natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ασθενείς που λαµβάνουν οιστρογόνα ως θεραπεία ορµονικής υποκατάστασης θα πρέπει να παρακολουθούνται κλινικά για σηµεία έλλειψης οιστρογόνων (δείτε παράγραφο 4. 4 και την παράγραφο 4. 6).
Patients using oestrogens as hormone replacement therapy should be clinically monitored for signs of oestrogen deficiency (see section 4.4 and section 4.6).
Αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης 5 (PDE 5):
Phosphodiesterase 5 (PDE5) inhibitors Sildenafil and vardenafil:
Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να επιδεικνύεται όταν συνταγογραφούνται οι αναστολείς φωσφοδιεστεράσης (PDE 5) σιλντεναφίλη ή βαρντεναφίλη σε ασθενείς που λαµβάνουν APTIVUS συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης.
Particular caution should be used when prescribing the phosphodiesterase (PDE5) inhibitors sildenafil or vardenafil in patients receiving APTIVUS co-administered with low dose ritonavir.
Συγχορήγηση του APTIVUS και χαµηλής δόσης ριτοναβίρης µε αναστολείς της PDE 5 αναµένεται να αυξήσει ουσιαστικά τις συγκεντρώσεις της PDE 5 και µπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των ανεπιθύµητων ενεργειών που συσχετίζονται µε τους αναστολείς PDE 5, συµπεριλαµβανοµένων της υπότασης, των µεταβολών στην όραση και του πριαπισµού.
Co-administration of APTIVUS and low dose ritonavir with PDE5 inhibitors is expected to substantially increase PDE5 concentrations and may result in an increase in PDE5 inhibitor-associated adverse events including hypotension, visual changes and priapism.
Τανταλαφίλη:
Tadalafil:
Σε µια φαρµακοκινητική µελέτη που διεξήχθη σε υγιείς άρρενες εθελοντές, η συγχορήγηση APTIVUS και χαµηλής δόσης ριτοναβίρης µαζί µε εφάπαξ δόση τανταλαφίλης αύξησε την έκθεση στην τανταλαφίλη (αύξηση της AUC κατά 2. 3) κατά την πρώτη δόση και δεν µετέβαλε την έκθεση στην τανταλαφίλη στη σταθεροποιηµένη κατάσταση.
In a pharmacokinetic study performed in healthy male volunteers, co-administration of APTIVUS and low dose ritonavir with single dose tadalafil increased tadalafil exposure (AUC increased by 2.3 fold) at the first dose and did not change tadalafil exposure at steady-state.
Ως εκ τούτου, συστήνεται η τανταλαφίλη να συνταγογραφείται µετά από τουλάχιστον 7 ηµέρες χορήγησης APTIVUS/ ριτοναβίρης.
Therefore it is recommended to prescribe tadalafil after at least 7 days of APTIVUS/ ritonavir dosing.
Ναρκωτικά αναλγητικά (Μεθαδόνη / Μεπεριδίνη):
Narcotic analgesics (Methadone/ Meperidine):
Συγχορήγηση του APTIVUS µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης µε χορήγηση µίας δόσης µεθαδόνης έδειξε να µειώνει τις φαρµακοκινητικές παραµέτρους της µεθαδόνης (αναλογία AUC0- 24h 0. 47 µε 90% CI [0. 44, 0. 51] και αναλογία Cmax 0. 45 µε 90% CI [0. 41, 0. 49]), σε µελέτη που διεξήχθη σε υγιείς εθελοντές µετά από νηστεία.
Co-administration of APTIVUS and low dose ritonavir with single dose methadone was demonstrated to decrease methadone pharmacokinetic parameters (AUC0-24h ratio of 0.47 with 90% CI [0.44; 0.51] and Cmax ratio of 0.45 with 90% CI [0.41; 0.49]), in a study conducted in fasted healthy subjects.
Εποµένως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για το σύνδροµο στέρησης οποιοειδών.
Therefore in such cases, patients should be monitored for opiate withdrawal syndrome.
Μπορεί να απαιτείται αύξηση της δόσης της µεθαδόνης.
Dosage of methadone may need to be increased.
Το APTIVUS, συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης, αναµένεται να µειώσει τις συγκεντρώσεις της µεπεριδίνης και να αυξήσει τις συγκεντρώσεις του µεταβολίτη νορµεπεριδίνη.
APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, is expected to decrease meperidine concentrations and increase normeperidine metabolite concentrations.
Αύξηση της δοσολογίας και µακροχρόνια χρήση της µεπεριδίνης µε APTIVUS συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης δεν συνιστώνται, λόγω των αυξηµένων συγκεντρώσεων του µεταβολίτη νορµεπεριδίνη, ο οποίος έχει µαζί αναλγητική δραστικότητα και δραστικότητα διέγερσης του ΚΝΣ (π. χ. σπασµοί).
Dosage increase and long-term use of meperidine with APTIVUS co-administered with low dose ritonavir are not recommended due to the increased concentrations of the metabolite normeperidine which has both analgesic activity and CNS stimulant activity (eg seizures).
Ανοσοκατασταλτικά (κυκλοσπορίνη, τακρόλιµους, σιρόλιµους):
Immunosuppressants (cyclosporin, tacrolimus, sirolimus):
Οι συγκεντρώσεις της κυκλοσπορίνης, του τακρόλιµους ή του σιρόλιµους δεν µπορούν να προβλεφθούν, όταν συγχορηγούνται µε APTIVUS συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης λόγω αντικρουόµενων επιδράσεων του APTIVUS συγχορηγούµενου µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης, στο CYP 3A και στο Pgp.
Concentrations of cyclosporin, tacrolimus, or sirolimus cannot be predicted when co-administered with APTIVUS co-administered with low dose ritonavir, due to conflicting effect of APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, on CYP 3A and Pgp.
Συνιστάται συχνότερη παρακολούθηση της συγκέντρωσης αυτών των φαρµακευτικών προϊόντων, µέχρι να σταθεροποιηθούν τα επίπεδα στο αίµα.
More frequent concentration monitoring of these medicinal products is recommended until blood levels have been stabilised.
Βαρφαρίνη και άλλα αντιπηκτικά:
Warfarin and other oral anticoagulants:
Συγχορήγηση του APTIVUS µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης και βαρφαρίνης µπορεί να µεταβάλει το µεταβολισµό της S- βαρφαρίνης (παρατηρήθηκε αρχικά αναστολή και µετά από 10 ηµέρες καθαρή επαγωγή).
Co-administration of APTIVUS with low dose ritonavir and warfarin may alter the metabolism of S-warfarin (initial inhibition and after 10 days a net induction was observed).
Εποµένως, τo APTIVUS συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης µπορεί να σχετίζεται µε µεταβολές του INR (International Normalised Ratio) και µπορεί να επηρεάσει την αντιπηκτική (θροµβωτική δράση) ή να αυξήσει τον κίνδυνο αιµορραγίας.
Consequently, APTIVUS co-administered with low dose ritonavir, may be associated with changes in INR (International Normalised Ratio) values, and may affect anticoagulation (thrombogenic effect) or increase the risk of bleeding.
Στενή κλινική και βιολογική (µετρήσεις του INR) παρακολούθηση συστήνεται όταν συνδυάζονται αυτά τα φαρµακευτικά προϊόντα.
Close clinical and biological (INR measurement) monitoring is recommended when these medicinal products are combined.
13 Αντιόξινα:
Antacids:
Όταν το APTIVUS, συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης, συγχορηγούνταν µε 20 ml αντιόξινου µε βάση το αργίλιο και το µαγνήσιο, η AUC12h, Cmax και Cmin του tipranavir µειωνόταν κατά 25, 29%.
When APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, was co-administered with 20 ml of aluminium- and magnesium-based liquid antacid, tipranavir AUC12h, Cmax and Cmin were reduced by 25-29%.
Η χορήγηση APTIVUS/ ριτοναβίρης και αντιόξινων θα πρέπει να γίνεται µε χρονική διαφορά τουλάχιστον δύο ωρών.
Dosing of APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, with antacids should be separated by at least a two hours time interval.
Αναστολείς της αντλίας πρωτονίων:
12 Proton pump inhibitors:
Σε κλινικές µελέτες φαρµακοκινητικής του tipranavir / ριτοναβίρης σε συνδυασµό µε οµεπραζόλη (40 mg qd), δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σηµαντικά αλλαγές στις συγκεντρώσεις στο πλάσµα του tipranavir / ριτοναβίρης και εποµένως δεν απαιτείται προσαρµογή της δόσης του tipranavir / ριτοναβίρης.
In clinical pharmacokinetic studies of tipranavir/ ritonavir in combination with omeprazole (40 mg qd), no clinically important changes in tipranavir/ ritonavir plasma concentrations were observed and thus no tipranavir/ ritonavir dose adjustment is required.
Το tipranavir / ριτοναβίρη στη σταθερή κατάσταση είχε ως αποτέλεσµα τη µείωση της AUC και του Cmax της οµεπραζόλης κατά 71% και 73, αντίστοιχα.
Tipranavir/ ritonavir at steady state resulted in decreases in omeprazole AUC and Cmax by 71% and 73%, respectively.
Παρόµοιες δράσεις παρατηρήθηκαν και για το S – εναντιοµερές της, την εσοµεπραζόλη.
Similar effects were observed for the S-enantiomer, esomeprazole.
Εποµένως, η συνδυασµένη χρήση του tipranavir / ριτοναβίρης είτε µε οµεπραζόλη ή εσοµεπραζόλη δεν συνιστάται (βλ. παράγραφο 4. 4).
Therefore, the combined use of tipranavir/ ritonavir with either omeprazole or esomeprazole is not recommended (see section 4.4).
Εάν δεν µπορεί να αποφευχθεί, θα πρέπει να λαµβάνεται υπ΄όψη η προσαρµογή προς τα πάνω της δόσης είτε για την οµεπραζόλη ή την εσοµεπραζόλη µε βάση την κλινική ανταπόκριση της αγωγής. ∆εν υπάρχουν διαθέσιµα δεδοµένα που να υποδεικνύουν ότι η προσαρµογή των δόσεων οµεπραζόλης ή εσοµεπραζόλης θα υπερπηδήσει την παρατηρούµενη φαρµακοκινητική αλληλεπίδραση.
There are no data available indicating that omeprazole or esomeprazole dose adjustments will overcome the observed pharmacokinetic interaction.
Ανταγωνιστές των Η2 - υποδοχεών: ∆εν υπάρχουν διαθέσιµα δεδοµένα για τους ανταγωνιστές των Η2 - υποδοχέων σε συνδυασµό µε το tipranavir και χαµηλή δόση ριτοναβίρης.
No data are available for H2-receptor antagonists in combination with tipranavir and low dose ritonavir.
Η αύξηση του γαστρικού pH που µπορεί να είναι αποτέλεσµα της αγωγής του ανταγωνιστή των Η2 – υποδοχεών δεν αναµένεται να έχει επίδραση στις συγκεντρώσεις του πλάσµατος του tipranavir.
An increase in gastric pH that may result from H2-receptor antagonist therapy is not expected to have an impact on tipranavir plasma concentrations.
Θα πρέπει να επιδεικνύεται προσοχή όταν τέτοια φάρµακα συνδυάζονται µε tipranavir και χαµηλή δόση ριτοναβίρης..
Caution should be exercised when such drugs are combined with tipranavir and low dose ritonavir.
Θεοφυλλίνη:
Theophylline:
Με βάση τα στοιχεία της µελέτης συνδυασµένης αγωγής όπου η AUC της καφεΐνης (υπόστρωµα του CYP 1A2) µειώθηκε κατά 43% το APTIVUS / ριτοναβίρη αναµένεται να µειώνει τις συγκεντρώσεις της θεοφυλλίνης.
Based on data from the cocktail study where caffeine (CYP1A2 substrate) AUC was reduced by 43%, APTIVUS/ ritonavir is expected to decrease theophylline concentrations.
Οι συγκεντρώσεις της θεοφυλλίνης στο πλάσµα θα πρέπει να παρακολουθούνται κατά τη διάρκεια των πρώτων δύο εβδοµάδων της συγχορήγησής της µε APTIVUS / ριτοναβίρη και η δόση της θεοφυλλίνης θα πρέπει αν χρειάζεται να αυξηθεί.
Theophylline plasma concentrations should be monitored during the first two weeks of co- administration with APTIVUS/ ritonavir and the theophylline dose should be increased as needed.
∆εσιπραµίνη:
Desipramine:
Το tipranavir, συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης, αναµένεται να αυξήσει τις συγκεντρώσεις της δεσιπραµίνης.
APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, is expected to increase desipramine concentrations.
Συστήνεται µείωση της δόσης και παρακολούθηση της συγκέντρωσης της δεσιπραµίνης.
Dosage reduction and concentration monitoring of desipramine is recommended.
Μιδαζολάµη:
Midazolam:
Η συγχορήγηση APTIVUS / ριτοναβίρης µε από του στόµατος µιδαζολάµη αντενδείκνυται (βλ. παράγραφο 4. 3).
Concomitant use of APTIVUS/ ritonavir and oral midazolam is contra-indicated (see section 4.3).
Η ριτοναβίρη είναι ισχυρός αναστολέας της CYP 3Α4 και εποµένως επηρεάζει τα φάρµακα που µεταβολίζονται από αυτό το ένζυµο.
Ritonavir is a potent inhibitor of CYP3A4 and therefore will affect drugs metabolised by this enzyme.
Όταν συγχορηγείται µε APTIVUS / ριτοναβίρη οι συγκεντρώσεις σταθερής κατάστασης µιας δόσης ενδοφλέβιας χορηγούµενης µιδαζολάµης αυξήθηκαν κατά 2. 8 φορές (AUC0- 24h) και οι συγκεντρώσεις της από του στόµατος χορηγούµενης µιδαζολάµης αυξήθηκαν κατά 10 φορές.
When co-administered with APTIVUS/ ritonavir at steady-state concentrations of intravenously administered single dose midazolam were increased 2.8 fold (AUC0-24h) and concentrations of orally administered midazolam were increased 10 fold.
Εάν το APTIVUS / ριτοναβίρη χορηγείται µε παρεντερικά χορηγούµενη µιδαζολάµη, στενή κλινική παρακολούθηση για αναπνευστική καταστολή και / ή παρατεταµένη καταστολή θα πρέπει να υφίσταται και προσαρµογή της δόσης θα πρέπει να λαµβάνεται υπ ’ όψη.
If APTIVUS/ ritonavir is administered with parenteral midazolam, close clinical monitoring for respiratory depression and/ or prolonged sedation should be instituted and dosage adjustment should be considered.
∆ιγοξίνη:
Digoxin:
To APTIVUS συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης, µπορεί να διπλασιάσει την έκθεση σε από του στόµατος χορηγούµενη διγοξίνη κατά τη πρώτη δόση, ενώ η καθαρή δράση στην σταθερή κατάσταση µπορεί µάλλον να συνίσταται από ελαφρά µείωση στην έκθεση σε διγοξίνη.
APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, may double the exposure of orally administered digoxin at first dose, while the net effect at steady state may rather consist in a slight decrease in digoxin exposure.
Παρακολούθηση των επιπέδων στον ορό της διγοξίνης συστήνεται µέχρι την επίτευξη της σταθερής κατάστασης.
Monitoring of digoxin serum concentrations is recommended until steady state has been obtained.
Τραζοδόνη:
Trazodone:
Σε φαρµακοκινητική µελέτη που διεξήχθη σε υγιείς εθελοντές, η ταυτόχρονη χορήγηση χαµηλής δόσης ριτοναβίρης (200 mg δύο φορές ηµερησίως) µε χορήγηση µιας δόσης τραζοδόνης οδήγησε σε αύξηση των συγκεντρώσεων τραζοδόνης στο πλάσµα (η AUC αυξήθηκε κατά 2. 4 φορές).
In a pharmacokinetic study performed in healthy volunteers, concomitant use of low dose ritonavir (200 mg twice daily) with a single dose of trazodone led to an increased plasma concentration of trazodone (AUC increased by 2.4 fold).
Σε αυτή τη µελέτη µετά τη συγχορήγηση τραζοδόνης και ριτοναβίρης παρατηρήθηκαν ανεπιθύµητες ενέργειες όπως ναυτία, ζάλη, υπόταση και συγκοπή.
Adverse events of nausea, dizziness, hypotension and syncope have been observed following co-administration of trazodone and ritonavir in this study.
14 συνδυασµός tipranavir / ριτοναβίρης µπορεί να προκαλέσει µεγαλύτερη αύξηση στην έκθεση σε τραζοδόνη.
However, it is unknown whether the combination of tipranavir/ ritonavir might cause a larger increase in trazodone exposure.
Ο συνδυασµός θα πρέπει να χρησιµοποιηθεί µε προσοχή και η χορήγηση χαµηλότερης δόσης τραζοδόνης θα πρέπει να λαµβάνεται υπ ’ όψη.
The combination should be used with caution and a lower dose of trazodone should be considered.
Βουπρόπιο:
Bupropion:
Το APTIVUS συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης στη σταθεροποιηµένη κατάσταση, είχε σαν αποτέλεσµα µια µείωση περίπου 50% στη Cmax και την AUC0- 12h του βουπρόπιου.
APTIVUS co-administered with low-dose ritonavir at steady-state resulted in approximately a 50% decrease in bupropion Cmax and AUC0-12h.
Αυτή η επίδραση µπορεί να οφείλεται στην επαγωγή του µεταβολισµού του βουπρόπιου. ∆εν υπήρξε καµία σχετική µεταβολή στο TPV Cmin.
There was no relevant change in TPV Cmin.
Εάν η συγχορήγηση µε βουπρόπιο κριθεί αναπόφευκτη, αυτό θα πρέπει να γίνει υπό στενή κλινική παρακολούθηση για την αποτελεσµατικότητα του βουπρόπιου, χωρίς την υπέρβαση της προτεινόµενης δοσολογίας, παρά την παρατηρούµενη επαγωγή.
If the co- administration with bupropion is judged unavoidable, this should be done under close clinical monitoring for bupropion efficacy, without exceeding the recommended dosage, despite the observed induction.
Λοπεραµίδη:
Loperamide:
Μία φαρµακοδυναµική µελέτη αλληλεπίδρασης σε υγιείς εθελοντές έδειξε ότι η χορήγηση της λοπεραµίδης και του APTIVUS, συγχορηγούµενου µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης, δεν προκαλεί κάποια κλινικώς σχετική µεταβολή στην αναπνευστική απόκριση προς το διοξείδιο του άνθρακα.
The pharmacokinetic
Η φαρµακοκινητική ανάλυση έδειξε ότι η AUC και η Cmax της λοπεραµίδης µειώνονται κατά 51% και 61% αντίστοιχα, και η Cmin του tipranavir κατά 26%.
13 analysis showed that the AUC and Cmax of loperamide are reduced by 51% and 61%, respectively, and the Cmin of tipranavir by 26%.
Η κλινική σχέση αυτών των µεταβολών είναι άγνωστη.
The clinical relevance of these changes is unknown.
Προπιονική Φλουτικαζόνη (αλληλεπίδραση µε ριτοναβίρη):
Fluticasone propionate (interaction with ritonavir):
Σε µια κλινική µελέτη, στην οποία ριτοναβίρη 100 mg κάψουλες bid συγχορηγήθηκαν µε 50 µg ενδορινικώς προπιονικής φλουτικαζόνης (4 φορές ηµερησίως) για 7 ηµέρες σε υγιή άτοµα, τα επίπεδα πλάσµατος της προπιονικής φλουτικαζόνης αυξήθηκαν σηµαντικά, ενώ τα φυσικά επίπεδα κορτιζόλης µειώθηκαν κατά περίπου 86% (90% διάστηµα εµπιστοσύνης 82- 89%).
In a clinical study where ritonavir 100 mg capsules bid were co-administered with 50 µg intranasal fluticasone propionate (4 times daily) for 7 days in healthy subjects, the fluticasone propionate plasma levels increased significantly, whereas the intrinsic cortisol levels decreased by approximately 86% (90% confidence interval 82-89%).
Μεγαλύτερες επιδράσεις µπορεί να αναµένονται όταν η προπιονική φλουτικαζόνη εισπνέεται.
Greater effects may be expected when fluticasone propionate is inhaled.
Συστηµατικές επιδράσεις από κορτικοστεροειδή συµπεριλαµβανοµένων του συνδρόµου Cushing και της καταστολής των επινεφριδίων έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που ελάµβαναν ριτοναβίρη και εισπνεόµενη ή ενδορινικώς χορηγούµενη προπιονική φλουτικαζόνη: αυτό θα µπορούσε να συµβεί µε άλλα κορτικοστεροειδή που µεταβολίζονται µέσω του P450 3A π. χ. βουδεζονίδης.
Systemic corticosteroid effects including Cushing's syndrome and adrenal suppression have been reported in patients receiving ritonavir and inhaled or intranasally administered fluticasone propionate; this could also occur with other corticosteroids metabolised via the P450 3A pathway eg budesonide.
Συνεπώς, ταυτόχρονη χορήγηση του tipranavir, συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης και αυτών των γλυκοκορτικοειδών δεν συνιστάται εκτός αν το πιθανό όφελος της αγωγής αντισταθµίζει τον κίνδυνο συστηµατικών επιδράσεων από κορτικοστεροειδή (δείτε παράγραφο 4. 4).
Consequently, concomitant administration of tipranavir, co-administered with low dose ritonavir, and these glucocorticoids is not recommended unless the potential benefit of treatment outweighs the risk of systemic corticosteroid effects (see section 4.4).
Θα πρέπει να εξεταστεί µείωση της δόσης του γλυκοκορτικοειδούς µε στενή παρακολούθηση τοπικών και συστηµατικών ενεργειών ή αλλαγή σε ένα γλυκοκορτικοειδές το οποίο δεν είναι υπόστρωµα για το CYP3A4 (π. χ. βεκλοµεταζόνη).
A dose reduction of the glucocorticoid should be considered with close monitoring of local and systemic effects or a switch to a glucocorticoid, which is not a substrate for CYP3A4 (e. g. beclomethasone).
Επιπλέον, σε περίπτωση απόσυρσης από τα γλυκοκορτικοειδή, πρέπει να λάβει χώρα προοδευτική µείωση της δόσης για µεγαλύτερο χρονικό διάστηµα.
Moreover, in case of withdrawal of glucocorticoids progressive dose reduction may have to be performed over a longer period.
Οι επιδράσεις της υψηλής συστηµατικής έκθεσης σε φλουτικαζόνη στα επίπεδα πλάσµατος της ριτοναβίρης είναι ακόµα άγνωστες.
The effects of high fluticasone systemic exposure on ritonavir plasma levels are as yet unknown.
∆εν υπάρχουν επαρκή στοιχεία από τη χρήση του APTIVUS σε έγκυες γυναίκες.
There are no adequate data from the use of APTIVUS in pregnant women.
Μελέτες σε ζώα κατέδειξαν τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (δείτε παράγραφο 5. 3).
Studies in animals have shown reproductive toxicity (see section 5.3).
Το tipranavir θα πρέπει να χρησιµοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυµοσύνης µόνο εάν το ενδεχόµενο όφελος αντισταθµίζει τον δυνητικό κίνδυνο για το έµβρυο.
Tipranavir should be used during pregnancy only if the potential benefit justifies the potential risk to the foetus.
Το APTIVUS αλληλεπιδρά αντίθετα µε τα από του στόµατος αντισυλληπτικά.
APTIVUS adversely interacts with oral contraceptives.
Για αυτό το λόγο, κατά τη διάρκεια της θεραπείας, πρέπει να χρησιµοποιηθεί µία εναλλακτική, αποτελεσµατική και ασφαλής αντισυλληπτική µέθοδος.
Therefore, an alternative, effective, safe method of contraception should be used during treatment.
Σύµφωνα µε τη σύσταση ότι οι µητέρες µε λοίµωξη HIV δεν θα πρέπει σε καµία περίπτωση να θηλάζουν τα βρέφη ώστε να αποφύγουν τον κίνδυνο της µεταγεννητικής µετάδοσης του HIV, οι µητέρες θα πρέπει να διακόπτουν το θηλασµό εάν λαµβάνουν το APTIVUS.
Consistent with the recommendation that HIV-infected mothers should not breast-feed their infants under any circumstances to avoid risking postnatal transmission of HIV, mothers should discontinue breast-feeding if they are receiving APTIVUS.
15 4. 7 Επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισµού µηχανών
4.7 Effects on ability to drive and use machines
100 mg ανά καψάκιο ή 200 mg ανά δόση).
Patients should be informed that APTIVUS soft capsules contain small amounts of alcohol (7% ethanol, ie 100 mg per capsule or 200 mg per dose).
Το APTIVUS συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης έχει συσχετισθεί µε αναφορές σηµαντικής ηπατικής τοξικότητας.
APTIVUS co-administered with low dose ritonavir, has been associated with reports of significant liver toxicity.
Στις µελέτες Φάσης ΙΙΙ RESIST, η συχνότητα των αυξήσεων των τρανσαµινάσων ήταν σηµαντικά αυξηµένη στο σκέλος του APTIVUS/ ριτοναβίρη σε σχέση µε το συγκριτικό σκέλος.
In Phase III RESIST trials, the frequency of transaminase elevations was significantly increased in the APTIVUS/ ritonavir arm compared to the comparator arm.
Ως εκ τούτου, απαιτείται στενή παρακολούθηση σε ασθενείς υπο αγωγή µε APTIVUS συγχορηγούµενου µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης (δείτε παράγραφο 4. 4.).
Close monitoring is therefore needed in patients treated with APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir (see section 4.4).
Προς το παρόν υπάρχουν περιορισµένα δεδοµένα για τη χρήση του APTIVUS συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης σε ασθενείς που επίσης έχουν λοίµωξη από ηπατίτιδα B ή C.
Limited data are currently available for the use of APTIVUS, co-administered with low dose ritonavir, in patients co-infected with hepatitis B or C.
Συνεπώς το APTIVUS θα πρέπει να χρησιµοποιείται µε προσοχή σε ασθενείς που επίσης έχουν λοίµωξη από ηπατίτιδα B ή C.
APTIVUS should therefore be used with caution in patients co-infected with hepatitis B or C.
Το APTIVUS θα πρέπει να χρησιµοποιείται σε αυτό τον πληθυσµό ασθενών µόνο αν το πιθανό όφελος αντισταθµίζει τον πιθανό κίνδυνο και µε αυξηµένη κλινική και εργαστηριακή παρακολούθηση.
APTIVUS should be used in this patient population only if the potential benefit outweighs the potential risk, and with increased clinical and laboratory monitoring.
Το tipranavir, συγχορηγούµενο µε χαµηλή δόση ριτοναβίρης, έχει µελετηθεί σε ένα σύνολο 6308 HIV - οροθετικών ενηλίκων ως συνδυασµένη αγωγή σε κλινικές µελέτες, συµπεριλαµβανοµένων των µελετών παρηγορητικής χρήσης.
Tipranavir, co-administered with low dose ritonavir has been studied in a total of 6308 HIV-positive adults as combination therapy in clinical studies, including compassionate use studies.
Από αυτούς οι 5219 ασθενείς έλαβαν δόση 500mg / 200 mg δύο φορές ηµερησίως.
909 adults in clinical trials, including 541 in
909 ενήλικες σε κλινικές δοκιµές, περιλαµβανοµένων 541 στις βασικές µελέτες Φάσης ΙΙΙ RESIST- 1 και RESIST- 2, έχουν λάβει αγωγή µε 500 mg / 200 mg δύο φορές ηµερησίως για τουλάχιστον 48 εβδοµάδες.
14 the RESIST-1 and RESIST-2 Phase III pivotal trials, have been treated with 500 mg/ 200 mg twice daily for at least 48 weeks.
Τα παρακάτω χαρακτηριστικά κλινικής ασφάλειας (ηπατοτοξικότητα, υπερλιπιδαιµία, επεισόδια αιµορραγίας, εξάνθηµα) παρατηρήθηκαν σε υψηλότερη συχνότητα ανάµεσα στους ασθενείς που έλαβαν αγωγή µε APTIVUS/ ριτοναβίρη όταν συγκρίθηκαν µε τους ασθενείς που έλαβαν αγωγή στο συγκριτικό σκέλος στις µελέτες RESIST ή έχουν παρατηρηθεί µε χορήγηση APTIVUS/ ριτοναβίρη.
The following clinical safety features (hepatotoxicity, hyperlipidaemia, bleeding events, rash) were seen at higher frequency among APTIVUS/ ritonavir treated patients when compared with the comparator arm treated patients in the RESIST trials, or have been observed with APTIVUS/ ritonavir administration.
Η κλινική σηµαντικότητα αυτών των παρατηρήσεων δεν έχει διερευνηθεί πλήρως.
The clinical significance of these observations has not been fully explored.
Ηπατοτοξικότητα:
Hepatotoxicity:
Μετά από περίοδο παρακολούθησης 48 εβδοµάδων, η συχνότητα των Βαθµού 3 ή 4 ανωµαλιών της ALAT και/ ή ASAT ήταν υψηλότερη στους ασθενείς του APTIVUS/ ριτοναβίρη σε σύγκριση µε τους ασθενείς του συγκριτικού σκέλους (10% και 3. 4% αντίστοιχα).
After 48 weeks of follow-up, the frequency of Grade 3 or 4 ALAT and/ or ASAT abnormalities was higher in APTIVUS/ ritonavir patients compared with comparator arm patients (10% and 3.4%, respectively).