natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Περιπτώσεις διάµεσης πνευµονικής νόσου (περιλαµβανοµένης της πνευµονίτιδας και σπάνια της αποφρακτικής βρογχιολίτιδας µε οργανούµενη πνευµονία (BOOP) και της πνευµονικής ίνωσης), ορισµένες θανατηφόρες, χωρίς ταυτοποίηση λοιµώδους αιτιολογίας έχουν παρατηρηθεί σε ασθενείς που λάµβαναν ανοσοκατασταλτικά σχήµατα, συµπεριλαµβανοµένου του Rapamune.
Cases of interstitial lung disease (including pneumonitis and infrequently bronchiolitis obliterans organising pneumonia (BOOP) and pulmonary fibrosis), some fatal, with no identified infectious etiology have occurred in patients receiving immunosuppressive regimens including Rapamune.
Σε µερικές περιπτώσεις, η διάµεση πνευµονική νόσος υπεστράφη έπειτα από διακοπή ή µείωση της δόσης του Rapamune.
In some cases, the interstitial lung disease has resolved upon discontinuation or dose reduction of Rapamune.
Ο κίνδυνος µπορεί να αυξηθεί µε την αύξηση των κατωτέρων επιπέδων συγκέντρωσης του σιρόλιµους.
The risk may be increased as the trough sirolimus level increases.
Έχει αναφερθεί καθυστερηµένη επούλωση µετά από µεταµόσχευση, συµπεριλαµβανοµένης διάνοιξης περιτονίας, µετεγχειρητική κήλη, και ρήξης της αναστόµωσης (π. χ. σε τραύµα, αγγείο, αεραγωγό, ουρητήρα, χοληφόρα).
Impaired healing following transplant surgery has been reported, including fascial dehiscence, incisional hernia, and anastomotic disruption (e. g. wound, vascular, airway, ureteral, biliary).
11 ∆ιαταραχές στις παραµέτρους που αφορούν το σπέρµα, έχουν παρατηρηθεί µεταξύ ασθενών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία µε Rapamune.
Impairments of sperm parameters have been observed among some patients treated with Rapamune.
Η ταυτόχρονη χρήση του σιρόλιµους µε έναν αναστολέα καλσινευρίνης µπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο πρόκλησης αιµολυτικού ουραιµικού συνδρόµου/ θροµβωτικής θροµβοκυτοπενικής πορφύρας/ θροµβωτικής µικροαγγειοπάθειας από τον αναστολέα καλσινευρίνης.
The concomitant use of sirolimus with a calcineurin inhibitor may increase the risk of calcineurin inhibitor-induced HUS/ TTP/ TMA.
Εστιακή τµηµατική σπειραµατοσκλήρυνση έχει αναφερθεί.
Focal segmental glomerulosclerosis has been reported.
Σε µία συνεχιζόµενη µελέτη αξιολόγησης της ασφάλειας και αποτελεσµατικότητας κατά την αλλαγή θεραπευτικής αγωγής από αναστολείς καλσινευρίνης σε σιρόλιµους (επιθυµητά επίπεδα 12 - 20 ng/ mL), σε υπό συντήρηση ασθενείς µε µεταµόσχευση νεφρού, η ένταξη στη µελέτη σταµάτησε για το υποσύνολο των ασθενών (n=90) που είχαν σαν αρχική τιµή ρυθµού σπειραµατικής διήθησης λιγότερο από 40 ml/ λεπτό (βλ. παράγραφο 5. 1).
In an ongoing study evaluating the safety and efficacy of conversion from calcineurin inhibitors to sirolimus (target levels of 12 - 20 ng/ mL) in maintenance renal transplant patients, enrollment was stopped in the subset of patients (n=90) with a baseline glomerular filtration rate of less than 40 mL/ min (see section 5.1).
Υπήρχε ένα υψηλότερο ποσοστό σοβαρών ανεπιθύµητων ενεργειών που περιελάµβαναν πνευµονία, οξεία απόρριψη, απώλεια µοσχεύµατος και θάνατο σε αυτό το σκέλος της αγωγής µε σιρόλιµους (n=60, διάµεση τιµή χρόνου µετά τη µεταµόσχευση 36 µήνες).
There was a higher rate of serious adverse events including pneumonia, acute rejection, graft loss and death in this sirolimus treatment arm (n=60, median time post-transplant 36 months).
Παιδιατρικός πληθυσµός Ελεγχόµενες κλινικές µελέτες µε δοσολογία συγκρίσιµη µε αυτή που ενδείκνυται για χρήση του Rapamune σε ενήλικες- το οποίο σηµαίνει, χρήση σε συνδυασµό µε κυκλοσπορίνη και κορτικοστεροειδή για 2 έως 3 µήνες µετά την µεταµόσχευση ακολουθόµενη από διακοπή της κυκλοσπορίνης - δεν έχουν πραγµατοποιηθεί σε παιδιά ή εφήβους (ηλικίας ≤18 ετών).
Paediatric population Controlled clinical trials with posology comparable to that currently indicated for the use of Rapamune in adults — that is, use in combination with ciclosporin and corticosteroids for 2 to 3 months post-transplantation followed by withdrawal of ciclosporin thereafter— have not been conducted in children or adolescents ( 18 years of age).
Η ασφάλεια αξιολογήθηκε σε µία ελεγχόµενη κλινική δοκιµή στην οποία εντάχθηκαν ασθενείς µε µεταµόσχευση νεφρού ηλικίας ≤18 ετών υψηλού ανοσολογικού κινδύνου, που ορίστηκε ως ιστορικό ενός ή περισσοτέρων επεισοδίων οξείας απόρριψης του αλλογενούς µοσχεύµατος και/ ή παρουσία χρόνιας νεφροπάθειας του αλλογενούς µοσχεύµατος σε βιοψία νεφρού (βλ. παράγραφο 5. 1).
Safety was assessed in a controlled clinical trial enrolling renal transplant patients  18 years of age considered of high-immunologic risk, defined as a history of one or more acute allograft rejection episodes and/ or the presence of chronic allograft nephropathy on a renal biopsy (see section 5.1).
Η χρήση του Rapamune σε συνδυασµό µε αναστολείς καλσινευρίνης και κορτικοστεροειδή συσχετίσθηκε µε αυξηµένο κίνδυνο επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας, διαταραχές λιπιδίων του ορού (συµπεριλαµβανοµένων και αυξηµένων τριγλυκεριδίων του ορού και χοληστερόλης), και λοιµώξεις των ουροφόρων οδών. Το θεραπευτικό σχήµα που µελετήθηκε (συνεχής χρήση του Rapamune σε συνδυασµό µε αναστολέα καλσινευρίνης) δεν ενδείκνυται για ενήλικους ή παιδιατρικούς ασθενείς (βλ. παράγραφο 4. 1).
The treatment regimen studied (continuous use of Rapamune in combination with calcineurin inhibitor) is not indicated for adult or paediatric patients (see section 4.1).
Σε µία άλλη µελέτη στην οποία εντάχθηκαν ασθενείς µε µεταµόσχευση νεφρού, ηλικίας ≤20 ετών η οποία σκόπευε να αξιολογήσει την ασφάλεια της προοδευτικής απόσυρσης κορτικοστεροειδούς (ξεκινώντας στους έξι µήνες µετά την µεταµόσχευση) από ένα ανοσοκατασταλτικό θεραπευτικό σχήµα που ξεκίνησε στη µεταµόσχευση το οποίο περιλάµβανε ανοσοκαταστολή πλήρους δόσης µε Rapamune και αναστολέα καλσινευρίνης µαζί, σε συνδυασµό µε επαγωγή βασιλιξιµάµπης, 19 (6, 9%) από τους 274 ασθενείς που συµµετείχαν, αναφέρθηκαν να έχουν αναπτύξει λεµφoϋπερπλαστική διαταραχή µετά από µεταµόσχευση (post- transplant lymphoproliferative disorder- PTLD).
In another study enrolling renal transplant patients  20 years of age that was intended to assess the safety of progressive corticosteroid withdrawal (beginning at six months post-transplantation) from an immunosuppressive regimen initiated at transplantation that included full-dose immunosuppression with both Rapamune and a calcineurin inhibitor in combination with basiliximab induction, of the 274 patients enrolled, 19 (6.9%) were reported to have developed post-transplant lymphoproliferative disorder (PTLD).
Ανάµεσα στους 89 ασθενείς που ήταν γνωστό πριν από τη µεταµόσχευση ότι ήταν αρνητικοί ορολογικά στον ιό Epstein- Barr (EBV), 13 (15, 6%) ασθενείς αναφέρθηκαν να έχουν αναπτύξει PTLD.
Among 89 patients known to be EBV seronegative prior to transplantation, 13 (15.6%) were reported to have developed PTLD.
Όλοι οι ασθενείς που ανέπτυξαν PTLD είχαν ηλικία ≤18 ετών.
All patients who developed PTLD were aged  18 years.
Η µέχρι στιγµής εµπειρία δεν είναι επαρκής για να συστηθεί η χρήση του Rapamune σε παιδιά και εφήβους (βλ. παράγραφο 4. 2).
There is insufficient experience to recommend the use of Rapamune in children and adolescents (see section 4.2).
4. 9 Υπερδοσολογία
11 4.9 Overdose
12 Επί του παρόντος, υπάρχει ελάχιστη εµπειρία υπερδοσολογίας.
At present, there is minimal experience with overdose.
Ένας ασθενής είχε ένα επεισόδιο κολπικής µαρµαρυγής µετά από κατάποση 150 mg Rapamune.
One patient experienced an episode of atrial fibrillation after ingestion of 150 mg of Rapamune.
Γενικά, οι ανεπιθύµητες ενέργειες της υπερδοσολογίας είναι σύµφωνες µε αυτές που παρατίθενται στην παράγραφο 4. 8.
In general, the adverse effects of overdose are consistent with those listed in section 4.8.
Σε όλες τις περιπτώσεις υπερδοσολογίας θα πρέπει να εφαρµόζονται γενικά µέτρα υποστήριξης.
General supportive measures should be initiated in all cases of overdose.
Βάσει της µικρής διαλυτότητας στο νερό και της υψηλής σύνδεσης του Rapamune µε τα ερυθροκύτταρα και τις πρωτεΐνες του πλάσµατος, αναµένεται ότι το Rapamune δεν είναι διυλύσιµο σε σηµαντικό βαθµό.
Based on the poor aqueous solubility and high erythrocyte and plasma protein binding of Rapamune, it is anticipated that Rapamune will not be dialysable to any significant extent.
Φαρµακοθεραπευτική κατηγορία: εκλεκτικοί ανοσοκατασταλτικοί παράγοντες.
Pharmacotherapeutic group: selective immunosuppressant agents.
Το σιρόλιµους αναστέλλει την ενεργοποίηση των T κυττάρων που προκαλείται από τα περισσότερα ερεθίσµατα, διακόπτοντας την εξαρτώµενη και µη εξαρτώµενη από το ασβέστιο ενδοκυττάρια µετάδοση του σήµατος.
Sirolimus inhibits T cell activation induced by most stimuli, by blocking calcium dependent and calcium independent intracellular signal transduction.
Οι µελέτες έδειξαν ότι δρα µέσω µηχανισµού διαφορετικού από αυτού των κυκλοσπορινών, τακρόλιµους και άλλων ανοσοκατασταλτικών παραγόντων.
Studies demonstrated that its effects are mediated by a mechanism that is different from that of ciclosporin, tacrolimus, and other immunosuppressive agents.
Πειραµατικές ενδείξεις υποδεικνύουν ότι το σιρόλιµους συνδέεται µε την ειδική κυτταροπλασµατική πρωτεΐνη FKPB- 12 και ότι το σύµπλοκο FKPB 12- σιρόλιµους αναστέλλει την ενεργοποίηση του στόχου της Rapamycin στα θηλαστικά (mTOR), που είναι µία σηµαντική κινάση για την εξέλιξη του κυτταρικού κύκλου.
Experimental evidence suggests that sirolimus binds to the specific cytosolic protein FKPB-12 and that the FKPB 12-sirolimus complex inhibits the activation of the mammalian Target Of Rapamycin (mTOR), a critical kinase for cell cycle progression.
Η αναστολή του στόχου της Rapamycin στα θηλαστικά (mTOR) προκαλεί αποκλεισµό των οδών µετάδοσης πολλών ειδικών σηµάτων.
The inhibition of mTOR results in blockage of several specific signal transduction pathways.
Το τελικό αποτέλεσµα είναι η αναστολή της ενεργοποίησης των λεµφοκυττάρων, που οδηγεί σε ανοσοκαταστολή.
The net result is the inhibition of lymphocyte activation, which results in immunosuppression.
Στα ζώα, το σιρόλιµους έχει µία άµεση δράση στην ενεργοποίηση των T και B κυττάρων καταστέλλοντας τις αντιδράσεις που γίνονται µε τη µεσολάβηση του ανοσοποιητικού όπως η απόρριψη του αλλογενούς µοσχεύµατος.
In animals, sirolimus has a direct effect on T and B cell activation suppressing immune mediated reactions such as allograft rejection.
Κλινικές Μελέτες Ασθενείς µε χαµηλό ή µέτριο ανοσολογικό κίνδυνο µελετήθηκαν σε µελέτες συντήρησης στη Φάση 3 µε Rapamuneκαι σταδιακή διακοπή κυκλοσπορίνης στις οποίες περιλαµβάνονταν ασθενείς που έλαβαν νεφρικό αλλοµόσχευµα από πτωµατικό ή ζώντα δότη.
Clinical Trials Patients at low to moderate immunological risk were studied in the phase 3 ciclosporin elimination-Rapamune maintenance trial, which included patients receiving a renal allograft from a cadaveric or living donor.
Επιπρόσθετα, περιλήφθηκαν ξαναµεταµοσχευµένοι λήπτες των οποίων τα προηγούµενα µοσχεύµατα επέζησαν για τουλάχιστον 6 µήνες µετά τη µεταµόσχευση.
In addition, re-transplant recipients whose previous grafts survived for at least 6 months after transplantation were included.
Η κυκλοσπορίνη δεν διακόπηκε σε ασθενείς µε επεισόδια οξείας απόρριψης Banff Grade 3, οι οποίοι εξαρτώνται από αιµοκάθαρση, είχαν επίπεδα κρεατινίνης στον ορό > 400 µmol/ l, ή είχαν ανεπαρκή νεφρική λειτουργία για να υποστηρίξουν τη διακοπή της κυκλοσπορίνης.
Ciclosporin was not withdrawn in patients experiencing Banff Grade 3 acute rejection episodes, who were dialysis-dependent, who had a serum creatinine > 400  mol/ l, or who had inadequate renal function to support ciclosporin withdrawal.
Ασθενείς µε υψηλό ανοσολογικό κίνδυνο απώλειας µοσχεύµατος, δεν µελετήθηκαν σε σηµαντικό αριθµό σε µελέτες συντήρησης µε Rapamune και σταδιακή διακοπή κυκλοσπορίνης και δεν συνιστώνται γι 'αυτό το θεραπευτικό σχήµα.
Patients at high immunological risk of graft loss were not studied in sufficient number in the ciclosporin elimination- Rapamune maintenance trials and are not recommended for this treatment regimen.
Στο 12ο, 24ο και 36ο µήνα, η επιβίωση µοσχεύµατος και ασθενούς ήταν παρόµοια για τις δύο οµάδες.
At 12, 24 and 36 months, graft and patient survival were similar for both groups.
Στο 48ο µήνα, υπήρχε σηµαντική διαφορά στην επιβίωση του µοσχεύµατος υπέρ της οµάδας που έλαβε Rapamune µετά από τη διακοπή κυκλοσπορίνης σε σύγκριση µε την οµάδα που έλαβε Rapamune σε συνδυασµό µε κυκλοσπορίνη (συµπεριλαµβανοµένης και αποκλειόµενης της απώλειας της συνέχισης).
At 48 months, there was a statistically significant difference in graft survival in favour of the Rapamune following ciclosporin elimination group compared to the Rapamune with ciclosporin therapy group (including and excluding loss to follow-up).
Υπήρχε ένα σηµαντικά υψηλότερο ποσοστό απόρριψης που αποδείχθηκε µε την πρώτη βιοψία στην οµάδα διακοπής της κυκλοσπορίνης έναντι της οµάδας που συνέχισε τη λήψη κυκλοσπορίνης κατά τη διάρκεια την περιόδου µετά την τυχαιοποίηση έως τον 12ο µήνα (9, 8% έναντι 4, 2%, αντίστοιχα).
4.2%, respectively).
Μετέπειτα, η διαφορά µεταξύ των δύο οµάδων δεν ήταν σηµαντική.
Thereafter, the difference between the two groups was not significant.
Ο µέσος υπολογιζόµενος ρυθµός σπειραµατικής διήθησης (ΡΣ∆) στους 12, 24, 36, 48 και 60 µήνες ήταν σηµαντικά υψηλότερος στους ασθενείς που έλαβαν Rapamune µετά από τη διακοπή κυκλοσπορίνης έναντι αυτών στην οµάδα που τους χορηγήθηκε Rapamune µε κυκλοσπορίνη.
The mean calculated glomerular filtration rate (GFR) at 12, 24, 36, 48 and 60 months was significantly higher for patients receiving Rapamune following ciclosporin elimination than for those in the Rapamune with ciclosporin therapy group.
13 αρτηριακή πίεση στην οµάδα διακοπής της κυκλοσπορίνης, αποφασίσθηκε η διακοπή ασθενών από την οµάδα χορήγησης Rapamune µε κυκλοσπορίνη.
Based upon the analysis of data from 36 months and beyond, which showed a growing difference in graft survival and renal function, as well as significantly lower blood pressure in the ciclosporin elimination group, it was decided to discontinue subjects from the Rapamune with ciclosporin group.
Έως τον 60ο µήνα, η συχνότητα εµφάνισης µη δερµατικών κακοηθειών ήταν σηµαντικά υψηλότερη στην οµάδα ασθενών που συνέχισαν τη λήψη κυκλοσπορίνης σε σύγκριση µε την οµάδα ασθενών στους οποίους διεκόπη η κυκλοσπορίνη (8, 4% έναντι 3, 8%, αντίστοιχα).
By 60 months, the incidence of non-skin malignancies was significantly higher in the cohort who continued ciclosporin as compared with the cohort who had ciclosporin withdrawn
Για καρκινώµατα του δέρµατος, ο µέσος χρόνος µέχρι την πρώτη εµφάνιση ήταν σηµαντικά καθυστερηµένος.
For skin carcinoma, the median time to first occurrence was significantly delayed.
Η ασφάλεια και η αποτελεσµατικότητα της αλλαγής θεραπευτικής αγωγής από αναστολείς καλσινευρίνης σε Rapamune σε υπό συντήρηση ασθενείς µε µεταµόσχευση νεφρού (6- 120 µήνες µετά τη µεταµόσχευση) αξιολογήθηκε σε µία τυχαιοποιηµένη, πολυκεντρική, ελεγχόµενη µελέτη διαστρωµατοποιηµένη από υπολογισµένο ΡΣ∆ στη βασική κατάσταση (20- 40 mL/ min έναντι > 40 mL/ min).
The safety and efficacy of conversion from calcineurin inhibitors to Rapamune in maintenance renal transplant patients (6-120 months after transplantation) was assessed in a randomised, multicentre, controlled trial, stratified by calculated GFR at baseline (20-40 mL/ min vs > 40 mL/ min).
Συγχορηγούµενοι ανοσοκατασταλτικοί παράγοντες συµπεριλαµβανοµένων µυκοφαινολάτης µοφετίλ, αζαθειοπρίνης και κορτικοστεροειδών.
Concomitant immunosuppressive agents included mycophenolate mofetil, azathioprine, and corticosteroids.
Η ένταξη στη µελέτη στο επίπεδο ασθενών µε βασικό υπολογισµό ΡΣ∆ < 40 mL/ min, διακόπηκε λόγω διαφορών στην ασφάλεια των περιστατικών (βλ. παράγραφο 4. 8).
Enrollment in the patient stratum with baseline calculated GFR < 40 mL/ min was discontinued due to an imbalance in safety events (see section 4.8).
Στην οµάδα ασθενών µε βασικό υπολογισµένο ΡΣ∆ > 40 mL/ min, η νεφρική λειτουργία δε βελτιώθηκε συνολικά.
In the patient stratum with baseline calculated GFR > 40 mL/ min, renal function was not improved overall.
Οι ρυθµοί οξείας απόρριψης, απώλειας του µοσχεύµατος, και θανάτου ήταν παρόµοιοι στον 1ο και 2ο χρόνο.
The rates of acute rejection, graft loss, and death were similar at 1 and 2 years.
Ανεπιθύµητες ενέργειες κατά τη θεραπεία εµφανίστηκαν συχνότερα τους πρώτους 6 µήνες µετά την αλλαγή της θεραπευτικής αγωγής σε Rapamune.
Treatment emergent adverse events occurred more frequently during the first 6 months after Rapamune conversion.
Στην οµάδα ασθενών µε βασικό υπολογισµένο ΡΣ∆ > 40 mL/ min, η µέση και διάµεση τιµή του λόγου της πρωτεΐνης στα ούρα έναντι της κρεατινίνης ήταν σηµαντικά υψηλότερες στην οµάδα ασθενών µε αλλαγή της θεραπευτικής αγωγής σε Rapamune σε σύγκριση µε τους ασθενείς της οµάδας στους οποίους συνεχίσθηκε η χορήγηση αναστολέων της καλσινευρίνης στο 24ο µήνα (βλ. παράγραφο 4. 4).
In the stratum with baseline calculated GFR > 40 mL/ min, the mean and median urinary protein to creatinine ratios were significantly higher in the Rapamune conversion group as compared to those of the calcineurin inhibitors continuation group at 24 months (see section 4.4).
Νέα έναρξη νέφρωσης (νεφρωτικό σύνδροµο) επίσης αναφέρθηκε (βλ. παράγραφο 4. 8).
New onset nephrosis (nephrotic syndrome) was also reported (see section 4.8).
Στα 2 χρόνια, ο ρυθµός των µη- µελανωµατικών δερµατικών κακοηθειών ήταν σηµαντικά χαµηλότερος στην οµάδα ασθενών µε αλλαγή της θεραπευτικής αγωγής σε Rapamune σε σύγκριση µε την οµάδα των ασθενών στους οποίους συνεχίσθηκε η χορήγηση αναστολέων της καλσινευρίνης (1, 8% και 6, 9%).
At 2 years, the rate of non-melanoma skin malignancies was significantly lower in the Rapamune conversion group as compared to the calcineurin inhibitors continuation group (1.8% and 6.9%).
Σε µία υπο- οµάδα των ασθενών της µελέτης µε βασικό ΡΣ∆ > 40 mL/ min και φυσιολογική απέκκριση πρωτεΐνης στα ούρα, ο υπολογισµένος ΡΣ∆ ήταν υψηλότερος στον 1ο και 2ο χρόνο σε ασθενείς µε αλλαγή της θεραπευτικής αγωγής σε Rapamune σε σύγκριση µε την υπο- οµάδα ασθενών στους οποίους συνεχίσθηκε η χορήγηση αναστολέων της καλσινευρίνης.
In a subset of the study patients with a baseline GFR > 40 mL/ min and normal urinary protein excretion, calculated GFR was higher at 1 and 2 years in patients converted to Rapamune than for the corresponding subset of calcineurin inhibitor continuation patients.
Οι ρυθµοί οξείας απόρριψης, απώλειας του µοσχεύµατος, και θανάτου ήταν παρόµοιοι, όµως η έκκριση πρωτεΐνης στα ούρα αυξήθηκε στο σκέλος αγωγής Rapamune σε αυτή την υπο- οµάδα.
The rates of acute rejection, graft loss, and death were similar, but urinary protein excretion was increased in the Rapamune treatment arm of this subset.
Σε δύο πολυκεντρικές κλινικές µελέτες, οι de novo ασθενείς µε νεφρικό µόσχευµα που τους χορηγήθηκε Rapamune, µυκοφαινολάτη µοφετίλ, κορτικοστεροειδών και ένας ανταγωνιστής του υποδοχέα της Ιντερλευκίνης 2 είχαν σηµαντικά υψηλότερους ρυθµούς οξείας απόρριψης και αριθµητικά υψηλότερους ρυθµούς θανάτων σε σύγκριση µε τους ασθενείς που τους χορηγήθηκε αναστολέας της καλσινευρίνης, µυκοφαινολάτη µοφετίλ, κορτικοστεροειδή και ένας ανταγωνιστής του υποδοχέα της Ιντερλευκίνης 2 (βλ. παράγραφο 4. 4).
In two multi-centre clinical studies, de novo renal transplant patients treated with Rapamune, mycophenolate mofetil (MMF), corticosteroids, and an IL-2 receptor antagonist had significantly higher acute rejection rates and numerically higher death rates compared to patients treated with a calcineurin inhibitor, MMF, corticosteroids, and an IL-2 receptor antagonist (see section 4.4).
Η νεφρική λειτουργία δεν ήταν καλύτερη στο σκέλος εκ νέου χορήγησης Rapamune χωρίς έναν αναστολέα της καλσινευρίνης.
Renal function was not better in the treatment arms with de novo Rapamune without a calcineurin inhibitor.
Ένα συντοµευµένο δοσολογικό σχήµα από daclizumab χρησιµοποιήθηκε σε µία από αυτές τις µελέτες.
An abbreviated dosing schedule of daclizumab was used in one of the studies.
Το Rapamune αξιολογήθηκε σε µία ελεγχόµενη κλινική δοκιµή διάρκειας 36 µηνών, στην οποία εντάχθηκαν ασθενείς µε µεταµόσχευση νεφρού, ηλικίας ≤18 ετών, υψηλού ανοσολογικού κινδύνου, που ορίστηκε ως ιστορικό ενός ή περισσοτέρων επεισοδίων οξείας απόρριψης του αλλογενούς µοσχεύµατος και/ ή παρουσία χρόνιας νεφροπάθειας του αλλογενούς µοσχεύµατος σε βιοψία νεφρού.
Rapamune was assessed in a 36-month controlled clinical trial enrolling renal transplant patients  18 years of age considered at high-immunologic risk, defined as having a history of one or more acute allograft rejection episodes and/ or the presence of chronic allograft nephropathy on a renal biopsy.
Τα άτοµα επρόκειτο να λάβουν Rapamune (µε συγκεντρώσεις στόχους του σιρόλιµους από 5 έως 15 ng/ mL) σε συνδυασµό µε αναστολέα καλσινευρίνης και κορτικοστεροειδή ή επρόκειτο να λάβουν ανοσοκαταστολή βασισµένη σε αναστολέα καλσινευρίνης χωρίς το Rapamune.
Subjects were to receive Rapamune (sirolimus target concentrations of 5 to 15 ng/ mL) in combination with a calcineurin inhibitor and corticosteroids or to receive calcineurin-inhibitor-based immunosuppression without Rapamune.
Η οµάδα του Rapamune απέτυχε να αποδείξει ανωτερότητα έναντι της οµάδας ελέγχου µε βάση το πρώτο περιστατικό οξείας απόρριψης επιβεβαιωµένο µε βιοψία, την απώλεια µοσχεύµατος ή θάνατο. Σε κάθε οµάδα παρουσιάστηκε ένας θάνατος.
One death occurred in each group.
14 λειτουργίας, διαταραχές λιπιδίων στον ορό (συµπεριλαµβανοµένων και αυξηµένων τριγλυκεριδίων του ορού και ολικής χοληστερόλης), και λοιµώξεις των ουροφόρων οδών (βλ. παράγραφο 4. 8).
The use of Rapamune in combination with calcineurin inhibitors and corticosteroids was associated with an increased risk of deterioration of renal function, serum lipid abnormalities (including but not limited to increased serum triglycerides and total cholesterol), and urinary tract infections (see section 4.8).
Σε µία παιδιατρική κλινική µελέτη µεταµόσχευσης παρουσιάστηκε µη αποδεκτή υψηλή συχνότητα PTLD όταν χορηγήθηκε πλήρης δόση Rapamune σε παιδιά και εφήβους επιπρόσθετα µε πλήρη δόση αναστολέων της καλσινευρίνης σε συνδυασµό µε βασιλιξιµάµπη και κορτικοστεροειδή (βλ. παράγραφο 4. 8).
An unacceptably high frequency of PTLD was seen in a paediatric clinical transplant study when full dose Rapamune was administered to children and adolescents in addition to full dose calcineurin inhibitors with basiliximab and corticosteroids (see section 4.8).
Μετά τη χορήγηση του πόσιµου διαλύµατος από στόµατος, το σιρόλιµους απορροφάται ταχέως, και φτάνει τη µέγιστη συγκέντρωση σε 1 ώρα στα υγιή άτοµα που λαµβάνουν απλές δόσεις και σε 2 ώρες σε ασθενείς µε σταθερά νεφρικά αλλοµοσχεύµατα που λαµβάνουν πολλαπλές δόσεις.
Following administration of the oral solution, sirolimus is rapidly absorbed, with a time to peak concentration of 1 hour in healthy subjects receiving single doses and 2 hours in patients with stable renal allografts receiving multiple doses.
Η συστηµατική διαθεσιµότητα του σιρόλιµους σε συνδυασµό µε την παράλληλη χορήγηση κυκλοσπορίνης (Sandimune) είναι περίπου 14%.
Upon repeated
Μετά από επαναλαµβανόµενη χορήγηση, η µέση συγκέντρωση του σιρόλιµους στο αίµα αυξάνεται περίπου στο 3πλάσιο.
13 administration, the average blood concentration of sirolimus is increased approximately 3-fold.
Ο χρόνος ηµιζωής σε ασθενείς µε σταθερό νεφρικό µόσχευµα µετά πολλαπλές δόσεις από το στόµα ήταν 62 ± 16 h.
The terminal half-life in stable renal transplant patients after multiple oral doses was 62 16h.
Ωστόσο ο αποτελεσµατικός χρόνος ηµιζωής είναι µικρότερος και οι µέσες συγκεντρώσεις στη σταθεροποιηµένη κατάσταση επιτεύχθηκαν µετά 5 έως 7 ηµέρες.
The effective half-life, however, is shorter and mean steady-state concentrations were achieved after 5 to 7 days.
Η αναλογία αίµατος προς πλάσµα (Α/ Π) είναι 36 και δείχνει ότι το σιρόλιµους κατανέµεται εκτενώς στα έµµορφα συστατικά του αίµατος.
The blood to plasma ratio (B/ P) of 36 indicates that sirolimus is extensively partitioned into formed blood elements.