natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Απέκκριση Βάσει της ανεύρεσης του συστατικού (ων) µετά από µια από του στόµατος δόση σεσηµασµένου µε 14 C - imatinib, 81% περίπου της δόσης ανευρεθεί εντός 7 ηµερών στα κόπρανα (68% της δόσης) και στα ούρα (13% της δόσης).
Elimination Based on the recovery of compound(s) after an oral 14C-labelled dose of imatinib, approximately 81% of the dose was recovered within 7 days in faeces (68% of dose) and urine (13% of dose).
Το αµετάβλητο imatinib υπολογίσθηκε στο 25% της δόσης (5% στα ούρα, 20% στα κόπρανα), το υπόλοιπο ήταν µεταβολίτες
Unchanged imatinib accounted for 25% of the dose (5% urine, 20% faeces), the remainder being metabolites.
Φαρµακοκινητική στο πλάσµα Μετά από του στόµατος χορήγηση σε υγιείς εθελοντές, ο t1/ 2 ήταν περίπου 18 ώρες, υποδηλώνοντας ότι η µια φορά την ηµέρα δοσολογία είναι η κατάλληλη.
Plasma pharmacokinetics Following oral administration in healthy volunteers, the t½ was approximately 18 h, suggesting that once-daily dosing is appropriate.
Η αύξηση στη µέση AUC µε αυξανόµενη δόση ήταν γραµµική και δοσοαναλογική στο φάσµα δόσεων από 25– 1. 000 mg imatinib µετά από του στόµατος χορήγηση. ∆εν υπήρξε καµία αλλαγή στην κινητική του imatinib σε επαναλαµβανόµενη δοσολογία και η συσσώρευση ήταν 1, 5– 2, 5 φορές σε σταθερή κατάσταση, όταν η δοσολόγηση ήταν µία φορά την ηµέρα.
There was no change in the kinetics of imatinib on repeated dosing, and accumulation was 1.5– 2.5-fold at steady state when dosed once daily.
24 Φαρµακοκινητική σε ασθενείς µε GIST Σε ασθενείς µε GIST η έκθεση σε σταθερή κατάσταση ήταν 1, 5 φορές υψηλότερη απ’ αυτήν που παρατηρήθηκε σε ασθενείς µε ΧΜΛ, για την ίδια δοσολογία (400 mg ηµερησίως).
Pharmacokinetics in GIST patients In patients with GIST steady-state exposure was 1.5-fold higher than that observed for CML patients for the same dosage (400 mg daily).
Με βάσει τις προκαταρτικές φαρµακοκινητικές αναλύσεις σε πληθυσµό ασθενών µε GIST, τρεις µεταβλητές (λευκωµατίνη, λευκοκύτταρα και χολερυθρίνη) ανευρέθησαν να έχουν στατιστικά σηµαντική συσχέτιση µε τη φαρµακοκινητική της imatinib.
Based on preliminary population pharmacokinetic analysis in GIST patients, there were three variables (albumin, WBC and bilirubin) found to have a statistically significant relationship with imatinib pharmacokinetics.
Οι µειωµένες τιµές της λευκωµατίνης προκάλεσαν µειωµένη κάθαρση (CL/ f) και τα υψηλότερα επίπεδα των λευκοκυττάρων οδήγησαν σε µείωση του κλάσµατος CL/ f.
Decreased values of albumin caused a reduced clearance (CL/ f); and higher levels of WBC led to a reduction of CL/ f.
Εντούτοις αυτές οι συσχετίσεις δεν είναι επαρκώς καταφανείς για να δικαιολογήσουν ρύθµιση της δόσης.
However, these associations are not sufficiently pronounced to warrant dose adjustment.
Σ’ αυτόν τον πληθυσµό ασθενών, η παρουσία ηπατικών µεταστάσεων µπορεί πιθανόν να οδηγήσει σε ηπατική ανεπάρκεια και µειωµένο µεταβολισµό.
In this patient population, the presence of hepatic metastases could potentially lead to hepatic insufficiency and reduced metabolism.
Φαρµακοκινητική στον πληθυσµό Βάσει φαρµακοκινητικών αναλύσεων στον πληθυσµό ασθενών µε ΧΜΛ, υπήρξε µια µικρή επίδραση της ηλικίας στον όγκο κατανοµής (12% αύξηση σε ασθενείς ηλικίας > 65 ετών).
Population pharmacokinetics Based on population pharmacokinetic analysis in CML patients, there was a small effect of age on the volume of distribution (12% increase in patients > 65 years old).
Αυτή η αλλαγή δεν θεωρείται ότι είναι κλινικά σηµαντική.
This change is not thought to be clinically significant.
Η επίδραση του σωµατικού βάρους στη κάθαρση του imatinib είναι τέτοια ώστε για ένα ασθενή που ζυγίζει 50 kg, η µέση κάθαρση αναµένεται να είναι 8, 5 l/ h, ενώ για ένα ασθενή που ζυγίζει 100 kg θα αυξηθεί στα 11, 8 l/ h.
The effect of bodyweight on the clearance of imatinib is such that for a patient weighing 50 kg the mean clearance is expected to be 8.5 l/ h, while for a patient weighing 100 kg the clearance will rise to 11.8 l/ h.
Αυτές οι αλλαγές δεν θεωρούνται αρκετές ώστε να δικαιολογούν τη ρύθµιση της δόσης µε βάση τα kg του σωµατικού βάρους.
These changes are not considered sufficient to warrant dose adjustment based on kg bodyweight.
Φαρµακοκινητική στα παιδιά Όπως και σε ενήλικες ασθενείς το imatinib απορροφήθηκε ταχέως µετά από του στόµατος χορήγηση σε παιδιατρικούς ασθενείς τόσο σε µελέτες φάσης Ι όσο και σε µελέτες φάσης ΙΙ.
Pharmacokinetics in children As in adult patients, imatinib was rapidly absorbed after oral administration in paediatric patients in both phase I and phase II studies.
Με τη χορήγηση δόσης 260 και 360 mg/ m2/ ηµέρα στα παιδιά επετεύχθη παρόµοια έκθεση, όπως µε τις δόσεις 400 mg και 600 mg αντίστοιχα, σε ενήλικες ασθενείς.
Dosing in children at 260 and 340 mg/ m2/ day achieved the same exposure, respectively, as doses of 400 mg and 600 mg in adult patients.
Η σύγκριση της AUC( 0- 24) την ηµέρα 8 και την ηµέρα 1 σε δόση 340 mg/ m2/ ηµέρα αποκάλυψε άθροιση κατά 1, 7 φορές του φαρµάκου µετά από επαναλαµβανόµενες δόσεις µια φορά την ηµέρα.
The comparison of AUC(0-24) on day 8 and day 1 at the 340 mg/ m2/ day dose level revealed a 1.7-fold drug accumulation after repeated once-daily dosing.
Οργανική λειτουργική ανεπάρκεια Το imatinib και οι µεταβολίτες του δεν απεκκρίνονται σε σηµαντικό βαθµό µέσω του νεφρού.
Organ function impairment Imatinib and its metabolites are not excreted via the kidney to a significant extent.
Ασθενείς µε ήπια έως µέτρια έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας εµφανίζεται να παρουσιάζουν µια µεγαλύτερη έκθεση στο πλάσµα απ’ ότι ασθενείς µε φυσιολογική νεφρική λειτουργία.
Patients with mild and moderate impairment of renal function appear to have a higher plasma exposure than patients with normal renal function.
Η αύξηση είναι περίπου 1, 5 έως 2 φορές που αντιστοιχεί σε 1, 5 φορά αύξηση στο πλάσµα της AGP µε την οποία το imatinib δεσµεύεται ισχυρά.
The increase is approximately 1.5- to 2-fold, corresponding to a 1.5-fold elevation of plasma AGP, to which imatinib binds strongly.
Η κάθαρση του ελεύθερου φαρµάκου του imatinib είναι πιθανόν παρόµοια µεταξύ ασθενών µε έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας και εκείνων µε φυσιολογική νεφρική λειτουργία επειδή η νεφρική απέκκριση αντιπροσωπεύει µόνο µια ήσσονος σηµασίας οδό αποβολής του imatinib (βλ. παραγράφους 4. 2 και 4. 4).
The free drug clearance of imatinib is probably similar between patients with renal impairment and those with normal renal function, since renal excretion represents only a minor elimination pathway for imatinib (see sections 4.2 and 4.4).
Αν και τα αποτελέσµατα της φαρµακοκινητικής ανάλυσης έδειξαν ότι υπάρχει µια σηµαντική µεταβλητότητα µεταξύ των ατόµων, η διάµεση έκθεση στο imatinib δεν αυξήθηκε σε ασθενείς µε ποικίλους βαθµούς ηπατικής δυσλειτουργίας σε σύγκριση µε τους ασθενείς µε φυσιολογική ηπατική λειτουργία (βλ. παραγράφους 4. 2, 4. 4 και 4. 8).
Although the results of pharmacokinetic analysis showed that there is considerable inter-subject variation, the mean exposure to imatinib did not increase in patients with varying degrees of liver dysfunction as compared to patients with normal liver function (see sections 4.2, 4.4 and 4.8).
5. 3 Προκλινικά δεδοµένα για την ασφάλεια
22 5.3 Preclinical safety data
Τα προκλινικά στοιχεία ασφάλειας του imatinib εκτιµήθηκαν σε ποντίκια, σκύλους, πιθήκους και κουνέλια.
The preclinical safety profile of imatinib was assessed in rats, dogs, monkeys and rabbits.
Τοξικολογικές µελέτες πολλαπλής δοσολογίας αποκάλυψαν ήπιες έως µέτριες αιµατολογικές αλλαγές σε ποντίκια, σκύλους και πιθήκους, συνοδευόµενες από αλλαγές στο µυελό των οστών στα ποντίκια και τους σκύλους
Multiple dose toxicity studies revealed mild to moderate haematological changes in rats, dogs and monkeys, accompanied by bone marrow changes in rats and dogs.
Το ήπαρ ήταν το όργανο- στόχος στα ποντίκια και τους σκύλους.
The liver was a target organ in rats and dogs.
Παρατηρήθηκε σοβαρή ηπατοτοξικότητα στους σκύλους που αντιµετωπίσθηκαν επί 2 εβδοµάδες, µε αύξηση των ηπατικών ενζύµων, ηπατοκυτταρική νέκρωση,
No histopathological changes were seen in rat liver.
25 νέκρωση του χοληδόχου πόρου και υπερπλασία του χοληδόχου πόρου.
Severe liver toxicity was observed in dogs treated for 2 weeks, with elevated liver enzymes, hepatocellular necrosis, bile duct necrosis, and bile duct hyperplasia.
Σε πιθήκους αντιµετωπισθέντες επί 2 εβδοµάδες παρατηρήθηκε νεφροτοξικότητα, µε εστιακή µεταλλοποίηση και διάταση των νεφρικών σωληναρίων και σωληναριακή νέφρωση.
Renal toxicity was observed in monkeys treated for 2 weeks, with focal mineralisation and dilation of the renal tubules and tubular nephrosis.
Σε πολλά απ’ αυτά τα ζώα παρατηρήθηκε αυξηµένο άζωτο ουρίας αίµατος (BUN) και κρεατινίνη.
Increased blood urea nitrogen (BUN) and creatinine were observed in several of these animals.
Στα ποντίκια, σε δόσεις > 6 mg/ kg σε µελέτη διαρκείας 13 εβδοµάδων παρατηρήθηκε υπερπλασία του µεταβατικού επιθηλίου των νεφρικών θηλών και της ουροδόχου κύστεως, χωρίς διαταραχές εργαστηριακών παραµέτρων στον ορό ή τα ούρα.
In rats, hyperplasia of the transitional epithelium in the renal papilla and in the urinary bladder was observed at doses ≥ 6 mg/ kg in the 13-week study, without changes in serum or urinary parameters.
Παρουσιάσθηκε αυξηµένο ποσοστό ευκαιριακών λοιµώξεων σε χρόνια θεραπεία µε το imatinib.
An increased rate of opportunistic infections was observed with chronic imatinib treatment.
Σε µελέτη διαρκείας 39 εβδοµάδων σε πιθήκους δεν καθορίσθηκε NOAEL (όριο δόσης χωρίς παρατηρηθήσες ανεπιθύµητες ενέργειες) στην κατώτερη δόση των 15 mg/ kg, περίπου το 1/ 3 της µεγίστης δόσης των 800 mg για τον άνθρωπο, βάσεις της επιφάνειας σώµατος.
In a 39-week monkey study, no NOAEL (no observed adverse effect level) was established at the lowest dose of 15 mg/ kg, approximately one-third the maximum human dose of 800 mg based on body surface.
Η αγωγή είχε σαν αποτέλεσµα επιδείνωση των φυσιολογικών κατεσταλµένων λοιµώξεων από ελονοσία σε αυτά τα ζώα.
Treatment resulted in worsening of normally suppressed malarial infections in these animals.
Το imatinib δεν θεωρήθηκε γονοτοξικό, όταν δοκιµάσθηκε σε µία in vitro δοκιµασία βακτηριολογικών κυττάρων (Ames test), µία in vitro δοκιµασία κυττάρων θηλαστικών (λέµφωµα ποντικιών) και σε in vivo δοκιµασία µικροπυρήνα.
Imatinib was not considered genotoxic when tested in an in vitro bacterial cell assay (Ames test), an in vitro mammalian cell assay (mouse lymphoma) and an in vivo rat micronucleus test.
Θετικά γονοτοξικά αποτελέσµατα ελήφθησαν για το imatinib σε µία vitro δοκιµασία κυττάρων θηλαστικών (ωοθήκη κινεζικού hamster) για διάσπαση των γονιδίων (διάσπαση των χρωµοσωµάτων) παρουσία µεταβολικής ενεργοποίησης. ∆ύο ενδιάµεσα της διαδικασίας παραγωγής, τα οποία ευρίσκονται επίσης παρόντα στο τελικό προϊόν, είναι θετικά για µεταλλαξιογένεση στη δοκιµασία Ames.
Two intermediates of the manufacturing process, which are also present in the final product, are positive for mutagenesis in the Ames assay.
Ένα εξ αυτών των δύο ενδιαµέσων ήταν επίσης θετικά στη δοκιµασία του λεµφώµατος των ποντικιών.
One of these intermediates was also positive in the mouse lymphoma assay.
Σε µία µελέτη γονιµότητας, σε αρσενικά ποντίκια που έλαβαν αγωγή για 70 ηµέρες πριν το ζευγάρωµα, το βάρος των όρχεων και της επιδιδυµίδας και το ποσοστό κινητικότητας των σπερµατοζωαρίων στο σπέρµα µειώθηκαν στη δόση των 60 mg/ kg, δόση περίπου ανάλογης µε εκείνη των 800 mg ηµερησίως, βάσει της επιφάνειας σώµατος.
In a study of fertility, in male rats dosed for 70 days prior to mating, testicular and epididymal weights and percent motile sperm were decreased at 60 mg/ kg, approximately equal to the maximum clinical dose of 800 mg/ day, based on body surface area.
Αυτό δεν παρατηρήθηκε σε δόσεις ≤ 20 mg/ kg.
This was not seen at doses ≤ 20 mg/ kg.
Επίσης στους σκύλους, σε από του στόµατος δόσεις > 30 mg/ kg παρατηρήθηκε ελαφριά έως µέτρια µείωση στη σπερµατογένεση.
A slight to moderate reduction in spermatogenesis was also observed in the dog at oral doses ≥ 30 mg/ kg.
Όταν τα θηλυκά ποντίκια έλαβαν αγωγή 14 ηµέρες πριν το ζευγάρωµα και έως την 6η ηµέρα της κυοφορίας, δεν υπήρξε καµία επίδραση στο ζευγάρωµα ή στον αριθµό των εγκύων.
When female rats were dosed 14 days prior to mating and through to gestational day 6, there was no effect on mating or on number of pregnant females.
Στη δόση των 60 mg/ kg, τα θηλυκά ποντίκια είχαν σηµαντικές απώλειες εµβρύων µετά την εµφύτευση και µειωµένο αριθµό ζωντανών νεογνών.
At a dose of 60 mg/ kg, female rats had significant post- implantation foetal loss and a reduced number of live foetuses.
Σε µια µελέτη προ και µετά- γεννητικής ανάπτυξης στα ποντίκια, µε από του στόµατος δόση, παρατηρήθηκαν ερυθρές εκκρίσεις από τον κόλπο της µητέρας, στην οµάδα των 45 mg/ kg/ ηµέρα την ηµέρα 14 ή την ηµέρα 15 της κύησης.
In an oral pre- and postnatal development study in rats, red vaginal discharge was noted in the 45 mg/ kg/ day group on either day 14 or day 15 of gestation.
Στην ίδια δόση ο αριθµός των θνησιγενών νεογέννητων και επίσης αυτών που πέθαναν τις ηµέρες 0 έως 4 µετά τον τοκετό ήταν αυξηµένες.
At the same dose, the number of stillborn pups as well as those dying between postpartum days 0 and 4 was increased.
Στη γενιά F1 στο ίδιο επίπεδο δόσης, το µέσο βάρος σώµατος παρουσίαζε ελάττωση από τη γέννηση µέχρι την τελική θανάτωση και ο αριθµός των νεογνών που επέτυχαν τα κριτήρια για διαχωρισµό της ακροποσθίας µειώθηκε ελαφρά.
In the F1 offspring, at the same dose level, mean body weights were reduced from birth until terminal sacrifice and the number of litters achieving criterion for preputial separation was slightly decreased.
Η γονιµότητα της γενιάς F1 δεν επηρεάστηκε, ενώ στα 45 mg/ kg/ ηµέρα παρατηρήθηκε αυξηµένος αριθµός επαναρροφήσεων και µειωµένος αριθµός βιώσιµων εµβρύων.
F1 fertility was not affected, while an increased number of resorptions and a decreased number of viable foetuses was noted at 45 mg/ kg/ day.
Το όριο δόσης χωρίς παρατηρηθέν αποτέλεσµα (NOEL), τόσο για τη µητρική γενιά όσο και για τη γενιά F1 ήταν 15 mg/ kg/ ηµέρα (ένα τέταρτο της µέγιστης δόσης στον άνθρωπο που είναι 800 mg).
The no observed effect level (NOEL) for both the maternal animals and the F1 generation was 15 mg/ kg/ day (one quarter of the maximum human dose of 800 mg).
Το imatinib ήταν τερατογόνο στα ποντίκια, χορηγούµενο κατά τη διάρκεια της οργανογένεσης, σε δόσεις > 100 mg/ kg, περίπου ανάλογης της µεγίστης κλινικής δόσης των 800 mg/ ηµέρα, βάσει της επιφάνειας σώµατος.
Imatinib was teratogenic in rats when administered during organogenesis at doses ≥ 100 mg/ kg, approximately equal to the maximum clinical dose of 800 mg/ day, based on body surface area.
Οι τερατογόνες επιδράσεις περιελάµβαναν εξωεγκέφαλο ή εγκεφαλοκήλη, από εσµικρυσµένο µετωπιαίο οστούν και απόντα βρεγµατικά οστά.
Teratogenic effects included exencephaly or encephalocele, absent/ reduced frontal and absent parietal bones.
Αυτές οι επιδράσεις δεν παρατηρήθηκαν σε δόσεις ≤ 30 mg/ kg.
These effects were not seen at doses ≤ 30 mg/ kg.
Σε µια µελέτη καρκινογένεσης σε αρουραίους, διάρκειας 2 ετών, η χορήγηση του imatinib σε δόσεις 15, 30 και 60 mg/ kg/ ηµέρα είχε ως αποτέλεσµα µια στατιστικά σηµαντική µείωση της µακροβιότητας των αρρένων στα 60 mg/ kg/ ηµέρα και των θηλέων σε δόσεις ≥ 30 mg/ kg/ ηµέρα.
23 In the 2-year rat carcinogenicity study administration of imatinib at 15, 30 and 60 mg/ kg/ day resulted in a statistically significant reduction in the longevity of males at 60 mg/ kg/ day and females at ≥ 30 mg/ kg/ day.
Η παθολογοανατοµική εξέταση των απογόνων απεκάλυψε ως πρωταρχικές αιτίες θανάτου ή λόγους για θυσία τη µυοκαρδιοπάθεια (και στα δύο φύλλα), τη χρόνια προοδευτική νεφροπάθεια (στα θήλεα) και
Histopathological examination of decedents revealed cardiomyopathy (both sexes), chronic progressive nephropathy (females) and preputial gland papilloma as principal causes of death or reasons for sacrifice.
Τα όργανα στόχοι για τις νεοπλαστικές µεταβολές ήταν οι νεφροί, η ουροδόχος κύστη, η ουρήθρα, ο αδένας της ακροποσθίας και κλειτορίδας, το λεπτό έντερο, οι παραθυρεοειδείς αδένες, τα επινεφρίδια και ο µη αδενώδης στόµαχος.
Target organs for neoplastic changes were the kidneys, urinary bladder, urethra, preputial and clitoral gland, small intestine, parathyroid glands, adrenal glands and non- glandular stomach.
Το θήλωµα/ καρκίνωµα του αδένα της ακροποσθίας/ κλειτορίδας παρατηρήθηκε σε δόσεις από 30 mg/ kg/ ηµέρα και άνω που αντιπροσωπεύει περίπου 0, 5 ή 0, 3 φορές την ανθρώπινη ηµερήσια έκθεση (µε βάση την AUC) στα 400 mg/ ηµέρα ή στα 800 mg/ ηµέρα, αντίστοιχα και 0, 4 φορές την ανθρώπινη ηµερήσια έκθεση στα παιδιά (µε βάση την AUC) στα 340 mg/ m2/ ηµέρα.
Papilloma/ carcinoma of the preputial/ clitoral gland were noted from 30 mg/ kg/ day onwards, representing approximately 0.5 or 0.3 times the human daily exposure (based on AUC) at 400 mg/ day or 800 mg/ day, respectively, and 0.4 times the daily exposure in children (based on AUC) at 340 mg/ m2/ day.
Το όριο δόσης χωρίς παρατηρηθέν αποτέλεσµα (NOEL) ήταν 15 mg/ kg/ ηµέρα.
The no observed effect level (NOEL) was 15 mg/ kg/ day.
Το νεφρικό αδένωµα/ καρκίνωµα, η ουροδόχος κύστη και το θήλωµα της ουρήθρας, τα αδενοκαρκινώµατα του λεπτού εντέρου, τα αδενώµατα των παραθυρεοειδών αδένων, οι καλοήθεις και κακοήθεις µυελώδεις όγκοι των επινεφριδίων και τα θηλώµατα/ καρκινώµατα του µη- αδενώδους στοµάχου παρατηρήθηκαν στα 60 mg/ kg/ ηµέρα, που αντιπροσωπεύει περίπου 1, 7 ή 1 φορά την ανθρώπινη ηµερήσια έκθεση (µε βάση την AUC) στα 400 mg/ ηµέρα ή στα 800 mg/ ηµέρα αντίστοιχα και 1, 2 φορές την ανθρώπινη ηµερήσια έκθεση στα παιδιά (µε βάση την AUC) στα 340 mg/ m2/ ηµέρα.
The renal adenoma/ carcinoma, the urinary bladder and urethra papilloma, the small intestine adenocarcinomas, the parathyroid glands adenomas, the benign and malignant medullary tumours of the adrenal glands and the non-glandular stomach papillomas/ carcinomas were noted at 60 mg/ kg/ day, representing approximately 1.7 or 1 times the human daily exposure (based on AUC) at 400 mg/ day or 800 mg/ day, respectively, and 1.2 times the daily exposure in children (based on AUC) at 340 mg/ m2/ day.
Το όριο δόσης χωρίς παρατηρηθέν αποτέλεσµα (NOEL) ήταν 30 mg/ kg/ ηµέρα.
The no observed effect level (NOEL) was 30 mg/ kg/ day.
Ο µηχανισµός από τη µελέτη καρκινογένεσης στους αρουραίους και η συσχέτιση των ευρηµάτων αυτών µε τον άνθρωπο δεν έχει ακόµα διευκρινισθεί.
The mechanism and relevance of these findings in the rat carcinogenicity study for humans are not yet clarified.
Μη νεοπλαστικές αλλοιώσεις που δεν διερευνήθηκαν σε προηγούµενες προκλινικές µελέτες ήταν το καρδιαγγειακό σύστηµα, το πάγκρεας, τα ενδοκρινή όργανα και τα δόντια.
Non-neoplastic lesions not identified in earlier preclinical studies were the cardiovascular system, pancreas, endocrine organs and teeth.
Οι πιο σηµαντικές αλλαγές περιελάµβαναν καρδιακή υπερτροφία και διάταση που οδήγησε σε σηµεία καρδιακής ανεπάρκειας σε µερικά ζώα.
The most important changes included cardiac hypertrophy and dilatation, leading to signs of cardiac insufficiency in some animals.
Περιεχόµενο καψακίου:
Capsule content:
Μικροκρυσταλλική κυτταρίνη Κροσποβιδόνη Στεατικό µαγνήσιο Άνυδρο κολλοειδές πυρίτιο
Cellulose microcrystalline Crospovidone Magnesium stearate Silica colloidal, anhydrous
Ζελατίνη Κίτρινο οξείδιο του σιδήρου (Ε 172) ∆ιοξείδιο του τιτανίου (Ε 171)
Gelatin Iron oxide, yellow (E172) Titanium dioxide (E171)
Ερυθρό οξείδιο του σιδήρου (Ε 172) Shellac Σόγια λεκιθίνης
Iron oxide, red (E172) Shellac Soya lecithin
6. 4 Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά την φύλαξη του προϊόντος
24 6.4 Special precautions for storage
27 6. 5 Φύση και συστατικά του περιέκτη
6.5 Nature and contents of container
Κυψέλες από PVC/ φύλλο αλουµινίου
PVC/ aluminium blisters
Συσκευασία που περιέχει 30 καψάκια.
Packs containing 30 capsules.
Novartis Europharm Limited Wimblehurst Road Horsham West Sussex, RH12 5AB ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ
Novartis Europharm Limited Wimblehurst Road Horsham West Sussex, RH12 5AB UNITED KINGDOM
07. 11. 2001 Ηµεροµηνία πρώτης ανανέωσης:
07.11.2001 Date of first renewal:
Λευκή έως κίτρινη κόνις σε πορτοκαλί έως γκριζωπό- πορτοκαλί αδιαφανές καψάκιο, µε την επισήµανση « NVR SI ».
White to yellow powder in an orange to greyish-orange opaque capsule, marked “ NVR SI”.
To Glivec ενδείκνυται για τη θεραπευτική αντιµετώπιση • Ενηλίκων και παιδιατρικών ασθενών µε νεοδιαγνωσθείσα χρόνια µυελογενή λευχαιµία (ΧΜΛ) θετική (Ph+) για χρωµόσωµα Φιλαδέλφειας (bcr- abl), για τους οποίους η µεταµόσχευση µυελού των οστών δεν θεωρείται θεραπεία πρώτης γραµµής. • ενηλίκων και παιδιατρικών ασθενών µε ΧΜΛ (Ph+) σε χρόνια φάση µετά από αποτυχία σε θεραπεία µε ιντερφερόνη- άλφα ή σε επιταχυνόµενη φάση ή σε βλαστική κρίση. • ενηλίκων ασθενών µε νεοδιαγνωσθείσα οξεία λεµφοβλαστική λευχαιµία θετική για το χρωµόσωµα Φιλαδέλφειας (Ph+ ΟΛΛ) µαζί µε χηµειοθεραπεία. • ενηλίκων ασθενών µε υποτροπιάζουσα ή ανθεκτική Ph+ ΟΛΛ ως µονοθεραπεία. • ενηλίκων ασθενών µε µυελοδυσπλαστικές/ µυελοϋπερπλαστικές νόσους (MDS/ MPD) που σχετίζονται µε γονιδιακές αναδιατάξεις του υποδοχέα του αυξητικού παράγοντα που παράγεται από τα αιµοπετάλια (PDGFR). • ενηλίκων ασθενών µε σοβαρό υπερηωσινοφιλικό σύνδροµο (HES) και/ ή χρόνια ηωσινοφιλική λευχαιµία (CEL) µε FIP1L1- PDGFRα αναδιάταξη.
Glivec is indicated for the treatment of • adult and paediatric patients with newly diagnosed Philadelphia chromosome (bcr-abl) positive (Ph+) chronic myeloid leukaemia (CML) for whom bone marrow transplantation is not considered as the first line of treatment. • adult and paediatric patients with Ph+ CML in chronic phase after failure of interferon-alpha therapy, or in accelerated phase or blast crisis. • adult patients with newly diagnosed Philadelphia chromosome positive acute lymphoblastic leukaemia (Ph+ ALL) integrated with chemotherapy. • adult patients with relapsed or refractory Ph+ ALL as monotherapy. • adult patients with myelodysplastic/ myeloproliferative diseases (MDS/ MPD) associated with platelet-derived growth factor receptor (PDGFR) gene re-arrangements. • adult patients with advanced hypereosinophilic syndrome (HES) and/ or chronic eosinophilic leukaemia (CEL) with FIP1L1-PDGFRα rearrangement.
29 4. 2 ∆οσολογία και τρόπος χορήγησης
Therapy should be initiated by a physician experienced in the treatment of patients with
Η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινά από πεπειραµένο ιατρό στη θεραπευτική αντιµετώπιση ασθενών µε αιµατολογικές κακοήθειες και κακοήθη σαρκώµατα, όπως ενδείκνυται.
26 haematological malignancies and malignant sarcomas, as appropriate.
Η συνταγογραφούµενη δόση πρέπει να χορηγείται από του στόµατος µε το γεύµα και ένα µεγάλο ποτήρι νερού για να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος γαστρεντερικών ερεθισµών.
The prescribed dose should be administered orally with a meal and a large glass of water to minimise the risk of gastrointestinal irritations.
Σε παιδιά µε ΧΜΛ σε χρόνια φάση και σε επιταχυνόµενη φάση ΧΛΜ συνιστάται δόση των 340 mg/ m2 την ηµέρα, (να µην γίνεται υπέρβαση των 800 mg).
The dose of 340 mg/ m2 daily is recommended for children with chronic phase CML and advanced phase CML (not to exceed the total dose of 800 mg).
Θεραπευτικό σχήµα:
27 Treatment schedule:
31 ∆οσολογία για DFSP Η συνιστώµενη δόση του Glivec είναι 800 mg/ ηµέρα για ασθενείς µε DFSP.
Posology for DFSP The recommended dose of Glivec is 800 mg/ day for patients with DFSP.
Αιµατολογικές ανεπιθύµητες ενέργειες Συνιστάται µείωση της δόσης ή διακοπή της αγωγής για σοβαρή ουδετεροπενία και θροµβοκυττοπενία, όπως ενδείκνυται στο παρακάτω πίνακα.
Haematological adverse reactions Dose reduction or treatment interruption for severe neutropenia and thrombocytopenia are 28 recommended as indicated in the table below.
ANC < 0, 5 x 109/ l και/ ή αιµοπετάλια < 10 x 109/ l 32
ANC < 0.5 x 109/ l and/ or
Ολική χολερυθρίνη: > 1, 5– 3, 0 ULN
Total bilirubin: > 1.5– 3.0 ULN AST: any
33
Severe
AST: οποιαδήποτε τιµή Σοβαρή
Total bilirubin: > 3– 10 ULN AST: any
John’ s) µπορεί να µειώνει σηµαντικά την έκθεση στο Glivec και πιθανά ν’ αυξάνεται ο κίνδυνος θεραπευτικής αποτυχίας.
30 John’ s Wort) may significantly reduce exposure to Glivec, potentially increasing the risk of therapeutic failure.
Όταν το imatinib συνδυάζεται µε σχήµατα χηµειοθεραπείας υψηλής δόσης έχει διαπιστωθεί µια αύξηση στις σοβαρές ηπατικές αντιδράσεις.
When imatinib is combined with high dose chemotherapy regimens, an increase in serious hepatic reactions has been detected.