natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στη θεραπεία συνδυασμού, η συνιστώμενη δόση έναρξης του Capecitabine Accord θα πρέπει να μειωθεί σε 800-1000 mg/m2 όταν χορηγείται 2 φορές ημερησίως για 14 μέρες ακολουθούμενη από 7ήμερη περίοδο διακοπής, ή σε 625 mg/m2 2 φορές ημερησίως όταν χορηγείται διαρκώς (βλ. παράγραφο 5.1).
In combination treatment, the recommended starting dose of capecitabine should be reduced to 800 – 1000 mg/m2 when administered twice daily for 14 days followed by a 7-day rest period, or to 625 mg/m2 twice daily when administered continuously (see section 5.1).
Στη θεραπεία της γρίπης, η χορήγηση του Tamiflu πρέπει να ξεκινά εντός δύο ημερών από την εκδήλωση των συμπτωμάτων.
In the treatment of flu, Tamiflu must be started within two days of the onset of symptoms.
Στη θεραπεία της διπολικής διαταραχής, το Abilify ήταν αποτελεσματικότερο από το εικονικό φάρμακο στη μείωση των μανιακών συμπτωμάτων σε τέσσερις από τις πέντε βραχυχρόνιες μελέτες σε ενήλικες.
When used to treat bipolar disorder, Abilify was more effective than placebo at reducing manic symptoms in four of the five short-term studies in adults.
Στη θεραπεία του κεντρικού νευροπαθητικού πόνου λόγω βλάβης του νωτιαίου μυελού είχε αυξηθεί γενικώς η συχνότητα εμφάνισης των ανεπιθύμητων ενεργειών, οι ανεπιθύμητες ενέργειες του κεντρικού νευρικού συστήματος και ειδικότερα η υπνηλία.
In the treatment of central neuropathic pain due to spinal cord injury the incidence of adverse reactions in general, central nervous system adverse reactions and especially somnolence was increased.
Στη θεραπεία υποκατάστασης ίσως χρειαστεί να εξατομικευτεί η δόση για κάθε ασθενή, ανάλογα με τη φαρμακοκινητική και την κλινική απόκριση του ασθενούς.
In replacement therapy the dose may need to be individualised for each patient dependent on the pharmacokinetic and clinical response.
Στη θεραπευτική δόση των 10 mg/kg, η Cmax της τεποξαλίνης ήταν 1.08  0.37 g/ml σε σκύλους που είχαν λάβει γεύμα χαμηλής περιεκτικότητας σε λίπος και 1.19  0.29 g/ml σε σκύλους που είχαν λάβει γεύμα υψηλής περιεκτικότητας σε λίπος.
At a therapeutic dose of 10 mg/kg, the Cmax of tepoxalin was 1.08  0.37 g/ml in dogs fed a low fat meal and 1.19  0.29 g/ml in dogs fed a high fat meal.
Στη λοίμωξη HIV, η τενοφοβίρη αναστέλλει τη δραστηριότητα της ανάστροφης μεταγραφάσης, ενός ενζύμου που παράγεται από τον ιό HIV και επιτρέπει την προσβολή κυττάρων και τον πολλαπλασιασμό του ιού.
In HIV infection, it blocks the activity of reverse transcriptase, an enzyme produced by HIV that allows it to infect cells and make more viruses.
Στη μέθοδο δοκιμασίας που αφορούσε την υπερέκφραση του HER2, για τον προσδιορισμό της καταλληλότητας των ασθενών στις βασικές κλινικές δοκιμές μονοθεραπείας Herceptin και Herceptin σε συνδυασμό με πακλιταξέλη, έγινε χρήση ανοσοϊστοχημικής χρώσης για το HER2 από μονιμοποιημένο υλικό όγκων του μαστού, με τη βοήθεια των μονοκλωνικών αντισωμάτων μυός CB11 και 4D5.
The test method for HER2 overexpression used to determine eligibility of patients in the pivotal Herceptin monotherapy and Herceptin plus paclitaxel clinical trials employed immunohistochemical staining for HER2 of fixed material from breast tumours using the murine monoclonal antibodies CB11 and 4D5.
Στη μέθοδο δοκιμασίας που αφορούσε την υπερέκφραση του HER2, για τον προσδιορισμό της καταλληλότητας των ασθενών στις πολιτικές κλινικές δοκιμές μονοθεραπείας Herceptin και Herceptin σε συνδυασμό με πακλιταξέλη, έγινε χρήση ανοσοϊστοχημικής χρώσης για το HER2 από σταθερό υλικό όγκων του μαστού, με χρήση των μονοκλωνικών αντισωμάτων μυός CB11 και 4D5.
The test method for HER2 overexpression used to determine eligibility of patients in the pivotal Herceptin monotherapy and Herceptin plus paclitaxel clinical trials employed immunohistochemical staining for HER2 of fixed material from breast tumours using the murine monoclonal antibodies CB11 and 4D5.
Στη μέση των μπροστινών μηρών
Front of the middle thighs
Στη μέτρια νεφρική δυσλειτουργία συνιστάται έλεγχος των επιπέδων του καλίου και της κρεατινίνης πλάσματος.
Monitoring of potassium levels and creatinine is advised in moderate renal impairment.
Στη μία εκ των μελετών μετείχαν ασθενείς άνω των 12 ετών και στην άλλη ασθενείς ηλικίας μεταξύ έξι και 12 ετών.
One of the studies was in patients aged over 12 years, while the other involved patients aged between six and 12 years.
Στη μία μελέτη (514 ασθενείς), το Bydureon συγκρίθηκε με σιταγλιπτίνη ή πιογλιταζόνη (μια θειαζολιδινεδιόνη) ως πρόσθετη θεραπεία στη μετφορμίνη.
One study (514 patients) compared Bydureon with sitagliptin or pioglitazone (a thiazolidinedione) as add-on treatment to metformin.
Στη μία μελέτη πεδίου μετείχαν 485 σκύλοι με παρασιτώσεις από ψύλλους ή/και κρότωνες, οι οποίοι έλαβαν άπαξ θεραπεία είτε με Vectra 3D είτε με προϊόν επίχυσης σε σημείο (spot-on) που περιείχε δύο άλλες ουσίες οι οποίες ελέγχουν τον πληθυσμό ψύλλων και κροτώνων, την φιπρονίλη και την (S)- μεθοπρένη.
One field study involved 485 dogs with flea and/or tick infestations that were treated once either with Vectra 3D or another spot-on product containing two other substances that control fleas and ticks, fipronil and (s)-methoprene.
Στη μία μελέτη συμμετείχαν 408 υγιείς ενήλικες, οι μισοί εκ των οποίων ήταν ηλικίας άνω των 60 ετών (202 έλαβαν πλήρη δόση Celvapan και οι υπόλοιποι τη μισή δόση) και στην άλλη μελέτη συμμετείχαν 167 υγιή παιδιά ηλικίας μεταξύ 6 μηνών και 17 ετών (101 έλαβαν την πλήρη δόση Celvapan και τα υπόλοιπα την μισή δόση).
One study involved 408 healthy adults, half of whom were over 60 years of age (202 received a full dose of Celvapan, the others a half dose) and the second involved 167 healthy children aged between six months and 17 years (101 received a full dose of Celvapan, the others a half dose).
Στη μία μελέτη χρησιμοποιήθηκε η δόση 55 μικρογραμμαρίων umeclidinium/22 μικρογραμμαρίων βιλαντερόλης, ενώ στη δεύτερη μελέτη χρησιμοποιήθηκε η υψηλότερη δόση, 113 μικρογραμμάρια umeclidinium/22 μικρογραμμάρια βιλαντερόλης.
One study used the umeclidinium 55 micrograms /vilanterol 22 micrograms dose (Anoro), while the second study used a higher dose of umeclidinium 113 micrograms/vilanterol 22 micrograms.
Στη μία μελέτη, στην οποία μετείχαν 3.372 άτομα, τα υποκείμενα έλαβαν είτε εμβόλιο εποχιακής γρίπης και, στη συνέχεια, δύο δόσεις Aflunov μεταξύ των οποίων μεσολάβησαν τρεις εβδομάδες, ή εικονικό εμβόλιο ακολουθούμενο από δύο δόσεις ανοσοενισχυμένου εποχιακού εμβολίου μεταξύ των οποίων μεσολάβησαν τρεις εβδομάδες.
In one study involving 3,372 people, subjects were given either a seasonal flu vaccine followed by two doses of Aflunov three weeks apart, or placebo (a dummy vaccine) followed by two doses of an adjuvanted seasonal vaccine three weeks apart.
Στη μία μελέτη, στην οποία μετείχαν 942 ασθενείς, το Tysabri χορηγούμενο μόνο του συγκρίθηκε με εικονικό φάρμακο (εικονική θεραπεία).
One study compared Tysabri on its own with placebo (a dummy treatment) in 942 patients.
Στη μία μελέτη, το Abasaglar συγκρίθηκε με το Lantus κατά την προσθήκη τους σε θεραπεία βραχείας δράσης με ινσουλίνη σε 536 ασθενείς με διαβήτη τύπου 1.
In one study, Abasaglar was compared with Lantus when added to short-acting insulin treatment in 536 patients with type 1 diabetes.
Στη μία μελέτη, υποθυρεοειδισμός αναφέρθηκε σε 15 (13,6%) άτομα στο σκέλος του sunitinib και σε 3 (2,9%) άτομα στο σκέλος της καθιερωμένης θεραπείας.
In one study, hypothyroidism was reported in 15 (13.6%) subjects on sunitinib and 3 (2.9%) subjects on standard of care.
Στη μία πλευρά είναι τυπωμένο το “2.5” και στην άλλη πλευρά η ένδειξη “4214” με μπλε μελάνι.
They have “2.5” printed on one side and “4214” printed on the other side, in blue ink.
Στη μία του πλευρά έχει χαραγμένα "TASMAR" και "100".
“TASMAR” and “100” are engraved on one side.
Στη μία του πλευρά έχει χαραγμένα "TASMAR" και "200".
“TASMAR” and “200” are engraved on one side.
Στη μακροπρόθεσμης έκβασης δοκιμή, ένα σύνολο 2072 ασθενών έλαβε 30 mg tolvaptan με πρότυπα φροντίδας (SC) και 2061 ασθενείς έλαβαν εικονικό φάρμακο με SC.
In the long-term outcome trial, a total of 2072 patients received 30 mg tolvaptan with standard of care (SC) and 2061 received placebo with SC.
Στη μακρόχρονη μελέτη, το Protopy μπορούσε να χρησιμοποιείται κατ’ επανάληψη χωρίς απώλεια της αποτελεσματικότητάς του.
In the longer study, Protopy could be used repeatedly without losing its effectiveness.
Στη μεγάλη μελέτη που επικεντρώθηκε κυρίως στην πνευμονία, στα παιδιά που χορηγήθηκε Synflorix, το ποσοστό της βακτηριακής πνευμονίας ήταν 2,3% (240 σε περισσότερα από 10 000 παιδιά) ενώ στα παιδιά που χορηγήθηκε το εμβόλιο σύγκρισης το ποσοστό ήταν 3% (304 σε περισσότερα από 10 000 παιδιά).
In the large study that focused mainly on pneumonia, the percentage of children who had bacterial pneumonia was 2.3% (240 out of over 10,000) among those given Synflorix compared with 3% (304 out of over 10,000) among those given the comparator.
Στη μεγάλη μελέτη σε ασθενείς με στεφανιαία καρδιακή νόσο χωρίς κλινική καρδιακή ανεπάρκεια, μια υποομάδα ασθενών με συμπτωματική στηθάγχη παρουσίασαν μικρή αλλά σημαντική αύξηση του συνδυασμένου κινδύνου καρδιαγγειακού θανάτου και μη μοιραίου εμφράγματος του μυοκαρδίου με το Corlentor σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (ετήσια ποσοστά εμφάνισης 3,4% έναντι 2,9%).
In the large study in patients with coronary heart disease and without clinical heart failure, a specific subgroup of patients who had symptomatic angina had a small but significant increase in the combined risk of cardiovascular death or non-fatal heart attack with Corlentor compared with placebo (3.4% vs 2.9% yearly incidence rates).
Στη μεγάλη μελέτη σε ασθενείς με στεφανιαία καρδιακή νόσο χωρίς κλινική καρδιακή ανεπάρκεια, μια υποομάδα ασθενών με συμπτωματική στηθάγχη παρουσίασαν μικρή αλλά σημαντική αύξηση του συνδυασμένου κινδύνου καρδιαγγειακού θανάτου και μη μοιραίου εμφράγματος του μυοκαρδίου με το Procoralan σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (ετήσια ποσοστά εμφάνισης 3,4% έναντι 2,9%).
In the large study in patients with coronary heart disease and without clinical heart failure, a specific subgroup of patients who had symptomatic angina had a small but significant increase in the combined risk of cardiovascular death or non-fatal heart attack with Procoralan compared with placebo (3.4% vs 2.9% yearly incidence rates).
Στη μεγάλη πλειονότητα των μεταβολιτών στους σκύλους η αποβολή γίνεται μέσω των κοπράνων.
Faecal excretion accounted for the vast majority of metabolites in dogs.
Στη μεγάλη φάσης 3 κλινική δοκιμή, η μέση εκτιμώμενη έκθεση (AUC) του ενεργού μεταβολίτη ήταν 19 % υψηλότερη στους πολύ ηλικιωμένους ασθενείς (ηλικίας ≥ 75 ετών) σε σύγκριση με ασθενείς ηλικίας < 75 ετών.
In the large phase 3 clinical trial, the mean estimated exposure (AUC) of the active metabolite was 19% higher in very elderly patients (≥ 75 years of age) compared to subjects < 75 years of age.
Στη μεγαλακρία, ο όγκος προκαλεί έκκριση υπερβολικής ποσότητας αυξητικής ορμόνης, η οποία διεγείρει την παραγωγή υπερβολικής ποσότητας IGF-1 (ινσουλινοειδής αυξητικός παράγοντας 1).
In acromegaly, the tumour causes excess production of growth hormone (GH), which stimulates the production of too much IGF-1 (insulin growth factor 1).
Στη μεγαλύτερη κύρια μελέτη σε ασθενείς που βρίσκονταν στη χρόνια φάση της ΧΜΛ, το 90% των ασθενών ανταποκρίθηκε στη θεραπεία και τα επίπεδα των αιμοπεταλίων και των λευκών αιμοσφαιρίων στο αίμα τους επανήλθαν στις προκαθορισμένες φυσιολογικές τιμές.
In the larger main study of patients with chronic phase CML, 90% of the patients responded to treatment, with blood levels of platelets and white blood cells returning to within predefined, normal values.
Στη μεγαλύτερη μελέτη (BICC-C), οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν ώστε να λάβουν είτε θεραπεία ανοικτής επισήμανσης με FOLFIRI (n=144), bolus 5- FU (mIFL) (n=145) ή XELIRI (n=141) και επιπροσθέτως τυχαιοποιήθηκαν ώστε να λαμβάνουν είτε διπλά τυφλή θεραπεία με celecoxib ή εικονικό φάρμακο.
In the largest study (BICC-C), patients were randomised to receive either open label FOLFIRI (n=144), bolus 5-FU (mIFL) (n=145) or XELIRI (n=141) and were additionally randomised to receive either double-blind treatment with celecoxib or placebo.
Στη μεγαλύτερη μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 61 αιμορροφιλικοί ασθενείς με αναστολείς, το 84% των 57 σοβαρών αιμορραγικών επεισοδίων και το 59% των 38 χειρουργικών αιμορραγικών επεισοδίων αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά με NovoSeven.
In the largest study, which included 61 haemophilia patients with inhibitors, 84% of the 57 serious bleeds and 59% of the 38 surgical bleeds were controlled effectively with NovoSeven.
Στη μεγαλύτερη μελέτη, το 67% των ασθενών με ιδιοπαθή θρομβοκυττάρωση (628 από τους 934) και το 66% των ασθενών που παρουσίασαν δυσανεξία ή μη απόκριση σε άλλες θεραπείες (480 από τους 725) αποκρίθηκαν πλήρως στο Xagrid.
In the largest study, 67% of the patients with essential thrombocythaemia (628 out of 934), and 66% of those who could not tolerate or did not respond to other treatments (480 out of 725) had a complete response to Xagrid.
Στη μελάνη εκτύπωσης: κόμμεα λάκκας, ποβιδόνη, τιτανίου διοξείδιο (E171).
In the printing ink: shellac, povidone, titanium dioxide (E171).
Στη μελέτη "Αγωγή Προφύλαξης για Αποτελεσματική Πρόληψη Δεύτερων Εγκεφαλικών Επεισοδίων" (PRoFESS) σε ασθενείς 50 ετών και μεγαλύτερους, οι οποίοι πρόσφατα υπέστησαν εγκεφαλικό επεισόδιο, σημειώθηκε αυξημένη επίπτωση σήψης με το telmisartan σε σχέση με το εικονικό φάρμακο, 0,70% έναντι 0,49% [RR 1,43 (95% διάστημα εμπιστοσύνης 1,00-2,06)].
In the "Prevention Regimen For Effectively avoiding Second Strokes" (PRoFESS) trial in patients 50 years and older, who recently experienced stroke, an increased incidence of sepsis was noted for telmisartan compared with placebo, 0.70% vs.
Στη μελέτη 006, μία ανοιχτή τυχαιοποιημένη μελέτη, συγκρίθηκε εφαβιρένζη + ζιδοβουδίνη + λαμιβουδίνη ή εφαβιρένζη +ινδιναβίρη με ινδιναβίρη + ζιδοβουδίνη + λαμιβουδίνη σε 1.266 ασθενείς όπου απαιτείτο να μην είχαν λάβει προηγουμένως εφαβιρένζη-, λαμιβουδίνη-, NNRTI- και PI- κατά την εισαγωγή τους στη μελέτη.
Study 006, a randomized, open-label trial, compared efavirenz + zidovudine + lamivudine or efavirenz + indinavir with indinavir + zidovudine + lamivudine in 1,266 patients who were required to be efavirenz-, lamivudine-, NNRTI-, and PI-naive at study entry.
Στη μελέτη 006, μία ανοιχτή τυχαιοποιημένη μελέτη, συγκρίθηκε εφαβιρένζη + ζιδοβουδίνη + λαμιβουδίνη ή εφαβιρένζη +ινδιναβίρη με ινδιναβίρη + ζιδοβουδίνη + λαμιβουδίνη σε 1.266 ασθενείς όπου απαιτείτο να μην είχαν λάβει προηγουμένως εφαβιρένζη-,λαμιβουδίνη-,NNRTI-,και PI- κατά την εισαγωγή τους στη μελέτη.
Study 006, a randomized, open-label trial, compared efavirenz + zidovudine + lamivudine or efavirenz + indinavir with indinavir + zidovudine + lamivudine in 1,266 patients who were required to be efavirenz-, lamivudine-, NNRTI-, and PI-naive at study entry.
Στη μελέτη 0102 [αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων ≥ 1,5 x 109/l, αιμοπετάλια ≥ 100 x 109/l, όχι βλάστες, βλάστες στο μυελό < 5 % και όχι εξωμυελική νόσος]
In study 0102 [ANC ≥ 1.5 x 109/l, platelets ≥ 100 x 109/l, no blood blasts, BM blasts < 5 % and no extramedullary disease]
Στη μελέτη 025EXT, οι 7 από τους 10 ασθενείς έλαβαν θεραπεία κατ’ οίκον τουλάχιστον μια φορά κατά τη διάρκεια των 60 μηνών θεραπείας.
In Study 025EXT, 7 of 10 patients received home therapy at least once during 60 months of treatment.
Στη μελέτη 034, οι 25 από τους 40 ασθενείς έλαβαν θεραπεία κατ’ οίκον τουλάχιστον μια φορά κατά τη διάρκεια των 12 μηνών θεραπείας.
In Study 034, 25 of 40 patients received home therapy at least once during the 12-month study.
Στη μελέτη 1100.1090, από την οποία ελήφθησαν οι περισσότερες σχετιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες (n=28), οι ασθενείς με εικονικό φάρμακο είχαν υψηλότερο ποσοστό συμβάντων κοκκιοκυτταροπενίας (3,3 %) από ότι οι ασθενείς σε nevirapine (2,5 %).
In study 1100.1090, from which the majority of related adverse events (n=28) were received, patients on placebo had a higher incidence of events of granulocytopenia (3.3 %) than patients on nevirapine (2.5 %).
Στη μελέτη 1100.1090, από την οποία ελήφθησαν οι περισσότερες σχετιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες (n=28), οι ασθενείς με εικονικό φάρμακο είχαν υψηλότερο ποσοστό συμβάντων κοκκιοκυτταροπενίας (3,3 %) από ότι οι ασθενείς σε nevirapine (2,5 %).
In study 1100.1090, from which the majority of related adverse events (n=28) were received, patients on placebo had a higher incidence of events of granulocytopenia (3.3%) than patients on nevirapine (2.5%).
Στη μελέτη 1100.1486 (VERxVE) σε ασθενείς που δεν είχαν λάβει προηγούμενα αντιρετροϊική θεραπεία, έλαβαν μια αρχική δόση Viramune 200 mg άμεσης αποδέσμευσης μία φορά ημερησίως για 14 ημέρες (n=1.068) και μετά τυχαιοποιήθηκαν ώστε να λάβουν Viramune 200 mg άμεσης αποδέσμευσης δύο φορές ημερησίως ή Viramune 400 mg παρατεταμένης αποδέσμευσης μία φορά ημερησίως.
In study 1100.1486 (VERxVE) antiretroviral-naïve patients received a lead-in dose of Viramune 200 mg immediate-release once daily for 14 days (n=1,068) and then were randomised to receive either Viramune 200 mg immediate-release twice daily or Viramune 400 mg prolonged-release once daily.
Στη μελέτη 1100.1526 (TRANxITION) ασθενείς σε θεραπεία με Viramune 200 mg άμεσης αποδέσμευσης δύο φορές την ημέρα για τουλάχιστον 18 εβδομάδες τυχαιοποιήθηκαν ώστε να λάβουν Viramune 400mg παρατεταμένης αποδέσμευσης μία φορά την ημέρα (n=295) ή να παραμείνουν στη θεραπεία με Viramune άμεσης αποδέσμευσης (n=148).
In study 1100.1526 (TRANxITION) patients on Viramune 200 mg immediate-release twice daily treatment for at least 18 weeks were randomised to either receive Viramune 400 mg prolonged-release once daily (n=295) or remain on their Viramune immediate-release treatment (n=148).
Στη μελέτη 13 εβδομάδων που περιελάμβανε τη δοσολογία έναρξης 150 mg, η αναλογία των ατόμων με μη φυσιολογική αύξηση βάρους ≥ 7% έδειξε μία δοσοεξαρτώμενη τάση, με 5% συχνότητα εμφάνισης στην ομάδα εικονικού φαρμάκου συγκριτικά με τις συχνότητες εμφάνισης των 6%, 8% και 13% στις ομάδες του Xeplion 25 mg, 100 mg και 150 mg, αντίστοιχα.
In the 13-week study involving the 150 mg initiation dosing, the proportion of subjects with an abnormal weight increase ≥ 7% showed a dose-related trend, with a 5% incidence rate in the placebo group compared with rates of 6%, 8% and 13% in the Xeplion 25 mg, 100 mg, and 150 mg groups, respectively.
Στη μελέτη 301 εντάχθηκαν ασθενείς που είχαν λάβει προηγουμένως δοσεταξέλη.
Study 301 enrolled patients who had received prior docetaxel.
Στη μελέτη 301, οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας ανοχής στη μαννιτόλη, ήταν βήχας σε 18 (4.8%) άτομα, συριγμός/βρογχόσπασμος σε οκτώ (2.1%) άτομα και θωρακική δυσφορία σε έξι (1.6%) άτομα.
In study 301, overall the most frequently reported events during the MTT were cough in 18 (4.8%) subjects, wheezing/bronchospasm in eight (2.1%) subjects and chest discomfort in six (1.6%) subjects.
Στη μελέτη 302 εξαιρέθηκαν οι ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, ή άλλη καρδιακή αρρυθμία που απαιτούσε ιατρική θεραπεία.
In study 302 patients with atrial fibrillation, or other cardiac arrhythmia requiring medical therapy were excluded.
Στη μελέτη 302, παρατηρήθηκαν αυξήσεις βαθμού 3 ή 4 στην ALT ή την AST σε 35 (6,5%) ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με οξική αμπιρατερόνη.
In study 302, Grade 3 or 4 ALT or AST elevations were observed in 35 (6.5%) patients treated with abiraterone acetate.
Στη μελέτη 302, το πιο συχνό κλινικό σημείο ή σύμπτωμα που αναφέρθηκε κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας ανοχής στη μαννιτόλη, ήταν ο βήχας (7.9%).
In study 302 the most frequent clinical sign or symptom reported during the MTT was cough (7.9%).
Στη μελέτη 332, σε ασθενείς με πρωτοπαθείς γενικευμένες τονικοκλονικές κρίσεις που είχαν επίσης ταυτόχρονες μυοκλονικές κρίσεις, η πλήρης απαλλαγή από τις κρίσεις επετεύχθη στο 16,7% (4/24) των ασθενών που λάμβαναν περαμπανέλη σε σύγκριση με 13,0% (3/23) σε εκείνους που λάμβαναν εικονικό φάρμακο.
In Study 332, in patients with PGTC seizures who also had concomitant myoclonic seizures, freedom from seizures was achieved in 16.7 % (4/24) on perampanel compared to 13.0 % (3/23) in those on placebo.
Στη μελέτη 4 ασθενείς που ολοκλήρωσαν τη θεραπεία στις μελέτες 1 και 2 με εικονικό φάρμακο άλλαξαν σε ivacaftor, ενώ ασθενείς που υποβάλλονταν σε θεραπεία με ivacaftor συνέχισαν να το λαμβάνουν για τουλάχιστον 96 εβδομάδες, δηλαδή, η διάρκεια της θεραπείας με ivacaftor ήταν τουλάχιστον 96 εβδομάδες για τους ασθενείς στην ομάδα εικονικού φαρμάκου/ivacaftor και τουλάχιστον 144 εβδομάδες για τους ασθενείς στην ομάδα ivacaftor/ivacaftor.
In study 4 patients who completed treatment in studies 1 and 2 with placebo were switched to ivacaftor while patients on ivacaftor continued to receive it for a minimum of 96 weeks, i.e., the length of treatment with ivacaftor was at least 96 weeks for patients in the placebo/ivacaftor group and at least 144 weeks for patients in the ivacaftor/ivacaftor group.
Στη μελέτη 4 εντάχθηκαν 37 ενήλικοι ασθενείς με ιστολογικά επιβεβαιωμένο ανεγχείρητο ή υποτροπιάζοντα γιγαντοκυτταρικό όγκο των οστών.
Study 4 enrolled 37 adult patients with histologically confirmed unresectable or recurrent giant cell tumour of bone.
Στη μελέτη 4, ασθενείς που ολοκλήρωσαν τη θεραπεία στις μελέτες 1 και 2 με εικονικό φάρμακο άλλαξαν σε ivacaftor, ενώ ασθενείς που υποβάλλονταν σε θεραπεία με ivacaftor συνέχισαν να το λαμβάνουν για τουλάχιστον 96 εβδομάδες, δηλαδή, η διάρκεια της θεραπείας με ivacaftor ήταν τουλάχιστον 96 εβδομάδες για τους ασθενείς στην ομάδα εικονικού φαρμάκου/ivacaftor και τουλάχιστον 144 εβδομάδες για τους ασθενείς στην ομάδα ivacaftor/ivacaftor.
In study 4, patients who completed treatment in studies 1 and 2 with placebo were switched to ivacaftor while patients on ivacaftor continued to receive it for a minimum of 96 weeks, i.e., the length of treatment with ivacaftor was at least 96 weeks for patients in the placebo/ivacaftor group and at least 144 weeks for patients in the ivacaftor/ivacaftor group.
Στη μελέτη 5 εντάχθηκαν 507 ενήλικες ή σκελετικά ώριμοι έφηβοι με γιγαντοκυτταρικό όγκο των οστών και ένδειξη μετρήσιμης ενεργής νόσου.
Study 5 enrolled 507 adult or skeletally mature adolescents with giant cell tumour of bone and evidence of measurable active disease.
Στη μελέτη 5, μέρος 1 σε ασθενείς που είχαν μια μη-G551D "gating" μετάλλαξη στο γονίδιο CFTR, η θεραπεία με ivacaftor οδήγησε σε ταχεία (15 ημέρες) και ουσιαστική μέση αλλαγή στο χλώριο ιδρώτα από την τιμή αναφοράς της τάξης των 49 mmol/L (95% CI -57, -41) καθ’ όλη τη διάρκεια των 8 εβδομάδων της θεραπείας.
In study 5, part 1 in patients who had a non-G551D gating mutation in the CFTR gene, treatment with ivacaftor led to a rapid (15 days) and substantial mean change from baseline in sweat chloride of -49 mmol/L (95% CI -57, -41) through 8 weeks of treatment.
Στη μελέτη 5, το XGEVA αξιολογήθηκε σε ένα υποσύνολο 18 εφήβων ασθενών (ηλικίας 13-17 ετών) με γιγαντοκυτταρικό όγκο των οστών οι οποίοι είχαν φθάσει σε σκελετική ωριμότητα οριζόμενη από 1 τουλάχιστον ώριμο μακρύ οστό (π.χ. κλειστή βραχιόνια επιφυσιακή πλάκα αύξησης) και σωματικό βάρος ≥ 45 kg.
In Study 5, XGEVA has been evaluated in a subset of 18 adolescent patients (aged 13-17 years) with giant cell tumour of bone who had reached skeletal maturity defined by at least 1 mature long bone (e.g., closed epiphyseal growth plate of the humerus) and body weight ≥ 45 kg.
Στη μελέτη 6 σε ασθενείς ηλικίας 6 ετών ή άνω με ΚΙ, οι οποίοι είχαν μια μετάλλαξη R117H στο γονίδιο CFTR, η διαφορά της θεραπείας στη μέση μεταβολή στο χλώριο ιδρώτα από την τιμή αναφοράς καθ’ όλη τη διάρκεια των 24 εβδομάδων θεραπείας ήταν -24 mmol/l (95% CI -28, -20).
In study 6 in patients aged 6 years or older with CF who had an R117H mutation in the CFTR gene, the treatment difference in mean change in sweat chloride from baseline through 24 weeks of treatment was -24 mmol/L (95% CI -28, -20).