natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Επί του παρόντος δεν υπάρχουν στοιχεία για τη χρήση του Trizivir σε ασθενείς που είχαν λάβει βαριάς µορφής θεραπεία, ασθενείς στους οποίους απέτυχαν άλλες προηγούµενες θεραπείες, ή σε ασθενείς µε προχωρηµένη νόσο (κύτταρα CD4 < 50 κύτταρα/ mm3).
Currently there are no data on the use of Trizivir in heavily pre-treated patients, patients failing on other therapies or patients with advanced disease (CD4 cells < 50 cells/ mm3).
Ο βαθµός του θεραπευτικού οφέλους αυτού του νουκλεοσιδικού συνδυασµού σε ασθενείς που έχουν λάβει βαριάς µορφής θεραπεία εξαρτάται από τη φύση και τη διάρκεια της προηγούµενης θεραπείας η οποία µπορεί να είχε επιλεχθεί για στελέχη του ιού HIV- 1 µε διασταυρούµενη αντοχή στην αβακαβίρη, λαµιβουδίνη ή ζιδοβουδίνη.
The degree of benefit of this nucleoside combination in heavily pre-treated patients will depend on the nature and duration of prior therapy that may have selected for HIV-1 variants with cross-resistance to abacavir, lamivudine or zidovudine.
Σήµερα υπάρχουν περιορισµένα στοιχεία για την αποτελεσµατικότητα και ασφάλεια του Trizivir όταν συγχορηγείται µε NNRTIs ή PIs.
To date there are insufficient data on the efficacy and safety of Trizivir given concomitantly with NNRTIs or PIs.
Η αβακαβίρη, λαµιβουδίνη και ζιδοβουδίνη όταν χορηγούνται από το στόµα, απορροφώνται άµεσα και ικανοποιητικά από το γαστρεντερικό σωλήνα.
Abacavir, lamivudine and zidovudine are rapidly and well absorbed from the gastro-intestinal tract following oral administration.
Η βιοδιαθεσιµότητα της αβακαβίρης, λαµιβουδίνης και ζιδοβουδίνης όταν χορηγούνται από το στόµα στους ενήλικους είναι περίπου 83%, 80 - 85% και 60 - 70% αντίστοιχα.
The absolute bioavailability of oral abacavir, lamivudine and zidovudine in adults is about 83%, 80 - 85% and 60 - 70% respectively.
Σε µία φαρµακοκινητική µελέτη σε ασθενείς µολυνθέντες HIV- 1 οι σταθερής κατάστασης φαρµακοκινητικές παράµετροι της αβακαβίρης, λαµιβουδίνης και ζιδοβουδίνης ήταν παρόµοιες είτε δόθηκαν σαν Trizivir ή σαν δισκίο συνδυασµού λαµιβουδίνης/ ζιδοβουδίνης και αβακαβίρης, ενώ επίσης ήταν παρόµοιες µε τις τιµές που επιτεύχθηκαν στη µελέτη βιοϊσοδυναµίας του Trizivir σε υγιείς εθελοντές.
In a pharmacokinetic study in HIV-1 infected patients, the steady state pharmacokinetic parameters of abacavir, lamivudine and zidovudine were similar when either Trizivir alone or the combination tablet lamivudine/ zidovudine and abacavir in combination were administered, and also similar to the values obtained in the bioequivalence study of Trizivir in healthy volunteers.
Μια µελέτη βιοϊσοδυναµίας συνέκρινε το Trizivir µε αβακαβίρη 300 mg, λαµιβουδίνη 150 mg και ζιδοβουδίνη 300 mg σε δισκία χορηγούµενα µαζί.
A bioequivalence study compared Trizivir with abacavir 300 mg, lamivudine 150 mg and zidovudine 300 mg taken together.
Η επίδραση της τροφής στο ρυθµό και την έκταση της απορρόφησης µελετήθηκαν επίσης.
The effect of food on the rate and extent of absorption was also studied.
Tο Trizivir βρέθηκε ότι ήταν βιοϊσοδύναµο µε αβακαβίρη 300 mg, λαµιβουδίνη, 150 mg και ζιδοβουδίνη 300 mg, όταν δόθηκαν σε ξεχωριστά δισκία ως προς την AUC0 - και Cmax.
Trizivir was shown to be bioequivalent to abacavir 300 mg, lamivudine 150 mg and zidovudine 300 mg given as separate tablets for AUC0-∞ and Cmax.
Η τροφή µείωσε το ρυθµό απορρόφησης του Trizivir (ελαφρά µείωση Cmax (κατά µέσο όρο 18 - 32%) και αύξηση tmax (περίπου 1 ώρα), αλλά όχι το µέγεθος της απορρόφηση (AUC0 -).
Food decreased the rate of absorption of Trizivir (slight decrease Cmax (mean 18 - 32%) and increase tmax (approximately 1 hour), but not the
Αυτές οι µεταβολές δεν θεωρούνται κλινικά σηµαντικές για αυτό δεν προτείνονται περιορισµοί ως προς τη λήψη τροφής σχετικά µε τη χορήγηση του Trizivir.
These changes are not considered clinically relevant and no food restrictions are recommended for administration of Trizivir.
Σε θεραπευτική δοσολογία σε ασθενείς (ένα δισκίο Trizivir δύο φορές την ηµέρα), η µέση (CV) Cmax της αβακαβίρης, λαµιβουδίνης και ζιδοβουδίνης στο πλάσµα σε σταθεροποιηµένη κατάσταση είναι 3. 49 µg/ ml (45%), 1. 33 µg/ ml (33%) και 1. 56 µg/ ml (83%), αντίστοιχα.
At a therapeutic dosage (one Trizivir tablet twice daily) in patients, the mean (CV) steady-state Cmax of abacavir, lamivudine and zidovudine in plasma are 3.49 µg/ ml (45%), 1.33 µg/ ml (33%) and 1.56 µg/ ml (83%), respectively.
Αντίστοιχες τιµές για τη Cmin δεν µπορούν να καθιερωθούν για την αβακαβίρη και είναι 0. 14 µg/ ml (70%) για τη λαµιβουδίνη και 0. 01 µg/ ml (64%) για τη ζιδοβουδίνη.
Corresponding values for Cmin could not be established for abacavir and are 0.14 µg/ ml (70%) for lamivudine and 0.01 µg/ ml (64%) for zidovudine.
Οι µέσες (CV) AUCs για την αβακαβίρη, λαµιβουδίνη και ζιδοβουδίνη σε ένα δοσολογικό διάστηµα 12 ωρών είναι 6. 39 µg. h/ ml (31%), 5. 73 µg. h/ ml (31%) και 1. 50 µg. h/ ml (47%), αντίστοιχα.
The mean (CV) AUCs for abacavir, lamivudine and zidovudine over a dosing interval of 12 hours are 6.39 µg. h/ ml (31%), 5.73 µg. h/ ml (31%) and 1.50 µg. h/ ml (47%), respectively.
Μία µέτρια αύξηση του Cmax (28%) παρατηρήθηκε για τη ζιδοβουδίνη όταν χορηγήθηκε µε λαµιβουδίνη, πάντως η συνολική έκθεση (AUC) δεν µεταβλήθηκε σηµαντικά.
A modest increase in Cmax (28%) was observed for zidovudine when administered with lamivudine, however overall exposure (AUC) was not significantly altered.
Η ζιδοβουδίνη δεν έχει δράση στη φαρµακοκινητική της λαµιβουδίνη.
Zidovudine has no effect on the pharmacokinetics of lamivudine.
Μία δράση της αβακαβίρης παρατηρείται στη ζιδοβουδίνη (η Cmax µειώνεται κατά 20%) και στη λαµιβουδίνη (η Cmax µειώνεται κατά 35%).
An effect of abacavir is observed on zidovudine (Cmax reduced with 20%) and on lamivudine (Cmax reduced with 35%).
20 Μελέτες ενδοφλέβιας χορήγησης µε αβακαβίρη, λαµιβουδίνη και ζιδοβουδίνη έδειξαν ότι ο µέσος όγκος κατανοµής είναι 0, 8, 1, 3 και 1, 6 l/ kg αντίστοιχα.
Intravenous studies with abacavir, lamivudine and zidovudine showed that the mean apparent volume of distribution is 0.8, 1.3 and 1.6 l/ kg respectively.
Η λαµιβουδίνη εµφανίζει γραµµική φαρµακοκινητική επάνω από τα όρια της θεραπευτικής δοσολογίας και επιδεικνύει περιορισµένη δέσµευση στην κυριότερη πρωτεΐνη του πλάσµατος αλβουµίνη (< 36% µε την αλβουµίνη του ορού σε in vitro µελέτες).
Lamivudine exhibits linear pharmacokinetics over the therapeutic dose range and displays limited binding to the major plasma protein albumin (< 36% serum albumin in vitro).
H σύνδεση µε τις πρωτεΐνες του πλάσµατος της ζιδοβουδίνης είναι 34 - 38%.
Zidovudine plasma protein binding is 34% to 38%.
Μελέτες πρωτεϊνικής δέσµευσης στο πλάσµα in vitro υποδεικνύουν ότι η αβακαβίρη συνδέεται µόνο λίγο έως µέτρια (περίπου 49%) µε τις πρωτεΐνες του ανθρώπινου πλάσµατος, σε θεραπευτικές συγκεντρώσεις.
Plasma protein binding studies in vitro indicate that abacavir binds only low to moderately (~ 49%) to human plasma proteins at therapeutic concentrations.
Αυτό υποδεικνύει µία µικρή πιθανότητα για αλληλεπιδράσεις µε άλλα φάρµακα, µέσω εκτόπισης της πρωτεϊνικής δέσµευσης στο πλάσµα.
This indicates a low likelihood for interactions with other medicinal products through plasma protein binding displacement.
∆εν αναµένονται φαρµακευτικές αλληλεπιδράσεις που να οφείλονται στην παρεκτόπιση από τις θέσεις της πρωτεϊνικής σύνδεσης µε το Trizivir.
Interactions involving binding site displacement are not anticipated with Trizivir.
Τα δεδοµένα δείχνουν ότι η αβακαβίρη, λαµιβουδίνη και ζιδοβουδίνη διαπερνούν το κεντρικό νευρικό σύστηµα (KNΣ) και διεισδύουν µέχρι το εγκεφαλονωτιαίο υγρό.
Data show that abacavir, lamivudine and zidovudine penetrate the central nervous system (CNS) and reach the cerebrospinal fluid (CSF).
Η µέση αναλογία συγκέντρωσης της λαµιβουδίνης και ζιδοβουδίνης στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό/ ορό, 2- 4 ώρες µετά τη χορήγηση από το στόµα, ήταν περίπου 0, 12 και 0, 5 αντίστοιχα.
The mean ratios of CSF/ serum lamivudine and zidovudine concentrations 2 - 4 hours after oral administration were approximately 0.12 and 0.5 respectively.
H πραγµατική έκταση διείσδυσης στο ΚΝΣ της λαµιβουδίνης και η σχέση µε οποιαδήποτε κλινική αποτελεσµατικότητα είναι άγνωστη.
The true extent of CNS penetration of lamivudine and its relationship with any clinical efficacy is unknown.
Μελέτες µε αβακαβίρη δείχνουν αναλογία εγκεφαλονωτιαίου υγρού AUC προς το πλάσµα AUC, µεταξύ 30 - 44%.
Studies with abacavir demonstrate a CSF to plasma AUC ratio of between 30 to 44%.
Οι παρατηρηθείσες τιµές των µέγιστων συγκεντρώσεων είναι 9 φορές υψηλότερες από την IC50 της αβακαβίρης σε συγκέντρωση 0, 08 µg/ ml ή 0, 26 µΜ, όταν η αβακαβίρη χορηγείται σε δόση 600 mg δύο φορές ηµερησίως.
The observed values of the peak concentrations are 9 fold greater than the IC50 of abacavir of 0.08 µg/ ml or 0.26 µM when abacavir is given at 600 mg twice daily.
Mεταβολισµός
Metabolism
Ο µεταβολισµός της λαµιβουδίνης αποτελεί ελάσσονα οδό κάθαρσης.
Metabolism of lamivudine is a minor route of elimination.
Η λαµιβουδίνη αποβάλλεται κυρίως µε νεφρική κάθαρση αναλλοίωτο.
Lamivudine is predominately cleared by renal excretion of unchanged lamivudine.
Η πιθανότητα των µεταβολικών αλληλεπιδράσεων της λαµιβουδίνης µε άλλα φάρµακα είναι µικρή λόγω του περιορισµένου ηπατικού µεταβολισµού (5 – 10%) και της χαµηλής πρωτεϊνικής σύνδεσης.
The likelihood of metabolic drug interactions with lamivudine is low due to the small extent of hepatic metabolism (5 - 10%) and low plasma binding.
Το 5 ’ - γλυκουρoνίδιο της ζιδοβουδίνης είναι ο βασικός µεταβολίτης και στον ορό και στα ούρα και αντιπροσωπεύει περίπου το 50 - 80% της χορηγούµενης δόσης που αποβάλλεται µε νεφρική κάθαρση.
The 5’ -glucuronide of zidovudine is the major metabolite in both plasma and urine, accounting for approximately 50 - 80% of the administered dose eliminated by renal excretion.
Η 3 ’ - αµινο- 3 ’ - δεοξυθυµιδίνη (ΑΜΤ) έχει αποδειχθεί ότι είναι ο µεταβολίτης της ζιδοβουδίνης µετά από ενδοφλέβια χορήγηση.
3’ -amino-3’ - deoxythymidine (AMT) has been identified as a metabolite of zidovudine following intravenous dosing.
Η αβακαβίρη µεταβολίζεται κυρίως στο ήπαρ, ενώ περίπου 2% της χορηγηθείσας δόσης απεκκρίνεται από τους νεφρούς ως αναλλοίωτο φάρµακο.
Abacavir is primarily metabolised by the liver with approximately 2% of the administered dose being renally excreted, as unchanged compound.
Οι κύριες µεταβολικές οδοί στον άνθρωπο είναι µε αλκοολική αφυδρογoνάση και µε γλυκουρονιδίωση ώστε να παραχθεί το 5 ’ - καρβοξυλικό οξύ και το 5 ’ - γλυκουρονίδιο, τα οποία αποτελούν περίπου το 66% της δόσης στα ούρα.
The primary pathways of metabolism in man are by alcohol dehydrogenase and by glucuronidation to produce the 5’ -carboxylic acid and 5’ -glucuronide which account for about 66% of the dose excreted in the urine.
O παρατηρηθείς χρόνος ηµίσειας αποβολής της λαµιβουδίνης είναι περίπου 5 - 7 ώρες.
The observed lamivudine half-life of elimination is 5 to 7 hours.
Η µέση συστηµατική κάθαρση της λαµιβουδίνης είναι περίπου 0. 32 l/ h/ kg, µε κύρια νεφρική κάθαρση (> 70%) µέσω του οργανικού κατιονικού συστήµατος µεταφοράς.
The mean systemic clearance of lamivudine is approximately 0.32 l/ h/ kg, with predominantly renal clearance (> 70%) via the organic
Μελέτες σε ασθενείς µε νεφρική ανεπάρκεια έδειξαν ότι η αποβολή της λαµιβουδίνης επηρεάζεται από τη νεφρική δυσλειτουργία.
Studies in patients with renal impairment show lamivudine elimination is affected by renal dysfunction.
Απαιτείται µείωση της δόσης σε ασθενείς µε κάθαρση κρεατινίνης 50 ml/ min (βλέπε παράγραφο 4. 2).
Dose reduction is required for patients with creatinine clearance ≤ 50 ml/ min (see section 4.2).
Από µελέτες ενδοφλέβιας χορήγησης ζιδοβουδίνης, ο µέσος τελικός χρόνος ηµιζωής στον ορό είναι 1. 1 ώρες και η µέση συστηµατική κάθαρση είναι 1. 6 l/ h/ kg.
From studies with intravenous zidovudine, the mean terminal plasma half-life was 1.1 hours and the mean systemic clearance was 1.6 l/ h/ kg.
H νεφρική κάθαρση της ζιδοβουδίνης υπολογίζεται σε 0. 34 l/ h/ kg, υποδηλώνοντας σπειραµατική διήθηση και σωληναριακή έκκριση από τους νεφρούς.
Renal clearance of zidovudine is estimated to be 0.34 l/ h/ kg, indicating glomerular filtration and active tubular secretion by the kidneys.
Οι συγκεντρώσεις της ζιδοβουδίνης αυξάνουν σε ασθενείς µε προχωρηµένη νεφρική ανεπάρκεια.
Zidovudine concentrations are increased in patients with advanced renal failure.
Ο µέσος χρόνος ηµίσειας ζωής της αβακαβίρης είναι περίπου 1. 5 ώρες.
The mean half-life of abacavir is about 1.5 hours.
Μετά από πολλαπλές δόσεις από του στόµατος 300 mg αβακαβίρης δύο φορές την ηµέρα, δεν υπάρχει σηµαντική συσσώρευση
Following multiple oral doses of abacavir 300 mg twice a day there is no significant accumulation of abacavir.
Η αποβολή της αβακαβίρης γίνεται µέσω ηπατικού µεταβολισµού µε επακόλουθη απέκκριση των µεταβολιτών κυρίως στα ούρα.
Elimination of abacavir is via hepatic metabolism with subsequent excretion of metabolites primarily in the urine.
Οι µεταβολίτες και η αναλλοίωτη αβακαβίρη αποτελούν περίπου το 83% της χορηγηθείσας δόσης της αβακαβίρης στα ούρα ενώ η υπόλοιπη αποβάλλεται µε τα κόπρανα.
The metabolites and unchanged abacavir account for about 83% of the administered abacavir dose in the urine the remainder is eliminated in the faeces.
Με ηπατική ανεπάρκεια: ∆εν υπάρχουν διαθέσιµα στοιχεία για τη χρήση του Trizivir σε ασθενείς µε ηπατική ανεπάρκεια.
There are no data available on the use of Trizivir in hepatically impaired patients.
Περιορισµένα στοιχεία σε ασθενείς µε κίρρωση δείχνουν ότι σε ασθενείς µε ηπατική ανεπάρκεια µπορεί να υπάρξει συσσώρευση ζιδοβουδίνης λόγω µειωµένης γλυκουρονοποίησης.
Limited data in patients with cirrhosis suggest that accumulation of zidovudine may occur in patients with hepatic impairment because of decreased glucuronidation.
Στοιχεία που λήφθηκαν από ασθενείς µε µέτρια έως σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια δείχνουν ότι η φαρµακοκινητική της λαµιβουδίνης δεν επηρεάζεται σηµαντικά από την ηπατική δυσλειτουργία.
Data obtained in patients with moderate to severe hepatic impairment show that lamivudine pharmacokinetics are not significantly affected by hepatic dysfunction.
Η αβακαβίρη µεταβολίζεται κυρίως στο ήπαρ.
Abacavir is metabolised primarily by the liver.
Η φαρµακοκινητική της αβακαβίρης έχει µελετηθεί σε ασθενείς µε ήπια ηπατική ανεπάρκεια (Child- Pugh κλίµακα 5- 6) που έλαβαν εφάπαξ δόση 600 mg.
The pharmacokinetics of abacavir have been studied in patients with mild hepatic impairment (Child-Pugh score 5-6) receiving a single 600 mg dose.
Τα αποτελέσµατα έδειξαν ότι υπήρξε µια µέση αύξηση της AUC της αβακαβίρης κατά 1. 89 φορές 1. 32; 2. 70 και της ηµιπερίοδος αποβολής της αβακαβίρης κατά 1. 58 φορές 1. 22; 2. 04. ∆εν είναι δυνατόν να γίνει σύσταση για µείωση της δόσης σε ασθενείς µε ήπια ηπατική ανεπάρκεια λόγω σηµαντικής µεταβλητότητας στην έκθεση σε αβακαβίρη σε αυτό τον πληθυσµό ασθενών.
No recommendation on dosage reduction is possible in patients with mild hepatic impairment due to substantial variability of abacavir exposure in this patient population.
Η φαρµακοκινητική της αβακαβίρης δεν έχει µελετηθεί σε ασθενείς µε µέτρια ή σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια.
The pharmacokinetics of abacavir have not been studied in patients with moderate or severe hepatic impairment.
(βλέπε παράγραφο 4. 3).
Plasma concentrations of abacavir are expected to be variable and substantially increased in these patients (see section 4.3).
Με νεφρική ανεπάρκεια:
Renally impaired:
H παρατηρηθείσα ηµιπερίοδος ζωής της απέκκρισης της λαµιβουδίνης είναι 5 - 7 ώρες.
The observed lamivudine half-life of elimination is 5 to 7 hours.
Η µέση συστηµατική απέκκριση της λαµιβουδίνη είναι περίπου 0. 32 l/ h/ kg, κυρίως µε νεφρική απέκκριση (> 70%) µέσω οργανικού κατιονικού συστήµατος µεταφοράς.
The mean systemic clearance of lamivudine is approximately 0.32 l/ h/ kg, with predominantly renal clearance (> 70%) via the organic cationic transport system.
Μελέτες σε ασθενείς µε νεφρική ανεπάρκεια δείχνουν ότι η απέκκριση της λαµιβουδίνης επηρεάζεται από τη νεφρική δυσλειτουργία.
Studies in patients with renal impairment show lamivudine elimination is affected by renal dysfunction.
Η αβακαβίρη µεταβολίζεται κυρίως από το ήπαρ µε περίπου 2% της δόσης της αβακαβίρης να απεκκρίνεται αναλλοίωτο στα ούρα.
Abacavir is primarily metabolised by the liver with approximately 2% of abacavir excreted unchanged in the urine.
Η φαρµακοκινητική της αβακαβίρης σε ασθενείς µε νεφρική νόσο τελικού σταδίου είναι παρόµοια µε εκείνη των ασθενών µε φυσιολογική νεφρική λειτουργία, εποµένως δεν απαιτείται µείωση της δοσολογίας σε ασθενείς µε νεφρική ανεπάρκεια.
The pharmacokinetics of abacavir in patients with end-stage renal disease is similar to patients with normal renal function, and, therefore, no dose reduction is required in patients with renal impairment.
Επειδή µπορεί να χρειασθεί ρύθµιση της δοσολογίας της λαµιβουδίνης και ζιδοβουδίνης, συνιστάται να χορηγούνται ξεχωριστά παρασκευάσµατα αβακαβίρης, λαµιβουδίνης και ζιδοβουδίνης σε ασθενείς µε µειωµένη νεφρική λειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 50 ml/ min).
As dosage adjustments of lamivudine and zidovudine may be necessary it is recommended that separate preparations of abacavir, lamivudine and zidovudine be administered to patients with reduced renal function (creatinine clearance ≤ 50 ml/ min).
Το Trizivir αντενδείκνυται σε ασθενείς µε νεφρική νόσο τελικού σταδίου (βλέπε παράγραφο 4. 3).
Trizivir is contraindicated in patients with end-stage renal disease (see section 4.3).
Ηλικιωµένοι: ∆εν υπάρχουν φαρµακοκινητικά στοιχεία διαθέσιµα για ασθενείς άνω των 65 ετών.
No pharmacokinetic data are available in patients over 65 years of age.
∆εν υπάρχουν διαθέσιµα στοιχεία για τη θεραπεία µε συνδυασµό αβακαβίρης, λαµιβουδίνης και ζιδοβουδίνης σε πειραµατόζωα.
20 There are no data available on treatment with the combination of abacavir, lamivudine and zidovudine in animals.
Οι κλινικά σχετιζόµενες τοξικολογικές επιδράσεις των τριών φαρµάκων είναι αναιµία, ουδετεροπενία και λευκοπενία.
The clinically relevant toxicological effects of these three medicinal products are anaemia, neutropenia and leucopenia.
Μεταλαξιογόνος και καρκινογόνος δράση
Mutagenicity and carcinogenicity
22 Κανένα από τα αβακαβίρη, λαµιβουδίνη και ζιδοβουδίνη δεν ήταν µεταλλαξιογόνα σε βακτηριδιακές δοκιµές αλλά όπως πολλά νουκλεοσιδικά ανάλογα έδειξαν δραστηριότητα σε in vitro κυτταρογενετικές αναλύσεις, όπως στην δοκιµασία λεµφώµατος ποντικού.
Neither abacavir, lamivudine nor zidovudine is mutagenic in bacterial tests, but like many nucleoside analogues they show activity in the in vitro mammalian tests such as the mouse lymphoma assay.
Αυτό συµφωνεί και µε τη γνωστή δράση των άλλων νουκλεοσιδικών αναλόγων.
This is consistent with the known activity of other nucleoside analogues.
Η λαµιβουδίνη in vivo δεν ήταν γενοτοξική σε δόσεις που έδωσαν πυκνότητες στο πλάσµα γύρω στις 40 - 50 φορές υψηλότερες από τις προβλεπόµενες κλινικές στάθµες στο πλάσµα.
Lamivudine has not shown any genotoxic activity in the in vivo studies at doses that gave plasma concentrations up to 40 - 50 times higher than clinical plasma levels.
Η ζιδοβουδίνη έδειξε κλαστογονική επίδραση σε µελέτη του µικροπυρήνα σε ποντίκια και αρουραίους, µετά από επανειληµµένη από το στόµα χορήγηση δόσεων του φαρµάκου.
Zidovudine showed clastogenic effects in oral repeated dose micronucleus tests in mice and rats.
Στα λεµφοκύτταρα του περιφερικού αίµατος σε ασθενείς µε AIDS βρέθηκε µεγαλύτερη συχνότητα χρωµοσωµικής διάσπασης στους ασθενείς που είχαν πάρει ζιδοβουδίνη.
Peripheral blood lymphocytes from AIDS patients receiving zidovudine treatment have also been observed to contain higher numbers of chromosome breakages.
Μία πιλοτική µελέτη έδειξε ότι η ζιδοβουδίνη ενσωµατώθηκε στο πυρηνικό DNA των λευκοκυττάρων σε ενήλικες, περιλαµβανοµένων εγκύων γυναικών, που έλαβαν ζιδοβουδίνη σαν θεραπεία για την HIV- 1 λοίµωξη, ή για την πρόληψη της µετάδοσης του ιού από τη µητέρα στο παιδί.
A pilot study has demonstrated that zidovudine is incorporated into leukocyte nuclear DNA of adults, including pregnant women, taking zidovudine as treatment for HIV-1 infection, or for the prevention of mother to child viral transmission.
Η ζιδοβουδίνη ενσωµατώθηκε επίσης στο DNA των λευκοκυττάρων του πλακούντα νεογνών των οποίων οι µητέρες ελάµβαναν ζιδοβουδίνη.
Zidovudine was also incorporated into DNA from cord blood leukocytes of infants from zidovudine-treated mothers.
Μία µελέτη διαπλακουντιακής γενοτοξικότητας που έγινε σε πιθήκους σύγκρινε τη ζιδοβουδίνη µόνο της µε τον συνδυασµό ζιδοβουδίνης και λαµιβουδίνης σε ανθρώπινα ισοδύναµες εκθέσεις.
A transplacental genotoxicity study conducted in monkeys compared zidovudine alone with the combination of zidovudine and lamivudine at human- equivalent exposures.
Η µελέτη έδειξε ότι έµβρυα που εκτέθηκαν ενδοµήτρια σε συνδυασµό, διατήρησαν υψηλότερο επίπεδο ενσωµάτωσης του νουκλεϊδικού αναλόγου DNA σεπολλά όργανα του εµβρύου και έδειξε ένδειξη περισσότερης βράχυνσης των τελοµερών από αυτή που εµφανίζεται σε αυτά που εκτίθενται µόνο σε ζιδοβουδίνη.
The study demonstrated that foetuses exposed in utero to the combination sustained a higher level of nucleoside analogue-DNA incorporation into multiple foetal organs, and showed evidence of more telomere shortening than in those exposed to zidovudine alone.
Η κλινική σηµασία αυτών των ευρηµάτων είναι άγνωστη.
The clinical significance of these findings is unknown.
Η αβακαβίρη έχει µικρό δυναµικό πρόκλησης χρωµοσωµικών βλαβών in vitro και in vivo σε υψηλές συγκεντρώσεις κατά τις δοκιµές.
Abacavir has a weak potential to cause chromosomal damage both in vitro and in vivo at high test concentrations and therefore any potential risk to man must be balanced against the expected benefits of treatment.
Το καρκινογόνο δυναµικό ενός συνδυασµού αβακαβίρης, λαµιβουδίνης και ζιδοβουδίνης δεν έχει ελεγχθεί.
The carcinogenic potential of a combination of abacavir, lamivudine and zidovudine has not been tested.
Μακροχρόνιες µελέτες καρκινογένεσης µε αρουραίους και ποντικούς που ελάµβαναν λαµιβουδίνη από το στόµα, δεν έδειξαν κανένα δυναµικό καρκινογένεσης.
In long-term oral carcinogenicity studies in rats and mice, lamivudine did not show any carcinogenic potential.
Σε µελέτες καρκινογόνου δράσης µε ζιδοβουδίνη από του στόµατος σε ποντίκια και αρουραίους, παρατηρήθηκε όψιµη εµφάνιση όγκων του επιθηλίου του κόλπου.
In oral carcinogenicity studies with zidovudine in mice and rats, late appearing vaginal epithelial tumours were observed.
Μια µεταγενέστερη µελέτη καρκινογόνου δράσης ενδοκολπικά, επιβεβαίωσε την υπόθεση ότι οι κολπικοί όγκοι ήταν αποτέλεσµα τοπικής έκθεσης µακράς διάρκειας του κολπικού επιθηλίου του τρωκτικού σε υψηλές συγκεντρώσεις αµεταβόλιστης ζιδοβουδίνης στα ούρα. ∆εν παρατηρήθηκαν άλλοι όγκοι σχετιζόµενοι µε τη ζιδοβουδίνη σε κανένα φύλλο των δύο ειδών.
There were no other zidovudine-related tumours observed in either sex of either species.
Επιπροσθέτως, διεξήχθησαν δύο µελέτες καρκινογόνου δυναµικού σε ποντίκια, σε σχέση µε την διαπλακουντιακή διέλευση του φαρµάκου.
In addition, two transplacental carcinogenicity studies have been conducted in mice.
Μία µελέτη, από το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των ΗΠΑ, χορήγησε ζιδοβουδίνη σε µέγιστες δόσεις ανεκτικότητας σε ποντίκια εγκύους από τη 12η έως την 18η ηµέρα της κυοφορίας.
In one study, by the US National Cancer Institute, zidovudine was administered at maximum tolerated doses to pregnant mice from day 12 to 18 of gestation.
Ένα έτος µετά τον τοκετό, αυξήθηκε η συχνότητα των όγκων στον πνεύµονα, ήπαρ και στο γεννητικό σύστηµα των θηλέων νεογνών, τα οποία εκτέθηκαν στις υψηλότερες δόσεις (420 mg/ kg σωµατικού βάρους κατά τη γέννηση).
One year postnatally, there was an increase in the incidence of tumours in the lung, liver and female reproductive tract of offspring exposed to the highest dose level (420 mg/ kg term body weight).
Σε µια δεύτερη µελέτη, χορηγήθηκε ζιδοβουδίνη σε ποντίκια για 24 µήνες, σε δόσεις έως και 40 mg/ kg, µε την έκθεση να ξεκινά πριν τον τοκετό κατά τη 10η ηµέρα της κυοφορίας.
In a second study, mice were administered zidovudine at doses up to 40 mg/ kg for 24 months, with exposure beginning prenatally on gestation day 10.