natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μεταξύ των 314 ατόμων, τα 230 είχαν λοίμωξη από τον HCV γονότυπου 1a και 84 είχαν λοίμωξη από τον HCV γονότυπου 1b.
Among the 314 subjects, 230 were infected with genotype 1a HCV and 84 were infected with genotype 1b HCV.
Μεταξύ των 3189 ασθενών που έλαβαν MabThera, 1135 (36 %) εκδήλωσαν τουλάχιστον μία αντίδραση σχετιζόμενη με την έγχυση (IRR) με 733/3189 (23%) των ασθενών να εκδηλώνει τουλάχιστον μία αντίδραση σχετιζόμενη με την έγχυση (IRR) μετά από την πρώτη έγχυση της αρχικής έκθεσης στο MabThera.
Among the 3189 patients treated with MabThera, 1135 (36%) experienced at least one IRR with 733/3189 (23%) of patients experiencing an IRR following first infusion of the first exposure to MabThera.
Μεταξύ των 47 ασθενών με μεμονωμένη κυτταρογενετική ανωμαλία απώλειας του μακρού σκέλους του χρωμοσώματος 5 (Del 5q) και οι οποίοι έλαβαν θεραπεία με 10 mg λεναλιδομίδης, επετεύχθη ανεξαρτησία από μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων σε 27 ασθενείς (57,4%).
Amongst the 47 patients with an isolated Del (5q) cytogenetic abnormality and treated with lenalidomide 10 mg, 27 patients (57.4%) achieved red blood cell transfusion independence.
Μεταξύ των 49 ασθενών οι οποίοι έλαβαν τουλάχιστον μία δόση Eviplera, 100% των ασθενών παρέμεναν κατεσταλμένοι (HIV-1 RNA < 50 αντίγραφα/ml) κατά την εβδομάδα 12 και κατά την εβδομάδα 24.
Among 49 patients who received at least one dose of Eviplera, 100% of patients remained suppressed (HIV-1 RNA < 50 copies/mL) at week 12 and week 24.
Μεταξύ των 681 ασθενών που εμφάνισαν διάρροια, 104 ασθενείς (15%) αντιμετωπίστηκαν με διακοπή της θεραπείας και σε 98 (94%) από αυτούς επαναχορηγήθηκε το bosutinib.
Among the 681 patients with diarrhoea, 104 patients (15%) were managed with treatment interruption and of these 98 (94%) were rechallenged with bosutinib.
Μεταξύ των HBeAg θετικών ατόμων που τυχαιοποιήθηκαν σε tenofovir disoproxil fumarate, 16 από 65 άτομα (25%) εμφάνισαν HBeAg αρνητικοποίηση, και 8 από 65 άτομα (12%) εμφάνισαν αντι-HBe ορομετατροπή μέχρι την 240η εβδομάδα.
Among the HBeAg positive subjects randomised to tenofovir disoproxil fumarate, 16 of 65 subjects (25%) experienced HBeAg loss, and 8 of 65 subjects (12%) experienced anti-HBe seroconversion through week 240.
Μεταξύ των HBeAg-θετικών ασθενών η θεραπευτική ανταπόκριση (63% έναντι 48%, p < 0,0001) και τα βασικά δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία (μέση μείωση log10 HBV DNA: -5,74 έναντι -4,42, p < 0,0001, μη ανιχνεύσιμο HBV DNA: 56%, έναντι 39%, p < 0,0001 και ομαλοποίηση της ALT 70% έναντι 62%) επέδειξαν μια διευρυνόμενη διαφορά κατά την εβδομάδα 104 μεταξύ telbivudine και λαμιβουδίνης αντίστοιχα.
Among HBeAg-positive patients, therapeutic response (63% vs 48%; p < 0.0001) and key secondary endpoints (mean log10 HBV DNA reduction: -5.74 vs -4.42; p < 0.0001, HBV DNA undetectability: 56% vs 39%; p < 0.0001 and ALT normalisation of 70% vs 62%) demonstrated a widening difference at week 104 between telbivudine and lamivudine, respectively.
Μεταξύ των άλλων μετρήσεων έκβασης περιλαμβάνονταν οι σύνθετες βαθμολογίες της λειτουργικότητας των μεγάλων νευρικών ινών (αγωγιμότητα των νεύρων, ουδός δόνησης και ανταπόκριση καρδιακού ρυθμού στη βαθιά αναπνοή - HRDB) και των μικρών νευρικών ινών (άλγος θερμότητος και ουδός ψύξης και HRDB) και διατροφικές αξιολογήσεις χρησιμοποιώντας τον τροποποιημένο δείκτη μάζας σώματος (mBMI – ο BMI πολλαπλασιαζόμενος επί την αλβουμίνη ορού σε g/L).
Other outcome measures included composite scores of large nerve fiber (nerve conduction, vibration threshold and heart rate response to deep breathing - HRDB) and small nerve fiber function (heat pain and cooling threshold and HRDB) and nutritional assessments utilizing the modified body mass index (mBMI – BMI multiplied by serum albumin in g/L).
Μεταξύ των ανθεκτικών στη λαμιβουδίνη ασθενών με τιμή βάσης HBV DNA <107 log10 αντίγραφα/ml, 64% (9/14) πέτυχαν HBV DNA <300 αντίγραφα/ml την Εβδομάδα 48.
Among lamivudine-refractory patients with baseline HBV DNA <107 log10 copies/ml, 64% (9/14) achieved HBV DNA <300 copies/ml at Week 48.
Μεταξύ των ασθενών με ΠΑΥ σχετιζόμενη με CTD στις δοκιμές STRIDE-1 και STRIDE-2, παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά σε σχέση με το εικονικό φάρμακο (37,73 μέτρα, p < 0,05).
Among patients with PAH associated with CTD in STRIDE-1 and STRIDE-2, a statistically significant difference versus placebo was observed (37.73 metres, p < 0.05).
Μεταξύ των ασθενών με αναφορές ανεπιθύμητων ενεργειών αυξήσεων είτε της ALT είτε της AST (όλων των βαθμών), ο διάμεσος χρόνος έναρξης που παρατηρήθηκε στη μελέτη ήταν 28 ημέρες με εύρος από την έναρξη, 6 έως 841 ημέρες για ALT και 1 έως 680 ημέρες για AST.
Among patients with reports of adverse reactions of elevations in either ALT or AST (all grades), the median time of onset observed in the study was 28 days with a range of onset 6 to 841 days for ALT and 1 to 680 days for AST.
Μεταξύ των ασθενών με ανεπιθύμητες ενέργειες θρομβοπενίας, ο διάμεσος χρόνος έως το πρώτο σύμβαμα ήταν 28 ημέρες (εύρος, 1 έως 968 ημέρες) και η διάμεση διάρκεια ανά σύμβαμα ήταν 14 ημέρες (εύρος, 1 έως 666 ημέρες).
Among patients with thrombocytopenia AEs, the median time to first event was 28 days (range, 1 to 968 days) and median duration per event was 14 days (range, 1 to 666 days).
Μεταξύ των ασθενών με διάρροια, ο διάμεσος χρόνος έως το πρώτο σύμβαμα ήταν 2 ημέρες (εύρος, 1 έως 594 ημέρες) και η διάμεση διάρκεια οποιουδήποτε βαθμού διάρροιας ήταν 2 ημέρες (εύρος, 1 έως 910 ημέρες).
Among patients with diarrhoea, the median time to first event was 2 days (range, 1 to 594 days) and the median duration of any grade of diarrhoea was 2 days (range, 1 to 910 days).
Μεταξύ των ασθενών με επιβεβαιωμένη οστεονέκρωση της γνάθου, οι περισσότεροι (81% και στις δύο ομάδες θεραπείας) είχαν ιστορικό εξαγωγής οδόντων, κακής στοματικής υγιεινής και/ή χρήσης οδοντιατρικής συσκευής.
Among subjects with confirmed ONJ, most (81% in both treatment groups) had a history of tooth extraction, poor oral hygiene, and/or use of a dental appliance.
Μεταξύ των ασθενών με μη ανιχνεύσιμο HCV- RNA στο τέλος της θεραπείας, ο δείκτης υποτροπής ήταν 24 %.
Among patients with undetectable HCV-RNA at the end of treatment, the relapse rate was 24 %.
Μεταξύ των ασθενών οι οποίοι παρέμειναν στη θεραπεία με Simponi στην οποία τυχαιοποιήθηκαν στην αρχή της μελέτης, οι ανταποκρίσεις κατά DAS28 διατηρήθηκαν μέχρι την εβδομάδα 104.
Among patients who remained on the Simponi treatment to which they were randomised at study start, DAS28 and HAQ DI responses were maintained through week 104.
Μεταξύ των ασθενών που έλαβαν REYATAZ 400 mg εφάπαξ ημερησίως ή REYATAZ 300 mg με ριτοναβίρη 100 mg εφάπαξ ημερησίως, οι μόνες ανεπιθύμητες ενέργειες οποιασδήποτε σοβαρότητας που αναφέρθηκαν πολύ συχνά με τουλάχιστον πιθανή σχέση με σχήματα που περιελάμβαναν REYATAZ και επιπλέον ένα ή περισσότερους NRTI ήταν ναυτία (20%), διάρροια (10%), και ίκτερος (13%).
Among patients who received REYATAZ 400 mg once daily or REYATAZ 300 mg with ritonavir 100 mg once daily, the only adverse reactions of any severity reported very commonly with at least a possible relationship to regimens containing REYATAZ and one or more NRTIs were nausea (20%), diarrhoea (10%), and jaundice (13%).
Μεταξύ των ασθενών που έλαβαν αντιαιμοπεταλιακή αγωγή δύο παραγόντων, 98,8% έλαβαν κλοπιδογρέλη, 0,9% έλαβαν τικλοπιδίνη και 0,3% έλαβαν πρασουγρέλη.
Among patients receiving dual anti-platelets therapy 98.8% received clopidogrel, 0.9 % received ticlopidine and 0.3 % received prasugrel.
Μεταξύ των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με το σχήμα ZALTRAP/FOLFIRI και ανέπτυξαν υπέρταση βαθμού 3-4, το 54% των ασθενών εμφάνισε υπέρταση για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων κύκλων της θεραπείας (βλ. παράγραφο 4.4).
Among those patients treated with the ZALTRAP/FOLFIRI regimen developing grade 3-4 hypertension, 54% had onset during the first two cycles of treatment (see section 4.4).
Μεταξύ των ασθενών που διέκοψαν τη θεραπεία με Humira την Εβδομάδα 12 στις Μελέτες HS-I και HS-ΙΙ, το ποσοστό HiSCR 12 εβδομάδες μετά τη χορήγηση Humira 40 mg την εβδομάδα επέστρεψε σε επίπεδα όμοια με αυτά που παρατηρήθηκαν πριν από τη λήψη του εικονικού φαρμάκου (56,0%).
Among patients whose Humira treatment was withdrawn at Week 12 in Studies HS-I and HS-II, the HiSCR rate 12 weeks after re-introduction of Humira 40 mg weekly returned to levels similar to that observed before withdrawal (56.0 %).
Μεταξύ των ασθενών που εμφάνισαν τουλάχιστον μερική ανταπόκριση κατά την Εβδομάδα 12, και οι οποίοι έλαβαν συνεχή εβδομαδιαία θεραπεία με Humira, το ποσοστό HiSCR την Εβδομάδα 48 ήταν 64,3%.
Among patients who were at least partial responders at Week 12, and who received continuous weekly Humira therapy, the HiSCR rate at Week 48 was 64.3%.
Μεταξύ των ασθενών που λάμβαναν sunitinib ως θεραπεία για MRCC, οι οποίοι δεν είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη θεραπεία, το 39% εκδήλωσαν αιμορραγικά επεισόδια συγκριτικά με το 11% των ασθενών που λάμβαναν IFN-α.
In patients receiving sunitinib for treatment-naïve MRCC, 39% had bleeding events compared to 11% of patients receiving IFN-α.
Μεταξύ των ασθενών που λάμβαναν tenofovir disoproxil fumarate, οι αυξήσεις στην ALT κατά τη διάρκεια της θεραπείας είχαν διάμεσο χρόνο μέχρι την έναρξη τις 8 εβδομάδες, επιλύθηκαν με τη συνέχιση της θεραπείας και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, συσχετίστηκαν με ≥ 2 log10 αντίγραφα/ml μείωση στο ιικό φορτίο που προηγήθηκε ή συνέπεσε με την αύξηση της ALT.
ALT elevations had a median time to onset of 8 weeks, resolved with continued treatment, and, in a majority of cases, were associated with a ≥ 2 log10 copies/ml reduction in viral load that preceded or coincided with the ALT elevation.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη θεραπεία με Simponi στην οποία τυχαιοποιήθηκαν κατά την έναρξη της μελέτης, οι ανταποκρίσεις κατά DAS28 και του ΔΛ HAQ διατηρήθηκαν μέχρι την εβδομάδα 104.
Among patients who remained on the Simponi treatment to which they were randomised at study start, improvement in HAQ DI was maintained through week 104.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη μελέτη και έλαβαν θεραπεία με Simponi, η βελτίωση στον δείκτη λειτουργικότητας HAQ ήταν παρόμοια από την εβδομάδα 104 μέχρι την εβδομάδα 256.
Among patients remaining in the study and treated with Simponi, improvement in HAQ DI was similar from week 104 through week 256.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη μελέτη και έλαβαν θεραπεία με Simponi, η βελτίωση των σωματικών παραμέτρων του SF-36 ήταν παρόμοια από την εβδομάδα 104 μέχρι την εβδομάδα 256.
Among patients remaining in the study and treated Simponi, improvement of the SF-36 physical component was similar from week 104 through week 256.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη μελέτη και έλαβαν θεραπεία με Simponi, οι ανταποκρίσεις κατά DAS28 ήταν παρόμοιες από την εβδομάδα 104 μέχρι την εβδομάδα 256.
Among patients remaining in the study and treated with Simponi, DAS28 and HAQ DI responses were similar from week 104 through week 256.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη μελέτη και έλαβαν θεραπεία με Simponi, οι ανταποκρίσεις κατά DAS28 και του δείκτη λειτουργικότητας HAQ ήταν παρόμοιες από την εβδομάδα 104 μέχρι την εβδομάδα 256.
Among patients remaining in the study and treated with Simponi, DAS28 and HAQ DI responses were similar from week 104 through week 256.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη μελέτη και έλαβαν θεραπεία με Simponi, παρατηρήθηκαν παρόμοια ποσοστά ανταπόκρισης ACR 20/50/70 από την εβδομάδα 104 μέχρι την εβδομάδα 256.
Among patients remaining in the study and treated with Simponi, similar rates of ACR 20/50/70 response was observed from week 104 through week 256.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη μελέτη και έλαβαν θεραπεία με Simponi, παρατηρήθηκαν παρόμοια ποσοστά ανταπόκρισης ACR 20/50/70 από την εβδομάδα 104 μέχρι την εβδομάδα 256.
Among patients remaining in the study and treated with Simponi, similar rates of patients showed no progression from baseline from week 104 through week 256.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη μελέτη και έλαβαν θεραπεία με Simponi, παρατηρήθηκαν παρόμοια ποσοστά μεταβολής του BASDAI σε σχέση με την έναρξη θεραπείας από την εβδομάδα 24 μέχρι την εβδομάδα 256.
Among patients remaining in the study and treated with Simponi, similar rates of ACR 20/50/70 response was observed from week 104 through week 256.
Μεταξύ των ασθενών που παρέμειναν στη μελέτη και έλαβαν θεραπεία με Simponi, τα ακτινολογικά ευρήματα ήταν παρόμοια από την εβδομάδα 104 μέχρι την εβδομάδα 256.
Among patients remaining in the study and treated with Simponi, similar rates of change from baseline in BASDAI were observed from week 24 through week 256.
Μεταξύ των ασθενών που τυχαιοποιήθηκαν σε λήψη άλλων συγκριτικών φαρμάκων, η επίπτωση της συμπτωματικής υπογλυκαιμίας ήταν 7% έως 33% όταν χρησιμοποιήθηκαν με μία σουλφονυλουρία ή ινσουλίνη και 2% έως 4% σε συνδυασμούς χωρίς αυτά τα φάρμακα.
Among patients randomised to other comparators, the incidence of symptomatic hypoglycaemia was 7% to 33% when used with a sulphonylurea or insulin and 2% to 4% in combinations without these medicinal products.
Μεταξύ των ασθενών σε θεραπεία με entecavir, χωρίς προηγούμενη θεραπεία με νουκλεοσίδιο, οι αυξήσεις της ALT είχαν διάμεσο χρόνο εμφάνισης
Among entecavir-treated nucleoside-naive patients, ALT elevations had a median time to onset of 23
Μεταξύ των ασθενών της μελέτης WV16240, οι οποίοι έλαβαν μονοθεραπεία Pegasys και εντάχθηκαν στη μακροχρόνια μελέτη παρακολούθησης, το ποσοστό μακροχρόνιας ορρομετατροπής HBeAg 12 μήνες μετά το τέλος της θεραπείας ήταν 48% (73/153).
Among patients from study WV16240, who received Pegasys monotherapy and entered the long-term follow-up study, the rate of sustained HBeAg seroconversion 12 months after the end of therapy was 48% (73/153).
Μεταξύ των ατόμων με βαθμολογία γονοτυπικής ευαισθησίας > 1, 57% και 56% είχαν HIV-1 RNA < 50 αντίγραφα/ml κατά την 48η εβδομάδα στα σκέλη θεραπείας του elvitegravir και του raltegravir, αντίστοιχα.
Among subjects with a genotypic sensitivity score > 1, 57% and 56% had HIV-1 RNA < 50 copies/mL at week 48 in the elvitegravir and raltegravir treatment arms, respectively.
Μεταξύ των ατόμων με βαθμολογία γονοτυπικής ευαισθησίας ≤ 1, 76% και 69% είχαν HIV-1 RNA
Among subjects with a genotypic sensitivity score of ≤ 1, 76% and 69% had HIV-1 RNA
Μεταξύ των εγχύσεων Docetaxel Teva μπορεί να συμβούν οι ακόλουθες ανεπιθύμητες ενέργειες και η συχνότητα μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τους συνδυασμούς των φαρμάκων που χορηγούνται:
Between infusions of Docetaxel Teva the following side effects may occur, and the frequency may vary with the combinations of medicines that are received:
Μεταξύ των εγχύσεων Docetaxel Winthrop μπορεί να συμβούν τα ακόλουθα και η συχνότητα μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τους συνδυασμούς των φαρμάκων που χορηγούνται:
Between infusions of Docetaxel Winthrop the following may occur, and the frequency may vary with the combinations of medicines that are received
Μεταξύ των εγχύσεων Docetaxel Winthrop μπορεί να συμβούν τα ακόλουθα και η συχνότητα μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τους συνδυασμούς των φαρμάκων που χορηγούνται:
Between infusions of Docetaxel Winthrop the following may occur, and the frequency may vary with the combinations of medicines that are received:
Μεταξύ των εγχύσεων Docetaxel μπορεί να συμβούν τα ακόλουθα και η συχνότητα μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τους συνδυασμούς των φαρμάκων που χορηγούνται:
Between infusions of Docetaxel the following may occur, and the frequency may vary with the combinations of medicines that are received
Μεταξύ των εγχύσεων TAXOTERE μπορεί να συμβούν τα ακόλουθα και η συχνότητα μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τους συνδυασμούς των φαρμάκων που χορηγούνται:
Between infusions of TAXOTERE the following may occur, and the frequency may vary with the combinations of medicines that are received
Μεταξύ των εγχύσεων πρέπει να µεσολαβούν τουλάχιστον δύο ηµέρες, όµως το χρονικό αυτό διάστηµα µπορεί να παρατείνεται εάν ο ασθενής εµφανίσει ανεπιθύµητες ενέργειες.
There must be an interval of at least two days between infusions, but the interval can be increased if the patient has side effects.
Μεταξύ των εγχύσεων, τα παρακάτω μπορεί να συμβούν:
Between infusions, the following may occur:
Μεταξύ των ενέσεων πρέπει να μεσολαβεί διάστημα τουλάχιστον 1 μηνός.
The interval between each injection should be at least 1 month.
Μεταξύ των ενέσεων πρέπει να μεσολαβεί διάστημα τουλάχιστον 2 μηνών
The interval between each injection should be at least 2 months
Μεταξύ των ενέσεων πρέπει να μεσολαβεί διάστημα τουλάχιστον 2 μηνών.
The interval between each injection should be at least 2 months.
Μεταξύ των ενέσεων πρέπει να μεσολαβεί διάστημα τουλάχιστον 2 μηνών.
The interval between the injections should be at least 2 months.
Μεταξύ των εφαρμογών θα πρέπει να υπάρχουν 2-3 ημέρες χωρίς θεραπεία με Protopic.
Between applications there should be 2–3 days without Protopic treatment.
Μεταξύ των κινδύνων της διακοπής της θεραπείας με Soliris περιλαμβάνεται η αυξημένη καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων, η οποία μπορεί να προκαλέσει:
The risks of stopping Soliris include an increase in the destruction of your red blood cells, which may cause:
Μεταξύ των παιδιών και των εφήβων, που έλαβαν θεραπεία με Ribavirin Teva Pharma B.V. σε συνδυασμό με ιντερφερόνη άλφα-2b, αυτοκτονικός ιδεασμός ή απόπειρες αναφέρθηκαν συχνότερα έναντι των ενηλίκων ασθενών (2,4 % έναντι 1 %) κατά τη διάρκεια της αγωγής και κατά τη διάρκεια της εξάμηνης παρακολούθησης μετά την αγωγή.
Among children and adolescents, treated with Ribavirin Teva Pharma B.V. in combination with interferon alfa-2b, suicidal ideation or attempts were reported more frequently compared to adult patients (2.4 % versus 1 %) during treatment and during the 6-month follow-up after treatment.
Μεταξύ των παιδιών και των εφήβων, που έλαβαν θεραπεία με ριμπαβιρίνη σε συνδυασμό με ιντερφερόνη άλφα-2b, αυτοκτονικός ιδεασμός ή απόπειρες αναφέρθηκαν συχνότερα έναντι των ενηλίκων ασθενών (2,4 % έναντι 1 %) κατά τη διάρκεια της αγωγής και κατά τη διάρκεια της εξάμηνης παρακολούθησης μετά την αγωγή.
Among children and adolescents, treated with Ribavirin in combination with interferon alfa- 2b, suicidal ideation or attempts were reported more frequently compared to adult patients (2.4% versus 1%) during treatment and during the 6-month follow-up after treatment.
Μεταξύ των παιδιών με θετικό έλεγχο για αντισώματα στο golimumab, το 39% (25/69) είχε εξουδετερωτικά αντισώματα.
Among the children who tested positive for antibodies to golimumab, 39% (25/69) had neutralising antibodies.
Μεταξύ των πιο σοβαρών και/ή συχνών ανεπιθύμητων αντιδράσεων που αναφέρθηκαν έως σήμερα κατά τη χρήση του Herceptin (σκευάσματα ενδοφλέβιας και υποδόριας χορήγησης) είναι η καρδιακή δυσλειτουργία, οι σχετιζόμενες με τη χορήγηση αντιδράσεις, η αιματοτοξικότητα (ειδικότερα η ουδετεροπενία), οι λοιμώξεις και οι πνευμονικές ανεπιθύμητες αντιδράσεις.
Amongst the most serious and/or common adverse reactions reported in Herceptin usage (intravenous and subcutaneous formulations) to date are cardiac dysfunction, administration-related reactions, haematotoxicity (in particular neutropenia), infections and pulmonary adverse reactions.
Μεταξύ των συμμεταβλητών που εξετάστηκαν σε σχέση με την ηλικία και το σωματικό μέγεθος, η ηλικία ήταν μία σημαντική συμμεταβλητή για τη φαινόμενη κάθαρση του sunitinib (όσο μικρότερη η ηλικία του παιδιατρικού ασθενή, τόσο χαμηλότερη η φαινόμενη κάθαρση).
Among age and body-size related covariates tested, age was a significant covariate on apparent clearance of sunitinib (the younger the age of the paediatric patient, the lower the apparent clearance).
Μεταξύ των φαρμάκων περιλαμβάνονται και αυτά που δεν σας έχουν χορηγηθεί με συνταγή, βότανα και βιταμίνες.
This includes medicines you bought without a prescription, herbal remedies and vitamins.
Μεταξύ των χρήσεων, φυλάξτε το φιαλίδιο πολλαπλών δόσεων σύμφωνα με τις συνιστώμενες συνθήκες φύλαξης σε θερμοκρασία μεταξύ 2° και 8°C. Το φιαλίδιο πολλαπλών δόσεων πρέπει να χρησιμοποιείται κατά προτίμηση εντός 24 ωρών από την πρώτη αναρρόφηση.
Between uses, return the multidose vial to the recommended storage conditions between 2° and 8° C. The multidose vial should preferably be used within 24 hours after first withdrawal.
Μεταπλασία του εμφυτεύματος
Metaplasia of the implant
Μεταστάσεις εγκεφάλου αποκάλυψαν μη-σταθερό έως καθόλου φθορισμό.
Brain metastases revealed inconsistent or no fluorescence.
Μεταστατική νόσος στην έναρξη
Metastatic disease at baseline
Μεταστατική νόσος, n (%)
Metastatic disease, n (%)
Μεταστατικό ανθεκτικό στις κυτοκίνες νεφροκυτταρικό καρκίνωμα
Cytokine-refractory metastatic renal cell carcinoma
Μεταστατικό νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (MRCC)
Metastatic renal cell carcinoma (MRCC)
Μεταστατικό νεφροκυτταρικό καρκίνωμα (MRCC), ένας τύπος καρκίνου του νεφρού που έχει εξαπλωθεί και σε άλλα όργανα του σώματος.
Metastatic renal cell carcinoma (MRCC), a type of kidney cancer that has spread to other parts of the body.
Μεταστατικός καρκίνος μαστού και ωοθηκών (θεραπεία δεύτερης γραμμής)
Metastatic breast and ovarian cancer (second-line treatment)
Μετασχηματισμός σε λευχαιμία ή μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο
Transformation to leukaemia or myelodysplastic syndrome
Μετατρέπεται σε ενεργοποιημένη πρωτεΐνη C (APC) από το σύμπλοκο θρομβίνης /θρομβομοδουλίνης στην επιφάνεια του ενδοθηλίου.
It is converted by thrombin/thrombomodulin-complex on the endothelial surface to activated protein C (APC).
Μετατραυματική αιμορραγία, αιμορραγία μετά από θεραπευτικό χειρισμό, αιμορραγία στη θέση τομής
Traumatic haemorrhage, post procedural haemorrhage, incision site haemorrhage
Μετατροπή McDonald (2005)
McDonald (2005) Conversion
Μετατροπή από την απαιτούμενη δόση στον όγκο ένεσης και την περιεκτικότητα του φιαλιδίου
Conversion from required dose to injection volume and vial strength
Μετατροπή δοσολογίας για παιδιά από πόσιμο διάλυμα σε δισκία
Dosage conversion from oral solution to tablets for children
Μετατόπιση συσκευής* (μετανάστευση εμφυτεύματος) με ή χωρίς οίδημα του κερατοειδούς (βλ. επίσης παράγραφο 4.4), επιπλοκή εισαγωγής της συσκευής* (εσφαλμένη τοποθέτηση του εμφυτεύματος)
Device dislocation* (migration of implant) with or without corneal oedema (see also section 4.4), complication of device insertion* (implant misplacement)
Μετατόπιση της συσκευής1 Συλλογή υγρού2*
Device dislocation1* Fluid collection2
Μεταφέρατε ολόκληρο το περιεχόμενο της συσκευής για πόσιμη χρήση στο γυάλινο περιέκτη που περιέχει την κόνι
Transfer the entire content of the oral applicator into the glass container containing the powder
Μεταφέρατε ολόκληρο το περιεχόμενο της συσκευής για πόσιμη χρήση στο γυάλινο περιέκτη που περιέχει την σκόνη
Transfer the entire content of the oral applicator into the glass container containing the powder
Μεταφέρατε το εμβολιακό εναιώρημα στο διαλύτη (Να μην χρησιμοποιείται εάν είναι θολό).
Transfer the suspension into the diluent (Do not use if cloudy).
Μεταφέρατε το εμβολιακό εναιώρημα στον διαλύτη (Να μην χρησιμοποιείται εάν είναι θολό).
Transfer the suspension into the diluent (Do not use if cloudy).
Μεταφέρατε το εμβολιακό εναιώρημα στον διαλύτη.
Transfer the suspension into the diluent.
Μεταφέρετε άσηπτα 16,7 mL ποσακοναζόλης σε έναν ενδοφλέβιο σάκο (ή φιάλη) που περιέχει ένα συμβατό αραιωτικό μέσο (βλ. παρακάτω τον κατάλογο των αραιωτικών μέσων), χρησιμοποιώντας όγκο που να κυμαίνεται από 150 mL έως 283 mL, ανάλογα με την τελική συγκέντρωση που πρέπει να επιτευχθεί (όχι χαμηλότερη από 1 mg/mL και όχι υψηλότερη από 2 mg/mL).
Aseptically transfer 16.7 mL of posaconazole to an intravenous bag (or bottle) containing a compatible admixture diluent (see below for list of diluents) using the volume ranging from 150 mL to 283 mL depending on the final concentration to be achieved (not less than 1 mg/mL and not greater than 2 mg/mL).
Μεταφέρετε αμέσως το περιεχόμενο του ανασυσταθέντος φιαλιδίου του 1g INVANZ στο φιαλίδιο των 50 ml διαλύματος χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9 %).
Transfer the contents of the reconstituted 1 g vial of INVANZ to the 50 mL vial of sodium chloride 9 mg/mL (0.9 %) solution.
Μεταφέρετε με ένεση όλο το περιεχόμενο της προγεμισμένης σύριγγας στο φιαλίδιο που περιέχει την κόνι.
Inject the entire content of the syringe into the vial containing the powder.