natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στις μελέτες πρωταρχικής αποτελεσματικότητας, ποσοστό 75 % των σεξουαλικών επαφών ήταν επιτυχημένες σε ασθενείς που έλαβαν CIALIS συγκριτικά με ποσοστό 32 % των ασθενών με εικονικό φάρμακο (placebo).
In the primary efficacy studies, 75 % of intercourse attempts were successful in CIALIS treated patients as compared to 32 % with placebo.
Στις μελέτες πρωταρχικής αποτελεσματικότητας, σε γενικό πληθυσμό, ποσοστό 81 % των ασθενών που έλαβαν CIALIS ανέφεραν βελτίωση στη στυτική λειτουργία τους συγκριτικά με ποσοστό 35 % των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο (placebo).
In the primary efficacy studies of general populations, 81 % of patients reported that CIALIS improved their erections as compared to 35 % with placebo.
Στις μελέτες πρόληψης, το Tamiflu μείωσε τη συχνότητα εμφάνισης της γρίπης σε άτομα τα οποία είχαν έρθει σε επαφή με άτομο που είχε προσβληθεί από γρίπη.
In the prevention studies, Tamiflu reduced the incidence of flu among the people in contact with a flu patient.
Στις μελέτες σε ασθενείς με είτε ALK-θετικό είτε ROS1-θετικό προχωρημένο NSCLC (N=1.722), παρατηρήθηκε oυδετεροπενία Βαθμού 3 ή 4 σε 212 (12%,) ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με crizotinib.
Across studies in patients with either ALK-positive or ROS1-positive advanced NSCLC (N=1722), Grade 3 or 4 neutropenia was observed in 212 (12%) patients treated with crizotinib.
Στις μελέτες σε ενήλικες με σχιζοσυναισθηματική διαταραχή, το Invega ήταν αποτελεσματικότερο από το εικονικό φάρμακο.
In the studies in adults with schizoaffective disorder, Invega was more effective than placebo.
Στις μελέτες σε ζώα με πιογλιταζόνη παρατηρήθηκε καθυστέρηση στην ανάπτυξη των εμβρύων.
Foetal growth restriction was apparent in animal studies with pioglitazone.
Στις μελέτες στις οποίες μετείχαν ασθενείς με αρχικά στάδια καρκίνου του μαστού, οι οποίοι επρόκειτο να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση, καταδείχτηκε ότι το Perjeta βελτίωσε την απόκριση στη θεραπεία.
In the studies in patients with earlier stages of breast cancer who were to undergo surgery, Perjeta was shown to improve response to treatment.
Στις μελέτες στις οποίες χρησιμοποιήθηκε το σχήμα που περιελάμβανε αύξηση της δόσης βάσει κριτηρίων, η πλειοψηφία των ασθενών πέτυχαν τον προκαθορισμένο στόχο για την LDL-C (με βάση το επίπεδο του ΚΑ κινδύνου) με τη δόση των 75 mg χορηγούμενων κάθε 2 εβδομάδες και η πλειοψηφία των ασθενών παρέμεινε στη θεραπεία με τη δόση των 75 mg κάθε 2 εβδομάδες.
In studies using the criteria- based up-titration regimen, a majority of patients achieved the pre-defined target LDL-C (based on their level of CV risk) on the 75 mg Q2W dose, and a majority of patients maintained treatment on the 75 mg Q2W dose.
Στις μελέτες συγκρίθηκαν τα καψάκια και οι φακελίσκοι Diacomit με εικονικό φάρμακο (εικονική θεραπεία), ως θεραπεία συμπληρωματική της υφιστάμενης αγωγής των παιδιών με κλοβαζάμη και βαλπροϊκό οξύ.
The studies compared Diacomit capsules or sachets with placebo (a dummy treatment), when they were added to the children’s existing treatment with clobazam and valproate.
Στις μελέτες συγκρίθηκαν το Tracleer με εικονικό φάρμακο (εικονική θεραπεία) ως συμπληρωματική αγωγή στη συνήθη θεραπεία.
The studies compared Tracleer with placebo (a dummy treatment), when they were added to standard treatment.
Στις μελέτες συμμετείχαν 213 ασθενείς που εκτέθηκαν στη θεραπεία, 150 έφηβοι ή ενήλικες ασθενείς χωρίς αναστολείς από την ηλικία των 12 ετών (≥150 ημέρες έκθεσης) και 63 παιδιατρικοί ασθενείς χωρίς αναστολείς ηλικίας κάτω των 12 ετών (≥50 ημέρες έκθεσης).
The studies included 213 exposed patients; 150 adolescents or adult patients without inhibitors from the age of 12 years (≥150 exposure days) and 63 paediatric patients without inhibitors below 12 years of age (≥50 exposure days).
Στις μελέτες συμπεριλήφθηκαν γάτες και σκύλοι από διάφορες ηλικιακές ομάδες αμφότερων των φύλων και από διάφορες φυλές.
The studies involved cats and dogs of different age groups, genders and breeds.
Στις μελέτες της εξενατίδης παρατεταμένης αποδέσμευσης παρατηρήθηκε μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης (2,9 mmHg έως 4,7 mmHg).
A reduction in systolic blood pressure was observed in prolonged-release exenatide studies (2.9 mmHg to 4.7 mmHg).
Στις μελέτες της συνδυαστικής αγωγής Invirase και ριτοναβίρης, το Invirase ήταν εξίσου αποτελεσματικό με την ινδιναβίρη, αλλά πιο αποτελεσματικό από τη λοπιναβίρη στη μείωση του ιικού φορτίου σε επίπεδα κάτω των 50 αντιγράφων/ml.
In the studies of Invirase in combination with ritonavir, Invirase was as effective as indinavir, but more effective than lopinavir in reducing the viral load to less than 50 copies/ml.
Στις μελέτες τοξικότητας της αναπαραγωγικής ικανότητας που διενεργήθηκαν σε ποντικούς με ένα υποκατάστατο αντίσωμα αναστολής του τερματικού συμπληρώματος δεν παρατηρήθηκαν σαφείς επιδράσεις ή ανεπιθύμητες ενέργειες σχετιζόμενες με τη θεραπεία.
No clear treatment-related effects or adverse effects were observed in reproductive toxicology studies in mice with a surrogate terminal complement inhibitory antibody.
Στις μελέτες τοξικότητας, οι συγκεντρώσεις της λακοσαμίδης που επιτεύχθηκαν στο πλάσμα ήταν παρόμοιες ή οριακά μόνο υψηλότερες από εκείνες που παρατηρήθηκαν σε ασθενείς, δεδομένο που αφήνει χαμηλά ή ανύπαρκτα περιθώρια για την έκθεση του ανθρώπου.
In the toxicity studies, the plasma concentrations of lacosamide obtained were similar or only marginally higher than those observed in patients, which leaves low or non-existing margins to human exposure
Στις μελέτες του MabThera σε ασθενείς με μακροσφαιριναιμία Waldenstrom, έχουν παρατηρηθεί παροδικές αυξήσεις στα επίπεδα IgM ορού μετά από την έναρξη της θεραπείας, οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με υπεργλοιότητα και σχετιζόμενα συμπτώματα.
In studies of MabThera in patients with Waldenstrom’s macroglobulinaemia, transient increases in serum IgM levels have been observed following treatment initiation, which may be associated with hyperviscosity and related symptoms.
Στις μελέτες φάσης ΙΙΙ οι δείκτες ανταπόκρισης κατά το ΑCR για τα 20 mg λεφλουνομίδης ημερησίως έναντι του placebo ήταν 54,6 % έναντι 28,6 % (μελέτη ΜΝ301) και
In the phase III trials, the ACR response rates for leflunomide 20 mg/day vs. placebo were 54.6 % vs.
Στις μελέτες φάσης ΙΙΙ οι δείκτες ανταπόκρισης κατά το ΑCR για τα 20 mg λεφλουνομίδης ημερησίως έναντι του placebo ήταν 54,6% έναντι 28,6% (μελέτη ΜΝ301) και 49,4% έναντι 26,3% (μελέτη US301) αντίστοιχα.
In the phase III trials, the ACR response rates for leflunomide 20 mg/day versus placebo were 54.6% versus 28.6% (study MN301), and 49.4% versus 26.3% (study US301).After
Στις μελέτες φάσης ΙΙΙ οι δείκτες ανταπόκρισης κατά το ΑCR για τα 20 mg λεφλουνομίδης/ημέρα έναντι του placebo ήταν 54,6 % έναντι 28,6 % (μελέτη ΜΝ301) και 49,4 % έναντι 26,3 % (μελέτη US301).
In the phase III trials, the ACR response rates for leflunomide 20 mg/day versus placebo were 54.6 % versus 28.6 % (study MN301), and 49.4 % versus 26.3 % (study US301).After 12 months with active treatment, the ACR response rates in leflunomide patients were
Στις μελέτες φάσης ΙΙΙ που καθιέρωσαν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των δισκίων πραμιπεξόλης παρατεταμένης αποδέσμευσης, δόθηκε ως οδηγία στους ασθενείς να λάβουν τη θεραπεία της μελέτης ανεξάρτητα από τη λήψη τροφής.
In the Phase III studies that established safety and efficacy of pramipexole prolonged-release tablets, patients were instructed to take study medication without regard to food intake.
Στις μελέτες φάσης ΙΙΙ, οι αντιδράσεις της θέσης ένεσης (π.χ. πόνος στη θέση της ένεσης, δυσφορία στη θέση της ένεσης) ειχαν όλες βαθμό σοβαρότητας 1 ή 2 και ηταν συγκρίσιμες μεταξύ των ασθενών που έκαναν αγωγή με ενδομυϊκή χρήση πασιρεοτίδης και ενδομυϊκή χρήση οκτρεοτίδης.
In the phase III studies, injection site related reactions (e.g. injection site pain, injection site discomfort) were all grade 1 or 2 in severity and were comparable between pasireotide intramuscular use and octreotide intramuscular use treated patients.
Στις μελέτες φαρμακοκινητικής με το Corbilta, η βιοδιαθεσιμότητα της λεβοντόπα είναι υψηλότερη σε γυναίκες από ότι σε άνδρες, κυρίως λόγω της διαφοράς στο βάρος του σώματος, ενώ δεν υπάρχει διαφορά ως προς το φύλο με την καρβιντόπα και την εντακαπόνη.
In the pharmacokinetic studies with Corbilta the bioavailability of levodopa is higher in women than in men, primarily due to the difference in body weight, while there is no gender difference with carbidopa and entacapone.
Στις μελέτες φαρμακοκινητικής με το Levodopa/Carbidopa/Entacapone Orion, η βιοδιαθεσιμότητα της λεβοντόπα είναι υψηλότερη σε γυναίκες από ότι σε άνδρες, κυρίως λόγω της διαφοράς στο βάρος του σώματος, ενώ δεν υπάρχει διαφορά ως προς το φύλο με την καρβιντόπα και την εντακαπόνη.
In the pharmacokinetic studies with Levodopa/Carbidopa/Entacapone Orion the bioavailability of levodopa is higher in women than in men, primarily due to the difference in body weight, while there is no gender difference with carbidopa and entacapone.
Στις μελέτες φαρμακοκινητικής με το Stalevo, η βιοδιαθεσιμότητα της λεβοντόπα είναι υψηλότερη σε γυναίκες από ότι σε άνδρες, κυρίως λόγω της διαφοράς στο βάρος του σώματος, ενώ δεν υπάρχει διαφορά ως προς το φύλο με την καρβιντόπα και την εντακαπόνη.
In the pharmacokinetic studies with Stalevo the bioavailability of levodopa is higher in women than in men, primarily due to the difference in body weight, while there is no gender difference with carbidopa and entacapone.
Στις μελέτες φαρμακοκινητικών αναλύσεων πληθυσμού φάσης ΙΙΙ, διερευνήθηκε η επίδραση των πιο συχνά χρησιμοποιούμενων παράλληλων φαρμακευτικών προϊόντων σε ασθενείς με ψωρίαση (συμπεριλαμβανομένων της παρακεταμόλης, της ιβουπροφαίνης, του ακετυλοσαλικυλικού οξέος, της μετφορμίνης, της ατορβαστατίνης, της λεβοθυροξίνης) στη φαρμακοκινητική του ustekinumab.
In the population pharmacokinetic analyses of the phase III studies, the effect of the most frequently used concomitant medicinal products in patients with psoriasis (including paracetamol, ibuprofen, acetylsalicylic acid, metformin, atorvastatin, levothyroxine) on pharmacokinetics of ustekinumab was explored.
Στις μελέτες όπου αναλγησία παρασχέθηκε στους ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με το NexoBrid κατ’ επίκληση, τοπικός πόνος αναφέρθηκε στο 23,3% των ασθενών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με το NexoBrid και στο 11,4% των ασθενών-μαρτύρων.
In studies where analgesia was provided in NexoBrid-treated patients on an on-demand basis, local pain was reported in 23.3% of patients treated with NexoBrid and in 11.4% of the control patients.
Στις μελέτες όπου διενεργήθηκε αντιβακτηριακός εμποτισμός ρουτίνας, της περιοχής υπό θεραπεία πριν και μετά την εφαρμογή του NexoBrid (βλ. παράγραφο 4.2), πυρεξία ή υπερθερμία αναφέρθηκε στο 19,1% των ασθενών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με το NexoBrid και στο 15,8% των ασθενών- μαρτύρων που υποβλήθηκαν σε θεραπεία σύμφωνα με το καθιερωμένο πρότυπο φροντίδας.
In studies implementing routine antibacterial soaking of the treatment area before and after NexoBrid application (see section 4.2) pyrexia or hyperthermia was reported in 19.1% of patients treated with NexoBrid and in 15.8% of the control patients treated according standard of care.
Στις μελέτες όπου μετείχαν πρωτοθεραπευόμενοι ενήλικες, το ενισχυμένο με ριτοναβίρη Telzir ήταν εξίσου αποτελεσματικό με τα φάρμακα σύγκρισης, αλλά λιγότερο αποτελεσματικό στη θεραπεία ενηλίκων που είχαν υποβληθεί κατά το παρελθόν σε θεραπεία για τον HIV.
In the studies of treatment-naïve adults, ritonavir-boosted Telzir was as effective as the comparator medicines, but it was less effective in adults who had been treated before.
Στις μελέτες, η επίδραση αυτή παραμένει σταθερή και διατηρείται στις παρατεταμένες περιόδους παρακολούθησης.
Within studies, this effect is sustained also after prolonged periods of follow–up.
Στις μελέτες, η επίδραση του Cresemba στη θεραπεία της διηθητικής ασπεργίλλωσης ήταν συγκρίσιμη με αυτήν της βορικοναζόλης.
In studies, Cresemba’s effect was comparable to that of voriconazole in treating invasive aspergillosis.
Στις μελέτες, οι απεικονίσεις που έγιναν σε 45 υγιείς εθελοντές συγκρίθηκαν με αυτές 180 ασθενών με νόσο του Πάρκινσον ή συναφείς νόσους καθώς και με τις απεικονίσεις 29 ασθενών με ιδιοπαθή τρόμο.
In the studies, images obtained in 45 healthy volunteers were compared with those obtained in 180 patients with Parkinson’s disease or related diseases, and in 29 patients with essential tremor.
Στις μελέτες, οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες του Gardasil (εμφανίζονται σε περισσότερους από 1 στους 10 ασθενείς) ήταν πονοκέφαλος και αντιδράσεις στo σημείο εφαρμογής της ένεσης (ερυθρότητα, πόνος και οίδημα).
In studies, the most common side effects with Gardasil (seen in more than 1 patient in 10) were headache and reactions at the site of the injection (redness, pain and swelling).
Στις μελέτες, οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες του Silgard (εμφανίζονται σε περισσότερους από 1 στους 10 ασθενείς) ήταν πονοκέφαλος και αντιδράσεις στην περιοχή εφαρμογής της ένεσης (ερυθρότητα, πόνος και οίδημα).
In studies, the most common side effects with Silgard (seen in more than 1 patient in 10) were headache and reactions at the site of the injection (redness, pain and swelling).
Στις μελέτες, οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες του Sprycel (εμφανίζονται σε περισσότερους από 1 στους 10 ασθενείς) ήταν λοίμωξη, μυελοκαταστολή (μειωμένος αριθμός αιμοσφαιρίων), πονοκέφαλος, αιμορραγία, πλευριτική συλλογή (υγρό γύρω από τους πνεύμονες), δύσπνοια (δυσκολία στην αναπνοή), διάρροια, έμετος, ναυτία (αίσθημα αδιαθεσίας), κοιλιακός πόνος (πόνος του στομάχου), δερματικό εξάνθημα, μυοσκελετικός πόνος, κόπωση, οίδημα (πρήξιμο) στα άκρα και στο πρόσωπο, πυρεξία (πυρετός), ουδετεροπενία (χαμηλά επίπεδα ουδετερόφιλων), θρομβοκυτταροπενία (χαμηλά επίπεδα αιμοπεταλίων) και αναιμία (χαμηλά επίπεδα ερυθρών αιμοκυττάρων).
In studies, the most common side effects with Sprycel (seen in more than 1 patient in 10) were infection, suppression of the bone marrow (decreasing numbers of blood cells), headache, haemorrhage (bleeding), pleural effusion (fluid around the lungs), dyspnoea (difficulty breathing),, diarrhoea, vomiting, nausea (feeling sick), abdominal pain (stomach ache), skin rash, musculoskeletal pain, fatigue (tiredness), swelling in the extremities and the face, pyrexia (fever), neutropenia (low levels of neutrophils), thrombocytopenia (low blood platelet counts) and anaemia (low red blood cell counts).
Στις μελέτες, οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες του Tarceva χορηγούμενου ως μονοθεραπεία για τον καρκίνο του πνεύμονα ήταν εξάνθημα (σε ποσοστό 75% των ασθενών), διάρροια (σε ποσοστό 54% των ασθενών), απώλεια της όρεξης και κόπωση (σε 52% των ασθενών).
In studies, the most common side effects with Tarceva when used as monotherapy for lung cancer were rash (seen in 75% of patients), diarrhoea (seen in 54% of patients), loss of appetite and tiredness (each seen in 52% of patients).
Στις μελέτες, οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες του Tysabri (εμφανίζονται σε 1 έως 10 στους 100 ασθενείς) ήταν λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος (λοίμωξη των ουροφόρων οδών), ρινοφαρυγγίτιδα (φλεγμονή της μύτης και του φάρυγγα), κνίδωση (εξάνθημα με κνησμό), πονοκέφαλος, ζάλη, έμετος, ναυτία (αίσθημα αδιαθεσίας), αρθραλγία (πόνος στις αρθρώσεις), ρίγη, πυρετός και κούραση (κόπωση).
In studies, the most common side effects with Tysabri (seen in between 1 and 10 patients in 100) were urinary tract infection (infection of the structures that carry urine), nasopharyngitis (inflammation of the nose and throat), urticaria (itchy rash), headache, dizziness, vomiting, nausea (feeling sick), arthralgia (joint pain), rigors (shaking chills), pyrexia (fever) and fatigue (tiredness).
Στις μετέπειτα ενέσεις, θα πρέπει να χρησιμοποιείται διαφορετικό σημείο του σκληρού χιτώνα
A different scleral site should be used for subsequent injections.
Στις μετέπειτα ενέσεις, θα πρέπει να χρησιμοποιείται διαφορετικό σημείο του σκληρού χιτώνα.
0.05 ml is then delivered; a different scleral site should be used for subsequent injections.
Στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες έχει αποδειχθεί σημαντική μείωση στη συχνότητα εμφάνισης των σπονδυλικών και μη σπονδυλικών καταγμάτων, αλλά όχι των καταγμάτων του ισχίου.
In postmenopausal women, a significant reduction in the incidence of vertebral and non- vertebral fractures but not hip fractures has been demonstrated.
Στις μη ελεγχόμενες μελέτες, η υπεριδρωσία (11%) ήταν μια πολύ συχνή ανεπιθύμητη ενέργεια στους ασθενείς που έλαβαν mifamurtide.
Hyperhidrosis (11%) was very common in patients receiving mifamurtide in uncontrolled studies.
Στις μη συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνονται ακούσιες κινήσεις ποδηλατισμού (paddling), η ακούσια έντονη προσπάθεια προς έμεση, σιελόρροια, κυάνωση, πρώιμες κοιλιακές συσπάσεις της καρδίας και υπέρμετρη καρδιοπνευμονική καταστολή.
Infrequent adverse reactions include paddling, retching, salivation, cyanosis, premature ventricular contractions and excessive cardiopulmonary depression.
Στις μη συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνονται ακούσιες κινήσεις ποδηλατισμού (paddling), η ακούσια έντονη προσπάθεια προς έμεση, σιελόρροια, κυάνωση, πρώιμες συστολές της κοιλίας της καρδίας και υπέρμετρη καρδιοπνευμονική καταστολή.
Infrequent adverse reactions include paddling, retching, salivation, cyanosis, premature ventricular contractions and excessive cardiopulmonary depression.
Στις μη συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες, που μπορεί να εντοπιστούν στις εξετάσεις αίματος είναι: μείωση του αριθμού των κυττάρων που συμμετέχουν στην πήξη του αίματος (θρομβοπενία) ή όλων των ειδών των αιμοσφαιρίων (πανκυτταροπενία).
An uncommon side effect that may show up in blood tests is: a decrease in the number of cells involved in blood clotting (thrombocytopenia), or in all kinds of blood cells (pancytopenia)
Στις μητέρες με νόσο του Graves, τα μητρικά αντισώματα κατά του υποδοχέα της θυρεοειδοτρόπου ορμόνης μπορούν να μεταβιβαστούν στο αναπτυσσόμενο έμβρυο και μπορούν να προκαλέσουν παροδική νεογνική νόσο του Graves.
In mothers with Graves’ disease, maternal thyroid stimulating hormone receptor antibodies can be transferred to a developing foetus and can cause transient neonatal Graves’ disease.
Στις ολοκληρωμένες μελέτες φάσης ΙΙ και φάσης ΙΙΙ που διεξήχθησαν για την έγκριση, 4.006 ασθενείς εκτέθηκαν σε ντουλαγλουτίδη ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα που προκαλούν μείωση της γλυκόζης.
In the completed phase II and phase III registration studies, 4,006 patients were exposed to dulaglutide alone or in combination with other glucose lowering medicinal products.
Στις ομάδες catch-up, τα παιδιά ηλικίας 7-11 μηνών κατά την πρώτη δόση του εμβολίου έλαβαν Synflorix ή εμβόλιο ελέγχου κατά της ηπατίτιδας B σύμφωνα με αρχικό σχήμα εμβολιασμού 2 δόσεων, στο οποίο ακολουθούσε μία αναμνηστική δόση και τα παιδιά ηλικίας 12-
In the catch-up cohorts, children between 7-11 months of age at first vaccine dose received Synflorix or hepatitis B control vaccine according to a 2-dose primary schedule followed by a booster dose and children between 12-18 months of age at first vaccine dose received 2 doses of either Synflorix or hepatitis A control vaccine.
Στις ομάδες ασθενών που λάμβαναν συγκριτικό φάρμακο παρατηρήθηκε μία μέση αύξηση του σωματικού βάρους κατά 1,3 kg με την προσθήκη μίας σουλφονυλουρίας σε μετφορμίνη και μία μέση μείωση του σωματικού βάρους κατά 1,0 kg με την προσθήκη μετφορμίνης σε σουλφονυλουρία.
In comparator groups addition of sulphonylurea to metformin resulted in a mean weight gain of 1.3 kg and addition of metformin to a sulphonylurea a mean weight loss of 1.0 kg.
Στις ομάδες ελέγχου συμπεριλαμβάνονταν κουνάβια που εμβολιάστηκαν μόνο με ανοσοενισχυτικό και μη ανοσοενισχυμένο εμβόλιο (7,5 μικρογραμμάρια HA).
Control groups included ferrets immunized with adjuvant alone and non-adjuvanted vaccine (7.5 micrograms HA).
Στις ομάδες των 2 έως 6 ετών (0,3 mg/kg), 7 έως 11 ετών (0,25 mg/kg) και 12 έως 17 ετών (10 mg) και σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, επετεύχθη η έκθεση στο adefovir dipivoxil στο εύρος-στόχο (για αποτελέσματα αποτελεσματικότητας βλ. παράγραφο 5.1.), που βασίστηκε στις συγκεντρώσεις του adefovir στο πλάσμα ενηλίκων ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β και αποδεδειγμένο προφίλ ασφάλειας και αποτελεσματικότητας.
Pharmacokinetic analysis revealed that adefovir exposure was comparable among 3 age groups, 2 to 6 years (0.3 mg/kg), 7 to 11 years (0.25 mg/kg) and 12 to 17 years (10 mg) and all age groups achieved adefovir exposure in the target range (for efficacy results see section 5.1), which was based on adefovir plasma concentrations in adult patients with chronic hepatitis B with established safety and efficacy profiles.
Στις ομάδες των συγκριτικών παραγόντων, η προσθήκη σουλφονυλουρίας στη μετφορμίνη προκάλεσε μία μέση αύξηση σωματικού βάρους 1,3 kg και η προσθήκη μετφορμίνης σε μία σουλφονυλουρία προκάλεσε μία μέση απώλεια σωματικού βάρους 1,0 kg.
In comparator groups, addition of sulphonylurea to metformin resulted in a mean weight gain of 1.3 kg and addition of metformin to a sulphonylurea a mean weight loss of 1.0 kg.
Στις οξείες καταστάσεις που αναγράφονται, το Jentadueto θα πρέπει να διακόπτεται προσωρινά.
In the acute conditions listed, Jentadueto should be temporarily discontinued.
Στις ουσίες, οι οποίες μπορεί να ενισχύσουν την υπογλυκαιμική δράση και να αυξήσουν την ευαισθησία σε υπογλυκαιμία περιλαμβάνονται τα από του στόματος χορηγούμενα αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα, οι αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης (ΜΕΑ), η δισοπυραμίδη, οι φιβράτες, η φλουοξετίνη, οι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (MAO), η πεντοξυφυλλίνη, η προποξυφαίνη, τα σαλικυλικά και τα αντιβιοτικά τύπου σουλφοναμίδης.
Substances that may enhance the blood-glucose-lowering activity and increase susceptibility to hypoglycaemia include oral antidiabetic medicinal products, angiotensin converting enzyme (ACE) inhibitors, disopyramide, fibrates, fluoxetine, monoamine oxidase inhibitors (MAOIs), pentoxifylline, propoxyphene, salicylates and sulfonamide antibiotics.
Στις ουσίες, οι οποίες μπορεί να ενισχύσουν την υπογλυκαιμική δράση και να αυξήσουν την ευαισθησία σε υπογλυκαιμία περιλαμβάνονται τα από του στόματος χορηγούμενα αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα, οι αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης (ΜΕΑ), η δισοπυραμίδη, οι φιβράτες, η φλουοξετίνη, οι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (ΜΑΟ), η πεντοξυφυλλίνη, η προποξυφαίνη, τα σαλικυλικά και τα αντιβιοτικά τύπου σουλφοναμίδης.
Substances that may enhance the blood-glucose-lowering activity and increase susceptibility to hypoglycaemia include oral antidiabetic medicinal products, angiotensin converting enzyme (ACE) inhibitors, disopyramide, fibrates, fluoxetine, monoamine oxidase inhibitors (MAOIs), pentoxifylline, propoxyphene, salicylates and sulfonamide antibiotics.
Στις ουσίες, οι οποίες μπορεί να μειώσουν την υπογλυκαιμική δράση περιλαμβάνονται τα κορτικοστεροειδή, η δαναζόλη, η διαζοξείδη, τα διουρητικά, η γλυκαγόνη, η ισονιαζίδη, τα παράγωγα φαινοθειαζίνης, η σωματοτροπίνη, τα συμπαθητικομιμητικά φαρμακευτικά προϊόντα (π.χ. επινεφρίνη [αδρεναλίνη], σαλβουταμόλη, τερβουταλίνη), οι θυρεοειδικές ορμόνες, τα οιστρογόνα, τα προγεσταγόνα (π.χ. από του στόματος αντισυλληπτικά), οι αναστολείς πρωτεάσης και τα άτυπα αντιψυχωσικά φαρμακευτικά προϊόντα (π.χ. ολανζαπίνη και κλοζαπίνη).
Substances that may reduce the blood-glucose-lowering activity include corticosteroids, danazol, diazoxide, diuretics, glucagon, isoniazid, phenothiazine derivatives, somatropin, sympathomimetic medicinal products (e.g. epinephrine [adrenaline], salbutamol, terbutaline), thyroid hormones, estrogens, progestins (e.g. in oral contraceptives), protease inhibitors and atypical antipsychotic medicinal products (e.g. olanzapine and clozapine).