natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα στοιχεία από τη φαρµακοεπαγρύπνηση µετά την έγκριση κυκλοφορίας του προϊόντος έχουν δείξει ότι οι πλέον σοβαρές ανεπιθύµητες ενέργειες είναι το σύνδροµο Stevens- Johnson και η τοξική επιδερµική νεκρόλυση και η βαριά ηπατίτιδα/ ηπατική ανεπάρκεια (και οι αντιδράσεις υπερευαισθησίας που χαρακτηρίζονται από εξάνθηµα µε συστηµατικά συµπτώµατα όπως πυρετό, αρθραλγία, µυαλγία και λεµφαδενοπάθεια καθώς και σπλαχνική συµµετοχή όπως ηπατίτιδα, ηωσινοφιλία, ακοκκιοκυτταραιµία και νεφρική δυσλειτουργία Οι πρώτες 18 εβδοµάδες θεραπείας είναι µία κρίσιµη περίοδος που απαιτεί στενή παρακολούθηση (βλ. παράγραφο 4. 4).
The first 18 weeks of treatment is a critical period which requires close monitoring (see section 4.4).
Οι ακόλουθες ανεπιθύµητες αντιδράσεις οι οποίες µπορεί να σχετίζονται αιτιολογικά µε τη χορήγηση του VIRAMUNE έχουν αναφερθεί.
The following adverse reactions which may be causally related to the administration of VIRAMUNE have been reported.
Οι υπολογισθείσες συχνότητες έχουν βασισθεί σε συγκεντρωτικά δεδοµένα από κλινικές µελέτες για συµβάµατα που θεωρήθηκαν σχετιζόµενα µε τη θεραπεία µε VIRAMUNE.
The frequencies estimated are based on pooled clinical trial data for events considered related to VIRAMUNE treatment.
14 Η συχνότητα καθορίζεται χρησιµοποιώντας τις ακόλουθες παραδοχές: πολύ συχνά (≥1/ 10), συχνά (≥1/ 100, < 1/ 10), µη συχνά (≥1/ 1. 000, < 1/ 100), σπάνια (≥1/ 10. 000), < 1/ 1. 000), πολύ σπάνια (≥1/ 10, 000), µη γνωστές (δεν µπορούν να εκτιµηθούν µε βάση τα διαθέσιµα δεδοµένα).
Frequency is defined using the following convention: very common (≥ 1/ 10); common (≥ 1/ 100 to < 1/ 10); uncommon (≥ 1/ 1,000 to < 1/ 100); rare (≥ 1/ 10,000 to < 1/ 1,000); very rare (< 1/ 10,000), not known (cannot be estimated from the available data).
Έρευνες Συχνά µη φυσιολογικές δοκιµασίες ηπατικής λειτουργίας,
liver function tests abnormal
∆ιαταραχές του αίµατος και του λεµφικού συστήµατος Συχνά κοκκιοκυτταροπενία∗ Όχι συχνά ∗
Blood and lymphatic system disorders Common Uncommon
αναιµία
granulocytopenia* anaemia
Στη µελέτη 1100. 1090, από την οποία ελήφθησαν οι περισσότερες σχετιζόµενες ανεπιθύµητες ενέργειες (n=28), οι ασθενείς µε εικονικό φάρµακο είχαν υψηλότερο ποσοστό συµβάντων κοκκιοκυτταροπενίας (3, 3%) από ότι οι ασθενείς σε nevirapine (2, 5%).
* In study 1100.1090, from which the majority of related adverse events (n=28) were received, patients on placebo had a higher incidence of events of granulocytopenia (3.3%) than patients on nevirapine (2.5%).
∆ιαταραχές του νευρικού συστήµατος Συχνά κεφαλαλγία
14 Nervous system disorders Common
∆ιαταραχές του γαστρεντερικού Συχνά έµετος, ναυτία, διάρροια, κοιλιακό άλγος
disorders vomiting, diarrhoea, abdominal pain, nausea
∆ιαταραχές του δέρµατος και του υποδορίου ιστού Πολύ συχνά Όχι συχνά
Skin and subcutaneous tissue disorders Very common Uncommon oedema, urticaria
εξάνθηµα (13, 6%) σύνδροµο Stevens Johnson / τοξική επιδερµική νεκρόλυση (0. 1%), αγγειονευρωτικό οίδηµα, κνίδωση.
rash (13.6%) Stevens Johnson Syndrome/ toxic epidermal necrolysis (0.1%), angioneurotic
∆ιαταραχές του µυοσκελετικού συστήµατος και του συνδετικού ιστού Συχνά µυαλγία Όχι συχνά
Musculoskeletal and connective tissue disorders Common Uncommon
αρθραλγία
myalgia arthralgia
Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης Συχνά πυρετός, κόπωση
General disorders and administration site conditions Common
∆ιαταραχές του ανοσοποιητικού συστήµατος Συχνά υπερευαισθησία Μη γνωστές
Immune system disorders Common Not known
εξάνθηµα λόγω του φαρµάκου µε ηωσινοφιλία και συστηµατικά συµπτώµατα, αναφυλαξία
hypersensitivity drug rash with eosinophilia and systemic symptoms, anaphylaxis
∆ιαταραχές ήπατος- χοληφόρων Συχνά ηπατίτιδα (1, 4%) Όχι συχνά Σπάνια
Hepatobiliary disorders Common Uncommon Rare
ίκτερος κεραυνοβόλος ηπατίτιδα
hepatitis (1.4%) jaundice hepatitis fulminant
Η συνδυασµένη αντιρετροϊκή θεραπεία έχει συσχετισθεί µε την ανακατανοµή του λίπους σώµατος (λιποδυστροφία) σε ασθενείς µε HIV περιλαµβανοµένης της απώλειας περιφερικού λίπους και υποδόρειου λίπους του προσώπου, αύξηση του ενδοκοιλιακού και σπλαχνικού λίπους, υπερτροφία του µαστού και συσσώρευση οπισθοαυχενικού λίπους (βοοειδής αυχένας).
Combination antiretroviral therapy has been associated with redistribution of body fat (lipodystrophy) in HIV infected patients including the loss of peripheral and facial subcutaneous fat, increased intra- abdominal and visceral fat, breast hypertrophy and dorsocervical fat accumulation (buffalo hump).
Η συνδυασµένη αντιρετροϊκή θεραπεία έχει συσχετισθεί µε µεταβολικές ανωµαλίες όπως υπερτριγλυκεριδαιµία, υπερχολιστερολαιµία, αντίσταση στην ινσουλίνη, υπεργλυκαιµία και αύξηση της στάθµης του γαλακτικού οξέως στο αίµα (βλ. παράγραφο 4. 4).
Combination antiretroviral therapy has been associated with metabolic abnormalities such as hypertriglyceridaemia, hypercholesterolaemia, insulin resistance, hyperglycaemia and hyperlactataemia (see section 4.4).
Τα ακόλουθα συµβάντα έχουν επίσης αναφερθεί όταν το VIRAMUNE χορηγείται σε συνδυασµό µε άλλους αντιρετροϊικούς παράγοντες: παγκρεατίτιδα, περιφερική νευροπάθεια και θροµβοκυτοπενία.
The following events have also been reported when VIRAMUNE has been used in combination with other anti-retroviral agents: pancreatitis, peripheral neuropathy and thrombocytopaenia.
Αυτά τα συµβάντα συχνά σχετίζονται µε άλλους αντιρετροϊικούς παράγοντες και µπορεί να αναµένεται να συµβούν όταν το VIRAMUNE χρησιµοποιείται σε συνδυασµό µε αυτούς τους παράγοντες, παρ ’ όλα αυτά δεν είναι πιθανόν τα συµβάντα αυτά να οφείλονται στην αγωγή µε VIRAMUNE.
These events are commonly associated with other antiretroviral agents and may be expected to occur when VIRAMUNE is used in combination with other agents; however it is unlikely that these events are due to VIRAMUNE treatment.
Σύνδροµα ηπατικής – νεφρικής ανεπάρκειας έχουν αναφερθεί σπάνια.
Hepatic-renal failure syndromes have been reported rarely.
15 Σε HIV οροθετικούς ασθενείς µε σοβαρή ανοσολογική ανεπάρκεια ενδέχεται να εµφανιστεί, κατά την έναρξη της συνδυασµένης αντιρετροϊκής αγωγής (CART), µία φλεγµονώδης αντίδραση σε ασυµπτωµατικά ή υπολειµµατικά ευκαιριακά παθογόνα (βλ. παράγραφο 4. 4).
In HIV-infected patients with severe immune deficiency at the time of initiation of combination antiretroviral therapy (CART), an inflammatory reaction to asymptomatic or residual opportunistic infections may arise (see section 4.4).
Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις οστεονέκρωσης κυρίως σε ασθενείς µε γνωστούς γενικά παράγοντες κινδύνου, προχωρηµένη λοίµωξη HIV ή µακράς διάρκειας έκθεση σε συνδυασµό αντιρετροϊικής θεραπείας (CART).
Cases of osteonecrosis have been reported, particularly in patients with generally acknowledged risk factors, advanced HIV disease or long-term exposure to combination antiretroviral therapy (CART).
∆έρµα και υποδόριοι ιστοί
Skin and subcutaneous tissues
Η πλέον συχνή κλινική τοξικότητα του VIRAMUNE είναι το εξάνθηµα, µε το αποδιδόµενο στο VIRAMUNE εξάνθηµα να εµφανίζεται σε 13, 6% των ασθενών σε σχήµατα συνδυασµού σε ελεγχόµενες µελέτες..
The most common clinical toxicity of VIRAMUNE is rash, with VIRAMUNE attributable rash occurring in 13.6% of patients in combination regimens in controlled studies.
Τα εξανθήµατα είναι συνήθως ήπιου έως µέτριου βαθµού, κηλιδοβλατιδώδη ερυθηµατώδη δερµατικά εξανθήµατα, κνησµώδη ή µη, και εντοπίζονται στον κορµό, στο πρόσωπο και στα άκρα.
Rashes are usually mild to moderate, maculopapular erythematous cutaneous eruptions, with or
Έχουν αναφερθεί και αλλεργικές αντιδράσεις (αναφυλαξία, αγγειοοίδηµα και κνίδωση).
Allergic reactions (anaphylaxis, angioedema and urticaria) have been reported.
Τα εξανθήµατα εµφανίζονται µεµονωµένα ή στα πλαίσια αντιδράσεων υπερευαισθησίας χαρακτηριζόµενες από εξάνθηµα µε γενικά συµπτώµατα, όπως πυρετό, αρθραλγία, µυαλγία και λεµφαδενοπάθεια, µε σπλαχνική συµµετοχή όπως ηπατίτιδα, ηωσινοφιλία, ακοκκιοκυταραιµία και νεφρική δυσλειτουργία.
Rashes occur alone or in the context of hypersensitivity reactions, characterised by rash with constitutional symptoms such as fever, arthralgia, myalgia and lympadenopathy, plus visceral involvement, such as hepatitis, eosinophilia, granulocytopenia, and renal dysfunction.
Βαριές και απειλητικές για τη ζωή δερµατικές αντιδράσεις έχουν εµφανισθεί σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία µε VIRAMUNE, συµπεριλαµβανοµένου του συνδρόµου Stevens- Johnson (SJS) και τοξικής επιδερµικής νεκρόλυσης (ΤΕΝ).
Severe and life-threatening skin reactions have occurred in patients treated with VIRAMUNE, including Stevens-Johnson syndrome (SJS) and toxic epidermal necrolysis (TEN).
Έχουν αναφερθεί θανατηφόρες περιπτώσεις SJS, ΤΕΝ και αντιδράσεων υπερευαισθησίας.
Fatal cases of SJS, TEN and hypersensitivity reactions have been reported.
Η πλειονότητα των σοβαρών εξανθηµάτων συνέβη µέσα στις πρώτες 6 εβδοµάδες της αγωγής και ορισµένοι ασθενείς χρειάσθηκαν νοσοκοµειακή περίθαλψη, ενώ ένας χρειάσθηκε και χειρουργική επέµβαση (βλ. παράγραφο 4. 4).
The majority of severe rashes occurred within the first 6 weeks of treatment and some required hospitalisation, with one patient requiring surgical intervention (see section 4.4).
Ήπαρ- χοληφόροι
Hepato-biliary
Οι πλέον συχνά παρατηρούµενες διαταραχές εργαστηριακών εξετάσεων είναι αυξήσεις των ελέγχων ηπατικής λειτουργίας (LFTs) περιλαµβανοµένων των ALAT, ASAT, γGT, ολικής χολερυθρίνης και αλκαλικής φωσφατάσης.
The most frequently observed laboratory test abnormalities are elevations in liver function tests (LFTs), including ALAT, ASAT, GGT, total bilirubin and alkaline phosphatase.
Ασυµπτωµατικές αυξήσεις των επιπέδων της γGT είναι η πιο συχνή εργαστηριακή διαταραχή.
Asymptomatic elevations of GGT levels are the most frequent.
Περιπτώσεις ηπατίτιδας (σοβαρή και απειλητική για τη ζωή ηπατοτοξικότητα, περιλαµβανοµένης θανατηφόρου κεραυνοβόλου ηπατίτιδας) έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που έλαβαν VIRAMUNE.
Cases of hepatitis (severe and life-threatening hepatoxicity, including fatal fulminant hepatitis) have been reported in patients treated with VIRAMUNE.
Ο καλύτερος προγνωστικός δείκτης για εµφάνιση σοβαρής ηπατικής επιπλοκής ήταν οι αυξηµένες τιµές στις ηπατικές λειτουργικές δοκιµασίες κατά την έναρξη της µελέτης.
The best predictor of a serious hepatic event was elevated baseline liver function tests.
Οι πρώτες 18 εβδοµάδες θεραπείας είναι µία κρίσιµη περίοδος που απαιτεί στενή παρακολούθηση (βλ. παράγραφο 4. 4).
The first 18 weeks of treatment is a critical period which requires close monitoring (see section 4.4).
Σύµφωνα µε την εµπειρία από κλινική δοκιµή σε 361 παιδιατρικούς ασθενείς, η πλειοψηφία των οποίων λάµβανε συνδυασµένη αγωγή µε ZDV ή / και ddl, οι πιο συχνά αναφερόµενες ανεπιθύµητες ενέργειες που σχετίζονται µε το VIRAMUNE ήταν παρόµοιες µε αυτές που παρατηρήθηκαν σε ενήλικες.
Based on clinical trial experience of 361 paediatric patients the majority of which received combination treatment with ZDV or/ and ddI, the most frequently reported adverse events related to VIRAMUNE were similar to those observed in adults.
H ακοκκιοκυτταραιµία παρατηρήθηκε συχνότερα σε παιδιά.
Granulocytopenia was more frequently observed in children.
Σε µία ανοικτή κλινική µελέτη (ACTG 180) η ακοκκιοκυτταραιµία που εκτιµήθηκε ως σχετιζόµενη µε το φάρµακο εµφανίστηκε σε 5/ 37 (13. 5%) ασθενείς.
In an open-label clinical trial (ACTG 180) granulocytopenia assessed as drug- related occurred in 5/ 37 (13.5%) of patients.
Στην ACTG 245, µία διπλή τυφλή ελεγχόµενη µε εικονικό φάρµακο µελέτη η συχνότητα της σοβαρής σχετιζόµενης µε το φάρµακο ακοκκιοκυτταραιµία ήταν 5/ 305 (1. 6%).
In ACTG 245, a double-blind placebo controlled study, the frequency of serious drug-related granulocytopenia was 5/ 305 (1.6%).
Σε αυτό το πληθυσµό έχουν αναφερθεί µεµονωµένες περιπτώσεις συνδρόµου Stevens- Johnson ή µεταβατικού συνδρόµου Stevens- Johnson / τοξικής επιδερµικής νεκρόλυσης.
Isolated cases of Stevens- Johnson syndrome or Stevens-Johnson/ toxic epidermal necrolysis transition syndrome have been reported in this population.
Σε περίπτωση υπερδοσολογίας του VIRAMUNE δεν υπάρχει γνωστό αντίδοτο.
There is no known antidote for VIRAMUNE overdosage.
Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις υπερδοσολογίας µε VIRAMUNE σε δόσεις που κυµάνθηκαν από 800 έως 6000 mg ηµερησίως για 15 ηµέρες.
Cases of VIRAMUNE overdose at doses ranging from 800 to 6000 mg per day for up to 15 days have been reported.
Οι ασθενείς εµφάνισαν οίδηµα, οζώδες ερύθηµα, κόπωση, πυρετό, 16 πονοκέφαλο, αϋπνία, ναυτία, πνευµονικές διηθήσεις, εξάνθηµα, ίλιγγο, έµετο, αύξηση των τρανσαµινασών και απώλεια βάρους.
Patients have experienced oedema, erythema nodosum, fatigue, fever, headache, insomnia, nausea, pulmonary infiltrates, rash, vertigo, vomiting, increase in transaminases and weight decrease.
Όλες αυτές οι επιδράσεις υποχώρησαν µετά τη διακοπή του VIRAMUNE.
All of these effects subsided following discontinuation of VIRAMUNE.
NNRTI (µη – νουκλεοσιδικός αναστολέας της ανάστροφης µεταγραφάσης), κωδικός ATC J05AG01.
NNRTI (non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors), ATC code J05AG01.
Μηχανισµός δράσης Η nevirapine είναι ένας µη νουκλεοσιδικός αναστολέας της ανάστροφης µεταγραφάσης (NNRTI) του HIV- 1.
Mechanism of Action Nevirapine is a NNRTI of HIV-1.
Η nevirapine συνδέεται απευθείας µε την ανάστροφη µεταγραφάση και αποκλείει τις δράσεις της RNA - εξαρτωµένης και DNA - εξαρτωµένης πολυµεράσης προκαλώντας διακοπή της καταλυτικής θέσης του ενζύµου.
Nevirapine binds directly to reverse transcriptase and blocks the RNA-dependent and DNA-dependent DNA polymerase activities by causing a disruption of the enzyme's catalytic site.
Η δραστηριότητα της nevirapine δεν ανταγωνίζεται τον υποδοχέα ή τα τριφωσφορικά νουκλεοσίδια.
The activity of nevirapine does not compete with template or nucleoside triphosphates.
Η ανάστροφη µεταγραφάση του HIV2 και οι DNA πολυµεράσες των ευκαρυωτικών κυττάρων (όπως οι ανθρώπινες DNA πολυµεράσες α, β, γ ή δ) δεν αναστέλλονται από τη nevirapine.
HIV-2 reverse transcriptase and eukaryotic DNA polymerases (such as human DNA polymerases α, β, γ, or δ) are not inhibited by nevirapine.
In vitro ευαισθησία του HIV
16 In vitro HIV susceptibility:
Η in vitro αντιϊκή δραστικότητα της nevirapine έχει εξετασθεί σε ένα εύρος κυτταρικών σειρών περιλαµβανοµένων και µονοπύρηνων κυττάρων του περιφερικού αίµατος, µακροφάγων προερχόµενων από µονοκύτταρα, και λεµφοβλαστικών κυτταρικών σειρών.
The in vitro antiviral activity of nevirapine has been measured in a variety of cell lines including peripheral blood mononuclear cells, monocyte derived macrophages, and lymphoblastoid cell lines.
Σε πρόσφατες µελέτες µε τη χρήση ανθρώπινων λεµφοκυττάρων από αίµα οµφάλιου λώρου και ανθρώπινων εµβρυϊκών νεφρικών κυττάρων 293, οι τιµές EC50 (συγκέντρωση που προκαλεί 50% αναστολή) κυµαίνονταν από 14- 302 nM έναντι εργαστηριακών και κλινικών στελεχών του HIV- 1.
In recent studies using human cord blood lymphocytes and human embryonic kidney 293 cells, EC50 values (50% inhibitory concentration) ranged from 14-302 nM against laboratory and clinical isolates of HIV-1.
Η nevirapine επέδειξε αντιϊκή δραστικότητα in vitro έναντι της οµάδας M HIV- 1 στελεχών των κλάδων A, B, C, D, F, G και H, και των κυκλοφορούντων ανασυνδυασµένων µορφών (CRF), CRF01_ AE, CRF02_ AG και CRF12_ BF (µε µέση τιµή EC50 τα 63 nM).
Nevirapine exhibited antiviral activity in vitro against group M HIV-1 isolates from clades A, B, C, D, F, G, and H, and circulating recombinant forms (CRF), CRF01_AE, CRF02_AG and CRF12_BF (median EC50 value of 63 nM).
H nevirapine δεν έδειξε καθόλου αντιϊκή δραστικότητα in vitro έναντι των στελεχών των οµάδων Ο HIV- 1 και HIV- 2.
Nevirapine had no antiviral activity in vitro against isolates from group O HIV-1 and HIV-2.
Η nevirapine έδρασε προσθετικά στην συνεργική αντι- HIV- 1 δραστικότητα σε συνδυασµό µε τους αναστολείς της πρωτεάσης amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir, saquinavir και tipranavir, και τους NRTIs abacavir, didanosine, emtricitabine, lamivudine, stavudine, tenofovir και zidovudine.
Nevirapine in combination with efavirenz exhibited a strong antagonistic anti-HIV-1 activity in vitro (see section 4.5) and was additive to antagonistic with the protease inhibitor ritonavir or the fusion inhibitor enfuvirtide. Nevirapine exhibited additive to synergistic anti-HIV-1 activity in combination with the protease inhibitors amprenavir, atazanavir, indinavir, lopinavir, nelfinavir, saquinavir and tipranavir, and the NRTIs abacavir, didanosine, emtricitabine, lamivudine, stavudine, tenofovir and zidovudine.
Την αντι- HIV- 1 δραστικότητα της nevirapine ανταγωνίζονταν in vitro το αντι- HBV φάρµακο adefovir και το αντι - HCV φάρµακο ribavirin.
The anti-HIV-1 activity of nevirapine was antagonized by the anti-HBV drug adefovir and by the anti-HCV drug ribavirin in vitro.
Αντοχή Στελέχη του HIV µε µειωµένη ευαισθησία (100 έως 250 φορές) στη nevirapine έχουν αναπτυχθεί in vitro.
Resistance HIV isolates with reduced susceptibility (100 to 250-fold) to nevirapine emerge in vitro.
Φαινοτυπικές και γονοτυπικές µεταβολές έχουν εµφανισθεί σε στελέχη του HIV που έχουν αποµονωθεί από ασθενείς που έλαβαν VIRAMUNE ή συνδυασµό VIRAMUNE + zidovudine για χρονικό διάστηµα από µια έως 12 εβδοµάδες.
Phenotypic and genotypic changes occur in HIV isolates from patients treated with VIRAMUNE or VIRAMUNE + zidovudine over one to 12 weeks.
Κατά την 8η εβδοµάδα µονοθεραπείας µε VIRAMUNE, όλοι οι ασθενείς που εξετάσθηκαν είχαν στελέχη του HIV µε περισσότερο από 100 φορές µείωση της ευαισθησίας στη nevirapine, ανεξαρτήτως δόσεως.
By week 8 of VIRAMUNE monotherapy, 100% of the patients tested had HIV isolates with a > 100-fold decrease in susceptibility to nevirapine, regardless of dose.
Η συνδυασµένη αγωγή µε VIRAMUNE + zidovudine δεν άλλαξε το ρυθµό ανάπτυξης ιών ανθεκτικών στη nevirapine.
VIRAMUNE + zidovudine combination therapy did not alter the emergence rate of nevirapine- resistant virus.
Μελετήθηκε η γονοτυπική και φαινοτυπική ανάπτυξη αντοχής σε ασθενείς που έλαβαν VIRAMUNE στα πλαίσια τριπλής και διπλής συνδυασµένης αγωγής, καθώς και στη συγκριτική οµάδα που δεν ελάµβανε VIRAMUNE από τη µελέτη INCAS.
Genotypic and phenotypic resistance was examined for patients receiving VIRAMUNE in triple and double therapy drug combination therapy, and in the non-VIRAMUNE comparative group from the INCAS study.
Άτοµα, που δεν είχαν λάβει στο παρελθόν αντιρετροϊκή αγωγή µε αριθµό CD4 κυττάρων 200- 600/ mm3 έλαβαν είτε VIRAMUNE + ZDV (n=46), ZDV + ddI (n=51) ή VIRAMUNE + ZDV + ddI (n=51) και παρακολουθήθηκαν για 52 εβδοµάδες ή περισσότερο, ενώ συνέχιζαν τη θεραπεία.
Antiretroviral naive subjects with CD4 cells counts of 200-600/ mm3 were treated with either VIRAMUNE + zidovudine (n = 46), zidovudine + didanosine (n = 51) or VIRAMUNE + zidovudine + didanosine (n = 51) and followed for 52 weeks or longer on therapy.
Ιολογικές εξετάσεις έγιναν στην αρχή, στους 6 µήνες και στους 12 µήνες.
Virologic evaluations were performed at baseline, six months and 12 months.
Η 17 εξέταση φαινοτυπικής αντοχής που έγινε απαιτούσε ένα ελάχιστο 1000 αντιγράφων/ ml HIV RNA, ώστε να είναι δυνατόν να πολλαπλασθιασθεί ο ιός.
The phenotypic resistance test performed required a minimum of 1000 copies/ ml HIV RNA in order to be able to amplify the virus.
Από τις τρεις οµάδες της µελέτης 16, 19 και 28 ασθενείς αντίστοιχα είχαν αξιολογήσιµα στελέχη στην αρχή και ακολούθως παρέµειναν στη µελέτη για τουλάχιστον 24 εβδοµάδες.
Of the three study groups, 16, 19 and 28 patients respectively had evaluable baseline isolates and subsequently remained in the study for at least 24 weeks.
Στην αρχή υπήρχαν 5 περιπτώσεις φαινοτυπικής αντίστασης στη nevirapine ⋅ οι τιµές IC50 ήταν 5 έως 6, 5 φορές αυξηµένες σε τρεις περιπτώσεις και > 100 φορές σε δύο.
At baseline, there were five cases of phenotypic resistance to nevirapine; the IC50 values were 5 to 6.5-fold increased in three and > 100 fold in two.
Στις 24 εβδοµάδες, όλα τα διαθέσιµα στελέχη που ανακτήθηκαν από ασθενείς που ελάµβαναν VIRAMUNE ήταν ανθεκτικά σε αυτόν τον παράγοντα, ενώ 18 στους 21 (86%) ασθενείς είχαν τέτοια στελέχη κατά την περίοδο των 30 έως 60 εβδοµάδων.
At 24 weeks, all available isolates recoverable from patients receiving nevirapine were resistant to this agent, while 18/ 21 (86%) patients carried such isolates at 30-60 weeks.
Σε 16 άτοµα η ιϊκή καταστολή ήταν κάτω από τα όρια ανίχνευσης (< 20 αντίγραφα/ ml στους 14, < 400 αντίγραφα/ ml στους 2).
In 16 subjects viral suppression was below the limits of detection (< 20 copies/ ml = 14, < 400 copies/ ml = 2).
Αν υποτεθεί ότι καταστολή κάτω των 20 αντιγράφων/ ml υπονοεί ευαισθησία του ιού στη nevirapine, 45% (17/ 38) των ασθενών είχαν στέλεχος του ιού στο οποίο εξακριβώθηκε ή αποδόθηκε ευαισθησία στη nevirapine.
Assuming that suppression below < 20 copies/ ml implies nevirapine susceptibility of the virus, 45% (17/ 38) of patients had virus measured or imputed to be susceptible to nevirapine.
Όλα τα άτοµα (11) που έλαβαν το συνδυασµό VIRAMUNE + zidovudine και εξετάσθηκαν για φαινοτυπική αντοχή ήταν ανθεκτικοί στη nevirapine στους έξι µήνες..
All 11 subjects receiving VIRAMUNE + zidovudine who were tested for phenotypic resistance were resistant to nevirapine by six months.
Καθόλη την περίοδο παρακολούθησης, παρατηρήθηκε µία περίπτωση ανάπτυξης αντοχής στη didanosine.
Over the entire period of observation, one case of didanosine resistance was seen.
Αντοχή στη zidovudine αναπτύχθηκε πιο συχνά µετά από 30 - 60 εβδοµάδες θεραπείας, ιδιαίτερα σε ασθενείς που ελάµβαναν θεραπεία µε διπλό συνδυασµό.
Zidovudine resistance emerged as more frequent after 30 – 60 weeks, especially in patients receiving double combination therapy.
Με βάση την αύξηση στην IC50, αντοχή στη zidovudine εµφανίστηκε σπανιότερα στην οµάδα VIRAMUNE + zidovudine + didanosine σε σύγκριση µε τις άλλες οµάδες θεραπείας.
Based on the increase in IC50, zidovudine resistance appeared lower in the VIRAMUNE + zidovudine + didanosine group than the other treatment groups.
Όσον αφορά την αντοχή στην NVP, όλα τα στελέχη των οποίων ταυτοποιήθηκε η ακολουθία είχαν τουλάχιστον µία µετάλλαξη που σχετίζεται µε ανάπτυξη αντοχής, µε πιο συχνές σηµειακές µεταλλάξεις την Κ103Ν και την Υ181C.
With respect to nevirapine resistance, all isolates that were sequenced carried at least one mutation associated with resistance, the most common single changes being K103N and Y181C.
Συνδυασµοί µεταλλάξεων βρέθηκαν σε εννέα από τους 12 ασθενείς.
Combinations of mutations were found in nine of the 12 patients observed.
Αυτά τα στοιχεία από την INCAS δείχνουν ότι η χρήση θεραπευτικών σχηµάτων υψηλής δραστικότητας σχετίζεται µε καθυστέρηση στην ανάπτυξη αντοχής στα αντιρετροϊκά φάρµακα.
These data from INCAS illustrate that the use of highly active drug therapies is associated with a delay in the development of antiretroviral drug resistance.
Η κλινική σηµασία των φαινοτυπικών και γονοτυπικών µεταβολών που σχετίζονται µε την αγωγή µε VIRAMUNE δεν έχει διευκρινισθεί.
The clinical relevance of phenotypic and genotypic changes associated with VIRAMUNE therapy has not been established.
Επιπρόσθετα στα ανωτέρω στοιχεία, υπάρχει κίνδυνος άµεσης ανάπτυξης αντοχής στους NNRTIs σε περίπτωση ιολογικής αποτυχίας.
17 In addition to the data presented above, there exists a risk of rapid emergence of resistance to NNRTIs in case of virological failure.
∆ιασταυρούµενη αντοχή Ταχεία ανάπτυξη στελεχών του HIV που εµφανίζουν διασταυρούµενη αντοχή στους αναστολείς τύπου NNRTI έχει παρατηρηθεί in vitro.
Cross-resistance Rapid emergence of HIV strains which are cross-resistant to NNRTIs has been observed in vitro.
Τα στοιχεία για τη διασταυρούµενη αντοχή µεταξύ του NNRTI της nevirapine και των αναστολέων της ανάστροφης µεταγράφασης που είναι νουκλεοσιδικά ανάλογα, είναι πολύ περιορισµένα.
Data on cross-resistance between the NNRTI nevirapine and NRTIs are very limited.
Στελέχη από τέσσερις ασθενείς ανθεκτικά στο zidovudine, που εξετάσθηκαν in vitro εξακολουθούσαν να είναι ευαίσθητα στη nevirapine και σε έξι ασθενείς, στελέχη ανθεκτικά στη nevirapine ήταν ευαίσθητα στη zidovudine και στη didanosine. ∆ιασταυρούµενη αντοχή µεταξύ της nevirapine και των αναστολέων της πρωτεάσης του HIV είναι απίθανη λόγω των διαφορετικών ενζύµων- στόχων.
Cross-resistance between nevirapine and HIV PIs is unlikely because the enzyme targets involved are different.