natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, απαιτείται να εφαρµοσθούν τα συνήθη υποστηρικτικά µέτρα όπως αποµάκρυνση του µη απορροφηθέντος υλικού απο το γαστρεντερικό, κλινική παρακολούθηση και έναρξη υποστηρικτικής θεραπείας, εάν απαιτείται.
In the event of overdose, it is reasonable to employ the usual supportive measures, e. g., remove unabsorbed material from the GI tract, employ clinical monitoring, and institute supportive therapy, if required.
Αντιφλεγµονώδη και αντιρευµατικά προϊόντα, µη στεροειδή,
Anti-inflammatory and antirheumatic products, non-steroids, coxibs, ATC Code:
ΜΟ1 ΑΗ05
M01 AH05
Η ετορικοξίµπη, είναι ένας από του στόµατος χορηγούµενος εκλεκτικός αναστολέας της κυκλο - οξυγενάσης- 2 (COX- 2) στο εύρος της κλινικής δοσολογίας..
Etoricoxib is an oral, selective cyclo-oxygenase-2 (COX-2) inhibitor within the clinical dose range.
Σε όλο το φάσµα φαρµακολογικών κλινικών µελετών, τοARCOXIA > παρουσίασε δοσοεξαρτώµενη αναστολή της COX- 2 χωρίς αναστολή της COX- 1 σε δόσεις έως 150 mg ηµερησίως.
Across clinical pharmacology studies ,< ARCOXIA > produced dose-dependent inhibition of COX-2 without inhibition of COX-1 at doses up to 150 mg daily.
Εχουν αναγνωρισθεί δύο ισοµορφές οι COX- 1 και COX- 2.
Two isoforms, COX-1 and COX-2, have been identified.
Η COX- 2 αποτελεί την ισοµορφή του ενζύµου το οποίο φαίνεται να επάγεται από προ- φλεγµονώδη διέγερση και έχει τεκµηριωθεί ότι είναι κυρίως υπεύθυνη για την σύνθεση των προστανοειδών, διαµεσολαβητών του πόνου, της φλεγµονής και του πυρετού.
COX-2 is the isoform of the enzyme that has been shown to be induced by pro-inflammatory stimuli and has been postulated to be primarily responsible for the synthesis of prostanoid mediators of pain, inflammation, and fever.
Η COX- 2 εµπλέκεται επίσης στην ωορρηξία, την εµφύτευση, τη σύγκλειση του αρτηριακού πόρου, την ρύθµιση της νεφρικής λειτουργίας και σε λειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήµατος (επαγωγή πυρετού, η αίσθηση του πόνου, και νοητική λειτουργία).
COX-2 is also involved in ovulation, implantation and closure of the ductus arteriosus, regulation of renal function, and central nervous system functions (fever induction, pain perception and cognitive function).
Η COX- 2 έχει εντοπισθεί στον άνθρωπο σε ιστούς παρακείµενους των γαστρικών ελκών, δεν έχει αποδειχθεί η σχέση της µε την επούλωση του έλκους.
COX-2 has been identified in tissue around gastric ulcers in man but its relevance to ulcer healing has not been established.
Αποτελεσµατικότητα
19 Efficacy
Σε ασθενείς µε συµπτώµατα οξείας ουρικής αρθρίτιδας, η χορήγηση ετορικοξίµπης 120 mg µια φορά ηµερησίως για περίοδο θεραπείας πάνω από οκτώ ηµέρες, ανακούφισε από τον µέτριο έως ισχυρό πόνο του ισχίου και την φλεγµονή, σε σύγκριση µε την ινδοµεθακίνη 50 mg τρεις φορές ηµερησίως.
In patients experiencing attacks of acute gouty arthritis, etoricoxib 120 mg once daily over an eight-day treatment period, relieved moderate to extreme joint pain and inflammation comparable to indomethacin 50 mg three times daily.
Σε ασθενείς µε αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, η ετορικοξίµπη 90 mg µία φορά ηµερησίως παρείχε σηµαντική βελτίωση στον πόνο της σπονδυλικής στήλης, της φλεγµονής, της ακαµψίας και της λειτουργικότητας Το κλινικό ώφελος της ετορικοξίµπης παρατηρήθηκε νωρίτερα από την δεύτερη ηµέρα, µετά την έναρξη της θεραπείας και διατηρήθηκε κατά την διάρκεια των 52- εβδοµάδων της περιόδου θεραπείας.
The clinical benefit of etoricoxib was observed as early as the second day of therapy after initiation of treatment and was maintained throughout the 52-week treatment period.
23 Πρόγραµµα της µακράς διάρκειας πολυεθνικής µελέτης (MEDAL) µε ετορικοξίµπη και δικλοφενάκη για την αρθρίτιδα.
Multinational Etoricoxib and Diclofenac Arthritis Long-term (MEDAL) Program The MEDAL Program was a prospectively designed Cardiovascular (CV) Safety Outcomes Program of pooled data from three randomized, double-blind active comparator controlled trials, the MEDAL study, EDGE II and EDGE.
Η µελέτη MEDAL ήταν µία µελέτη µε τελικό στόχο καρδιαγγειακά αποτελέσµατα, που διεξήχθη σε 17. 804 ασθενείς µε ΟΑ και 5700 ασθενείς µε ΡΑ που έλαβαν ετορικοξίµπη 60 mg ηµερησίως (ΟΑ) ή 90 mg ηµερησίως (ΟΑ και ΡΑ) ή δικλοφενάκη 150 mg ηµερησίως για ένα µέσο διάστηµα διάρκειας 20. 3 µηνών (το µέγιστο 42. 3 µήνες, κατά µέσο όρο 21. 3µήνες).
The MEDAL Study, was an endpoint driven CV Outcomes study in 17,804 OA and 5,700 RA patients treated with etoricoxib 60 (OA) or 90 mg (OA and RA) or diclofenac 150 mg daily for a mean period of 20.3 months (maximum of 42.3 months, median 21.3 months).
Οι µελέτες EDGE και EDGE II συνέκριναν την ανεκτικότητα από το γαστρεντερικό µε ετορικοξίµπη έναντι δικλοφενάκη.
The EDGE and EDGE II studies compared the gastrointestinal tolerability of etoricoxib versus diclofenac.
Η µελέτη EDGE συµπεριέλαβε 7. 111 ασθενείς µε ΟΑ που έλαβαν µία δόση ετορικοξίµπης 90 mg ηµερησίως (1. 5 φορές τη συνιστώµενη δόση για OA) ή δικλοφενάκη 150 mg ηµερησίως για ένα µέσο διάστηµα 9. 1 µηνών (το µέγιστο 16. 6 µήνες, κατά µέσο όρο 11. 4 µήνες).
The EDGE study included 7111 OA patients treated with a dose of etoricoxib 90 mg daily (1.5 times the dose recommended for OA) or diclofenac 150 mg daily for a mean period of 9.1 months (maximum 16.6 months, median 11.4 months).
Η µελέτη EDGE II συµπεριέλαβε 4086 ασθενείς µε ΡΑ που έλαβαν ετορικοξίµπη 90 mg ηµερησίως ή δικλοφενάκη 150 mg ηµερησίως για ένα µέσο διάστηµα 19. 2 µηνών (το µέγιστο 33. 1µήνες, κατά µέσο όρο 24 µήνες).
The EDGE II study included 4086 RA patients treated with etoricoxib 90 mg daily or diclofenac 150 mg daily for a mean period of 19.2 months (maximum 33.1 months, median 24 months).
Σε ένα πρόγραµµα συγκεντρωτικών στοιχείων της µελέτης MEDAL, 34. 701 ασθενείς µε ΟΑ ή ΡΑ. έλαβαν θεραπεία για ένα µέσο διάστηµα διάρκειας 17. 9 µήνες (το µέγιστο 42. 3 µήνες, κατά µέσο όρο 16. 3 µήνες), περίπου µε 12. 800 ασθενείς που έλαβαν θεραπεία για περισσότερο από 24 µήνες Οι ασθενείς που εισήχθησαν στο πρόγραµµα είχαν κατά την έναρξη µεγάλο εύρος καρδιαγγειακών και γαστρεντερικών παραγόντων κινδύνου.
Patients enrolled in the Program had a wide range of cardiovascular and gastrointestinal risk factors at baseline.
Συνολική ασφάλεια: ∆εν υπήρξε σηµαντική διαφορά µεταξύ ετορικοξίµπης και δικλοφενάκης ως προς το ποσοστό των καρδιαγγειακών θροµβωτικών επεισοδίων.
20 There was no significant difference between etoricoxib and diclofenac in the rate of cardiovascular thrombotic events.
Καρδιονεφρικά επεισόδια παρατηρήθηκαν πολύ συχνότερα µε ετορικοξίµπη από οτι µε δικλοφενάκη, και αυτό το αποτέλεσµα ήταν δοσοεξαρτώµενο (βλέπε τα συγκεκριµένα αποτελέσµατα παρακάτω).
Cardiorenal adverse events were observed more frequently with etoricoxib than with diclofenac, and this effect was dose-dependent (see specific results below).
Αποτελέσµατα ασφάλειας από το καρδιαγγειακό:
The rate of confirmed thrombotic cardiovascular serious adverse events (consisting of cardiac, cerebrovascular, and peripheral vascular events) was comparable between etoricoxib and diclofenac, and data are summarized in the table below.
Το ποσοστό των επιβεβαιωµένων θροµβωτικών καρδιαγγειακών σοβαρών ανεπιθύµητων ενεργειών (που αποτελούνται από καρδιακά, αγγειοεγκεφαλικά, και επεισόδια των περιφερικών αγγείων) ήταν συγκρίσιµο µεταξύ της ετορικοξίµπης και της δικλοφενάκης και τα στοιχεία συγκεντρώνονται στον παρακάτω πίνακα. ∆εν υπήρξαν στατιστικά σηµαντικές διαφορές στα ποσοστά θροµβωτικών επεισοδίων µεταξύ της ετορικοξίµπης και της δικλοφενάκης µεταξύ όλων των υποοµάδων που έχουν αναλυθεί, συµπεριλαµβανοµένων κατηγοριών ασθενών καθ ’ όλο το εύρος του καρδιαγγειακού κινδύνου κατά την έναρξη.
There were no statistically significant differences in thrombotic event rates between etoricoxib and diclofenac across all subgroups analyzed including patient categories across a range of baseline cardiovascular risk.
24 Πίνακας 1:
Table 1:
Ποσοστά των Επιβεβαιωµένων Θροµβωτικών Καρδιαγγειακών Συµβαµάτων (Συγκεντρωτικά στοιχεία του προγράµµατος της µελέτης MEDAL)
Rates of Confirmed Thrombotic CV Events (Pooled MEDAL Program)
Ετορικοξίµπη (Ν=16. 819) 25. 836 Ασθενείς– έτη
Treatment
∆ικλοφενάκη (Ν= 16. 483) 24. 766 Ασθενείς– έτη
25836 Patient- Years
Σύγκριση µεταξύ των θεραπειών
24766 Patient- Years
Ποσοστό+ (95% CI)
Rate† (95% CI)
Επιβεβαιωµένα Θροµβωτικά Καρδιαγγειακά Σοβαρά Συµβάµατα Ανά- πρωτόκολο Στόχος- για - θεραπεία
Confirmed Thrombotic Cardiovascular Serious Adverse Events
1. 24 (1. 11, 1. 38) 1. 25 (1. 14, 1. 36)
1.24 (1.11, 1.38) 1.25 (1.14, 1.36)
1. 30 (1. 17, 1. 45) 1. 19 (1. 08, 1. 30)
1.30 (1.17, 1.45) 1.19 (1.08, 1.30)
0. 95 (0. 81, 1. 11) 1. 05 (0. 93, 1. 19)
0.95 (0.81, 1.11) 1.05 (0.93, 1.19)
Επιβεβαιωµένα Καρδιακά Συµβάµατα Ανά- πρωτόκολο Στόχος- για - θεραπεία
0.71 (0.61, 0.82) 0.69 (0.61, 0.78)
0. 71 (0. 61, 0. 82) 0. 69 (0. 61, 0. 78)
0.78 (0.68, 0.90) 0.70 (0.62, 0.79)
0. 78 (0. 68, 0. 90) 0. 70 (0. 62, 0. 79)
0.90 (0.74, 1.10) 0.99 (0.84, 1.17)
0. 90 (0. 74, 1. 10) 0. 99 (0. 84, 1. 17)
Confirmed Cerebrovascular Events
Επιβεβαιωµένα Αγγειοεγκεφαλικά Συµβάµατα Ανά- πρωτόκολο Στόχος- για - θεραπεία
Per-protocol Intent-to-treat
0. 34 (0. 28, 0. 42) 0. 33 (0. 28, 0. 39)
0.34 (0.28, 0.42) 0.33 (0.28, 0.39)
0. 32 (0. 25, 0. 40) 0. 29 (0. 24, 0. 35)
0.32 (0.25, 0.40) 0.29 (0.24, 0.35)
1. 08 (0. 80, 1. 46) 1. 12 (0. 87, 1. 44)
1.08 (0.80, 1.46) 1.12 (0.87, 1.44)
Επιβεβαιωµένα Συµβάµατα των Περιφερικών Αγγείων Ανά- πρωτόκολο Στόχος- για - θεραπεία †
Per-protocol Intent-to-treat †
0. 20 (0. 15, 0. 27) 0. 24 (0. 20, 0. 30)
0.20 (0.15, 0.27) 0.24 (0.20, 0.30)
0. 22 (0. 17, 0. 29) 0. 23 (0. 18, 0. 28)
0.22 (0.17, 0.29) 0.23 (0.18, 0.28)
0. 92 (0. 63, 1. 35) 1. 08 (0. 81, 1. 44)
0.92 (0.63, 1.35) 1.08 (0.81, 1.44)
Επεισόδια ανά 100 ασθενείς– έτη, CI = διάστηµα εµπιστοσύνης Ν= συνολικός αριθµός ασθενών που συµπεριελήφθησαν στον πληθυσµό Ανά- πρωτόκολο.
Events per 100 Patient-Years; CI=confidence interval N=total number of patients included in Per-protocol population
Ανά- πρωτόκολο: όλα τα συµβάµατα της θεραπείας κατά τη µελέτη ή µέσα σε 14 ηµέρες µετά την διακοπή (εξαιρέθησαν: ασθενείς που έλαβαν < 75% του φαρµάκου της µελέτης, ΜΣΑΦ > 10% του χρόνου).
Per-protocol: all events on study therapy or within 14 days of discontinuation (excluded: patients who took< 75% of their study medication or took non-study NSAIDs > 10% of the time).
Στόχος- για- θεραπεία: όλα τα επιβεβαιωµένα συµβάµατα ως το τέλος της µελέτης (συµπεριλαµβανοµένων των ασθενών που εκτέθηκαν δυνητικά σε παρεµβάσεις οχι της µελέτης κατόπιν διακοπής της θεραπείας).
Intent-to-treat: all confirmed events up to the end of the trial (included patients potentially exposed to non-study interventions following discontinuation of study medication).
Η θνησιµότητα λόγω καρδιαγγειακών συµβαµάτων, καθώς και η συνολική θνησιµότητα, ήταν παρόµοια µεταξύ των οµάδων µε ετορικοξίµπη και δικλοφενάκη.
CV mortality, as well as overall mortality, was similar between the etoricoxib and diclofenac treatment groups.
Συµβάµατα του Καρδιονεφρικού:
Cardiorenal Events:
Στη µελέτη, η συχνότητα διακοπής της θεραπείας λόγω ανεπιθύµητων ενεργειών που σχετίζονται µε την υπέρταση ήταν στατιστικά σηµαντικά µεγαλύτερη µε ετορικοξίµπη από οτι µε δικλοφενάκη Η συχνότητα ανεπιθύµητων ενεργειών συµφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας (διακοπές και σοβαρά συµβάµατα) εµφανίσθηκαν µε τα ίδια ποσοστά µε ετορικοξίµπη 60 mg σε σύγκριση µε δικλοφενάκη 150 mg αλλά ήταν µεγαλύτερη για την ετορικοξίµπη 90 mg σε σύγκριση µε την δικλοφενάκη 150 mg (στατιστικά σηµαντική γιά την ετορικοξίµπη 90 mg σε σύγκριση µε την δικλοφενάκη Η συχνότητα επιβεβαιωµένων ανεπιθύµητων ενεργειών συµφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας (επεισόδια που ήταν σοβαρά και κατέληξαν σε νοσοκοµείο ή σε επίσκεψη σε τµήµα επειγόντων) δεν ήταν σηµαντικά µεγαλύτερη µε ετορικοξίµπη από οτι µε δικλοφενάκη 150 mg. και αυτό το
The incidence of congestive heart failure adverse events (discontinuations and serious events) occurred at similar rates on etoricoxib 60 mg compared to
25 αποτέλεσµα ήταν δοσοεξαρτώµενο.
21 diclofenac 150 mg but was higher for etoricoxib 90 mg compared to diclofenac 150 mg (statistically significant for 90 mg etoricoxib vs.
(στατιστικά σηµαντικά µεγαλύτερη µε ετορικοξίµπη 90 mg αλλά όχι µε ετορικοξίµπη 60 mg).
The incidence of discontinuations due to edema-related adverse events was higher for etoricoxib than diclofenac 150 mg, and this effect was dose-dependent (statistically significant for etoricoxib 90 mg, but not for etoricoxib 60 mg).
Στα ξεχωριστά προγράµµατα της µελέτης MEDAL µε ετορικοξίµπη (60 mg ή 90 mg) η απόλυτη συχνότητα διακοπής σε οποιαδήποτε οµάδα θεραπείας ήταν ως 2. 6% για υπέρταση, ως 1. 9% για οίδηµα, και ως 1. 1% για συµφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, µε µεγαλύτερη συχνότητα διακοπής που παρατηρήθηκε µε ετορικοξίµπη 90 mg από οτι µε ετορικοξίµπη 60 mg.
In the individual MEDAL Program studies, for etoricoxib (60 mg or 90 mg), the absolute incidence of discontinuation in any treatment group was up to 2.6% for hypertension, up to 1.9% for edema, and up to 1.1% for congestive heart failure, with higher rates of discontinuation observed with etoricoxib 90 mg than etoricoxib 60 mg.
Παρατηρήθηκε σηµαντικά µικρότερη συχνότητα διακοπής της θεραπείας για οποιαδήποτε κλινική ανεπιθύµητη ενέργεια από το γαστρεντερικό (π. χ. δυσπεψία, κοιλιακό άλγος, έλκος) µε ετορικοξίµπη από οτι µε δικλοφενάκη στα πλαίσια καθεµίας των τριών µελετών του προγράµµατος MEDAL.
A significantly lower rate of discontinuations of treatment for any clinical (e. g., dyspepsia, abdominal pain, ulcer) GI adverse event was observed with etoricoxib compared with diclofenac within each of the three component studies of the MEDAL Program.
Το ποσοστό διακοπής της θεραπείας λόγω κλινικών ανεπιθύµητων ενεργειών από το γαστρεντερικό ανα εκατό ασθενείς- έτη καθ΄όλη την διάρκεια τη µελέτης ήταν ως ακολούθως:
The rates of discontinuations due to adverse clinical GI events per hundred patient-years over the entire period of study were as follows:
9. 12 µε ετορικοξίµπη και 12. 28 µε δικλοφενάκη στη µελέτη EDGE και 3. 71 µε ετορικοξίµπη και 4. 81 µε δικλοφενάκη στη µελέτη EDGE ΙΙ
3.23 for etoricoxib and 4.96 for diclofenac in the MEDAL Study; 9.12 with etoricoxib and 12.28 with diclofenac in the EDGE study; and 3.71 with etoricoxib and 4.81 with diclofenac in the EDGE II study.
Αποτελέσµατα ασφάλειας από το γαστρεντερικό της µελέτης MEDAL:
Overall upper GI events were defined as perforations, ulcers and bleeds.
Συνολικά τα επεισόδια του ανώτερου γαστρεντερικού προσδιορίσθηκαν ως διατρήσεις, έλκη και αιµορραγίες.
The subset of overall upper GI events considered complicated included perforations, obstructions, and complicated bleeding; the subset of upper GI events considered uncomplicated included uncomplicated bleeds and uncomplicated ulcers.
Παρατηρήθηκε σηµαντικά µικρότερο ποσοστό συµβαµάτων του ανώτερου γαστρεντερικού µε ετορικοξίµπη από οτι µε δικλοφενάκη. ∆εν παρατηρήθηκε σηµαντική διαφορά µεταξύ ετορικοξίµπης και δικλοφενάκης στη συχνότητα των επιπλεγµένων επεισοδίων.
There was no significant difference between etoricoxib and diclofenac in the rate of complicated events.
Το όφελος του ανώτερου γαστρεντερικού µε ετορικοξίµπη σε σύγκριση µε δικλοφενάκη δεν ήταν στατιστικά σηµαντικό σε ασθενείς που λαµβάνουν ταυτόχρονα µικρές δόσεις ασπιρίνης (περίπου 33% των ασθενών).
The upper GI benefit for etoricoxib compared with diclofenac was not statistically significant in patients taking concomitant low-dose aspirin (approximately 33% of patients).
Το ποσοστό ανά εκατό ασθενείς- έτη των επιβεβαιωµένων επιπλεγµένων και µη επιπλεγµένων κλινικών επεισοδίων του ανώτερου γαστρεντερικού (διατρήσεις, έλκη, και αιµορραγίες, ∆ΕΑ) ήταν 0. 67( 95% CI 0. 57, 0. 77) µε ετορικοξίµπη και 0. 97 (95% CI 0. 85, 1. 10) µε δικλοφενάκη, καταλήγοντας στο σχετικό κίνδυνο του 0. 69( 95% CI 0. 57, 0. 83).
The rates per hundred patient-years of confirmed complicated and uncomplicated upper GI clinical events (perforations, ulcers and bleeds (PUBs)) were 0.67 (95% CI 0.57, 0.77) with etoricoxib and 0.97 (95% CI 0.85, 1.10) with diclofenac, yielding a relative risk of 0.69 (95% CI 0.57, 0.83).
Το ποσοστό των επιβεβαιωµένων επεισοδίων του ανώτερου γαστρεντερικού σε ηλικιωµένους ασθενείς αξιολογήθηκε και η µεγαλύτερη µείωση παρατηρήθηκε σε ασθενείς ηλικίας ≥ 75 ετών (1. 35 (95% CI 0. 94, 1. 87) έναντι 2. 78 (95% CI 2. 14, 3. 56) επεισόδια ανά εκατό ασθενείς- έτη για την ετορικοξίµπη και δικλοφενάκη αντίστοιχα.
2.78 [95% CI 2.14, 3.56] events per hundred patient-years for etoricoxib and diclofenac, respectively.
Τα ποσοστά των επιβεβαιωµένων κλινικών επεισοδίων του ανώτερου γαστρεντερικού (µικρής ή µεγαλύτερης έκτασης διάτρηση, απόφραξη ή αιµορραγία, (∆ΑΑ)) δεν ήταν σηµαντικά διαφορετικά µεταξύ ετορικοξίµπης και δικλοφενάκης.
The rates of confirmed lower GI clinical events (small or large bowel perforation, obstruction, or hemorrhage, (POBs)) were not significantly different between etoricoxib and diclofenac.
Αποτελέσµατα του προγράµµατος ασφάλειας του ήπατικού συστήµατος της µελέτης MEDAL:
In the pooled MEDAL Program, 0.3% of patients on etoricoxib and 2.7% of patients on diclofenac discontinued due to hepatic-related adverse experiences.
Η ετορικοξίµπη έχει συσχετισθεί µε ένα στατιστικά σηµαντικά µικρότερο ποσοστό διακοπών λόγω ανεπιθύµητων ενεργειών που σχετίζονται µε το ήπαρ από οτι η δικλοφενάκη.
The rate per hundred patient-years was 0.22 on etoricoxib and 1.84 for diclofenac (p-value was < 0.001 for etoricoxib vs. diclofenac).
Στα συγκεντρωτικά στοιχεία του προγράµµατος της µελέτης MEDAL, 0. 3% των ασθενών µε
However, most hepatic adverse experiences in the MEDAL Program were non-serious.
26 ετορικοξίµπη και 2. 7% των ασθενών µε δικλοφενάκη διέκοψαν λόγω ανεπιθύµητων ενεργειών που σχετίζονται µε το ήπαρ.
Additional Thrombotic Cardiovascular Safety Data In clinical studies excluding the MEDAL Program Studies, approximately 3100 patients were treated with etoricoxib ≥ 60 mg daily for 12 weeks or longer.
Ωστόσο, οι περισσότερες ανεπιθύµητες ενέργειες του ηπατικού συστήµατος στο πρόγραµµα της µελέτης MEDAL δεν ήταν σοβαρές.
There was no discernible difference in the rate of confirmed serious thrombotic cardiovascular events between patients receiving etoricoxib ≥ 60 mg, placebo, or non-
Επιπρόσθετα στοιχεία ασφάλειας Θροµβωτικών Καρδιαγγειακών επεισοδίων Σε κλινικές µελέτες εκτός του προγράµµατος της µελέτης MEDAL περίπου 3100 ασθενείς έλαβαν ετορικοξίµπη ≥60 mg ηµερησίως για 12 εβδοµάδες ή και περισσότερο. ∆εν παρατηρήθηκε διακριτή διαφορά στο ποσοστό των επιβεβαιωµένων καρδιαγγειακών θροµβωτικών ανεπιθυµήτων ενεργειών ανάµεσα στους ασθενείς που ελάµβαναν ετορικοξίµπη ≥60 mg, placebo, ή ΜΣΑΦ εκτός ναπροξένης.
22 naproxen NSAIDs.
Η διαφορά στην αντιαιµοπεταλιακή δράση µεταξύ ορισµένων ΜΣΑΦ που αναστέλλουν την COX- 1 και των αναστολέων της COX- 2 µπορεί να είναι κλινικά σηµαντική για τους ασθενείς µε κίνδυνο θροµβο - εµβολικών επεισοδίων.
The difference in antiplatelet activity between some COX-1 inhibiting NSAIDs and selective COX-2 inhibitors may be of clinical significance in patients at risk of thrombo-embolic events.
Οι εκλεκτικοί αναστολείς COX- 2 µειώνουν το σχηµατισµό της συστηµατικής (και για αυτό το λόγο πιθανώς και ενδοθηλιακής) προστακυκλίνης χωρίς να επηρεάζουν το θροµβοξάνιο των αιµοπεταλίων. ∆εν έχει καθορισθεί η κλινική σηµασία των παρατηρήσεων αυτών.
The clinical relevance of these observations has not been established.
Επιπρόσθετα στοιχεία ασφάλειας του γαστρεντερικού Σε δύο διπλές τυφλές µελέτες ενδοσκόπησης διάρκειας 12 εβδοµάδων, η συνολική συχνότητα γαστροδωδεκαδακτυλικών εξελκώσεων ήταν σηµαντικά χαµηλότερη στους ασθενείς που ελάµβαναν ετορικοξίµπη 120 mg µια φορά ηµερησίως σε σύγκριση µε τους ασθενείς που ελάµβαναν είτε ναπροξένη 500 mg δύο φορές την ηµέρα ή ιµπουπροφένη 800 mg τρείς φορές ηµερησίως.
Additional Gastrointestinal Safety Data In two 12-week double-blind endoscopy studies, the cumulative incidence of gastroduodenal ulceration was significantly lower in patients treated with etoricoxib 120 mg once daily than in patients treated with either naproxen 500 mg twice daily or ibuprofen 800 mg three times daily.
Μελέτη σε ηλικιωµένους σχετικά µε την νεφρική λειτουργία Σε µία τυχαιοποιηµένη, διπλή τυφλή, ελεγχόµενη µε εικονικό φάρµακο, παράλληλων οµάδων µελέτη αξιολογήθηκαν οι επιδράσεις της θεραπείας 15 ηµερών µε ετορικοξίµπη (90 mg), σελεκοξίµπη (200 mg bid), ναπροξένη (500 mg bid) και placebo σχετικά µε την αποβολή νατρίου µέσω της ούρησης, την αρτηριακή υπέρταση, και άλλες παραµέτρους της νεφρικής λειτουργίας σε άτοµα ηλικίας 60 ως 85 ετών, που ήταν σε διαιτητική λήψη νατρίου 200- mEq / ηµερησίως.
Renal Function Study in the Elderly A randomized, double-blind, placebo-controlled, parallel-group study evaluated the effects of 15 days of treatment of etoricoxib (90 mg), celecoxib (200 mg bid), naproxen (500 mg bid) and placebo on urinary sodium excretion, blood pressure, and other renal function parameters in subjects 60 to 85 years of age on a 200-mEq/ day sodium diet.
Η ετορικοξίµπη, σελεκοξίµπη, και ναπροξένη είχαν παρόµοιες επιδράσεις στην αποβολή νατρίου µέσω της ούρησης, κατά το διάστηµα των 2 εβδοµάδων θεραπείας.
Etoricoxib, celecoxib, and naproxen had similar effects on urinary sodium excretion over the 2 weeks of treatment.
Όλοι οι δραστικοί παράγοντες που συγκρίθηκαν, έδειξαν µία αύξηση σε σύγκριση µε το placebo ως προς τη συστολική αρτηριακή πίεση.
All active comparators showed an increase relative to placebo with respect to systolic blood pressures; however, etoricoxib was associated with a statistically significant increase at Day 14 when compared to celecoxib and naproxen (mean change from baseline for systolic blood pressure: etoricoxib 7.7 mmHg, celecoxib 2.4 mmHg, naproxen 3.6 mmHg).
Απορρόφηση Η ετορικοξίµπη µετά από χορήγηση από το στόµα απορροφάται καλά.
Absorption Orally administered etoricoxib is well absorbed.
H απόλυτη βιοδιαθεσιµότητα είναι περίπου 100%.
The absolute bioavailability is approximately 100%.
Μετά από δόση 120 mg εφάπαξ ηµερησίως σε σταθεροποιηµένη κατάσταση, η µέγιστη συγκέντρωση στο πλάσµα (µέση γεωµετρική Cmax=3. 6 µg/ ml) παρατηρήθηκε σε 1 ώρα περίπου (Τmax) µετά τη χορήγηση σε ενήλικες εν νηστεία.
Following 120 mg once-daily dosing to steady state, the peak plasma concentration (geometric mean Cmax = 3.6 µg/ ml) was observed at approximately 1 hour (Tmax) after administration to fasted adults.
Η γεωµετρική µέση περιοχή κάτω από την καµπύλη (AUC 0- 24hr) ήταν 37. 8 µg hr/ ml.
The geometric mean area under the curve (AUC0-24hr) was 37.8 µg• hr/ ml.
Η φαρµακοκινητική της ετορικοξίµπης είναι γραµµική καθ ’ όλο το εύρος της κλινικής δοσολογίας.
The pharmacokinetics of etoricoxib are linear across the clinical dose range.
H συγχορήγηση µε τροφή (γεύµα µε υψηλά λιπαρά) δεν είχε επίδραση στο ποσοστό απορρόφησης του ετορικοξίµπη µετά από χορήγηση δόσης 120 mg.
Dosing with food (a high-fat meal) had no effect on the extent of absorption of etoricoxib after administration of a 120-mg dose.
O ρυθµός απορρόφησης επηρεάστηκε µε αποτέλεσµα να µειωθεί η Cmax κατά 36% και να αυξηθεί η Τmax κατά 2 ώρες.
The rate of absorption was affected, resulting in a 36% decrease in Cmax and an increase in Tmax by 2 hours.
27 Κατανοµή Η ετορικοξίµπη δεσµεύεται από τις πρωτεΐνες του πλάσµατος σε ποσοστό 92% περίπου σε συγκεντρώσεις 0. 05 µg/ ml έως 5 µg/ ml.
Distribution Etoricoxib is approximately 92% bound to human plasma protein over the range of concentrations of 0.05 to 5 µg/ ml.
Μεταβολισµός Η ετορικοξίµπη µεταβολίζεται εκτεταµένα µε περίπου < 1% της δόσης να ανακτάται στα ούρα ως αµετάβλητο φάρµακο.
Metabolism Etoricoxib is extensively metabolised with < 1% of a dose recovered in urine as the parent drug.
Η κύρια µεταβολική οδός ώσπου να παραχθεί το 6΄- hydroxymethylo - παράγωγο, καταλύεται µέσω των ενζύµων CYP.
The major route of metabolism to form the 6’ -hydroxymethyl derivative is catalyzed by CYP enzymes.
Μελέτες in vitro υποδεικνύουν ότι το CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 και το CYP2C19 µπορούν επίσης να συµµετέχουν ως καταλύτες στην κύρια µεταβολική οδό, όµως δεν έχει µελετηθεί in vivo η ποσοτική αναλογία.
In vitro studies indicate that CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 and CYP2C19 also can catalyse the main metabolic pathway, but their quantitative roles in vivo have not been studied.