natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η μέση μείωση της συγκέντρωσης της αιμοσφαιρίνης από τις αρχικές τιμές έως το τέλος της μελέτης, για τους ασθενείς που έλαβαν bosentan ήταν 0, 9 g/ dl ενώ για τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο ήταν 0, 1 g/ dl.
The mean decrease in haemoglobin concentration from baseline to trial completion for the bosentan- treated patients was 0.9 g/dl and for the placebo-treated patients was 0.1 g/dl.
Σε οκτώ ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες, η κλινικώς σημαντική μείωση της αιμοσφαιρίνης (> 15% μείωση από τις αρχικές τιμές, που οδηγούσε σε τιμές < 11 g/ dl) παρατηρήθηκε στο 5, 6% των ασθενών που έλαβαν bosentan, σε σύγκριση με το 2, 6% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In eight placebo-controlled studies, clinically relevant decreases in haemoglobin (> 15% decrease from baseline resulting in values < 11 g/dl) were observed in 5.6% of bosentan-treated patients as compared with 2.6% of placebo-treated patients.
Σε ασθενείς με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση, που έλαβαν δόσεις 125 και 250 mg δις ημερησίως, κλινικώς σημαντική μείωση της αιμοσφαιρίνης προέκυψε στο 3, 0% και στο 1, 3% των ασθενών που έλαβαν bosentan και εικονικό φάρμακο, αντίστοιχα.
In patients with pulmonary arterial hypertension treated with doses of 125 and 250 mg twice daily, clinically relevant decreases in haemoglobin occurred in 3.0% and 1.3% of the bosentan- and placebo-treated patients, respectively.
Στις δύο μελέτες σε ασθενείς με δακτυλικά έλκη, η κλινικώς σημαντική μείωση της αιμοσφαιρίνης (μείωση από τις αρχικές τιμές, που οδηγούσε σε τιμές αιμοσφαιρίνης < 10 g/ dL) παρατηρήθηκε στο 4, 2% των ασθενών που έλαβαν bosentan (Ν=167), συγκριτικά με το 3, 1% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο (Ν=129).
In the two studies in patients with digital ulcers, clinically relevant decreases in haemoglobin (decrease from baseline resulting in haemoglobin values < 10 g/dL) were observed in 4.2% of bosentan-treated patients (N = 167), compared with 3.1% of placebo-treated patients (N = 129).
Μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου, υπήρξαν περιπτώσεις αναιμίας, στις οποίες απαιτήθηκε μετάγγιση ερυθρών αιμοσφαιρίων (βλ. τέλος παραγράφου 4. 8).
In the post-marketing period cases of anaemia requiring red blood cell transfusion have been reported (see end of section 4.8).
13 Εμπειρία από την περίοδο μετά την κυκλοφορία του Tracleer
Post-Marketing Experience
Η πλειοψηφία των ανεπιθύμητων συμβαμάτων που αναφέρθηκαν κατά την περίοδο μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου ήταν όμοια με εκείνα που αναφέρθηκαν στις κλινικές μελέτες.
The majority of adverse events reported during the post-marketing period have been similar to those reported in clinical trials.
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ταξινομούνται ανάλογα με τη συχνότητά τους χρησιμοποιώντας την ακόλουθη παραδοχή: πολύ συχνές (≥ 1/ 10), συχνές (> 1/ 100, < 1/ 10), όχι συχνές (> 1/ 1. 000, ≤ 1/ 100), σπάνιες (> 1/ 10. 000, ≤ 1/ 1. 000), πολύ σπάνιες (≤ 1/ 10. 000).
Undesirable effects are ranked under headings of frequency using the following convention;very common (≥ 1/10); common (> 1/100, < 1/10); uncommon (> 1/1,000, ≤ 1/100); rare (> 1/10,000, ≤ 1/1,000); very rare (≤ 1/10,000).
Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος:
Common: nausea.
Συχνές: ναυτία Όχι συχνές: έμετος, κοιλιακό άλγος, διάρροια.
Hepato-biliary disorders:
Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων:
Uncommon: aminotransferase elevations associated with hepatitis and/or jaundice.
Όχι συχνές: αύξηση αμινοτρανσφερασών που σχετίζεται με ηπατίτιδα και/ ή ίκτερο.
Rare: liver cirrhosis, liver failure Skin and subcutaneous tissue disorders:
Όχι συχνές: αντιδράσεις υπερευαισθησίας που περιλαμβάνουν δερματίτιδα, κνησμό και εξάνθημα.
Immune system:
Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος:
Rare: anaphylaxis and/or angioedema Blood and lymphatic system disorders:
Συχνές: αναιμία ή μείωση της αιμοσφαιρίνης, που ορισμένες φορές απαιτούν μετάγγιση ερυθρών αιμοσφαιρίων (βλ. παράγραφο 4. 4) Όχι συχνές: θρομβοκυτταροπενία
Common: anaemia or haemoglobin decreases, sometimes requiring red blood cell transfusion (see section 4.4) Uncommon: thrombocytopenia
Μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου σπάνια περιστατικά ανεξήγητης κίρρωσης του ήπατος αναφέρθηκαν κατόπιν παρατεταμένης θεραπείας με Tracleer σε ασθενείς με συνυπάρχουσες πολλαπλές παθολογίες και φαρμακευτικές αγωγές.
In the post-marketing period rare cases of unexplained hepatic cirrhosis were reported after prolonged therapy with Tracleer in patients with multiple co-morbidities and drug therapies.
Έχουν επίσης υπάρξει σπάνιες αναφορές ηπατικής ανεπάρκειας.
There have also been rare reports of liver failure.
Τα περιστατικά αυτά ενισχύουν τη σπουδαιότητα αυστηρής τήρησης του προγράμματος μηνιαίας παρακολούθησης ηπατικής λειτουργίας καθ ’ όλη τη διάρκεια θεραπείας με Tracleer (βλ. παράγραφο 4. 4).
These cases reinforce the importance of strict adherence to the monthly schedule for monitoring of liver function for the duration of treatment with Tracleer (see section 4.4).
Το bosentan χορηγήθηκε σε μεμονωμένες δόσεις ως και τα 2400 mg σε υγιή άτομα και σε δόσεις ως και τα 2000 mg/ ημέρα επί 2 μήνες σε ασθενείς με άλλη νόσο, πλην της αρτηριακής υπέρτασης.
Bosentan has been administered as a single dose of up to 2400 mg to healthy subjects and up to 2000 mg/day for 2 months in patients with a disease other than pulmonary hypertension.
Το πιο συχνό ανεπιθύμητο συμβάν ήταν κεφαλαλγία ελαφράς έως μέτριας έντασης.
The most common adverse event was headache of mild to moderate intensity.
Μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου, υπήρξε μία περίπτωση υπερδοσολογίας, στην οποία ένας άρρενας ενήλικος ασθενής έλαβε 10. 000 mg bosentan.
In the post-marketing period there was one reported overdose of 10,000 mg of bosentan taken by an
Είχε συμπτώματα ναυτίας, εμέτου, υπότασης, ζάλης, εφίδρωσης, θολής όρασης.
He had symptoms of nausea, vomiting, hypotension, dizziness, sweating, blurred vision.
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: άλλα αντιυπερτασικά, κωδικός ΑΤC:
Pharmacotherapeutic group: other antihypertensives, ATC code:
Το B
Bosentan decreases both pulmonary and systemic vascular resistance B
14 bosentan μειώνει τόσο τις πνευμονικές όσο και τις συστηματικές αγγειακές αντιστάσεις, οδηγώντας σε αυξημένη καρδιακή παροχή, χωρίς αύξηση της καρδιακής συχνότητας.
resulting in increased cardiac output without increasing heart rate.
Η νευροορμόνη ενδοθηλίνη- 1 (ET- 1) αποτελεί μία από τις ισχυρότερες γνωστές αγγειοσυσπαστικές ουσίες και μπορεί επίσης να προάγει την ίνωση, τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, την καρδιακή υπερτροφία και την αναδιαμόρφωση, ενώ έχει προ- φλεγμονώδη δράση.
The neurohormone endothelin-1 (ET-1) is one of the most potent vasoconstrictors known and can also promote fibrosis, cell proliferation, cardiac hypertrophy, and remodeling and is pro-inflammatory.
Οι επιδράσεις αυτές επάγονται μέσω της σύνδεσης της ενδοθηλίνης με τους υποδοχείς ETA και ETB που βρίσκονται στο ενδοθήλιο και στα κύτταρα των λείων B
These effects are mediated by endothelin binding to ETA and ETB receptors located in the endothelium B
μυών των αγγείων.
and vascular smooth muscle cells.
Οι συγκεντρώσεις της ET- 1 στους ιστούς και στο πλάσμα αυξάνονται σε πολλές καρδιαγγειακές διαταραχές και νόσους του συνδετικού ιστού, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης, του σκληροδέρματος, της οξείας και της χρόνιας καρδιακής ανεπάρκειας, της ισχαιμίας του μυοκαρδίου, της συστηματικής υπέρτασης και της αρτηριοσκλήρυνσης, πράγμα που υποδηλώνει ότι η ET- 1 παίζει παθογόνο ρόλο σε αυτές τις ασθένειες.
ET-1 concentrations in tissues and plasma are increased in several cardiovascular disorders and connective tissue diseases, including pulmonary arterial hypertension, scleroderma, acute and chronic heart failure, myocardial ischaemia, systemic hypertension and atherosclerosis, suggesting a pathogenic role of ET-1 in these diseases.
Σε περιπτώσεις πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης και καρδιακής ανεπάρκειας, και απουσία ανταγωνισμού των υποδοχέων της ενδοθηλίνης, οι αυξημένες συγκεντρώσεις της ET- 1 συσχετίζονται ισχυρώς με τη βαρύτητα και την πρόγνωση αυτών των νόσων.
In pulmonary arterial hypertension and heart failure, in the absence of endothelin receptor antagonism, elevated ET-1 concentrations are strongly correlated with the severity and prognosis of these diseases.
Το bosentan ανταγωνίζεται τη σύνδεση της ET- 1 και άλλων πεπτιδίων ET σε αμφότερους υποδοχείς ETA και ETB, με ελαφρώς μεγαλύτερη συγγένεια για τους υποδοχείς ETA (Ki = 4, 1- 43 nM) παρά για τους υποδοχείς B
Bosentan competes with the binding of ET-1 and other ET peptides to both ETA and ETB receptors, B
Το bosentan ανταγωνίζεται ειδικά τους υποδοχείς ET και δεν δεσμεύει άλλους B
with a slightly higher affinity for ETA receptors (Ki = 4.1–43 nM) than for ETB receptors B
υποδοχείς.
Bosentan specifically antagonises ET receptors and does not bind to other receptors.
Ζωικά μοντέλα Σε ζωικά μοντέλα πνευμονικής υπέρτασης, η χρόνια από στόματος χορήγηση bosentan μείωσε τις πνευμονικές αγγειακές αντιστάσεις και ανέστρεψε την πνευμονική αγγειακή υπερτροφία και την υπερτροφία της δεξιάς κοιλίας.
Animal models In animal models of pulmonary hypertension, chronic oral administration of bosentan reduced pulmonary vascular resistance and reversed pulmonary vascular and right ventricular hypertrophy.
Αποτελεσματικότητα σε ενήλικες ασθενείς με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση Δύο τυχαιοποιημένες, διπλά τυφλές πολυκεντρικές ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες έχουν διεξαχθεί σε 32 (μελέτη AC- 052- 351) και 213 (μελέτη AC- 052- 352, BREATHE- 1) ενήλικες ασθενείς με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση λειτουργικής κατηγορίας III– IV κατά WHO (πρωτοπαθής πνευμονική υπέρταση ή πνευμονική υπέρταση οφειλόμενη κυρίως στο σκληρόδερμα).
Efficacy in adult patients with pulmonary arterial hypertension Two randomised, double-blind, multi-centre, placebo-controlled trials have been conducted in 32 (Study AC-052-351) and 213 (Study AC-052-352, BREATHE-1) adult patients with WHO functional class III–IV pulmonary arterial hypertension (primary pulmonary hypertension or pulmonary hypertension secondary mainly to scleroderma).
Μετά από 4 εβδομάδες χορήγησης Tracleer 62, 5 mg δις ημερησίως, οι δόσεις συντήρησης που μελετήθηκαν στις δοκιμές αυτές ήταν 125 mg δις ημερησίως στη μελέτη AC- 052- 351 και 125 mg δις ημερησίως και 250 mg δις ημερησίως στη μελέτη AC- 052- 352.
After 4 weeks of Tracleer 62.5 mg twice daily, the maintenance doses studied in these trials were 125 mg twice daily in AC-052-351 and 125 mg twice daily and 250 mg twice daily in AC-052-352.
Και στις δύο μελέτες, η θεραπεία με Tracleer οδήγησε σε σημαντική αύξηση στην ανοχή στην κόπωση.
In both trials, treatment with Tracleer resulted in significant increases in exercise capacity.
Οι διορθωμένες ως προς το εικονικό φάρμακο αυξήσεις στην απόσταση βάδισης, σε σύγκριση με τις αρχικές τιμές ήταν 76 μέτρα (p = 0, 02, t - test) και 44 μέτρα (p = 0, 0002, U test των Mann- Whitney) στο κύριο τελικό σημείο κάθε δοκιμής, αντίστοιχα.
The differences between the two groups 125 mg twice daily and
Οι διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, 125 mg δις ημερησίως και 250 mg δις ημερησίως, δεν ήταν στατιστικά σημαντικές, διαπιστώθηκε όμως μια τάση βελτίωσης της ανοχής στην κόπωση στην ομάδα που έλαβε 250 mg δις ημερησίως.
13 250 mg twice daily were not statistically significant but there was a trend towards improved exercise capacity in the group treated with 250 mg twice daily.
15 Σε μια αναδρομική ανάλυση δεδομένων ανταπόκρισης στη θεραπεία βασισμένη στη μεταβολή της απόστασης βάδισης, της λειτουργικής κατηγορίας WHO και της δύσπνοιας των 95 ασθενών οι οποίοι εντάχθηκαν τυχαία στην ομάδα Tracleer 125 mg δις ημερησίως, στις δοκιμές με έλεγχο εικονικού φαρμάκου, βρέθηκε ότι κατά την 8η εβδομάδα, 66 ασθενείς εμφάνισαν βελτίωση, 22 παρέμειναν σταθεροί και 7 εμφάνισαν επιδείνωση.
In a retrospective responder analysis based on change in walking distance, WHO functional class and dyspnoea of the 95 patients randomised to Tracleer 125 mg twice daily in the placebo-controlled trials, it was found that at week 8, 66 patients had improved, 22 were stable and 7 had deteriorated.
Από τους 22 ασθενείς που παρέμειναν σταθεροί κατά την 8η εβδομάδα, οι 6 εμφάνισαν βελτίωση κατά την 12/ 16 εβδομάδα και 4 εμφάνισαν επιδείνωση σε σύγκριση με τις αρχικές τιμές.
Of the 22 patients stable at week 8, 6 improved at week 12/16 and 4 deteriorated compared with baseline.
Από τους 7 ασθενείς που εμφάνισαν επιδείνωση κατά την 8η εβδομάδα, 3 εμφάνισαν βελτίωση κατά τη 12/ 16 εβδομάδα και 4 εμφάνισαν επιδείνωση σε σύγκριση με τις αρχικές τιμές.
Of the 7 patients that deteriorated at week 8, 3 improved at week 12/16 and 4 deteriorated compared with baseline.
Η θεραπεία με Tracleer οδήγησε σε σημαντική αύξηση του καρδιακού δείκτη, η οποία σχετιζόταν με σημαντική μείωση στην πίεση της πνευμονικής αρτηρίας, στις πνευμονικές αγγειακές αντιστάσεις και στη μέση πίεση του δεξιού κόλπου.
Treatment with Tracleer led to a significant increase in cardiac index associated with a significant reduction in pulmonary artery pressure, pulmonary vascular resistance and mean right atrial pressure.
Κατά τη θεραπεία με Tracleer παρατηρήθηκε μείωση των συμπτωμάτων της πνευμονικής αρτηριακής υπέρτασης.
A reduction in symptoms of pulmonary arterial hypertension was observed with Tracleer treatment.
Η μέτρηση της δύσπνοιας κατά τις δοκιμασίες βάδισης έδειξε βελτίωση στους ασθενείς που έλαβαν Tracleer.
Dyspnoea measurement during walk tests showed an improvement in Tracleer-treated patients.
Στη μελέτη AC- 052- 352, το 92% των 213 ασθενών ταξινομήθηκαν αρχικά στη λειτουργική κατηγορία III και το 8% στην κατηγορία IV κατά WHO.
In the AC-052-352 trial, 92% of the 213 patients were classified at baseline as WHO functional class III and 8% as class IV.
Η θεραπεία με Tracleer οδήγησε σε βελτίωση της λειτουργικής κατάταξης κατά WHO στο 42, 4% των ασθενών (εικονικό φάρμακο 30, 4%).
Treatment with Tracleer led to a WHO functional class improvement in 42.4% of patients (placebo 30.4%).
Η συνολική αλλαγή της λειτουργικής κατάταξης κατά WHO στη διάρκεια και των δύο δοκιμών ήταν σημαντικά καλύτερη μεταξύ των ασθενών που έλαβαν Tracleer σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
The overall change in WHO functional class during both trials was significantly better among Tracleer-treated patients as compared with placebo-treated patients.
Η θεραπεία με Tracleer συσχετίστηκε με σημαντική μείωση του ποσοστού κλινικής επιδείνωσης σε σύγκριση με τη θεραπεία με εικονικό φάρμακο, μετά από 28 εβδομάδες (10, 7% έναντι 37, 1% αντίστοιχα, p = 0, 0015).
Treatment with Tracleer was associated with a significant reduction in the rate of clinical worsening compared with placebo at 28 weeks (10.7% vs 37.1%, respectively; p = 0.0015).
Σε μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, πολυκεντρική, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη (AC- 052- 364; EARLY), 185 ασθενείς με ΠΑΥ λειτουργικής κατηγορίας ΙΙ κατά WHO (435 μέτρα μέση απόσταση βάδισης 6 λεπτών κατά την έναρξη της θεραπείας) έλαβαν bosentan 62, 5 mg δύο φορές την ημέρα για τέσσερεις εβδομάδες, και στη συνέχεια 125 mg δύο φορές την ημέρα (n=93) ή εικονικό φάρμακο (n=92) για έξι μήνες.
(n = 93), or placebo (n = 92) for 6 months.
Τα δύο κύρια καταληκτικά σημεία ήταν η επί τοις εκατό μεταβολή στην PVR (πνευμονική αγγειακή αντίσταση) σε σχέση με την έναρξη της θεραπείας και η μεταβολή της απόστασης βάδισης 6- λεπτών τον έκτο μήνα σε σχέση με την έναρξη της θεραπείας, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.
The table below illustrates the pre- specified protocol analyses.
PVR (dyn. sec/ cm5)
PVR (dyn.sec/cm5)
Bosentan Εικονικό
6-Minute Walk Distance (m)
Εικονικό Bosentan Εικονικό
Placebo (n =88) Bosentan (n=80) Placebo (n=91) Bosentan (n=86) Baseline (BL); mean (SD) Change from BL; mean (SD) Treatment effect
(n=80)
-22.6%
851 (535) - 69 (475)
851 (535) -69 (475)
431 (92) - 8 (79)
431 (92) -8 (79)
443 (83) 11 (74)
443 (83) 11 (74)
Επίδραση θεραπείας
95% CL
- 22, 6%
-34, -10
19
-4, 42
95% CL P- value
P-value
Η θεραπεία με bosentan σχετίστηκε με μείωση του ρυθμού κλινικής επιδείνωσης, οριζόμενης ως συνδυασμός της προόδου των συμπτωμάτων, των νοσηλειών για ΠΑΥ και θανάτου, έναντι του εικονικού φαρμάκου (σχετική μείωση κινδύνου 77%, 95% CI 20% – 94%, p = 0, 0114).
Treatment with bosentan was associated with a reduction in the rate of clinical worsening, defined as a composite of symptomatic progression, hospitalisation for PAH and death, compared with placebo (proportional risk reduction 77%, 95% CI 20%–94%, p = 0.0114).
Υπήρξε μία νοσηλεία σχετιζόμενη με επιδείνωση της ΠΑΥ στην ομάδα του bosentan και 3 νοσηλείες στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.
There was one hospitalisation related to PAH worsening in the bosentan group and 3 hospitalisations in the placebo group.
16 Σε μία προοπτική, πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη (BREATHE- 5), ασθενείς με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση Κατηγορίας ΙΙΙ κατά την WHO και φυσιολογία Eisenmenger σχετιζόμενη με συγγενή καρδιοπάθεια έλαβαν το Tracleer 62, 5 mg δύο φορές την ημέρα για 4 εβδομάδες, στη συνέχεια έλαβαν 125 mg δύο φορές την ημέρα για άλλες 12 εβδομάδες (n = 37), ή εικονικό φάρμακο (n = 17).
In a prospective, multi-centre, randomized, double-blind, placebo-controlled study (BREATHE-5), patients with pulmonary arterial hypertension WHO functional Class III and Eisenmenger physiology associated with congenital heart disease received Tracleer 62.5 mg bid for 4 weeks, then 125 mg b.i.d. for a further 12 weeks (n = 37), or placebo (n = 17).
Ο κύριος σκοπός ήταν να καταδειχθεί ότι το Tracleer δεν επιδείνωνε την υποξαιμία.
The primary objective was to show that Tracleer did not worsen hypoxaemia.
Μετά από 16 εβδομάδες, ο μέσος κορεσμός του οξυγόνου αυξήθηκε στην ομάδα του bosentan κατά 1, 0% (95% CI – 0, 7, 2, 8%) σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου, καταδεικνύοντας ότι το bosentan δεν επιδείνωνε την υποξαιμία.
After 16 weeks, the mean oxygen saturation was increased in the bosentan group by 1.0% (95% CI –0.7; 2.8%) as compared to the placebo group, showing that
Μετά από 16 εβδομάδες, η μέση διορθωμένη ως προς το εικονικό φάρμακο αύξηση στην απόσταση βάδισης 6 λεπτών ήταν 53 μέτρα (p = 0, 0079), αντικατοπτρίζοντας βελτίωση της ανοχής στην κόπωση.
After 16 weeks, the mean placebo-corrected increase in 6-minute walk distance was 53 meters (p = 0.0079) reflecting improvement of exercise capacity.
Μια ανοιχτή, μη συγκριτική μελέτη (AC- 052- 362, BREATHE- 4) διεξήχθη σε 16 ασθενείς με ΠΑΥ κατηγορίας ΙΙΙ κατά την WHO σχετιζόμενη με λοίμωξη HIV.
An open label, non-comparative study (AC-052-362; BREATHE-4) was performed in 16 patients with WHO Class III PAH associated with HIV infection.
Οι ασθενείς έλαβαν θεραπεία με Tracleer 62, 5 mg δύο φορές την ημέρα για 4 εβδομάδες ακολουθούμενη από 125 mg δύο φορές την ημέρα για άλλες 12 εβδομάδες.
Patients were treated with Tracleer 62.5 mg bid for 4 weeks followed by 125 mg bid for a further 12 weeks.
Μετά από 16 εβδομάδες θεραπεία, υπήρξαν σημαντικές βελτιώσεις από τις αρχικές τιμές στην ανοχή στην κόπωση: μέση αύξηση σε δοκιμή βάδισης 6 λεπτών: +91, 4 μέτρα από 332, 6 μέτρα κατά μέσο όρο από την αρχική τιμή (p < 0, 001).
After 16 weeks treatment, there were significant improvements from baseline in exercise capacity: mean increase in 6-minute walk test: +91.4 meters from 332.6 meters on average at baseline (p < 0.001).
Ως μέρος της αξιολόγησης ασφάλειας, η επίδραση του bosentan στην αντιρετροϊκή θεραπεία (δηλαδή μειωμένες συστηματικές συγκεντρώσεις των συγχορηγούμενων αντιρετροϊκών παραγόντων με ένα ενδεχόμενο αρνητικό αντίκτυπο στην αποτελεσματικότητα της αντιρετροϊκής θεραπείας) αξιολογήθηκε μέσω του αριθμού των CD4 κυττάρων και των τίτλων HIV- 1 RNA.
As part of the safety assessment, the effect of bosentan on the antiretroviral therapy (i.e. reduced systemic concentrations of the co- administered antiretroviral agents with a potential negative impact on the efficacy of the antiretroviral therapy) was assessed through CD4 cell counts and HIV-1 RNA titers.
Δοθέντων των περιορισμών της μελέτης (μικρός αριθμός ασθενών, μη- τυποποιημένη φαρμακοκινητική διερεύνηση των αντιρετροϊκών φαρμάκων, ετερογένεια φαρμακευτικών σχημάτων), δεν μπορεί να εξαχθεί επίσημο συμπέρασμα σχετικά με τις επιδράσεις του bosentan στην αποτελεσματικότητα αντιρετροϊκών φαρμάκων.
Given the limitations of the study (small number of patients, non-standardized pharmacokinetic investigation of antiretroviral drugs, heterogeneity of drug regimens), no formal conclusion can be drawn regarding the effects of bosentan on antiretroviral drug efficacy.
Παρατηρήθηκε μια αύξηση στο HIV ιικό φορτίο σε 5 ασθενείς (βλέπε επίσης Παράγραφο 4. 4).
An increase in HIV viral load was observed in 5 patients (see also Section 4.4).
Δεν υπάρχουν διαθέσιμα κλινικά δεδομένα μετά τις 16 εβδομάδες από αυτή τη μελέτη.
No clinical data are available after 16 weeks from this study.
Δεν υπάρχουν μελέτες που να καταδεικνύουν ευνοϊκή επίδραση της θεραπείας με Tracleer στην επιβίωση.
There are no studies to demonstrate beneficial effects on survival of treatment with Tracleer.
Όμως, έχει καταγραφεί η μακροχρόνια κατάσταση υγείας και των 235 ασθενών που έλαβαν θεραπεία με bosentan σε δύο πιλοτικές, ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο δοκιμές (AC- 052- 351 και AC- 052- 352) και/ ή στις δύο μη- ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο, ανοιχτής χορήγησης επεκτάσεις αυτών των μελετών.
However, long-term vital status was recorded for all 235 patients who were treated with bosentan in the two pivotal placebo-controlled trials (AC-052-351 and AC-052-352) and/or their two uncontrolled, open- label extensions.
Η μέση διάρκεια έκθεσης στο bosentan ήταν 1, 9 χρόνια ± 0, 7 χρόνια [ελάχιστη 0, 1, μέγιστη 3, 3 χρόνια] και οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για μέση διάρκεια 2, 0 ± 0, 6 χρόνων.
3.3 years] and patients were observed for a mean of 2.0 ± 0.6 years.
Η πλειονότητα των ασθενών διαγνώστηκαν ως έχοντες πρωτοπαθή πνευμονική υπέρταση (72%) και ήταν λειτουργικού σταδίου ΙΙΙ κατά την WHO (84%).
The majority of patients were diagnosed as PPH (72%) and were in WHO functional class III (84%).
Στο σύνολο αυτού του πληθυσμού, η επιβίωση κατά Kaplan- Meier ήταν 93% και 84% μετά από 1 και 2 χρόνια μετά την έναρξη της θεραπείας με Tracleer, αντίστοιχα.
In this total population, Kaplan-Meier estimates of survival were 93% and 84% after 1 and 2 years after the start of treatment with Tracleer, respectively.
Το Tracleer αξιολογήθηκε σε μια ανοικτή, μη- ελεγχόμενη μελέτη σε 19 παιδιατρικούς ασθενείς με πνευμονική αρτηριακή υπέρταση (AC- 052- 356, BREATHE- 3:
Study performed in children with pulmonary arterial hypertension One study has been conducted in children with pulmonary hypertension.
10 από αυτούς τους ασθενείς είχαν πρωτοπαθή πνευμονική υπέρταση, ενώ οι 9 είχαν δευτεροπαθή πνευμονική υπέρταση σχετιζόμενη με συγγενείς καρδιοπάθειες).
Tracleer has been evaluated in an open-label non-controlled study in 19 paediatric patients with pulmonary arterial hypertension (AC-052-356, BREATHE-3: primary pulmonary hypertension 10 patients, and pulmonary arterial hypertension related to congenital heart diseases 9 patients).
Αυτή η μελέτη αρχικά σχεδιάστηκε ως φαρμακοκινητική μελέτη (βλ. παράγραφο 5. 2).
This study was primarily designed as a pharmacokinetic study (see section 5.2).
Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και έλαβαν δόσεις ανάλογα με το σωματικό τους βάρος (βλ. παράγραφο 4. 2) επί 12 εβδομάδες.
Patients were divided into and dosed according to three body- weight groups (see section 4.2) for 12 weeks.
Οι μισοί από τους ασθενείς κάθε ομάδας ελάμβαναν ήδη εποπροστενόλη ενδοφλεβίως και η δόση της εποπροστενόλης παρέμεινε σταθερή καθόλη τη διάρκεια της μελέτης.
Half of the patients in each group were already being treated with intravenous epoprostenol and the dose of epoprostenol remained constant for the duration of the trial.
Το εύρος των ηλικιών ήταν 3– 15 έτη.
The age range was 3–15 years.
Οι ασθενείς ανήκαν αρχικά είτε στη λειτουργική κατηγορία ΙΙ (Ν=15 ασθενείς, 79%) είτε στην κατηγορία ΙΙΙ (Ν=4 ασθενείς, 21%) κατά WHO.
Patients were in WHO functional class II (N = 15 patients, 79%) or class III (N = 4 patients, 21%) at baseline.