natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Κατά τη παρακολούθηση 5 ετών, υπήρξαν 86 (15, 6%) συµβάµατα εξέλιξης στην οµάδα του Glivec: σε 35 (6, 3%) εµπλεκόταν εξέλιξη σε επιταχυνόµενη φάση/ βλαστική κρίση, 28 (5, 1%) απώλεια της MCyR, 14 (2, 5%) απώλεια της CHR ή αύξηση των λευκοκυττάρων και 9 (1, 6%) µη συσχετιζόµενοι µε ΧΜΛ θάνατοι.
35 (6.3%) involving progression to accelerated phase/ blast crisis, 28 (5.1%) loss of MCyR, 14 (2.5%) loss of CHR or increase in WBC, and 9 (1.6%) CML unrelated deaths.
Αντίθετα υπήρξαν 155 (28, 0%) συµβάµατα στην οµάδα IFN+Ara- C από τα οποία 128 εµφανίσθηκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης γραµµής θεραπεία µε IFN+Ara- C.
In contrast, there were 155 (28.0%) events in the IFN+Ara-C arm, of which 128 occurred during first-line treatment with IFN+Ara-C.
Το εκτιµώµενο ποσοστό ασθενών χωρίς εξέλιξη της νόσου σε επιταχυνόµενη φάση ή σε βλαστική κρίση στους 60 µήνες ήταν σηµαντικά υψηλότερο στο σκέλος του Glivec σε σύγκριση µε το σκέλος ΙNF (92, 9% έναντι 86, 2%, p < 0, 001).
The estimated rate of patients free of progression to accelerated phase or blast crisis at 60 months was significantly higher in the Glivec arm compared to the IFN arm (92.9% versus 86.2%, p < 0.001).
Το ετήσιο ποσοστό της εξέλιξης στην επιταχυνόµενη φάση ή βλαστική κρίση µειώθηκε µε το χρόνο στη θεραπεία: και ήταν µικρότερο από 1% ετησίως τον τέταρτο και πέµπτο χρόνο.
The annual rate of progression to accelerated phase or blast crisis decreased with time on therapy and was less than 1% annually in the fourth and fifth years.
Η εκτιµώµενη επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου στους 60 µήνες ήταν 83, 2% στο σκέλος Glivec και 64, 1% στο σκέλος ελέγχου (p < 0, 001).
The estimated rate of progression-free survival at 60 months was 83.2% in the Glivec arm and 64.1% in the control arm (p < 0.001).
Τα ετήσια ποσοστά της εξέλιξης σε οποιοδήποτε τύπο για το Glivec επίσης µειώθηκαν µε το χρόνο.
The yearly rates of progression of any type for Glivec also decreased over time.
Ένα σύνολο 57 (10, 3%) και 73 (13, 2%) ασθενών κατέληξαν στις οµάδες Glivec και IFN+Ara- C, αντίστοιχα.
A total of 57 (10.3%) and 73 (13.2%) patients died in the Glivec and IFN+Ara-C groups, respectively.
Στους 60 µήνες η εκτιµώµενη συνολική επιβίωση είναι 89, 4% (86, 92) έναντι 85, 6% (82, 89) στις τυχαιοποιηµένες οµάδες Glivec και IFN+Ara- C, αντίστοιχα (p=0, 049, log- rank test).
85.6% (82, 89) in the randomised Glivec and the IFN+Ara-C groups, respectively (p=0.049, log-rank test).
Αυτό το καταληκτικό σηµείο χρόνος - σύµβαµα επηρεάζεται ισχυρά από το υψηλό κλάσµα χιασµού από IFN+Ara- C στο Glivec.
This time-to-event endpoint is strongly affected by the high crossover rate from IFN+Ara-C to Glivec.
Το αποτέλεσµα της θεραπείας µε Glivec στην επιβίωση σε χρόνια φάση, σε νεοδιαγνωσθείσα ΧΜΛ εξετάσθηκε περαιτέρω σε αναδροµική ανάλυση των παραπάνω αναφεροµένων δεδοµένων µε Glivec µε τα πρωταρχικά δεδοµένα από µια µελέτης Φάσης III που χρησιµοποιήθηκε IFN+Ara- C (n=325) µε πανοµοιότυπο θεραπευτικό σχήµα.
The effect of Glivec treatment on survival in chronic phase, newly diagnosed CML has been further examined in a retrospective analysis of the above reported Glivec data with the primary data from another Phase III
Σε αυτή την αναδροµική ανάλυση, η υπεροχή του Glivec έναντι του IFN+Ara- C στη συνολική επιβίωση καταδείχθηκε (p < 0, 001).
15 study using IFN+Ara-C (n=325) in an identical regimen.
Μέσα σε χρονικό διάστηµα 42 µηνών κατέληξαν 47 (8, 5%) ασθενείς σε Glivec και 63 ασθενείς (19, 4%) σε IFN+Ara- C.
In this retrospective analysis, the superiority of Glivec over IFN+Ara-C in overall survival was demonstrated (p < 0.001); within 42 months, 47 (8.5%) Glivec patients and 63 (19.4%) IFN+Ara-C patients had died.
Ο βαθµός της κυτταρογενετικής και µοριακής ανταπόκρισης είχε φανερή επίδραση στα µακροχρόνια αποτελέσµατα σε ασθενείς µε Glivec.
The degree of cytogenetic response and molecular response had a clear effect on long-term outcomes in patients on Glivec.
Ενώ ένα υπολογιζόµενο ποσοστό 97% (93%) των ασθενών µε CCyR (PCyR) στους 12 µήνες ήταν χωρίς εξέλιξη σε επιταχυνόµενη φάση/ βλαστική κρίση στους 60 µήνες, µόνο το 81% των ασθενών χωρίς MCyR στους 12 µήνες ήταν ελεύθερο εξέλιξης σε επιταχυνόµενη ΧΜΛ στους 60 µήνες (p < 0, 001 συνολικά, p=0, 20 µεταξύ CCyR και PCyR).
Whereas an estimated 97% (93%) of patients with CCyR (PCyR) at 12 months were free of progression to accelerated phase/ blast crisis at 60 months, only 81% of patients without MCyR at 12 months were free of progression to advanced CML at 60 months (p < 0.001 overall, p=0.20 between CCyR and PCyR).
Σε ασθενείς µε CCyR και µείωση σε Bcr- Abl µεταγραφές τουλάχιστον 3 λογαρίθµων στους 12 µήνες, η πιθανότητα να παραµείνουν ελεύθεροι εξέλιξης από σε επιταχυνόµενη φάση/ βλαστική κρίση ήταν 100% στους 60 µήνες.
For patients with CCyR and reduction in Bcr-Abl transcripts of at least 3 logarithms at 12 months, the probability of remaining free from progression to accelerated phase/ blast crisis was 100% at 60 months.
Παρόµοια ευρήµατα βρέθηκαν µε βάση µια 18 µηνών ανάλυση.
Similar findings were found based on a 18-months landmark analysis.
Μετά από 42 µήνες
In this study, dose escalations were allowed from 400 mg daily to 600 mg daily, then from 600 mg daily to 800 mg daily.
17 παρακολούθησης, 11 ασθενείς παρουσίασαν επιβεβαιωµένη απώλεια (µέσα σε χρονικό διάστηµα 4 εβδοµάδων) της κυτταρογενετικής τους ανταπόκρισης.
After 42 months of follow-up, 11 patients experienced a confirmed loss (within 4 weeks) of their cytogenetic response.
Από τους 11 αυτούς ασθενείς, σε 4 ασθενείς αυξήθηκε η δοσολογία στα 800 mg ηµερησίως, οπότε 2 από αυτούς ξαναπόκτησαν την κυτταρογενετική τους ανταπόκριση (1 µερικώς και 1 πλήρως, ο τελευταίος επίσης επέτυχε µοριακή ανταπόκριση) ενώ από τους 7 στους οποίους δεν αυξήθηκε η δόση µόνον ένας ξαναπόκτησε πλήρη κυτταρογενετική ανταπόκριση.
Of these 11 patients, 4 patients escalated up to 800 mg daily, 2 of whom regained a cytogenetic response (1 partial and 1 complete, the latter also achieving a molecular response), while of the 7 patients who did not escalate the dose, only one regained a complete cytogenetic response.
Το ποσοστό κάποιων ανεπιθύµητων ενεργειών ήταν υψηλότερο στους 40 ασθενείς στους οποίους η δόση αυξήθηκε στα 800 mg ηµερησίως σε σύγκριση µε τον πληθυσµό των ασθενών πριν την αύξηση της δόσης (n=551).
The percentage of some adverse reactions was higher in the 40 patients in whom the dose was increased to 800 mg daily compared to the population of patients before dose increase (n=551).
Οι πιο συχνές ανεπιθύµητες αντιδράσεις ήταν οι αιµορραγίες από το γαστρεντερικό, επιπεφυκίτιδα και αύξηση των τρανσαµινασών ή της χολερυθρίνης.
The more frequent adverse reactions included gastrointestinal haemorrhages, conjunctivitis and elevation of transaminases or bilirubin.
Άλλες ανεπιθύµητες αντιδράσεις αναφέρθηκαν σε χαµηλότερη ή ίδια συχνότητα.
Other adverse reactions were reported with lower or equal frequency.
Χρόνια φάση, αποτυχία στην ιντερφερόνη:
Chronic phase, Interferon failure:
Αντιµετωπίσθηκαν 532 ενήλικες ασθενείς µε δόση έναρξης τα 400 mg.
532 adult patients were treated at a starting dose of 400 mg.
Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε τρεις βασικές κατηγορίες: αιµατολογική αποτυχία (29%), κυτταρογενετική αποτυχία (35%) ή δυσανεξία στην ιντερφερόνη (36%).
The patients were distributed in three main categories: haematological failure (29%), cytogenetic failure (35%), or intolerance to interferon (36%).
Οι ασθενείς είχαν λάβει προηγουµένως για 14 µήνες, κατά µέσο όρο, θεραπεία µε IFN σε δόσεις ≥ 25 x 106 IU/ εβδοµάδα και ήταν όλοι σε προχωρηµένη χρόνια φάση, µε µέσο όρο διάγνωσης 32 µήνες.
Patients had received a median of 14 months of prior IFN therapy at doses ≥ 25 x 106 IU/ week and were all in late chronic phase, with a median time from diagnosis of 32 months.
Η πρωταρχική παράµετρος αποτελεσµατικότητας της µελέτης ήταν το ποσοστό της µέγιστης κυτταρογενετικής ανταπόκρισης (πλήρης συν µερική ανταπόκριση, 0 έως 35% Ph+ µεταφάσεων στο µυελό των οστών).
The primary efficacy variable of the study was the rate of major cytogenetic response (complete plus partial response, 0 to 35% Ph+ metaphases in the bone marrow).
Σε αυτήν τη µελέτη το 65% των ασθενών επέτυχε µια µέγιστη κυτταρογενετική ανταπόκριση, η οποία ήταν πλήρης στο 53% (επιβεβαιωµένη στο 43%) των ασθενών (Πίνακας 4).
In this study 65% of the patients achieved a major cytogenetic response that was complete in 53% (confirmed 43%) of patients (Table 4).
Μία πλήρης αιµατολογική ανταπόκριση επετεύχθη στο 95% των ασθενών.
A complete haematological response was achieved in 95% of patients.
Επιταχυνόµενη φάση:
Accelerated phase:
Στη µελέτη εισήχθησαν 235 ενήλικες ασθενείς σε φάση επιταχυνόµενης νόσου.
235 adult patients with accelerated phase disease were enrolled.
Οι πρώτοι 77 ξεκίνησαν µε 400 mg, το πρωτόκολλο κατόπιν τροποποιήθηκε για να επιτρέψει µεγαλύτερη δοσολογία και οι υπόλοιποι 158 ασθενείς ξεκίνησαν µε 600 mg.
The first 77 patients were started at 400 mg, the protocol was subsequently amended to allow higher dosing and the remaining 158 patients were started at 600 mg.
Η πρωταρχική παράµετρος αποτελεσµατικότητας ήταν το ποσοστό της αιµατολογικής ανταπόκρισης, αναφερόµενο είτε ως πλήρης αιµατολογική ανταπόκριση, καµία ένδειξη για λευχαιµία (π. χ. κάθαρση από τους βλάστες από το µυελό και το αίµα αλλά χωρίς πλήρη περιφερική αιµατολογική αποκατάσταση, όπως στις πλήρεις ανταποκρίσεις), είτε ως επαναφορά σε χρόνια φάση ΧΜΛ.
The primary efficacy variable was the rate of haematological response, reported as either complete haematological response, no evidence of leukaemia (i. e. clearance of blasts from the marrow and the blood, but without a full peripheral blood recovery as for complete responses), or return to chronic phase CML.
Επιβεβαιωµένη αιµατολογική ανταπόκριση επετεύχθη στο 71, 5% των ασθενών (Πίνακας 4).
A confirmed haematological response was achieved in 71.5% of patients (Table 4).
Σηµαντικό ήταν το γεγονός ότι στο 27, 7% των ασθενών επετεύχθη µια µέγιστη κυτταρογενετική ανταπόκριση, η οποία ήταν πλήρης στο 20, 4% (επιβεβαιωµένη στο 16%) των ασθενών.
Importantly, 27.7% of patients also achieved a major cytogenetic response, which was complete in 20.4% (confirmed 16%) of patients.
Για τους ασθενείς που τους χορηγήθηκαν 600 mg, οι τρέχουσες εκτιµήσεις για τη διάµεση εξέλιξη - ελεύθερης νόσου- επιβίωση και της συνολικής επιβίωσης ήταν 22, 9 και 42, 5 µήνες αντίστοιχα.
For the patients treated at 600 mg, the current estimates for median progression-free-survival and overall survival were 22.9 and 42.5 months, respectively.
Μυελοειδής βλαστική κρίση:
Myeloid blast crisis:
260 ασθενείς µε µυελοειδή βλαστική κρίση εισήχθησαν.
260 patients with myeloid blast crisis were enrolled.
95 (37%) είχαν λάβει προηγούµενα χηµειοθεραπεία για αγωγή της είτε επιταχυνόµενης φάσης ή της βλαστικής κρίσης (« προαντιµετωπισθέντες ασθενείς ») ενώ 165 (63%) δεν είχαν λάβει προηγούµενα χηµειοθεραπεία (« µη αντιµετωπισθέντες ασθενείς »).
95 (37%) had received prior chemotherapy for treatment of either accelerated phase or blast crisis (“ pretreated patients”) whereas 165 (63%) had not (“ untreated patients”).
Οι πρώτοι 37 ξεκίνησαν µε 400 mg, το πρωτόκολλο κατόπιν τροποποιήθηκε για να επιτρέψει µεγαλύτερη δοσολογία και οι υπόλοιποι 223 ασθενείς ξεκίνησαν µε 600 mg.
The first 37 patients were started at 400 mg, the protocol was subsequently amended to allow higher dosing and the remaining 223 patients were started at 600 mg.
Η πρωταρχική µεταβλητή αποτελεσµατικότητας ήταν το ποσοστό της αιµατολογικής ανταπόκρισης, αναφερόµενο είτε ως πλήρης αιµατολογική ανταπόκριση, καµία ένδειξη για λευχαιµία είτε ως επιστροφή στη χρόνια φάση της ΧΜΛ χρησιµοποιώντας τα ίδια κριτήρια µε αυτά της µελέτης σε επιταχυνόµενη φάση.
The primary efficacy variable was the rate of haematological response, reported as either complete haematological response, no evidence of leukaemia, or return to chronic phase CML using the same criteria as for the study in accelerated phase.
Σε αυτή τη µελέτη το 31% των ασθενών επέτυχε αιµατολογική ανταπόκριση (36% των ασθενών που δεν είχαν λάβει προηγούµενα αγωγή και 22% των ασθενών που είχαν ήδη λάβει κάποια αγωγή).
The rate of
Το ποσοστό της ανταπόκρισης ήταν επίσης υψηλότερο στους ασθενείς που έλαβαν τα 600 mg (33%) συγκρινόµενο µε τους ασθενείς που έλαβαν τα 400 mg (16%, p=0, 0220).
16 response was also higher in the patients treated at 600 mg (33%) as compared to the patients treated at 400 mg (16%, p=0.0220).
Η ισχύουσα εκτίµηση της µέσης επιβίωσης των ασθενών που δεν είχαν λάβει προηγούµενα αγωγή και των ασθενών που είχαν ήδη λάβει κάποια αγωγή ήταν 7, 7 και 4, 7 µήνες, αντίστοιχα.
The current estimate of the median survival of the previously untreated and treated patients was 7.7 and 4.7 months, respectively.
18 Λεµφοειδής βλαστική κρίση: περιορισµένος αριθµός ασθενών εισήχθησαν σε µελέτες φάση Ι (n=10).
Lymphoid blast crisis: a limited number of patients were enrolled in phase I studies (n=10).
To ποσοστό της αιµατολογικής ανταπόκρισης ήταν 70% µε διάρκεια 2– 3 µήνες.
The rate of haematological response was 70% with a duration of 2– 3 months.
Πίνακας 4 Ανταπόκριση σε κλινικές µελέτες µε ΧΜΛ σε ενήλικες ασθενείς
Response in adult CML studies
Μελέτη 0110
Study 0110
Μελέτη 0109
Study 0109
Μελέτη 0102
Study 0102
δεδοµένα 37 µηνών δεδοµένα
37-month data
δεδοµένα
40.5-month data
38 µηνών
38-month data
αποτυχία της FIN
Chronic phase, IFN failure (n=532)
Επιταχυνόµενη
Accelerated phase (n=235)
Μυελοειδής
Myeloid blast crisis (n=260)
% των ασθενών (CI95%) Αιµατολογική ανταπόκριση1 Πλήρης αιµατολογική ανταπόκριση (CHR)
% of patients (CI95%) 1 Haematological response Complete haematological response (CHR)
(65, 3– 77, 2) 42%
71% (65.3– 77.2) 42%
Καµία ένδειξη για λευχαιµία (NEL)
No evidence of leukaemia (NEL)
Μετατροπή σε χρόνια φάση (RTC)
Return to chronic phase (RTC) 2
Μέγιστη κυτταρογενετική ανταπόκριση2
Major cytogenetic response Complete
53%
65% (61.2– 69.5) 53%
20%
15% (11.2– 20.4) 7%
7%
1
(Επιβεβαιωµένη3) [95% CI]
(Confirmed3) [95% CI] Partial
12%
(43%) [38.6– 47.2] (16%) [11.3– 21.0] 12% 7%
7%
(2%)
8%
[0.6– 4.4] 8%
Αιµατολογικά κριτήρια ανταπόκρισης (όλες οι ανταποκρίσεις επιβεβαιώνονταν µετά από διάστηµα ≥ 4 εβδοµάδων):
CHR:
CHR Μελέτη 0110 [αριθµός λευκών αιµοσφαιρίων < 10 x 109/ l, αιµοπετάλια < 450 x 109/ l, µυελοκύτταρα+µεταµυελοκύτταρα < 5% στο αίµα, όχι βλάστες και προµυελοκύτταρα στο αίµα, βασεόφιλα < 20%, όχι εξωµυελική συµµετοχή] και στις µελέτες 0102 και 0109 [αριθµός λευκών αιµοσφαιρίων ≥ 1, 5 x 109/ l, αιµοπετάλια ≥ 100 x 109/ l, όχι βλάστες, βλάστες στο µυελό < 5% και όχι εξωµυελική νόσος] NEL Ίδια κριτήρια όπως για CHR αλλά ΑΛΑ ≥ 1 x 109/ l και αιµοπετάλια ≥ 20 x 109/ l (0102 και 0109 µόνο) RTC < 15% βλάστες σε µυελό και περιφερικό αίµα, < 30% βλάστες+προµυελοκύτταρα σε µυελό και περιφερικό αίµα, < 20% βασεόφιλα σε PB, όχι εξωµυελική νόσος άλλη από σπλήνα και ήπαρ (µόνο για 0102 και 0109).
Study 0110 [WBC < 10 x 109/ l, platelets < 450 x 109/ l, myelocyte+metamyelocyte < 5% in blood, no blasts and promyelocytes in blood, basophils < 20%, no extramedullary involvement] and in studies 0102 and 0109 [ANC ≥ 1.5 x 109/ l, platelets ≥ 100 x 109/ l, no blood blasts, BM blasts < 5% and no extramedullary disease] NEL Same criteria as for CHR but ANC ≥ 1 x 109/ l and platelets ≥ 20 x 109/ l (0102 and 0109 only) RTC < 15% blasts BM and PB, < 30% blasts+promyelocytes in BM and PB, < 20% basophils in PB, no extramedullary disease other than spleen and liver (only for 0102 and 0109).
BM = µυελός των οστών, PB = περιφερικό αίµα 2 Κυτταρογενετικά κριτήρια ανταπόκρισης:
BM = bone marrow, PB = peripheral blood 2 Cytogenetic response criteria:
Μια µέγιστη ανταπόκριση συνδυάζει και την πλήρη και τη µερική ανταπόκριση: πλήρης (0% Ph+ µεταφάσεις), µερική (1– 35%) 3 Πλήρης κυτταρογενετική ανταπόκριση επιβεβαιωµένη από µια δεύτερη κυτταρογενετική αξιολόγηση µυελού των οστών που πραγµατοποιείται τουλάχιστον ένα µήνα µετά την αρχική µελέτη µυελού των οστών.
A major response combines both complete and partial responses: complete (0% Ph+ metaphases), partial (1– 35%) 3 Complete cytogenetic response confirmed by a second bone marrow cytogenetic evaluation performed at least one month after the initial bone marrow study.
Συνολικά 26 παιδιατρικοί ασθενείς ηλικίας < 18 ετών είτε σε χρόνια φάση ΧΜΛ (n=11) ή µε ΧΜΛ σε βλαστική κρίση ή µε Ph+ οξεία λευχαιµία (n=15) εισήχθησαν σε µια µελέτη φάσης Ι διαβάθµισης της δόσης.
A total of 26 paediatric patients of age < 18 years with either chronic phase CML (n=11) or CML in blast crisis or Ph+ acute leukaemias (n=15) were enrolled in a dose-escalation phase I trial.
Αυτός ήταν ένας πληθυσµός που είχαν προηγούµενα υποβληθεί σε έντονη αγωγή αφού το 46% είχε λάβει προηγούµενα BMT και το 73% είχε λάβει µε πολλά φάρµακα χηµειοθεραπεία.
This was a population of heavily pretreated patients, as 46% had received prior BMT and 73% a prior multi-agent chemotherapy.
Οι ασθενείς έλαβαν αγωγή µε δόσεις Glivec των 260 mg/ m2/ ηµέρα (n=5), 340 mg/ m2/ ηµέρα (n=9), 440 mg/ m2/ ηµέρα (n=7) και 570 mg/ m2/ ηµέρα (n=5).
Patients were treated at doses of Glivec of 260 mg/ m2/ day (n=5), 340 mg/ m2/ day (n=9), 440 mg/ m2/ day (n=7) and 570 mg/ m2/ day (n=5).
Από τους 9 ασθενείς µε ΧΜΛ σε χρόνια φάση και τα διαθέσιµα κυτταρογενετικά δεδοµένα, 4 (44%) και 3 (33%) επέτυχαν πλήρη και µερική κυτταρογενετική ανταπόκριση, αντίστοιχα για ποσοστό McyR 77%.
Out of 9 patients with chronic phase CML and cytogenetic data available, 4 (44%) and 3 (33%) achieved a complete and partial cytogenetic response, respectively, for a rate of MCyR of 77%.
Ένα σύνολο 51 παιδιατρικών ασθενών µε νεοδιαγνωσθείσα και αδιάγνωστη ΧΜΛ σε χρόνια φάση εισήχθη σε µια ανοιχτού σχεδιασµού, πολυκεντρική, µονού βραχίονα φάσης ΙΙ µελέτη.
A total of 51 paediatric patients with newly diagnosed and untreated CML in chronic phase have been enrolled in an open-label, multicentre, single-arm phase II trial.
Οι ασθενείς 19 έλαβαν θεραπεία µε Glivec 340 mg/ m2/ ηµέρα, χωρίς διακοπές λόγω απουσίας ορίου τοξικότητας δόσης.
Patients were treated with Glivec 340 mg/ m2/ day, with no interruptions in the absence of dose limiting toxicity.
Η αγωγή µε Glivec επάγει µια γρήγορη ανταπόκριση σε νεοδιαγνωσθέντες παιδιατρικούς ασθενείς µε ΧΜΛ µε CHR σε ποσοστό 78% µετά από 8 εβδοµάδες θεραπείας.
Glivec treatment induces a rapid response in newly diagnosed paediatric CML patients with a CHR of 78% after 8 weeks of therapy.
Το υψηλό ποσοστό CHR συνοδεύεται από τη δηµιουργία πλήρους κυτταρογενετικής ανταπόκρισης σε ποσοστό 65% που είναι συγκρίσιµο µε τα αποτελέσµατα που παρατηρήθηκαν σε ενήλικες.
The high rate of CHR is accompanied by the development of a complete cytogenetic response (CCyR) of 65% which is comparable to the results observed in adults.
Επιπρόσθετα, µερική κυτταρογενετική ανταπόκριση παρατηρήθηκε στο 16% για McyR 81%.
The
H πλειονότητα των ασθενών στους οποίους επετεύχθη κυτταρογενετική ανταπόκριση την ανέπτυξαν µεταξύ του µήνα 3 και 10 µε διάµεσo χρόνο στην ανταπόκριση κατά την Kaplan- Meier εκτίµηση 5, 6 µήνες.
17 majority of patients who achieved a CCyR developed the CCyR between months 3 and 10 with a median time to response based on the Kaplan-Meier estimate of 5.6 months.
Κλινικές µελέτες σε Ph+ ΟΛΛ Νεοδιαγνωσθείσα Ph+ ΟΛΛ:
Clinical studies in Ph+ ALL Newly diagnosed Ph+ ALL:
Σε µια ελεγχόµενη µελέτη (ADE10) του imatinib έναντι χηµειοθεραπείας εφόδου σε 55 ασθενείς µε νεοδιαγνωσθείσα νόσο, ηλικίας 55 ετών και άνω, το imatinib χρησιµοποιούµενο ως µονοθεραπεία οδήγησε σε σηµαντικά υψηλότερο ποσοστό πλήρους αιµατολογικής ανταπόκρισης σε σχέση µε τη χηµειοθεραπεία (96, 3% έναντι 50%, p=0, 0001).
50%; p=0.0001).
Όταν χορηγήθηκε θεραπεία διάσωσης µε imatinib σε ασθενείς που δεν είχαν καµία ανταπόκριση ή είχαν µικρή ανταπόκριση στη χηµειοθεραπεία, 9 (81, 8%) από τους 11 ασθενείς πέτυχαν πλήρη αιµατολογική ανταπόκριση.
When salvage therapy with imatinib was administered in patients who did not respond or who responded poorly to chemotherapy, it resulted in 9 patients (81.8%) out of 11 achieving a complete haematological response.
Όλοι οι ασθενείς έλαβαν imatinib και χηµειοθεραπεία σταθεροποίησης (βλ.
This clinical effect was associated with a higher reduction in bcr- abl transcripts in the imatinib-treated patients than in the chemotherapy arm after 2 weeks of therapy (p=0.02).
Πίνακα 5) µετά τη χηµειοθεραπεία εφόδου και τα επίπεδα των bcr- abl µεταγραφών ήταν ίδια στα δύο σκέλη θεραπείας στις 8 εβδοµάδες.
All patients received imatinib and consolidation chemotherapy (see Table 5) after induction and the levels of bcr-abl transcripts were identical in the two arms at 8 weeks.
Όπως ήταν αναµενόµενο βάσει του σχεδιασµού της µελέτης, δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη διάρκεια της ύφεσης, την ελεύθερη νόσου επιβίωση ή τη συνολική επιβίωση, αν και οι ασθενείς µε πλήρη µοριακή ανταπόκριση και οι οποίοι εξακολουθούσαν να έχουν ελάχιστη υπολειπόµενη νόσο είχαν καλύτερη έκβαση όσον αφορά τόσο τη διάρκεια της ύφεσης (p=0, 01) όσο και την ελεύθερη νόσου επιβίωση (p=0, 02).
As expected on the basis of the study design, no difference was observed in remission duration, disease-free survival or overall survival, although patients with complete molecular response and remaining in minimal residual disease had a better outcome in terms of both remission duration (p=0.01) and disease-free survival (p=0.02).
Το imatinib σε συνδυασµό µε χηµειοθεραπεία εφόδου (βλ.
The results observed in a population of 211 newly diagnosed Ph+ ALL patients in four uncontrolled clinical studies (AAU02, ADE04, AJP01 and AUS01) are consistent with the results described above.
Πίνακα 5) οδήγησε σε ποσοστό πλήρους αιµατολογικής ανταπόκρισης 93% (147 από τους 158 αξιολογήσιµους ασθενείς) και σε ποσοστό µέγιστης κυτταρογενετικής ανταπόκρισης 90% (19 από τους 21 αξιολογήσιµους ασθενείς).
Imatinib in combination with chemotherapy induction (see Table 5) resulted in a complete haematological response rate of 93% (147 out of 158 evaluable patients) and in a major cytogenetic response rate of 90% (19 out of 21 evaluable patients).
Το ποσοστό πλήρους µοριακής ανταπόκρισης ήταν 48% (49 από τους 102 αξιολογήσιµους ασθενείς).
The complete molecular response rate was 48% (49 out of 102 evaluable patients).
Η ελεύθερη νόσου επιβίωση (DFS) και η συνολική επιβίωση (OS) σταθερά υπερέβησαν το 1 έτος και ήταν ανώτερες του ιστορικού ελέγχου (DFS p < 0, 001, OS p < 0, 0001) σε δύο µελέτες (AJP01 και AUS01).
Disease-free survival (DFS) and overall survival (OS) constantly exceeded 1 year and were superior to historical control (DFS p < 0.001; OS p < 0.0001) in two studies (AJP01 and AUS01).
Πίνακας 5 Χηµειοθεραπευτικό σχήµα που χρησιµοποιείται σε συνδυασµό µε imatinib
Table 5
Θεραπεία εισαγωγής για επίτευξη ύφεσης Επίτευξη ύφεσης
Prephase
Από στόµατος, DEX 10 mg/ m2 ηµέρες 1- 5.
DEX 10 mg/ m2 oral, days 1-5; CP 200 mg/ m2 i. v., days 3, 4, 5; MTX 12 mg intrathecal, day 1
CP 200 mg/ m2 i. v., ηµέρες 3, 4, 5.
Remission induction
MTX 12 mg ενδορραχιαία, ηµέρα 1 Από στόµατος, DEX 10 mg/ m2 ηµέρες 6- 7, 13- 16.
DEX 10 mg/ m2 oral, days 6-7, 13-16; VCR 1 mg i. v., days 7, 14; IDA 8 mg/ m2 i. v.
CP 500 mg/ m2 i. v. (1 h) ηµέρα 1.
(0.5 h), days 7, 8, 14, 15; CP 500 mg/ m2 i. v. (1 h) day 1; Ara- C 60 mg/ m2 i. v., days 22-25, 29-32
Από στόµατος, 6- MP 25 mg/ m2 ηµέρες 1- 20
(24 h), days 1, 15; 6-MP 25 mg/ m2 oral, days 1-20
Θεραπεία σταθεροποίησης II, IV Μελέτη AAU02
Consolidation therapy II, IV Study AAU02
Ara- C 75 mg/ m2 i. v.
Ara-C 75 mg/ m2 i. v.
VM26 60 mg/ m2 i. v.
(1 h), days 1-5; VM26 60 mg/ m2 i. v.
(1 h), ηµέρες 1- 5
(1 h), days 1-5
VCR 2 mg συνολική δόση i. v., ηµέρες 1, 8, 15, 22.
Daunorubicin 30 mg/ m2 i. v., days 1-3, 15-16; VCR 2 mg total dose i. v., days 1, 8, 15, 22; CP 750 mg/ m2 i. v., days 1, 8; prednisone 60 mg/ m2 oral, days 1-7, 15-21; IDA 9 mg/ m2 oral, days 1-28; MTX 15 mg intrathecal, days 1, 8, 15, 22; Ara-C 40 mg intrathecal, days 1, 8, 15, 22; methylprednisolone 40 mg intrathecal, days 1, 8, 15, 22
CP 750 mg/ m2 i. v., ηµέρες 1, 8.
Consolidation (de novo Ph+ ALL) Study ADE04
Μεθυλπρεδνιζολόνη 40 mg ενδορραχιαία, ηµέρες 1, 8, 15, 22
Ara-C 1,000 mg/ m2/ 12 h i. v. (3 h), days 1-4; mitoxantrone 10 mg/ m2 i. v. days 3-5; MTX 15 mg intrathecal, day 1; methylprednisolone 40 mg intrathecal, day 1
Σταθεροποίηση (de novo Ph+ ΟΛΛ) Μελέτη ADE04
Prephase
MTX 15 mg ενδορραχιαία, ηµέρα 1.
DEX 10 mg/ m2 oral, days 1-5; CP 200 mg/ m2 i. v., days 3-5; MTX 15 mg intrathecal, day 1