natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, είναι λογικό να εφαρμόσει κανείς τα συνήθη υποστηρικτικά μέτρα, όπως π. χ. απομάκρυνση του μη απορροφημένου υλικού από τη γαστρεντερική οδό, χρησιμοποίηση κλινικής παρακολούθησης (συμπεριλαμβανομένης της λήψης ηλεκτροκαρδιογραφήματος) και εφαρμογή υποστηρικτικής θεραπείας εάν απαιτείται.
In the event of an overdose, it is reasonable to employ the usual supportive measures, e. g., remove unabsorbed material from the gastrointestinal tract, employ clinical monitoring (including obtaining an electrocardiogram), and institute supportive therapy if required.
Σε κλινικές μελέτες, περίπου το 13, 5% της δόσης απομακρύνθηκε σε μία συνεδρία αιμο διύλισης διάρκειας 3 έως 4 ωρών.
In clinical studies, approximately 13.5% of the dose was removed over a 3- to 4-hour hemodialysis session.
Εάν κριθεί κλινικά κατάλληλο μπορεί να εξετασθεί το ενδεχόμενο παράτασης της αιμο διύλισης.
Prolonged hemodialysis may be considered if clinically appropriate.
Αναστολέας DPP- 4, κωδικός ATC:
DPP-4 Inhibitor, ATC code:
Το Januvia είναι μέλος μιας κατηγορίας από του στόματος αντιυπεργλυκαιμικών φαρμάκων, που ονομάζονται αναστολείς της διπεπτιδυλικής πεπτιδάσης- 4 (DPP- 4).
Januvia is a member of a class of oral anti-hyperglycaemic agents called dipeptidyl peptidase 4 (DPP-4) inhibitors.
Η βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου που παρατηρείται με αυτό τον παράγοντα μπορεί να επιτυγχάνεται μέσω της αύξησης των επιπέδων των ενεργών ορμονών που ονομάζονται ινκρετίνες.
The improvement in glycaemic control observed with this agent may be mediated by enhancing the levels of active incretin hormones.
Οι ινκρετίνες, περιλαμβανομένου του πεπτιδίου- 1 του παρόμοιου με τη γλυκαγόνη (GLP- 1) και του εξαρτώμενου από τη γλυκόζη ινσουλινοτρόπου πολυπεπτιδίου (GIP), απελευθερώνονται από το έντερο κατά τη διάρκεια της ημέρας και τα επίπεδά τους αυξάνονται ως απάντηση σε ένα γεύμα.
Incretin hormones, including glucagon-like peptide-1 (GLP-1) and glucose-dependent insulinotropic polypeptide (GIP), are released by the intestine throughout the day, and levels are increased in response to a meal.
Όταν οι συγκεντρώσεις της γλυκόζης στο αίμα είναι φυσιολογικές ή αυξημένες τα GLP- 1 και GIP αυξάνουν τη σύνθεση και την απελευθέρωση της ινσουλίνης από τα βήτα κύτταρα του παγκρέατος μέσω ενδοκυττάριων οδών σηματοδότησης, στις οποίες εμπλέκεται το κυκλικό AMP.
When blood glucose concentrations are normal or elevated, GLP-1 and GIP increase insulin synthesis and release from pancreatic beta cells by intracellular signaling pathways involving cyclic AMP.
Η θεραπεία με GLP- 1 ή με αναστολείς της DPP- 4 σε πρότυπα ζώων με διαβήτη τύπου 2, έδειξε να βελτιώνει την απόκριση των βήτα κυττάρων στη γλυκόζη και να διεγείρει τη βιοσύνθεση και απελευθέρωση της ινσουλίνης.
Treatment with GLP-1 or with DPP-4 inhibitors in animal models of type 2 diabetes has been demonstrated to improve beta cell responsiveness to glucose and stimulate insulin biosynthesis and release.
Επιπρόσθετα, το GLP- 1 μειώνει την έκκριση της γλυκαγόνης από τα άλφα κύτταρα του παγκρέατος.
In addition, GLP-1 lowers glucagon secretion from pancreatic alpha cells.
Οι μειωμένες συγκεντρώσεις γλυκαγόνης μαζί με τα αυξημένα επίπεδα ινσουλίνης, οδηγούν σε μειωμένη ηπατική παραγωγή γλυκόζης, που έχει ως αποτέλεσμα μείωση των επιπέδων γλυκόζης του αίματος.
Decreased glucagon concentrations, along with higher insulin levels, lead to reduced hepatic glucose production, resulting in a decrease in blood glucose levels.
Οι επιδράσεις του GLP- 1 και του GIP είναι εξαρτώμενες από την γλυκόζη έτσι ώστε όταν τα επίπεδα της γλυκόζης είναι χαμηλά, δεν παρατηρείται διέγερση προς απελευθέρωση ινσουλίνης ούτε καταστολή της έκκρισης της γλυκαγόνης μέσω του GLP- 1.
The effects of GLP-1 and GIP are glucose-dependent such that when blood glucose concentrations are low, stimulation of insulin release and suppression of glucagon secretion by GLP-1 are not observed.
Και για τα δύο, GLP- 1 και GIP, η διέγερση προς απελευθέρωση ινσουλίνης αυξάνεται μόλις τα επίπεδα της η γλυκόζης ανέρχονται πάνω από τις φυσιολογικές συγκεντρώσεις.
For both GLP-1 and GIP, stimulation of insulin release is enhanced as glucose rises above normal concentrations.
Επιπλέον, το GLP- 1 δεν επηρεάζει τη φυσιολογική απόκριση της γλυκαγόνης σε υπογλυκαιμία.
Further, GLP-1 does not impair the normal glucagon response to hypoglycaemia.
Η δραστηριότητα των GLP- 1 και GIP περιορίζεται από τη δράση του ενζύμου DPP- 4, το οποίο υδρολύει ταχέως τις ινκρετίνες παράγοντας αδρανή προϊόντα.
The activity of GLP-1 and GIP is limited by the DPP-4 enzyme, which rapidly hydrolyzes the incretin hormones to produce inactive products.
Η σιταγλιπτίνη προλαμβάνει την υδρόλυση των ινκρετινών από το DPP- 4, αυξάνοντας έτσι τις συγκεντρώσεις στο πλάσμα των δραστικών μορφών των GLP- 1 και GIP.
Sitagliptin prevents the hydrolysis of incretin hormones by DPP-4, thereby increasing plasma concentrations of the active forms of GLP-1 and GIP.
Αυξάνοντας τα επίπεδα των ενεργών ινκρετινών, η σιταγλιπτίνη αυξάνει την απελευθέρωση της ινσουλίνης και μειώνει τα επίπεδα της γλυκαγόνης με ένα γλυκοζοεξαρτώμενο τρόπο.
By enhancing active incretin levels, sitagliptin increases insulin release and decreases glucagon levels in a glucose- dependent manner.
Σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 με υπεργλυκαιμία, οι αλλαγές αυτές στα επίπεδα ινσουλίνης και γλυκαγόνης οδηγούν σε μειωμένες συγκεντρώσεις της αιμοσφαιρίνης A 1c (HbA1c), της γλυκόζης νηστείας, καθώς και της μεταγευματικής γλυκόζης.
In patients with type 2 diabetes with hyperglycaemia, these changes in insulin and glucagon levels lead to lower hemoglobin A1c (HbA1c) and lower fasting and postprandial glucose concentrations.
Ο γλυκοζοεξαρτώμενος μηχανισμός δράσης της σιταγλιπτίνης είναι διαφορετικός από τον μηχανισμό της σουλφονυλουρίας, που αυξάνει την έκκριση της ινσουλίνης ακόμη και όταν τα επίπεδα της γλυκόζης είναι χαμηλά και μπορεί να οδηγήσει σε υπογλυκαιμία σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2
Sitagliptin is a potent and
Η σιταγλιπτίνη είναι ένας ισχυρός και υψηλά εκλεκτικός αναστολέας του ενζύμου DPP- 4, και δεν αναστέλλει τα στενά σχετιζόμενα ένζυμα DPP- 8 ή DPP- 9σε θεραπευτικές συγκεντρώσεις.
7 highly selective inhibitor of the enzyme DPP-4 and does not inhibit the closely-related enzymes DPP-8 or DPP-9 at therapeutic concentrations.
Γενικά, η σιταγλιπτίνη βελτίωσε τον γλυκαιμικό έλεγχο όταν χορηγήθηκε με μετφορμίνη (add- on θεραπεία), σε συνδυασμό με μία σουλφονυλουρί (με ή χωρίς μετφορμίνη), και σε συνδυασμό με μία θειοζολιδινεδιόνη, όπως μετρήθηκε από κλινικές σχετικές μει΄ωσεις της HbA1c από την αρχική τιμή κατά το τελικό σημείο της μελέτης. (βλέπε Πίνακα 2).
Overall, sitagliptin improved glycaemic control when given as monotherapy, when used in combination with metformin (initial or add-on therapy), in combination with a sulphonylurea (with or without metformin), and in combination with a thiazolidinedione, as measured by clinically relevant reductions in HbA1c from baseline at study endpoint (see Table 2).
Διεξήχθησαν δύο μελέτες για να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια του Januvia ως μονοθεραπεία.
Two studies were conducted to evaluate the efficacy and safety of Januvia monotherapy.
Η θεραπεία με σιταγλιπτίνη, στα 100 mg μία φορά ημερησίως ως μονοθεραπεία επέφερε σημαντικές βελτιώσεις στην HbA1c στη γλυκόζη πλάσματος νηστείας (FPG) και στη γλυκόζη 2 ώρες μετά από γεύμα (2- ώρες PPG), σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο σε δύο μελέτες διάρκειας μία 18 και μία 24 εβδομάδων.
Treatment with sitagliptin at 100 mg once daily as monotherapy provided significant improvements in HbA1c, fasting plasma glucose (FPG), and 2-hour post-prandial glucose (2-hour PPG), compared to placebo in two studies, one of 18- and one of 24-weeks duration.
Παρατηρήθηκε βελτίωση των υποκατάστατων δεικτών (surrogate markers) για τη λειτουργία των β κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων της HOMA- β (Homeostasis Model Assessment- β), του λόγου προϊνσουλίνης προς ινσουλίνη, και των μετρήσεων για την ανταπόκριση των β κυττάρων μέσω της δοκιμασίας ανοχής με συχνές δειγματοληψίες μετά από γεύμα.
Improvement of surrogate markers of beta cell function, including HOMA-β (Homeostasis Model Assessment-β), proinsulin to insulin ratio, and measures of beta cell responsiveness from the frequently-sampled meal tolerance test were observed.
Η συχνότητα εμφάνισης υπογλυκαιμίας που παρατηρήθηκε στους ασθενείς που ελάμβαναν Januvia ήταν παρόμοια με αυτή του εικονικό φάρμακο.
The observed incidence of hypoglycaemia in patients treated with Januvia was similar to placebo.
Σε μία μελέτη σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική ανεπάρκεια (κάθαρση κρεατινίνης < 50 ml/ min), ερευνήθηκε η ασφάλεια και ανεκτικότητα μειωμένων δόσεων της σιταγλιπτίνης και ήταν γενικά παρόμοια με το εικονικό φάρμακο.
In a study in patients with type 2 diabetes and chronic renal insufficiency (creatinine clearance < 50 ml/ min), the safety and tolerability of reduced doses of sitagliptin were investigated and generally similar to placebo.
Επιπρόσθετα, οι μειώσεις της HbA1c και της FPG με την σιταγλιπτίνη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο ήταν γενικά παρόμοιες με αυτές που παρατηρήθηκαν σε άλλες μελέτες μονοθεραπείας σε ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία (βλέπε παράγραφο 5. 2).
In addition, the reductions in HbA1c and FPG with sitagliptin compared to placebo were generally similar to those observed in other monotherapy studies in patients with normal renal function (see section 5.2).
Ο αριθμός των ασθενών με μέτριου έως σοβαρού βαθμού νεφρική ανεπάρκεια ήταν πολύ μικρός για να επιβεβαιωθεί η ασφαλής χρήση της σιταγλιπτίνης σ΄αυτή την κατηγορία ασθενών.
The number of patients with moderate to severe renal insufficiency was too low to confirm safe use of sitagliptin in this type of patients.
Η σιταγλιπτίνη 100 mg μία φορά ημερησίως παρείχε σημαντική βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο σε δύο μελέτες 24 εβδομάδων σιταγλιπτίνης ως θεραπεία προσθήκης, μία σε συνδυασμό με μετφορμίνη και μία σε συνδυασμό με πιογλιταζόνη.
Sitagliptin 100 mg once daily provided significant improvements in glycaemic parameters compared with placebo in two 24-week studies of sitagliptin as add-on therapy, one in combination with metformin and one in combination with pioglitazone.
Σ αυτές τις μελέτες υπήρξε μία παρόμοια συχνότητα υπογλυκαιμίας που αναφέρθηκε για τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με σιταγλιπτίνη ή εικονικό φάρμακο.
In these studies there was a similar incidence of hypoglycaemia reported for patients treated with sitagliptin or placebo.
Η προσθήκη της σιταγλιπτίνης είτε στην γλιμεπιρίδη μόνο ή στη γλιμεπιρίδη και μετφορμίνη επέφερε σημαντικές βελτιώσεις σε γλυκαιμικούς παράγοντες Οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με σιταγλιπτίνη είχαν παρουσιάσει μέτρια αύξηση σωματικού βάρους σε σύγκριση με αυτούς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
Patients treated with sitagliptin had a modest increase in body weight compared to those given placebo.
Σε μία παραγοντικού σχεδιασμού μελέτη 24- εβδομάδων ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο αρχικής θεραπείας, η σιταγλιπτίνη 50 mg δύο φορές ημερησίως σε συνδυασμό με μετφορμίνη (500 mg ή 1000 mg δύο φορές ημερησίως) παρείχε σημαντική βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου σε σύγκριση με κάθε μία από τις μονοθεραπείες.
In a 24-week placebo-controlled factorial study of initial therapy, sitagliptin 50 mg twice daily in combination with metformin (500 mg or 1000 mg twice daily) provided significant improvements in glycaemic parameters compared with either monotherapy.
Δεν υπήρξε καμμία αλλαγή από την αρχική τιμή για τους ασθενείς σε θεραπεία μόνο με σιταγλιπτίνη.
The incidence of hypoglycaemia was similar across treatment groups.
9 Πίνακας 2:
Table 2.
HbA1c αποτελέσματα Μελετών ελεγχόμενων με εικονικό φάρμακο Μονοθεραπείας και Συνδυασμένης θεραπείας *
HbA1c results in placebo-controlled monotherapy and combination therapy studies*
Διόρθωση με εικονικό
Placebo-corrected mean
Μέση αλλαγή από την
Mean change from
φάρμακο της μέσης αλλαγής
change in HbA1c (%) at
Μελέτη
baseline
αρχική τιμή HbA1c (%)
baseline HbA1c (%)
αρχική τιμή HbA1c (%) Την εβδομάδα 24 †
HbA1c (%)
της HbA1c (%) Την εβδομάδα 24 † (95% CI)
(95%
Μελέτες μονοθεραπείας
Sitagliptin 100 mg once daily§
Σιταγλιπτίνη 100 mg - 0. 6 ‡ μία φορά ημερησίως§ (N= 193) Μελέτες μονοθεραπείας
(N= 193) Sitagliptin 100 mg once daily (N= 229) Combination Therapy Studies
- 0. 5
-0.6
(- 0. 8, - 0. 4)
8
Σιταγλιπτίνη 100 mg
Placebo-corrected mean
- 0. 8 ‡
Mean
μία φορά ημερησίως (N= 229)
change in HbA1c (%) at
8. 0
Study
- 0. 6
baseline
(- 1. 0, - 0. 6)
baseline HbA1c (%)
Μελέτες συνδυασμένης θεραπείας Σιταγλιπτίνη 100 mg μία φορά ημερησίως Προστέθηκε στη εν
Sitagliptin 100 mg once daily added to
8. 0
HbA1c (%)
- 0. 7
at Week 24†
- 0. 7 ‡
(95% CI) -0.7‡
εξελίξει θεραπεία με μετφορμίνη (N=453) Σιταγλιπτίνη 100 mg μία φορά ημερησίως
ongoing metformin therapy (N=453) Sitagliptin 100 mg once daily added to
(- 0. 8, - 0. 5)
(-0.8, -0.5) -0.7‡
Προστέθηκε στη εν εξελίξει θεραπεία με πιογλιταζόνη (N=163) Σιταγλιπτίνη 100 mg μία φορά ημερησίως
ongoing pioglitazone therapy (N=163) Sitagliptin 100 mg once daily added to
- 0. 9
-0.9
- 0. 7 ‡ (- 0. 9, - 0. 5)
(-0.9, -0.5) -0.6‡
Προστέθηκε στη εν εξελίξει θεραπεία με γλιμεπιρίδη (N=102) Σιταγλιπτίνη 100 mg μία φορά ημερησίως
ongoing glimepiride therapy (N=102) Sitagliptin 100 mg once daily added to
- 0. 3
-0.3
- 0. 6 ‡ (- 0. 8, - 0. 3)
(-0.8, -0.3)
Προστέθηκε στη εν εξελίξει θεραπεία με γλιμεπιρίδη+μετφορμίνη (N=115) Αρχική θεραπεία (δύο φορές ημερησίως)
ongoing glimepiride + metformin therapy (N=115) Initial therapy (twice daily):
- 0. 9 ‡ (- 1. 1, - 0. 7) - 1. 6 ‡
-0.9‡ (-1.1, -0.7) -1.6‡
Σιταγλιπτίνη 50 mg+ μετφορμίνη 500 mg (N=183) Αρχική θεραπεία (δύο φορές ημερησίως)
Sitagliptin 50 mg + metformin 500 mg (N=183) Initial therapy (twice daily):
(- 1. 8, - 1. 3) - 2. 1 ‡
(-1.8, -1.3)
* Πληθυσμός όλοι οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία (ανάλυση πρόθεσης για θεραπεία). † Least squares σημαίνει αναπροσαρμογή πριν από το στάδιο αντιυπεργλυκαιμικής θεραπείας και αρχική τιμή 10 ‡ p < 0. 001 σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο ή εικονικό φάρμακο + συνδυασμός θεραπείας. § HbA1c (%) την εβδομάδα 18
* All Patients Treated Population (an intention-to-treat analysis). † Least squares means adjusted for prior antihyperglycaemic therapy status and baseline value. ‡ p < 0.001 compared to placebo or placebo + combination treatment. § HbA1c (%) at week 18.
Σε μία μελέτη σύγκρισης της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας μετά από προσθήκη του Januvia 100 mg μία φορά ημερησίως ή της γλιπιζίδης (σουλφονυλουρία) σε ασθενείς με ανεπαρκή γλυκαιμικό έλεγχο μετά από μονοθεραπεία με μετφορμίνη, η σιταγλιπτίνη ήταν παρόμοια της γλιπιζίδης στην μείωση της HbA1c Η μέση δοσολογία γλιπιζίδης που χρησιμοποιήθηκε στην ομάδα σύγκρισης ήταν 10mg ημερησίως, ενώ σε περίπου 40% των ασθενών απαιτήθηκε δόση γλιπιζίδης ≤ 5 mg ημερησίως κατά την διάρκεια της μελέτης.
The mean glipizide dose used in the comparator group was 10 mg per day with approximately 40% of patients requiring a glipizide dose of ≤ 5 mg/ day throughout the study.
Ωστόσο, περισσότεροι ασθενείς στην ομάδα με σιταγλιπτίνη διέκοψαν τη θεραπεία λόγω έλλειψης αποτελεσματικότητας από οτι στην ομάδα με γλιπιζίδη.
However, more patients in the sitagliptin group discontinued due to lack of efficacy than in the glipizide group.
Ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με σιταγλιπτίνη παρουσίασαν σημαντική μέση μείωση από την αρχική τιμή στο σωματικό βάρος σε σύγκριση με μία σημαντική αύξηση βάρους σε ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε γλιπιζίδη (- 1. 5 έναντι +1. 1 kg).
Patients treated with sitagliptin exhibited a significant mean decrease from baseline in body weight compared to a significant weight gain in patients administered glipizide (-1.5 vs. +1.1 kg).
Σ΄αυτή τη μελέτη, ο λόγοςπροϊνσουλίνης προς ινσουλίνη, δείκτης της αποτελεσματικότητας της σύνθεσης και απελευθέρωσης της ινσουλίνης, βελτιώθηκε με σιταγλιπτίνη και επιδεινώθηκε με την θεραπεία με γλιπιζίδη.
In this study, the proinsulin to insulin ratio, a marker of efficiency of insulin synthesis and release, improved with sitagliptin and deteriorated with glipizide treatment.
Η μέση AUC της σιταγλιπτίνης στο πλάσμα ήταν 8. 52 μM. hr, και η Cmax ήταν 950 nM.
Absorption Following oral administration of a 100-mg dose to healthy subjects, sitagliptin was rapidly absorbed, with peak plasma concentrations (median Tmax) occurring 1 to 4 hours post-dose, mean plasma AUC of sitagliptin was 8.52 μ M• hr, Cmax was 950 nM.
Εφόσον η συγχορήγηση του Januvia με γεύμα υψηλών λιπαρών δεν είχε επίδραση στην φαρμακοκινητική, το Januvia μπορεί να χορηγηθεί με ή χωρίς τροφή.
Since coadministration of a high-fat meal with Januvia had no effect on the pharmacokinetics, Januvia may be administered with or without food.
Δοσοεξαρτώμενη αναλογία δεν τεκμηριώθηκε για την Cmax και C24hr (η Cmax αυξήθηκε περισσότερο από ότι κατά δοσοεξαρτώμενο τρόπο και η C24hr αυξήθηκε κατά λιγότερο από ότι κατά δοσοεξαρτώμενο τρόπο).
Dose-proportionality was not established for Cmax and C24hr (Cmax increased in a greater than dose-proportional manner and C24hr increased in a less than dose-proportional manner).
Κατανομή Ο μέσος όγκος κατανομής σε σταθερή κατάσταση μετά από χορήγηση ενδοφλέβιας εφάπαξ δόσης 100 mg σιταγλιπτίνης σε υγιή άτομα, είναι περίπου 198 λίτρα.
Distribution The mean volume of distribution at steady state following a single 100-mg intravenous dose of sitagliptin to healthy subjects is approximately 198 liters.
Το κλάσμα της σιταγλιπτίνης που συνδέεται ανάστροφα με τις πρωτεϊνες του πλάσματος είναι χαμηλό (38%).
The fraction of sitagliptin reversibly bound to plasma proteins is low (38%).
Μεταβολισμός Η σιταγλιπτίνη αποβάλλεται πρωταρχικά αμετάβλητη στα ούρα, και ο μεταβολισμός αποτελεί μια δευτερεύουσα οδό.
9 Metabolism Sitagliptin is primarily eliminated unchanged in urine, and metabolism is a minor pathway.
Μετά από δόση [14C] σιταγλιπτίνης από το στόμα, περίπου 16% της ραδιενέργειας απομακρύνθηκε ως μεταβολίτες της σιταγλιπτίνης.
Following a [14C]sitagliptin oral dose, approximately 16% of the radioactivity was excreted as metabolites of sitagliptin.
Ιn vitro μελέτες έδειξαν ότι το πρωταρχικό ένζυμο που ευθύνεται για τον περιορισμένο μεταβολισμό της σιταγλιπτίνης ήταν το CYP3A4, σε με συμβολή του CYP2C8.
In vitro studies indicated that the primary enzyme responsible for the limited metabolism of sitagliptin was CYP3A4, with contribution from CYP2C8.
11 Αποβολή Μετά από χορήγηση δόσης [14C] σιταγλιπτίνης από το στόμα σε υγιή άτομα, περίπου το 100% της χορηγούμενης ραδιενέργειας απομακρύνθηκε στα κόπρανα (13%) ή στα ούρα (87%) εντός μιας εβδομάδας από τη χορήγηση.
Elimination Following administration of an oral [14C]sitagliptin dose to healthy subjects, approximately 100% of the administered radioactivity was eliminated in faeces (13%) or urine (87%) within one week of dosing.
Ο φαινόμενος τελικός χρόνος ημίσειας ζωής t1/ 2 μετά από δόση σιταγλιπτίνης από το στόμα 100- mg ήταν περίπου 12. 4 ώρες.
The apparent terminal t1/ 2 following a 100-mg oral dose of sitagliptin was approximately 12.4 hours.
Η σιταγλιπτίνη είναι υπόστρωμα για τον μεταφορέα- 3 ανθρώπινων οργανικών ανιόντων (hOAT- 3), που μπορεί να εμπλέκεται στην νεφρική απέκκριση της σιταγλιπτίνης.
Sitagliptin is a substrate for human organic anion transporter-3 (hOAT-3), which may be involved in the renal elimination of sitagliptin.
Η κλινική συσχέτιση του hOAT- 3 στην μεταφορά της σιταγλιπτίνης δεν έχει τεκμηριωθεί.
The clinical relevance of hOAT-3 in sitagliptin transport has not been established.
Η σιταγλιπτίνη είναι επίσης υπόστρωμα της p- γλυκοπρωτεϊνης, η οποία μπορεί να εμπλέκεται διευκολύνοντας τη νεφρική απέκκριση της σιταγλιπτίνης.
Sitagliptin is also a substrate of p-glycoprotein, which may also be involved in mediating the renal elimination of sitagliptin.
Ωστόσο, η κυκλοσπορίνη, ένας αναστολέας της p- γλυκοπρωτεϊνης, δεν μείωσε την νεφρική κάθαρση της σιταγλιπτίνης.
However, cyclosporine, a p-glycoprotein inhibitor, did not reduce the renal clearance of sitagliptin.
In vitro, η σιταγλιπτίνη δεν ανέστειλλε το OAT3 (IC50=160μΜ) ή τη μεταφορά μέσω p- γλυκοπρωτεϊνης (έως 250μΜ) σε θεραπευτικές συγκεντρώσεις του πλάσματος.
In vitro, sitagliptin did not inhibit OAT3 (IC50=160 μ M) or p-glycoprotein (up to 250 μ M) mediated transport at therapeutically relevant plasma concentrations.
Σε μία κλινική μελέτη η σιταγλιπτίνη είχε μικρή επίδραση στις συγκεντρώσεις διγοξίνης στο πλάσμα που δεικνύει οτι η σιταγλιπτίνη μπορεί να είναι ήπιος αναστολέας της p- γλυκοπρωτεϊνης.
In a clinical study sitagliptin had a small effect on plasma digoxin concentrations indicating that sitagliptin may be a mild inhibitor of p-glycoprotein.
Χαρακτηριστικά σε ασθενείς Η φαρμακοκινητική της σιταγλιπτίνης των υγιών ατόμων ήταν γενικά παρόμοια με αυτή των ασθενών με διαβήτη τύπου 2.
Characteristics in patients The pharmacokinetics of sitagliptin were generally similar in healthy subjects and in patients with type 2 diabetes.
Νεφρική ανεπάρκεια Διενεργήθηκε μία ανοιχτή μελέτη εφάπαξ δόσης για να αξιολογηθεί η φαρμακοκινητική μίας μειωμένης δόσης της σιταγλιπτίνης (50 mg) σε ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια διαφόρων βαθμών σε σύγκριση με φυσιολογικούς υγιείς μάρτυρες.
Renal insufficiency A single-dose, open-label study was conducted to evaluate the pharmacokinetics of a reduced dose of sitagliptin (50-mg) in patients with varying degrees of chronic renal insufficiency compared to normal healthy control subjects.
Η μελέτη περιελάμβανε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια που ταξινομήθηκαν με βάση την κάθαρση κρεατινίνης ως ήπια (50 έως < 80 ml/ min), μέτρια (30 έως < 50 ml/ min), και σοβαρή (< 30 ml/ min), όπως επίσης ασθενείς με νεφροπάθεια τελικού σταδίου σε αιμο διύλιση.
The study included patients with renal insufficiency classified on the basis of creatinine clearance as mild (50 to < 80 ml/ min), moderate (30 to < 50 ml/ min), and severe (< 30 ml/ min), as well as patients with end-stage renal disease (ESRD) on hemodialysis.
Ασθενείς με ήπια νεφρική ανεπάρκεια δεν εμφάνισαν κλινικά σημαντική αύξηση στην συγκέντρωση της σιταγλιπτίνης στο πλάσμα, σε σύγκριση με τους φυσιολογικούς υγιείς μάρτυρες.
Patients with mild renal insufficiency did not have a clinically meaningful increase in the plasma concentration of sitagliptin as compared to normal healthy control subjects.
Παρατηρήθηκε περίπου 2- πλάσια αύξηση στην AUC της σιταγλιπτίνης στο πλάσμα σε ασθενείς με μέτρια νεφρική ανεπάρκεια και μια 4- πλάσια περίπου αύξηση σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια και σε ασθενείς με νεφροπάθεια τελικού σταδίου σε αιμο διύλιση, σε σύγκριση με τους φυσιολογικούς μάρτυρες.
An approximately 2-fold increase in the plasma AUC of sitagliptin was observed in patients with moderate renal insufficiency, and an approximately 4-fold increase was observed in patients with severe renal insufficiency and in patients with ESRD on hemodialysis, as compared to normal healthy control subjects.
Η σιταγλιπτίνη απομακρύνθηκε μετρίως με την αιμο διύλιση (13. 5% για 3 - έως 4- ώρες αιμο διύλισης με έναρξη 4 ώρες μετά τη δόση)..
Sitagliptin was modestly removed by hemodialysis (13.5% over a 3- to 4-hour hemodialysis session starting 4 hours postdose).
Το Januvia δεν συνιστάται για χορήγηση σε ασθενείς με μέτριου ή σοβαρού βαθμού νεφρική ανεπάρκεια, συμπεριλαμβανομένων αυτών με νεφροπάθεια τελικού σταδίου, επειδή η εμπειρία σ΄αυτούς τους ασθενείς είναι πολύ περιορισμένη.
Januvia is not recommended for use in patients with moderate or severe renal insufficiency including those with ESRD since experience in these patients is too limited.
(βλέπε παράγραφο 4. 2).
(See section 4.2.)
Ηπατική ανεπάρκεια Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης του Januvia στους ασθενείς με ήπια ή μέτρια ηπατική ανεπάρκεια (Child- Pugh score ≤ 9).
Hepatic insufficiency No dosage adjustment for Januvia is necessary for patients with mild or moderate hepatic insufficiency (Child-Pugh score ≤ 9).
Παρόλα αυτά, για το λόγο ότι η σιταγλιπτίνη αποβάλλεται πρωταρχικά από τους νεφρούς, η σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια δεν αναμένεται να επηρεάσει την φαρμακοκινητική της σιταγλιπτίνης.
However, because sitagliptin is primarily renally eliminated, severe hepatic insufficiency is not expected to affect the pharmacokinetics of sitagliptin.
Ηλικιωμένοι Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης με βάση την ηλικία.
10 Elderly No dosage adjustment is required based on age.