natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Παρόµοια αύξηση έχει παρατηρηθεί στην οµάδα των ασθενών που έλαβαν σουλφονυλουρία στην αντίστοιχη συγκριτική µελέτη.
In combination trials pioglitazone added to metformin resulted in mean weight increase over one year of 1.5 kg and added to a sulphonylurea of 2.8 kg.
Στις µελέτες συνδυασµένης αγωγής της πιογλιταζόνης παρατηρήθηκε στην αγωγή µε µετφορµίνη µία µέση αύξηση του σωµατικού βάρους σε διάρκεια ενός έτους κατά 1, 5 Kg και µε µία σουλφονυλουρία κατά 2, 8 Kg.
In comparator groups addition of sulphonylurea to metformin resulted in a mean weight gain of 1.3 kg and addition of metformin to a sulphonylurea a mean weight loss of 1.0 kg.
Οπτική διαταραχή έχει αναφερθεί κυρίως κατά την έναρξη της αγωγής και συσχετίζεται µε µεταβολές των επιπέδων της γλυκόζης αίµατος, λόγω προσωρινής διόγκωσης και µεταβολής στο δείκτη διάθλασης των οπτικών φακών, όπως έχει επίσης παρατηρηθεί και µε άλλους υπογλυκαιµικούς παράγοντες.
Visual disturbance has been reported mainly early in treatment and is related to changes in blood glucose due to temporary alteration in the turgidity and refractive index of the lens as seen with other hypoglycaemic agents.
Στις κλινικές µελέτες µε πιογλιταζόνη, η συχνότητα εµφάνισης αυξηµένων µετρήσεων ALT, τρεις φορές άνω του ανώτερου φυσιολογικού, ήταν παρόµοια µε τη συχνότητα των ασθενών υπό εικονικό φάρµακο (placebo) αλλά µικρότερη από τη συχνότητα στη συγκριτική οµάδα των ασθενών υπό αγωγή µε µετφορµίνη ή µε σουλφονυλουρία.
In clinical trials with pioglitazone the incidence of elevations of ALT greater than three times the upper limit of normal was equal to placebo but less than that seen in metformin or sulphonylurea comparator groups.
Η µέση τιµή των επιπέδων των ηπατικών ενζύµων ήταν µειωµένη στην οµάδα ασθενών υπό αγωγή µε πιογλιταζόνη.
Mean levels of liver enzymes decreased with treatment with pioglitazone.
Σπάνιες περιπτώσεις αυξηµένων ηπατικών ενζύµων και ηπατοκυτταρικής δυσλειτουργίας έχουν αναφερθεί, µετά την κυκλοφορία του
Rare cases of elevated liver enzymes and hepatocellular dysfunction have occurred in post-marketing experience.
Αν και σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις η µοιραία έκβαση έχει παρατηρηθεί, η αιτιολογική συσχέτιση δεν έχει διευκρινισθεί.
Although in very rare cases fatal outcome has been reported, causal relationship has not been established.
Σε ελεγχόµενες κλινικές µελέτες, το ποσοστό εµφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας µε τη χορήγηση της πιογλιταζόνης, ήταν παρόµοιο µε το αντίστοιχο ποσοστό στις οµάδες ασθενών µε χορήγηση εικονικού φαρµάκου (placebo), µετφορµίνης και σουλφονυλουρίας, αυξήθηκε όµως όταν χρησιµοποιήθηκε σε συνδυασµένη θεραπεία µε ινσουλίνη.
In controlled clinical trials the incidence of reports of heart failure with pioglitazone treatment was the same as in placebo, metformin and sulphonylurea treatment groups, but was increased when used in combination therapy with insulin.
Σε µια µελέτη έκβασης, ασθενών µε προϋπάρχουσα σοβαρή µακροαγγειακή νόσο, η συχνότητα σοβαρής καρδιακής ανεπάρκειας ήταν 1, 6% υψηλότερη µε πιογλιταζόνη απ 'ό, τι µε το εικονικό φαρµάκο (placebo), όταν αυτά προστέθηκαν σε θεραπεία που περιελάµβανε ινσουλίνη.
In an outcome study of patients with pre-existing major macrovascular disease, the incidence of serious heart failure was 1.6% higher with pioglitazone than with placebo, when added to therapy that included insulin.
Εντούτοις, αυτό δεν οδήγησε σε αύξηση της θνησιµότητας στη µελέτη αυτή.
However, this did not lead to an increase in mortality in this study.
Μετά τη κυκλοφορία της πιογλιταζόνης, σπάνια έχουν παρατηρηθεί αναφορές καρδιακής ανεπάρκειας, είναι όµως πιο συχνές όταν η πιογλιταζόνη χρησιµοποιείται σε συνδυασµό µε ινσουλίνη ή σε ασθενείς µε ιστορικό καρδιακής ανεπάρκειας.
Heart failure has been reported rarely with marketing use of pioglitazone, but more frequently when pioglitazone was used in combination with insulin or in patients with a history of cardiac failure.
Συγκεντρωτική ανάλυση διεξήχθει στις αναφερθέντες ανεπιθύµητες ενέργειες σχετικές µε κατάγµατα, από τυχαιοποιηµένες, ελεγχόµενες, διπλές τυφλές µελέτες που περιλάµβαναν πάνω από 8100 ασθενείς που λάµβαναν πιογλιταζόνη και 7400 ασθενείς που λάµβαναν συγκριτικό φάρµακο, συνολικής διάρκειας θεραπείας έως και 3. 5 έτη.
A pooled analysis was conducted of adverse event reports of bone fractures from randomised, comparator controlled, double blind clinical trials in over 8100 patients in the pioglitazone-treated groups and 7400 in the comparator-treated groups of up to 3.5 years duration.
Υψηλότερη συχνότητα καταγµάτων παρατηρήθηκε σε γυναίκες που λάµβαναν πιογλιταζόνη (2. 6%) έναντι του συγκριτικού φαρµάκου (1. 7%). ∆εν παρατηρήθηκε καµία αύξηση στα ποσοστά καταγµάτων σε άντρες που έλαβαν πιογλιταζόνη (1. 3%) έναντι του συγκριτικού φαρµάκου (1, 5%).
No increase in fracture rates was observed in men treated with pioglitazone (1.3%) versus comparator (1.5%).
Στην καρδιαγγειακή µελέτη κινδύνου PROactive που διήρκησε 3, 5 έτη, 44 γυναίκες ασθενείς από ένα σύνολο 870 υπό αγωγή µε πιογλιταζόνη (5. 1%) ανέφεραν κατάγµατα, ενώ 23 γυναίκες ασθενείς ανέφεραν κατάγµατα από ένα σύνολο 905 υπό αγωγή µε συγκριτικό φάρµακο (2. 5%). ∆εν παρατηρήθηκε καµία αύξηση στα ποσοστά καταγµάτων σε άντρες που έλαβαν πιογλιταζόνη (1. 7%) έναντι του συγκριτικού φαρµάκου (2. 1%).
No increase in fracture rates was observed in men treated with pioglitazone (1.7%) versus comparator (2.1%).
Ορισµένοι ασθενείς έλαβαν δόσεις πιογλιταζόνης υψηλότερες από την ανώτερη συνιστώµενη δόση των 45 mg ηµερησίως.
Patients have taken pioglitazone at higher than the recommended highest dose of 45 mg daily.
Η µέγιστη χορηγούµενη δόση, η οποία έχει αναφερθεί και ήταν 120 mg/ ηµερησίως για τέσσερις ηµέρες και κατόπιν 180 mg/ ηµερησίως για επτά ηµέρες, δεν έχει συσχετισθεί µε οποιοδήποτε ανεπιθύµητο σύµβαµα.
The maximum reported dose of 120 mg/ day for four days, then 180 mg/ day for seven days was not associated with any symptoms.
Υπογλυκαιµία µπορεί να εµφανιστεί στη συνδυασµένη χορήγηση µε σουλφονυλουρίες ή ινσουλίνη.
Hypoglycaemia may occur in combination with sulphonylureas or insulin.
Συµπτωµατική αντιµετώπιση και γενικά υποστηρικτικά µέτρα θα πρέπει να λαµβάνονται σε περίπτωση υπερδοσολογίας.
Symptomatic and general supportive measures should be taken in case of overdose.
Θειαζολιδινεδιόνες, ATC κωδικός:
Pharmacotherapeutic group: oral blood glucose lowering drugs; Thiazolidinediones; ATC code:
Α10 BG 03.
A10 BG 03.
Οι δράσεις της πιογλιταζόνης εµφανίζονται µέσω της µείωσης της αντίστασης στην ινσουλίνη.
9 Pioglitazone effects may be mediated by a reduction of insulin resistance.
Η πιογλιταζόνη φάνηκε ότι δρα µέσω της ενεργοποίησης ειδικών πυρηνικών υποδοχέων (ενεργοποιηµένος γάµµα υποδοχέας του πολλαπλασιαστή της περοξειζόµης), η οποία οδηγεί σε αυξηµένη ευαισθησία των κυττάρων του ήπατος, του λιπώδους ιστού και του µυοσκελετικού συστήµατος, σύµφωνα µε τις µελέτες των πειραµατοζώων.
Pioglitazone appears to act via activation of specific nuclear receptors (peroxisome proliferator activated receptor gamma) leading to increased insulin sensitivity of liver, fat and skeletal muscle cells in animals.
Η θεραπεία µε πιογλιταζόνη έχει δειχθεί ότι µειώνει την ηπατική παραγωγή της γλυκόζης και αυξάνει την πρόσληψη της γλυκόζης από τους περιφερικούς ιστούς σε καταστάσεις αντίστασης στην ινσουλίνη.
Treatment with pioglitazone has been shown to reduce hepatic glucose output and to increase peripheral glucose disposal in the case of insulin resistance.
10 Ο γλυκαιµικός έλεγχος, σε κατάσταση νηστείας και µεταγευµατικά, βελτιώνεται σε ασθενείς µε τύπου 2 σακχαρώδη διαβήτη.
Fasting and postprandial glycaemic control is improved in patients with type 2 diabetes mellitus.
Ο βελτιωµένος γλυκαιµικός έλεγχος συσχετίζεται µε µία µείωση των συγκεντρώσεων της ινσουλίνης στο πλάσµα, σε κατάσταση νηστείας και µετά από τη λήψη γεύµατος.
The improved glycaemic control is associated with a reduction in both fasting and postprandial plasma insulin concentrations.
Μια κλινική µελέτη της πιογλιταζόνης έναντι της γλικλαζίδης σε µονοθεραπεία, έλαβε παράταση στα δύο έτη, µε σκοπό την αξιολόγηση του χρόνου αποτυχίας στη ρύθµιση του διαβήτη (σαν αποτυχία στη ρύθµιση ορίζεται η εµφάνιση τιµής HbA1c≥ 8. 0% µετά από έξι µήνες θεραπευτικής αγωγής).
A clinical trial of pioglitazone vs. gliclazide as monotherapy was extended to two years in order to assess time to treatment failure (defined as appearance of HbA1c ≥ 8.0% after the first six months of therapy).
Η ανάλυση Kaplan- Meier έδειξε ότι εµφανίσθηκε αποτυχία στη ρύθµιση του διαβήτη σε συντοµότερο χρονικό διάστηµα κατά τη µονοθεραπεία µε γλικλαζίδη συγκριτικά µε τη µονοθεραπεία µε πιογλιταζόνη.
Kaplan-Meier analysis showed shorter time to treatment failure in patients treated with gliclazide, compared with pioglitazone.
Μετά τα δύο έτη, η γλυκαιµική ρύθµιση (οριζόµενη ως HbA1c < 8. 0%) διατηρήθηκε στο 69% των ασθενών που έλαβαν πιογλιταζόνη συγκριτικά µε το 50% των ασθενών που έλαβαν γλικλαζίδη.
At two years, glycaemic control (defined as HbA1c < 8.0%) was sustained in 69% of patients treated with pioglitazone, compared with 50% of patients on gliclazide.
Σε άλλη µελέτη, διάρκειας 2 ετών, συνδυασµένης θεραπευτικής αγωγής πιογλιταζόνης µε προσθήκη µετφορµίνης έναντι γλικλαζίδης µε προσθήκη µετφορµίνης, η γλυκαιµική ρύθµιση, υπολογιζόµενη ως η µέση µεταβολή από την αρχική τιµή της HbA1c, ήταν παρόµοια µεταξύ των δύο οµάδων, µετά από ένα έτος θεραπείας.
In a two-year study of combination therapy comparing pioglitazone with gliclazide when added to metformin, glycaemic control measured as mean change from baseline in HbA1c was similar between treatment groups after one year.
Το ποσοστό επιδείνωσης της HbA1c κατά τη διάρκεια του δεύτερου έτους ήταν µικρότερο στην οµάδα της πιογλιταζόνης συγκριτικά µε την οµάδα της γλικλαζίδης.
The rate of deterioration of HbA1c during the second year was less with pioglitazone than with gliclazide.
Σε µελέτη ελεγχόµενη µε εικονικό φάρµακο (placebo), ασθενείς που παρά την τρίµηνη περίοδο βελτιστοποίησης της αγωγής µε ινσουλίνη είχαν ανεπαρκή γλυκαιµικό έλεγχο, τυχαιοποιήθηκαν σε πιογλιταζόνη ή εικονικό φάρµακο (placebo) για 12 µήνες.
In a placebo controlled trial, patients with inadequate glycaemic control despite a three month insulin optimisation period were randomised to pioglitazone or placebo for 12 months.
Οι ασθενείς λαµβάνοντας πιογλιταζόνη είχαν µια µέση µείωση HbA1c 0, 45% έναντι εκείνων που συνέχισαν να λαµβάνουν µόνο ινσουλίνη, καθώς επίσης και µείωση της δόσης της ινσουλίνης στην οµάδα που λάµβανε πιογλιταζόνη.
Patients receiving pioglitazone had a mean reduction in HbA1c of 0.45% compared with those continuing on insulin alone, and a reduction of insulin dose in the pioglitazone treated group.
Η ανάλυση HOMA δείχνει ότι η πιογλιταζόνη βελτιώνει τη λειτουργία των βήτα- κυττάρων καθώς και αυξάνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη.
HOMA analysis shows that pioglitazone improves beta cell function as well as increasing insulin sensitivity.
Κλινικές µελέτες διάρκειας δύο ετών έδειξαν τη διατήρηση αυτών των επιδράσεων.
Two-year clinical studies have shown maintenance of this effect.
Σε κλινικές µελέτες διάρκειας ενός έτους, η πιογλιταζόνη έδειξε σταθερή µείωση, στατιστικά σηµαντική, του κλάσµατος αλβουµίνης/ κρεατινίνης συγκριτικά µε την αρχική τιµή.
In one year clinical trials, pioglitazone consistently gave a statistically significant reduction in the albumin/ creatinine ratio compared to baseline.
Η επίδραση της πιογλιταζόνης (45 mg σε µονοθεραπεία έναντι εικονικού φαρµάκου- placebo) µελετήθηκε σε µία µικρή µελέτη διάρκειας 18- εβδοµάδων, σε ασθενείς µε τύπου 2 σακχαρώδη διαβήτη.
The effect of pioglitazone (45 mg monotherapy vs. placebo) was studied in a small 18-week trial in type 2 diabetics.
Η πιογλιταζόνη συσχετίσθηκε µε σηµαντική αύξηση του σωµατικού βάρους των ασθενών.
Pioglitazone was associated with significant weight gain.
Η εναπόθεση λίπους στη σπλαχνική περιοχή µειώθηκε σηµαντικά ενώ παρατηρήθηκε αύξηση της εναπόθεσης λίπους στην υποδόρια (εξω- κοιλιακή) περιοχή.
Visceral fat was significantly decreased, while there was an increase in extra-abdominal fat mass.
Παρόµοιες µεταβολές στην κατανοµή λίπους σώµατος από την πιογλιταζόνη, συνοδεύονται µε ενίσχυση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη.
Similar changes in body fat distribution on pioglitazone have been accompanied by an improvement in insulin sensitivity.
Στις περισσότερες κλινικές µελέτες έχουν αναφερθεί ελαττωµένα επίπεδα ολικών τριγλυκεριδίων και ελεύθερων λιπαρών οξέων και αυξηµένα επίπεδα HDL- χοληστερόλης, συγκριτικά µε το εικονικό φάρµακο (placebo), µε µικρές, αλλά όχι κλινικά σηµαντικές αυξήσεις των επιπέδων της LDL - χοληστερόλης.
In most clinical trials, reduced total plasma triglycerides and free fatty acids, and increased HDL-cholesterol levels were observed as compared to placebo, with small, but not clinically significant increases in LDL-cholesterol levels.
Σε κλινικές µελέτες διάρκειας δύο ετών, η πιογλιταζόνη µείωσε τα επίπεδα ολικών τριγλυκεριδίων και ελευθέρων λιπαρών οξέων, στο πλάσµα και αύξησε τα επίπεδα της HDL χοληστερόλης συγκριτικά µε το εικονικό φάρµακο (placebo), τη µετφορµίνη ή τη γλικλαζίδη.
In clinical trials of up to two years duration, pioglitazone reduced total plasma triglycerides and free fatty acids, and increased HDL cholesterol levels, compared with placebo, metformin or gliclazide.
Η πιογλιταζόνη δεν προκάλεσε στατιστικά σηµαντικές αυξήσεις στα επίπεδα της LDL χοληστερόλης συγκριτικά µε το εικονικό φάρµακο (placebo), ενώ µειώσεις παρατηρήθηκαν µε τη µετφορµίνη και τη γλικλαζίδη.
Pioglitazone did not cause statistically significant increases in LDL cholesterol levels compared with placebo, whilst reductions were observed with metformin and gliclazide.
Σε µελέτη, διάρκειας 20- εβδοµάδων, στην οποία µειώθηκαν τα επίπεδα τριγλυκεριδίων νηστείας, η πιογλιταζόνη µείωσε και την µεταγευµατική υπερτριγλυκεριδαιµία, επιδρώντας στην απορρόφηση και στην ηπατική σύνθεση των τριγλυκεριδίων.
In a 20-week study, as well as reducing fasting triglycerides, pioglitazone reduced post prandial hypertriglyceridaemia through an effect on both absorbed and hepatically synthesised triglycerides.
Αυτά τα αποτελέσµατα ήταν ανεξάρτητα της επίδρασης της πιογλιταζόνης στη γλυκαιµία και διέφεραν στατιστικά σηµαντικά, από τα αντίστοιχα της γλιβενκλαµίδης.
These effects were independent of pioglitazone’ s effects on glycaemia and were statistically significant different to glibenclamide.
Στην PROactive, µια κλινική µελέτη έκβασης καρδιαγγειακών συµβαµάτων, 5238 ασθενείς µε σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και προϋπάρχουσα σοβαρή µακροαγγειακή νόσο τυχαιοποιήθηκαν σε πιογλιταζόνη ή εικονικό φάρµακο (placebo) στην ήδη υπάρχουσα αντιδιαβητική και καρδιαγγειακή θεραπεία διάρκειας το πολύ 3, 5 έτη.
In PROactive, a cardiovascular outcome study, 5238 patients with type 2 diabetes mellitus and pre-existing major macrovascular disease were randomised to pioglitazone or placebo in addition to existing antidiabetic and cardiovascular therapy, for up to 3.5 years.
Ο πληθυσµός της µελέτης είχε µέσο όρο ηλικίας τα 62 έτη.
The study population had an average age of 62 years; the average duration of diabetes was 9.5 years.
11 ινσουλίνη σε συνδυασµό µε µετφορµίνη και/ ή σουλφονυλουρία.
Approximately one third of patients were receiving insulin in combination with metformin and/ or a sulphonylurea.
Για να εισαχθούν οι ασθενείς στη µελέτη θα έπρεπε να είχαν υποβληθεί / ή υποστεί ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω: έµφραγµα του µυοκαρδίου, εγκεφαλικό, διαδερµική καρδιακή παρέµβαση ή στεφανιαίο αρτηριακό παρακαµπτήριο µόσχευµα, οξύ στεφανιαίο σύνδροµο, στεφανιαία αρτηριακή νόσος ή περιφερική αρτηριακή αποφρακτική νόσος.
To be eligible patients had to have had one or more of the following: myocardial infarction, stroke, percutaneous cardiac intervention or coronary artery bypass graft, acute coronary syndrome, coronary artery disease, or peripheral arterial obstructive disease.
Περίπου οι µισοί από τους ασθενείς είχαν ένα προηγούµενο έµφραγµα του µυοκαρδίου και περίπου 20% είχαν υποστεί εγκεφαλικό.
Almost half of the patients had a previous myocardial infarction and approximately 20% had had a stroke.
Περίπου ο µισός πληθυσµός της µελέτης είχε τουλάχιστον δύο από τα καρδιοαγγειακά κριτήρια εισαγωγής στη µελέτη.
Approximately half of the study population had at least two of the cardiovascular history entry criteria.
Σχεδόν όλοι οι ασθενείς (95%) ελάµβαναν φάρµακα για καρδιοαγγειακή νόσο (βήτα αποκλειστές, αναστολείς µετατρεπτικού ενζύµου (ACE), ανταγωνιστές αγγειοτενσίνη ΙΙ, αποκλειστές διαύλων ασβέστιου, νιτρώδη, διουρητικά, ασπιρίνη, στατίνες, φιµπράτες)
Almost all subjects (95%) were receiving cardiovascular medications (beta blockers, ACE inhibitors, angiotensin II antagonists, calcium channel blockers, nitrates, diuretics, aspirin, statins, fibrates).
Παρόλο που η µελέτη απέτυχε όσον αφορά το πρωτεύον τελικό της σηµείο, το οποίο περιλάµβανε το σύνολο των παρακάτω, θνητότητα ανεξαρτήτου αιτίας, µη θανατηφόρο έµφραγµα του µυοκαρδίου, εγκεφαλικό, οξύ στεφανιαίο σύνδροµο, σοβαρό ακρωτηριασµό κάτω άκρων, επαναγγείωση στεφανιαίων και επαναγγείωση των κάτω άκρων, τα αποτελέσµατα της όµως αποδεικνύουν ότι η χρήση της πιογλιταζόνης δε σχετίζεται µε καρδιοαγγειακές µακροπρόθεσµες ανησυχίες.
10 Although the study failed regarding its primary endpoint, which was a composite of all-cause mortality, non- fatal myocardial infarction, stroke, acute coronary syndrome, major leg amputation, coronary revascularisation and leg revascularisation, the results suggest that there are no long-term cardiovascular concerns regarding use of pioglitazone.
Παρόλα αυτά οι επιπτώσεις του οιδήµατος, της αύξησης βάρους και της καρδιακής ανεπάρκειας αυξήθηκαν. ∆εν παρατηρήθηκε αύξηση της θνησιµότητας από καρδιακή ανεπάρκεια.
No increase in mortality from heart failure was observed.
Κατάσταση σταθερής συγκέντρωσης επιτυγχάνεται µετά από 4- 7 ηµέρες χορήγησης.
Following oral administration, pioglitazone is rapidly absorbed, and peak plasma concentrations of unchanged pioglitazone are usually achieved 2 hours after administration.
Οι επαναλαµβανόµενες δόσεις δεν έχουν ως αποτέλεσµα τη συσσώρευση της ουσίας ή των µεταβολιτών της.
Steady state is achieved after 4– 7 days of dosing.
Η απορρόφηση δεν επηρεάζεται από τη λήψη τροφής.
Repeated dosing does not result in accumulation of the compound or metabolites.
Η απόλυτη βιοδιαθεσιµότητα είναι µεγαλύτερη από 80%.
Absolute bioavailability is greater than 80%.
Κατανοµή:
Distribution:
Ο όγκος κατανοµής έχει εκτιµηθεί ότι είναι 0, 25 l/ kg στους ανθρώπους.
The estimated volume of distribution in humans is 0.25 l/ kg.
H πιογλιταζόνη καθώς και οι δραστικοί µεταβολίτες αυτής δεσµεύονται ευρέως από τις πρωτεΐνες του πλάσµατος (> 99%).
Pioglitazone and all active metabolites are extensively bound to plasma protein (> 99%).
Μεταβολισµός:
Metabolism:
Η πιογλιταζόνη υπόκειται σε σηµαντικό ηπατικό µεταβολισµό µέσω υδροξυλίωσης των αλειφατικών µεθυλενικών οµάδων αυτής.
Pioglitazone undergoes extensive hepatic metabolism by hydroxylation of aliphatic methylene groups.
Αυτό γίνεται κυρίως µέσω του κυττοχρώµατος Ρ450, 2C8, όµως και πολλαπλοί άλλοι ισότυποι ίσως εµπλέκονται σε µικρότερο βαθµό.
This is predominantly via cytochrome P450 2C8 although other isoforms may be involved to a lesser degree.
Τρεις από τους έξι γνωστούς µεταβολίτες είναι δραστικοί (M- II, M- III, και Μ- ΙV).
Three of the six identified metabolites are active (M-II, M-III, and M-IV).
Λαµβανοµένης υπόψη της δραστικότητας, της συγκέντρωσης πλάσµατος και της πρωτεϊνικής τους δέσµευσης, η πιογλιταζόνη και ο µεταβολίτης αυτής M- III συνεισφέρουν ισοδύναµη αποτελεσµατικότητα.
When activity, concentrations and protein binding are taken into account, pioglitazone and metabolite M-III contribute equally to efficacy.
Βάση των ίδιων µετρήσεων, o µεταβολίτης M- IV επιφέρει τριπλάσια αποτελεσµατικότητα από αυτή της πιογλιταζόνης, ενώ η σχετική αποτελεσµατικότητα του µεταβολίτη M- IΙ είναι ελάχιστη.
On this basis M-IV contribution to efficacy is approximately three-fold that of pioglitazone, whilst the relative efficacy of M-II is minimal.
Σε ιn vitro µελέτες δεν έχει σηµειωθεί καµία ένδειξη ότι η πιογλιταζόνη αναστέλλει οποιοδήποτε υπότυπο του κυττοχρώµατος Ρ450.
In vitro studies have shown no evidence that pioglitazone inhibits any subtype of cytochrome P450.
Στον άνθρωπο, δεν υπάρχει επαγωγή των κύριων επαγώγιµων ισοενζύµων του Ρ450, 1Α, 2C8/ 9 και 3Α4.
There is no induction of the main inducible P450 isoenzymes 1A, 2C8/ 9, and 3A4 in man.
12 P450 2C8) έχει αναφερθεί ότι αυξάνει ή µειώνει, αντίστοιχα, τη συγκέντρωση της πιογλιταζόνης στο πλάσµα (βλέπε παράγραφο 4. 5).
Concomitant administration of pioglitazone with gemfibrozil (an inhibitor of cytochrome P450 2C8) or with rifampicin (an inducer of cytochrome P450 2C8) is reported to increase or decrease, respectively, the plasma concentration of pioglitazone (see section 4.5).
Η ραδιοσεσηµασµένη πιογλιταζόνη µετά την από του στόµατος χορήγησή της στον άνθρωπο, ανιχνεύθηκε στα κόπρανα (σε ποσοστό 55%) και σε µικρότερη ποσότητα στα ούρα (σε ποσοστό 45%).
Following oral administration of radiolabelled pioglitazone to man, recovered label was mainly in faeces (55%) and a lesser amount in urine (45%).
Στα πειραµατόζωα, µόνο µια µικρή ποσότητα αµετάβλητης πιογλιταζόνης ανιχνεύθηκε στα ούρα ή στα κόπρανα.
In animals, only a small amount of unchanged pioglitazone can be detected in either urine or faeces.
Στον άνθρωπο, η µέση ηµιπερίοδος αποβολής από το πλάσµα της µη µεταβολισµένης πιογλιταζόνης είναι 5 έως 6 ώρες και για όλους τους ενεργούς µεταβολίτες 16 έως 23 ώρες.
The mean plasma elimination half-life of unchanged pioglitazone in man is 5 to 6 hours and for its total active metabolites 16 to 23 hours.
Ηλικιωµένοι:
Elderly:
Οι φαρµακοκινητικές ιδιότητες της σταθερής κατάστασης είναι παρόµοιες στους ασθενείς ηλικίας άνω των 65 ετών όπως και στους νεότερους ασθενείς.
Steady state pharmacokinetics are similar in patients age 65 and over and young subjects.
Ασθενείς µε νεφρική ανεπάρκεια:
11 Patients with renal impairment:
Σε ασθενείς µε νεφρική ανεπάρκεια, οι συγκεντρώσεις στο πλάσµα της πιογλιταζόνης και των µεταβολιτών της είναι χαµηλότερες από εκείνες που παρατηρούνται σε άτοµα µε φυσιολογική νεφρική λειτουργία, αλλά µε παρόµοια κάθαρση της µητρικής ουσίας, µετά την από του στόµατος χορήγηση.
In patients with renal impairment, plasma concentrations of pioglitazone and its metabolites are lower than those seen in subjects with normal renal function, but oral clearance of parent substance is similar.
Εποµένως, η συγκέντρωση ελεύθερης (µη δεσµευµένης) πιογλιταζόνης παραµένει αµετάβλητη.
Thus free (unbound) pioglitazone concentration is unchanged.
Η συνολική συγκέντρωση της πιογλιταζόνης στο πλάσµα παραµένει αµετάβλητη αλλά µε αυξηµένο όγκο κατανοµής.
Total plasma concentration of pioglitazone is unchanged, but with an increased volume of distribution.
Εποµένως, µειώνεται η ενδογενής κάθαρση, συνοδευόµενη µε µεγαλύτερο µη δεσµευµένο κλάσµα πιογλιταζόνης.
Intrinsic clearance is therefore reduced, coupled with a higher unbound fraction of pioglitazone.
Σε τοξικολογικές µελέτες, αύξηση του όγκου κατανοµής πλάσµατος µε αιµοαραίωση, αναιµία και αναστρέψιµη έκκεντρη καρδιακή υπερτροφία ήταν σταθερά εµφανής µετά από χορήγηση επαναλαµβανόµενων δόσεων σε ποντικούς, αρουραίους, κύνες και πιθήκους.
In toxicology studies, plasma volume expansion with haemodilution, anaemia, and reversible eccentric cardiac hypertrophy was consistently apparent after repeated dosing of mice, rats, dogs, and monkeys.
Επιπρόσθετα παρατηρήθηκαν αυξηµένη εναπόθεση λίπους και λιπώδης διήθηση.
In addition, increased fatty deposition and infiltration were observed.
Αυτά τα ευρήµατα παρατηρήθηκαν στα πειραµατόζωα σε συγκεντρώσεις πλάσµατος ≤ 4 φορές της κλινικής έκθεσης.
These findings were observed across species at plasma concentrations ≤ 4 times the clinical exposure.
Στις µελέτες πειραµατόζωων µε πιογλιταζόνη παρατηρήθηκε καθυστέρηση στην ανάπτυξη των εµβρύων.
Foetal growth restriction was apparent in animal studies with pioglitazone.