable liver transplant patients, the oral bioavailability of< Invented name > was reduced when it was administered after a meal of moderate fat (34% of calories) content.
Σε µία µελέτη σε λήπτες νεφρικών µοσχευµάτων σε σταθερή κατάσταση στους οποίους χορηγήθηκε < (Επινοηθείσα) ονοµασία > αµέσως µετά από ένα συνηθισµένο continental πρόγευµα, η επίδραση στην βιοδιαθεσιµότητα όταν χορηγήθηκε από το στόµα ήταν λιγότερο έκδηλη.
In a study of stable renal transplant patients who were administered< Invented name > immediately after a standard continental breakfast the effect on oral bioavailability was less pronounced.
Η λειτουργία της χολής δεν επηρεάζει την απορρόφηση του < (Επινοηθείσα) ονοµασία >.
Bile flow does not influence the absorption of< Invented name >.
Κατανοµή και απέκκριση Στον άνθρωπο, η κατανοµή της tacrolimus µετά από ενδοφλέβια έγχυση µπορεί να χαρακτηρισθεί ως διφασική.
Distribution and elimination In man, the disposition of tacrolimus after intravenous infusion may be described as biphasic.
Στη συστηµατική κυκλοφορία, η tacrolimus συνδέεται ισχυρά µε τα ερυθρά αιµοσφαίρια φθάνοντας σε µία αναλογία κατανοµής 20: 1 των συγκεντρώσεων στο ολικό αίµα/ πλάσµα.
In the systemic circulation, tacrolimus binds strongly to erythrocytes resulting in an approximate 20:1 distribution ratio of whole blood/ plasma concentrations.
Στο πλάσµα, η tacrolimus συνδέεται εκτεταµένα (> 98. 8%) µε τις πρωτεΐνες του πλάσµατος, κυρίως µε την λευκωµατίνη ορού και α- 1- όξινη γλυκοπρωτεΐνη.
In plasma, tacrolimus is highly bound (> 98.8%) to plasma proteins, mainly to serum albumin and α -1-acid glycoprotein.
29 βάση τις συγκεντρώσεις του πλάσµατος είναι περίπου 1300 l (σε υγιή άτοµα).
The steady-state volume of distribution based on plasma concentrations is approximately 1300 l (healthy subjects).
Τα αντίστοιχα στοιχεία µε βάση το ολικό αίµα υπολογίσθηκαν κατά µέσο όρο σε 47. 6 l.
Corresponding data based on whole blood averaged 47.6 l.
Σε υγιή άτοµα, ο µέσος όρος της ολικής κάθαρσης (TBC) που υπολογίσθηκε από τις συγκεντρώσεις σε ολικό αίµα ήταν 2. 25 l/ h.
In healthy subjects, the average total body clearance (TBC) estimated from whole blood concentrations was 2.25 l/ h.