natgillin/translations-raw huggingface dataset:
σπάνιες: πολύ σπάνιες:
hepatitic artery thrombosis, venoocclusive liver disease hepatic failure, bile duct stenosis
θρόμβωση της ηπατικής αρτηρίας, φλεβοαποφρακτική ηπατοπάθεια ηπατική ανεπάρκεια, στένωση του χοληφόρου πόρου
Reproductive system and breast disorders uncommon:
Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και των μαστών όχι συχνές:
dysmenorrhoea and uterine bleeding
δυσμηνόρροια και αιμορραγία της μήτρας
Psychiatric disorders very common: common:
Ψυχιατρικές διαταραχές πολύ συχνές: συχνές:
insomnia anxiety symptoms, confusion and disorientation, depression, depressed mood, mood disorders and disturbances, nightmare, hallucination, mental disorders
όχι συχνές:
uncommon:
ψυχωσική διαταραχή
4.9 Overdose
4. 9 Υπερδοσολογία
psychotic disorder 10
Η εμπειρία από υπερδοσολογία είναι περιορισμένη.
Experience with overdose is limited.
Έχουν αναφερθεί διάφορες περιπτώσεις τυχαίας υπερδοσολογίας με την tacrolimus: τα συμπτώματα περιελάμβαναν τρόμο, κεφαλαλγία, ναυτία και έμετο, λοιμώξεις, κνίδωση, λήθαργο, αυξημένο άζωτο ουρίας αίματος και υψηλές συγκεντρώσεις κρεατινίνης ορού και αυξημένη αμινοτρανσφεράση της αλανίνης.
Several cases of accidental overdose have been reported with tacrolimus; symptoms have included tremor, headache, nausea and vomiting, infections, urticaria, lethargy, increased blood urea nitrogen and elevated serum creatinine concentrations, and increase in alanine aminotransferase levels.
Δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο στη θεραπεία με tacrolimus.
No specific antidote to tacrolimus therapy is available.
Εάν ληφθεί υπερβολική δόση πρέπει να διενεργηθεί υποστηρικτική και συμπτωματική θεραπεία.
If overdose occurs, general supportive measures and symptomatic treatment should be conducted.
Λόγω του μεγάλου μοριακού βάρους της, τη μικρή διαλυτότητα στο νερό και την εκτεταμένη σύνδεση με τα ερυθροκύτταρα και τις πρωτεΐνες του πλάσματος, αναμένεται ότι η tacrolimus δεν απομακρύνεται με αιμοκάθαρση.
Based on its high molecular weight, poor aqueous solubility, and extensive erythrocyte and plasma protein binding, it is anticipated that tacrolimus will not be dialysable.
Σε μεμονωμένους ασθενείς με πολύ υψηλά επίπεδα στο αίμα, η αιμοδιήθηση ή διαδιήθηση ήταν αποτελεσματικές στη μείωση των τοξικών συγκεντρώσεων.
In isolated patients with very high plasma levels, haemofiltration or -diafiltration have been effective in reducing toxic concentrations.
Σε περιπτώσεις δηλητηρίασης από το στόμα, η πλύση στομάχου και/ ή η χρήση προσροφητικών ουσιών (όπως ο ενεργός άνθρακας) μπορεί να είναι βοηθητική εάν χρησιμοποιηθούν σύντομα μετά τη λήψη.
In cases of oral intoxication, gastric lavage and/ or the use of adsorbents (such as activated charcoal) may be helpful, if used shortly after intake.
Αναστολείς της καλσινευρίνης κωδικός ATC:
Calcineurin inhibitors, ATC code:
Μηχανισμός δράσης και φαρμακοδυναμικές επιδράσεις Στο μοριακό επίπεδο, οι δράσεις της tacrolimus φαίνεται ότι επιτυγχάνονται μέσω σύνδεσης με μία κυτταροσωμική πρωτεΐνη (FKBP12) η οποία ευθύνεται για την ενδοκυτταρική συσσώρευση του φαρμάκου.
Mechanism of action and pharmacodynamic effects At the molecular level, the effects of tacrolimus appear to be mediated by binding to a cytosolic protein (FKBP12) which is responsible for the intracellular accumulation of the compound.
12 σηματοδοτουμένων οδών, εμποδίζοντας έτσι τη μεταγραφική λειτουργία των γονιδίων παραγωγής λεμφοκυτταροκινών.
The FKBP12-tacrolimus complex specifically and competitively binds to and inhibits calcineurin, leading to a calcium-dependent inhibition of T-cell signal transduction pathways, thereby preventing transcription of a discrete set of lymphokine genes.
Η tacrolimus είναι ένας εξαιρετικά δραστικός ανοσοκατασταλτικός παράγοντας και έχει επιδείξει δράση τόσο σε in vitro όσο και σε in vivo πειράματα.
Tacrolimus is a highly potent immunosuppressive agent and has proven activity in both in vitro and in vivo experiments.
Συγκεκριμένα, η tacrolimus αναστέλλει τη δημιουργία κυτταροτοξικών λεμφοκυττάρων τα οποία κυρίως ευθύνονται για την απόρριψη του μοσχεύματος.
In particular, tacrolimus inhibits the formation of cytotoxic lymphocytes, which are mainly responsible for graft rejection.
Η tacrolimus καταστέλλει την ενεργοποίηση των Τ- κυττάρων και τον πολλαπλασιασμό των Β- κυττάρων που εξαρτάται από τα Τ- βοηθητικά κύτταρα καθώς επίσης και τον σχηματισμό λεμφοκυτταροκινών (όπως ιντερλευκίνης- 2, - 3 και γ - ιντερφερόνης) και της έκφρασης του υποδοχέως της ιντερλευκίνης- 2.
Tacrolimus suppresses T-cell activation and T-helper-cell dependent B-cell proliferation, as well as the formation of lymphokines (such as interleukins-2, -3, and γ -interferon) and the expression of the interleukin-2 receptor.
Αποτελέσματα από κλινικές δοκιμές που διεξήχθησαν με την μορφή μία φορά ημερησίως tacrolimus Advagraf Μεταμόσχευση ήπατος Η αποτελεσματικότητα και ασφάλεια του Advagraf και του Prograf, σε συνδυασμό και των δύο με κορτικοστεροειδή, συγκρίθηκαν σε 471 νέους λήπτες ηπατικών μοσχευμάτων.
Results from clinical trials performed with once-daily tacrolimus Advagraf Liver transplantation The efficacy and safety of Advagraf and Prograf, both in combination with corticosteroids, was compared in 471 de novo liver transplant recipients.
Η συχνότητα περιστατικών οξείας απόρριψης επιβεβαιωμένης με βιοψία μέσα στις πρώτες 24 εβδομάδες μετά τη μεταμόσχευση ήταν 32, 6% για την ομάδα του Advagraf (N=237) και 29, 3% για την ομάδα του Prograf (N=234).
The event rate of biopsy confirmed acute rejection within the first 24 weeks after transplantation was 32.6% in the Advagraf group (N=237) and 29.3% in the Prograf group (N=234).
Τα ποσοστά για τη 12μηνη επιβίωση ασθενούς ήταν 89, 2% για το Advagraf και 90. 8% για το Prograf∙ στο σκέλος του Advagraf 25 ασθενείς απεβίωσαν (14 γυναίκες, 11 άνδρες) και στο σκέλος του Prograf 24 ασθενείς απεβίωσαν (5 γυναίκες, 19 άνδρες).
The treatment difference (Advagraf – Prograf) was 3.3% (95% confidence interval [-5.7%, 12.3%]). The 12-month patient survival rates were 89.2% for Advagraf and 90.8% for Prograf; in the Advagraf arm 25 patients died (14 female, 11 male) and in the Prograf arm 24 patients died (5 female, 19 male).
Η 12μηνη επιβίωση του μοσχεύματος ήταν 85. 3% για το Advagraf και 85. 6% για το Prograf.
12-month graft survival was 85.3% for Advagraf and 85.6% for Prograf.
Μεταμόσχευση νεφρού Η αποτελεσματικότητα και ασφάλεια του Advagraf και του Prograf, σε συνδυασμό με MMF και κορτικοστεροειδή, συγκρίθηκαν σε 667 νέους λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων.
Kidney transplantation The efficacy and safety of Advagraf and Prograf, both in combination with mycophenolate mofetil (MMF) and corticosteroids, was compared in 667 de novo kidney transplant recipients.
Η συχνότητα περιστατικών οξείας απόρριψης επιβεβαιωμένης με βιοψία μέσα στις πρώτες 24 εβδομάδες μετά τη μεταμόσχευση ήταν 18, 6% για την ομάδα του Advagraf (N=331) και 14, 9% για την ομάδα του Prograf (N=336).
The event rate for biopsy-confirmed acute rejection within the first 24 weeks after transplantation was 18.6% in the Advagraf group (N=331) and 14.9% in the Prograf group (N=336).
Η διαφορά θεραπείας (Advagraf- Prograf) ήταν 3, 8% (95% όρια αξιοπιστίας [- 2, 1%, 9, 6%]).
The treatment difference (Advagraf-Prograf) was 3.8% (95% confidence interval [-2.1%, 9.6%]).
Τα ποσοστά για τη 12μηνη επιβίωση ασθενούς ήταν 96, 9% για το Advagraf και 97, 5% για το Prograf∙ στο σκέλος του Advagraf 10 ασθενείς απεβίωσαν (3 γυναίκες, 7 άνδρες) και στο σκέλος του Prograf 8 ασθενείς απεβίωσαν (3 γυναίκες, 5 άνδρες).
The 12-month patient survival rates were 96.9% for Advagraf and 97.5% for Prograf; in the Advagraf arm 10 patients died (3 female, 7 male) and in the Prograf arm 8 patients died (3 female, 5 male).
Η 12μηνη επιβίωση του μοσχεύματος ήταν 91, 5% για το Advagraf και 92, 8% για το Prograf.
12-month graft survival was 91.5% for Advagraf and 92.8% for Prograf.
Η αποτελεσματικότητα και ασφάλεια του Prograf, της κυκλοσπορίνης και του Advagraf, όλων σε συνδυασμό με διέγερση αντισώματος βασιλιξιμάμπης, MMF και κορτικοστεροειδή, συγκρίθηκαν σε 638 νέους λήπτες νεφρικών μοσχευμάτων.
11 The efficacy and safety of Prograf, ciclosporin and Advagraf, all in combination with basiliximab antibody induction, MMF and corticosteroids, was compared in 638 de novo kidney transplant recipients.
Η συχνότητα εμφάνισης αποτυχίας αποτελεσματικότητας σε 12 μήνες (οριζόμενη ως θάνατος, απώλεια μοσχεύματος, οξεία απόρριψη επιβεβαιωμένη με βιοψία, ή αδυναμία παρακολούθησης), ήταν 14. 0% στην ομάδα του Advagraf (N=214), 15. 1% στην ομάδα του Prograf (N=212) και 17. 0% στην ομάδα της κυκλοσπορίνης (N=212).
The incidence of efficacy failure at 12 months (defined as death, graft loss, biopsy- confirmed acute rejection, or lost to follow-up) was 14.0% in the Advagraf group (N=214), 15.1% in the Prograf group (N=212) and 17.0% in the ciclosporin group (N=212).
Η διαφορά της θεραπείας ήταν - 3, 0% (Advagraf- κυκλοσπορίνη) (95. 2% όρια αξιοπιστίας [- 9. 9%, 4. 0%]) για το Advagraf έναντι της κυκλοσπορίνης και - 1. 9% (Prograf- κυκλοσπορίνη) (95. 2% όρια αξιοπιστίας [- 8. 9%, 5. 2%]) για το Prograf έναντι της κυκλοσπορίνης.
The treatment difference was -3.0% (Advagraf-ciclosporin) (95.2% confidence interval [-9.9%, 4.0%]) for Advagraf vs. ciclosporin and -1.9% (Prograf-ciclosporin) (95.2% confidence interval [-8.9%, 5.2%]) for Prograf vs. ciclosporin.
Τα ποσοστά για τη 12μηνη επιβίωση ασθενούς ήταν 98, 6% για το Advagraf, 95, 7% για το Prograf και 97, 6% για την κυκλοσπορίνη.
The 12-month patient survival rates were 98.6% for Advagraf, 95.7% for Prograf and 97.6% for ciclosporin; in the Advagraf arm 3 patients died (all male), in the Prograf arm 10 patients died (3 female, 7 male) and in the ciclosporin arm 6 patients died (3 female, 3 male).
Η 12μηνη επιβίωση του μοσχεύματος ήταν 96, 7% για το Advagraf, 92, 9% για το Prograf και 95, 7% για την κυκλοσπορίνη.
12-month graft survival was 96.7% for Advagraf, 92.9% for Prograf and 95.7% for ciclosporin.
Αποτελέσματα από δημοσιευμένα στοιχεία της tacrolimus χορηγούμενης ως Prograf καψάκια δυο φορές ημερησίως, σε άλλη πρωτογενή μεταμόσχευση οργάνου Το Prograf έχει εξελιχθεί σε μία αποδεκτή θεραπεία ως βασικό ανοσοκατασταλτικό φαρμακευτικό προϊόν μετά από μεταμόσχευση παγκρέατος, πνεύμονα και εντέρου.
Results from published data of tacrolimus administered twice daily as Prograf capsules in other primary organ transplantation Prograf has evolved into an accepted treatment as primary immunosuppressive medicinal product following pancreas, lung and intestinal transplantation.
Συνολικά, το προφίλ ασφάλειας του Prograf από το
In prospective published studies oral Prograf was investigated as primary immunosuppressant in approximately 175 patients following lung, 475 patients following pancreas and 630 patients following intestinal transplantation.
13 στόμα, στις δημοσιευμένες αυτές μελέτες φάνηκε ότι είναι παρόμοιο με ό, τι έχει αναφερθεί στις μεγάλες μελέτες, όπου το Prograf χρησιμοποιήθηκε ως βασική θεραπεία σε μεταμόσχευση ήπατος, νεφρού και καρδιάς.
Overall, the safety profile of oral Prograf in these published studies appeared to be similar to what was reported in the large studies, where Prograf was used as primary treatment in liver, kidney and heart transplantation.
Δίδονται παρακάτω περιληπτικά τα αποτελέσματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα των μεγαλύτερων μελετών για κάθε ένδειξη.
Efficacy results of the largest studies in each indication are summarised below.
Μεταμόσχευση πνεύμονα Η προσωρινή ανάλυση μιας πρόσφατης πολυκεντρικής μελέτης με χρήση Prograf από το στόμα, μελέτησε 110 ασθενείς οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν 1: 1 στην tacrolimus ή στην κυκλοσπορίνη.
Lung transplantation The interim analysis of a recent multicentre study using oral Prograf discussed 110 patients who underwent 1:1 randomisation to either tacrolimus or ciclosporin.
Η tacrolimus άρχισε με συνεχή ενδοφλέβια έγχυση σε δόση 0. 01 έως 0. 03 mg/ kg/ ημέρα και η από του στόματος tacrolimus χορηγήθηκε σε δόση 0. 05 έως 0. 3 mg/ kg/ ημέρα.
Tacrolimus was started as continuous intravenous infusion at a dose of 0.01 to 0.03 mg/ kg/ day and oral tacrolimus was administered at a dose of 0.05 to 0.3 mg/ kg/ day.
Μικρότερη συχνότητα επεισοδίων οξείας απόρριψης για την tacrolimus – έναντι των ασθενών που υπεβλήθησαν σε θεραπεία με κυκλοσπορίνη (11. 5% έναντι 22. 6%) και μικρότερη συχνότητα χρόνιας απόρριψης, το σύνδρομο αποφρακτικής βρογχιολίτιδας (2. 86% έναντι 8. 57%), αναφέρθηκαν μέσα στον πρώτο χρόνο μετά τη μεταμόσχευση.
A lower incidence of acute rejection episodes for tacrolimus- versus ciclosporin-treated patients (11.5% versus 22.6%) and a lower incidence of chronic rejection, the bronchiolitis obliterans syndrome (2.86% versus 8.57%), was reported within the first year after transplantation.
Το ποσοστό επιβίωσης 1- χρόνου των ασθενών ήταν 80. 8% για την tacrolimus και 83% για την ομάδα της κυκλοσπορίνης (Treede et al., 3rd ICI San Diego, US, 2004; Abstract 22).
The 1-year patient survival rate was 80.8% in the tacrolimus and 83% in the ciclosporin group (Treede et al., 3rd ICI San Diego, US, 2004; Abstract 22).
Μία άλλη τυχαιοποιημένη μελέτη συμπεριέλαβε 66 ασθενείς στην tacrolimus έναντι 67 ασθενών στην κυκλοσπορίνη.
Another randomised study included 66 patients on tacrolimus versus 67 patients on ciclosporin.
Η tacrolimus άρχισε με συνεχή ενδοφλέβια έγχυση σε δόση 0. 025 mg/ kg/ ημέρα και η από του στόματος tacrolimus χορηγήθηκε σε δόση 0. 15 mg/ kg/ ημέρα με επακόλουθες προσαρμογές της δοσολογίας με στόχο κατώτερα επίπεδα 10 έως 20 ng/ ml.
Tacrolimus was started as continuous intravenous infusion at a dose of 0.025 mg/ kg/ day and oral tacrolimus was administered at a dose of 0.15 mg/ kg/ day with subsequent dose adjustments to target trough levels of 10 to 20 ng/ ml.
Το ποσοστό επιβίωσης 1 - χρόνου των ασθενών ήταν 83% για την tacrolimus και 71% για την ομάδα της κυκλοσπορίνης, το ποσοστό επιβίωσης 2- ετών ήταν 76% και 66% αντίστοιχα.
The 1-year patient survival was 83% in the tacrolimus and 71% in the ciclosporin group, the 2-year survival rates were 76% and 66%, respectively.
Τα επεισόδια οξείας απόρριψης ανά 100 ασθενείς- ημέρες ήταν αριθμητικά μικρότερα στην tacrolimus (0. 85 επεισόδια) από ότι στην ομάδα της κυκλοσπορίνης (1. 09 επεισόδια).
Acute rejection episodes per 100 patient-days were numerically fewer in the tacrolimus (0.85 episodes) than in the ciclosporin group (1.09 episodes).
Αποφρακτική βρογχιολίτιδα εμφανίσθηκε σε 21. 7% των ασθενών της ομάδας που έλαβε tacrolimus σε σύγκριση με το 38. 0% των ασθενών της ομάδας που έλαβε κυκλοσπορίνη (p = 0. 025).
Obliterative bronchiolitis developed in 21.7% of patients in the tacrolimus group compared with 38.0% of patients in the ciclosporin group (p = 0.025).
Σημαντικά περισσότεροι ασθενείς σε θεραπεία με κυκλοσπορίνη (n = 13) χρειάσθηκε να μεταβούν στην tacrolimus από εκείνους που ήταν σε θεραπεία με tacrolimus και χρειάσθηκε να μεταβούν στην κυκλοσπορίνη (n = 2) (p = 0. 02) (Keenan et al., Ann Thoracic Surg 1995; 60: 580).
Significantly more ciclosporin-treated patients (n = 13) required a switch to tacrolimus than tacrolimus-treated patients to ciclosporin (n = 2) (p = 0.02) (Keenan et al., Ann Thoracic Surg 1995; 60:580).
Σε μία ακόμη μελέτη σε δύο κέντρα, 26 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν στην ομάδα της tacrolimus έναντι 24 ασθενών στην ομάδα της κυκλοσπορίνης.
In an additional two-centre study, 26 patients were randomised to the tacrolimus versus 24 patients to the ciclosporin group.
Η tacrolimus άρχισε με συνεχή ενδοφλέβια έγχυση σε δόση 0, 05 mg/ kg/ ημέρα και η από του στόματος tacrolimus χορηγήθηκε σε δόση 0, 1 έως 0, 3 mg/ kg/ ημέρα με επακόλουθες προσαρμογές της δοσολογίας με στόχο κατώτερα επίπεδα 12 έως 15 ng/ ml.
Tacrolimus was started as continuous intravenous infusion at a dose of 0.05 mg/ kg/ day and oral tacrolimus was administered at a dose of 0.1 to 0.3 mg/ kg/ day with subsequent dose adjustments to target trough levels of 12 to 15 ng/ ml.
Το ποσοστό επιβίωσης 1- χρόνου ήταν 73. 1% στην ομάδα της tacrolimus έναντι 79. 2% της ομάδας της κυκλοσπορίνης.
The 1-year survival rates were 73.1% in the tacrolimus versus 79.2% in the ciclosporin group.
Η απουσία οξείας απόρριψης ήταν υψηλότερη στην ομάδα της tacrolimus στους 6 μήνες (57. 7% έναντι 45. 8%) και στον 1 χρόνο μετά από μεταμόσχευση πνεύμονα (50% έναντι 33. 3%) (Treede et al., J Heart Lung Transplant 2001; 20: 511).
Freedom from acute rejection was higher in the tacrolimus group at 6 months (57.7% versus 45.8%) and at 1 year after lung transplantation (50% versus 33.3%) (Treede et al., J Heart Lung Transplant 2001; 20:511).
Οι συχνότητες εμφάνισης οξείας απόρριψης ήταν αριθμητικά μικρότερες με την tacrolimus και στις τρεις μελέτες ενώ μία από τις μελέτες ανέφερε σημαντικά μικρότερη συχνότητα εμφάνισης συνδρόμου αποφρακτικής βρογχιολίτιδας με tacrolimus.
The incidences of acute rejection were numerically lower with tacrolimus in all three studies and one of the studies reported a significantly lower incidence of bronchiolitis obliterans syndrome with tacrolimus.
Μεταμόσχευση παγκρέατος Μία πολυκεντρική μελέτη με χρήση Prograf από του στόματος, περιελάμβανε 205 ασθενείς που υπεβλήθησαν σε ταυτόχρονη μεταμόσχευση παγκρέατος- νεφρού οι οποίοι τυχαιοποιήθηκαν στην tacrolimus (n=103) ή στην κυκλοσπορίνη (n=102).
Pancreas transplantation A multicentre study using oral Prograf included 205 patients undergoing simultaneous pancreas- kidney transplantation who were randomised to tacrolimus (n = 103) or to ciclosporin (n = 102).
Η αρχική δόση tacrolimus από το στόμα κατά το πρωτόκολλο ήταν 0. 2 mg/ kg/ ημέρα με επακόλουθες προσαρμογές της δοσολογίας με στόχο κατώτερα επίπεδα 8 έως 15 ng/ ml μέχρι την Ημέρα 5 και 5 έως 10 ng/ ml μετά το Μήνα 6.
The initial oral per protocol dose of tacrolimus was 0.2 mg/ kg/ day with subsequent dose adjustments to target trough levels of 8 to 15 ng/ ml by Day 5 and 5 to 10 ng/ mL after Month 6.
Η επιβίωση του παγκρέατος στον ένα χρόνο ήταν σημαντικά ανώτερη με την tacrolimus:
Pancreas survival at 1 year was significantly superior with tacrolimus:
91. 3% έναντι 74. 5% με την κυκλοσπορίνη (p < 0. 0005), ενώ η επιβίωση του νεφρικού μοσχεύματος ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες.
In total 34 patients switched treatment from
Στο σύνολο, 34 ασθενείς άλλαξαν θεραπεία από κυκλοσπορίνη σε tacrolimus, ενώ μόνο 6 ασθενείς με tacrolimus χρειάσθηκαν εναλλακτική θεραπεία (Bechstein et al., Transplantation 2004; 77: 1221).
12 ciclosporin to tacrolimus, whereas only 6 tacrolimus patients required alternative therapy (Bechstein et al., Transplantation 2004; 77:1221).
Στα πρώτα χρόνια η αρχική δόση tacrolimus από το στόμα
Intestinal transplantation Published clinical experience from a single centre on the use of oral Prograf for primary treatment following intestinal transplantation showed that the actuarial survival rate of 155 patients (65 intestine alone, 75 liver and intestine, and 25 multivisceral) receiving tacrolimus and prednisone was 75% at 1 year, 54% at 5 years, and 42% at 10 years.
14 ήταν 0. 3 mg/ kg/ ημέρα.
In the early years the initial oral dose of tacrolimus was 0.3 mg/ kg/ day.
Μία ποικιλία καινοτομιών όπως οι τεχνικές για την έγκαιρη ανίχνευση Epstein- Barr (EBV) και λοιμώξεων από κυτταρομεγαλοϊό (CMV), για την προσθήκη μυελού των οστών, η συμπληρωματική χρήση του ανταγωνιστή της ιντερλευκίνης- 2 daclizumab, οι μικρότερες αρχικές δοσολογίες tacrolimus με στόχο κατώτερα επίπεδα 10 έως 15 ng/ ml, και πλέον πρόσφατα η ακτινοβολία των αλλομοσχευμάτων θεωρήθηκαν ότι έχουν συνεισφέρει στη βελτίωση των αποτελεσμάτων στην ένδειξη αυτή όλο αυτό το διάστημα (Abu- Elmagd et al., Ann Surg 2001; 234: 404).
A variety of innovations, such as techniques for early detection of Epstein-Barr (EBV) and CMV infections, bone marrow augmentation, the adjunct use of the interleukin-2 antagonist daclizumab, lower initial tacrolimus doses with target trough levels of 10 to 15 ng/ ml, and most recently allograft irradiation were considered to have contributed to improved results in this indication over time (Abu- Elmagd et al., Ann Surg 2001; 234:404).
Απορρόφηση Στον άνθρωπο η tacrolimus έχει παρατηρηθεί ότι μπορεί να απορροφάται σε όλη την έκταση του γαστρεντερικού σωλήνα.
Absorption In man tacrolimus has been shown to be able to be absorbed throughout the gastrointestinal tract.
Το Advagraf είναι ένα ιδιοσκεύασμα παρατεταμένης αποδέσμευσης της tacrolimus που έχει ως αποτέλεσμα ένα προφίλ παρατεταμένης απορρόφησης από το στόμα, με μέσο χρόνο ως την επίτευξη της μέγιστης συγκέντρωσης Cmax ίσο με περίπου 2 ώρες.
Advagraf is a prolonged-release formulation of tacrolimus resulting in an extended oral absorption profile with an average time to Cmax of approximately 2 hours.
Η απορρόφηση ποικίλει και η μέση βιοδιαθεσιμότητα της tacrolimus (η οποία έχει ερευνηθεί από το Prograf) από το στόμα κυμαίνεται από 20% - 25% (ατομική διακύμανση σε ενήλικες ασθενείς 6% - 43%).
Absorption is variable and the mean oral bioavailability of tacrolimus (investigated with the Prograf formulation) is in the range of 20% - 25% (individual range in adult patients 6% - 43%).
Η βιοδιαθεσιμότητα του Advagraf από το στόμα ήταν μειωμένη όταν χορηγήθηκε μετά από γεύμα.
The oral bioavailability of Advagraf was reduced when it was administered after a meal.
Τόσο ο βαθμός όσο και η έκταση της απορρόφησης του Advagraf ήταν μειωμένες όταν χορηγήθηκαν με φαγητό.
Both the rate and extent of absorption of Advagraf were reduced when administered with food.
Η λειτουργία της χολής δεν επηρεάζει την απορρόφηση της tacrolimus και επομένως η θεραπεία με Advagraf μπορεί να αρχίσει από του στόματος.
Bile flow does not influence the absorption of tacrolimus and therefore treatment with Advagraf may commence orally.
Υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της AUC και των κατωτέρων επιπέδων του Advagraf στο ολικό αίμα σε σταθεροποιημένη κατάσταση.
A strong correlation exists between AUC and whole blood trough levels at steady-state for Advagraf.
Η παρακολούθηση των κατωτέρων επιπέδων στο ολικό αίμα παρέχει λοιπόν μια καλή εκτίμηση της συστηματικής έκθεσης.
Monitoring of whole blood trough levels therefore provides a good estimate of systemic exposure.
Κατανομή και απέκκριση Στον άνθρωπο, η κατανομή της tacrolimus μετά από ενδοφλέβια έγχυση μπορεί να χαρακτηρισθεί ως διφασική.
Distribution and elimination In man, the disposition of tacrolimus after intravenous infusion may be described as biphasic.
Στη συστηματική κυκλοφορία, η tacrolimus συνδέεται ισχυρά με τα ερυθροκύτταρα φθάνοντας σε μία αναλογία κατανομής 20: 1 των συγκεντρώσεων στο ολικό αίμα/ πλάσμα.
In the systemic circulation, tacrolimus binds strongly to erythrocytes resulting in an approximate 20:1 distribution ratio of whole blood/ plasma concentrations.
Στο πλάσμα, η tacrolimus συνδέεται εκτεταμένα (> 98. 8%) με τις πρωτεΐνες του πλάσματος, κυρίως με την λευκωματίνη ορού και την α- 1- όξινη γλυκοπρωτεΐνη.
In plasma, tacrolimus is highly bound (> 98.8%) to plasma proteins, mainly to serum albumin and α -1-acid glycoprotein.
Ο όγκος κατανομής σε σταθεροποιημένη κατάσταση με βάση τις συγκεντρώσεις του πλάσματος είναι περίπου 1300 l (σε υγιή άτομα).
The steady-state volume of distribution based on plasma concentrations is approximately 1300 l (healthy subjects).
Τα αντίστοιχα στοιχεία με βάση το ολικό αίμα υπολογίσθηκαν κατά μέσο όρο σε 47. 6 l.
Corresponding data based on whole blood averaged 47.6 l.
Η tacrolimus είναι μία ουσία με χαμηλό ποσοστό κάθαρσης.
Tacrolimus is a low-clearance substance.
Σε υγιή άτομα, ο μέσος όρος της ολικής κάθαρσης που υπολογίσθηκε από τις συγκεντρώσεις σε ολικό αίμα ήταν 2. 25 l/ h.
In healthy subjects, the average total body clearance estimated from whole blood concentrations was 2.25 l/ h.
Σε ενήλικες λήπτες ηπατικών, νεφρικών και καρδιακών μοσχευμάτων παρατηρήθηκαν τιμές 4. 1 l/ h, 6. 7 l/ h και 3. 9 l/ h αντίστοιχα.
In adult liver, kidney and heart transplant patients, values of 4.1 l/ h, 6.7 l/ h and 3.9 l/ h, respectively, have been observed.