natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σε όλες τις µελέτες σε ασθενείς µε και χωρίς ΠΝΑ, οι οποίοι έλαβαν θεραπεία µε Soliris, ανιχνεύθηκαν σπάνιες αποκρίσεις αντισωµάτων χαµηλού τίτλου µε συχνότητα (3, 4%) παρόµοια µε τη συχνότητα στους ασθενείς που έλαβαν το εικονικό φάρµακο (4, 8%).
Infrequent, low titre antibody responses have been detected in Soliris treated patients across all PNH and non-PNH studies with a frequency (3.4%) similar to that of placebo (4.8%).
Κατόπιν της θεραπείας µε Soliris, δεν αναφέρθηκε καµία περίπτωση ασθενών που ανέπτυξαν εξουδετερωτικά αντισώµατα, ούτε διαπιστώθηκε συσχετισµός της ανάπτυξης αντισωµάτων µε την κλινική απόκριση ή µε ανεπιθύµητες ενέργειες.
No patients have been reported to develop neutralizing antibodies following therapy with Soliris, and there has been no observed correlation of antibody development to clinical response or adverse events.
Ανοσοποίηση:
Immunization:
Πριν από την έναρξη της θεραπείας µε Soliris, συνιστάται οι ασθενείς µε ΠΝΑ να λαµβάνουν ανοσοποιήσεις σύµφωνα µε τις ισχύουσες κατευθυντήριες γραµµές για την ανοσοποίηση.
Prior to initiating Soliris therapy, it is recommended that PNH patients should receive immunizations according to current immunization guidelines.
Επιπροσθέτως, όλοι οι ασθενείς πρέπει να εµβολιάζονται κατά του µηνιγγιτιδοκόκκου τουλάχιστον 2 εβδοµάδες πριν από τη λήψη του Soliris.
Additionally, all patients must be vaccinated against meningococcus at least 2 weeks prior to receiving Soliris.
Συνιστώνται, εφόσον είναι διαθέσιµα, τετραδύναµα συζευγµένα εµβόλια (βλ. µηνιγγιτιδοκοκκική νόσος).
If available, tetravalent, conjugated vaccines are recommended (see meningococcal disease).
Αντιπηκτική θεραπεία:
Anticoagulant therapy:
Η αγωγή µε Soliris δεν πρέπει να επηρεάσει την αντιπηκτική θεραπεία.
Treatment with Soliris should not alter anticoagulant management.
Εργαστηριακή παρακολούθηση:
Laboratory Monitoring:
Οι ασθενείς µε ΠΝΑ πρέπει να παρακολουθούνται για τον εντοπισµό τυχόν ενδείξεων και συµπτωµάτων ενδαγγειακής αιµόλυσης, συµπεριλαµβανοµένων των επιπέδων της γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH) ορού.
PNH patients should be monitored for signs and symptoms of intravascular haemolysis, including serum lactate dehydrogenase (LDH) levels.
Οµοίως, για τους ασθενείς µε ΠΝΑ υπό θεραπεία µε Soliris απαιτείται παρακολούθηση για ενδαγγειακή αιµόλυση µέσω µέτρησης των επιπέδων LDH, και ενδεχοµένως προσαρµογή της δόσης στο πλαίσιο του συνιστώµενου δοσολογικού σχήµατος των 14+ / - 2 ηµερών κατά τη φάση συντήρησης (κάθε 12 ηµέρες κατά το µέγιστο).
PNH patients receiving Soliris therapy should be similarly monitored for intravascular haemolysis by measuring LDH levels, and may require dose adjustment within the recommended 14±2 day dosing schedule during the maintenance phase (up to every 12 days).
∆ιακοπή της θεραπείας:
Treatment Discontinuation:
Οι ασθενείς που διακόπτουν τη θεραπεία µε Soliris πρέπει να παρακολουθούνται για ενδείξεις και συµπτώµατα σοβαρής ενδαγγειακής αιµόλυσης.
Patients who discontinue treatment with Soliris should be monitored for signs and symptoms of serious intravascular haemolysis.
Ένδειξη σοβαρής αιµόλυσης αποτελεί η αύξηση της συγκέντρωσης της LDH ορού σε επίπεδα υψηλότερα από αυτά στα οποία βρισκόταν πριν από την έναρξη της θεραπείας, σε συνδυασµό µε οποιοδήποτε από τα ακόλουθα: µείωση κατ 'απόλυτη τιµή της τάξης του 25% και άνω στο µέγεθος του κλώνου ΠΝΑ (σε περίπτωση µη αραίωσης λόγω µετάγγισης) εντός µίας εβδοµάδας ή λιγότερο, επίπεδα αιµοσφαιρίνης µικρότερα των 5 gm/ dL ή µείωσή τους κατά περισσότερο από 4 gm/ dL εντός µίας εβδοµάδας ή λιγότερο, στηθάγχη, µεταβολές της νοητικής κατάστασης, αύξηση των επιπέδων της κρεατινίνης ορού κατά 50% ή θρόµβωση.
Serious haemolysis is identified by serum LDH levels greater than the pre-treatment level, along with any of the following: greater than 25% absolute decrease in PNH clone size (in the absence of dilution due to transfusion) in one week or less; a haemoglobin level of < 5 gm/dL or a decrease of > 4 gm/dL in one week or less; angina; change in mental status; a 50% increase in serum creatinine level; or thrombosis.
Οι ασθενείς που διακόπτουν την αγωγή µε Soliris για τουλάχιστον 8 εβδοµάδες πρέπει να παρακολουθούνται για την ανίχνευση σοβαρής αιµόλυσης και άλλων αντιδράσεων.
Monitor any patient who discontinues Soliris for at least 8 weeks to detect serious haemolysis and other reactions.
4 Στην περίπτωση σοβαρής αιµόλυσης µετά τη διακοπή της θεραπείας µε Soliris πρέπει να εξετάζονται οι ακόλουθες διαδικασίες/ θεραπείες: µετάγγιση αίµατος (συµπυκνωµένα ερυθρά αιµοσφαίρια) ή αφαιµαξοµετάγγιση, εάν από την κυτταροµετρία ροής διαπιστωθεί ότι τα ερυθρά αιµοσφαίρια τύπου ΠΝΑ υπερβαίνουν το 50% των συνολικών ερυθρών αιµοσφαιρίων, χορήγηση αντιπηκτικής θεραπείας, χορήγηση κορτικοστεροειδών, ή επανέναρξη της θεραπείας µε Soliris.
If serious haemolysis occurs after Soliris discontinuation, consider the following procedures/treatments: blood transfusion (packed RBCs), or exchange transfusion if the PNH RBCs are > 50% of the total RBCs by flow cytometry; anticoagulation; corticosteroids; or reinstitution of Soliris.
Σε κλινικές µελέτες της ΠΝΑ, 16 ασθενείς διέκοψαν τη χορήγηση του θεραπευτικού σχήµατος µε Soliris. ∆εν παρουσιάστηκε σοβαρή αιµόλυση.
Serious haemolysis was not observed.
Το παρόν φαρµακευτικό προϊόν περιέχει 5, 00 mmol νατρίου ανά δόση (1 φιαλίδιο).
This medicinal product contains 5.00 mmol sodium per dose (1 vial).
Κύηση: ∆εν διατίθενται κλινικά δεδοµένα σχετικά µε έκθεση κατά την εγκυµοσύνη στο Soliris.
For Soliris, no clinical data on exposed pregnancies are available.
∆εν έχουν πραγµατοποιηθεί µελέτες για την αναπαραγωγική ικανότητα σε ζώα για την εκουλιζουµάµπη (βλ. παράγραφο 5. 3).
Animal reproduction studies have not been conducted with eculizumab (see section 5.3).
Το ανθρώπινο αντίσωµα IgG διαπερνά, ως γνωστόν, τον πλακούντιο φραγµό και, ως εκ τούτου, η εκουλιζουµάµπη µπορεί να προκαλέσει αναστολή του τερµατικού συµπληρώµατος στην εµβρυική κυκλοφορία.
4 Human IgG are known to cross human placental barrier, and thus eculizumab may potentially cause terminal complement inhibition in the foetal circulation.
Κατά συνέπεια, το Soliris δεν πρέπει να χορηγείται κατά τη διάρκεια της εγκυµοσύνης εκτός εάν είναι σαφώς απαραίτητο.
Therefore, Soliris should be given to a pregnant woman only if clearly needed.
Γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία πρέπει να χρησιµοποιούν αποτελεσµατική αντισύλληψη κατά τη διάρκεια της θεραπείας και έως και 5 µήνες µετά.
Woman of childbearing potential have to use adequate contraception methods during treatment and up to 5 months after treatment.
Γαλουχία: ∆εν είναι γνωστό εάν η εκουλιζουµάµπη απεκκρίνεται στο ανθρώπινο γάλα. ∆εδοµένου ότι πολλά φαρµακευτικά προϊόντα και ανοσοσφαιρίνες απεκκρίνονται στο ανθρώπινο γάλα και λόγω της πιθανότητας σοβαρών ανεπιθύµητων αντιδράσεων στα θηλάζοντα βρέφη, η γαλουχία πρέπει να διακόπτεται κατά τη διάρκεια της θεραπείας και έως και 5 µήνες µετά.
Since many medicinal products and immunoglobulins are secreted into human milk, and because of the potential for serious adverse reactions in nursing infants, lactation should be discontinued during treatment and up to 5 months after treatment.
4. 8 Ανεπιθύµητες ενέργειες
No studies on the effects on the ability to drive and use machines have been performed.
Η εκουλιζουµάµπη για τη θεραπεία της ΠΝΑ µελετήθηκε σε τρεις κλινικές µελέτες στις οποίες συµµετείχαν 195 ασθενείς υπό θεραπεία µε εκουλιζουµάµπη, η πλειοψηφία των οποίων συµµετείχε και στη µελέτη επέκτασης Ε05- 001.
4.8 Undesirable effects Eculizumab for the treatment of PNH was studied in three clinical studies that included 195 eculizumab-treated patients and most of these patients have been enrolled in the E05-001 extension study.
Πραγµατοποιήθηκε µία κύρια δοκιµή στην οποία η οµάδα που έλαβε εκουλιζουµάµπη συγκρίθηκε µε την οµάδα στην οποία χορηγήθηκε εικονικό φάρµακο.
There was one pivotal trial comparing the eculizumab-treatment arm to a placebo-treatment arm.
Έκαστη εµφανίστηκε σε 5 ή περισσότερους στους 100 ασθενείς.
The most commonly reported adverse reactions are headache, nasopharyngitis, nausea, pyrexia, myalgia, fatigue, and herpes simplex, each occurring in 5 or more out of 100 patients.
Οι ανεπιθύµητες ενέργειες που αναφέρθηκαν µε την εκουλιζουµάµπη ως πολύ συχνές (≥1/ 10) ή συχνές (≥5/ 100 και < 10/ 100) επί συνόλου 140 ασθενών στις µελέτες C04- 001 και C04- 002
Adverse events reported at a very common (≥1/10) or common (> 5/100 and < 10/100) frequency with eculizumab in a total of 140 patients in C04-001 and C04-002 are listed by system organ class and preferred term in Table 1.
5 απαριθµούνται στον Πίνακα 1 ανά κατηγορία οργανικού συστήµατος και ανά προτιµώµενο όρο.
Uncommon or rare events cannot be estimated due to limited patient exposure (195 PNH patients).
Οι ανεπιθύµητες ενέργειες ήταν ως επί το πλείστον ήπιας ή µέτριας σοβαρότητας.
Within each frequency grouping, undesirable effects are presented in order of decreasing seriousness.
Ανεπιθύµητες ενέργειες που αναφέρθηκαν στις µελέτες C04- 001 και C04- 002 Ανεπιθύµητες ενέργειες
Adverse Events Reported in Studies C04-001 and C04-002 Adverse Event
Προτιµώµενος όρος
Preferred Term
Κατηγορία οργανικού συστήµατος Λοιµώξεις και παρασιτώσεις
System Organ Class Infections and infestations
Πολύ συχνές (≥1/ 10) Ουρολοίµωξη Ρινοφαρυγγίτιδα Λοίµωξη του ανώτερου
Very Common (> 1/10) Urinary tract infection Nasopharyngitis Upper Respiratory Tract Infection
αναπνευστικού συστήµατος Ιογενής λοίµωξη Γαστρεντερίτιδα
Common (5/100 – 1/10) Respiratory Tract Infection Herpes Simplex Sinusitis Viral Infection Gastroenteritis
Ψυχιατρικές διαταραχές ∆ιαταραχές του νευρικού συστήµατος
Psychiatric disorders Nervous System Disorders
∆ιαταραχές του αναπνευστικού συστήµατος, του θώρακα και του µεσοθωρακίου
Respiratory, Thoracic and Mediastinal Disorders
Επίσταξη Φαρυγγολαρυγγικό άλγος Βήχας
Epistaxis Pharyngolaryngeal pain Cough
∆ιαταραχές του γαστρεντερικού συστήµατος
5 Gastrointestinal Disorders
Έµετος Κοιλιακό άλγος Άλγος άνω κοιλιακής χώρας ∆υσκοιλιότητα
Vomiting Abdominal Pain Abdominal Pain Upper Constipation
Εξάνθηµα Κνησµός
Rash Pruritis
∆ιαταραχές του µυοσκελετικού συστήµατος και του συνδετικού ιστού
Musculoskeletal and Connective Tissue Disorders
Οσφυαλγία Αρθραλγία
Myalgia Pain in extremity Muscle cramp
Μυαλγία Άλγος στα άκρα Επώδυνες µυϊκές συσπάσεις (κράµπες)
General Disorders and Administration Site Conditions
Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης Κακώσεις, δηλητηριάσεις και επιπλοκές θεραπευτικών χειρισµών
Pyrexia
Πυρεξία Μώλωπες
Influenza-Like Illness Fatigue
Γριππώδης συνδροµή Κόπωση
Injury, Poisoning and Procedural Complications
Στη µελέτη C04- 001, η κεφαλαλγία ήταν η συχνότερη ανεπιθύµητη ενέργεια που παρατηρήθηκε µε την εκουλιζουµάµπη.
In the C04-001 study, headache was the most common adverse event observed with eculizumab.
Κεφαλαλγίες παρατηρήθηκαν στο 44, 2% των ασθενών (19 στους 43 ασθενείς) υπό θεραπεία µε εκουλιζουµάµπη και στο 27, 3% των ασθενών (12 στους 44 ασθενείς) που έλαβαν εικονικό φάρµακο και ήταν ήπιας/ µέτριας έντασης σε όλους πλην 1 εκ των ασθενών υπό θεραπεία µε εκουλιζουµάµπη και 1 εκ των ασθενών υπό θεραπεία µε εικονικό φάρµακο.
Headaches were observed in 44.2% (19/43 patients) of patients treated with eculizumab and 27.3% (12/44 patients) in placebo-treated patients and were mild/moderate in all but 1 eculizumab treated and 1 placebo-treated patients.
Οι κεφαλαλγίες ήταν στην πλειονότητά τους ήπιες και δεν επέµειναν µετά την αρχική φάση χορήγησης του Soliris.
Most headaches were mild and did not persist after the initial administration phase of Soliris.
Επιπλέον, το Soliris παρουσίασε έναντι του εικονικού φαρµάκου αύξηση, της τάξης του 5% ή µεγαλύτερη, ως προς τη συχνότητα των ακόλουθων ανεπιθύµητων ενεργειών: ρινοφαρυγγίτιδα (25, 0%), ναυτία (17, 1%), πυρεξία (14, 3%), µυαλγία (7, 9%), κόπωση (7, 9%) και απλός έρπης (5, 7%).
In addition, the following adverse events were increased in frequency by 5% or more with Soliris as compared to placebo: nasopharyngitis (25.0%), nausea (17.1%), pyrexia (14.3%), myalgia (7.9%), fatigue (7.9%), and herpes simplex (5.7%).
Σε µελέτες της ΠΝΑ, στις οποίες η εκουλιζουµάµπη συγκρίθηκε µε εικονικό φάρµακο, δεν διαπιστώθηκε αύξηση της συχνότητας λοιµώξεων στην οµάδα που έλαβε εκουλιζουµάµπη σε σύγκριση µε την οµάδα του εικονικού φαρµάκου, συµπεριλαµβανοµένων των σοβαρών λοιµώξεων και των πολλαπλών λοιµώξεων.
There was no evidence of an increased incidence of infection across PNH studies with eculizumab as compared to placebo, including serious infections, severe infections or multiple infections.
6 Η πιο σοβαρή ανεπιθύµητη ενέργεια ήταν η εµφάνιση µηνιγγιτιδοκοκκικής σηψαιµίας σε δύο εµβολιασµένους ασθενείς µε ΠΝΑ (βλ. παράγραφο 4. 4).
The most serious adverse event was meningococcal septicaemia in two vaccinated PNH patients (see section 4.4).
Στο 2% των ασθενών µε ΠΝΑ υπό αγωγή µε Soliris ανιχνεύτηκαν χαµηλοί τίτλοι αντισωµάτων.
Low titres of antibodies were detected in 2% patients with PNH treated with Soliris.
Όπως συµβαίνει µε όλες τις πρωτεΐνες, υπάρχει πιθανότητα ανοσογονικότητας.
As with all proteins there is a potential for immunogenicity.
∆εδοµένα σχετικά µε την ασφάλεια προερχόµενα από άλλες κλινικές µελέτες ∆εδοµένα τεκµηρίωσης της ασφάλειας ελήφθησαν από 11 κλινικές µελέτες στο πλαίσιο των οποίων εκτέθηκαν στην εκουλιζουµάµπη 716 ασθενείς προερχόµενοι από έξι πληθυσµούς ασθενών που δεν έπασχαν από ΠΝΑ.
Safety Data From Other Clinical Studies Supportive safety data were obtained in 11 clinical studies that included 716 patients exposed to eculizumab in six disease populations other than PNH.
Υπήρξε ένας µη εµβολιασµένος ασθενής στον οποίο διαγνώστηκε ιδιοπαθής µεµβρανώδης σπειραµατονεφροπάθεια και ο οποίος υπέστη µηνιγγιτιδοκοκκική µηνιγγίτιδα.
There was an un-vaccinated patient diagnosed with idiopathic membranous glomerulonephropathy who experienced meningococcal meningitis.
Όσον αφορά άλλες ανεπιθύµητες ενέργειες στο πλαίσιο όλων των διπλών, τυφλών, ελεγχόµενων µε εικονικό φάρµακο µελετών σε ασθενείς µε διαγνωσµένες νόσους πλην της ΠΝΑ (N=526 ασθενείς υπό θεραπεία µε Soliris, N=221 ασθενείς υπό θεραπεία µε εικονικό φάρµακο), οι ανεπιθύµητες ενέργειες που αναφέρθηκαν µε το Soliris σε συχνότητα µεγαλύτερη κατά 2% ή περισσότερο από τη συχνότητα των ανεπιθύµητων ενεργειών που αναφέρθηκαν µε το εικονικό φάρµακο ήταν: λοίµωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήµατος, εξάνθηµα και κακώσεις.
With regard to other AEs and considering all double-blind, placebo-controlled studies in patients diagnosed with diseases other than PNH (N=526 patients with Soliris; N=221 patients with placebo), AEs reported with Soliris at a frequency of 2% or greater than the frequency reported with placebo were: upper respiratory tract infection, rash, and injury.
4. 9 Υπεδοσολογία
4.9 Overdose
Ανοσοτροποποιητικά, κωδικός ATC:
Immunomodulators, ATC code:
L04AA25.
L04AA25
Το Soliris είναι ένα ανασυνδυσµένο ανθρωποποιηµένο µονοκλωνικό αντίσωµα IgG2/ 4k, το οποίο δεσµεύεται στην ανθρώπινη πρωτεΐνη C5 του συµπληρώµατος και αναστέλλει την ενεργοποίηση του τερµατικού συµπληρώµατος.
The Soliris antibody contains human constant regions and murine complementarity-determining regions grafted onto the human
Το αντίσωµα του Soliris περιλαµβάνει ανθρώπινης προέλευσης σταθερές περιοχές και περιοχές καθορισµού της συµπληρωµατικότητας προερχόµενες από ποντικό και προσδεµένες µέσω εµβολιασµού στις ανθρώπινες µεταβλητές περιοχές πλαισίου της ελαφριάς και της βαριάς αλυσίδας.
6 framework light- and heavy-chain variable regions.
Το Soliris αποτελείται από δύο βαριές αλυσίδες των 448 αµινοξέων και από δύο ελαφριές αλυσίδες των 214 αµινοξέων και έχει µοριακό βάρος περίπου 148kDa.
Soliris is composed of two 448 amino acid heavy chains and two 214 amino acid light chains and has a molecular weight of approximately 148kDa.
Το Soliris παράγεται σε ένα σύστηµα έκφρασης του µυελώµατος του ποντικού (κυτταρική γραµµή NS0) και καθαρίζεται µέσω χρωµατογραφίας συγγένειας και χρωµατογραφίας ιοντοανταλλαγής.
Soliris is produced in a murine myeloma (NS0 cell line) expression system and purified by affinity and ion exchange chromatography.
Η διαδικασία παρασκευής της χύδην φαρµακευτικής ουσίας περιλαµβάνει επίσης ειδικές διαδικασίες αδρανοποίησης ιών και καθαρισµού.
The bulk drug substance manufacturing process also includes specific viral inactivation and removal steps.
Μηχανισµός δράσης Η εκουλιζουµάµπη, η δραστική ουσία του Soliris, είναι ένας αναστολέας του τερµατικού συµπληρώµατος ο οποίος δεσµεύεται ειδικά, µε υψηλή συγγένεια, στην πρωτεΐνη C5 του συµπληρώµατος, αναστέλλοντας κατ ’ αυτόν τον τρόπο τη διάσπαση σε C5a και C5b και αποτρέποντας τη δηµιουργία του συµπλέγµατος C5b- 9 του τερµατικού συµπληρώµατος.
Mechanism of Action Eculizumab, the active ingredient in Soliris, is a terminal complement inhibitor that specifically binds to the complement protein C5 with high affinity, thereby inhibiting its cleavage to C5a and C5b and preventing the generation of the terminal complement complex C5b-9.
Ως εκ τούτου, το Soliris αποκαθιστά τη ρύθµιση του τερµατικού συµπληρώµατος στο αίµα των ασθενών µε ΠΝΑ και αναστέλλει την προκαλούµενη από το τερµατικό συµπλήρωµα ενδαγγειακή αιµόλυση στους ασθενείς µε ΠΝΑ.
Soliris therefore restores terminal complement regulation in the blood of PNH patients and inhibits terminal complement mediated intravascular haemolysis in PNH patients.
Η εκουλιζουµάµπη διατηρεί τα πρώιµα συστατικά της ενεργοποίησης του συµπληρώµατος τα οποία είναι απαραίτητα για την οψωνινοποίηση των µικροοργανισµών και την αποµάκρυνση των ανοσοσυµπλεγµάτων.
Eculizumab preserves the early components of complement activation that are essential for opsonization of microorganisms and clearance of immune complexes.
Η χορήγηση του Soliris έχει ως αποτέλεσµα µια ταχεία και διατηρούµενη µείωση της δραστικότητας του τερµατικού συµπληρώµατος.
Administration of Soliris results in a rapid and sustained reduction in terminal complement activity.
Για την ουσιαστικά πλήρη αναστολή της προκαλούµενης από το
Eculizumab serum concentrations of approximately 35 microgram/ml are sufficient for essentially complete inhibition of terminal complement-mediated intravascular haemolysis in most PNH patients.
7 τερµατικό συµπλήρωµα ενδαγγειακής αιµόλυσης στην πλειονότητα των ασθενών µε ΠΝΑ επαρκούν συγκεντρώσεις της εκουλιζουµάµπης στον ορό της τάξης των 35 µικρογραµµαρίων/ ml περίπου.
resulted in a rapid and sustained reduction in complement-mediated
Η χορήγηση του Soliris είχε ως αποτέλεσµα µια ταχεία και διατηρούµενη µείωση της αιµολυτικής δράσης του συµπληρώµατος.
Clinical Studies
Κλινικές µελέτες Η ασφάλεια και η αποτελεσµατικότητα του Soliris στη θεραπεία ασθενών µε ΠΝΑ µε αιµόλυση αξιολογήθηκαν σε µια τυχαιοποιηµένη, διπλή, τυφλή, ελεγχόµενη µε εικονικό φάρµακο µελέτη διάρκειας 26 εβδοµάδων (C04- 001).
The safety and efficacy of Soliris in PNH patients with haemolysis were assessed in a randomized, double-blind, placebo-controlled 26 week study (C04-001); PNH patients were also treated with Soliris in a single arm 52 week study (C04-002); and in a long term extension study (E05-001).
Πριν από τη λήψη του Soliris, οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε εµβολιασµό κατά του µηνιγγιτιδοκόκκου.
Patients received meningococcal vaccination prior to receipt of Soliris.
Σε όλες τις µελέτες, η δόση του Soliris ήταν 600 mg του υπό µελέτη φαρµάκου χορηγούµενη κάθε 7 ± 2 ηµέρες επί 4 εβδοµάδες, ακολουθούµενη, µετά την παρέλευση των 4 εβδοµάδων, από τη χορήγηση 900 mg κάθε 7 ± 2 ηµέρες και, εν συνεχεία, από δόση 900 mg κάθε 14 ± 2 ηµέρες για την υπόλοιπη διάρκεια της µελέτης.
In all studies, the dose of Soliris was 600 mg study drug every 7 ± 2 days for 4 weeks, followed by 900 mg 7 ± 2 days later, then 900 mg every 14 ± 2 days for the study duration.
Το Soliris χορηγήθηκε µε ενδοφλέβια έγχυση διάρκειας 25- 45 λεπτών.
Soliris was administered as an intravenous infusion over 25 – 45 minutes.
Στη µελέτη C04- 001 (TRIUMPH), ασθενείς µε ΠΝΑ µε τουλάχιστον 4 µεταγγίσεις κατά τους 12 προηγούµενους µήνες, αναλογία ερυθρών αιµοσφαιρίων τύπου ΠΝΑ σε ποσοστό 10%, διαπιστωµένη κατόπιν ανίχνευσης µε κυτταροµετρία ροής, και µε επίπεδα αιµοπεταλίων τουλάχιστον 100. 000/ µικρολίτρο τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε Soliris (n = 43) είτε εικονικό φάρµακο (n = 44).
In study C04-001 (TRIUMPH) PNH patients with at least 4 transfusions in the prior 12 months, flow cytometric confirmation of at least 10% PNH cells and platelet counts of at least 100,000/microliter were randomized to either Soliris (n = 43) or placebo (n = 44).
Πριν από την τυχαιοποίηση, όλοι οι ασθενείς συµµετείχαν σε ένα στάδιο αρχικής παρακολούθησης ούτως ώστε να εκτιµηθεί η ανάγκη µετάγγισης ερυθρών αιµοσφαιρίων και να οριστεί µια τιµή αναφοράς της συγκέντρωσης της αιµοσφαιρίνης ως δείκτης της σταθεροποίησης της αιµοσφαιρίνης και του αποτελέσµατος της µετάγγισης στον κάθε ασθενή.
Prior to randomization, all patients underwent an initial observation period to confirm the need for RBC transfusion and to identify the haemoglobin concentration (the "set-point") which would define each patient’s haemoglobin stabilization and transfusion outcomes.
Η τιµή αναφοράς της αιµοσφαιρίνης σε συµπτωµατικούς ασθενείς ήταν µικρότερη ή ίση µε 9 g/ dL, ενώ σε ασυµπτωµατικούς ασθενείς µικρότερη ή ίση µε 7 g/ dL.
The haemoglobin set-point was less than or equal to 9 g/dL in patients with symptoms and was less than or equal to 7 g/dL in patients without symptoms.
Τα πρωτεύοντα τελικά σηµεία αποτελεσµατικότητας ήταν η σταθεροποίηση της αιµοσφαιρίνης (ασθενείς οι οποίοι διατήρησαν τα επίπεδα αιµοσφαιρίνης άνω της τιµής αναφοράς και απέφυγαν τη µετάγγιση ερυθρών αιµοσφαιρίων καθόλη τη διάρκεια των 26 εβδοµάδων της µελέτης) και η ανάγκη µετάγγισης.
Primary efficacy endpoints were haemoglobin stabilization (patients who maintained a haemoglobin concentration above the haemoglobin set-point and avoid any RBC transfusion for the entire 26 week period) and blood transfusion requirement.
Τα δευτερεύοντα τελικά σηµεία αποτελεσµατικότητας ήταν η κόπωση και η σχετιζόµενη µε την υγεία ποιότητα ζωής.
Fatigue and health-related quality of life were relevant secondary endpoints.
Η αιµόλυση παρακολουθήθηκε κυρίως µέσω του υπολογισµού των επιπέδων της LDH ορού, ενώ η αναλογία των ερυθρών αιµοσφαιρίων τύπου ΠΝΑ προσδιορίστηκε µέσω κυτταροµετρίας ροής.
Haemolysis was monitored mainly by the measurement of serum LDH levels, and the proportion of PNH RBCs was monitored by flow cytometry.
Οι ασθενείς υπό αντιπηκτική θεραπεία και συστηµατική θεραπεία µε κορτικοστεροειδή κατά την έναρξη της θεραπείας συνέχισαν την αγωγή τους.
Patients receiving anticoagulants and systemic corticosteroids at baseline continued these medications.
Καταγράφηκαν τα βασικά χαρακτηριστικά κατά την έναρξη (βλ. πίνακα 2).
Major baseline characteristics were balanced (see table 2).
Στο πλαίσιο της µη ελεγχόµενης µελέτης C04- 002 (SHEPHERD), σε ασθενείς ΠΝΑ µε µία τουλάχιστον µετάγγιση στους 24 προηγούµενους µήνες και µε τουλάχιστον 30. 000 αιµοπετάλια/ µικρολίτρο χορηγήθηκε Soliris επί διάστηµα 52 εβδοµάδων.
In the non-controlled study C04-002 (SHEPHERD), PNH patients with at least one transfusion in the prior 24 months and at least 30,000 platelets/microliter received Soliris over a 52-week period.
Οι ταυτόχρονα χορηγούµενες θεραπείες περιελάµβαναν αντιθροµβωτικούς παράγοντες στο 63% των ασθενών και συστηµατικά κορτικοστεροειδή στο 40% των ασθενών.
Concomitant medications included anti-thrombotic agents in 63% of the patients and systemic corticosteroids in 40% of the patients.
Πίνακας 2: ∆ηµογραφικά στοιχεία και χαρακτηριστικά ασθενών που συµµετείχαν στις µελέτες C04- 001 και C04- 002
Patient Demographics and Characteristics in C04-001 and C04-002
Εικονικό φάρµακο N = 44
N = 44
Soliris N = 43
N = 43
Soliris N = 97
N = 97
Ιστορικό απλαστικής αναιµίας ή
History of Aplastic Anemia or MDS (%)
8
8 (18.7)
C04- 002
29 (29.9)
Εικονικό φάρµακο N = 44
Concomitant Anticoagulants (%)
Συγχορηγούµενα
Concomitant Steroids/Immunosuppressant
στεροειδή/ Ανοσοκατασταλτικές θεραπείες (%)
Treatments (%)
∆ιακοπή θεραπείας
Discontinued treatment
18, 0 (12, 0, τους προηγούµενους 12 µήνες (διάµεση τιµή (Q1, Q3))
18.0 (12.0, PRBC in previous 12 months (median (Q1,Q3))
Μέση συγκέντρωση αιµοσφαιρίνης (Hgb)
Mean Hgb level (g/dL) at setpoint (SD)
∆εν
N/A