natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σε ένα μητρώο παρατήρησης (F7HAEM-3578) που καλύπτει άτομα με συγγενή ανεπάρκεια FVII, η μέση δόση για την μακροχρόνια προφύλαξη έναντι της αιμορραγίας σε 22 παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας κάτω των 12 ετών) με έλλειψη Παράγοντα VII και σοβαρό κλινικό φαινότυπο ήταν 30 µg/kg (στο εύρος 17 µg/kg έως 200 µg/kg, η δόση που χρησιμοποιήθηκε συχνότερα ήταν 30 µg/kg σε 10 ασθενείς) με μια μέση δόση συχνότητας 3 δόσεων εβδομαδιαίως (στο εύρος 1 έως 7, η συχνότητα δόσεως που αναφέρθηκε συχνότερα ήταν 3 εβδομαδιαίως σε 13 ασθενείς).
In an observational registry (F7HAEM-3578) covering subjects with congenital FVII deficiency, the median dose for long term prophylaxis against bleeding in 22 paediatric patients (below 12 years of age) with Factor VII deficiency and a severe clinical phenotype was 30 µg/kg (range 17 µg/kg to 200 µg/kg; the dose most often used was 30 µg/kg in 10 patients) with a median dose frequency of 3 doses per week (range 1 to 7; the dose frequency most often reported was 3 per week in 13 patients).
Σε ένα μητρώο παρατήρησης (F7HAEM-3578) που καλύπτει άτομα με συγγενή ανεπάρκεια FVIIa, η μέση δόση για την μακροχρόνια προφύλαξη έναντι της αιμορραγίας σε 22 παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας κάτω των 12 ετών) με έλλειψη Παράγοντα VII και σοβαρό κλινικό φαινότυπο ήταν 30 µg/kg (στο εύρος 17 µg/kg έως 200 µg/kg, η δόση που χρησιμοποιήθηκε συχνότερα ήταν 30 µg/kg σε 10 ασθενείς) με μια μέση δόση συχνότητας 3 δόσεων εβδομαδιαίως (στο εύρος 1 έως 7, η συχνότητα δόσεως που αναφέρθηκε συχνότερα ήταν 3 εβδομαδιαίως σε 13 ασθενείς).
In an observational registry (F7HAEM-3578) covering subjects with congenital FVII deficiency, the median dose for long term prophylaxis against bleeding in 22 paediatric patients (below 12 years of age) with Factor VII deficiency and a severe clinical phenotype was 30 µg/kg (range 17 µg/kg to 200 µg/kg; the dose most often used was 30 µg/kg in 10 patients) with a median dose frequency of 3 doses per week (range 1 to 7; the dose frequency most often reported was 3 per week in 13 patients).
Σε ένα μικρό αριθμό ασθενών (< 10%), απαιτήθηκαν δόσεις μέχρι και 1,0 MU (10 μικρογραμμάρια)/kg/ημέρα για την επίτευξη αναστροφής της ουδετεροπενίας.
In a small number of patients (< 10%), doses up to 1.0 MU (10 micrograms)/kg/day were required to achieve reversal of neutropenia.
Σε ένα μικρό αριθμό ασθενών με ηπατική δυσλειτουργία (χολερυθρίνη ορού μεταξύ 1,5 και 10 mg/dl) χορηγήθηκε ενδοφλέβια τοποτεκάνη 1,5 mg/m2 για πέντε ημέρες, κάθε τρεις εβδομάδες.
A small number of hepatically impaired patients (serum bilirubin between 1.5 and 10 mg/dl) were given intravenous topotecan at 1.5 mg/m2 for five days every three weeks.
Σε ένα μικρό αριθμό ασθενών με ηπατική δυσλειτουργία (χολερυθρίνη ορού μεταξύ 1,5 και 10 mg/dl) χορηγήθηκε ενδοφλέβια τοποτεκάνη σε δόση 1,5 mg/m2 επί πέντε ημέρες, κάθε τρεις εβδομάδες.
A small number of hepatically impaired patients (serum bilirubin between 1.5 and 10 mg/dl) were given intravenous topotecan at 1.5 mg/m2 for five days every three weeks.
Σε ένα μικρό αριθμό ασθενών με ηπατική δυσλειτουργία (χολερυθρίνη ορού μεταξύ 1,5 και 10 mg/dl) χορηγήθηκε ενδοφλέβια τοποτεκάνη στα 1,5 mg/m2 για πέντε ημέρες κάθε τρεις εβδομάδες.
A small number of hepatically impaired patients (serum bilirubin between 1.5 and 10 mg/dl) were given intravenous topotecan at 1.5 mg/m2 for five days every three weeks.
Σε ένα μικρό αριθμό εθελοντών με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια (CrCL 10 – 30 mL/λεπτό), η έκθεση (AUC) στο dabigatran ήταν περίπου 6 φορές υψηλότερη και ο χρόνος ημιζωής περίπου 2 φορές μεγαλύτερος από ότι παρατηρήθηκε σε πληθυσμό χωρίς νεφρική ανεπάρκεια (βλέπε παραγράφους 4.2, 4.3 και 4.4).
In a small number of volunteers with severe renal insufficiency (CrCL 10-30 mL/min), the exposure (AUC) to dabigatran was approximately 6 times higher and the half-life approximately 2 times longer than that observed in a population without renal insufficiency (see sections 4.2, 4.3 and 4.4).
Σε ένα μικρό αριθμό περιπτώσεων έχει αναφερθεί αιμορραγία στα μάτια, στο εσωτερικό της κεφαλής, στην κοιλιά, στον πνεύμονα και στις αρθρώσεις.
In a small number of cases, bleeding in the eye, inside the head, the abdomen, the lung and the joints have also been reported.
Σε ένα μοντέλο λοίμωξης με S. aureus σε μηρό μυ, η αντιβακτηριακή δράση της τεδιζολίδης μειώθηκε ελλείψει κοκκιοκυττάρων.
In a mouse thigh infection model of S. aureus, the antibacterial activity of tedizolid was reduced in the absence of granulocytes.
Σε ένα πληθυσμό ασθενών με ανθεκτικό μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στη θεραπεία πρώτης γραμμής), το ποσοστό ανταπόκρισης στην τοποτεκάνη ήταν 4,0 %.
In a population of patients with refractory SCLC (those not responding to first line therapy), the response rate to topotecan was 4.0%.
Σε ένα πληθυσμό ασθενών με ανθεκτικό μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (αυτοί που δεν ανταποκρίθηκαν στη πρώτη θεραπεία), ο ρυθμός ανταπόκρισης στην τοποτεκάνη ήταν 4,0%.
In a population of patients with refractory SCLC (those not responding to first line therapy), the response rate to topotecan was 4.0 %.
Σε ένα πληθυσμό ασθενών με ανθεκτικό μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (αυτοί που δεν ανταποκρίθηκαν στην πρώτη θεραπεία), ο ρυθμός ανταπόκρισης στην τοποτεκάνη ήταν 4,0 %.
In a population of patients with refractory SCLC (those not responding to first line therapy), the response rate to topotecan was 4.0 %.
Σε ένα σύνολο εικοσιτριών κλινικών δοκιμών, χορηγήθηκαν περίπου 106.000 δόσεις (της λυοφιλοποιημένης ή της υγρής μορφής) του Rotarix σε περίπου 51.000 βρέφη.
In a total of twenty-three clinical trials, approximately 106000 doses of Rotarix (lyophilised or liquid formulation) were administered to approximately 51000 infants.
Σε ένα σύνολο εικοσιτριών κλινικών δοκιμών, χορηγήθηκαν περίπου 106.000 δόσεις (της λυοφιλοποιημένης μορφής ή της υγρής μορφής) του Rotarix σε περίπου 51.000 βρέφη.
In a total of twenty-three clinical trials, approximately 106000 doses of Rotarix (lyophilised or liquid formulation) were administered to approximately 51000 infants.
Σε ένα σύνολο εικοσιτριών κλινικών δοκιμών, χορηγήθηκαν περίπου 106.000 δόσεις του Rotarix (της λυοφιλοποιημένης ή της υγρής μορφής) σε περίπου 51.000 βρέφη.
In a total of twenty-three clinical trials, approximately 106000 doses of Rotarix (lyophilised or liquid formulation) were administered to approximately 51000 infants.
Σε ένα υποπληθυσμό 598 ανδρών (SILGARD=299, εικονικό φάρμακο=299) στο Πρωτόκολλο 020, που παραδέχτηκαν οι ίδιοι ότι έχουν σεξουαλικές επαφές με άνδρες (ΜSM) αξιολογήθηκε η αποτελεσματικότητα έναντι την ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας (ΑΙΝ αλλοιώσεις βαθμού 1/2/3) και του καρκίνου του πρωκτού, καθώς και της ενδο-πρωκτικής εμμένουσας λοίμωξης.
In a subset of 598 men (SILGARD = 299; placebo = 299) in Protocol 020 who self-identified as having sex with men (MSM) efficacy against anal intraepithelial neoplasia (AIN grades 1/2/3) and anal cancer, and intra-anal persistent infection was evaluated.
Σε ένα υποσύνολο 549 ασθενών, ο συνδυασμός αλισκιρένης/αμλοδιπίνης οδήγησε σε πρόσθετες μειώσεις στη μέση συστολική/διαστολική αρτηριακή πίεση της τάξης των 4,0/2,2 mmHg και 7,6/4,7 mmHg για τις περιεκτικότητες των 150/10 mg και 300/10 mg αντίστοιχα συγκριτικά με τα 10 mg αμλοδιπίνης (το υποσύνολο αποτελείται από ασθενείς χωρίς παθολογικές μετρήσεις, οι οποίες ορίζονται ως διαφορά στη ΣΑΠ ≥10 mmHg κατά την έναρξη της μελέτης ή στο καταληκτικό σημείο).
In a subset of 549 patients, the combination of aliskiren/amlodipine produced additional systolic/diastolic mean blood pressure reductions of 4.0/2.2 mmHg and 7.6/4.7 mmHg for the 150/10 mg and 300/10 mg strengths respectively compared to amlodipine 10 mg (the subset constitutes patients without aberrant readings, defined as difference in SBP ≥10 mmHg at baseline or endpoint).
Σε ένα υποσύνολο 584 ασθενών, ο συνδυασμός αλισκιρένης/αμλοδιπίνης οδήγησε σε πρόσθετες μειώσεις στη μέση συστολική/διαστολική αρτηριακή πίεση της τάξης των 7,9/4,8 mmHg και 11,7/7,7 mmHg για τις περιεκτικότητες των 300/5 mg και 300/10 mg αντίστοιχα συγκριτικά με τα 300 mg αλισκιρένης (το υποσύνολο αποτελείται από ασθενείς χωρίς παθολογικές μετρήσεις, οι οποίες ορίζονται ως διαφορά στη συστολική αρτηριακή πίεση (ΣΑΠ) ≥10 mmHg κατά την έναρξη της μελέτης ή στο καταληκτικό σημείο).
In a subset of 584 patients, the combination of aliskiren/amlodipine produced additional systolic/diastolic mean blood pressure reductions of 7.9/4.8 mmHg and 11.7/7.7 mmHg for the 300/5 mg and 300/10 mg strengths respectively compared to aliskiren 300 mg (the subset constitutes patients without aberrant readings, defined as difference in systolic blood pressure (SBP) ≥10 mmHg at baseline or endpoint).
Σε έναν in vitrο έλεγχο αίματος στους σκύλους, η ροβενακοξίβη ήταν περίπου 140 φορές επιλεκτική για την COX-2 μορφή (IC50 0,04 μM) συγκρινόμενη με την COX-1 (IC50 7,9 μM).
In an in vitro whole blood assay in dogs, robenacoxib was approximately 140 fold selective for COX-2 (IC50 0.04 μM) as compared to COX-1 (IC50 7.9 μM).
Σε έναν ασθενή (0,1%) αναφέρθηκε δύσπνοια και σε ασθενείς (0,4%) υπόταση σε ένταση κατά CTCAE βαθμού 4.
In one patient (0.1%) dyspnoea and in 3 patients (0.4%) hypotension was reported in CTCAE grade 4 intensity.
Σε έναν κύκλο θεραπείας, το Dacogen χορηγείται σε δόση των 20 mg/m2 επιφάνειας σώματος με ενδοφλέβια έγχυση διάρκειας 1 ώρας, η οποία επαναλαμβάνεται ημερησίως επί 5 συνεχείς ημέρες (δηλ. συνολικά 5 δόσεις ανά κύκλο θεραπείας).
In a treatment cycle, Dacogen is administered at a dose of 20 mg/m2 body surface area by intravenous infusion over 1 hour repeated daily for 5 consecutive days (i.e., a total of 5 doses per treatment cycle).
Σε έναν μικρό αριθμό ασθενών (n = 23) τα δεδομένα των κλινικών εξετάσεων υποδηλώνουν μία ήπια ηπατική δυσλειτουργία (τιμές ALT, AST 1,5 φορές μεγαλύτερες από τα ανώτερα φυσιολογικά επίπεδα σε συνδυασμό με τιμές αλκαλικής φωσφατάσης 2,5 φορές μεγαλύτερες από τα ανώτερα φυσιολογικά επίπεδα).
In a small number of patients (n = 23) with clinical chemistry data suggestive of mild to moderate liver function impairment (ALT, AST  1.5 times the ULN associated with alkaline phosphatase 
Σε έναν μικρό αριθμό ασθενών με ηπατική ανεπάρκεια (χολερυθρίνη ορού ανάμεσα σε 1,5 και 10 mg/dl) χορηγήθηκε ενδοφλέβια τοποτεκάνη σε δόση 1,5 mg/m2 επί πέντε ημέρες, κάθε τρεις εβδομάδες.
A small number of hepatically impaired patients (serum bilirubin between 1.5 and 10 mg/dl) were given intravenous topotecan at 1.5 mg/m2 for five days every three weeks.
Σε έναν μικρό αριθμό περιπτώσεων, μπορεί να υπάρχουν σημεία εγκαύματος δευτέρου βαθμού και να χρειάζεται επείγουσα φροντίδα. o Συχνότητα μη γνωστή: η συχνότητα δεν μπορεί να εκτιμηθεί με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα
In a small number of cases, these may be signs of a second degree burn and need urgent attention. o Frequency not known: frequency cannot be estimated from the available data
Σε έναν μικρότερο (54 ασθενείς ) και νεαρότερο πληθυσμό (εύρος ηλικίας από 6 έως 12 ετών), ο οποίος έλαβε αγωγή στα πλαίσια μιας διπλά-τυφλής διασταυρούμενης μελέτης (12 εβδομάδες σε κάθε αγωγή) το ποσοστό των υπογλυκαιμικών επεισοδίων και η μεταγευματική αύξηση της γλυκόζης ήταν σημαντικά χαμηλότερος με τη NovoMix 30 σε σύγκριση με τη διφασική ανθρώπινη ινσουλίνη 30.
In a smaller (54 patients) and younger (age range 6 to 12 years) population, treated in a double-blind, cross-over trial (12 weeks on each treatment), the rate of hypoglycaemic episodes and the postprandial glucose increase were significantly lower with NovoMix 30 compared to biphasic human insulin 30.
Σε έντυπη μορφή
Printed on paper
Σε έξι ανοικτές μελέτες αξιολογήθηκε το Oncaspar σε υποτροπιάζουσες/ανθεκτικές αιματολογικές παθήσεις.
Six open-label studies evaluated Oncaspar in relapse/refractory haematological diseases.
Σε έξι ασθενείς με αρχικά επίπεδα κάτω από 200 µg/g, επετεύχθη την εβδομάδα 24 ένα επίπεδο της τάξης των ≥200 µg/g.
Six patients with initial levels below 200µg/g achieved, at week 24, a level of ≥200 µg/g.
Σε έφηβους με βάρος < 51 kg, παρατηρήθηκε 23% υψηλότερη έκθεση σε σύγκριση με εφήβους με βάρος ≥ 51 kg.
In adolescents weighing < 51 kg, a 23% higher exposure was observed than in adolescents weighing ≥ 51 kg.
Σε ήπιες περιπτώσεις, τα συµπτώµατα περιλαµβάνουν νωθρότητα, διανοητική σύγχυση, και λήθαργο, και σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, τα συµπτώµατα µπορεί να περιλαµβάνουν αταξία, υποτονία, υπόταση, αναπνευστική καταστολή, σπάνια κώµα και πολύ σπάνια θάνατο.
In mild cases, symptoms include drowsiness, mental confusion, and lethargy, in more serious cases, symptoms may include ataxia, hypotonia, hypotension, respiratory depression, rarely coma and very rarely death.
Σε αµφότερες τις µελέτες περισσότεροι ήταν οι ασθενείς εκείνοι που έλαβαν Mozobil και στους οποίους επετεύχθη ο αριθµός-στόχος αρχέγονων κυττάρων και η επιτυχής µεταµόσχευση αυτών.
In both studies, there were more patients who received Mozobil that achieved the target number of stem cells and in whom the stems cells were successfully engrafted.
Σε αθροιστική ανάλυση για τις μελέτες DUET-1 και DUET-2, η συχνότητα εμφάνισης των ηπατικών περιστατικών έτεινε να είναι υψηλότερη σε ασθενείς με ταυτόχρονη λοίμωξη που ακολούθησαν θεραπεία με INTELENCE σε σχέση με τους ασθενείς με ταυτόχρονη λοίμωξη στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.
In the pooled analysis for DUET-1 and DUET-2, the incidence of hepatic events tended to be higher in co-infected subjects treated with INTELENCE compared to co-infected subjects in the placebo group.
Σε αμφότερες τις δοκιμές το Betaferon επέφερε μείωση στον αριθμό (30 %) των κλινικών υποτροπών.
In both trials, Betaferon showed a reduction in the number (30%) of clinical relapses.
Σε αμφότερες τις δοκιμές, το Extavia επέφερε μείωση στον αριθμό (30%) των κλινικών υποτροπών.
In both trials, Extavia showed a reduction in the number (30%) of clinical relapses.
Σε αμφότερες τις κλινικές δοκιμές, οι ασθενείς λάμβαναν εικονικό φάρμακο στο σκέλος ελέγχου και στους ασθενείς επιτρεπόταν, χωρίς να απαιτείται, να λαμβάνουν πρεδνιζόνη (η μέγιστη επιτρεπόμενη ημερήσια δόση ήταν 10 mg πρεδνιζόνης ή ισοδύναμη).
In both clinical trials, patients received placebo in the control arm and patients were allowed, but not required, to take prednisone (maximum daily dose allowed was 10 mg prednisone or equivalent).
Σε αμφότερες τις μελέτες για το ενέσιμο διάλυμα, οι ασθενείς που έλαβαν Abilify εμφάνισαν μεγαλύτερη μείωση στα συμπτώματα της ταραχής σε σχέση με όσους έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In both studies of the solution for injection, patients receiving Abilify had a greater reduction in symptoms of agitation than those receiving placebo.
Σε αμφότερες τις μελέτες η μείωση του πόνου παρατηρήθηκε από την πρώτη εβδομάδα θεραπείας για χρονικό διάστημα έως 12 εβδομάδων, με τους ασθενείς που λάμβαναν Ariclaim να εμφανίζουν βαθμολογία πόνου χαμηλότερη κατά 1,17 και 1,45 βαθμούς σε σύγκριση με όσους λάμβαναν εικονικό φάρμακο.
In both studies, pain reduction was seen from the first week of treatment for up to 12 weeks, with patients taking Ariclaim having pain scores between 1.17 and 1.45 points lower than those taking placebo.
Σε αμφότερες τις μελέτες μεταξύ των ασθενών που έλαβαν 300 mg/m2, οι μισοί περίπου αποκρίθηκαν στη θεραπεία σύμφωνα με την αξιολόγηση της βελτίωσης που καταγράφηκε από τον ιατρό.
Across the two studies, among the patients who received 300 mg/m2, about half of them responded to treatment, according the doctor’s grading.
Σε αμφότερες τις μελέτες ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας βασίστηκε στον αριθμό των ασθενών στις φλέβες των οποίων σχηματίστηκαν θρόμβοι αίματος ή των ασθενών που πέθαναν ανεξαρτήτως αιτιολογίας κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
In both studies, the main measure of effectiveness was based on the number of patients who had blood clots forming in the veins or who died of any cause during the treatment period.
Σε αμφότερες τις μελέτες τα ποσοστά θεραπείας ήταν υψηλότερα μετά την ακτινοβόληση με συσκευές φωτός στενού φάσματος, αλλά η συχνότητα εμφάνισης και η σοβαρότητα των διαταραχών στο σημείο εφαρμογής (π.χ. παροδικό άλγος, ερύθημα) ήταν αυξημένες σε ασθενείς που ακτινοβολήθηκαν με τις εν λόγω συσκευές (βλ. πίνακες ανωτέρω και παράγραφο 4.8).
In both studies the clearance rates were higher after illumination with narrow light spectrum devices but the incidence and intensity of administration site disorders (e.g. transient pain, erythema) increased in patients illuminated with these devices (see tables above and section 4.8).
Σε αμφότερες τις μελέτες το Atriance αποδείχτηκε αποτελεσματικό σε ορισμένο ποσοστό ασθενών.
Atriance was shown to be effective in a proportion of the patients in both studies.
Σε αμφότερες τις μελέτες το Eliquis συγκρίθηκε με την ενοξαπαρίνη (άλλο φάρμακο που λαμβάνεται για την πρόληψη του σχηματισμού θρόμβων στο αίμα).
In both studies, Eliquis was compared with enoxaparin (another medicine used to prevent blood clots).
Σε αμφότερες τις μελέτες το Tasigna είχε παρόμοια αποτελέσματα στους ασθενείς που δεν μπορούσαν να ανεχθούν την ιματινίβη και σε εκείνους των οποίων η ασθένεια είχε παύσει να ανταποκρίνεται στη θεραπεία αυτή.
In both studies, Tasigna had a similar effect in patients who could not tolerate imatinib and those whose disease had stopped responding to it.
Σε αμφότερες τις μελέτες το Truvada συγκρίθηκε με εικονικό φάρμακο (εικονική θεραπεία) σε ενήλικες που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο μετάδοσης τους ιού HIV-1 μέσω της σεξουαλικής επαφής.
In both studies Truvada was compared with placebo (a dummy treatment) in adults at high risk of sexually transmitted HIV-1 infection.
Σε αμφότερες τις μελέτες, LEVP 2006-1 και LEVP 2006-4, η χορήγηση Cinryze οδήγησε σε αυξήσεις στα επίπεδα αντιγονικού και λειτουργικού αναστολέα C1 μετά την έγχυση σε σύγκριση με τις τιμές προ έγχυσης και παρόμοιες τάσεις παρατηρήθηκαν σε παιδιά και ενήλικες.
In both studies LEVP 2006-1 and LEVP 2006-4, administration of Cinryze resulted in increases in antigenic and functional C1 inhibitor levels post-infusion compared to pre-infusion values, with similar trends observed in children and adults.
Σε αμφότερες τις μελέτες, η δόση των 10 mg/kg του Benlysta ήταν αποτελεσματικότερη από τη δόση του 1 mg/kg.
In both studies, the 10 mg/kg dose of Benlysta was more effective than the 1 mg/kg dose.
Σε αμφότερες τις μελέτες, η χρονική περίοδος που χρειάστηκε να παρέλθει έως ότου σημειωθεί βελτίωση των συμπτωμάτων του ασθενούς ήταν μικρότερης διάρκειας για τους ασθενείς που έλαβαν Firazyr από ό,τι για εκείνους που έλαβαν τρανεξαμικό οξύ ή εικονικό φάρμακο.
In both studies, the time it took for the patient’s symptoms to improve was shorter for patients taking Firazyr than for those taking tranexamic acid or placebo.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν η βελτίωση που επέφερε το Enurev Breezhaler στον μέγιστο εκπνεόμενο όγκο (FEV1, ο μέγιστος όγκος αέρα που μπορεί να εκπνεύσει ένα άτομο σε ένα δευτερόλεπτο) ύστερα από θεραπεία 12 εβδομάδων.
In both studies, the main measure of effectiveness was how Enurev Breezhaler improved patients’ forced expiratory volumes (FEV1, the maximum volume of air a person can breathe out in one second) after 12 weeks of treatment.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν η βελτίωση που επέφερε το Seebri Breezhaler στον μέγιστο εκπνεόμενο όγκο (FEV1, ο μέγιστος όγκος αέρα που μπορεί να εκπνεύσει ένα άτομο σε ένα δευτερόλεπτο) ύστερα από θεραπεία 12 εβδομάδων.
In both studies, the main measure of effectiveness was how Seebri Breezhaler improved patients’ forced expiratory volumes (FEV1, the maximum volume of air a person can breathe out in one second) after 12 weeks of treatment.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν η βελτίωση που επέφερε το Tovanor Breezhaler στον μέγιστο εκπνεόμενο όγκο (FEV1, ο μέγιστος όγκος αέρα που μπορεί να εκπνεύσει ένα άτομο σε ένα δευτερόλεπτο) ύστερα από θεραπεία 12 εβδομάδων.
In both studies, the main measure of effectiveness was how Tovanor Breezhaler improved patients’ forced expiratory volumes (FEV1, the maximum volume of air a person can breathe out in one second) after 12 weeks of treatment.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν η βελτίωση που επέφερε το Ultibro Breezhaler στον ταχέως εκπνεόμενο όγκο αέρος των ασθενών στο πρώτο δευτερόλεπτο (FEV1, μέγιστος όγκος αέρα που μπορεί να εκπνεύσει ένα άτομο σε ένα δευτερόλεπτο) μετά από 26 εβδομάδες θεραπείας.
In both studies, the main measure of effectiveness was how Ultibro Breezhaler improved patients’ forced expiratory volumes (FEV1, the maximum volume of air a person can breathe out in one second) after 26 weeks of treatment.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν η βελτίωση που επέφερε το Xoterna Breezhaler στον ταχέως εκπνεόμενο όγκο αέρος των ασθενών στο πρώτο δευτερόλεπτο (FEV1, ο μέγιστος όγκος αέρα που μπορεί να εκπνεύσει ένα άτομο σε ένα δευτερόλεπτο) μετά από 26 εβδομάδες θεραπείας.
In both studies, the main measure of effectiveness was how Xoterna Breezhaler improved patients’ forced expiratory volumes (FEV1, the maximum volume of air a person can breathe out in one second) after 26 weeks of treatment.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν ο αριθμός των ασθενών στους οποίους η ενεργότητα της νόσου μειώθηκε μέχρι ένα ορισμένο σημείο μετά από 12 μήνες.
In both studies, the main measure of effectiveness was the number of patients whose disease activity decreased to a certain level after 12 months.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν το χρονικό διάστημα μέχρι την επιδείνωση της νόσου.
In both studies, the main measure of effectiveness was the time taken for the disease to get worse.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν, συνεπώς, η μεταβολή στην πνευμονική λειτουργία των ασθενών μετά από θεραπεία 72 εβδομάδων, βάσει της βίαιης ζωτικής χωρητικότητάς τους (FVC).
In both studies, the main measure of effectiveness was therefore the change in the functioning of the patients’ lungs after 72 weeks of treatment, measured by their ‘forced vital capacity’ (FVC).
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο κύριος δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν η έκπτωση (επιδείνωση) της πνευμονικής λειτουργίας των ασθενών μετά από 1 έτος θεραπείας, η οποία μετρήθηκε βάσει της βίαιης ζωτικής χωρητικότητάς τους (FVC).
In both studies, the main measure of effectiveness was the decline in the functioning of the patients’ lungs over the course of 1 year of treatment, measured by their forced vital capacity (FVC).
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο κύριος δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν ο αριθμός των ασθενών στις αιματολογικές εξετάσεις των οποίων δεν υπήρχε καμία ένδειξη του ιού της ηπατίτιδας C 6 μήνες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας.
In both studies, the main measure of effectiveness was the number of patients whose blood tests did not show any sign of hepatitis C virus 6 months after the end of treatment.
Σε αμφότερες τις μελέτες, ο κύριος δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν το ποσοστό των ασθενών που αποκρίθηκαν στη θεραπεία, ήτοι εμφάνισαν μείωση στα επίπεδα της αυξητικής ορμόνης και του IGF-1 στις προκαθορισμένες τιμές (κάτω των 2,5 μικρογραμμαρίων/λίτρο για την αυξητική ορμόνη ή εντός των φυσιολογικών ορίων για τον IGF-1).
In both studies, the main measure of effectiveness was the proportion of patients who responded to treatment, i.e. whose GH and IGF-1 levels decreased to pre-defined values (less than 2.5 micrograms/liter for GH or within normal limits for IGF-1).
Σε αμφότερες τις μελέτες, οι ασθενείς έλαβαν θεραπεία με πρεδνισόνη ή πρεδνισολόνη σε συνδυασμό με Zytiga ή εικονικό φάρμακο.
In both studies, patients were treated with prednisone or prednisolone together with either Zytiga or placebo.
Σε αμφότερες τις μελέτες, οι ασθενείς που έλαβαν Rasagiline ratiopharm παρέμειναν κατά µέσο όρο μία ώρα λιγότερο στην κατάσταση «off» σε σύγκριση µε τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In both studies, patients taking Rasagiline ratiopharm spent an average of around one hour less in the ‘off’ state than those taking placebo.