natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το InductOs προορίζεται για χρήση σε ασθενείς με τα εξής χαρακτηριστικά: • επαρκή ανάταξη κατάγματος και σταθεροποίηση για τη διασφάλιση της μηχανικής ευστάθειας • επαρκή νευροαγγειακή λειτουργία (π. χ. απουσία συνδρόμου διαμερισματοποιήσεως, μειωμένος κίνδυνος ακρωτηριασμού) • επαρκή αιμόσταση (που επιτυγχάνει μια σχετικά στεγνή περιοχή εμφύτευσης) • απουσία ανάγκης αποκατάστασης μεγάλου τμηματικού ελλείμματος μακρών οστών, όπου θα μπορούσε να προκύψει σημαντική συμπίεση των μαλακών ιστών.
InductOs is intended for use in patients with the following: • adequate fracture reduction and stabilization to ensure mechanical stability • adequate neurovascular status (e. g. absence of compartment syndrome, low risk of amputation) • adequate hemostasis (providing a relatively dry implantation site)
Το μόσχευμα θα πρέπει να εφαρμοστεί στο σημείο του κατάγματος μόνο όπου υπάρχει επαρκές οπτικό πεδίο και με την μέγιστη δυνατή προσοχή (βλέπε παράγραφο 4. 2).
The implant may only be administered to the fracture site under adequate vision and with utmost care (see section 4.2).
Πληροφορίες για την αποτελεσματικότητα σε κατάγματα κνήμης παρέχονται μόνο από ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές στις οποίες ανοικτά κατάγματα του οστού της κνήμης αντιμετωπίσθηκαν με χρήση ενδομυελικών ηλών (βλέπε παράγραφο 5. 1).
Efficacy information in tibia fracture is available only from controlled clinical trials in which open tibial fractures were treated using intramedullary nail fixation (see section 5.1).
Σε κλινική μελέτη στην οποία το ενδομυελικό κανάλι διευρύνθηκε στο φλοιώδη πέταλο, μία αυξημένη συχνότητα λοίμωξης παρατηρήθηκε στην ομάδα ασθενών που τους χορηγήθηκε InductOs έναντι της ομάδας ασθενών συνήθους αγωγής (βλέπε παράγραφο 4. 8).
In a clinical study in which the intramedullary canal was reamed to cortical chatter, an increased rate of infection was observed in the InductOs-treated group versus the standard of care control group (see section 4.8).
Το InductOs δεν προσφέρει μηχανική ευστάθεια και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να γεμίσει κενά όταν υπάρχουν συμπιεστικές δυνάμεις.
InductOs does not provide mechanical stability and should not be used to fill space in the presence of compressive forces.
Πληροφορίες από κλινικές μελέτες σε οξεία κατάγματα κνήμης έδειξαν ότι η χρήση του InductOs σε ασθενείς που λαμβάνουν γλυκοκορτικοειδή δε συσχετίσθηκε με καμία εμφανή ανεπιθύμητη ενέργεια.
Information from clinical studies in acute tibia fractures, indicated that the use of InductOs in patients receiving glucocorticoids was not associated with any apparent adverse effect.
Σε προκλινικές μελέτες, η ταυτόχρονη χορήγηση γλυκοκορτικοειδών κατέστειλε την οστική αποκατάσταση (μετρούμενη ως α% μεταβολή από την ομάδα ελέγχου), αλλά τα αποτελέσματα του InductOs δεν διαφοροποιήθηκαν.
In preclinical studies, concurrent administration of glucocorticoids depressed bone repair (measured as a% change from control), but the effects of InductOs were not altered.
Σε κλινικές δοκιμές οξέων καταγμάτων κνήμης, οι περισσότεροι ασθενείς που τους χορηγήθηκε InductOs και συγχρόνως NSAID για 14 συνεχείς ημέρες, παρουσίασαν ήπιες ή μέτριες ανεπιθύμητες ενέργειες σχετικά με την επούλωση τραυμάτων (π. χ. παροχέτευση τραύματος) παρά ασθενείς που τους χορηγήθηκε InductOs αλλά όχι NSAID.
In acute tibia fracture clinical trials, more InductOs patients receiving concomitant NSAIDs for 14 consecutive days experienced mild or moderate adverse events related to wound healing (e.g. wound drainage) than InductOs patients not taking NSAIDs.
Παρόλο που τα αποτελέσματα των ασθενών παρέμειναν ανεπηρέαστα, δε θα πρέπει να αποκλεισθεί μια πιθανή αλληλεπίδραση NSAID και InductOs.
Although patient outcome was not affected, an interaction between NSAIDs and InductOs cannot be excluded.
8 4. 6 Kύηση και γαλουχία
4.6 Pregnancy and lactation
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία από τη χρήση της διβοτερμίνης άλφα σε έγκυες γυναίκες.
Pregnancy There are no adequate data from the use of dibotermin alfa in pregnant women.
Μελέτες σε ζώα έχουν δείξει τοξικότητα ως προς την αναπαραγωγή (βλέπε παράγραφο 5. 3).
Studies in animals have shown reproductive toxicity (see section 5.3).
Από μελέτες που έχουν διεξαχθεί σε ζώα δεν μπορούν να αποκλειστούν επιδράσεις των αντισωμάτων κατά της διβοτερμίνης άλφα στην εμβρυϊκή ανάπτυξη (βλέπε παράγραφο 5. 3).
Animal studies have been conducted that cannot rule out effects of anti-dibotermin alfa antibodies on embryo-foetal development (see section 5.3).
Eξαιτίας των αγνώστων κινδύνων για το έμβρυο σε συνδυασμό με την πιθανή ανάπτυξη εξουδετερωτικών αντισωμάτων κατά της διβοτερμίνης άλφα, το InductOs δε θα πρέπει να χορηγείται κατά την διάρκεια της κύησης εκτός εάν κρίνεται απoλύτως απαραίτητο (βλέπε παράγραφο 4. 4).
Due to the unknown risks to the fetus associated with the potential development of neutralising antibodies to dibotermin alfa, InductOs should not be used during pregnancy unless clearly necessary (see section 4.4).
Σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας θα πρέπει να συνίσταται η λήψη δραστικών αντισυλληπτικών μέτρων για τουλάχιστον 12 μήνες μετά την θεραπεία.
Women of childbearing potential should be advised to use effective contraception up to at least 12 months after treatment.
Είναι άγνωστο αν η διβοτερμίνη άλφα απεκκρίνεται στο μητρικό γάλα.
It is unknown whether dibotermin alfa is excreted in human breast milk.
Η απέκκριση της διβοτερμίνης άλφα δεν έχει μελετηθεί σε ζώα.
The excretion of dibotermin alfa has not been studied in animals.
Δεν συνιστάται η γαλουχία κατά τη διάρκεια της θεραπείας με InductOs.
Lactation is not recommended during treatment with InductOs.
Δεν πραγματοποιήθηκαν μελέτες σχετικά με τις επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανών, αλλά ελλείψει συστηματικής δράσης, το InductOs κατά πάσα πιθανότητα δεν επηρεάζει την ικανότητα οδήγησης ή χειρισμού μηχανών.
No studies on the effects on the ability to drive and use machines have been performed, but since InductOs has no systemic effect, it is not likely to interfere with the ability to drive or use machinery.
4. 8 Ανεπιθύμητες ενέργειες
8 4.8 Undesirable effects
Περισσότεροι από 1490 ασθενείς έχουν αξιολογηθεί σε κλινικές μελέτες, από τους οποίους περισσότεροι από 955 έλαβαν θεραπεία με InductOs.
Over 1490 patients have been evaluated in clinical studies, of which more than 955 received InductOs treatment.
Στις μελέτες με κατάγματα μακρών οστών, περισσότεροι από 418 ασθενείς έλαβαν InductOs.
In the long bone fracture studies, over 418 patients received InductOs.
Στις μελέτες πρόσθιας σπονδυλοδεσίας της οσφυϊκής μοίρας, περισσότεροι από 288 ασθενείς έλαβαν InductOs.
In the anterior lumber spine fusion studies, over 288 patients received InductOs.
Μετά την κυκλοφορία του προϊόντος έχει αναφερθεί τοπικό οίδημα σε ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης που συσχετίζεται με τη χρήση του InductOs.
There have been post-marketing reports of localised oedema in patients undergoing cervical spine surgery associated with the use of InductOs.
(βλέπε παράγραφο 4. 4).
The oedema was delayed in onset and, in some cases, severe enough to result in airway compromise (see section 4.4).
Υπάρχουν μετεγκριτικές αναφορές σχηματισμών συλλογών υγρού (ψευδοκύστες, τοπικό οίδημα, εκροή από την περιοχή του εμφυτεύματος) μερικές φορές εγκυστωμένων, που σε μερικές περιπτώσεις καταλήγουν σε συμπίεση νεύρου και πόνο σε ασθενείς πού υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση της σπονδυλικής στήλης, σχετικά με τη χρήση του InductOs (βλέπε παράγραφο 4. 4).
There have been post-marketing reports of formation of fluid collections (pseudocysts, localised oedema, implant site effusion), sometimes encapsulated, in some cases resulting in nerve compression and pain in patients undergoing spine surgery with Inductos (see section 4.4).
Έχει αναφερθεί συμπίεση των νεύρων που σχετίζεται με τον έκτοπο σχηματισμό οστού σε ασθενείς που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση της σπονδυλικής στήλης με InductOs (βλέπε παράγραφο 4. 4).
Nerve compression associated with ectopic bone formation has been reported in patients undergoing spine surgery with InductOs (see section 4.4).
Η τοποθέτηση του InductOs μπορεί να προκαλέσει αρχική απορρόφηση του δοκιδώδους οστού (βλέπε παράγραφο 4. 4 και παράγραφο 5. 1).
Placement of InductOs can cause initial resorption of trabecular bone (see section 4.4 and section 5.1).
9 Ανεπιθύμητες ενέργειες ιδιαίτερα κατά τη χρήση σε πρόσθια σπονδυλοδεσία της οσφυϊκής μοίρας
Undesirable effects specific to use in anterior lumbar spine fusion The undesirable effects observed in anterior lumbar spine fusion patients were generally representative of the morbidity associated with spine fusion using autogenous bone graft taken from the iliac crest.
Πολύ συχνές (≥1/ 10) ανεπιθύμητες ενέργειες: τυχαία κάκωση, νευραλγία, οσφυαλγία και οστική διαταραχή ήταν παρόμοιες τόσο στην ομάδα ελέγχου όσο και στην ομάδα που έλαβε InductOs.
Very common (≥1/10) undesirable effects: accidental injury, neuralgia, back pain and bone disorder, were similar in both control and InductOs treatment groups.
Ανεπιθύμητες ενέργειες ιδιαίτερα κατά τη χρήση σε οξέα κατάγματα κνήμης
Undesirable effects specific to use in acute tibia fractures
Οι παρατηρηθείσες ανεπιθύμητες ενέργειες στους ασθενείς με κατάγματα μακρών οστών ήταν κατά κανόνα αντιπροσωπευτικές της νοσηρότητας της σχετιζόμενης είτε με ορθοπεδικό τραύμα ή με τη χειρουργική διαδικασία.
The undesirable effects observed in long bone fracture patients were generally representative of the morbidity associated with either orthopaedic trauma or the surgical procedure.
Τοπική λοίμωξη ειδικά στο άκρο με το κάταγμα εμφανίσθηκε σε > 1/ 10 των ασθενών σε μία κλινική μελέτη στην οποία το ενδομυελικό κανάλι διευρύνθηκε στο φλοιώδες πέταλο. Mία αυξημένη συχνότητα λοίμωξης παρατηρήθηκε στην ομάδα ασθενών που τους χορηγήθηκε InductOs έναντι της ομάδας ασθενών συνήθους αγωγής (19% έναντι 9%, αντίστοιχα, βλέπε παράγραφο 4. 4).
Localised infection specific to the fractured limb occurred in > 1/10 patients in a clinical study in which the intramedullary canal was reamed to cortical chatter.
Για χρήση ήλων χωρίς διεύρυνση, τα υπολογιζόμενα ποσοστά των λοιμώξεων ήταν παρόμοια μεταξύ των ομάδων θεραπείας σε μία μελέτη (21% έναντι 23%, αντίστοιχα).
An increased rate of infection was observed in the InductOs-treated group versus the standard of care control group (19% versus 9%, respectively; see section 4.4) For use with unreamed nails, estimated rates of infection were similar between treatment groups in a study (21% versus 23% respectively).
Συχνές (≥1/ 100 μέχρι < 1/ 10 συχνότητα) ανεπιθύμητες ενέργειες παρατηρήθηκαν με ίση επίπτωση τόσο στην ομάδα ελέγχου όσο και στην ομάδα θεραπείας με InductOs, με τις εξής τέσσερις εξαιρέσεις οι οποίες παρατηρήθηκαν σημαντικά συχνότερα στην ομάδα θεραπείας με InductOs παρά στην ομάδα ελέγχου: • Αυξημένη αμυλάση του αίματος (χωρίς εμφανή σημεία παγκρεατίτιδας σε ασθενείς που έλαβαν InductOs), • ταχυκαρδία, • υπομαγνησιαιμία, • κεφαλαλγία.
Common (≥1/100 to < 1/10) undesirable effects were observed with equal incidence in control and InductOs treatment groups, with the following four exceptions which were observed significantly more frequently in the InductOs treatment group than in the control group: • blood amylase increased (without overt signs of pancreatitis in InductOs treated patients), • tachycardia, • hypomagnesemia, • headache.
Η χρήση του InductOs σε ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση της αυχενικής μοίρας σε συγκεντρώσεις ή σε δοσολογία μεγαλύτερη από εκείνη που συνιστάται στην παράγραφο 4. 2 έχουν συσχετισθεί με αναφορές για τοπικό οίδημα της σπονδυλικής στήλης (βλέπε παράγραφο 4. 4).
Use of InductOs in patients undergoing cervical spine surgery in concentrations or amounts greater than those recommended in section 4.2 for the approved indications has been associated with reports of localised oedema (see section 4.4).
Σε περίπτωση που οι ασθενείς λαμβάνουν συγκεντρώσεις ή δοσολογία μεγαλύτερη από εκείνη που συνιστάται, η θεραπεία θα πρέπει να είναι υποστηρικτική.
In the case of patients receiving concentrations or amounts greater than those recommended, treatment should be supportive.
ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ
9 5 PHARMACOLOGICAL PROPERTIES
Μορφογενετικές Οστικές Πρωτεΐνες, κωδικός ATC:
Bone Morphogenetic Proteins, ATC code:
Μ05BC01
M05BC01
Τα διαφοροποιημένα κύτταρα σχηματίζουν δοκιδώδες οστούν καθώς γίνεται η αποσύνθεση της μήτρας, ενώ συγχρόνως παρατηρείται εμφανής αγγειοποίηση.
The differentiated cells form trabecular bone as the matrix is degraded, with vascular invasion evident at the same time.
Η διαδικασία οστεογένεσης εξελίσσεται από την περιφέρεια του εμφυτεύματος προς το κέντρο μέχρι να αντικατασταθεί εξ ολοκλήρου το εμφύτευμα του InductOs από δοκιδώδες οστούν.
The bone formation process develops from the outside of the implant towards the center until the entire InductOs implant is replaced by trabecular bone.
10 Η ανάπλαση του δοκιδώδους οστού γίνεται σύμφωνα με τις βιολογικές μηχανικές δυνάμεις που ασκούνται επάνω του.
Remodeling of the surrounding trabecular bone occurs in a manner that is consistent with the biomechanical forces placed on it.
Ακτινογραφικές, μηχανικές και ιστολογικές αξιολογήσεις του επαγόμενου οστού καταδεικνύουν ότι η βιολογική και μηχανική του λειτουργία είναι όπως ενός φυσιολογικού οστού.
Radiographic, biomechanical, and histologic evaluation of the induced bone indicates that it functions biologically and biomechanically as native bone.
Επιπλέον προκλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι σε περίπτωση νέου κατάγματος του οστού που αντιμετωπίστηκε με το InductOs, αυτό μπορεί να αυτοεπιδιορθωθεί κατά τρόπο που δε διαφέρει από το αυτόχθον οστούν.
Furthermore, preclinical studies have indicated that the bone induced by InductOs, if fractured, can repair itself in a manner indistinguishable from native bone.
Οι προκλινικές μελέτες υποδηλώνουν ότι ο σχηματισμός οστού με το InductOs είναι μια αυτοπεριοριζόμενη διαδικασία που σχηματίζει μια προκαθορισμένη ποσότητα οστού.
Preclinical studies have suggested that bone formation initiated by InductOs is a self-limiting process, forming a well-defined volume of bone.
Αυτός ο περιορισμός οφείλεται πιθανότατα στην κατανάλωση διβοτερμίνης άλφα στην περιοχή του εμφυτεύματος καθώς επίσης και στην παρουσία αναστολέων BMP στους γειτονικούς ιστούς.
This self-limitation is likely due to the loss of dibotermin alfa from the implant site, as well as the presence of BMP inhibitors in the surrounding tissues.
Επιπλέον διάφορες προκλινικές μελέτες επισημαίνουν ότι υπάρχει ένας αρνητικός μηχανισμός ανάδρασης σε μοριακό επίπεδο που περιορίζει την οστεοεπαγωγή μέσω των BMPs.
In addition, several preclinical studies indicate that there is a negative feedback mechanism at the molecular level that limits bone induction by BMPs.
Κλινικές φαρμακολογικές μελέτες αποδεικνύουν ότι η μήτρα από μόνη της δεν είναι οστεοεπαγωγική και ότι δεν είναι πλέον παρούσα σε βιοψίες που έγιναν 16 εβδομάδες μετά την εμφύτευση.
Clinical pharmacology studies demonstrate that the matrix alone is not osteoinductive and is no longer present in biopsies taken as early as 16 weeks post-implantation.
Φαρμακοδυναμικές πληροφορίες ιδιαίτερα σε μελέτες της πρόσθιας οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης
Pharmacodynamic information specific to anterior lumbar spine fusion studies
Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια του InductOs αποδείχθηκε σε μια τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη, πολυκεντρική, μελέτη μη κατωτερότητας 279 ασθενών ηλικίας 19- 78 ετών σε μια ανοικτής διαδικασίας πρόσθια σπονδυλοδεσία της οσφυϊκής μοίρας ενδιάμεσα του σώματος των σπονδύλων.
The efficacy and safety of InductOs were demonstrated in a randomised, controlled, multicenter, non- inferiority study of 279 patients aged 19 – 78 years undergoing an open anterior lumbar interbody fusion procedure.
Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν τη συσκευή LT CAGE γεμισμένη είτε με InductOs είτε με αυτογενές μόσχευμα οστού από λαγόνιο ακρολοφία.
Patients were randomised to receive the LT-CAGE Lumbar Tapered Fusion Device filled with either InductOs or autogenous bone graft taken from the iliac crest.
Στους 24 μήνες μετεγχειρητικά, το InductOs αποδείχθηκε να είναι στατιστικά όχι κατώτερο από το αυτογενές μόσχευμα οστού.
At 24 months post-operation, InductOs was demonstrated to be statistically non-inferior to autogenous bone graft.
Για τον πόνο και την αναπηρία (βαθμολογία Oswestry), το ποσοστό αξιοπιστίας ήταν 72, 9% έναντι 72, 5% (95% διάστημα αξιοπιστίας της διαφοράς δύο διευθύνσεων - 11. 2, 12. 0).
The success rate for radiologically determined fusion was 94.4% for InductOs versus 88.9% (95% two-sided CI of the difference: -1.53, 12.46) for autogenous bone graft.
Ένα μοναδικό, πολύ- παραγοντικό τελικό σημείο αξιολόγησης, γνωστό σαν « συνολική επιτυχία », ήταν η πρωταρχική μεταβλητή της μελέτης.
For pain and disability (Oswestry score), the success rate was 72.9% versus 72.5% (95% two-sided CI of the difference: -11.2, 12.0).
H συνολική επιτυχία αποτελείται από τους παρακάτω κύριους παράγοντες αποτελεσματικότητας και ασφάλειας.
Overall success consists of the following primary efficacy and safety considerations:
Ραδιογραφικώς αποδεδειγμένη σπονδυλοδεσία 2.
Oswestry pain/disability improvement 3.
Διατήρηση ή βελτίωση της νευρολογικής κατάστασης 4.
Maintenance or improvement in neurological status
5.
10 4.
Καμία πρόσθετη χειρουργική επέμβαση η οποία κατατάχθηκε ως « αποτυχία ».
No additional surgical procedure performed that was classified as a “failure”
Στους 24 μήνες μετεγχειρητικά, το ποσοστό της συνολικής επιτυχίας ήταν 57, 5% για το InductOs έναντι 55, 8% (95% διάστημα αξιοπιστίας της διαφοράς δύο διευθύνσεων - 10. 72, 14. 01) του αυτογενούς μοσχεύματος οστού.
At 24 months post-operation, the overall success rate was 57.5% for InductOs versus 55.8% (95% two-sided CI of the difference: -10.72, 14.01) for autogenous bone graft.
Η μελέτη επιβεβαίωσε την καταλληλότητα της
An additional, non-comparative study of 134 patients who received anterior lumbar interbody fusion procedures via a laparoscopic surgical technique yielded similar success rates of 92.9% for fusion, 85.6% for pain and disability and 90.3% for neurological status.
11 πρόσθιας σπονδυλοδεσίας της οσφυϊκής μοίρας με τεχνική λαπαροσκοπικής χειρουργικής εμφύτευσης.
The study confirmed the applicability of anterior lumbar spine fusion using InductOs via laparoscopic surgical implantation techniques.
Η αποτελεσματικότητα του InductOs επιδείχθηκε στα πλαίσια μιας πολυεθνικής, τυχαιοποιημένης, ελεγχόμενης, απλής τυφλής μελέτης με 450 ασθενείς (διακύμανση ηλικιών 18- 87 ετών, 81% άνδρες) που είχαν ανοικτά κατάγματα της κνήμης και χρειάζονταν χειρουργική επέμβαση.
The efficacy of InductOs was demonstrated in a multinational, randomized, controlled, single-blind study of 450 patients (age range 18 to 87 years; 81% male) with open tibial shaft fractures requiring surgical management.
Οι ασθενείς (σε μια αναλογία 1: 1: 1) έλαβαν τη συνήθη αγωγή (ομάδα ελέγχου) που συμπεριλάμβανε ενδομυελικούς (ΙΜ) ήλους και τη συνήθη αντιμετώπιση των μαλακών ιστών, τη συνήθη αγωγή και InductOs 0, 75 mg/ ml, ή τη συνήθη αγωγή και InductOs 1, 5 mg/ ml.
Patients received (in a 1:1:1 ratio) standard care (control group) consisting of intramedullary (IM) nail fixation and routine soft tissue management, standard care plus InductOs 0.75 mg/ml, or standard care plus InductOs 1.5 mg/ml.
Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για 12 μήνες μετά τη σύγκλειση των μαλακών ιστών.
Patients were followed for 12 months after soft- tissue closure.
Στην κλινική δοκιμασία για οξέα καταγμάτα κνήμης το InductOs αύξησε την πιθανότητα της ίασης καταγμάτων.
In the acute tibia fracture pivotal trial, InductOs increased the probability of fracture healing; patients treated with InductOs 1.5 mg/ml had a 44% reduced risk for treatment failure (secondary intervention to promote fracture healing) compared with patients in the standard-care group (RR = 0.56; 95% CI = 0.40 to 0.78).
Ο αριθμός των δευτερευουσών και επακολούθων παρεμβάσεων μειώθηκε σημαντικά για την ομάδα των ασθενών που έλαβαν InductOs και ειδικά όσον αφορά τις περισσότερο επιθετικές παρεμβάσεις όπως τα μοσχεύματα οστών και την αλλαγή ηλών (P=0, 0326).
The number of secondary and subsequent interventions was significantly reduced for the InductOs patients, particularly with regard to more invasive interventions such as bone graft and exchange nailing (P=0.0326).
Η αναλογία των ασθενών που ιάθηκε με αγωγή InductOs 1, 5mg/ ml ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στο διάστημα των αξιολογήσεων των ασθενών από 10 εβδομάδες μέχρι 12 μήνες μετεγχειρητικά, καταδεικνύοντας επιτάχυνση στην ίαση καταγμάτων.
The proportion of patients healed after treatment with InductOs 1.5 mg/ ml was significantly higher at all visits from 10 weeks to 12 months post-operative, suggesting accelerated fracture healing.
Η αγωγή με InductOs 1, 5mg/ ml ήταν στατιστικώς σημαντικά αποτελεσματική σε ασθενείς, ασχέτως αν ήταν καπνιστές ή όχι.
InductOs 1.5 mg/ml was significantly effective (compared to standard care) in patients both with or without a history of smoking.
Βαρύτητα των καταγμάτων:
Severity of fractures:
Η αγωγή με το InductOs 1, 5 mg/ ml ήταν στατιστικώς σημαντικά αποτελεσματικότερη σε όλες τις κατηγορίες καταγμάτων συμπεριλαμβανομένων και βαρέων καταγμάτων Gustilo IIIB (κατά 52% λιγότερες δευτερεύουσες επεμβάσεις σε σύγκριση με ασθενείς της συνήθους αγωγής).
Treatment with InductOs 1.5 mg/ml was significantly effective in all fracture classes, including severe Gustilo IIIB fractures (52% reduced risk of secondary interventions as compared to standard-care patients).
Κατά τη μεταθεραπευτική εξέταση 6 εβδομάδες αργότερα η αναλογία ασθενών με τραύματα των μαλακών ιστών που είχαν ιαθεί, ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στην ομάδα που έλαβε InductOs 1, 5 mg/ ml σε σύγκριση με την ομάδα που έλαβε τη συνήθη αγωγή (83% έναντι 65% P=0, 0010).
The proportion of patients with healed soft-tissue wounds was significantly higher at the 6-week post- treatment visit in the InductOs 1.5 mg/ml group compared with the standard-care group (83% vs.
Η αναλογία ασθενών με βλάβες υλικού (βίδες στερέωσης που λύγισαν ή έσπασαν) ήταν σημαντικά μικρότερη στην ομάδα που έλαβε το InductOs 1, 5 mg/ ml σε σύγκριση με την ομάδα που έλαβε την συνήθη αγωγή (11% έναντι 22% P=0, 0174).
22%; P=0.0174).
Σε μελέτες με πειραματόζωα (αρουραίους) όπου χρησιμοποιήθηκε InductOs με ραδιοσημασμένη διβοτερμίνη άλφα, ο μέσος χρόνος παραμονής στην περιοχή της εμφύτευσης ήταν 4- 8 ημέρες.
Peak levels of circulating dibotermin alfa (0.1% of the
Τα κορυφαία επίπεδα της διβοτερμίνης άλφα στην κυκλοφορία (0, 1% της εμφυτευμένης δόσης) παρατηρήθηκαν εντός 6 ωρών από την εμφύτευση.
11 implanted dose) were observed within 6 hours following implantation.
Όταν χορηγείται με ενδοφλέβια ένεση, ο τελικός χρόνος ημίσειας ζωής της διβοτερμίνης άλφα ήταν 16 λεπτά στους αρουραίους και 6, 7 λεπτά στους πιθήκους κυνομόλγους.
When injected intravenously, the terminal half-life of dibotermin alfa was 16 minutes in rats and 6.7 minutes in cynomolgus monkeys.
Συμπεραίνεται εκ τούτου ότι η διβοτερμίνη άλφα απελευθερώνεται αργά από τη μήτρα στην περιοχή της εμφύτευσης και ακολουθεί γρήγορη κάθαρσή της, όταν απορροφηθεί στη συστηματική κυκλοφορία.
It is concluded therefore that at the site of implantation dibotermin alfa is slowly released from the matrix and rapidly cleared when taken up into the systemic circulation.
12 5. 3 Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια
5.3 Preclinical safety data
Τα μη κλινικά δεδομένα δεν αποκαλύπτουν ιδιαίτερο κίνδυνο για τον άνθρωπο στις συνηθισμένες μελέτες φαρμακολογίας, οξείας τοξικότητας, και τοξικότητας στην επανειλημμένη έκθεση.
Non-clinical data reveal no special hazard for humans on conventional studies of pharmacology, acute and repeat exposure toxicity.
Σε μελέτες αναπαραγωγικής τοξικότητας σε αρουραίους, όπου η διβοτερμίνη άλφα χορηγήθηκε ενδοφλεβίως για μεγιστοποίηση της συστηματικής έκθεσης αύξηση στο βάρος του εμβρύου και αυξημένη εμβρυϊκή οστεοποίηση παρατηρήθηκαν και μια σχετική με τη θεραπεία επίδραση δε θα μπορούσε να εξαιρεθεί.
In reproductive toxicity studies in rats, where dibotermin alfa was administered intravenously to maximize systemic exposure, increased fetal weight and increased fetal ossification was observed and a treatment related effect could not be ruled out.