natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το Competact συνδυάζει δύο αντιυπεργλυκαιµικούς παράγοντες µε συµπληρωµατικούς µηχανισµούς δράσης για τη βελτίωση του γλυκαιµικού ελέγχου σε ασθενείς µε διαβήτη τύπου 2: την πιογλιταζόνη, µέλος της κατηγορίας των θειαζολιδινεδιονών και την υδροχλωρική µετφορµίνη, µέλος της κατηγορίας των διγουανιδίων.
Competact combines two antihyperglycaemic agents with complementary mechanisms of action to improve glycaemic control in patients with type 2 diabetes: pioglitazone, a member of the thiazolidinedione class and metformin hydrochloride, a member of the biguanide class.
Οι θειαζολιδινεδιόνες δρουν πρωταρχικώς µειώνοντας την αντοχή στην ινσουλίνη και τα διγουανίδια δρουν πρωταρχικώς µειώνοντας την ενδογενή παραγωγή γλυκόζης στο ήπαρ.
Thiazolidinediones act primarily by reducing insulin resistance and biguanides act primarily by decreasing endogenous hepatic glucose production..
Οι δράσεις της πιογλιταζόνης εµφανίζονται µέσω της µείωσης της αντοχής στην ινσουλίνη.
Pioglitazone effects may be mediated by a reduction of insulin resistance.
Η πιογλιταζόνη φάνηκε ότι δρα µέσω της ενεργοποίησης ειδικών πυρηνικών υποδοχέων (ενεργοποιηµένος γάµµα υποδοχέας του πολλαπλασιαστή της περοξειζόµης), η οποία οδηγεί σε αυξηµένη ευαισθησία στην ινσουλίνη των κυττάρων του ήπατος, του λιπώδους ιστού και των σκελετικών µυών σε ζώα.
Pioglitazone appears to act via activation of specific nuclear receptors (peroxisome proliferator activated receptor gamma) leading to increased insulin sensitivity of liver, fat and skeletal muscle cells in animals.
Η θεραπεία µε πιογλιταζόνη έχει δειχθεί ότι µειώνει την ηπατική παραγωγή της γλυκόζης και αυξάνει την πρόσληψη της γλυκόζης από τους περιφερικούς ιστούς σε καταστάσεις αντοχής στην ινσουλίνη.
Treatment with pioglitazone has been shown to reduce hepatic glucose output and to increase peripheral glucose disposal in the case of insulin resistance.
Ο γλυκαιµικός έλεγχος, σε κατάσταση νηστείας και µεταγευµατικά, βελτιώνεται σε ασθενείς µε τύπου 2 σακχαρώδη διαβήτη.
Fasting and postprandial glycaemic control is improved in patients with type 2 diabetes mellitus.
Μια κλινική δοκιµή της πιογλιταζόνης έναντι της γλικλαζίδης σε µονοθεραπεία, έλαβε παράταση στα δύο έτη, µε σκοπό την αξιολόγηση του χρόνου αποτυχίας στη ρύθµιση του διαβήτη (σαν αποτυχία στη ρύθµιση ορίζεται η εµφάνιση τιµής HbA1c≥ 8, 0% µετά από τους πρώτους έξι µήνες θεραπευτικής αγωγής).
A clinical trial of pioglitazone vs. gliclazide as monotherapy was extended to two years in order to assess time to treatment failure (defined as appearance of HbA1c ≥ 8.0% after the first six months of therapy).
Μετά τα δύο έτη, ο γλυκαιµικός έλεγχος (οριζόµενος ως HbA1c < 8, 0%) διατηρήθηκε στο 69% των ασθενών που έλαβαν πιογλιταζόνη συγκριτικά µε το 50% των ασθενών που έλαβαν γλικλαζίδη.
At two years, glycaemic control (defined as HbA1c < 8.0%) was sustained in 69% of patients treated with pioglitazone, compared with 50% of patients on gliclazide.
Σε άλλη µελέτη, διάρκειας 2 ετών, συνδυασµένης θεραπευτικής αγωγής πιογλιταζόνης µε προσθήκη µετφορµίνης έναντι γλικλαζίδης µε προσθήκη µετφορµίνης, ο γλυκαιµικός έλεγχος, υπολογιζόµενος ως η µέση µεταβολή από την αρχική τιµή της HbA1c, ήταν παρόµοιος µεταξύ των δύο οµάδων, µετά από ένα έτος θεραπείας.
In a two-year study of combination therapy comparing pioglitazone with gliclazide when added to metformin, glycaemic control measured as mean change from baseline in HbA1c was similar between treatment groups after one year.
Σε µελέτη ελεγχόµενη µε εικονικό φάρµακο (placebo), ασθενείς που παρά την τρίµηνη περίοδο βελτιστοποίησης της αγωγής µε ινσουλίνη, είχαν ανεπαρκή γλυκαιµικό έλεγχο, τυχαιοποιήθηκαν σε πιογλιταζόνη ή εικονικό φάρµακο (placebo) για 12 µήνες.
In a placebo controlled trial, patients with inadequate glycaemic control despite a three month insulin optimisation period were randomised to pioglitazone or placebo for 12 months.
10 Η ανάλυση HOMA δείχνει ότι η πιογλιταζόνη βελτιώνει τη λειτουργία των βήτα- κυττάρων καθώς και αυξάνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη.
HOMA analysis shows that pioglitazone improves beta cell function as well as increasing insulin sensitivity.
Σε κλινικές δοκιµές διάρκειας ενός έτους, η πιογλιταζόνη έδειξε σταθερή µείωση, στατιστικά σηµαντική, του κλάσµατος αλβουµίνης/ κρεατινίνης συγκριτικά µε την αρχική τιµή.
In one year clinical trials, pioglitazone consistently gave a statistically significant reduction in the albumin/ creatinine ratio compared to baseline.
Η επίδραση της πιογλιταζόνης (45 mg σε µονοθεραπεία έναντι εικονικού φαρµάκου- placebo) µελετήθηκε σε µία µικρή δοκιµή διάρκειας 18 εβδοµάδων, σε ασθενείς µε τύπου 2 σακχαρώδη διαβήτη.
The effect of pioglitazone (45 mg monotherapy vs. placebo) was studied in a small 18-week trial in type 2 diabetics.
Η εναπόθεση λίπους στη σπλαχνική περιοχή µειώθηκε σηµαντικά, ενώ παρατηρήθηκε αύξηση της εναπόθεσης λίπους στην υποδόρια (εξω- κοιλιακή) περιοχή.
Visceral fat was significantly decreased, while there was an increase in extra-abdominal fat mass.
Παρόµοιες µεταβολές στην κατανοµή λίπους σώµατος από την πιογλιταζόνη συνοδεύονται µε ενίσχυση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη.
Similar changes in body fat distribution on pioglitazone have been accompanied by an improvement in insulin sensitivity.
Στις περισσότερες κλινικές δοκιµές έχουν αναφερθεί ελαττωµένα επίπεδα ολικών τριγλυκεριδίων και ελεύθερων λιπαρών οξέων και αυξηµένα επίπεδα HDL- χοληστερόλης, συγκριτικά µε το εικονικό φάρµακο (placebo), µε µικρές, άλλα όχι κλινικά σηµαντικές αυξήσεις των επιπέδων της LDL - χοληστερόλης.
In most clinical trials, reduced total plasma triglycerides and free fatty acids, and increased HDL- cholesterol levels were observed as compared to placebo, with small, but not clinically significant increases in LDL-cholesterol levels.
Σε κλινικές δοκιµές διάρκειας δύο ετών, η πιογλιταζόνη µείωσε τα επίπεδα ολικών τριγλυκεριδίων και ελευθέρων λιπαρών οξέων στο πλάσµα και αύξησε τα επίπεδα της HDL χοληστερόλης συγκριτικά µε το εικονικό φάρµακο (placebo), τη µετφορµίνη ή τη γλικλαζίδη.
In clinical trials of up to two years duration, pioglitazone reduced total plasma triglycerides and free fatty acids, and increased HDL-cholesterol levels, compared with placebo, metformin or gliclazide.
Η πιογλιταζόνη δεν προκάλεσε στατιστικά σηµαντικές αυξήσεις στα επίπεδα της LDL χοληστερόλης συγκριτικά µε το εικονικό φάρµακο (placebo), ενώ µειώσεις παρατηρήθηκαν µε τη µετφορµίνη και τη γλικλαζίδη.
Pioglitazone did not cause statistically significant increases in LDL- cholesterol levels compared with placebo, whilst reductions where observed with metformin and gliclazide.
Σε µελέτη, διάρκειας 20 εβδοµάδων, στην οποία µειώθηκαν τα επίπεδα τριγλυκεριδίων νηστείας, η πιογλιταζόνη µείωσε και τη µεταγευµατική υπερτριγλυκεριδαιµία, επιδρώντας στην απορρόφηση και στην ηπατική σύνθεση των τριγλυκεριδίων.
In a 20-week study, as well as reducing fasting triglycerides, pioglitazone reduced postprandial hypertriglyceridaemia through an effect on both absorbed and hepatically synthesised
Αυτά τα αποτελέσµατα ήταν ανεξάρτητα της επίδρασης της πιογλιταζόνης στη γλυκαιµία και διέφεραν στατιστικά σηµαντικά, από τα αντίστοιχα της γλιβενκλαµίδης.
These effects were independent of pioglitazone’ s effects on glycaemia and were statistically significantly different to glibenclamide.
Στην PROactive, µια κλινική µελέτη έκβασης καρδιαγγειακών συµβαµάτων, 5238 ασθενείς µε σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και προϋπάρχουσα σοβαρή µακροαγγειακή νόσο τυχαιοποιήθηκαν σε πιογλιταζόνη ή εικονικό φάρµακο (placebo) στην ήδη υπάρχουσα αντιδιαβητική και καρδιαγγειακή θεραπεία διάρκειας το πολύ 3, 5 έτη.
In PROactive, a cardiovascular outcome study, 5238 patients with type 2 diabetes mellitus and pre- existing major macrovascular disease were randomised to pioglitazone or placebo in addition to existing antidiabetic and cardiovascular therapy, for up to 3.5 years.
Ο µέσος όρος διάρκειας του διαβήτη ήταν 9. 5 έτη.
Approximately one third of patients were receiving insulin in combination with metformin and/ or a sulphonylurea.
Περίπου το ένα τρίτο των ασθενών ελάµβαναν ινσουλίνη σε συνδυασµό µε µετφορµίνη και/ ή σουλφονυλουρία.
To be eligibile patients had to have had one or more of the following: myocardial infarction, stroke, percutaneous cardiac intervention or coronary artery bypass graft, acute coronary syndrome, coronary artery disease, or peripheral arterial obstructive disease.
Σχεδόν όλοι οι ασθενείς (95%) ελάµβαναν φάρµακα για καρδιοαγγειακή νόσο (βήτα αποκλειστές, αναστολείς µετατρεπτικού ενζύµου (ACE), ανταγωνιστές αγγειοτενσίνη ΙΙ, αποκλειστές διαύλων ασβέστιου, νιτρώδη, διουρητικά, ασπιρίνη, στατίνες, φιµπράτες).
Almost all subjects (95%) were receiving cardiovascular medications (beta blockers, ACE inhibitors, angiotensin II antagonists, calcium channel blockers, nitrates, diuretics, aspirin, statins, fibrates).
Παρόλο που η µελέτη απέτυχε όσον αφορά το πρωτεύον τελικό της σηµείο, το οποίο περιλάµβανε το σύνολο των παρακάτω, θνητότητα ανεξαρτήτου αιτίας, µη θανατηφόρο έµφραγµα του µυοκαρδίου, εγκεφαλικό, οξύ στεφανιαίο σύνδροµο, σοβαρό ακρωτηριασµό κάτω άκρων, επαναγγείωση στεφανιαίων και επαναγγείωση των κάτω άκρων, τα αποτελέσµατα της όµως αποδεικνύουν ότι η χρήση της πιογλιταζόνης δε σχετίζεται µε καρδιοαγγειακές µακροπρόθεσµες ανησυχίες.
However, the incidence of oedema, weight gain and heart failure were increased.
11 Η µετφορµίνη µπορεί να δράσει µέσω τριών µηχανισµών:
Metformin is a biguanide with antihyperglycaemic effects, lowering both basal and postprandial plasma glucose.
- µε µείωση της παραγωγής γλυκόζης από το ήπαρ µέσω αναστολής της νεογλυκογένεσης και της
It does not stimulate insulin secretion and therefore does not produce hypoglycaemia.
γλυκογονόλυσης
Metformin may act via three mechanisms:
- στους µυς, αυξάνοντας ελαφρά την ευαισθησία στην ινσουλίνη και βελτιώνοντας την περιφερική
- by reduction of hepatic glucose production by inhibiting gluconeogenesis and glycogenolysis
πρόσληψη και χρήση της ινσουλίνης
- in muscle, by modestly increasing insulin sensitivity, improving peripheral glucose uptake and
- µε καθυστέρηση της εντερικής απορρόφησης της γλυκόζης.
- by delaying intestinal glucose absorption.
Η µετφορµίνη διεγείρει την ενδοκυττάρια σύνθεση γλυκογόνου δρώντας πάνω σε ένα ένζυµο του γλυκογόνου.
Metformin stimulates intracellular glycogen synthesis by acting on glycogen synthase.
Η µετφορµίνη αυξάνει την ικανότητα µεταφοράς κάποιων συγκεκριµένου τύπου µεταφορέων γλυκόζης της κυτταρικής µεµβράνης (GLUT- 1 και GLUT- 4).
Metformin increases the transport capacity of specific types of membrane glucose transporters (GLUT-1 and GLUT-4).
- σηµαντική µείωση του απόλυτου κινδύνου εµφάνισης επιπλοκών που σχετίζονται µε το
- a significant reduction of the absolute risk of any diabetes-related complication in the metformin
διαβήτη στην οµάδα της µετφορµίνης (29, 8 συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη) έναντι µόνο της δίαιτας (43, 3 συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη), p=0. 0023, και έναντι των οµάδων συνδυασµένης θεραπείας µε σουλφονυλουρία και µονοθεραπείας µε ινσουλίνη (40. 1 συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη), p=0, 0034
group (29.8 events/ 1,000 patient-years) versus diet alone (43.3 events/ 1,000 patient-years), p=0.0023, and versus the combined sulphonylurea and insulin monotherapy groups (40.1 events/ 1,000 patient-years), p=0.0034
- σηµαντική µείωση του απόλυτου κινδύνου θνησιµότητας που σχετίζεται µε το διαβήτη:
- a significant reduction of the absolute risk of any diabetes-related mortality: metformin 7.5
µετφορµίνη 7, 5 συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη, δίαιτα µόνο 12, 7 συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη, p=0, 017
events/ 1,000 patient-years, diet alone 12.7 events/ 1,000 patient-years, p=0.017
- σηµαντική µείωση του απόλυτου κινδύνου συνολικής θνησιµότητας: µετφορµίνη 13. 5
- a significant reduction of the absolute risk of overall mortality: metformin 13.5 events/ 1,000
συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη έναντι µόνο της δίαιτας 20, 6 συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη (p=0, 011), και έναντι των οµάδων συνδυασµένης θεραπείας µε σουλφονυλουρία και µονοθεραπείας µε ινσουλίνη 18, 9 συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη (p=0, 021)
patient-years versus diet alone 20.6 events/ 1,000 patient-years, (p=0.011), and versus the combined sulphonylurea and insulin monotherapy groups 18.9 events/ 1,000 patient-years (p=0.021)
- σηµαντική µείωση του απόλυτου κινδύνου εµφράγµατος του µυοκαρδίου: µετφορµίνη 11
- a significant reduction in the absolute risk of myocardial infarction: metformin 11 events/ 1,000
συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη, µόνο δίαιτα 18 συµβάντα/ 1. 000 ασθενείς- έτη (p=0, 01).
patient-years, diet alone 18 events/ 1,000 patient-years, (p=0.01).
5. 2 Φαρµακοκινητικές ιδιότητες
11 5.2 Pharmacokinetic properties
Μελέτες βιο- ισοδυναµίας σε υγιείς εθελοντές έδειξαν ότι το Competact είναι βιο- ισοδύναµο µε τη χορήγηση πιογλιταζόνης και µετφορµίνης ως ξεχωριστά δισκία.
Bioequivalence studies in healthy volunteers have shown Competact to be bioequivalent to the administration of pioglitazone and metformin given as separate tablets.
Η τροφή δεν είχε επίδραση στις τιµές AUC και Cmax της πιογλιταζόνης όταν το Competact χορηγήθηκε σε υγιείς εθελοντές.
Food had no effect on the AUC and Cmax of pioglitazone when Competact was administered to healthy volunteers.
Ωστόσο, στην περίπτωση της µετφορµίνης, στην κατάσταση κορεσµού, οι µέσες τιµές AUC και Cmax ήταν χαµηλότερες (13% και 28% αντίστοιχα).
However, in the case of metformin, in the fed state the mean AUC and Cmax were lower (13% and 28% respectively).
Το Tmax καθυστέρησε από το φαγητό κατά περίπου 1, 9 ώρες για την πιογλιταζόνη και 0, 8 ώρες για τη µετφορµίνη.
Tmax was delayed by food by approximately 1.9h for pioglitazone and 0.8 h for metfomin.
12 µετά τη χορήγησή της.
Following oral administration, pioglitazone is rapidly absorbed, and peak plasma concentrations of unchanged pioglitazone are usually achieved 2 hours after administration.
Ανάλογες αυξήσεις της συγκέντρωσης στο πλάσµα παρατηρήθηκαν µε δόσεις εύρους 2- 60 mg.
Proportional increases of the plasma concentration were observed for doses from 2 – 60 mg.
Κατάσταση σταθερής συγκέντρωσης επιτυγχάνεται µετά από 4- 7 ηµέρες χορήγησης.
Steady state is achieved after 4– 7 days of dosing.
Οι επαναλαµβανόµενες δόσεις δεν έχουν ως αποτέλεσµα τη συσσώρευση της ουσίας ή των µεταβολιτών της.
Repeated dosing does not result in accumulation of the compound or metabolites.
Αυτό γίνεται κυρίως µέσω του κυττοχρώµατος Ρ450 2C8, όµως και πολλαπλοί άλλοι ισότυποι ίσως εµπλέκονται σε µικρότερο βαθµό.
This is predominantly via cytochrome P450 2C8 although other isoforms may be involved to a lesser degree.
Τρεις από τους έξι γνωστούς µεταβολίτες είναι δραστικοί (M- II, M- III και Μ- ΙV).
Three of the six identified metabolites are active (M-II, M-III, and M-IV).
Λαµβανοµένης υπόψη της δραστικότητας, της συγκέντρωσης πλάσµατος και της πρωτεϊνικής τους δέσµευσης, η πιογλιταζόνη και ο µεταβολίτης αυτής M- III συνεισφέρουν ισοδύναµα στην αποτελεσµατικότητα.
When activity, concentrations and protein binding are taken into account, pioglitazone and metabolite M-III contribute equally to efficacy.
Βάσει των ίδιων µετρήσεων, η συνεισφορά του µεταβολίτη M- IV στην αποτελεσµατικότητα είναι τριπλάσια από αυτή της πιογλιταζόνης, ενώ η σχετική αποτελεσµατικότητα του µεταβολίτη M- IΙ είναι ελάχιστη.
On this basis M-IV contribution to efficacy is approximately three-fold that of pioglitazone, whilst the relative efficacy of M-II is minimal.
Σε in vitro µελέτες δεν έχει σηµειωθεί καµία ένδειξη ότι η πιογλιταζόνη αναστέλλει οποιοδήποτε υπότυπο του κυττοχρώµατος Ρ450.
In vitro studies have shown no evidence that pioglitazone inhibits any subtype of cytochrome P450.
Μελέτες αλληλεπιδράσεων έχουν δείξει ότι η πιογλιταζόνη δεν έχει καµία ουσιαστική επίδραση ούτε στις φαρµακοκινητικές ούτε στις φαρµακοδυναµικές ιδιότητες της διγοξίνης, της βαρφαρίνης, της φαινοπροκουµόνης και της µετφορµίνης..
Interaction studies have shown that pioglitazone has no relevant effect on either the pharmacokinetics or pharmacodynamics of digoxin, warfarin, phenprocoumon and metformin.
Η ραδιοσεσηµασµένη πιογλιταζόνη µετά την από του στόµατος χορήγησή της στον άνθρωπο, ανιχνεύθηκε κυρίως στα κόπρανα (55%) και σε µικρότερη ποσότητα στα ούρα (45%).
Following oral administration of radiolabeled pioglitazone to man, recovered label was mainly in faeces (55%) and a lesser amount in urine (45%).
Στα ζώα, µόνο µια µικρή ποσότητα αµετάβλητης πιογλιταζόνης ανιχνεύθηκε στα ούρα ή στα κόπρανα.
In animals, only a small amount of unchanged pioglitazone can be detected in either urine or faeces.
Στον άνθρωπο, η µέση ηµιπερίοδος αποβολής από το πλάσµα της αµετάβλητης πιογλιταζόνης είναι 5 έως 6 ώρες και για όλους τους ενεργούς µεταβολίτες 16 έως 23 ώρες.
The mean plasma elimination half-life of unchanged pioglitazone in man is 5 to 6 hours and for its total active metabolites 16 to 23 hours.
Ηλικιωµένοι:
12 Elderly:
Εποµένως, η συγκέντρωση ελεύθερης (µη δεσµευµένης) πιογλιταζόνης παραµένει αµετάβλητη.
In patients with renal impairment, plasma concentrations of pioglitazone and its metabolites are lower than those seen in subjects with normal renal function, but oral clearance of parent substance is similar.
13 Μετφορµίνη
Metformin
Μετά τη χορήγησης µίας από του στόµατος δόσης µετφορµίνης, το tmax επιτυγχάνεται σε 2, 5 ώρες.
After an oral dose of metformin, tmax is reached in 2.5 h.
Η απόλυτη βιοδιαθεσιµότητα ενός δισκίου 500 mg µετφορµίνης είναι περίπου 50- 60% σε υγιή άτοµα.
Absolute bioavailability of a 500 mg metformin tablet is approximately 50-60% in healthy subjects.
Μετά τη χορήγηση µίας δόσης από το στόµα, το κλάσµα που δεν έχει απορροφηθεί και ξαναβρίσκεται στα κόπρανα είναι 20- 30%.
After an oral dose, the non-absorbed fraction recovered in faeces was 20-30%.
Στις συνήθεις δόσεις µετφορµίνης και στα συνήθη δοσολογικά σχήµατα, σταθερές συγκεντρώσεις στο πλάσµα επιτυγχάνονται µέσα σε 24- 48 ώρες και είναι γενικά χαµηλότερες από 1 µg/ ml.
At the usual metformin doses and dosing schedules, steady state plasma concentrations are reached within 24-48 h and are generally less than 1 µg/ ml.
Σε ελεγχόµενες κλινικές δοκιµές, τα µέγιστα επίπεδα πλάσµατος της µετφορµίνης (Cmax) δεν υπερέβαιναν τα 4 µg/ ml, ακόµα και σε µέγιστες δόσεις.
In controlled clinical trials, maximum metformin plasma levels (Cmax) did not exceed 4 µg/ ml, even at maximum doses.
Η κλινική συσχέτιση αυτής της µείωσης δεν είναι γνωστή.
The clinical relevance of this decrease is unknown.
Κατανοµή:
Plasma protein binding is negligible.
Η σύνδεση µε τις πρωτεΐνες του πλάσµατος είναι αµελητέα.
Metformin partitions into erythrocytes.
Η µετφορµίνη διαιρείται µέσα στα ερυθροκύτταρα.
The blood peak is lower than the plasma peak and appears at approximately the same time.
Το µέσο Vd είχε εύρος µεταξύ 63 – 276 l.
The mean Vd ranged between 63 – 276 l.
Μεταβολισµός:
Metformin is excreted unchanged in the urine.
Η µετφορµίνη απεκκρίνεται αµετάβλητη στα ούρα. ∆εν έχουν αναγνωριστεί µεταβολίτες στον άνθρωπο.
No metabolites have been identified in humans.
Η νεφρική κάθαρση της µετφορµίνης είναι > 400 ml/ min, γεγονός που υποδεικνύει ότι η µετφορµίνη απεκκρίνεται µε σπειραµατική διήθηση και σωληναριακή απέκκριση.
Renal clearance of metformin is > 400ml/ min, indicating that metformin is eliminated by glomerular filtration and tubular secretion.
Μετά τη χορήγηση µίας δόσης από το στόµα, ο εµφανής τελικός χρόνος ηµίσειας ζωής- αποβολής είναι περίπου 6, 5 ώρες.
Following an oral dose, the apparent terminal elimination half-life is approximately 6.5 h.
Όταν η νεφρική λειτουργία είναι επηρεασµένη, η νεφρική κάθαρση µειώνεται σε αναλογία µε την κάθαρση της κρεατινίνης και έτσι ο χρόνος ηµίσειας ζωής- αποβολής παρατείνεται, οδηγώντας σε αυξηµένα επίπεδα µετφορµίνης στο πλάσµα.
When renal function is impaired, renal clearance is decreased in proportion to that of creatinine and thus the elimination half-life is prolonged, leading to increased levels of metformin in plasma.
∆εν έχουν γίνει µελέτες σε ζώα µε τα συνδυασµένα προϊόντα του Competact.
No animal studies have been conducted with the combined products in Competact.
Πιογλιταζόνη:
13 Pioglitazone:
Επιπρόσθετα, παρατηρήθηκαν αυξηµένη εναπόθεση λίπους και λιπώδης διήθηση.
In addition, increased fatty deposition and infiltration were observed.
Αυτά τα ευρήµατα παρατηρήθηκαν στα ζώα σε συγκεντρώσεις πλάσµατος ≤ 4 φορές της κλινικής έκθεσης.
These findings were observed across species at plasma concentrations ≤ 4 times the clinical exposure.
Στις µελέτες ζώων µε πιογλιταζόνη παρατηρήθηκε καθυστέρηση στην ανάπτυξη των εµβρύων.
Foetal growth restriction was apparent in animal studies with pioglitazone.
Το γεγονός αυτό οφείλεται στη δράση της πιογλιταζόνης στη µείωση της µητρικής υπερινσουλιναιµίας καθώς και της αυξηµένης αντοχής στην ινσουλίνη η οποία εµφανίζεται κατά την εγκυµοσύνη µε αποτέλεσµα να µειώνεται η ποσότητα του µεταβολικού υποστρώµατος που είναι διαθέσιµη για την ανάπτυξη του εµβρύου.
This was attributable to the action of pioglitazone in diminishing the maternal hyperinsulinaemia and increased insulin resistance that occurs during pregnancy thereby reducing the availability of metabolic substrates for foetal growth.
14 Η πιογλιταζόνη στερείται δυνητικής γονοτοξικότητας στο σύνολο των in vitro και in vivo δοκιµασιών γονιδιακής τοξικότητας.
Pioglitazone was devoid of genotoxic potential in a comprehensive battery of in vivo and in vitro genotoxicity assays.
Σε ένα µοντέλο ζώων µε οικογενή αδενωµατώδη πολυποδίαση (FAP), η θεραπεία µε δύο άλλες θειαζολιδινεδιόνες προκάλεσε αύξηση της έκτασης του όγκου του παχέος εντέρου.
In an animal model of familial adenomatous polyposis (FAP), treatment with two other thiazolidinediones increased tumour multiplicity in the colon.
Τα προκλινικά δεδοµένα για τη µετφορµίνη δεν αποκαλύπτουν ιδιαίτερο κίνδυνο για τον άνθρωπο µε βάση τις συµβατικές µελέτες φαρµακολογικής ασφάλειας, τοξικότητας επαναλαµβανόµενων δόσεων, γονοτοξικότητας, ενδεχόµενης καρκινογόνου δράσης και τοξικότητας στην αναπαραγωγική ικανότητα.
Preclinical data for metformin reveal no special hazard for humans based on conventional studies of safety pharmacology, repeated dose toxicity, genotoxicity, carcinogenic potential, toxicity to reproduction.
Πυρήνας του δισκίου:
Tablet Core:
Μικροκρυσταλλική κυτταρίνη Ποβιδόνη (K30) Καρµελλόζη νατριούχος διασταυρούµενη Στεατικό µαγνήσιο.
Microcrystalline cellulose Povidone (K30) Croscarmellose sodium Magnesium stearate
Λεπτό υµένιο:
Film Coat:
Υπροµελλόζη Πολυαιθυλενογλυκόλη 8000 Τάλκης ∆ιοξείδιο τιτανίου.
Hypromellose Macrogol 8000 Talc Titanium dioxide.
6. 5 Φύση και συστατικά του περιέκτη
14 6.5 Nature and contents of container
Αλουµίνιο/ περιέκτης αλουµινίου (κυψέλες), σε συσκευασίες των 14, 28, 30, 50, 56, 60, 90, 98 και 180 δισκίων.
Aluminium/ aluminium blisters, packs of 14, 28, 30, 50, 56, 60, 90, 98 and 180 tablets.
15 6. 6 Ιδιαίτερες προφυλάξεις απόρριψης
6.6 Special precautions for disposal
Καµιά ειδική υποχρέωση.
No special requirements.
16 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II
16 A.
Takeda Italia Farmaceutici S. p. A Via Crosa, 86 28065 Cerano (NO) Ιταλία
Takeda Italia Farmaceutici S. p. A Via Crosa, 86 28065 Cerano (NO) Italy
Takeda Ireland Limited Bray Business Park Kilruddery County Wicklow Ιρλανδία
Takeda Ireland Limited Bray Business Park Kilruddery County Wicklow Ireland
Avda. de la Industria 30 28108 Alcobendas Madrid Ισπανία
Avda. de la Industria 30 28108 Alcobendas Madrid Spain
Σύστηµα φαρµακοεπαγρύπνησης Ο κάτοχος της άδειας κυκλοφορίας οφείλει να εξασφαλίσει ότι το σύστηµα φαρµακοεπαγρύπνησης όπως συµφωνήθηκε στην έκδοση του Ιουλίου 2007, βρίσκεται στη θέση του και λειτουργεί, προτού και κατά τη διάρκεια που το προϊόν βρίσκεται στην αγορά.
The MAH must ensure that the system of pharmacovigilance, as described in the July 2007 version, is in place and functioning before and whilst the product is on the market.