natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μετά από τη λήψη υπερδοσολογίας γλιµεπιρίδης, ενδέχεται να εµφανιστεί υπογλυκαιµία, η οποία διαρκεί από 12 έως 72 ώρες, και ενδέχεται να εµφανιστεί και πάλι µετά την αρχική αποκατάσταση.
After ingestion of an overdosage of glimepiride, hypoglycaemia may occur, lasting from 12 to 72 hours, and may recur after initial recovery.
Συµπτώµατα ενδέχεται να µην υπάρχουν για διάστηµα έως 24 ωρών µετά τη λήψη.
Symptoms may not be present for up to 24 hours after ingestion.
Γενικά, συνιστάται παρακολούθηση στο νοσοκοµείο.
In general observation in hospital is recommended.
Ενδέχεται να εµφανιστούν ναυτία, έµετος και επιγαστρικό άλγος.
Nausea, vomiting and epigastric pain may occur.
Η υπογλυκαιµία µπορεί να συνοδεύεται γενικά από νευρολογικά συµπτώµατα όπως ανησυχία, τρόµος, οπτικές διαταραχές, προβλήµατα συντονισµού, υπνηλία, κώµα και σπασµοί.
The hypoglycaemia may in general be accompanied by neurological symptoms like restlessness, tremor, visual disturbances, coordination problems, sleepiness, coma and convulsions.
Η αντιµετώπιση υπερδοσολογίας του Tandemact συνίσταται κυρίως στην πρόληψη της απορρόφησης της γλιµεπιρίδης προκαλώντας έµετο και πίνοντας στη συνέχεια νερό ή λεµονάδα µε ενεργοποιηµένο άνθρακα (προσροφητικό) και θειικό νάτριο (υπακτικό).
9 Treatment of overdosage of Tandemact primarily consists of preventing absorption of glimepiride by inducing vomiting and then drinking water or lemonade with activated charcoal (adsorbent) and sodium-sulphate (laxative).
Εάν έχουν ληφθεί µεγάλες ποσότητες, ενδείκνυται η πλύση στοµάχου, ακολουθούµενη από τη λήψη ενεργοποιηµένου άνθρακα και θειικού νατρίου.
If large quantities have been ingested, gastric lavage is indicated, followed by activated charcoal and sodium-sulphate.
Σε περίπτωση (σοβαρής) υπερδοσολογίας ενδείκνυται νοσηλεία σε µονάδα εντατικής θεραπείας.
In case of (severe) overdosage hospitalization in an intensive care department is indicated.
Ξεκινήστε τη χορήγηση γλυκόζης το συντοµότερο δυνατό, αν είναι απαραίτητο µε µια ενδοφλέβια ένεση bolus των 50 ml από διάλυµα 50%, και στη συνέχεια έγχυση διαλύµατος 10% µε αυστηρό έλεγχο της γλυκόζης του αίµατος.
Start the administration of glucose as soon as possible, if necessary by a bolus intravenous injection of 50 ml of a 50% solution, followed by an infusion of a 10% solution with strict monitoring of blood glucose.
Η περαιτέρω θεραπεία θα πρέπει να είναι συµπτωµατική.
Further treatment should be symptomatic.
10 Ιδιαίτερα κατά την αντιµετώπιση υπογλυκαιµίας λόγω τυχαίας λήψης του Tandemact από νήπια και µικρά παιδιά, η δόση της χορηγούµενης γλυκόζης πρέπει να ελέγχεται προσεκτικά ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα πρόκλησης επικίνδυνης υπεργλυκαιµίας.
In particular when treating hypoglycaemia due to accidental intake of Tandemact in infants and young children, the dose of glucose given must be carefully controlled to avoid the possibility of producing dangerous hyperglycaemia.
Η γλυκόζη του αίµατος θα πρέπει να παρακολουθείται στενά.
Blood glucose should be closely monitored.
Συνδυασµοί από του στόµατος χορηγούµενων φαρµάκων για τη µείωση της γλυκόζης του αίµατος, κωδικός ATC:
Combinations of oral blood glucose lowering drugs; ATC code:
Το Tandemact συνδυάζει δύο αντιυπεργλυκαιµικούς παράγοντες µε συµπληρωµατικούς µηχανισµούς δράσης για τη βελτίωση του γλυκαιµικού ελέγχου σε ασθενείς µε διαβήτη τύπου 2: την πιογλιταζόνη, µέλος της κατηγορίας των θειαζολιδινεδιονών και την γλιµεπιρίδη, µέλος της κατηγορίας των σουλφονυλουριών.
Tandemact combines two antihyperglycaemic agents with complementary mechanisms of action to improve glycaemic control in patients with type 2 diabetes: pioglitazone, a member of the thiazolidinedione class and glimepiride, a member of the sulphonylurea class.
Οι θειαζολιδινεδιόνες δρουν πρωταρχικώς µειώνοντας την αντοχή στην ινσουλίνη και οι σουλφονυλουρίες δρουν πρωταρχικώς προκαλώντας απελευθέρωση ινσουλίνης από τα παγκρεατικά βήτα κύτταρα.
Thiazolidinediones act primarily by reducing insulin resistance and sulphonylureas primarily by inducing insulin release from pancreatic beta cells.
Οι δράσεις της πιογλιταζόνης ίσως να επιτυγχάνονται µέσω της µείωσης της αντοχής στην ινσουλίνη.
Pioglitazone effects may be mediated by a reduction of insulin resistance.
Η ανάλυση Kaplan- Meier έδειξε ότι εµφανίσθηκε αποτυχία στη ρύθµιση του διαβήτη σε συντοµότερο χρονικό διάστηµα στους ασθενείς που έλαβαν γλικλαζίδη συγκριτικά µε αυτούς που έλαβαν πιογλιταζόνη.
Kaplan-Meier analysis showed shorter time to treatment failure in patients treated with gliclazide, compared with pioglitazone.
Στα δύο έτη, ο γλυκαιµικός έλεγχος (οριζόµενος ως HbA1c < 8, 0%) διατηρήθηκε στο 69% των ασθενών που έλαβαν πιογλιταζόνη συγκριτικά µε το 50% των ασθενών που έλαβαν γλικλαζίδη.
At two years, glycaemic control (defined as HbA1c < 8.0%) was sustained in 69% of patients treated with pioglitazone, compared with 50% of patients on gliclazide.
Σε µία µελέτη, διάρκειας 2 ετών, συνδυασµένης θεραπευτικής αγωγής πιογλιταζόνης µε προσθήκη µετφορµίνης έναντι γλικλαζίδης µε προσθήκη µετφορµίνης, ο γλυκαιµικός έλεγχος, υπολογιζόµενος ως η µέση µεταβολή από την αρχική τιµή της HbA1c, ήταν παρόµοιος µεταξύ των δύο οµάδων, µετά από ένα έτος θεραπείας.
In a two-year study of combination therapy comparing pioglitazone with gliclazide when added to metformin, glycaemic control measured as mean change from baseline in HbA1c was similar between treatment groups after one year.
Σε µια δοκιµή ελεγχόµενη από εικονικό φάρµακο, ασθενείς που παρά την τρίµηνη περίοδο βελτιστοποίησης της αγωγής µε ινσουλίνη είχαν ανεπαρκή γλυκαιµικό έλεγχο, τυχαιοποιήθηκαν σε πιογλιταζόνη ή εικονικό φάρµακο για 12 µήνες.
In a placebo controlled trial, patients with inadequate glycaemic control despite a three month insulin optimisation period were randomised to pioglitazone or placebo for 12 months.
Οι ασθενείς που λάµβαναν πιογλιταζόνη είχαν µια µέση µείωση στην HbA1c της τάξης του 0, 45% σε σύγκριση µε εκείνους που συνέχισαν να λαµβάνουν µόνο ινσουλίνη, καθώς και µείωση της δόσης της ινσουλίνης στην οµάδα που λάµβανε πιογλιταζόνη.
Patients receiving pioglitazone had a mean reduction in HbA1c of 0.45% compared with those continuing on insulin alone, and a reduction of insulin dose in the pioglitazone treated group.
11 Σε κλινικές δοκιµές διάρκειας ενός έτους, η πιογλιταζόνη έδειξε σταθερή µείωση, στατιστικά σηµαντική, του κλάσµατος αλβουµίνης/ κρεατινίνης συγκριτικά µε την αρχική τιµή.
In one year clinical trials, pioglitazone consistently gave a statistically significant reduction in the albumin/ creatinine ratio compared to baseline.
Η επίδραση της πιογλιταζόνης (45 mg σε µονοθεραπεία έναντι εικονικού φαρµάκου- placebo) µελετήθηκε σε µία µικρή δοκιµή διάρκειας 18 εβδοµάδων, σε ασθενείς µε τύπου 2 σακχαρώδη διαβήτη.
10 The effect of pioglitazone (45 mg monotherapy vs. placebo) was studied in a small 18-week trial in type 2 diabetics.
Παρόµοιες µεταβολές στην κατανοµή λίπους σώµατος από την πιογλιταζόνη συνοδεύονται από βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη.
Similar changes in body fat distribution on pioglitazone have been accompanied by an improvement in insulin sensitivity.
Στις περισσότερες κλινικές δοκιµές έχουν αναφερθεί ελαττωµένα επίπεδα ολικών τριγλυκεριδίων και ελεύθερων λιπαρών οξέων και αυξηµένα επίπεδα HDL- χοληστερόλης, συγκριτικά µε το εικονικό φάρµακο (placebo), µε µικρές, αλλά όχι κλινικά σηµαντικές αυξήσεις των επιπέδων της LDL - χοληστερόλης.
In most clinical trials, reduced total plasma triglycerides and free fatty acids, and increased HDL- cholesterol levels were observed as compared to placebo, with small, but not clinically significant increases in LDL-cholesterol levels.
Σε κλινικές δοκιµές διάρκειας δύο ετών, η πιογλιταζόνη µείωσε τα επίπεδα ολικών τριγλυκεριδίων και ελευθέρων λιπαρών οξέων στο πλάσµα και αύξησε τα επίπεδα της HDL χοληστερόλης συγκριτικά µε το εικονικό φάρµακο (placebo), τη µετφορµίνη ή τη γλικλαζίδη.
In clinical trials of up to two years duration, pioglitazone reduced total plasma triglycerides and free fatty acids, and increased HDL cholesterol levels, compared with placebo, metformin or gliclazide.
Σε µελέτη, διάρκειας 20 εβδοµάδων, στην οποία µειώθηκαν τα επίπεδα τριγλυκεριδίων νηστείας, η πιογλιταζόνη µείωσε και τη µεταγευµατική υπερτριγλυκεριδαιµία, επιδρώντας στην απορρόφηση και στην ηπατική σύνθεση των τριγλυκεριδίων.
In a 20-week study, as well as reducing fasting triglycerides, pioglitazone reduced post prandial hypertriglyceridaemia through an effect on both absorbed and hepatically synthesised triglycerides.
Στην PROactive, µια καρδιαγγειακή µελέτη έκβασης, 5238 ασθενείς µε σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και προϋπάρχουσα µείζονα µακροαγγειακή νόσο τυχαιοποιήθηκαν σε πιογλιταζόνη ή εικονικό φάρµακο επιπροσθέτως της υπάρχουσας αντιδιαβητικής και καρδιαγγειακής θεραπείας, για έως και 3, 5 έτη.
In PROactive, a cardiovascular outcome study, 5238 patients with type 2 diabetes mellitus and pre- existing major macrovascular disease were randomised to pioglitazone or placebo in addition to existing antidiabetic and cardiovascular therapy, for up to 3.5 years.
Η µέση διάρκεια του διαβήτη ήταν 9, 5 έτη.
Approximately one third of patients were receiving insulin in combination with metformin and/ or a sulphonylurea.
Περίπου το ένα τρίτο των ασθενών λάµβαναν ινσουλίνη σε συνδυασµό µε µετφορµίνη ή/ και σουλφονυλουρία.
To be eligible patients had to have had one or more of the following: myocardial infarction, stroke, percutaneous cardiac intervention or coronary artery bypass graft, acute coronary syndrome, coronary artery disease, or peripheral arterial obstructive disease.
Σχεδόν οι µισοί ασθενείς είχαν ένα προηγούµενο έµφραγµα του µυοκαρδίου και περίπου το 20% είχε υποστεί στο παρελθόν αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Almost half of the patients had a previous myocardial infarction and approximately 20% had had a stroke.
Περίπου ο µισός πληθυσµός της µελέτης είχε τουλάχιστον δύο από τα κριτήρια εισαγωγής του καρδιαγγειακού ιστορικού.
Approximately half of the study population had at least two of the cardiovascular history entry criteria.
Σχεδόν όλοι οι ασθενείς (95%) λάµβαναν καρδιαγγειακή φαρµακευτική αγωγή (β αποκλειστές, αναστολείς ΜΕΑ, ανταγωνιστές αγγειοτενσίνης ΙΙ, αποκλειστές, διαύλων ασβεστίου, νιτρώδη, διουρητικά, ασπιρίνη, στατίνες, φιβράτες).
Almost all subjects (95%) were receiving cardiovascular medications (beta blockers, ACE inhibitors, angiotensin II antagonists, calcium channel blockers, nitrates, diuretics, aspirin, statins, fibrates).
Παρόλο που η µελέτη απέτυχε όσον αφορά το πρωτεύον τελικό της σηµείο, το οποίο περιλάµβανε θνητότητα ανεξαρτήτου αιτίας, µη θανατηφόρο έµφραγµα του µυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, οξύ στεφανιαίο σύνδροµο, σοβαρό ακρωτηριασµό κάτω άκρων, επαναγγείωση στεφανιαίων και επαναγγείωση των κάτω άκρων, τα αποτελέσµατα υποδεικνύουν ότι η χρήση της πιογλιταζόνης δε σχετίζεται µε µακροπρόθεσµες καρδιοαγγειακές ανησυχίες.
Although the study failed regarding its primary endpoint, which was a composite of all-cause mortality, non-fatal myocardial infarction, stroke, acute coronary syndrome, major leg amputation, coronary revascularisation and leg revascularisation, the results suggest that there are no long-term cardiovascular concerns regarding use of pioglitazone.
Ωστόσο, οι επιπτώσεις του οιδήµατος, της αύξησης βάρους και της καρδιακής ανεπάρκειας αυξήθηκαν. ∆εν παρατηρήθηκε αύξηση της θνησιµότητας από καρδιακή ανεπάρκεια.
No increase in mortality from heart failure was observed.
Η γλιµεπιρίδη δρα κυρίως διεγείροντας την απελευθέρωση ινσουλίνης από τα παγκρεατικά βήτα κύτταρα.
Glimepiride acts mainly by stimulating insulin release from pancreatic beta cells.
Όπως ισχύει και µε άλλες σουλφονυλουρίες, η δράση αυτή βασίζεται σε αύξηση της απόκρισης των παγκρεατικών βήτα κυττάρων στο φυσιολογικό ερέθισµα της γλυκόζης.
As with other sulphonylureas this effect is based on an increase of responsiveness of the pancreatic beta cells to the physiological glucose stimulus.
Επιπλέον, η γλιµεπιρίδη φαίνεται να έχει έντονες εξωπαγκρεατικές επιδράσεις, οι οποίες θεωρείται ότι ισχύουν και για άλλες σουλφονυλουρίες.
In addition, glimepiride seems to have pronounced extrapancreatic effects also postulated for other sulphonylureas.
12 Απελευθέρωση ινσουλίνης:
Insulin release:
Οι σουλφονυλουρίες ρυθµίζουν την έκκριση ινσουλίνης κλείνοντας τον ευαίσθητο στην ATP δίαυλο καλίου στη µεµβράνη των βήτα κυττάρων.
Sulphonylureas regulate insulin secretion by closing the ATP-sensitive potassium channel in the beta cell membrane.
Το κλείσιµο του διαύλου καλίου προκαλεί αποπόλωση των βήτα κυττάρων και αυτό καταλήγει – µε το άνοιγµα των διαύλων ασβεστίου – σε αυξηµένη εισροή του ασβεστίου στο κύτταρο.
Closing the potassium channel induces depolarisation of the beta cell and results – by opening of calcium channels – in an increased influx of calcium into the cell.
Αυτό οδηγεί σε απελευθέρωση ινσουλίνης µέσω εξωκυττάρωσης.
This leads to insulin release through exocytosis.
Η γλιµεπιρίδη δεσµεύεται µε υψηλό ποσοστό ανταλλαγής σε µια πρωτεΐνη της µεµβράνης των βήτα κυττάρων, η οποία σχετίζεται µε τον ευαίσθητο στην ATP δίαυλο καλίου, που είναι όµως διαφορετική από το σύνηθες σηµείο δέσµευσης των σουλφονυλουριών.
Glimepiride binds with a high exchange rate to a beta cell membrane protein which is associated with the ATP-sensitive potassium channel but which is different from the usual sulphonylurea binding site.
Εξωπαγκρεατική δράση:
Extrapancreatic activity:
Οι εξωπαγκρεατικές επιδράσεις είναι, για παράδειγµα, µια βελτίωση της ευαισθησίας του περιφερικού ιστού για την ινσουλίνη και µια µείωση της πρόσληψης ινσουλίνης από το ήπαρ.
The extrapancreatic effects are for example an improvement of the sensitivity of the peripheral tissue for insulin and a decrease of the insulin uptake by the liver.
Η πρόσληψη γλυκόζης από το αίµα µέσα στον περιφερικό µυ και τους λιπώδεις ιστούς συµβαίνει µέσω ειδικών πρωτεϊνών µεταφοράς, που υπάρχουν στην κυτταρική µεµβράνη.
The uptake of glucose from blood into peripheral muscle and fat tissues occurs via a special transport proteins, located in the cells membrane.
Η µεταφορά της γλυκόζης στους ιστούς αυτούς είναι η ενέργεια που περιορίζει το ρυθµό στη χρήση της γλυκόζης.
The transport of glucose in these tissues is the rate limiting step in the use of glucose.
Η γλιµεπιρίδη αυξάνει πολύ γρήγορα τον αριθµό των δραστικών µορίων µεταφοράς γλυκόζης στις µεµβράνες του πλάσµατος των µυοκυττάρων και των λιποκυττάρων, µε αποτέλεσµα τη διέγερση στην πρόσληψη της γλυκόζης.
Glimepiride increases very rapidly the number of active glucose transport molecules in the plasma membranes of muscle and fat cells, resulting in stimulated glucose uptake.
Η γλιµεπιρίδη αυξάνει τη δράση της ειδικής για την γλυκοζυλο- φωσφατιδυλινοσιτόλη φωσφολιπάσης C, η οποία µπορεί να συσχετιστεί µε την επαγόµενη λιπογένεση και γλυκογένεση σε µεµονωµένα λιποκύτταρα και µυοκύτταρα.
11 Glimepiride increases the activity of the glycosyl-phosphatidylinositol-specific phospholipase C which may be correlated with the induced lipogenesis and glycogenesis in isolated fat and muscle cells.
Η γλιµεπιρίδη αναστέλλει την παραγωγή γλυκόζης στο ήπαρ αυξάνοντας την ενδοκυτταρική συγκέντρωση της 2, 6- διφωσφορικής φρουκτόζης, η οποία µε τη σειρά της αναστέλλει τη γλυκονεογένεση.
Glimepiride inhibits the glucose production in the liver by increasing the intracellular concentration of fructose-2,6-bisphosphate, which in turn inhibits the gluconeogenesis.
Σε υγιή άτοµα, η ελάχιστη από του στόµατος αποτελεσµατική δόση είναι περίπου 0, 6 mg.
In healthy persons, the minimum effective oral dose is approximately 0.6 mg.
Η επίδραση της γλιµεπιρίδης εξαρτάται από τη δόση και µπορεί να αναπαραχθεί.
The effect of glimepiride is dose-dependent and reproducible.
Η φυσιολογική απόκριση σε έντονη σωµατική άσκηση, η µείωση έκκρισης ινσουλίνης, εξακολουθεί να υπάρχει υπό καθεστώς χορήγησης γλιµεπιρίδης.
The physiological response to acute physical exercise, reduction of insulin secretion, is still present under glimepiride.
∆εν υπήρξε σηµαντική διαφορά στο αποτέλεσµα, άσχετα από το αν η χορήγηση της γλιµεπιρίδης έγινε 30 λεπτά ή ακριβώς πριν από το γεύµα.
There was no significant difference in effect regardless of whether glimepiride was given 30 minutes or immediately before a meal.
Σε διαβητικούς ασθενείς, ο καλός µεταβολικός έλεγχος µέσα στο εικοσιτετράωρο µπορεί να επιτευχθεί µε µία µόνον καθηµερινή δόση.
In diabetic patients, good metabolic control over 24 hours can be achieved with a single daily dose.
Παρότι ο υδροξυ- µεταβολίτης της γλιµεπιρίδης προκάλεσε µια µικρή αλλά σηµαντική µείωση στη γλυκόζη του ορού σε υγιή άτοµα, αυτή αντιστοιχεί σε ένα πολύ µικρό τµήµα του συνολικού αποτελέσµατος.
Although the hydroxy metabolite of glimepiride caused a small but significant decrease in serum glucose in healthy persons, it accounts for only a minor part of the total effect.
Μελέτες σε υγιείς εθελοντές έδειξαν ότι το Tandemact είναι βιοϊσοδύναµο µε τη χορήγηση πιογλιταζόνης και γλιµεπιρίδης σε ξεχωριστά δισκία.
Studies in human volunteers have shown Tandemact to be bioequivalent to the administration of pioglitazone and glimepiride given as separate tablets.
Οι παρακάτω αναφορές αντικατοπτρίζουν τις φαρµακοκινητικές ιδιότητες του καθενός δραστικού συστατικού του Tandemact.
The following statements reflect the pharmacokinetic properties of the individual active substances of Tandemact
Μετά την από του στόµατος χορήγηση, η πιογλιταζόνη απορροφάται ταχύτατα και οι µέγιστες συγκεντρώσεις της αµετάβλητης πιογλιταζόνης στο πλάσµα επιτυγχάνονται συνήθως εντός 2 ωρών µετά τη χορήγησή της.
Following oral administration, pioglitazone is rapidly absorbed, and peak plasma concentrations of unchanged pioglitazone are usually achieved 2 hours after administration.
13 Οι επαναλαµβανόµενες δόσεις δεν έχουν ως αποτέλεσµα τη συσσώρευση της ουσίας ή των µεταβολιτών της.
Repeated dosing does not result in accumulation of the compound or metabolites.
Αυτό γίνεται κυρίως µέσω του κυτοχρώµατος P450 2C8, όµως και άλλοι ισότυποι εµπλέκονται σε µικρότερο βαθµό.
This is predominantly via cytochrome P450 2C8 although other isoforms may be involved to a lesser degree.
Τρεις από τους έξι γνωστούς µεταβολίτες είναι δραστικοί (M- II, M- III και M- IV).
Three of the six identified metabolites are active (M-II, M-III, and M-IV).
Βάσει των ίδιων µετρήσεων, η συνεισφορά του µεταβολίτη M- IV στην αποτελεσµατικότητα είναι περίπου τριπλάσια από αυτή της πιογλιταζόνης, ενώ η σχετική αποτελεσµατικότητα του µεταβολίτη M- IΙ είναι ελάχιστη.
On this basis M-IV contribution to efficacy is approximately three-fold that of pioglitazone, whilst the relative efficacy of M-II is minimal.
Σε in vitro µελέτες δεν έχει σηµειωθεί καµία ένδειξη ότι η πιογλιταζόνη αναστέλλει οποιοδήποτε υπότυπο του κυτοχρώµατος P450.
In vitro studies have shown no evidence that pioglitazone inhibits any subtype of cytochrome P450.
Η συγχορήγηση πιογλιταζόνης µε γεµφιπροζίλη (έναν αναστολέα του κυτοχρώµατος P450 2C8) ή µε ριφαµπικίνη (έναν επαγωγέα του κυτοχρώµατος P450 2C8) έχει αναφερθεί ότι επιφέρει αύξηση ή µείωση, αντίστοιχα, της συγκέντρωσης πιογλιταζόνης στο πλάσµα (βλ. παράγραφο 4. 5).
Concomitant administration of pioglitazone with gemfibrozil (an inhibitor of cytochrome P450 2C8) or with rifampicin (an inducer of cytochrome P450 2C8) is reported to increase or decrease, respectively, the plasma concentration of pioglitazone (see section 4.5).
Αποβολή:
12 Elimination:
Σε ασθενείς µε νεφρική δυσλειτουργία, οι συγκεντρώσεις στο πλάσµα της πιογλιταζόνης και των µεταβολιτών της είναι χαµηλότερες από εκείνες που παρατηρούνται σε άτοµα µε φυσιολογική νεφρική λειτουργία, αλλά µε παρόµοια κάθαρση της µητρικής ουσίας, µετά την από του στόµατος χορήγηση.
In patients with renal impairment, plasma concentrations of pioglitazone and its metabolites are lower than those seen in subjects with normal renal function, but oral clearance of parent substance is similar.
14 Γλιµεπιρίδη
Glimepiride
Η βιοδιαθεσιµότητα της γλιµεπιρίδης µετά την από του στόµατος χορήγηση είναι πλήρης.
The bioavailability of glimepiride after oral administration is complete.
Η λήψη τροφής δεν είχε σχετική επίδραση στην απορρόφηση, απλώς ο ρυθµός απορρόφησης είναι ελαφρώς µειωµένος.
Food intake has no relevant influence on absorption, only absorption rate is slightly diminished.
Οι µέγιστες συγκεντρώσεις στον ορό (Cmax) επιτυγχάνονται περίπου 2, 5 ώρες µετά την από του στόµατος λήψη (µέση τιµή 0, 3 µg/ ml κατά τη διάρκεια πολλών δόσεων των 4 mg ηµερησίως) και υπάρχει γραµµική σχέση ανάµεσα στη δόση και τόσο στη Cmax όσο και στην AUC (περιοχή κάτω από την καµπύλη χρόνου/ συγκέντρωσης).
Maximum serum concentrations (Cmax) are reached approximately 2.5 hours after oral intake (mean 0.3 µg/ ml during multiple dosing of 4 mg daily) and there is a linear relationship between dose and both Cmax and AUC (area under the time/ concentration curve).
Η γλιµεπιρίδη έχει πολύ χαµηλό όγκο κατανοµής (περίπου 8, 8 λίτρα), ο οποίος είναι χονδρικά ίσος µε το χώρο κατανοµής της αλβουµίνης, υψηλή δέσµευση σε πρωτεΐνες (> 99%) και χαµηλή αποβολή (περίπου 48 ml/ λεπτό).
Glimepiride has a very low distribution volume (approximately 8.8 litres) which is roughly equal to the albumin distribution space, high protein binding (> 99%), and a low clearance (approximately 48 ml/ min).
Σε ζώα, η γλιµεπιρίδη απεκκρίνεται στο γάλα.
In animals, glimepiride is excreted in milk.
Η γλιµεπιρίδη µεταφέρεται στον πλακούντα.
Glimepiride is transferred to the placenta.
Η διέλευση από τον αιµατοεγκεφαλικό φραγµό είναι χαµηλή.
Passage of the blood brain barrier is low.
Βιοµετασχηµατισµός και αποβολή:
Biotransformation and elimination:
Η µέση κύρια ηµίσεια ζωή στον ορό, η οποία έχει σηµασία για τις συγκεντρώσεις στον ορό υπό συνθήκες πολλών δόσεων, είναι περίπου 5 έως 8 ώρες.
Mean dominant serum half-life, which is of relevance for the serum concentrations under multiple- dose conditions, is about 5 to 8 hours.
Μετά από υψηλές δόσεις, παρατηρήθηκαν ελαφρώς µεγαλύτερες τιµές ηµίσειας ζωής.
After high doses, slightly longer half-lives were noted.
Μετά από µία µόνο δόση ραδιοσεσηµασµένης γλιµεπιρίδης, 58% της ραδιενέργειας ανακτήθηκε στα ούρα και 35% στα κόπρανα.
After a single dose of radiolabelled glimepiride, 58% of the radioactivity was recovered in the urine, and 35% in the faeces.
Στα ούρα δεν ανιχνεύτηκε αµετάβλητη ουσία. ∆ύο µεταβολίτες – οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα προκύπτουν από ηπατικό µεταβολισµό (το κύριο ένζυµο είναι το CYP2C9) – προσδιορίστηκαν τόσο στα ούρα όσο και στα κόπρανα: το υδροξυλικό παράγωγο και το καρβοξυλικό παράγωγο.
Two metabolites – most probably resulting from hepatic metabolism (major enzyme is CYP2C9) – were identified both in urine and faeces: the hydroxy derivative and the carboxy derivative.
Μετά από του στόµατος χορήγηση γλιµεπιρίδης, οι χρόνοι τελικής ηµίσειας ζωής αυτών των µεταβολιτών ήταν 3 έως 6 και 5 έως 6 ώρες αντίστοιχα.
After oral administration of glimepiride, the terminal half-lives of those metabolites were 3 to 6 and 5 to 6 hours respectively.
Η σύγκριση µόνο µίας δόσης και πολλών δόσεων µε συχνότητα µία την ηµέρα δεν αποκάλυψε σηµαντικές διαφορές στις φαρµακοκινητικές ιδιότητες και η µεταβλητότητα από άτοµο σε άτοµο ήταν πολύ χαµηλή. ∆εν υπήρχε σχετική συσώρρευση.
There was no relevant accumulation.
Οι φαρµακοκινητικές ιδιότητες ήταν παρόµοιες στους άντρες και στις γυναίκες όπως και σε νεαρούς και ηλικιωµένους (άνω των 65 ετών) ασθενείς.
Pharmacokinetics were similar in males and females, as well as in young and elderly (above 65 years) patients.
Σε ασθενείς µε χαµηλή κάθαρση κρεατινίνης, υπήρχε µια τάση αύξησης της αποβολής της γλιµεπιρίδης και µείωσης των µέσων συγκεντρώσεων στον ορό, η οποία ήταν πιθανότατα αποτέλεσµα µιας πιο ταχείας αποβολής λόγω χαµηλότερης δέσµευσης στις πρωτεΐνες.
In patients with low creatinine clearance, there was a tendency for glimepiride clearance to increase and for average serum concentrations to decrease, most probably resulting from a more rapid elimination because of lower protein binding.
Η νεφρική αποβολή των δύο µεταβολιτών ήταν εξασθενηµένη.
Renal elimination of the two metabolites was impaired.