natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στη μελέτη αυτή, ο χρόνος ως το 20% της ολικής AUC και της AUC (0-2 ώρες) που αντιπροσωπεύουν την πρώιμη υπογλυκαιμική δράση της γλυκόζης ήταν 114 λεπτά και 427 mg/kg για την ινσουλίνη glulisine, 121 λεπτά και 354 mg/kg για την ινσουλίνη lispro, 150 λεπτά και 197 mg/kg για την ανθρώπινη ινσουλίνη βραχείας δράσης, αντίστοιχα (βλ. σχήμα 2).
In this study, the time to 20% of total AUC and the AUC (0-2h) representing the early glucose lowering activity were respectively of 114 minutes and 427 mg/kg for insulin glulisine, 121 minutes and 354 mg/kg for lispro, 150 minutes and 197 mg/kg for regular human insulin (see figure 2).
Στη μελέτη αυτή, στο σκέλος ΑΤ παρουσιάστηκε υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης βαριάς ουδετεροπενίας (90% έναντι 68,6%), εμπύρετης ουδετεροπενίας (33,3% έναντι 10%), λοίμωξης (8% έναντι 2,4%), διάρροιας (7,5% έναντι 1,4%), αδυναμίας (8,5% έναντι 2,4%) και άλγους (2,8% έναντι 0%) σε σχέση με το σκέλος AC.
In this study, AT arm showed a higher incidence of severe neutropenia (90% versus 68.6%), febrile neutropenia (33.3% versus 10%), infection (8% versus 2.4%), diarrhoea (7.5% versus 1.4%), asthenia (8.5% versus 2.4%), and pain (2.8% versus 0%) than AC arm.
Στη μελέτη αυτή, στο σκέλος ΑΤ παρουσιάστηκε υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης βαριάς ουδετεροπενίας (90% έναντι 68,6%), εμπύρετης ουδετεροπενίας (33,3% έναντι 10%), λοίμωξης (8% έναντι 2,4%), διάρροιας (7,5% έναντι 1,4%), αδυναμίας (8,5% έναντι 2,4%) και άλγους (2,8% έναντι 0%) σε σχέση με το σκέλος ΑC.
In this study, AT arm showed a higher incidence of severe neutropenia (90% versus 68.6%), febrile neutropenia (33.3% versus 10%), infection (8% versus 2.4%), diarrhoea (7.5% versus 1.4%), asthenia (8.5% versus 2.4%), and pain (2.8% versus 0%) than AC arm.
Στη μελέτη αυτή, στο σκέλος ΑΤ παρουσιάστηκε υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης βαριάς ουδετεροπενίας (90% έναντι 68,6%), εμπύρετης ουδετεροπενίας (33,3% έναντι 10%), λοίμωξης (8% έναντι 2,4%), διάρροιας (7,5% έναντι 1,4%), εξασθένησης (8,5% έναντι 2,4%) και άλγους (2,8% έναντι 0%) σε σχέση με το σκέλος AC.
In this study, AT arm showed a higher incidence of severe neutropenia (90% versus 68.6%), febrile neutropenia (33.3% versus 10%), infection (8% versus 2.4%), diarrhoea (7.5% versus 1.4%), asthenia (8.5% versus 2.4%), and pain (2.8% versus 0%) than AC arm.
Στη μελέτη αυτή, το 50% (51 από τους 103) των ασθενών που έλαβαν Sovaldi και ριμπαβιρίνη για 12 εβδομάδες βρέθηκαν αρνητικοί στον ιό της ηπατίτιδας C, ενώ από τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία για 16 εβδομάδες βρέθηκε αρνητικό το 71% (70 από τους 98).
In this study, 50% (51 out of 103) of patients taking Sovaldi and ribavirin for 12 weeks tested negative for hepatitis C, whereas 71 % (70 out of 98) of patients treated for 16 weeks tested negative.
Στη μελέτη αυτή, το 85% (64 από τους 75) των ασθενών που υπεβλήθησαν σε θεραπεία με RoActemra ανταποκρίθηκαν και δεν παρουσίασαν ξανά πυρετό ύστερα από διάστημα τριών μηνών, σε σύγκριση με το 24% (9 από τους 37) των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In this study 85% (64 out of 75) patients treated with RoActemra responded to treatment and no longer had fever after three months, compared with 24% (9 out of 37) patients receiving placebo.
Στη μελέτη αυτή, το Exjade συγκρίθηκε με εικονικό φάρμακο (εικονική θεραπεία) και ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν η αλλαγή στα επίπεδα σιδήρου στο συκώτι μετά από 12 μήνες αγωγής.
In this study, Exjade was compared with placebo (a dummy treatment) and the main measure of effectiveness was the change in iron levels in the liver after 12 months of treatment.
Στη μελέτη αυτή, χρησιμοποιήθηκε μια τροποποίηση του θεραπευτικού σχήματος με Zevalin με χαμηλότερη ενέργεια ραδιοσημασμένου με [90Y] Zevalin ανά βάρος σώματος (11 MBq/kg).
In this study, a modification of the Zevalin therapeutic regimen with a lower [90Y]-Zevalin activity per body weight (11 MBq/kg) was used.
Στη μελέτη αυτή, όλοι οι ασθενείς έλαβαν επίσης μεθοτρεξάτη και ο βασικός δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν ο αριθμός των ασθενών που παρουσίασαν παρατεταμένη ύφεση (καμία αισθητή ένδειξη δράσης της νόσου) ύστερα από 52 εβδομάδες θεραπείας.
In this study, all patients also received methotrexate and the main measure of effectiveness was the number of patients who achieved sustained remission (no detectable disease activity) after 52 weeks of treatment.
Στη μελέτη για τα κουνέλια η θνησιμότητα μειώθηκε από 23% στα ζώα που δεν έλαβαν θεραπεία σε 11% στα ζώα που έλαβαν 20 mg βαλνεμουλίνης/kg τροφής, και στο 8% περίπου στα ζώα που έλαβαν 35 mg βαλνεμουλίνης/kg τροφής.
In the study in rabbits mortality was reduced from 23% in untreated rabbits to 11% in those given 20 mg valnemulin per kg of feed, and about 8% in those given 35 mg valnemulin per kg feed.
Στη μελέτη για τη διεισδυτική νόσο, το Synflorix αποδείχθηκε αποτελεσματικό στην προστασία από τη συγκεκριμένη νόσο: δεν υπήρξε κανένα περιστατικό νόσου σε 10 000 παιδιά τα οποία έλαβαν τρεις δόσεις Synflorix μαζί με αναμνηστική δόση, ένα περιστατικό σημειώθηκε σε 10 000 παιδιά τα οποία έλαβαν δύο δόσεις Synflorix μαζί με αναμνηστική και 12 περιστατικά νόσου εμφανίστηκαν σε 10 000 παιδιά στα οποία χορηγήθηκε το εμβόλιο σύγκρισης.
In the invasive disease study, Synflorix was shown to be effective in protecting against invasive disease: no cases were seen among the 10,000 children given three doses of Synflorix and a booster, one case was among the 10,000 children given two doses of Synflorix and a booster and 12 cases were seen in 10,000 children given the comparator vaccine.
Στη μελέτη για τη μέση ωτίτιδα, το ερευνητικό εμβόλιο που περιείχε τους ίδιους πολυσακχαρίτες με το Synflorix ήταν αποτελεσματικότερο από το εμβόλιο σύγκρισης στην πρόληψη της μέσης ωτίτιδας.
In the study looking at otitis media, the investigational vaccine containing the same polysaccharides as Synflorix was more effective than the comparator in preventing otitis media.
Στη μελέτη για τη μεταγεννητική ανάπτυξη, υψηλές δόσεις διυδροχλωρικής ισταμίνης προκάλεσαν τοξικότητα στη μητέρα, ενώ τα νεογνά επέδειξαν τοξικότητα κατά τη διάρκεια της γαλουχίας (κατά την 21η ημέρα γαλουχίας παρέμειναν ζωντανά λιγότερα νεογνά αρουραίων απ’ ό,τι την 4η ημέρα) αλλά όχι μετά τον απογαλακτισμό.
In the peri-post natal development study, high doses of histamine dihydrochloride caused maternal toxicity, and the offspring showed toxicity during lactation (fewer live pups at day 21 compared to lactation at day 4) but not after weaning.
Στη μελέτη για τη μεταστατική νόσο, οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με Perjeta έζησαν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα χωρίς επιδείνωση της νόσου σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In the study in metastatic disease, patients treated with Perjeta lived for longer without their disease getting worse than patients given placebo.
Στη μελέτη για την pJIA, τα παιδιά που λάμβαναν golimumab 30 mg/m2 (κατά το μέγιστο 50 mg) υποδόρια κάθε 4 εβδομάδες, είχαν διάμεσες ελάχιστες συγκεντρώσεις golimumab στη σταθεροποιημένη κατάσταση οι οποίες ήταν παρόμοιες στις διαφορετικές ηλικιακές ομάδες και οι οποίες ήταν επίσης παρόμοιες ή ελάχιστα υψηλότερες από εκείνες που παρατηρήθηκαν σε ενήλικες ασθενείς με ΡΑ που λάμβαναν 50 mg golimumab κάθε 4 εβδομάδες.
In the pJIA study, children who received golimumab 30 mg/m2 (maximum 50 mg) subcutaneously every 4 weeks, had median steady-state trough golimumab concentrations which were similar across different age groups, and which were also similar to or slightly higher than those seen in adult RA patients who received 50 mg golimumab every 4 weeks.
Στη μελέτη για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης σε 7.492 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες (μέση ηλικία=66 ετών), μεταξύ των 1.886 ατόμων που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με βαζεδοξιφένη (20 mg), υπήρξαν 5 περιστατικά καρκίνου του θυρεοειδούς (0,69 ανά 1.000) και μεταξύ των 1.885 ατόμων που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με εικονικό φάρμακο, υπήρξε 1 περιστατικό καρκίνου του θυρεοειδούς (0,14 ανά 1.000), μετά από 7 χρόνια θεραπείας.
In the osteoporosis treatment study in 7,492 postmenopausal women (mean age, 66 years), among 1,886 subjects treated with bazedoxifene (20 mg), there were 5 cases of thyroid cancer (0.69 per 1,000) and among 1,885 subjects treated with placebo, there was 1 case of thyroid cancer (0.14 per 1,000) after 7 years of treatment.
Στη μελέτη για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης, η θεραπεία με βαζεδοξιφένη 20 mg και ραλοξιφένη 60 mg οδήγησε σε σημαντική μείωση στους δείκτες οστικής απορρόφησης οστών (C- τελοπεπτίδιο), και οστικού σχηματισμού (οστεοκαλσίνη), όταν συγκρίθηκε με το εικονικό φάρμακο, κάτι που δείχνει μείωση του οστικού μεταβολισμού.
In the osteoporosis treatment study, bazedoxifene 20 mg and raloxifene 60 mg therapy resulted in a significant reduction of serum markers of bone resorption (C-telopeptide) and bone formation (osteocalcin), when compared to placebo, indicating a reduction in bone turnover.
Στη μελέτη για την αρχική θεραπεία της σχιζοφρένειας, το Zypadhera ήταν περισσότερο αποτελεσματικό απ’ ό,τι το εικονικό φάρμακο.
In the study of the initial treatment of schizophrenia, Zypadhera was more effective than placebo.
Στη μελέτη για το aHUS C08-002A/B, η μέση διάρκεια της θεραπείας με Soliris ήταν περίπου 100 εβδομάδες (εύρος: 2 εβδομάδες έως 145 εβδομάδες).
In aHUS Study C08-002A/B, the median duration of Soliris therapy was approximately100 weeks (range: 2 weeks to 145 weeks).
Στη μελέτη για το aHUS C08-003A/B, η μέση διάρκεια της θεραπείας με Soliris ήταν περίπου 114 εβδομάδες (εύρος: 26 έως 129 εβδομάδες).
In aHUS Study C08-003A/B, the median duration of Soliris therapy was approximately 114 weeks (range: 26 to 129 weeks).
Στη μελέτη για το νεφροκυτταρικό καρκίνωμα, οι ασθενείς που έλαβαν Afinitor έζησαν κατά μέσο όρο 4,9 μήνες χωρίς επιδείνωση της νόσου, έναντι 1,9 μηνών για τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In the renal cell carcinoma study, patients who took Afinitor lived for an average of 4.9 months without the disease getting worse, compared with 1.9 months for the patients who took placebo.
Στη μελέτη για τον καρκίνο του μαστού, οι ασθενείς που έλαβαν Afinitor έζησαν κατά μέσο όρο 7,8 μήνες χωρίς επιδείνωση της νόσου, έναντι 3,2 μηνών για τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In the breast cancer study, patients who took Afinitor lived for an average of 7.8 months without their disease getting worse, compared with 3.2 months for the patients who took placebo.
Στη μελέτη για τον καρκίνο του πνεύμονα σε ασθενείς που είχαν ενεργοποιούσες μεταλλάξεις στο γονίδιο EGFR, οι ασθενείς που έλαβαν Avastin σε συνδυασμό με ερλοτινίμπη είχαν κατά μέσο όρο 16,0 μήνες επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου έναντι 9,7 μηνών για τους ασθενείς που έλαβαν μόνο ερλοτινίμπη.
In the lung cancer study in patients with activating EGFR mutations, patients on Avastin plus erlotinib had progression-free survival of 16.0 months on average compared with 9.7 months in patients given erlotinib alone.
Στη μελέτη για τον μεταστατικό καρκίνο του παγκρέατος, οι ασθενείς που έλαβαν Tarceva ως αρχική θεραπεία επιβίωσαν χωρίς επιδείνωση της νόσου κατά μέσο όρο για χρονικό διάστημα 5,9 μηνών, ενώ το αντίστοιχο διάστημα για τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο ήταν 5,1 μήνες.
In the study in metastatic pancreatic cancer, patients taking Tarceva as initial therapy survived without their disease getting worse for an average of 5.9 months, compared with 5.1 months in those taking placebo.
Στη μελέτη για τους ασθενείς με προχωρημένη νόσο του Πάρκινσον, οι ασθενείς που έλαβαν δισκία Sifrol άμεσης αποδέσμευσης παρουσίασαν μεγαλύτερη βελτίωση μετά από 24 εβδομάδες θεραπείας με σταθερή δόση σε σύγκριση με όσους έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In the study of patients with advanced Parkinson’s disease, patients taking Sifrol immediate-release tablets had larger improvements after 24 weeks of steady-dose treatment than those taking placebo.
Στη μελέτη για τους ασθενείς με προχωρημένη νόσο του Πάρκινσον, οι ασθενείς που έλαβαν δισκία άμεσης αποδέσμευσης Mirapexin παρουσίασαν μεγαλύτερη βελτίωση μετά από 24 εβδομάδες θεραπείας με σταθερή δόση σε σύγκριση με όσους έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In the study of patients with advanced Parkinson’s disease, patients taking Mirapexin immediate- release tablets had larger improvements after 24 weeks of steady-dose treatment than those taking placebo.
Στη μελέτη για τους ασθενείς οι οποίοι δεν είχαν αποκριθεί σε προηγούμενη θεραπεία, το 49% των ασθενών στους οποίους η προηγούμενη θεραπεία τόσο με φλουδαραβίνη όσο και με αλεμτουζουμάμπη είχε αποτύχει (47 από τους 95 ασθενείς), αποκρίθηκε στη θεραπεία Arzerra.
In the study in patients whose disease had not responded to previous treatment, 49% of the patients whose previous treatment with both fludarabine and alemtuzumab had failed (47 out of 95) responded to treatment with Arzerra.
Στη μελέτη για τους νευροενδοκρινικούς όγκους στους πνεύμονες/το έντερο, οι ασθενείς που έλαβαν Afinitor έζησαν κατά μέσο όρο 11 μήνες χωρίς επιδείνωση της νόσου, έναντι 4 περίπου μηνών που ήταν το αντίστοιχο διάστημα για τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In the lung/gut neuroendocrine tumour study, patients who took Afinitor lived for an average of 11 months without the disease getting worse, compared with around 4 months for patients given placebo.
Στη μελέτη για τους παγκρεατικούς νευροενδοκρινικούς όγκους, οι ασθενείς που έλαβαν Afinitor έζησαν κατά μέσο όρο 11 μήνες χωρίς επιδείνωση της νόσου, έναντι 4,6 μηνών για τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
In the pancreatic neuroendocrine study, patients who took Afinitor lived for an average of 11 months without the disease getting worse, compared with 4.6 months for the patients who took placebo.
Στη μελέτη γνωστοποιημένου φαρμάκου δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη συνολική επιβίωση μεταξύ των ασθενών στους οποίους χορηγήθηκε ανασυνδυασμένη ανθρώπινη ερυθροποιητίνη και στα άτομα ελέγχου.
In the open-label study there was no difference in overall survival between patients treated with recombinant human erythropoietin and controls.
Στη μελέτη διάρκειας 12 μηνών, το Tovanor Breezhaler επέφερε στατιστικά σημαντικές βελτιώσεις του FEV1 σε σχέση με το τιοτρόπιο στις πρώτες 4 ώρες μετά τη χορήγηση την ημέρα 1 και στην εβδομάδα 26, και αριθμητικά μεγαλύτερες τιμές για τον FEV1 στις πρώτες 4 ώρες μετά τη χορήγηση από ότι το τιοτρόπιο κατά την εβδομάδα 12 και την εβδομάδα 52.
In the 12-month study, Tovanor Breezhaler produced statistically significant improvements in FEV1 compared to tiotropium in the first 4 hours after dosing on day 1 and at week 26, and numerically greater values for FEV1 in the first 4 hours after dosing than tiotropium at week 12 and week 52.
Στη μελέτη διάρκειας 13 εβδoμάδων, αναφέρθηκαν αλλοιώσεις στον μυελό των οστών και λεμφοειδείς αλλοιώσεις στους θηλυκούς σκύλους στην υψηλή δόση με αδύνατη συχνότητα.
In the 13 week study, female bone marrow and lymphoid changes are reported at the high dose with a weak incidence.
Στη μελέτη διάρκειας 13 εβδομάδων, αναφέρθηκαν αλλοιώσεις στο μυελό των οστών και λεμφοειδείς αλλοιώσεις στους θηλυκούς σκύλους στην υψηλή δόση με αδύνατη συχνότητα.
In the 13-week study, female bone marrow and lymphoid changes are reported at the high dose with a weak incidence.
Στη μελέτη διάρκειας 6 μηνών, το Tovanor Breezhaler αύξησε τον FEV1 μετά την πρώτη δόση με βελτίωση 93 ml εντός 5 λεπτών και 144 ml εντός 15 λεπτών από τη χορήγηση της δόσης, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (και στις δύο περιπτώσεις p<0,001).
In the 6-month study, Tovanor Breezhaler increased FEV1 after the first dose with an improvement of 93 ml within 5 minutes and 144 ml within 15 minutes of dosing, compared to placebo (both p<0.001).
Στη μελέτη διάρκειας 64 εβδομάδων οι ασθενείς που εντάχθηκαν έπασχαν από σοβαρή έως πολύ σοβαρή ΧΑΠ.
In the 64-week study patients were enrolled who had severe to very severe COPD.
Στη μελέτη διαπιστώθηκε ότι στα παιδιά ηλικίας 4 εβδομάδων έως 2 ετών, η αγωγή με Isentress οδήγησε σε μείωση του ιικού φορτίου και ύστερα από 48 εβδομάδες το 53% των παιδιών είχε ιικά φορτία κάτω των 50 αντιγράφων/ml.
In the study in children aged 4 weeks to 2 years Isentress treatment led to a reduction in viral load and after 48 weeks 53% of the children had viral loads below 50 copies/ml.
Στη μελέτη δοσολογίας για τη χορήγηση κάθε 4 εβδομάδες, 113 από τους 458 ασθενείς (24,7%) υπό θεραπεία με 300 mg κάθε 4 εβδομάδες /150 mg κάθε 2 εβδομάδες είχαν δύο συνεχόμενες υπολογισμένες τιμές LDL-C <25 mg/dL (<0,65 mmol/L) και 45 από τους 458 ασθενείς (9,8%) είχαν δύο συνεχόμενες υπολογισμένες τιμές LDL-C<15 mg/dL (<0,39 mmol/L).
In the every 4 week dosing study, 113 of 458 patients (24.7%) treated with 300 mg every 4 weeks/150 mg every 2 weeks had two consecutive calculated LDL-C values <25 mg/dL (<0.65 mmol/L), and 45 of 458 patients (9.8%) had two consecutive calculated LDL-C values <15 mg/dL (<0.39 mmol/L).
Στη μελέτη εισαγωγικής θεραπείας NEOSPHERE, οι πιο συχνές ανεπιθύμητες αντιδράσεις φαρμάκου (ADR) (≥50%) που παρατηρήθηκαν με το Perjeta σε συνδυασμό με τραστουζουμάμπη και δοσεταξέλη ήταν η αλωπεκία και η ουδετεροπενία.
In the neoadjuvant trial NEOSPHERE, the most common ADRs (≥50%) seen with Perjeta in combination with trastuzumab and docetaxel were alopecia and neutropenia.
Στη μελέτη εισαγωγικής θεραπείας NEOSPHERE, στην οποία οι ασθενείς έλαβαν 4 κύκλους Perjeta ως εισαγωγική θεραπεία, η επίπτωση της δυσλειτουργίας αριστερής κοιλίας (LVD) (κατά τη διάρκεια της συνολικής περιόδου θεραπείας) ήταν υψηλότερη στην ομάδα που έλαβε θεραπεία με Perjeta, τραστουζουμάμπη και δοσεταξέλη (7,5%) συγκριτικά με την ομάδα που έλαβε θεραπεία με τραστουζουμάμπη και δοσεταξέλη (1,9%).
In the neoadjuvant trial NEOSPHERE , in which patients received 4 cycles of Perjeta as neoadjuvant treatment, the incidence of LVD (during the overall treatment period) was higher in the Perjeta, trastuzumab and docetaxel-treated group (7.5%) compared to the trastuzumab and docetaxel-treated group (1.9%).
Στη μελέτη εισαγωγικής θεραπείας TRYPHAENA, η επίπτωση της δυσλειτουργίας αριστερής κοιλίας (LVD) (κατά τη διάρκεια της συνολικής περιόδου θεραπείας) ήταν 8,3% στην ομάδα που έλαβε θεραπεία με Perjeta συν τραστουζουμάμπη και FEC (ακολουθούμενη από Perjeta συν τραστουζουμάμπη και δοσεταξέλη), 9,3% στην ομάδα που έλαβε θεραπεία με Perjeta συν τραστουζουμάμπη και δοσεταξέλη μετά από FEC, και 6,6% στην ομάδα που έλαβε θεραπεία με Perjeta σε συνδυασμό με TCH.
In the neoadjuvant trial TRYPHAENA, the incidence of LVD (during the overall treatment period) was 8.3% in the group treated with Perjeta plus trastuzumab and FEC (followed by Perjeta plus trastuzumab and docetaxel); 9.3% in the group treated with Perjeta plus trastuzumab and docetaxel following FEC; and 6.6% in the group treated with Perjeta in combination with TCH.
Στη μελέτη εισαγωγικής θεραπείας TRYPHAENA, όταν το Perjeta χορηγήθηκε σε συνδυασμό με τραστουζουμάμπη και FEC (5-φθοριοουρακίλη, επιρουβικίνη, κυκλοφωσφαμίδη) για 3 κύκλους ακολουθούμενους από 3 κύκλους Perjeta, τραστουζουμάμπη και δοσεταξέλη, οι πιο συχνές ανεπιθύμητες αντιδράσεις φαρμάκου (≥50%) ήταν η ουδετεροπενία, η διάρροια και η ναυτία.
In the neoadjuvant trial TRYPHAENA, when Perjeta was administered in combination with trastuzumab and FEC (5-fluorouracil, epirubicin, cyclophosphamide) for 3 cycles followed by 3 cycles of Perjeta, trastuzumab and docetaxel, the most common ADRs (≥50%) were neutropenia, diarrhoea and nausea.
Στη μελέτη εναλλαγής θεραπείας, το θεραπευτικό σχήμα συνδυασμού Ferriprox για πέντε ημέρες και δεφεροξαμίνης για δύο ημέρες μείωσε τα επίπεδα φερριτίνης στο αίμα στον ίδιο βαθμό με την δεφεροξαμίνη χορηγούμενη ως μονοθεραπεία.
In the alternating treatment study, the treatment schedule combining Ferriprox for five days with deferoxamine for two days reduced blood ferritin levels to the same extent as deferoxamine taken on its own.
Στη μελέτη εντάχθηκαν ασθενείς οι οποίοι είχαν διαγνωσθεί πρόσφατα με τοπικά προχωρημένο (Σταδίου ΙΙΙ) ή φλεγμονώδη πρώιμο καρκίνο του μαστού.
The study recruited patients with newly diagnosed locally advanced (Stage III) or inflammatory EBC.
Στη μελέτη εντάχθηκαν οι ασθενείς με κατάσταση λειτουργικότητας κατά ECOG (Eastern Cooperative Oncology Group) 0 έως 2 και 91% είχαν κατάσταση λειτουργικότητας κατά ECOG 0 ή 1.
Patients with an Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) performance status of 0 to 2 were enrolled into the study, and 91% had an ECOG performance status of 0 or 1.
Στη μελέτη εντάχθηκε ένα σύνολο 165 αρρένων ασθενών οι οποίοι είχαν λάβει προηγούμενη θεραπεία (ηλικίας 12 έως 65 ετών) με σοβαρή αιμορροφιλία A. Τα άτομα που λάμβαναν αγωγές προφύλαξης πριν από την είσοδο στη μελέτη εκχωρήθηκαν στο σκέλος εξατομικευμένης προφύλαξης.
The study enrolled a total of 165 previously treated male patients (12 to 65 years of age) with severe haemophilia A. Subjects on prophylaxis regimens prior to entering the study were assigned to the individualised prophylaxis arm.
Στη μελέτη εξετάστηκε το ιικό φορτίο ύστερα από 24 και 48 εβδομάδες.
This study looked at viral load after 24 and 48 weeks.
Στη μελέτη επέκτασης, το Leflunomide Winthrop δεν ήταν εξίσου αποτελεσματικό με τη μεθοτρεξάτη.
Leflunomide Winthrop was not as effective as methotrexate in the extension study.
Στη μελέτη θα εξεταστούν οι επιδράσεις του Fampyra σε άλλες πτυχές της ικανότητας βάδισης, πέραν της ταχύτητας, και θα διερευνηθούν περαιτέρω τρόποι για τον πιο έγκαιρο προσδιορισμό ασθενών που αποκρίνονται νωρίτερα στο Fampyra, ούτως ώστε να προκύψει καθοδήγηση για περαιτέρω έρευνα.
The study will look at the effects of Fampyra on other aspects of walking ability besides walking speed and will further investigate ways for the earlier identification of patients who respond to Fampyra earlier in order to guide further treatment.
Στη μελέτη καταδείχθηκε ότι η μονή έγχυση των 150 mg Ivemend ήταν εξίσου αποτελεσματική με την αγωγή των τριών ημερών με Emend για την πρόληψη της ναυτίας και του εμέτου.
The study showed that a single 150 mg infusion of Ivemend was as effective as a three-day course of Emend in preventing nausea and vomiting.
Στη μελέτη με apixaban έναντι βαρφαρίνης, η επίπτωση μειζόνων αιμορραγιών από το γαστρεντερικό κατά ISTH (συμπεριλαμβανομένης της αιμορραγίας του ανώτερου και κατώτερου γαστρεντερικού σωλήνα και του ορθού) με apixaban ήταν 0, 76% /έτος.
In the apixaban vs warfarin study the incidence of ISTH major gastrointestinal bleeds (including upper GI, lower GI, and rectal bleeding) with apixaban was 0.76%/year.
Στη μελέτη με ασθενείς με ανεγχείρητο ή/και μεταστατικό GIST αναφέρθηκαν γαστρεντερικές και ενδο-ογκικές αιμορραγίες (βλ. παράγραφο 4.8).
In the study in patients with unresectable and/or metastatic GIST, both gastrointestinal and intra- tumoural haemorrhages were reported (see section 4.8).
Στη μελέτη με ασθενείς που δεν είχαν ακολουθήσει θεραπεία στο παρελθόν, οι ασθενείς που ακολούθησαν θεραπεία με το Xalkori έζησαν κατά μέσο όρο περίπου 11 μήνες χωρίς εξέλιξη της νόσου σε σύγκριση με 7 μήνες που ήταν το αντίστοιχο διάστημα για τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με πεμετρεξίδη.
In the study in previously untreated patients, those treated with Xalkori lived on average for nearly 11 months without their disease getting worse compared with 7 months in patients who were treated with pemetrexed-containing therapy.
Στη μελέτη με ασθενείς που δεν είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη θεραπεία του MRCC, το 27% των ασθενών σε θεραπεία με sunitinib και το 15% των ασθενών σε θεραπεία με IFN-α παρουσίασαν μετρήσεις του LVEF χαμηλότερες από το κατώτερο φυσιολογικό όριο.
In the treatment- naïve MRCC study, 27% patients on sunitinib and 15% of patients on IFN- had an LVEF value below the lower limit of normal.
Στη μελέτη με ασθενείς που δεν υποβλήθηκαν σε σπληνεκτομή, το 61% των ασθενών παρουσίασαν διαρκή απόκριση στη θεραπεία με Nplate (25 από τους 41), σε σύγκριση με το 5% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο (1 από τους 21)
In the study of patients with a spleen, 61% of the patients had a lasting response to treatment with Nplate (25 out of 41), compared with 5% of the patients receiving placebo (1 out of 21).