natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στις κλινικές μελέτες, η θεραπεία με ντουλαγλουτίδη σχετίστηκε με επίπτωση 1,6% εμφάνισης αντισωμάτων κατά της ντουλαγλουτίδης κατά τη διάρκεια της θεραπείας, υποδεικνύοντας ότι οι δομικές τροποποιήσεις στο τμήμα του GLP-1 και στα τροποποιημένα τμήματα του IgG4 του μορίου της ντουλαγλουτίδης, μαζί με υψηλή ομολογία με το εγγενές GLP-1 και το εγγενές IgG4, ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο ανοσολογικής απάντησης κατά της ντουλαγλουτίδης.
In clinical studies, treatment with dulaglutide was associated with a 1.6 % incidence of treatment emergent dulaglutide anti-drug antibodies, indicating that the structural modifications in the GLP-1 and modified IgG4 parts of the dulaglutide molecule, together with high homology with native GLP-1 and native IgG4, minimise the risk of immune response against dulaglutide.
Στις κλινικές μελέτες, η θεραπεία με το SPRYCEL συνεχίστηκε μέχρι την εξέλιξη της νόσου ή μέχρι να μην είναι πλέον ανεκτή από τον ασθενή.
In clinical studies, treatment with SPRYCEL was continued until disease progression or until no longer tolerated by the patient.
Στις κλινικές μελέτες, μετά τη λήξη της θεραπείας ακολουθεί μια γρήγορη επανάκτηση του βάρους στα ζώα που πήραν θεραπευτική αγωγή, όταν η διατροφή τους δεν άλλαξε.
In clinical trials, treated animals rapidly regained weight following cessation of treatment when diet was not restricted.
Στις κλινικές μελέτες, μετά την λήξη της θεραπείας ακολουθεί μια γρήγορη επανάκτηση του βάρους στους σκύλους που πήραν θεραπευτική αγωγή, όταν η διατροφή τους δεν άλλαξε.
In clinical trials, treated dogs rapidly regained weight following cessation of treatment when diet was not restricted.
Στις κλινικές μελέτες, οι ανεπιθύμητες ντοπαμινεργικές αντιδράσεις, π.χ. δυσκινησία, ήταν πιο συχνές σε ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε εντακαπόνη και αγωνιστές ντοπαμίνης (όπως βρωμοκρυπτίνη), σελεγιλίνη ή αμανταδίνη σε σύγκριση με εκείνους στους οποίους χορηγήθηκε εικονικό φάρμακο (placebo) με αυτόν το συνδυασμό.
In clinical studies, dopaminergic adverse reactions, e.g. dyskinesia, were more common in patients who received entacapone and dopamine agonists (such as bromocriptine), selegiline or amantadine compared to those who received placebo with this combination.
Στις κλινικές μελέτες, οι ανεπιθύμητες ντοπαμινεργικές αντιδράσεις, π.χ. δυσκινησία, ήταν πιο συχνές σε ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε εντακαπόνη και αγωνιστές ντοπαμίνης (όπως βρωμοκρυπτίνη), σελεγιλίνη ή αμανταδίνη σε σύγκριση με εκείνους στους οποίους χορηγήθηκε εικονικό φάρμακο (placebo) με αυτόν το συνδυασμό.
In clinical studies, undesirable dopaminergic adverse reactions, e.g. dyskinesia, were more common in patients who received entacapone and dopamine agonists (such as bromocriptine), selegiline or amantadine compared to those who received placebo with this combination.
Στις κλινικές μελέτες, οι περισσότεροι ασθενείς που βίωσαν ζάλη, ανέφεραν ένα μόνο σύμβαμα, τα περισσότερα δε συμβάματα υποχώρησαν με διάμεσο χρονικό διάστημα τις 22 ημέρες.
In clinical studies, most patients who experienced dizziness had a single event, and most events resolved, with a median duration of 22 days.
Στις κλινικές μελέτες, ποσοστό 2,8 % των ασθενών με FORSTEO, εμφάνισαν συγκεντρώσεις του ουρικού οξέος στο πλάσμα, μεγαλύτερες των ανώτερων φυσιολογικών τιμών, συγκριτικά με ποσοστό 0,7 % των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο (placebo).
In clinical trials, 2.8 % of FORSTEO patients had serum uric acid concentrations above the upper limit of normal compared with 0.7 % of placebo patients.
Στις κλινικές μελέτες, σοβαρές αντιδράσεις έγχυσης και υπερευαισθησίας εμφάνισε περίπου το 0,9% των ασθενών, οι οποίες περιελάμβαναν αναφυλακτική αντίδραση, βραδυκαρδία, υπόταση, αγγειοοίδημα και δύσπνοια.
In clinical studies, serious infusion and hypersensitivity reactions affected approximately 0.9% of patients, and included anaphylactic reaction, bradycardia, hypotension, angioedema, and dyspnea.
Στις κλινικές μελέτες, τα άτομα στον Πληθυσμό Ασφάλειας ανέφεραν κάθε νέες ιατρικές καταστάσεις κατά τη διάρκεια παρακολούθησης.
In the clinical studies, individuals in the Safety Population reported any new medical conditions during the follow-up.
Στις κλινικές μελέτες, το Comfortis συγκρίθηκε με κτηνιατρικό φάρμακο που έχει λάβει άδεια κυκλοφορίας στην ΕΕ για τη θεραπεία και πρόληψη παρασιτώσεων από ψύλλους [σελαμεκτίνη, για τοπική εξωτερική χρήση (spot-on) στο δέρμα του σκύλου ή της γάτας].
In the clinical studies, Comfortis was compared with a veterinary medicine authorised in the EU for the treatment and prevention of flea infestations (selamectin, a ‘spot-on’ applied to the skin of the dog or cat).
Στις κλινικές μελέτες, το Onsior συγκρίθηκε με άλλα κτηνιατρικά φάρμακα που περιέχουν ΜΣΑΦ (κετοπροφαίνη, μελοξικάμη ή καρπροφαίνη) ή με εικονικό φάρμακο (εικονική αγωγή).
In the clinical studies, Onsior was compared with other veterinary medicines containing NSAIDs (ketoprofen, meloxicam or carprofen) or a placebo (dummy treatment).
Στις κλινικές μελέτες, το ποσοστό συχνότητας εμφάνισης συγκοπής δεν είναι συχνό και δεν παρατηρήθηκε διαφορά μεταξύ των επιληπτικών ασθενών που έλαβαν λακοσαμίδη (0,1 %) και εκείνων που έλαβαν εικονικό φάρμακο (0,3%).
In clinical trials, the incidence rate for syncope is uncommon and did not differ between lacosamide treated epilepsy patients (0.1%) and placebo treated epilepsy patients (0.3%).
Στις κλινικές μελέτες, το προφίλ ασφαλείας της ντουλαγλουτίδης σε ασθενείς με μέτρια νεφρική δυσλειτουργία ήταν παρόμοιο με εκείνο του συνολικού πληθυσμού ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.
In clinical studies, the dulaglutide safety profile in patients with moderate renal impairment was similar to the overall type 2 diabetes population.
Στις κλινικές μελέτες, υπήρχε μία αναφορά υπερδοσολογίας στην οποία το άτομο κατάπιε 5000 mg eltrombopag.
In the clinical studies there was one report of overdose where the subject ingested 5000 mg of eltrombopag.
Στις κύριες δοσοπεριοριστικές τοξικότητες της λεναλιδομίδης συμπεριλαμβάνονται η ουδετεροπενία και η θρομβοπενία.
The major dose limiting toxicities of lenalidomide include neutropenia and thrombocytopenia.
Στις κύριες κλινικές μελέτες αποτελεσματικότητας, η λουρασιδόνη χορηγήθηκε σε δόσεις 37-148 mg λουρασιδόνης (που ισοδυναμούν με 40-160 mg λουρασιδόνης υδροχλωρικής).
In the main clinical efficacy studies, lurasidone was administered at doses of 37-148 mg lurasidone (equivalent to 40-160 mg lurasidone hydrochloride).
Στις κύριες μελέτες, η ινσουλίνη γλαργίνη 100 μονάδες/ml, χορηγούμενη μία φορά την ημέρα πριν από τη βραδινή κατάκλιση, συγκρίθηκε με την ανθρώπινη ινσουλίνη NPH (ινσουλίνη ενδιάμεσης δράσης) χορηγούμενη μία ή δύο φορές την ημέρα.
The main studies compared insulin glargine 100 units/ml given once a day at bedtime with human insulin NPH (an intermediate-acting insulin) given once or twice a day.
Στις λοιμώξεις αυτές περιλαμβάνεται το μολυσματικό κηρίο (που προκαλεί το σχηματισμό κρούστας στις προσβεβλημένες περιοχές), κοψίματα, εκδορές και ράμματα τραυμάτων.
Infections that may be treated include impetigo (which causes crusting scabs on infected areas), cuts, grazes and stitched wounds.
Στις λοιπές ανεπιθύµητες ενέργειες περιλαµβάνονται:
Other side effects include
Στις μακροχρόνιες μελέτες, το Abilify ήταν αποτελεσματικότερο από το εικονικό φάρμακο και εξίσου αποτελεσματικό με τη χαλοπεριδόλη, μετά από θεραπεία διάρκειας έως ενός έτους.
In the long-term studies, Abilify was more effective than placebo, and as effective as haloperidol, after up to a year of treatment.
Στις μελέτες ,το SevoFlo, συγκρινόμενο με άλλους αναισθητικούς παράγοντες, αποδείχτηκε εξίσου αποτελεσματικό.
In the studies, SevoFlo was equally effective when compared to other anaesthetic agents.
Στις μελέτες 025EXT και 034, στους ασθενείς προσφέρθηκε θεραπεία κατ’ οίκον.
In Studies 025EXT and 034, patients were offered home therapy.
Στις μελέτες 1 και 2 σε ασθενείς με τη μετάλλαξη G551D σε ένα αλληλόμορφο του γονιδίου CFTR, το ivacaftor οδήγησε σε ταχεία (15 ημέρες), ουσιαστική (η μέση μεταβολή στο χλώριο ιδρώτα από την τιμή αναφοράς έως την εβδομάδα 24 ήταν -48 mmol/l [95% CI -51, -45] και -54 mmol/l [95% CI -62, -47], αντίστοιχα) και σταθερές (στις 48 εβδομάδες) μειώσεις στη συγκέντρωση χλωρίου ιδρώτα.
In studies 1 and 2 in patients with the G551D mutation in one allele of the CFTR gene, ivacaftor led to rapid (15 days), substantial (the mean change in sweat chloride from baseline through week 24 was -48 mmol/L [95% CI -51, -45] and -54 mmol/L [95% CI -62, -47], respectively) and sustained (through 48 weeks) reductions in sweat chloride concentration.
Στις μελέτες 1 και 2, τα συν-κύρια τελικά σημεία ήταν: η ποσοστιαία μεταβολή από την έναρξη της μελέτης έως την Εβδομάδα 52 στην παραμόρφωση καμπύλωσης του πέους και η μεταβολή από την έναρξη της μελέτης έως την Εβδομάδα 52 στο πεδίο Ενόχλησης του Ερωτηματολογίου για τη Νόσο του Peyronie (Peyronie’s Disease Questionnaire - PDQ)
In Studies 1 and 2, the co-primary endpoints were: the percent change from baseline to Week 52 in penile curvature deformity and the change from baseline to Week 52 in the Bother domain of the Peyronie’s Disease Questionnaire (PDQ)
Στις μελέτες 312-0116/0117 και 312-0119, εξάνθημα (αναφερόμενο ως αποφολιδωτική δερματίτιδα, εξάνθημα, ερυθηματώδες εξάνθημα, γενικευμένο εξάνθημα, κηλιδώδες εξάνθημα, κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, βλατιδώδες εξάνθημα, κνησμώδες εξάνθημα και διαταραχή δέρματος) παρουσιάστηκε στο 28,3% των ατόμων που έλαβαν idelalisib + ένα αντι-CD20 μονοκλωνικό αντίσωμα (rituximab ή ofatumumab) και στο 7,7% εκείνων που έλαβαν ένα αντι-CD20 μονοκλωνικό αντίσωμα μόνο (rituximab ή ofatumumab).
In studies 312-0116/0117 and 312-0119, rash (reported as dermatitis exfoliative, rash, rash erythematous, rash generalised, rash macular, rash maculo-papular, rash papular, rash pruritic, and skin disorder) occurred in 28.3% of subjects who received idelalisib + an anti-CD20 monoclonal antibody (rituximab or ofatumumab) and 7.7% who received an anti-CD20 monoclonal antibody only (rituximab or ofatumumab).
Στις μελέτες ADVANCE MPI 1 και ADVANCE MPI 2, τα σταθμισμένα κάππα Cicchetti-Allison και Fleiss-Cohen της διάμεσης βαθμολογίας τριών «τυφλών» αξιολογητών όσον αφορά την κατηγορία μεγέθους ισχαιμίας (χωρίς να μετρώνται τομές με φυσιολογική πρόσληψη σε κατάσταση ανάπαυσης και ήπια/αμφίβολη μείωση στην πρόσληψη σε κατάσταση κόπωσης ως ισχαιμικές) για τις συνδυασμένες μελέτες της ρεγαδενοσόνης με τη σάρωση αδενοσίνης ήταν μέτρια, 0,53 και 0,61, αντίστοιχα, όπως ήταν τα σταθμισμένα κάππα δύο διαδοχικών σαρώσεων αδενοσίνης, 0,50 και 0,55, αντίστοιχα.
In ADVANCE MPI 1 and ADVANCE MPI 2, the Cicchetti-Allison and Fleiss-Cohen weighted kappas of the median score of three blinded readers with respect to ischaemia size category (not counting segments with normal rest uptake and mild/equivocal reduction in stress uptake as ischaemic) for the combined studies of regadenoson with the adenosine scan were moderate, 0.53 and 0.61, respectively; as were the weighted kappas of two consecutive adenosine scans, 0.50 and 0.55, respectively.
Στις μελέτες CD I και CD ΙI για τη νόσο του Crohn, επιτεύχθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση στη συνολική βαθμολογία του ειδικού ερωτηματολογίου για τα φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου (ΙΒDQ) την Εβδομάδα 4 σε ασθενείς τυχαιοποιημένους σε Humira 80/40 mg και 160/80 mg συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο και επίσης παρατηρήθηκε στις Εβδομάδες 26 και 56 στη μελέτη CD ΙΙI μεταξύ των θεραπευτικών ομάδων που έλαβαν adalimumab συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο.
In CD Study I and CD Study II, statistically significant improvement in the disease-specific inflammatory bowel disease questionnaire (IBDQ) total score was achieved at Week 4 in patients randomised to Humira 80/40 mg and 160/80 mg compared to placebo and was seen at Weeks 26 and 56 in CD Study III as well among the adalimumab treatment groups compared to the placebo group.
Στις μελέτες CD Ι και CD II για τη νόσο του Crohn, επιτεύχθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση στη συνολική βαθμολογία του ειδικού ερωτηματολογίου για τα φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου (ΙΒDQ) την Εβδομάδα 4 σε ασθενείς τυχαιοποιημένους σε Humira 80/40 mg και 160/80 mg συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο και επίσης παρατηρήθηκε στις Εβδομάδες 26 και 56 στη μελέτη CD IΙΙ μεταξύ των θεραπευτικών ομάδων που έλαβαν adalimumab συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο.
In CD Study I and CD Study II, statistically significant improvement in the disease-specific inflammatory bowel disease questionnaire (IBDQ) total score was achieved at Week 4 in patients randomised to Humira 80/40 mg and 160/80 mg compared to placebo and was seen at Weeks 26 and 56 in CD Study III as well among the adalimumab treatment groups compared to the placebo group.
Στις μελέτες CD Ι και CD II για τη νόσο του Crohn, επιτεύχθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση στη συνολική βαθμολογία του ειδικού ερωτηματολογίου για τα φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου (ΙΒDQ) την Εβδομάδα 4 σε ασθενείς τυχαιοποιημένους σε Humira 80/40 mg και 160/80 mg συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο και επίσης παρατηρήθηκε στις Εβδομάδες 26 και 56 στη μελέτη CD ΙII μεταξύ των θεραπευτικών ομάδων που έλαβαν adalimumab συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο.
In CD Study I and CD Study II, statistically significant improvement in the disease-specific inflammatory bowel disease questionnaire (IBDQ) total score was achieved at Week 4 in patients randomised to Humira 80/40 mg and 160/80 mg compared to placebo and was seen at Weeks 26 and 56 in CD Study III as well among the adalimumab treatment groups compared to the placebo group.
Στις μελέτες I-V συμμετείχαν ασθενείς ηλικίας 18 ετών, με ενεργό ρευματοειδή αρθρίτιδα (ΡΑ), η οποία διαγνώστηκε σύμφωνα με τα κριτήρια του Αμερικανικού Κολεγίου Ρευματολογίας (ACR) και οι οποίοι είχαν τουλάχιστον οκτώ ευαίσθητες και έξι διογκωμένες αρθρώσεις κατά την αρχική εκτίμηση.
Studies I-V enrolled patients  18 years of age with active RA diagnosed according to the American College of Rheumatology (ACR) criteria and who had at least eight tender and six swollen joints at baseline.
Στις μελέτες I-V συμμετείχαν ασθενείς 18 ετών, με ενεργό ΡΑ που διαγνώστηκε σύμφωνα με τα κριτήρια του Αμερικανικού Κολλεγίου Ρευματολογίας (ACR) και οι οποίοι είχαν τουλάχιστον οκτώ ευαίσθητες και έξι διογκωμένες αρθρώσεις στην έναρξη.
Studies I-V enrolled patients  18 years of age with active RA diagnosed according to the American College of Rheumatology (ACR) criteria and who had at least eight tender and six swollen joints at baseline.
Στις μελέτες NEOSPHERE και TRYPHAENA σε συνθήκες εισαγωγικής θεραπείας, τα συμβάντα υπερευαισθησίας/αναφυλαξίας ήταν συνεπή με αυτά που παρατηρήθηκαν στη μελέτη CLEOPATRA.
In NEOSPHERE and TRYPHAENA trials in the neoadjuvant setting, hypersensitivity/anaphylaxis events were consistent with those observed in CLEOPATRA.
Στις μελέτες NEOSPHERE και TRYPHAENA σε συνθήκες εισαγωγικής θεραπείας, το Perjeta χορηγήθηκε την ίδια μέρα με τα άλλα φάρμακα της υπό μελέτη θεραπείας σε όλους τους κύκλους.
In the NEOSPHERE and TRYPHAENA trials in the neoadjuvant setting, Perjeta was administered on the same day as the other study treatment drugs in all cycles.
Στις μελέτες NSAPB B-31 και NCCTG N9831 και το Herceptin χορηγήθηκε σε συνδυασμό με πακλιταξέλη, μετά τη χημειοθεραπεία AC.
In the NSABP B-31 and NCCTG N9831 studies Herceptin was administered in combination with paclitaxel, following AC chemotherapy.
Στις μελέτες RA I-IV, οι ασθενείς που έλαβαν Humira πέτυχαν στατιστικά σημαντικές ACR 20 και 50 ανταποκρίσεις συγκριτικά με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο για μια περίοδο μιας έως δύο εβδομάδων μετά την έναρξη της θεραπείας.
In RA studies I-IV, Humira-treated patients achieved statistically significant ACR 20 and 50 responses compared to placebo as early as one to two weeks after initiation of treatment.
Στις μελέτες RA Ι-IV, οι ασθενείς που έλαβαν Humira πέτυχαν στατιστικά σημαντικές ACR 20 και 50 ανταποκρίσεις συγκριτικά με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο για μια περίοδο μιας έως δύο εβδομάδων μετά την έναρξη της θεραπείας.
In RA studies I-IV, Humira-treated patients achieved statistically significant ACR 20 and 50 responses compared to placebo as early as one to two weeks after initiation of treatment.
Στις μελέτες VIVID-DME και VISTA-DME σε ασθενείς που λάμβαναν θεραπεία με Eylea σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου laser παρατηρήθηκε μια στατιστικά σημαντικότερη μέση μείωση στο CRT από την αρχική τιμή κατά την εβδομάδα 52 ήταν -192,4 και -183,1 μικρά για τις ομάδες του Eylea 2Q8 και
In the VIVIDDME and the VISTADME studies, a statistically significant greater mean decrease in CRT from baseline to week 52 was observed in patients treated with Eylea than with the laser control,
Στις μελέτες VIVID-DME και VISTA-DME σε ασθενείς που λάμβαναν θεραπεία με Eylea σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου λέιζερ παρατηρήθηκε μια στατιστικά σημαντικότερη μέση μείωση στο CRT από την αρχική τιμή κατά την εβδομάδα 52 ήταν -192,4 και -183,1 μικρά για τις ομάδες του
In the VIVIDDME and the VISTADME studies, a statistically significant greater mean decrease in CRT from baseline to week 52 was observed in patients treated with Eylea than with the laser control,
Στις μελέτες VIVIDDME και VISTADM, 36 (9%) και 197 (43%) ασθενείς έλαβαν προηγούμενη αντι- VEGF θεραπεία, αντίστοιχα, με 3-μηνη ή μεγαλύτερη περίοδο έκπλυσης (washout).
In the VIVIDDME and VISTADME studies, 36 (9%) and 197 (43%) patients received prior anti-VEGF therapy, respectively, with a 3-month or longer washout period.
Στις μελέτες Φάσης 2 και 3 (3 μελέτες), η συχνότητα εμφάνισης PTLD ήταν υψηλότερη σε ασθενείς που ακολούθησαν θεραπεία με belatacept σε σχέση με ασθενείς που ακολούθησαν θεραπεία με κυκλοσπορίνη (βλέπε παράγραφο 4.8).
In the Phase 2 and 3 studies (3 studies), the incidence of PTLD was higher in belatacept-treated patients than in ciclosporin-treated patients (see section 4.8).
Στις μελέτες Φάσης 3 (ARIES-C) πραγματοποιήθηκε μια προκαθορισμένη συνδυαστική ανάλυση.
A pre-specified combined analysis of the Phase 3 studies (ARIES-C) was conducted.
Στις μελέτες Φάσης III για τη ΡΑ, ΨΑ και ΑΣ μέχρι την εβδομάδα 52, ανιχνεύθηκαν αντισώματα στο golimumab με τη μέθοδο ενζυμικού ανοσοπροσδιορισμού (EIA) στο 5% (105/2062) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με golimumab και στις περιπτώσεις που ελέγχθηκαν, σχεδόν όλα τα αντισώματα ήταν εξουδετερωτικά in vitro.
Across the Phase III RA, PsA and AS studies through week 52, antibodies to golimumab were detected by the enzyme immunoassay (EIA) method in 5% (105/2115) of golimumab treated patients and, where tested, nearly all antibodies were neutralising in vitro.
Στις μελέτες Φάσης III στη ΡΑ, ΨΑ, ΑΣ και ΕΚ δεν παρατηρήθηκαν συνολικές διαφορές στις ανεπιθύμητες ενέργειες (AE), στις σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες (ΣΑΕ) και στις σοβαρές λοιμώξεις σε ασθενείς ηλικίας 65 ετών ή μεγαλύτερους που έλαβαν Simponi συγκριτικά με νεότερους ασθενείς.
In the Phase III studies in RA, PsA, AS, and UC, no overall differences in adverse events (AEs), serious adverse events (SAEs), and serious infections in patients age 65 or older who received Simponi were observed compared with younger patients.
Στις μελέτες Φάσης Ι σε υγιή άτομα, το CVb% μεταξύ των ατόμων για την AUC και τη Cmax κυμαινόταν από ~20 έως 40% και το C από 30 έως 65% σε όλες τις μελέτες.
In Phase I studies in healthy subjects, between-subject CVb% for AUC and Cmax ranged from ~20 to 40% and C from 30 to 65% across studies.
Στις μελέτες Φάσης ΙΙΙ RESIST, η συχνότητα των αυξήσεων των τρανσαμινασών ήταν σημαντικά αυξημένη στο σκέλος του tipranavir με τη ριτοναβίρη σε σχέση με το συγκριτικό σκέλος.
In Phase III RESIST trials, the frequency of transaminase elevations was significantly increased in the tipranavir with ritonavir arm compared to the comparator arm.
Στις μελέτες αξιολόγησης του MabThera σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία, η επίπτωση των καρδιακών αρρυθμιών 3ου και 4ου βαθμού, κατά κύριο λόγο των υπερκοιλιακών αρρυθμιών όπως είναι η ταχυκαρδία και ο κολπικός πτερυγισμός/μαρμαρυγή, ήταν υψηλότερη στην ομάδα R-CHOP (14 ασθενείς, 6,9%) συγκριτικά με την ομάδα CHOP (3 ασθενείς, 1,5%).
In studies evaluating MabThera in combination with chemotherapy, the incidence of grade 3 and 4 cardiac arrhythmias, predominantly supraventricular arrhythmias such as tachycardia and atrial flutter/fibrillation, was higher in the R-CHOP group (14 patients, 6.9%) as compared to the CHOP group (3 patients, 1.5%).
Στις μελέτες ασθενών που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης ισχίου ή γόνατος, υπήρχαν ορισμένες ενδείξεις ότι η δόση των 220 mg ενδέχεται να είναι πιο αποτελεσματική από τη δόση των 150 mg.
In the hip and knee studies, there was some evidence that the 220 mg dose may be more effective than the 150 mg dose.
Στις μελέτες αυτές αξιολογήθηκαν οι επιδράσεις της αλογλιπτίνης στο γλυκαιμικό έλεγχο, καθώς και η ασφάλειά της ως μονοθεραπείας, ως αρχικής θεραπείας συνδυασμού με μετφορμίνη ή πιογλιταζόνη, και ως επιπρόσθετης θεραπείας σε μετφορμίνη ή σε κάποια σουλφονυλουρία ή σε πιογλιταζόνη (με ή χωρίς μετφορμίνη ή κάποια σουλφονυλουρία) ή σε ινσουλίνη (με ή χωρίς μετφορμίνη).
These studies evaluated the effects of alogliptin on glycaemic control and its safety as monotherapy, as initial combination therapy with metformin or pioglitazone, and as add-on therapy to metformin, or a sulphonylurea, or pioglitazone (with or without metformin or a sulphonylurea), or insulin (with or without metformin).
Στις μελέτες αυτές δεν παρατηρήθηκε κολποκοιλιακός αποκλεισμός δευτέρου ή μεγαλύτερου βαθμού.
No second or higher degree AV Block was seen in these studies.
Στις μελέτες αυτές δεν παρατηρήθηκε κολποκοιλιακός αποκλεισμός δευτέρου ή μεγαλύτερου βαθμού.
No second or higher degree AV Block was seen in. these studies.
Στις μελέτες αυτές δεν παρατηρήθηκε κολποκοιλιακός αποκλεισμός δευτέρου ή μεγαλύτερου βαθμού.
No second or higher degree AV Block was seen in.these studies.
Στις μελέτες αυτές εμφανίστηκε εμβρυοτοξικότητα, αλλά όχι τερατογονικότητα, σε αρουραίους και κουνέλια μόνο στις αξιολογούμενες ενδοφλέβιες δόσεις (μεγαλύτερες του ισοδύναμου με 4 mg/kg) και σε μεγαλύτερη συχνότητα (ημερήσια) σε σύγκριση με την κλινική χρήση.
In these studies foetotoxicity, but not teratogenicity, occurred in rats and rabbits only at evaluated intravenous doses (greater than of equal to 4 mg/kg) and at greater frequency (daily) compared in the clinical use.
Στις μελέτες αυτές μετρήθηκε το ιικό φορτίο (το επίπεδο HIV στο αίμα του ασθενούς) ύστερα από αγωγή 48 εβδομάδων.
These studies measured the viral load (the level of HIV in the patient’s blood) after 48 weeks.
Στις μελέτες αυτές παρατηρήθηκε σαφής σχέση δόσης- απόκρισης.
In these studies a clear dose-response relationship was observed.
Στις μελέτες αυτές, η επίπτωση άλλων τύπων αρθριτικών ανεπιθύμητων συμβαμάτων ήταν ίδια ανάμεσα στις ομάδες του Raptiva και του εικονικού φαρμάκου.
In these studies, the incidence of other types of arthritis-related adverse events were similar between the Raptiva and placebo groups.
Στις μελέτες αυτές, οι ασθενείς απαιτείτο αρχικά να είναι σταθεροποιημένοι στη χαμηλότερη αποτελεσματική δόση των αντι-Παρκινσονικών φαρμάκων (ντοπαμινικού αγωνιστή) και να παραμένουν στην ίδια αντι-Παρκινσονική αγωγή και δοσολογία, καθ’όλη τη διάρκεια της μελέτης.
In these trials, patients were initially required to be stable on the lowest effective dose of anti- Parkinsonian medicinal products (dopamine agonist) and to remain on the same anti-Parkinsonian medicinal products and dosages throughout the study.
Στις μελέτες αυτές, οι ασθενείς απαιτείτο αρχικά να είναι σταθεροποιημένοι στη χαμηλότερη αποτελεσματική δόση των αντι-Παρκινσονικών φαρμάκων (ντοπαμινικού αγωνιστή) και να παραμένουν στην ίδια αντι-Παρκινσονική αγωγή και δοσολογία, καθ’όλη τη διάρκεια της μελέτης.
In these trials, patients were initially required to be stable on the lowest effective dose of anti-Parkinsonian medicinal products (dopamine agonist) and to remain on the same anti-Parkinsonian medicinal products and dosages throughout the study.