natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σε µια µελέτη σε υγιή άτοµα, η ηµερήσια χορήγηση του ετορικοξίµπη 120 mg δεν τροποποίησε την ηπατική δράση του CYP3A4, όπως εκτιµήθηκε µε την αναπνευστική δοκιµασία µετά από ενδοφλέβια χορήγηση ερυθροµυκίνης.
In a study in healthy subjects, daily administration of etoricoxib 120 mg did not alter hepatic CYP3A4 activity as assessed by the erythromycin breath test.
Μελέτες in vitro υποδεικνύουν ότι το 31 EMEA 2005 CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 και το CYP2C19 µπορούν επίσης να συµµετέχουν ως καταλύτες στην κύρια µεταβολική οδό, όµως δεν έχει µελετηθεί in vivo η ποσοτική αναλογία τους.
In vitro studies indicate that CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 and CYP2C19 also can catalyse the main metabolic pathway, but their quantitative roles have not been studied in vivo.
Ριφαµπικίνn: H συγχορήγηση της ετορικοξίµπης µε ριφαµπικίνη, έναν ισχυρό επαγωγέα των ενζύµων του CYP, οδηγεί σε µείωση των συγκεντρώσεων του ετορικοξίµπη στο πλάσµα περίπου κατά 65%.
Co-administration of etoricoxib with rifampicin, a potent inducer of CYP enzymes, produced a 65% decrease in etoricoxib plasma concentrations.
(βλέπε λήµµα 4. 2).
While this information may suggest an increase in dose, doses of etoricoxib greater than those listed for each indication have not been studied in combination with rifampicin and are therefore not recommended (see section 4.2).
H χορήγηση της ετορικοξίµπης, όπως και κάθε φαρµακευτικής ουσίαςπου είναι γνωστό ότι αναστέλλει την COX- 2, δεν συνιστάται σε γυναίκες που προοσπαθούν να συλλάβουν
The use of etoricoxib, as with any drug substance known to inhibit COX-2, is not recommended in women attempting to conceive.
∆εν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για τη χορήγηση της ετορικοξίµπης κατά τη διάρκεια της εγκυµοσύνης.
No clinical data on exposed pregnancies are available for etoricoxib.
Μελέτες σε ζώα έδειξαν τοξικότητα κατά την αναπαραγωγή (βλέπε λήµµα 5. 3). ∆εν είναι γνωστό εάν υφίσταται κίνδυνος για την εγκυµοσύνη στους ανθρώπους.
The potential for human risk in pregnancy is unknown.
Η ετορικοξίµπη αντενδείκνυται στην κύηση (βλέπε λήµµα 4. 3).
Etoricoxib is contraindicated in pregnancy (see section 4.3).
Οι γυναίκες που λαµβάνουν ετορικοξίµπη δεν πρέπει να θηλάζουν (βλέπε λήµµατα 4. 3 και 5. 3).
(See sections 4.3 and 5.3.)
∆εν πραγµατοποιήθηκαν µελέτες για την επίδραση της ετορικοξίµπης στην ικανότητα οδήγησης ή χειρισµού µηχανηµάτων.
No studies on the effect of etoricoxib on the ability to drive or use machines have been performed.
Σε µια κλινική µελέτη για οξεία ουρική αρθρίτιδα, οι ασθενείς έλαβαν ετορικοξίµπη 120 mg µια φορά ηµερησίως για οκτώ ηµέρες. Το σύνολο των ανεπιθύµητων ενεργειών σε αυτή την µελέτη ήταν 32 EMEA 2005 παρόµοιο µε αυτό που έχει αναφερθεί στις συνδυασµένες µελέτες για ΟΑ, ΡΑ και χρόνια οσφυαλγία.
The adverse experience profile in this study was generally similar to that reported in the combined OA, RA, and chronic low back pain studies.
Οι ακόλουθες ανεπιθύµητες ενέργειες αναφέρθηκαν σε κλινικές µελέτες σε ποσοστό µεγαλύτερο από το placebo, σε ασθενείς µε ΟΑ ή ΡΑ ή χρόνια οσφυαλγία, που ελάµβαναν αγωγή µε ετορικοξίµπη 60 mg ή 90 mg για διάστηµα έως 12 εβδοµάδες ή από την εµπειρία µετά την κυκλοφορία του φαρµάκου:
The following undesirable effects were reported at an incidence greater than placebo in clinical trials in patients with OA, RA or chronic low back pain treated with etoricoxib 60 mg or 90 mg for up to 12 weeks or in post-marketing experience:
(Πολύ Συχνές (> 1/ 10) Συχνές (> =1/ 100, < 1/ 10), Οχι συχνές (> =1/ 1000, < 1/ 100), Σπάνιες (> 1/ 10, 000, < 1/ 1, 000), Πολύ Σπάνιες (< 1/ 10, 000) συµπεριλαµβανοµένων των µεµονωµένων περιπτώσεων)
34 [Very Common (> 1/ 10) Common (> 1/ 100 ,< 1/10) Uncommon (> 1/1000 ,< 1/100) Rare (> 1/10,000, < 1/1,000) Very rare (< 1/10,000) including isolated cases]
Μολύνσεις και λοιµώξεις:
Infections and infestations:
Οχι συχνές: γαστρεντερίτιδα, λοίµωξη του ανώτερου αναπνευστικού, λοίµωξη του ουροποιητικού συστήµατος.
Uncommon: gastroenteritis, upper respiratory infection, urinary tract infection.
Πολύ Σπάνιες: αντιδράσεις υπερευαισθησίας, συµπεριλαµβανοµένου του αγγειοοιδήµατος, των αναφυλακτικών/ αναφυλακτοειδών αντιδράσεων.
Very rare: hypersensitivity reactions, including angioedema, anaphylactic/ anaphylactoid reactions.
∆ιαταραχές του µεταβολισµού και της διατροφής:
Metabolism and nutrition disorders:
∆ιαταραχές των οφθαλµών:
Eye disorders:
Οχι συχνές: θάµβος οράσεως
Uncommon: blurred vision.
∆ιαταραχές των ώτων και του λαβυρίνθου:
Ear and labyrinth disorders:
Οχι συχνές: εµβοές
Uncommon: tinnitus.
Kαρδιακές διαταραχές:
Cardiac disorders:
Οχι συχνές: συµφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, µη ειδικές αλλαγές του ΗΚΓ, έµφραγµα του µυοκαρδίου *
Uncommon: congestive heart failure, non-specific ECG changes, myocardial infarction ∗.
Aγγειακές διαταραχές:
Vascular disorders:
Συχνές: υπέρταση Οχι συχνές: ερυθρίαση, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο *.
Uncommon: flushing, cerebrovascular accident ∗.
Πολύ Σπάνιες:, κρίση υπέρτασης.
Very rare: hypertensive crisis.
Αναπνευστικές, θωρακικές και µεσοθωρακικές διαταραχές:
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders:
33 EMEA 2005 Συχνές: γαστρεντερικές διαταραχές (π. χ. κοιλιακό άλγος, µετεωρισµός, οπισθοστερνικός καύσος) διάρροια, δυσπεψία, δυσφορία από το επιγάστριο, ναυτία.
Uncommon: abdominal distention, acid reflux, bowel movement pattern change, constipation, dry mouth, gastroduodenal ulcer, irritable bowel syndrome, oesophagitis, oral ulcer, vomiting.
Οχι συχνές: κοιλιακή διάταση, παλινδρόµηση οξέος, µεταβολή της κινητικότητας του εντέρου δυσκοιλιότητα, ξηροστοµία, γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος, σύνδροµο ευερέθιστου εντέρου, οισοφαγίτιδα, στοµατικές εξελκώσεις, έµετος.
The absolute risk increase for such events is unlikely to exceed 1% per year based on existing data (uncommon).
Πολύ σπάνιες: πεπτικά έλκη συµπεριλαµβανοµένης της γαστρεντερικής διάτρησης και αιµορραγίας (κυρίως στους ηλικιωµένους).
35 Very rare: peptic ulcers including gastrointestinal perforation and bleeding (mainly in the elderly).
Πολύ Σπάνιες: κνίδωση, σύνδροµο Stevens- Johnson, τοξική επιδερµική νεκρόλυση..
Very rare: urticaria, Stevens-Johnson syndrome, toxic epidermal necrolysis.
Μυοσκελετικές διαταραχές, διαταραχές των συνδετικών ιστών και των οστών:
Musculoskeletal, connective tissue and bone disorders:
Οχι συχνές: µυϊκές κράµπες/ συσπάσεις, µυοσκελετικός πόνος/ ακαµψία.
Uncommon: muscular cramp/ spasm, musculoskeletal pain/ stiffness.
∆ιαταραχές των νεφρών και του ουροποιητικού συστήµατος:
Uncommon: proteinuria.
Οχι συχνές: πρωτεϊνουρία Πολύ σπάνιες: νεφρική ανεπάρκεια, συµπεριλαµβανοµένης της νεφρικής βλάβης, συνήθως αντιστρεπτή µετά τη διακοπή της θεραπείας (βλέπε λήµµα 4. 4).
Very rare: renal insufficiency, including renal failure, usually reversible upon discontinuation of treatment (see section 4.4).
Συχνές; αδυναµία/ κόπωση, νόσος παρόµοια της γρίππης.
Common: asthenia/ fatigue, flu-like disease.
Οχι συχνές: θωρακικό αλγος
Uncommon: chest pain.
Συχνές: αύξηση ALT( αµινοτρανφεράση αλανίνης), αύξηση AST( αµινοτρανσφεράση ασπαρτάµης).
Common:
Οχι συχνές: αύξηση αζώτου ουρίας αίµατος, αύξηση της φωσφοκινάσης της κρεατινίνης, µείωση του αιµατοκρίτη, µείωση της αιµοσφαιρίνης, υπερκαλιαιµία, µείωση των λευκοκυττάρων, µείωση των αιµοπεταλίων,. αύξηση της κρεατινίνης ορού, αύξηση του ουρικού οξέος.
Uncommon: blood urea nitrogen increased, creatine phosphokinase increased, haematocrit decreased, haemoglobin decreased, hyperkalaemia, leukocytes decreased, platelets decreased, serum creatinine increased, uric acid increased.
Οι ακόλουθες σοβαρές ανεπιθύµητες ενέργειες έχουν αναφερθεί ως σχετιζόµενες µε τη χορήγηση ΜΣΑΦ και δεν µπορούν να αποκλεισθούν για την ετορικοξίµπη: νεφροτοξικότητα συµπεριλαµβανοµένης της ενδιάµεσης νεφρίτιδας, και του νεφρωσικού συνδρόµου ηπατοτοξικότητα συµπεριλαµβανοµένης της ηπατικής ανεπάρκειας του ικτέρου, και παγκρεατίτιδας,
The following serious undesirable effects have been reported in association with the use of NSAIDs and cannot be ruled out for etoricoxib: nephrotoxicity including interstitial nephritis and nephrotic syndrome; hepatotoxicity including hepatic failure, jaundice and pancreatitis.
∆εν έχουν αναφερθεί περιπτώσεις υπερδοσολογίας κατα τη διάρκεια των κλινικών µελετών µε ετορικοξίµπη.
No overdoses of etoricoxib were reported during clinical trials.
Στις κλινικές µελέτες, η χορήγηση εφ’ άπαξ δόσης ετορικοξίµπη έως 500 mg και πολλαπλών δόσεων έως 150 mg/ ηµέρα για 21 ηµέρες, δεν είχε ως αποτέλεσµα σηµαντική τοξικότητα.
In clinical studies, administration of single doses of etoricoxib up to 500 mg and multiple doses up to 150 mg/ day for 21 days did not result in significant toxicity.
Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, είναι λογικό να εφαρµοσθούν τα συνήθη υποστηρικτικά µέτρα όπως αποµάκρυνση του µη απορροφηθέντος υλικού απο το γαστρεντερικό, κλινική παρακολούθηση και έναρξη υποστηρικτικής θεραπείας, εάν απαιτείται.
In the event of overdose, it is reasonable to employ the usual supportive measures, e. g., remove unabsorbed material from the GI tract, employ clinical monitoring, and institute supportive therapy, if required.
Αντιφλεγµονώδη και αντιρευµατικά προϊόντα, µη στεροειδή, κοξίµπες.
Anti-inflammatory and antirheumatic products, non-steroids, coxibs
ΑΤC κώδικας:
36 ATC Code:
ΜΟ1 ΑΗ05
MO1 AH05
Η ετορικοξίµπη, είναι ένας από του στόµατος χορηγούµενος εκλεκτικός αναστολέας της κυκλοοξυγενάσης – 2 (COX- 2) στο εύρος της κλινικής δοσολογίας..
Etoricoxib is an oral, selective cyclo-oxygenase-2 (COX-2) inhibitor within the clinical dose range.
Σε όλο το φάσµα φαρµακολογικών κλινικών µελετών, το < ΕΠΙΝΟΗΘΕΊΣΑ ΟΝΟΜΑΣΊΑ > παρουσίασε δοσοεξαρτώµενη αναστολή της COX- 2 χωρίς αναστολή της COX- 1 σε δόσεις έως 150 mg ηµερησίως. Η ετορικοξίµπη δεν ανέστειλλε την σύνθεση της γαστρικής προσταγλανδίνης και δεν είχε επίδραση στην λειτουργία των αιµοπεταλίων.
Etoricoxib did not inhibit gastric prostaglandin synthesis and had no effect on platelet function.
H κυκλο- οξυγενάση είναι υπεύθυνη για τη σύνθεση των προσταγλανδινών.
Cyclooxygenase is responsible for generation of prostaglandins.
Η COX- 2 αποτελεί την ισοµορφή του ενζύµου το οποίο φαίνεται να επάγεται από προφλεγµονώδη διέγερση και έχει τεκµηριωθεί ότι είναι κυρίως υπεύθυνη για την σύνθεση των προστανοειδών, διαµεσολαβητών του πόνου, της φλεγµονής και του πυρετού.
COX-2 is the isoform of the enzyme that has been shown to be induced by pro- inflammatory stimuli and has been postulated to be primarily responsible for the synthesis of prostanoid mediators of pain, inflammation, and fever.
Η COX- 2 είναι δυνατόν να διαδραµατίζει κάποιο ρόλο στην επούλωση του έλκους.
It may also play a role in ulcer healing.
Περίπου 3100 ασθενείς έλαβαν ετορικοξίµπη ≥60 mg ηµερησίως για 12 εβδοµάδες ή και περισσότερο. ∆εν παρατηρήθηκε διακριτή διαφορά στο ποσοστό των σοβαρών καρδιαγγειακών θροµβοεµβολικών ανεπιθυµήτων ενεργειών ανάµεσα στους ασθενείς που ελάµβαναν ετορικοξίµπη ≥60 mg, placebo, ή ΜΣΑΦ εκτός ναπροξένης.
There was no discernible difference in the rate of serious thrombotic cardiovascular events between patients receiving etoricoxib ≥ 60 mg, placebo, or non-naproxen NSAIDs.
Η διαφορά στην αντιαιµοπεταλιακή δράση µεταξύ ορισµένων ΜΣΑΦ που αναστέλλουν την COX- 1 και των αναστολέων της COX- 2 µπορεί να είναι κλινικά σηµαντική για τους ασθενείς µε κίνδυνο θροµβοεµβολικών επεισοδίων.
The difference in antiplatelet activity between some COX-1 inhibiting NSAIDs and COX-2 selective inhibitors may be of clinical significance in patients at risk of thrombo-embolic events.
Οι αναστολείς COX- 2 µειώνουν το σχηµατισµό της συστηµατική (και για αυτό το λόγο πιθανώς και ενδοθηλιακής) προστακυκλίνης χωρίς να επηρεάζουν το θροµβοξάνιο των αιµοπεταλίων. ∆εν έχει καθορισθεί η κλινική σηµασία των παρατηρήσεων αυτών.
The clinical relevance of these observations has not been established.
Σε µία µελέτη περίπου 7100 ασθενών µε οστεοαρθρίτιδα έγινε σύγκριση της ανεκτικότητας του γαστρεντερικού µεταξύ ετορικοξίµπης 90 mg (1, 5 φορές τη συνιστώµενη δόση για ΟΑ) και δικλοφενάκης 150 mg.
A study of approximately 7100 osteoarthritis patients compared the gastrointestinal tolerability of etoricoxib 90 mg (1.5 times the recommended OA dose) with diclofenac 150 mg.
Αποτελέσµατα ασφάλειας και ανεκτικότητας του γαστρεντερικού:
Gastrointestinal tolerability and safety results:
Η ετορικοξίµπη σχετίσθηκε µε στατιστικά σηµαντικά µικρότερη συχνότητα διακοπής της θεραπείας λόγω προκαθορισµένου συνδυασµένου τελικού σηµείου κλινικών ανεπιθύµητων ενεργειών του γαστρεντερικού και ανεπιθύµητων διαταραχών των εργαστηριακών παραµέτρων που σχετίζονται µε αυξηµένες τιµές ηπατικών λειτουργικών δοκιµασιών σε σύγκριση µε τη δικλοφενάκη.
Etoricoxib was associated with a statistically significantly lower incidence of patient withdrawals due to a predefined composite endpoint of clinical gastrointestinal adverse events and laboratory adverse events related to elevated liver function tests compared to diclofenac.
Η συχνότητα κλινικών γαστρεντερικών διαταραχών που οδηγούν στη διακοπή της θεραπείας ήταν στατιστικά σηµαντικά µικρότερη για την ετορικοξίµπη έναντι της δικλοφενάκης (7, 1% έναντι 9, 1% αντίστοιχα).
The incidence of clinical gastrointestinal events leading to withdrawal was statistically significantly lower for etoricoxib versus diclofenac (7.1% versus 9.1%, respectively).
Η συχνότητα των διαπιστωµένων διατρήσεων του ανώτερου γαστρεντερικού, ελκών και αιµορραγιών ήταν η ίδια για την ετορικοξίµπη και τη δικλοφενάκη (1, 11περιστατικά ανά 100 ασθενείς- έτη).
The rates for confirmed upper gastrointestinal perforations, ulcerations and bleeds were the same for etoricoxib and diclofenac (1.11 events per 100 patient years.)
Στοιχεία εκ του καρδιαγγειακού:
Cardiovascular data:
Η συχνότητα των σοβαρών θροµβωτικών επεισοδίων ήταν:
The event rates for serious thrombotic events were:
Για την ετορικοξίµπη 1, 25 περιστατικά 35 EMEA 2005 ανά 100 ασθενείς- έτη έναντι 1, 15 περιστατικά ανά100 ασθενείς- έτη για τη δικλοφενάκη (σχετικός κίνδυνος 1, 07, 95% CI:
Etoricoxib 1.25 events per 100 patient years versus 1.15 events per 100 patient years for diclofenac (relative risk 1.07; 95% CI:
Η συχνότητα του εµφράγµατος του µυοκαρδίου ήταν 0, 68 έναντι 0, 42 περιστατικών ανά 100 ασθενείς- έτη µε ετορικοξίµπη και δικλοφενάκη αντιστοίχως.
The rates of myocardial infarction were 0.68 versus 0.42 events per 100 patient years on etoricoxib and diclofenac respectively.
Η συχνότητα των ισχαιµικών επεισοδίων ήταν 0, 14 έναντι 0, 23 ανά 100 ασθενείς- έτη για την ετορικοξίµπη έναντι δικλοφενάκης αντίστοιχα.
The rates of ischemic stroke were 0.14 versus 0.23 per 100 patient years on etoricoxib versus diclofenac respectively.
Καρδιονεφρικά επεισόδια:
Cardiorenal events:
Στατιστικά σηµαντικά περισσότεροι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία µε ετορικοξίµπη από ότι µε δικλοφενάκη, παρουσίασαν ανεπιθύµητες ενέργειες που σχετίσθηκαν µε υπέρταση (11, 7% έναντι 5, 9%) και οίδηµα (7, 5% έναντι 5, 9%).
Statistically significantly more patients treated with etoricoxib than diclofenac experienced adverse effects associated with hypertension (11.7% versus 5.9%) and oedema (7.5% versus
Παρατηρήθηκε µεγαλύτερο ποσοστό διακοπής της θεραπείας λόγω υπέρτασης (2, 3% έναντι 0, 7%) το οποίο ήταν στατιστικά σηµαντικό.
A higher rate of discontinuation due to hypertension was seen (2.3% versus 0.7%) and this was statistically significant.
Η συχνότητα διακοπής της θεραπείας λόγω οιδήµατος ήταν 0, 9% για την ετορικοξίµπη έναντι 0, 7% για τη δικλοφενάκη.
The incidence of patient discontinuations due to oedema was 0.9% for etoricoxib versus 0.7% for diclofenac.
Η συχνότητα συµφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας ήταν 0, 4% για την ετορικοξίµπη έναντι 0, 2% για την δικλοφενάκη.
The incidence of congestive heart failure was 0.4% for etoricoxib versus 0.2% for diclofenac.
Ηπατικές ανεπιθύµητες ενέργειες:
Hepatic adverse events:
Η ετορικοξίµπη σχετίσθηκε µε στατιστικά σηµαντικά µικρότερο ποσοστό διακοπής της θεραπείας από ότι η δικλοφενάκη (0, 3% έναντι 5, 2%), κατά το πλείστον λόγω της αύξησης των τιµών των ηπατικών λειτουργικών δοκιµασιών.
Etoricoxib was associated with a statistically significantly lower rate of withdrawals than diclofenac (0.3% versus 5.2%), due largely to elevations in liver function tests.
Σε ασθενείς µε οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ) Η ετορικοξίµπη 60 mg χορηγούµενο µια φορά ηµερησίως επέδειξε σηµαντική βελτίωση του πόνου στους ασθενείς και της εκτίµησης αυτών για την πορεία της νόσου. Η θετική επίδραση παρατηρήθηκε ήδη κατά την δεύτερη ηµέρα της θεραπείας και διατηρήθηκε έως και 52 εβδοµάδες.
These beneficial effects were observed as early as the second day of therapy and maintained for up to 52 weeks.
Η θετική αυτή επίδραση διατηρήθηκε πέραν των 12 εβδοµάδων της θεραπείας.
These beneficial effects were maintained over the 12- week treatment periods.
Σε ασθενείς µε συµπτώµατα οξείας ουρικής αρθρίτιδας, η χορήγηση ετορικοξίµπη 120 mg µια φορά ηµερησίως για περίοδο θεραπείας οκτώ ηµερών ανακούφισε από τον µέτριο έως ισχυρό πόνο του ισχίου και την φλεγµονή, σε σύγκριση µε την ινδοµεθακίνη 50 mg τρεις φορές ηµερησίως.
In patients experiencing attacks of acute gouty arthritis, etoricoxib 120 mg once daily over an eight-day treatment period, relieved moderate to extreme joint pain and inflammation comparable to indomethacin 50 mg three times daily.
Σε µία προκαθορισµένη, συνδυασµένη ανάλυση οκτώ κλινικών µελετών, όπου συµµετείχαν περίπου 4000 ασθενών µε ΟΑ, ΡΑ ή οσφυαλγία µελετήθηκε η συχνότητα εµφάνισης των ακόλουθων τελικών στόχων: 1) διακοπή της µελέτης για συµπτώµατα του ανώτερου γαστρεντερικού, 2) διακοπή της µελέτης για οποιαδήποτε ανεπιθύµητη ενέργεια του γαστρεντερικου, 3) νέα χορήγηση γαστροπροστατευτικής αγωγής, και 4) νέα χορήγηση οποιασδήποτε αγωγής για το γαστρεντερικό.
1) discontinuation for upper GI symptoms; 2) discontinuation for any GI adverse experiences; 3) new use of gastroprotective medications; and 4) new use of any GI medications.
Παρατηρήθηκε 50% περίπου µείωση της εµφάνισης αυτών των τελικών στόχων στους ασθενείς που έλαβαν ετορικοξίµπη (60, 90 ή 120 mg ηµερησίως) σε σύγκριση µε τους ασθενείς που ελάµβαναν ναπροξένη 500 mg δύο φορές ηµερησίως ή δικλοφενάκη 50 mg τρείς φορές ηµερησίως. ∆εν υπήρξαν στατιστικά σηµαντικές διαφορές µεταξύ της ετορικοξίµπης και του placebo.
There were no statistically significant differences between etoricoxib and placebo.
Σε µία τυχαιοποιηµένη, διπλή τυφλή, ελεγχόµενη µε placebo, παράλληλων οµάδων µελέτη αξιολογήθηκαν οι επιδράσεις της θεραπείας 15 ηµερών µε ετορικοξίµπη (90 mg), σελεκοξίµπη (200 mg bid), ναπροξένη (500 mg bid) και placebo σχετικά µε την αποβολή νατρίου µέσω της 36 EMEA 2005 ούρησης, την αρτηριακή υπέρταση, και άλλες παραµέτρους της νεφρικής λειτουργίας σε άτοµα ηλικίας 60 ως 85 ετών, που ήταν σε διαιτητική λήψη νατρίου 200- mEq / ηµερησίως.
A randomized, double-blind, placebo-controlled, parallel-group study evaluated the effects of 15 days of treatment of etoricoxib (90 mg), celecoxib (200 mg bid), naproxen (500 mg bid) and placebo on urinary sodium excretion, blood pressure, and other renal function parameters in subjects 60 to 85 years of age on a 200-mEq/ day sodium diet.
Η ετορικοξίµπη, σελεκοξίµπη, και ναπροξένη είχαν παρόµοια επίδραση στην αποβολή νατρίου µέσω της ούρησης, κατά το διάστηµα των 2 εβδοµάδων θεραπείας.
Etoricoxib, celecoxib, and naproxen had similar effects on urinary sodium excretion over the 2 weeks of treatment.
Απορρόφηση Η ετορικοξίµπη µετά από χορήγηση από το στόµα απορροφάται καλά H απόλυτη βιοδιαθεσιµότητα µετά από χορήγηση από το στόµα είναι περίπου 100%.
The absolute bioavailability is approximately 100%.
Μετά από δόση 120 mg εφάπαξ ηµερησίως σε σταθεροποιηµένη κατάσταση, η µέγιστη συγκέντρωση στο πλάσµα (µέση γεωµετρική Cmax=3. 6 µg/ ml) παρατηρήθηκε σε 1 ώρα περίπου (Τmax) µετά τη χορήγηση σε νήστεις ενήλικες.
Following 120 mg once-daily dosing to steady state, the peak plasma concentration (geometric mean Cmax = 3.6 µg/ ml) was observed at approximately 1 hour (Tmax) after administration to fasted adults.
Κατανοµή Η ετορικοξίµπη δεσµεύεται από τις πρωτεΐνες του πλάσµατος σε ποσοστό 92% περίπου σε συγκεντρώσεις 0. 05 mcg/ ml έως 5 µg/ ml.
Distribution Etoricoxib is approximately 92% bound to human plasma protein over the range of concentrations of 0.05 to 5 µg/ ml.
Αποµάκρυνση Μετά από χορήγηση από το στόµα µίας εφάπαξ ενδοφλέβιας ραδιοσηµασµένης δόσης 25 mg ετορικοξίµπης σε υγιή άτοµα, 70% της ραδιενέργειας ανακτήθηκε στα ούρα και 20% στα κόπρανα, κατά το πλείστον ως µεταβολίτες. Λιγότερο από 2% ανακτήθηκε ως αµετάβλητο φάρµακο.
Less than 2% was recovered as unchanged drug.
37 EMEA 2005 Xαρακτηριστικά σε Ασθενείς
Characteristics in patients
Οι ασθενείς µε ήπια ηπατική δυσλειτουργία( βαθµολογία Child- Pugh 5- 6) στους οποίους χορηγήθηκε εφ’ άπαξ δόση ετορικοξίµπη 60 mg ηµερησίως, είχαν περίπου 16% υψηλότερη µέση τιµή AUC σε σχέση µε αυτή των υγιών ατόµων στα οποία χορηγήθηκε η ίδια δόση.
Patients with moderate hepatic dysfunction (Child-Pugh score 7-9) administered etoricoxib 60 mg every other day had similar mean AUC to the healthy subjects given
Ασθενείς µε µέτρια ηπατική δυσλειτουργία( βαθµολογία Child- Pugh 7- 9) στους οποίους χορηγήθηκε ετορικοξίµπη 60 mg κάθε δεύτερη ηµέρα, είχαν παρόµοια µέση τιµή της AUC µε εκείνη των υγιών ατόµων στα οποία χορηγήθηκε 60 mg ετορικοξίµπη µία φορά ηµερησίως. ∆εν υπάρχουν κλινικά ή στοιχεία φαρµακοκινητικής σε ασθενείς µε σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία( βαθµολογία Child- Pugh≥10) (βλέπε 4. 2 και 4. 3).
(See sections 4.2 and 4.3.)
Η φαρµακοκινητική εφ’ άπαξ δόσης 120 mg ετορικοξίµπης σε ασθενείς µε µέτρια ως σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια και ασθενείς µε νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου, που υφίστανται αιµοδιάλυση, δεν ήταν σηµαντικά διαφορετική από αυτή σε υγιή άτοµα.
The pharmacokinetics of a single dose of etoricoxib 120 mg in patients with moderate to severe renal insufficiency and patients with end-stage renal disease on hemodialysis were not significantly different from those in healthy subjects.
Η συµβολή της αιµοδιάλυσης στην αποµάκρυνση (κάθαρση διάλυσης περίπου 50 ml/ min) ήταν αµελητέα (Βλέπε 4. 3 και 4. 4).
(See sections 4.3 and 4.4.)
Παιδιατρικοί ασθενείς: ∆εν έχει µελετηθεί η φαρµακοκινητική της ετορικοξίµπης σε παιδιατρικούς ασθενείς( ηλικίας < 12 ετών).
The pharmacokinetics of etoricoxib in paediatric patients (< 12 years old) have not been studied.
Η ασφάλεια και η αποτελεσµατικότητα της ετορικοξίµπη σε παιδιατρικούς ασθενείς δεν έχει τεκµηριωθεί (Βλέπε λήµµα 4. 2, Παιδιατρική χρήση)
(See section 4.2 ‘ Paediatric use’.)
5. 3 Προκλινικά στοιχεία ασφάλειας
5.3 Preclinical safety data
Σε µια 14 εβδοµάδων µελέτη τοξικότητας.
In the rat, gastrointestinal toxicity of etoricoxib increased with dose and exposure time.
Η ετορικοξίµπη δεν ήταν τερατογόνος σε µελέτες αναπαραγωγικής τοξικότητας, που διεξήχθησαν σε αρουραίους µε 15 mg/ kg/ ηµέρα (αυτό αντιστοιχεί περίπου σε 1. 5 φορές στην ηµερήσια ανθρώπινη δόση [90 mg] βάσει της συστηµατικής έκθεσης). Στα κουνέλια, δεν παρατηρήθηκαν εξωτερικές ή σκελετικές εµβρυϊκές δυσµορφίες σχετιζόµενες µε τη θεραπεία.
Etoricoxib was not teratogenic in reproductive toxicity studies conducted in rats at 15 mg/ kg/ day (this represents approximately 1.5 times the daily human dose [90 mg] based on systemic exposure).
Μια µη σχετιζόµενη µε τη δόση µικρή εµφάνιση καρδιαγγειακών δυσµορφιών παρατηρήθηκε στα κουνέλια που έλαβαν ετορικοξίµπη. ∆εν έχει καθορισθεί συσχέτιση µε τη θεραπεία.
The relationship to treatment is not established.
Στους αρουραίους και στα κουνέλια δεν παρατηρήθηκαν 38 EMEA 2005 εµβρυϊκές επιδράσεις, σε συστηµατική έκθεση, που είναι ίδια ή λιγότερη από ότι σε ανθρώπινη δόση [90 mg].
In rats and rabbits, no embryo/ foetal effects were seen at systemic exposures equal to or less than those at the daily human dose [90 mg].
Ωστόσο, υπήρξε µία µείωση στην εµβρυϊκή επιβίωση σε έκθεση µεγαλύτερη από ή ίση µε 1. 5 φορά την ανθρώπινη έκθεση. (βλέπε λήµµατα. 4. 3 και 4. 6).
(See sections 4.3 and 4.6.)
Calcium hydrogen phosphate (anhydrous), croscarmellose sodium, magnesium stearate, microcrystalline cellulose.
Calcium hydrogen phosphate (anhydrous), croscarmellose sodium, magnesium stearate, microcrystalline cellulose.
Eπικάλυψη δισκίου: carnauba wax, lactose monohydrate, hypromellose, titanium dioxide (E- 171), glycerol triacetate.
Carnauba wax, lactose monohydrate, hypromellose, titanium dioxide (E171), glycerol triacetate.