natgillin/translations-raw huggingface dataset:
∆ιασταυρούµενη αντοχή µεταξύ των επί του παρόντος εγκεκριµένων αναστολέων τύπου NNRTI είναι µεγάλη.
Cross-resistance among the currently registered NNRTIs is broad.
Ορισµένα στοιχεία γονοτυπικής αντίστασης δείχνουν ότι σχεδόν στους περισσότερους τους ασθενείς στους οποίους η θεραπεία µε NNRTI αποτυγχάνει, τα ιϊκά στελέχη εκδηλώνουν διασταυρούµενη αντίσταση στα άλλα NNRTIs.
Some genotypic resistance data indicate that in most patients failing NNRTI, viral strains express cross-resistance to the other NNRTIs.
Tα επί του παρόντος διαθέσιµα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τη διαδοχική χρήση των NNRTIs.
The currently available data do not support sequential use of NNRTIs.
Το VIRAMUNE έχει αξιολογηθεί τόσο σε ασθενείς που δεν είχαν λάβει προηγούµενη θεραπεία όσο και σε ασθενείς οι οποίοι είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε θεραπεία.
Pharmacodynamic Effects VIRAMUNE has been evaluated in both treatment naive and treatment experienced patients.
Τα αποτελέσµατα από µια µελέτη (ACTG 241) αξιολόγησαν την τριπλή αγωγή µε VIRAMUNE, zidovudine και didanosine σε σύγκριση µε zidovudine + didanosine σε 398 ασθενείς µε λοίµωξη από HIV- 1 (µέση τιµή έναρξης 153 CD4 + κύτταρα/ mm3 συγκέντρωση πλάσµατος HIV- 1 RNA 4, 59 log10 αντίγραφα/ ml), οι οποίοι είχαν λάβει αγωγή µε νουκλεοσιδικό ανάλογο τουλάχιστον 6 µήνες πριν την εισαγωγή στη µελέτη (µέση τιµή 115 εβδοµάδες).
Results from a trial (ACTG 241) evaluated triple therapy with VIRAMUNE, zidovudine and didanosine compared to zidovudine + didanosine, in 398 HIV-1 infected patients (mean baseline 153 CD4+ cells/ mm3; plasma HIV1 RNA 4.59 log10 copies/ ml), who had received at least 6 months of NRTI therapy prior to enrolment (median 115 weeks).
Αυτοί οι επιβαρηµένοι ασθενείς παρουσίασαν 18 σηµαντική βελτίωση και ιδιαίτερα αυτοί που συµµετείχαν στην οµάδα µε την τριπλή αγωγή σε σύγκριση µε αυτούς της οµάδας διπλής αγωγής, για ένα χρόνο, τόσο στα επίπεδα ιϊκού RNA όσο και στον αριθµό των CD4+ κυττάρων.
These heavily experienced patients demonstrated a significant improvement of the triple therapy group over the double therapy group for one year in both viral RNA and CD4+ cell counts.
H δοσολογία είχε ως εξής:
A durable response for at least one year was documented in a trial (INCAS) for the triple therapy arm with VIRAMUNE, zidovudine and didanosine compared to zidovudine + didanosine or VIRAMUNE + zidovudine in 151 HIV-1 infected, treatment naive patients with CD4+ cell counts of 200- 600 cells/ mm3 (mean 376 cells/ mm3) and a mean baseline plasma HIV-1 RNA concentration of 4.41 log10 copies/ ml (25,704 copies/ ml).
VIRAMUNE 200 mg την ηµέρα για δύο εβδοµάδες και στη συνέχεια 200 mg δύο φορές την ηµέρα ή placebo zidovudine 200 mg τρείς φορές την ηµέρα didanosine 125 ή 200 mg δύο φορές την ηµέρα (ανάλογα µε το σωµατικό βάρος).
Treatment doses were VIRAMUNE, 200 mg daily for two weeks, followed by 200 mg twice daily, or placebo; zidovudine, 200 mg three times daily; didanosine, 125 or 200 mg twice daily (depending on the weight).
∆ύο µελέτες έχουν αξιολογήσει την αποτελεσµατικότητα του VIRAMUNE στην πρόληψη της κάθετης µετάδοσης της λοίµωξης από HIV- 1.
Two studies evaluated the efficacy of VIRAMUNE to prevent vertical transmission of HIV-1 infection.
Κατά τη διάρκεια αυτών των µελετών, οι µητέρες ελάµβαναν µόνο την αντιρετροϊκή θεραπεία της µελέτης.
Mothers received only study antiretroviral therapy during these trials.
Στη µελέτη HIVNET 012 στην Καµπάλα (Ουγκάντα) ζεύγη µητέρων – νεογνών τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν VIRAMUNE από του στόµατος (µητέρα: 200mg κατά την έναρξη του τοκετού · νεογνό:
In the HIVNET 012 study in Kampala (Uganda) mother-infant pairs were randomised to receive oral VIRAMUNE (mother:
2mg/ kg εντός 72 ωρών από τη γέννηση) ή ένα ιδιαίτερα σύντοµο σχήµα zidovudine από του στόµατος (µητέρα: 600mg από του στόµατος κατά την έναρξη του τοκετού και 300mg κάθε 3 ώρες µέχρι τη γέννηση · νεογνό:
600 mg at the onset of labour and 300 mg every 3 hours until delivery; infant:
4mg/ kg δύο φορές την ηµέρα για 7 ηµέρες).
4 mg/ kg twice daily for 7 days).
Η αθροιστική συχνότητα λοιµώξεως µε HIV- 1 στα νεογνά στις 14- 16 εβδοµάδες ήταν 13, 1% (n=310) στην οµάδα του VIRAMUNE έναντι 25, 1% (n=308) στην οµάδα του σύντοµου σχήµατος zidovudine (p=0, 00063).
The cumulative HIV-1 infant infection rate at 14-16 weeks was 13.1% (n = 310) in the VIRAMUNE group, versus 25.1% (n = 308 in the ultra-short zidovudine group (p = 0.00063).
Στη µελέτη SAINT που διεξήχθη στη Νότια Αφρική, τα ζεύγη µητέρων- νεογνών τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν από του στόµατος VIRAMUNE (µητέρες 200 mg κατά τη διάρκεια του τοκετού και 200 mg 24 έως 48 ώρες µετά τον τοκετό νεογνό:
200 mg during labor and 200 mg 24 to 48 hours postdelivery; infant:
6 mg 24 έως 48 ώρες µετά τον τοκετό) ή ένα σύντοµο από του στόµατος σχήµα µε zidovudine και lamivudine (µητέρα: zidovudine 600 mg, και µετά 300 mg κάθε 3 ώρες κατά τη διάρκεια του τοκετού, και ακολουθούσαν 300 mg δύο φορές την ηµέρα για 7 ηµέρες µετά τον τοκετό µαζί µε lamivudine 150 mg δύο φορές την ηµέρα κατά τη διάρκεια του τοκετού και για 7 ηµέρες µετά τον τοκετό νεογνό: zidovudine 12mg δύο φορές την ηµέρα µαζί µε lamivudine 6 mg δύο φορές την ηµέρα για 7 ηµέρες [εάν το νεογνό είχε σωµατικό βάρος < 2 kg, zidovudine 4 mg/ kg δύο φορές την ηµέρα µαζί µε lamivudine 2 mg/ kg δύο φορές την ηµέρα για 7 ηµέρες]. ∆εν υπήρχε στατιστικά σηµαντική διαφορά στη συχνότητα µετάδοσης του HIV- 1 κατά τη διάρκεια 6 έως 8 εβδοµάδων µεταξύ της οµάδας του VIRAMUNE (5, 7%, n=652) και της οµάδας zidovudine µε lamivudine (3, 6%, n=649).
6 mg 24 to 48 hours postdelivery); or a short oral zidovudine plus lamivudine regimen (mother: zidovudine 600 mg, then 300 mg every 3 hours during labour, followed by 300 mg b. i. d. for 7 days postdelivery plus lamivudine 150 mg b. i. d. during labour and for 7 days postdelivery; infant: zidovudine 12 mg b. i. d. plus lamivudine 6 mg b. i. d. for 7 days [if infant weight < 2 kg, zidovudine 4 mg/ kg b. i. d. plus lamivudine 2 mg/ kg b. i. d. for 7 days]).
Υπήρχε µεγαλύτερος κίνδυνος µετάδοσης του HIV- 1 σε νεογνά των οποίων οι µητέρες έλαβαν τις δόσεις VIRAMUNE ή zidovudine µαζί µε lamivudine λιγότερο από 2 ώρες πριν από τον τοκετό.
There was no significant difference in HIV-1 transmission rates through 6 to 8 weeks between the VIRAMUNE group (5.7%, n = 652) and the zidovudine plus lamivudine group (3.6%, n = 649).
Στη µελέτη SAINT το 68% των µητέρων που εκτέθηκαν σε nevirapine είχαν ανθεκτικά στελέχη σε περίπου 4 εβδοµάδες µετά τον τοκετό.
In the SAINT study 68% of nevirapine-exposed mothers had resistant strains at
Η κλινική σηµασία αυτών των στοιχείων για τους Ευρωπαϊκούς πληθυσµούς δεν έχει επαληθευθεί.
The clinical relevance of these data in European populations has not been established.
Επιπλέον, δεν µπορεί να αποκλεισθεί η περίπτωση της ηπατοτοξικότητας όταν το VIRAMUNE δίδεται ως εφάπαξ χορήγηση για πρόληψη της κάθετης µετάδοσης της HIV λοίµωξης.
Furthermore, in the case VIRAMUNE is used as single dose to prevent vertical transmission of HIV-1 infection, the risk of hepatotoxicity in mother and child cannot be excluded.
Μία τυφλή τυχαιοποιηµένη κλινική µελέτη σε γυναίκες που ήδη ελάµβαναν αντιρετροϊκή θεραπεία καθόλη τη κύηση (PACTG 316) δεν έδειξε επιπλέον µείωση της κάθετης µετάδοσης του HIV- 1 όταν η µητέρα και το νεογνό έλαβαν µία µοναδική δόση VIRAMUNE κατά τη διάρκεια του τοκετού και µετά τη γέννηση αντίστοιχα.
A blinded randomized clinical trial in women already taking antiretroviral therapy throughout pregnancy (PACTG 316) demonstrated no further reduction of vertical HIV-1 transmission when the mother and the child received a single VIRAMUNE dose during labour and after birth respectively.
Οι ρυθµοί µετάδοσης HIV- 1ήταν οµοίως χαµηλοί και στις δύο οµάδες θεραπείας (1, 3% στην οµάδα του VIRAMUNE, 1, 4% στην οµάδα του placebo).
HIV-1 transmission rates were similarly low in both treatment groups (1.3% in the VIRAMUNE group, 1.4% in the placebo group).
Η κάθετη µετάδοση δεν µειώθηκε ούτε στις γυναίκες µε HIV- 1 RNA κάτω από το όριο ανίχνευσης ούτε στις γυναίκες µε HIV- 1 RNA πάνω από το όριο ανίχνευσης, πριν από το τοκετό.
The vertical transmission decreased neither in women with HIV-1 RNA below the limit of quantification nor in women with HIV-1 RNA above the limit of quantification prior to partus.
Στις 95 γυναίκες που έλαβαν το VIRAMUNE ενδοµητρίως, 15% ανέπτυξαν ανθεκτικά µεταλλαγµένα στελέχη σε 6 εβδοµάδες µετά τον τοκετό.
Of the 95 women who received intrapartum VIRAMUNE, 15% developed nevirapine resistance mutations at 6 weeks post partus.
19 5. 2 Φαρµακοκινητικές ιδιότητες
5.2 Pharmacokinetic properties
Έχει αποδειχθεί ότι τα δισκία και το πόσιµο εναιώρηµα VIRAMUNE έχουν συγκρίσιµη βιοδιαθεσιµότητα και µπορεί να χρησιµοποιείται το ένα αντί του άλλου σε δόσεις έως και 200 mg.
VIRAMUNE tablets and oral suspension have been shown to be comparably bioavailable and interchangeable at doses up to 200 mg.
Η nevirapine απορροφάται εύκολα (> 90%) µετά χορήγηση από το στόµα σε υγιείς εθελοντές και σε ενήλικες µε HIV- 1 λοίµωξη.
Nevirapine is readily absorbed (> 90%) after oral administration in healthy volunteers and in adults with HIV-1 infection.
Η απόλυτη βιοδιαθεσιµότητα σε 12 υγιείς εθελοντές µετά µια απλή δόση ήταν 93 ± 9% (µέση SD) για δισκίο των 50mg και 91 ± 8% για διάλυµα από το στόµα.
Absolute bioavailability in 12 healthy adults following single-dose administration was 93 ± 9% (mean SD) for a 50 mg tablet and 91 ± 8% for an oral solution.
Η µέγιστη συγκέντρωση στο πλάσµα του nevirapine 2 ± 0, 4 µg/ ml (7, 5 µM) παρατηρήθηκε σε 4 ώρες µετά µία εφάπαξ δόση 200 mg.
Peak plasma nevirapine concentrations of 2 ± 0.4 µg/ ml (7.5 µM) were attained by 4 hours following a single 200 mg dose.
Μετά από πολλαπλές δόσεις, η µέγιστη συγκέντρωση της nevirapine εµφανίζεται να αυξάνει γραµµικά σε ένα εύρος δόσεων 200- 400 mg/ ηµέρα. Βιβλιογραφικά στοιχεία από 20 ασθενείς µε HIV λοίµωξη αναφέρουν στην σταθερή κατάσταση ως Cmax τα 5. 74 µg/ ml (5. 00- 7. 44) και Cmin τα 3. 73 µg/ ml (3. 20- 5. 08) µε AUC 109. 0 h* µg/ ml (96. 0- 143. 5) σε ασθενείς που ελάµβαναν 200mg νεβιραπίνη bid.
Data reported in the literature from 20 HIV infected patients suggest a steady state Cmax of 5.74 µg/ ml (5.00-7.44) and Cmin of 3.73 µg/ ml (3.20-5.08) with an AUC of 109.0 h*µg/ ml (96.0-143.5) in patients taking 200 mg of nevirapine bid.
Άλλα δηµοσιευµένα στοιχεία υποστηρίζουν αυτά τα συµπεράσµατα.
Other published data support these conclusions.
Η µακράς διάρκειας δραστικότητα φαίνεται να είναι περισσότερο πιθανή σε ασθενείς στους οποίους τα χαµηλά επίπεδα της νεβιραπίνης είναι πάνω από 3. 5 µg/ ml.
Long-term efficacy appears to be most likely in patients whose nevirapine trough levels exceed 3.5 µg/ ml.
Η nevirapine είναι λιπόφιλη και ουσιαστικά µη ιονιζόµενη σε φυσιολογικό pH.
Nevirapine is lipophilic and is essentially nonionized at physiologic pH.
Mετά από ενδοφλέβια χορήγηση σε υγιείς ενήλικες, ο όγκος κατανοµής (Vdss) της nevirapine ήταν 1, 21 ± 0, 09 l/ kg, υποδεικνύοντας ότι η nevirapine κατανέµεται ευρέως στον ανθρώπινο οργανισµό.
Following intravenous administration to healthy adults, the volume of distribution (Vdss) of nevirapine was 1.21 ± 0.09 l/ kg, suggesting that nevirapine is widely distributed in humans.
Η nevirapine διέρχεται εύκολα τον πλακούντα και ανευρίσκεται στο µητρικό γάλα.
Nevirapine readily crosses the placenta and is found in breast milk.
Η nevirapine συνδέεται περίπου 60% µε τις πρωτεϊνες του πλάσµατος σε συγκεντρώσεις στο πλάσµα από 1- 10µg/ ml.
Nevirapine is about 60% bound to plasma proteins in the plasma concentration range of 1-10 µg/ ml.
Oι συγκεντρώσεις της nevirapine στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό του ανθρώπου (n = 6) ήταν 45% (± 5%) των συγκεντρώσεων στο πλάσµα, αυτή η αναλογία είναι περίπου ίση µε το µη συνδεδεµένο κλάσµα στις πρωτεΐνες του πλάσµατος.
Nevirapine concentrations in human cerebrospinal fluid (n = 6) were 45% (± 5%) of the concentrations in plasma; this ratio is approximately equal to the fraction not bound to plasma protein.
Βιοµετατροπή και αποµάκρυνση:
Biotransformation and elimination:
In vivo µελέτες σε ανθρώπους και in vitro µελέτες µε ηπατικά µιτοχόνδρια ανθρώπου έχουν δείξει ότι η nevirapine βιοµετατρέπεται εκτεταµένα µέσω (οξειδωτικού) µεταβολισµού από το κυτόχρωµα Ρ450 σε αρκετούς υδροξυλιωµένους µεταβολίτες.
In vivo studies in humans and in vitro studies with human liver microsomes have shown that nevirapine is extensively biotransformed via cytochrome P450 (oxidative) metabolism to several hydroxylated metabolites.
In vitro µελέτες µε ηπατικά µιτοχόνδρια ανθρώπου υποδεικνύουν ότι ο οξειδωτικός µεταβολισµός της nevirapine γίνεται κυρίως µέσω ισοενζύµων του κυτοχρώµατος Ρ450, από την οικογένεια CYP3A, αν και άλλα ισοένζυµα µπορεί να έχουν κάποιο δευτερεύοντα ρόλο.
In vitro studies with human liver microsomes suggest that oxidative metabolism of nevirapine is mediated primarily by cytochrome P450 isozymes from the CYP3A family, although other isozymes may have a secondary role.
Σε µια µελέτη διατήρησης ισορροπίας µάζας / απέκκρισης σε οκτώ υγιείς εθελοντές µε σταθεροποιηµένα επίπεδα σε δοσολογία 200 mg δύο φορές την ηµέρα ακολουθούµενη από εφάπαξ δόση 50mg του 14C- nevirapine περίπου 91, 4 ±10, 5% της ραδιοσηµασµένης δόσης ανιχνεύθηκε, µε τα ούρα (81, 3 ± 11, 1%) να αντιπροσωπεύουν τη κύρια οδό απέκκρισης συγκρινόµενη µε εκείνη των κοπράνων (10, 1 ± 1, 5%).
In a mass balance/ excretion study in eight healthy male volunteers dosed to steady state with nevirapine 200 mg given twice daily followed by a single 50 mg dose of 14C-nevirapine, approximately 91.4 ± 10.5% of the radiolabelled dose was recovered, with urine (81.3 ± 11.1%) representing the primary route of excretion compared to faeces (10.1 ± 1.5%).
Ποσοστό µεγαλύτερο του 80% της ραδιενέργειας στα ούρα προήρχετο από σύµπλοκα γλυκουρονιδίων των υδροξυλιωµένων µεταβολιτών.
Greater than 80% of the radioactivity in urine was made up of glucuronide conjugates of hydroxylated metabolites.
Έτσι ο µεταβολισµός από το κυτόχρωµα Ρ450, η σύζευξη µε γλυκουρονίδια και η νεφρική απέκκριση µέσω των συνδεδεµένων µε γλυκουρονίδια µεταβολιτών, αντιπροσωπεύουν την κύρια οδό βιοµετατροπής και απέκκρισης της nevirapine στον άνθρωπο.
Thus cytochrome P450 metabolism, glucuronide conjugation, and urinary excretion of glucuronidated metabolites represent the primary route of nevirapine biotransformation and elimination in humans.
Μόνο ένα µικρό µέρος (< 5%) της ραδιενέργειας στα ούρα (τα οποία αντιπροσωπεύει λιγότερο από 3% της ολικής δόσης) προήρχετο από το αρχικό φάρµακο⋅ ως εκ τούτου, η νεφρική απέκκριση παίζει µικρό ρόλο στην αποµάκρυνση του αρχικού (µητρικού) φαρµάκου.
Only a small fraction (< 5%) of the radioactivity in urine (representing < 3% of the total dose) was made up of parent compound; therefore, renal excretion plays a minor role in elimination of the parent compound.
Η nevirapine έχει δειχθεί ότι είναι επαγωγέας των µεταβολικών ενζύµων του ηπατικού κυτοχρώµατος Ρ450.
The
Η φαρµακοκινητική της αυτοεπαγωγής χαρακτηρίζεται από µια κατά προσέγγιση αύξηση 1, 5 έως 2 φορές στη φαινόµενη κάθαρση της nevirapine (από το στόµα) καθώς η αγωγή συνεχίζεται από µια µονή δόση σε δύο έως τέσσερις εβδοµάδες δοσολογία µε 200- 400 mg/ ηµέρα.
19 pharmacokinetics of autoinduction are characterised by an approximately 1.5 to 2 fold increase in the apparent oral clearance of nevirapine as treatment continues from a single dose to two-to-four weeks of dosing with 200-400 mg/ day.
Η αυτοεπαγωγή επίσης έχει ως αποτέλεσµα µια αντίστοιχη µείωση της τελικής φάσης του χρόνου ηµιζωής της nevirapine στο πλάσµα από περίπου 45 ώρες (εφάπαξ δόση) σε περίπου 25- 30 ώρες µετά πολλαπλές δόσεις 200- 400 mg/ ηµέρα.
Autoinduction also results in a corresponding decrease in the terminal phase half-life of nevirapine in plasma from approximately 45 hours (single dose) to approximately 25-30 hours following multiple dosing with 200-400 mg/ day.
Η φαρµακοκινητική µιας δόσεως nevirapine συγκρίθηκε σε 23 άτοµα µε ήπια (50 ≤ CLκρεατινίνης ≤ 80 ml/ min), µέτρια (30 ≤ CLκρεατινίνης ≤ 50 ml/ min) ή βαρεία νεφρική δυσλειτουργία (CLκρεατινίνης ≤ 30 ml/ min), νεφρική ανεπάρκεια ή νεφρική νόσο τελικού σταδίου (ESRD), η οποία χρήζει αιµοδιάλυσης και 8 άτοµα µε φυσιολογική νεφρική λειτουργία (CLκρεατινίνης > 80 ml/ min).
The single-dose pharmacokinetics of nevirapine have been compared in 23 subjects with either mild (50 ≤ CLcr < 80 ml/ min), moderate (30 ≤ CLcr < 50 ml/ min) or severe renal dysfunction (CLcr< 30 ml/min), renal impairment or end-stage renal disease (ESRD) requiring dialysis, and 8 subjects with normal renal function (CLcr> 80 ml/ min).
Η νεφρική ανεπάρκεια (ήπια, µέτρια και σοβαρή) είχε ως αποτέλεσµα τη µη σηµαντική αλλαγή της φαρµακοκινητικής της nevirapine.
Renal impairment (mild, moderate and severe) resulted in no significant change in the pharmacokinetics of nevirapine.
Εν τούτοις, άτοµα µε ESRD, που 20 χρειάζονται αιµοδιάλυση υπέδειξαν µείωση κατά 43, 5% της AUC της nevirapine κατόπιν περιόδου έκθεσης µίας εβδοµάδας.
However, subjects with ESRD requiring dialysis exhibited a 43.5% reduction in nevirapine AUC over a one-week exposure period.
Υπήρξε, επίσης, άθροιση στο πλάσµα των υδροξυ – µεταβολιτών της nevirapine.
There was also accumulation of nevirapine hydroxy-metabolites in plasma.
Τα αποτελέσµατα υποδεικνύουν ότι συµπληρώνοντας τη θεραπεία nevirapine µε µία επιπρόσθετη δόση των 200 mg VIRAMUNE µετά από κάθε θεραπεία αιµοδιάλυσης θα βοηθούσε στην αντιστάθµιση της επίδρασης της αιµοδιάλυσης στην κάθαρση του VIRAMUNE. ∆ιαφορετικά, σε ασθενείς µε CLκρεατινίνης ≥ 20 ml/ min δεν χρειάζεται ρύθµιση της δοσολογίας του VIRAMUNE).
Otherwise patients with CLcr ≥ 20 ml/ min do not require an adjustment in VIRAMUNE dosing.
Ηπατική δυσλειτουργία:. ∆ιεξήχθηκε µία µελέτη σταθερής κατάστασης που συγκρίνονταν 46 ασθενείς µε: ήπια (n=17, Βαθµολογία κατά Ishak 1- 2), µέτρια (n=20, Βαθµολογία κατά Ishak 3- 4), ή σοβαρή (n=9, Βαθµολογία κατά Ishak 5- 6, Child- Pugh A στους 8 ασθενείς, και για έναν ασθενή η βαθµολογία κατά Child- Pugh δεν ήταν εφαρµόσιµη) ηπατική ίνωση ως µέτρο της ηπατικής ανεπάρκειας.
Ishak Score 1-2), moderate (n=20; Ishak Score 3-4), or severe (n=9; Ishak Score 5-6, Child-Pugh A in 8 pts., for 1 Child-Pugh score not applicable) liver fibrosis as a measure of hepatic impairment was conducted.
Οι ασθενείς που εξετάστηκαν ελάµβαναν αντιρετροϊική αγωγή που περιελάµβανε Viramune 200 mg δύο φορές ηµερησίως για τουλάχιστον 6 εβδοµάδες πριν τη λήψη του φαρµακοκινητικού δείγµατος, µε µέση διάρκεια αγωγής 3, 4 έτη.
The patients studied were receiving antiretroviral therapy containing Viramune 200 mg twice daily for at least 6 weeks prior to pharmacokinetic sampling, with a median duration of therapy of 3.4 years.
Σε αυτή τη µελέτη, η πολλαπλή δόση της φαρµακοκινητικής διάθεσης της νεβιραπίνης και οι 5 µεταβολίτες οξείδωσης δεν µεταβλήθηκαν.
In this study, the multiple dose pharmacokinetic disposition of nevirapine and the five oxidative metabolites were not altered.
Ωστόσο, περίπου 15% αυτών των ασθενών µε ηπατική ίνωση είχαν ελάχιστα επίπεδα νεβιραπίνης σε συγκεντρώσεις πάνω από 9, 000 ng/ ml (2 φορές το σύνηθες µέσο ελάχιστο επίπεδο).
However, approximately 15% of these patients with hepatic fibrosis had nevirapine trough concentrations above 9,000 ng/ ml (2 fold the usual mean trough).
Ασθενείς µε ηπατική ανεπάρκεια θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά για την εµφάνιση τοξικότητας προκαλούµενης από το φάρµακο.
Patients with hepatic impairment should be monitored carefully for evidence of drug induced toxicity.
Σε µία φαρµακοκινητική µελέτη µε τη χορήγηση µιας δόσης 200 mg νεβιραπίνης σε αρνητικούς _ HIV ασθενείς µε ήπια έως µέτρια ηπατική ανεπάρκεια (Child- Pugh A, n=6; Child- Pugh B, n=4), µία σηµαντική αύξηση στην AUC της νεβιραπίνης παρατηρήθηκε σε έναν ασθενή µε Child- Pugh B µε ασκίτη υποδεικνύοντας ότι ασθενείς µε ηπατική λειτουργία που επιδεινώνεται και ασκίτη µπορεί να βρίσκονται σε κίνδυνο συσσώρευσης της νεβιραπίνης στην συστηµατική κυκλοφορία.
In a 200 mg nevirapine single dose pharmacokinetic study of HIV-negative patients with mild and moderate hepatic impairment (Child-Pugh A, n=6; Child-Pugh B, n=4), a significant increase in the AUC of nevirapine was observed in one Child-Pugh B patient with ascites suggesting that patients with worsening hepatic function and ascites may be at risk of accumulating nevirapine in the systemic circulation.
Επειδή η νεβιραπίνη προάγει η ίδια το µεταβολισµό της µε την πολλαπλή χορήγησή της, αυτή η µελέτη µιας δόσης µπορεί να µην αντικατοπτρίζει την επίδραση της ηπατικής ανεπάρκειας στην φαρµακοκινητική των πολλαπλών δόσεων (βλ. παράγραφο 4. 4).
Because nevirapine induces its own metabolism with multiple dosing, this single dose study may not reflect the impact of hepatic impairment on multiple dose pharmacokinetics (see section 4.4).
Στην πολυεθνική µελέτη 2ΝΝ, σε πληθυσµό 1077 ασθενών διεξήχθηκε µια φαρµακοκινητική υποµελέτη στην οποία περιλαµβάνονταν 391 γυναίκες.
In the multinational 2NN study, a population pharmacokinetic substudy of 1077 patients was performed that included 391 females.
Οι γυναίκες ασθενείς έδειξαν 13. 8% χαµηλότερη κάθαρση της νεβιραπίνης από ότι οι άντρες ασθενείς.
Female patients showed a 13.8% lower clearance of nevirapine than did male patients.
Εφόσον, ούτε το σωµατικό βάρος ή ο ∆είκτης Μάζας Σώµατος (ΒΜΙ) είχαν επιρροή στην κάθαρση της νεβιραπίνης, η επίδραση του φύλλου δεν µπορεί να εξηγηθεί από το µέγεθος του σώµατος.
Since neither body weight nor Body Mass Index (BMI) had influence on the clearance of nevirapine, the effect of gender cannot be explained by body size.
Η φαρµακοκινητική της nevirapine σε ενήλικες µε λοίµωξη HIV- 1 δε φαίνεται να µεταβάλλεται µε την ηλικία (εύρος 19- 68 έτη) ή τη φυλή (Μαύρη, Ισπανική ή Καυκάσια).
Nevirapine pharmacokinetics in HIV-1 infected adults do not appear to change with age (range 19-68 years) or race (Black, Hispanic, or Caucasian).
To VIRAMUNE δεν έχει µελετηθεί ιδιαίτερα σε ασθενείς άνω των 65 ετών.
VIRAMUNE has not been specifically investigated in patients over the age of 65.
Παιδιά:
Paediatric patients:
Τα φαρµακοκινητικά στοιχεία που αφορούν την νεβιραπίνη έχουν εξαχθεί από δύο κύριες πηγές: µία παιδιατρική µελέτη 48 εβδοµάδων στην Νότια Αφρική (ΒΙ 1100. 1368) που περιελάµβανε 123 HIV- 1 θετικούς ασθενείς, χωρίς προηγούµενη εµπειρία σε αντιρετροϊικά, ηλικίας από 3 µηνών έως 16 ετών⋅ και µία συγκεντρωτική ανάλυση πέντε πρωτοκόλλων Παιδιατρικών Οµάδων Κλινικών Μελετών του AIDS (PACTG) που περιέλάµβαναν 495 ασθενείς ηλικίας από 14 ηµερών έως 19 ετών.
Data concerning the pharmacokinetics of nevirapine has been derived from two major sources: a 48 week paediatric trial in South Africa (BI 1100.1368) involving 123 HIV-1 positive, antiretroviral naïve patients aged 3 months to 16 years; and a consolidated analysis of five Paediatric AIDS Clinical Trials Group (PACTG) protocols comprising 495 patients aged 14 days to 19 years.
Τα αποτελέσµατα ανάλυσης των 48 εβδοµάδων της µελέτης ΒΙ 1100. 1368 που διεξήχθη στη Νότιο Αφρική επιβεβαίωσαν ότι η δόση της νεβιραπίνης στις οµάδες των 4/ 7 mg/ kg και 150 mg/ m2 ήταν καλά ανεκτή και δραστική ως αγωγή παιδιατρικών ασθενών που δεν είχαν προηγούµενη εµπειρία σε αντιρετροϊικά.
20 The results of the 48 week analysis of the South African study BI 1100.1368 confirmed that the 4/ 7 mg/ kg and 150 mg/ m2 nevirapine dose groups were well tolerated and effective in treating antiretroviral naïve paediatric patients.
Στις δύο αυτές οµάδες κατά τη διάρκεια των 48 εβδοµάδων παρατηρήθηκε µια αξιοσηµείωτη βελτίωση στο ποσοστό των CD4+ κυττάρων.
A marked improvement in the CD4+ cell percent was observed through week 48 for both dose groups.
Επίσης, και τα δύο δοσολογικά σχήµατα ήταν δραστικά στη µείωση του αντιρετροϊικού φορτίου.
Also, both dosing regimens were effective in reducing the viral load.
Σε αυτή τη µελέτη των 48 εβδοµάδων δεν
In this 48 week study no unexpected safety findings were observed in either dosing group.