natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατακράτηση υγρών και οίδηµα, κόπωση Αδυναµία, πυρεξία, ανά σάρκα οίδηµα, ρίγη Θωρακικό άλγος, αίσθηµα κακουχίας
Fluid retention and oedema, fatigue Weakness, pyrexia, anasarca, chills, rigors Chest pain, malaise
∆ιαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων Συχνές:
Common:
Αύξηση ηπατικών ενζύµων Υπερχολερυθριναιµία, ηπατίτιδα, ίκτερος Ηπατική ανεπάρκεια9, ηπατική νέκρωση
Increased hepatic enzymes Hyperbilirubinaemia, hepatitis, jaundice Hepatic failure9, hepatic necrosis
∆ιαταραχές του αναπαραγωγικού συστήµατος και του µαστού Όχι συχνές:
Reproductive system and breast disorders
Γυναικοµαστία, στυτική δυσλειτουργία, µηνορραγία, ακανόνιστη έµµηνος ρύση, σεξουαλική δυσλειτουργία, άλγος θηλής µαστού, διόγκωση µαστού, οίδηµα οσχέου
Gynaecomastia, erectile dysfunction, menorrhagia, menstruation irregular, sexual dysfunction, nipple pain, breast enlargement, scrotal oedema
Αϋπνία Κατάθλιψη, µειωµένη γενετήσια ορµή, άγχος Συγχυτική κατάσταση
Insomnia Depression, libido decreased, anxiety Confusional state
1 Σε βάση ασθενούς- έτους, τα καρδιακά συµβάντα περιλαµβανοµένης της συµφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας παρατηρήθηκαν πιο συχνά σε ασθενείς µε ΧΜΛ σε µετατροπή απ ’ ό, τι σε ασθενείς µε χρόνια ΧΜΛ.
1 On a patient-year basis, cardiac events including congestive heart failure were more commonly observed in patients with transformed CML than in patients with chronic CML.
2 Η κεφαλαλγία ήταν συχνότερη στους ασθενείς µε GIST.
2 Headache was the most common in GIST patients.
3 Η υπεζωκοτική συλλογή αναφέρθηκε πιο συχνά σε ασθενείς µε GIST και σε ασθενείς µε ΧΜΛ σε µετατροπή (ΧΜΛ σε επιταχυνόµενη φάση και ΧΜΛ σε βλαστική κρίση) απ ’ ό, τι σε ασθενείς µε χρόνια ΧΜΛ.
3 Pleural effusion was reported more commonly in patients with GIST and in patients with transformed CML (CML-AP and CML-BC) than in patients with chronic CML.
4+5 Το κοιλιακό άλγος και η αιµορραγία του γαστρεντερικού σωλήνα παρατηρήθηκαν πιο συχνά σε ασθενείς µε GIST.
4+5 Abdominal pain and gastrointestinal haemorrhage were most commonly observed in GIST patients.
6 Μυοσκελετικός πόνος και σχετικές ανεπιθύµητες ενέργειες παρατηρήθηκαν πιο συχνά σε ασθενείς µε ΧΜΛ απ 'ό, τι σε ασθενείς µε GIST.
6 Musculoskeletal pain and related events were more commonly observed in patients with CML than in GIST patients.
7 Πνευµονία αναφέρθηκε πιο συχνά σε ασθενείς µε ΧΜΛ σε µετατροπή και σε ασθενείς µε GIST.
7 Pneumonia was reported most commonly in patients with transformed CML and in patients with GIST.
8 Η έξαψη ήταν πιο συχνή σε ασθενείς µε GIST και η αιµορραγία (αιµάτωµα) ήταν πιο συχνή σε ασθενείς µε GIST και µε ΧΜΛ σε µετατροπή (ΧΜΛ σε επιταχυνόµενη φάση και ΧΜΛ σε βλαστική κρίση).
8 Flushing was most common in GIST patients and bleeding (haematoma, haemorrhage) was most common in patients with GIST and with transformed CML (CML-AP and CML-BC).
9 Έχουν αναφερθεί θανατηφόρες καταλήξεις ηπατικής ανεπάρκειας ή ηπατικής νέκρωσης.
9 Some fatal cases of hepatic failure and of hepatic necrosis have been reported.
Τα παρακάτω είδη αντιδράσεων έχουν αναφερθεί κυρίως κατά την εµπειρία µετά την κυκλοφορία του Glivec στην αγορά.
The following types of reactions have been reported mainly from post-marketing experience with Glivec.
Σε αυτές περιλαµβάνονται αυθόρµητες αναφορές περιστατικών καθώς και σοβαρές ανεπιθύµητες ενέργειες από µελέτες σε εξέλιξη, προγράµµατα ευρείας πρόσβασης, κλινικές φαρµακολογικές µελέτες και διερευνητικές µελέτες πάνω σε µη εγκεκριµένες ενδείξεις.
This includes spontaneous case reports as well as serious adverse events from ongoing studies, the expanded access programmes, clinical pharmacology studies and exploratory studies in unapproved indications.
Πίνακας 2 Ανεπιθύµητες ενέργειες από αναφορές µετά την κυκλοφορία του προϊόντος στην αγορά
Because these reactions are reported from a population of uncertain size, it is not always possible to reliably estimate their frequency or establish a causal relationship to imatinib exposure.
Νεοπλάσµατα καλοήθη, κακοήθη και µη καθορισµένα (περιλαµβάνονται κύστεις και πολύποδες) Μη γνωστές:
Table 2
Αιµορραγία όγκου/ νέκρωση όγκου
Adverse reactions from post-marketing reports
∆ιαταραχές του ανοσοποιητικού συστήµατος Μη γνωστές:
Neoplasm benign, malignant and unspecified (including cysts and polyps) Not known:
Αναφυλακτική καταπληξία
Tumour haemorrhage/ tumour necrosis
Μη γνωστές:
Cardiac disorders
Περικαρδίτιδα, καρδιακός επιπωµατισµός
Not known:
∆ιαταραχές του νευρικού συστήµατος
Pericarditis, cardiac tamponade
13 Μη γνωστές:
Nervous system disorders Not known:
Εγκεφαλικό οίδηµα
Cerebral oedema
Αιµορραγία του υαλοειδούς σώµατος
Vitreous haemorrhage
∆ιαταραχές του αναπνευστικού συστήµατος, του θώρακα και του µεσοθωρακίου Μη γνωστές:
Respiratory, thoracic and mediastinal disorders Not known:
Οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια1, διάµεση πνευµονοπάθεια
Acute respiratory failure1, interstitial lung disease
∆ιαταραχές του γαστρεντερικού συστήµατος Μη γνωστές:
Gastrointestinal disorders Not known:
Ειλεός/ εντερική απόφραξη, διάτρηση του γαστρεντερικού σωλήνα, εκκολπωµατίτιδα
Ileus/ intestinal obstruction, gastrointestinal perforation, diverticulitis
∆ιαταραχές του δέρµατος και του υποδόριου ιστού Μη γνωστές:
Skin and subcutaneous tissue disorders Not known:
Λειχενοειδή υπερκεράτωση, οµαλός λειχήνας Τοξική επιδερµική νεκρόλυση
Lichenoid keratosis, lichen planus Toxic epidermal necrolysis
∆ιαταραχές του µυοσκελετικού συστήµατος και του συνδετικού ιστού Μη γνωστές:
Musculoskeletal and connective tissue disorders Not known:
Ανάγγεια νέκρωση/ νέκρωση ισχίου
Avascular necrosis/ hip necrosis
Θρόµβωση/ εµβολή
Thrombosis/ embolism
1 Θανατηφόρες καταλήξεις έχουν αναφερθεί σε ασθενείς µε νόσο προχωρηµένου σταδίου, σοβαρές λοιµώξεις, σοβαρή ουδετεροπενία και άλλες σοβαρές συνυπάρχουσες καταστάσεις.
1 Fatal cases have been reported in patients with advanced disease, severe infections, severe neutropenia and other serious concomitant conditions.
Ανωµαλίες εργαστηριακών δοκιµών Αιµατολογικές διαταραχές Σε ΧΜΛ, κυτταροπενίες, ειδικά ουδετεροπενία και θροµβοκυτταροπενία είναι ένα σταθερό εύρηµα σε όλες τις µελέτες µε ένδειξη για µεγαλύτερη συχνότητα στις µεγαλύτερες δόσεις ≥ 750 mg (µελέτη φάσης Ι).
12 Laboratory test abnormalities Haematology In CML, cytopenias, particularly neutropenia and thrombocytopenia, have been a consistent finding in all studies, with the suggestion of a higher frequency at high doses ≥ 750 mg (phase I study).
Ωστόσο, η εµφάνιση των κυτταροπενιών που ήταν σαφώς εξαρτηµένη από το στάδιο της νόσου, τη συχνότητα της βαθµίδας 3 ή 4 των ουδετεροπενιών (ANC < 1, 0 x 109/ l) και των θροµβοπενιών (αριθµός αιµοπεταλίων < 50 x 109/ l), ήταν 4 µε 6 φορές υψηλότερη σε βλαστική κρίση και επιταχυνόµενη φάση (59– 64% και 44– 63% για ουδετεροπενία και θροµβοκυτταροπενία, αντίστοιχα) σε σύγκριση µε τους νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς σε χρόνια φάση ΧΜΛ (16, 7% ουδετεροπενία και 8, 9% θροµβοκυτταροπενία).
However, the occurrence of cytopenias was also clearly dependent on the stage of the disease, the frequency of grade 3 or 4 neutropenias (ANC < 1.0 x 109/ l) and thrombocytopenias (platelet count < 50 x 109/ l) being between 4 and 6 times higher in blast crisis and accelerated phase (59– 64% and 44– 63% for neutropenia and thrombocytopenia, respectively) as compared to newly diagnosed patients in chronic phase CML (16.7% neutropenia and 8.9% thrombocytopenia).
Σε νεοδιαγνωσθέντες σε χρόνια φάση ΧΜΛ, βαθµού 4 ουδετεροπενία (ANC < 0, 5 x 109/ l) και θροµβοκυτταροπενία (αριθµός αιµοπεταλίων < 10 x 109/ l), παρατηρήθηκε στο 3, 6% και σε ποσοστό < 1% των ασθενών αντίστοιχα.
In newly diagnosed chronic phase CML grade 4 neutropenia (ANC < 0.5 x 109/ l) and thrombocytopenia (platelet count < 10 x 109/ l) were observed in 3.6% and < 1% of patients, respectively.
Η µέση διάρκεια των ουδετεροπενικών και θροµβοπενικών επεισοδίων κυµάνθηκε συνήθως από 2 έως 3 εβδοµάδες και από 3 έως 4 εβδοµάδες, αντίστοιχα.
The median duration of the neutropenic and thrombocytopenic episodes usually ranged from 2 to 3 weeks, and from 3 to 4 weeks, respectively.
Αυτές οι ανεπιθύµητες ενέργειες µπορούν ν ’ αντιµετωπισθούν είτε µε µείωση της δόσης, είτε µε διακοπή της αγωγής µε Glivec αλλά µπορεί σε σπάνιες περιπτώσεις να οδηγήσουν σε οριστική διακοπή της αγωγής.
These events can usually be managed with either a reduction of the dose or an interruption of treatment with Glivec, but can in rare cases lead to permanent discontinuation of treatment.
Σε παιδιατρικούς ασθενείς µε ΧΜΛ οι πιο συχνές τοξικότητες που παρατηρήθηκαν ήταν βαθµού 3 ή 4 κυτταροπενίες που συµπεριλάµβαναν ουδετεροπενία, θροµβοκυτταροπενία και αναιµία.
In paediatric CML patients the most frequent toxicities observed were grade 3 or 4 cytopenias involving neutropenia, thrombocytopenia and anaemia.
Αυτές γενικά εµφανίζονται κατά τη διάρκεια των πρώτων µηνών θεραπείας.
These generally occur within the first several months of therapy.
Σε ασθενείς µε GIST, αναιµία βαθµού 3 και 4 αναφέρθηκε στο 5, 4% και 0, 7% των ασθενών αντίστοιχα και µπορεί να σχετίζεται µε γαστρεντερική ή αιµορραγία εντός του όγκου σε τουλάχιστον µερικούς από τους ασθενείς.
In patients with GIST, grade 3 and 4 anaemia was reported in 5.4% and 0.7% of patients, respectively, and may have been related to gastrointestinal or intra-tumoural bleeding in at least some of these patients.
Ουδετεροπενία βαθµού 3 και 4 παρατηρήθηκε στο 7, 5% και 2, 7% των ασθενών αντίστοιχα και βαθµού 3 θροµβοπενία στο 0, 7% των ασθενών.
Grade 3 and 4 neutropenia was seen in 7.5% and 2.7% of patients, respectively, and grade 3 thrombocytopenia in 0.7% of patients.
Κανένας ασθενής δεν ανέπτυξε βαθµού 4 θροµβοπενία.
No patient developed grade 4 thrombocytopenia.
Μείωση των λευκών αιµοσφαιρίων και του αριθµού των ουδετερόφιλων παρουσιάσθηκε κυρίως κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι εβδοµάδων θεραπείας, µε τιµές που παρέµεναν σχετικά σταθερές µετά απ’ αυτό το διάστηµα.
The decreases in white blood cell (WBC) and neutrophil counts occurred mainly during the first six weeks of therapy, with values remaining relatively stable thereafter.
Βιοχηµικές διαταραχές Σοβαρή αύξηση των τρανσαµινασών (< 5%) ή της χολερυθρίνης (< 1%) παρατηρήθηκε σε ασθενείς µε ΧΜΛ και αντιµετωπίσθηκε συνήθως µε µείωση της δόσης ή διακοπή (η διάµεση διάρκεια αυτών των επεισοδίων ήταν περίπου µια εβδοµάδα).
Biochemistry Severe elevation of transaminases (< 5%) or bilirubin (< 1%) was seen in CML patients and was usually managed with dose reduction or interruption (the median duration of these episodes was approximately one week).
Η αγωγή διεκόπη οριστικά, λόγω ηπατικών εργαστηριακών διαταραχών, σε λιγότερο από 1% των ασθενών µε ΧΜΛ.
Treatment was discontinued permanently because of liver laboratory abnormalities in less than 1% of CML patients.
Σε ασθενείς µε GIST (µελέτη Β2222), παρατηρήθηκαν στο 6, 8% αυξήσεις ALT (αλανινική αµινοτρανσφεράση) βαθµού 3 ή 4 και στο 4, 8% αυξήσεις AST (ασπαρτική αµινοτρανσφεράση) βαθµού 3 ή 4.
In GIST patients (study B2222), 6.8% of grade 3 or 4 ALT (alanine aminotransferase) elevations and 4.8% of grade 3 or 4 AST (aspartate aminotransferase) elevations were observed.
14 Υπήρξαν περιπτώσεις κυτταρολυτικής ή χολεστατικής ηπατίτιδας και ηπατικής ανεπάρκειας.
There have been cases of cytolytic and cholestatic hepatitis and hepatic failure; in some of them outcome was fatal, including one patient on high dose paracetamol.
Η εµπειρία, µε δόσεις µεγαλύτερες των 800 mg, είναι περιορισµένη.
Experience with doses greater than 800 mg is limited.
Έχουν αναφερθεί µεµονωµένες περιπτώσεις υπερδοσολογίας µε Glivec.
Isolated cases of Glivec overdose have been reported.
Ένας ασθενής µε µυελοειδή βλαστική κρίση έλαβε ακούσια Glivec 1. 200 mg για 6 ηµέρες και παρουσίασε αυξήσεις βαθµού 1 της κρεατινίνης του ορού, βαθµού 2 ασκίτη και αυξηµένα επίπεδα τρανσαµινασών του ήπατος και βαθµού 3 αυξήσεις της χολερυθρίνης.
A patient with myeloid blast crisis inadvertently took Glivec 1,200 mg for 6 days and experienced Grade 1 elevations of serum creatinine, Grade 2 ascites and elevated liver transaminase levels, and Grade 3 elevations of bilirubin.
Η θεραπεία προσωρινά διακόπηκε και υπήρξε πλήρης αναστροφή όλων των διαταραχών µέσα σε διάστηµα µιας εβδοµάδας.
Treatment was temporarily interrupted and there was complete reversal of all abnormalities within one week.
Η θεραπεία επαναλήφθηκε σε δόση 400 mg χωρίς επανεµφάνιση των προβληµάτων.
Treatment was resumed at a dose of 400 mg without recurrence of problems.
Ένας άλλος ασθενής ανέπτυξε σοβαρές µυϊκές κράµπες µετά τη λήψη 1. 600 mg Glivec ηµερησίως για έξι ηµέρες.
Another patient developed severe muscle cramps after taking Glivec 1,600 mg daily for six days.
Μετά τη διακοπή της θεραπείας, υπήρξε πλήρη αναστροφή των µυϊκών κραµπών και κατόπιν η θεραπευτική αγωγή συνεχίσθηκε.
Following interruption of treatment, complete resolution of muscle cramps occurred, treatment was subsequently resumed.
Φαρµακοθεραπευτική κατηγορία: αναστολέας της πρωτεΐνης κινάση της τυροσίνης, κωδικός ATC:
Pharmacotherapeutic group: protein-tyrosine kinase inhibitor, ATC code:
L01XΕ01
L01XE01
Το imatinib είναι ένας αναστολέας της πρωτεΐνης κινάση της τυροσίνης ο οποίος αναστέλλει αποτελεσµατικά τη χρωµοσωµική µετατόπιση της κινάσης της τυροσίνης σε κυτταρικά επίπεδα in vitro και in vivo.
Imatinib is a protein-tyrosine kinase inhibitor which potently inhibits the Bcr-Abl tyrosine kinase at the in vitro, cellular and in vivo levels.
Η χηµική ένωση επιλεκτικά αναστέλλει τον πολλαπλασιασµό και επάγει την απόπτωση σε κυτταρικές γραµµές θετικές για χρωµοσωµική µετατόπιση, όπως επίσης σε φρέσκα λευχαιµικά κύτταρα ασθενών µε ΧΜΛ θετική στο χρωµόσωµα Φιλαδέλφειας και ασθενών µε οξεία λεµφοβλαστική λευχαιµία (ΟΛΛ).
The compound selectively inhibits proliferation and induces apoptosis in Bcr-Abl positive cell lines as well as fresh leukaemic cells from Philadelphia chromosome positive CML and acute lymphoblastic leukaemia (ALL) patients.
In vivo η χηµική ένωση δείχνει αντινεοπλασµατική δραστηριότητα όπως µοναδικός παράγοντας σε µοντέλα ζώων που χρησιµοποιούνται κύτταρα όγκων θετικά σε χρωµοσωµική µετατόπιση.
In vivo the compound shows anti-tumour activity as a single agent in animal models using Bcr-Abl positive tumour cells.
Το imatinib είναι ένας επίσης αναστολέας του υποδοχέα των τυροσινικών κινασών για τον αυξητικό παράγοντα που παράγεται από τα αιµοπετάλια (PDGF), PDGF- R και για τον προγονικό κυτταρικό παράγοντα (SCF) για c- kit και αναστέλλει τις επαγόµενες από τον PDGF και SCF κυτταρικές διαδικασίες.
Imatinib is also an inhibitor of the receptor tyrosine kinases for platelet-derived growth factor (PDGF), PDGF-R, and stem cell factor (SCF), c-Kit, and inhibits PDGF- and SCF-mediated cellular events.
In vitro, το imatinib αναστέλλει τον πολλαπλασιασµό και επάγει την απόπτωση σε κύτταρα γαστρεντερικών στρωµατικών όγκων (GIST), που εκφράζει µετάλλαξη ενεργοποιηµένη από το kit.
In vitro, imatinib inhibits proliferation and induces apoptosis in gastrointestinal stromal tumour (GIST) cells, which express an activating kit mutation.
Στην παθογένεση της MDS/ MPD, HES/ CEL και DFSP, έχει εµπλακεί η συνεχής ενεργοποίηση του υποδοχέα PDGF ή των πρωτεϊνικών κινασών της τυροσίνης του Abl ως αποτέλεσµα της σύντηξης µε διαφορετικές συνεργατικές πρωτεΐνες ή της συνεχούς παραγωγής PDGF.
Constitutive activation of the PDGF receptor or the Abl protein tyrosine kinases as a consequence of fusion to diverse partner proteins or constitutive production of PDGF have been implicated in the pathogenesis of MDS/ MPD, HES/ CEL and DFSP.
Το imatinib αναστέλλει τη διαδικασία µεταγωγής σήµατος και τον πολλαπλασιασµό των κυττάρων που προκαλείται από την απορυθµισµένη δράση της κινάσης των PDGFR και Abl.
Imatinib inhibits signalling and proliferation of cells driven by dysregulated PDGFR and Abl kinase activity.
Κλινικές Μελέτες σε χρόνια µυελογενή λευχαιµία Η αποτελεσµατικότητα του Glivec βασίζεται στα συνολικά αιµατολογικά και κυτταρογενετικά ποσοστά ανταπόκρισης και στην επιβίωση ελεύθερη εξέλιξης.
Clinical studies in chronic myeloid leukaemia The effectiveness of Glivec is based on overall haematological and cytogenetic response rates and progression-free survival.
Εκτός από τη νεοδιαγνωσθείσα χρόνια φάση της ΧΜΛ, δεν υπάρχουν ελεγχόµενες µελέτες που να καταδεικνύουν κλινικό όφελος, όπως βελτίωση στα συµπτώµατα τα σχετιζόµενα µε τη νόσο, ή αυξηµένη επιβίωση.
Except in newly diagnosed chronic phase CML, there are no controlled trials demonstrating a clinical benefit, such as improvement in disease-related symptoms or increased survival.
Τρεις µεγάλες, διεθνείς, ανοιχτού σχεδιασµού, µη ελεγχόµενες, φάσης ΙΙ µελέτες, διεξήχθησαν σε ασθενείς µε ΧΜΛ θετική στο χρωµόσωµα Φιλαδέλφειας (Ph+) σε προχωρηµένο στάδιο, σε βλαστική
Three large, international, open-label, non-controlled phase II studies were conducted in patients with Philadelphia chromosome positive (Ph+) CML in advanced, blast or accelerated phase disease, other Ph+ leukaemias or with CML in the chronic phase but failing prior interferon-alpha (IFN) therapy.
Μια µεγάλη, ανοιχτού σχεδιασµού, πολυκεντρική, διεθνής, τυχαιοποιηµένη φάσης ΙΙΙ µελέτη διεξήχθη σε ασθενείς µε νεοδιαγνωσθείσα Ph+ ΧΜΛ.
One large, open-label, multicentre, international randomised phase III study has been conducted in patients with newly diagnosed Ph+ CML.
Επιπλέον, παιδιά έλαβαν αγωγή σε δύο µελέτες φάσης Ι και σε µια µελέτη φάσης ΙΙ.
In addition, children have been treated in two phase I studies and one phase II study.
Σε όλες τις κλινικές µελέτες το 38– 40% των ασθενών ήταν ηλικίας ≥ 60 χρόνων και το 10– 12% των ασθενών ηλικίας ≥ 70 χρόνων.
In all clinical studies 38– 40% of patients were ≥ 60 years of age and 10– 12% of patients were ≥ 70 years of age.
Χρόνια φάση, νεοδιαγνωσθείσα φάση:
Chronic phase, newly diagnosed:
Αυτή η µελέτη φάσης ΙΙΙ σε ενήλικες ασθενείς συνέκρινε την αγωγή µε Glivec µε την συνδυασµένη αγωγή ιντερφερόνης- άλφα (IFN) και κυταραβίνη (Αra- C).
This phase III study in adult patients compared treatment with either single-agent Glivec or a combination of interferon-alpha (IFN) plus cytarabine (Ara-C).
Στους ασθενείς µε απουσία ανταπόκρισης (απουσία πλήρους αιµατολογικής ανταπόκρισης (CHR) στους 6 µήνες, αύξηση λευκών αιµοσφαιρίων (WBC), απουσία µέγιστης κυτταρογενετικής ανταπόκρισης (ΜCyR) στους 24 µήνες), απώλεια ανταπόκρισης (απώλεια CHR ή MCyR) ή σοβαρή δυσανεξία στη θεραπεία επετράπη η µετάβαση τους στο εναλλακτικό θεραπευτικό σκέλος.
Patients showing lack of response (lack of complete haematological response (CHR) at 6 months, increasing WBC, no major cytogenetic response (MCyR) at 24 months), loss of response (loss of CHR or MCyR) or severe intolerance to treatment were allowed to cross over to the alternative treatment arm.
Στο σκέλος του Glivec, οι ασθενείς έλαβαν 400 mg ηµερησίως.
In the Glivec arm, patients were treated with 400 mg daily.
Στο σκέλος της ΙNF, χορηγήθηκε στους ασθενείς µια δόση στόχος ΙNF των 5 MIU/ m2/ ηµέρα υποδορίως σε συνδυασµό µε υποδόρια Αra- C 20 mg/ m2/ ηµέρα για 10 ηµέρες/ µήνα.
In the IFN arm, patients were treated with a target dose of IFN of 5 MIU/ m2/ day subcutaneously in combination with subcutaneous Ara-C 20 mg/ m2/ day for 10 days/ month.
Συνολικά, 1. 106 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν, 553 σε κάθε σκέλος.
A total of 1,106 patients were randomised, 553 to each arm.
Τα βασικά χαρακτηριστικά εξισορροπήθηκαν καλά ανάµεσα στα δύο σκέλη.
Baseline characteristics were well balanced between the two arms.
Η διάµεση ηλικία ήταν τα 51 έτη (εύρος 18– 70 έτη) µε 21, 9% των ασθενών ≥ 60 χρόνων.
Median age was 51 years (range 18– 70 years), with 21.9% of patients ≥ 60 years of age.
Πέντε έτη µετά τη στρατολόγηση του τελευταίου ασθενούς, η διάµεση διάρκεια της πρώτης γραµµής θεραπείας ήταν 60 και 8 µήνες στις οµάδες Glivec και IFN αντίστοιχα.
Five years after the last patient had been recruited, the median duration of first-line treatment was 60 and 8 months in the Glivec and IFN arms, respectively.
Η διάµεση διάρκεια της δεύτερης γραµµής θεραπείας µε το Glivec ήταν 45 µήνες.
The median duration of second-line treatment with Glivec was 45 months.
Συνολικά, σε ασθενείς που έλαβαν πρώτης γραµµής θεραπεία η κατά µέσο όρο ηµερήσια δόση που δόθηκε ήταν 389 ± 71 mg.
Overall, in patients receiving first-line Glivec, the average daily dose delivered was 389 ± 71 mg.
Το πρωταρχικό καταληκτικό σηµείο αποτελεσµατικότητας της µελέτης είναι η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου.
The primary efficacy endpoint of the study is progression-free survival.
Ως εξέλιξη καθορίζεται ως οποιοδήποτε από τα ακόλουθα συµβάµατα: εξέλιξη σε επιταχυνόµενη φάση ή βλαστική κρίση, θάνατος, απώλεια CHR ή ΜcyR ή σε ασθενείς στους οποίους δεν επιτυγχάνεται CHR, αυξανόµενος αριθµός λευκών αιµοσφαιρίων, παρά την κατάλληλη θεραπευτική αντιµετώπιση.
Progression was defined as any of the following events: progression to accelerated phase or blast crisis, death, loss of CHR or MCyR, or in patients not achieving a CHR an increasing WBC despite
Τα βασικά δευτερογενή καταληκτικά σηµεία είναι η µέγιστη κυτταρογενετική ανταπόκριση, η αιµατολογική ανταπόκριση, η µοριακή ανταπόκριση (αξιολόγηση της ελάχιστης υπολειπόµενης νόσου) ο χρόνος έως την επιταχυνόµενη φάση ή βλαστική κρίση και η επιβίωση.
Major cytogenetic response, haematological response, molecular response (evaluation of minimal residual disease), time to accelerated phase or blast crisis and survival are main secondary endpoints.
Τα δεδοµένα ανταπόκρισης παρουσιάζονται στον Πίνακα 3.
Response data are shown in Table 3.
Πίνακας 3 Ανταπόκριση στη µελέτη νεοδιαγνωσθείσας ΧΜΛ (δεδοµένα 60 µηνών)
Response in newly diagnosed CML Study (60-month data)
(Καλύτερα ποσοστά ανταπόκρισης) Αιµατολογική ανταπόκριση
(Best response rates) Haematological response
Κυτταρογενετική ανταπόκριση Μέγιστη ανταπόκριση n (%)
Cytogenetic response Major response n (%)
[95% CI] Πλήρης CyR n (%) Μερική CyR n (%)
[95% CI] Complete CyR n (%) Partial CyR n (%)
Μοριακή ανταπόκριση Μέγιστη ανταπόκριση στους 12 µήνες (%)
Molecular response Major response at 12 months (%) Major response at 24 months (%) * p < 0.001, Fischer’ s exact test
ΝΑ **
2%* NA**
** ανεπαρκή δεδοµένα, µόνο δύο ασθενείς διαθέσιµοι
** insufficient data, only two patients available with samples Haematological response criteria (all responses to be confirmed after ≥ 4 weeks):
Κριτήρια αιµατολογικής ανταπόκρισης (όλες οι ανταποκρίσεις επιβεβαιώνονταν µετά από διάστηµα ≥ 4 εβδοµάδων):
WBC < 10 x 109/ l, platelet < 450 x 109/ l, myelocyte+metamyelocyte < 5% in blood, no blasts and promyelocytes in blood, basophils < 20%, no extramedullary involvement Cytogenetic response criteria: complete (0% Ph+ metaphases), partial (1– 35%), minor (36– 65%) or minimal (66– 95%).
Μια µέγιστη ανταπόκριση (0– 35%) συνδυάζει και την πλήρη και τη µερική ανταπόκριση.
A major response (0– 35%) combines both complete and partial responses.
Κριτήρια µέγιστης µοριακής ανταπόκρισης: στο περιφερικό αίµα, µείωση κατά ≥3 λογαρίθµων στη ποσότητα των Bcr- Abl µεταγραφών (µέτρηση της ανάστροφης µεταγραφάσης µε δοκιµασία real time ποσοτική PCR) αναφορικά µε καθορισµένη βασική τιµή αναφοράς.
Major molecular response criteria: in the peripheral blood reduction of ≥ 3 logarithms in the amount of Bcr-Abl transcripts (measured by real-time quantitative reverse transcriptase PCR assay) over a standardised baseline.
Τα ποσοστά της πλήρους αιµατολογικής ανταπόκρισης, της µέγιστης κυτταρογενετικής ανταπόκρισης και της πλήρους κυτταρογενετικής ανταπόκρισης σε θεραπεία πρώτης γραµµής εκτιµήθηκαν χρησιµοποιώντας τη προσέγγιση Kaplan- Meier για την οποία αυτοί που δεν ανταποκρίθηκαν δεν υπολογίσθηκαν την ηµέρα της τελευταίας εξέτασης.
Rates of complete haematological response, major cytogenetic response and complete cytogenetic response on first-line treatment were estimated using the Kaplan-Meier approach, for which non- responses were censored at the date of last examination.
Χρησιµοποιώντας αυτή τη προσέγγιση τα εκτιµώµενα αθροιστικά ποσοστά ανταπόκρισης για τη θεραπεία πρώτης γραµµής µε Glivec βελτιώνονται από τους 12 µήνες θεραπείας στους 60 µήνες θεραπείας όπως παρακάτω:
Using this approach, the estimated cumulative response rates for first-line treatment with Glivec improved from 12 months of therapy to 60 months of therapy as follows:
CHR από 96, 4% σε 98, 4% και CCyR από 69, 5% σε 86, 7%, αντίστοιχα.
CHR from 96.4% to 98.4% and CCyR from 69.5% to 86.7%, respectively.