natgillin/translations-raw huggingface dataset:
2. Ο Μωάμεθ ως εγγυητής της ασφάλειας των Χριστιανών 
2. Muhammad as the guarantor of Christians' security
Η σχέση της διδασκαλίας του Μωάμεθ με την ιουδαϊκή και τη χριστιανική θρησκεία κατέστη από νωρίς αντικείμενο μελέτης λογίων και επιστημόνων. 
The relationship of the teachings of Muhammad with the Judaic and Christian religions became an object of study early on by scholars and academics.
Ωστόσο έξω από τις κορανικές πηγές υφίσταται ένα σώμα κειμένων, το οποίο δείχνει τις προθέσεις του Προφήτη για τους λαούς του Βιβλίου, όπως αποκαλούνταν οι Χριστιανοί και οι Ιουδαίοι, και αφορά, κυρίως, σε υποσχετικά γράμματα και συνθήκες ειρήνης, που συνάφθηκαν με Χριστιανούς ηγουμένους, επισκόπους και ηγεμόνες. 
However, beyond the Koranic sources there is a body of texts that indicate the Prophet's intentions with regard to the peoples of the Book - as the Christians and Jews are called - and concern mainly promissory writings and peace agreements concluded with Christian abbots, bishops and rulers.
Η ακρόαση αυτών των βυζαντινόρυθμων Αράβων Χριστιανών πραγματοποιήθηκε στο τέμενος του προφήτη, και ο Μωάμεθ τούς επέτρεψε να προσευχηθούν εντός αυτού, το οποίο και έπραξαν στρεφόμενοι προς την ανατολή. 
The audience of those Byzantine-style Arab Christians took place in the temple of the prophet, and Muhammad allowed them to pray therein, which they did, facing east.
Οι Χριστιανοί της Νατζράν συζήτησαν με τον προφήτη θεολογικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της φύσης του Θεού, και αυτός έδωσε κατακλείδα απαγγέλλοντας τη Σούρα 112 του Κορανίου, που καλείται Σούρα της Ειλικρίνειας και της Απόλυτης Πίστης: «Λέγε!: Αυτός είν' ο ΑΛΛΑΧ ο ένας και Μοναδικός, ο ΑΛΛΑΧ, ο Αιώνιος, ο Απόλυτος (απ' τον οποίον όλα τα πλάσματα έχουν ανάγκη). 
The Christians of Najran talked to the prophet about theological issues, including the nature of God, and he recited to them Surah 112 of the Koran, which is called The Surah of Sincerity and Absolute Faith: “Say: He, Allah, is One, Allah, the Eternal, the Absolute (of whom all creatures have need).
Ποτέ δεν γέννησε, και ποτέ δεν γεννήθηκε, Και δεν υπάρχει κανείς όμοιός Του». 
He begets not, nor is He begotten, And there is none like unto Him.”
Περαιτέρω συζήτηση σχετικά με τη φύση του Ιησού Χριστού οδήγησε σε ορισμένες διαφωνίες, πάνω στις οποίες τούς απήγγειλε τρία χωρία του Κορανίου από την τρίτη Σούρα. 
Further discussion regarding the nature of Jesus Christ led to certain disagreements, regarding which he recited to them three verses of the Koran from the third Surah.
Μετά από τρεις ημέρες, η χριστιανική αντιπροσωπεία αποφάσισε την ολοκλήρωση της αποστολής της. 
After three days, the Christian delegation decided to conclude its mission.
Παρά τις δογματικές διαφωνίες, ο Μωάμεθ σύναψε συνθήκη με τους Χριστιανούς της Νατζράν. 
Despite dogmatic disagreements, Muhammad concluded a treaty with the Christians of Najran.
Ο προφήτης υπαγόρευσε τους όρους της συνθήκης στον Αμπντουλάχ Αμπού Μπακρ, ο οποίος υπηρετούσε ως γραφέας του, και αυτή επικυρώθηκε από πέντε ακολούθους του. 
The prophet dictated the terms of the treaty to Abdullah Abu Bakr, who served as his scribe, and it was ratified by five of his acolytes.
Μέσω αυτής της συνθήκης παρέχονταν θρησκευτική και διοικητική αυτονομία για τους μη μουσουλμάνους πολίτες των ισλαμικών εδαφών. 
This treaty provided religious and administrative autonomy to non-Muslim citizens of Islamic territories.
Παρόμοια συνθήκη έλαβε χώρα την ίδια χρονιά μεταξύ του Μωάμεθ και του Ιωάννη (Yuhanna), βυζαντινού ηγεμόνα ή, πιθανώς, επισκόπου της βιβλικής πόλης Αίλανα (Αιλάθ ή Αιλών) της Πετραίας Αραβίας. 
A similar treaty was concluded the same year between Muhammad and Yuhanna or Ioannis, a Byzantine governor or, likely, bishop of the Biblical city of Aylah, in Arabia Petraea.
Όμως, για τους Ορθοδόξους το σημαντικότερο κείμενο που επικυρώθηκε από τον Μωάμεθ είναι ο Αχτιναμές (Διαθήκη) προς τη Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά, του οποίου η σημασία έγκειται στη διάρκεια της ισχύος του, που φθάνει μέχρι τις ημέρες μας. 
However, for the Orthodox Christianity the most important text ratified by Muhammad is the Ashtiname (Testament) to the Monastery of Saint Catherine of Sinai, the importance of which lies in the duration of its effect, which extends to our day.
Η Διαθήκη είναι ένα αρκετά πρώιμο κείμενο του μουσουλμανισμού, δεδομένου ότι συντάχθηκε το έκτο έτος της Εγίρας, δηλαδή το 628 κατά το χριστιανικό ημερολόγιο. 
The Testament is a very early Muslim text, given that it was written in the sixth year of Hegira; that is, in 628 by the Christian calendar.
Με αυξανόμενη την επιρροή του Ισλάμ στην Αραβία, το έτος626ο προφήτης Μωάμεθ έστειλε μια σειρά επιστολών σε διάφορους βασιλείς και ηγεμόνες γύρω από την Αραβική Χερσόνησο, δηλώνοντας την πρόθεσή του για ειρήνη και συνεργασία. 
With the increasing influence of Islam in Arabia, in 626 the Prophet Muhammad sent a number of epistles to various kings and rulers around the Arabian Peninsula, stating his desire for peace and cooperation.
Το628μία αντιπροσωπεία μοναχών από τη Μονή Αγίας Αικατερίνης ήλθε στον Μωάμεθ και ζήτησε την προστασία του. 
In 628, a delegation of monks from the Monastery of Saint Catherine came to Muhammad and asked for his protection.
Ανταποκρινόμενος ο Μωάμεθ στο αίτημα αυτό έδωσε με ποινή αφορισμού μία «ιδιόγραφη υποχρέωση», επικυρωμένη με το αποτύπωμα της παλάμης του. 
Responding to this request, Muhammad gave, on penalty of excommunication, an “obligation”, ratified by his palm print.
Επίσημα αντίγραφα της Διαθήκης σώζονται σήμερα τόσο στο Σκευοφυλάκιο της Μονής όσο και σε αρκετά μετόχιά της εκτός Σινά και στο Άγιον Όρος. 
Official copies of the Testament are today preserved in the Monastery's Sacristy and at a number of its metochions beyond Sinai and on Mount Athos.
Η παράδοση των ταξιδιών του Μωάμεθ στο Σινά και το ιστορικό υπόβαθρο της σύνθεσης του Αχτιναμέ αναφέρονται στο πρώτο τόμο τού Journal des Voyages, του Γάλλου διπλωμάτη Balthasar de Monconys (1611-1665), στo οποίoο ίδιοςυποστηρίζει, ότι είδετο περιεχόμενοτης Διαθήκηςτου Προφήτηεγχάρακτοσε λίθο. 
The account of Muhammad's journeys to Sinai and the historical background of the writing of the Ashtiname are mentioned in the first volume of the “Journal des Voyages” of the French diplomat Balthasar de Monconys (1611-1665), in which Monconys maintains that he saw the content of the Testament engraved in stone.
Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα του Αχτιναμέ: 
Below are some excerpts from the Ashtiname:
[…] Λοιπόν, οπόταν τις των Μοναχών η ασκητών προσφύγη ίνα κατοικήση εις όρος ή κορυφήν, ή σπήλαιον, ή εις πεδιάδα, ή παραλίαν, ή άμμον, ή εις Μοναστήριον ή Εκκλησίαν, ή απλώς εις ευκτήριον οίκον, εγώ έσομαι εν τω μέσω αυτών, προστάτης και φύλαξ αυτών και πάντων των πραγμάτων αυτών, μεθ' όλης της ψυχής μου αμυνόμενος υπέρ αυτών, διότι είναι υποτελείς μου (ραγιά) και ιδικοί μου, και εγώ θέλω αποτρέψει απ' αυτών την βλάβην του θανάτου. 
[…]Whenever monks, devotees and pilgrims gather together, whether in a mountain or valley, or den, or frequented place, or plain, or church, or in houses of worship, verily we are [at the] back of them and shall protect them, and their properties and their morals, by Myself, by My Friends and by My Assistants, for they are of My Subjects and under My Protection.
[…]Ουδείς δικαιούται να επιβάλλη εις αυτούς ν' αλλάξωσιν επίσκοπον εκ της επισκοπής αυτού ή ηγούμενον ούτε να εκβάλη μοναχόν εκ της μονής αυτού, ούτε ασκητήν εκ του κελλίου του. 
[…] Their judges should not be changed or prevented from accomplishing their offices, nor the monks disturbed in exercising their religious order, or the people of seclusion be stopped from dwelling in their cells.
[…]Ουδέν των υπαρχόντων (υλικών) των Εκκλησιών αυτών, Μοναστηρίων ή κελλίων ν' αφαιρεθή ποτε προς οικοδομήν Μεσδζέδ (μουσουλμανικού ευκτηρίου οίκου) ή οικίας Μουσουλμάνου. 
And he who takes away anything therefrom, will be one who has corrupted the oath of God, and, in truth, disobeyed His Messenger.
Αυτή η περικοπήδείχνει, ότιη μουσουλμανική πολιτεία δενπρέπεινα βλάψειτις χριστιανικές εκκλησίες με οποιονδήποτε τρόπο, ούτε μπορεί οποιοσδήποτε Μουσουλμάνος αξιωματούχος να υπεισέρχεται στην εκλογή των θρησκευτικών ηγετών των Χριστιανών. 
This selections show that the Muslim state must not damage Christian churches in any way; nor may any Muslim official involve himself in the election of Christian religious leaders.
Εφ' όσονοι Χριστιανοίυπόκεινται στιςμουσουλμανικές αρχέςκαι ζητούντην προστασίατους, θαπρέπει να δοθείσε αυτούς αρωγή απότους Μουσουλμάνουςμε κάθε νόμιμο τρόπο. 
Provided the Christians are subjects of Muslim authorities and ask for those authorities' protection, they should be given the assistance of Muslims in every legal manner.
Σύμφωνα μεαυτή την πρακτική, κάθεθρησκευτική κοινότηταθεωρήθηκε ως αυτόνομηκοινωνική μονάδαπου απολάμβανε σχετικής διοικητικής και νομικής ανεξαρτησίας. 
In accordance with this practice, each religious community was considered to be an autonomous social unit that enjoyed relative administrative and legal independence.
Επικεφαλής των μιλλετίων ήταν κληρικοί, οι οποίοι καθίσταντο υπεύθυνοι για την οικογενειακή κατάσταση, τη δικαστικήλειτουργία, την εκκλησιαστική περιουσία, την εκπαίδευση, τη φιλανθρωπίακαιτην είσπραξη των φόρων. 
The millets were headed by high-clerics, who were made responsible for family law, judicial matters, church assets, education, philanthropy and tax collection.
Το σύστημααυτό προσπάθησε να επιτρέψειτην ειρηνικήσυνύπαρξη μέσα στην Αυτοκρατορία, θέτοντας, ωστόσο του μη-Μουσουλμάνους σε υποδεέστερη κοινωνική θέση εντός των κυριαρχικών ορίων της. 
This system tried to allow for peaceful coexistence within the Empire, though placing non-Muslims in a lower social position within its sovereign boundaries.
3. Η χριστιανική αντίληψη για το Ισλάμ 
3. The Christian perception of Islam
Η εμφάνιση και η εξάπλωση του Ισλάμ μεταξύ χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής ευνόησε την αλληλοκατανόηση και τον διάλογο μεταξύ των δύο μονοθεϊστικών θρησκειών. 
The appearance and spread of Islam among Christian populations of the East favored mutual understanding and dialogue between the two monotheistic religions.
Η αλληλογνωριμία δεν ήταν ένα άπαξ γενόμενο συμβάν αλλά αποτέλεσε ένα δυναμικό γεγονός με πολύπλευρες διαστάσεις και χρονικές φάσεις. 
Familiarity among the populations did not come about all at once, but was a dynamic process with multifaceted dimensions and chronological phases.
Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο του 8ου αιώνα ο χριστιανικός κόσμος είχε μια ασαφή εικόνα της νεοεμφανιζόμενη θρησκείας γι' αυτό και δεν εκδήλωσε αρχικά καμιά σοβαρή αντίδραση στο επίπεδο των θρησκευτικών αντιλήψεων και των θεολογικών προϋποθέσεων. 
It is characteristic that in the period of the 8th century the Christian world had vague image of the emerging religion, and that is why, initially, no serious reaction was expressed on the level of religious perceptions and theological premises.
Στην ελλιπή πληροφόρηση πρέπει να προστεθεί και η αρχαϊκή μορφή έκφρασης των θεολογικών αληθειών της νέας θρησκείας, γεγονός που δεν ευνοούσε μια ορθολογική ταξινόμηση των ομοιοτήτων και των διαφορών μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ. 
To the lack of information must be added the archaic form of expression of the theological truths of the new religion, a fact that did not favor a rational classification of the similarities and differences between Christianity and Islam.
Οι δύο πολιτισμοί, ρωμαϊκός και αραβικός, αναζητούσαν ακόμη το κοινό πλαίσιο διαλόγου και αντιπαράθεσης, το οποίο προς στιγμή εμπόδιζαν να πραγματωθεί τόσο η γλώσσα όσο και η εθνοτική διαφοροποίηση. 
The two civilizations, Byzantine and Arab, were still seeking the common framework for dialogue and debate, which for the time being were unattainable due to language and ethnic disparities.
Τα πρώτα αυτά εμπόδια υπερβαίνονται όταν Χριστιανοί λόγιοι υπηρετούν στις αυλές των Χαλιφάτων ως πολιτικοί αξιωματούχοι και σημειώνουν τις πρώτες εκτιμήσεις για το περιεχόμενο των θρησκευτικών πεποιθήσεων των Αράβων. 
These initial obstacles were overcome when Christian scholars served in the courts of the caliphates as political officials and made the first assessments of the content of the Arabs' religious convictions.
Ο πρώτος κορυφαίος Χριστιανός θεολόγος που εκθέτει με συστηματικό τρόπο τις αρχές της νέας θρησκείας είναι ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο οποίος ήταν βαθύς γνώστης της αραβικής γλώσσας. 
The first preeminent Christian theologian to set out the principles of the new religion in a systematic manner was John of Damascus, who had a profound knowledge of Arabic.
Το πλεονέκτημα αυτό τον βοήθησε να διεισδύσει στη θρησκευτική γραμματεία των Αράβων και να διαπιστώσει, σε μια πρώτη φάση, τις διαφορές των δύο θρησκειών. 
This advantage helped him to penetrate the religious writings of the Arabs and ascertain, in an initial phase, the differences between the two religions.
Μάλιστα, κατά την εκτίμησή του, τα κοινά σημεία των δύο θρησκειών τον κάνουν να πιστεύει, ότι το Ισλάμ είναι μια άλλη εκδοχή ή αιρετική διαστροφή της Ορθής Πίστης. 
In fact, what he assessed as the common points between the two religions led him to believe that Islam was another version or heretical perversion of the True Faith.
Γι' αυτό και στο επίπεδο της ιστορίας συνδέει τον προφήτη Μωάμεθ γενεαλογικώς με τον Ισμαήλ (εκ της φυλής του Ισμαήλ), ενώ στο επίπεδο της θεολογίας ταυτίζει το Ισλάμ με τον δυναμικό μοναρχιανισμό και τον Δοκητισμό. 
For this reason, on the level of history as well, he linked the Prophet Muhammad genealogically with Ismael (of the tribe of Ismael), while on the theological level he identified Islam with dynamic Monarchianism and Docetism.
Η πολεμική του γίνεται οξεία όταν πραγματεύεται τον ηθικό βίο και τις εσχατολογικές πεποιθήσεις των Μουσουλμάνων Αράβων, γεγονός που επαναλαμβάνεται στη μετέπειτα χριστιανική γραμματεία. 
His polemic turns critical when it deals with the moral life and eschatological convictions of the Muslim Arabs, a tendency repeated in subsequent Christian writings.
Συνεχιστής του στη χριστιανική γραμματεία θεωρείται ο Θεόδωρος Αβουκάρας, στα τέλη του 8ου και τις αρχές του 9ου αιώνα. 
Theodore Abū Qurrah (Avoukaras) is considered his successor in the late 8th and early 9th centuries.
Ο λόγιος αυτός και πολύγλωσσος μοναχός και κατόπιν Επίσκοπος, ελέγχει διαλογικώς τη διδασκαλία και τα περί του Μωάμεθ ιστορούμενα, ανασκευάζοντας τις κατηγορίες κατά των Χριστιανών που περιλαμβάνονταν στην πρώιμη ισλαμική γραμματεία και παράδοση. 
This scholarly polyglot monk and, later, bishop debates the teaching and other aspects of Muhammad, refuting the accusations against Christians to be found in early Islamic writings and tradition.
Ο λόγος του χαρακτηρίζεται από απολογητικό ύφος και, συνάμα, από πολεμική διάθεση έναντι της νεοφανούς θρησκείας, καθώς την κατηγορεί για διαστροφή του χριστιανικού μηνύματος και των προτύπων ζωής των Χριστιανών. 
His writing is characterized by a defensive tone and, at the same time, a polemic inclination against the new religion, as he accuses it of perversion of the Christian message and the life ideals of the Christians.
Ως τελευταίος αντιρρητικός συγγραφέα κατά του Ισλάμ την πρώτη χιλιετηρίδα θεωρείται ο Βαρθολομαίος Εδεσσηνός. 
Bartholomew of Edessa is regarded as the last apologist against Islam in the first millennium.
Ζώντας στα τέλη του 9ου αιώνα, αντιδρά στις κατηγορίες του Κορανίου εναντίον των χριστιανών και επιχειρεί να μειώσει και να απομυθεύσει τον ιστορικό ρόλο και την προφητική κλήση του Μωάμεθ. 
Living at the end of the 9th century, he reacts to the Koran's accusations against Christians and endeavors to belittle and debunk the historical role and prophetic calling of Muhammad.
Στην τακτική του αυτή μιμείται και δανείζεται στοιχεία από την πολεμική των Ιουδαίων εναντίον των πεποιθήσεων των Χριστιανών για την ταυτότητα του Χριστού. 
In employing this tactic, he emulates and borrows elements from the polemics of the Jews against the beliefs of Christians and the identity of Christ.
Προσεγγίζει δε την ηθική διδασκαλία του Κορανίου και τις περί απολύτου προορισμού και παραδείσου αντιλήψεις των Μωαμεθανών με ιδιαίτερα δηκτικό και σαρκαστικό τρόπο, φανερώνοντας μ' αυτόν τον τρόπο τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο Χριστιανισμός από την ταχεία εξάπλωση και εδραίωση του Ισλάμ και των Αράβων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. 
He approaches the moral teachings of the Koran and Muslim perceptions regarding predestination and paradise in a particularly mordant and sarcastic manner, showing in this way the difficulties Christianity was facing from the rapid spread and consolidation of Islam and the Arabs in the wider Middle East region.
Ο σύγχρονος του Φωτίου, Νικήτας ο Βυζάντιος, είναι ο πρώτος Χριστιανός συγγραφέας ο οποίος καλείται από την αυτοκρατορική διοίκηση (Μιχαήλ Γ΄ και Βασίλειος Α΄ Μακεδών) να συντάξει απολογητικά συγγράμματα περί της ανωτερότητας του Χριστιανισμού έναντι του Ισλάμ, απαντώντας σε αντίστοιχες αντιλήψεις που κυοφορούνταν μέσα στον κόσμο των Αράβων. 
Nicetas of Byzantium, a contemporary of Photius, was the first Christian writer to call on the imperial administration (Michael III and Basil I “the Macedonian”) to draw up apologist writings on Christianity's superiority to Islam, responding to analogous outlooks that were gestating in the Arab world.
Το παράδειγμά του θα ακολουθήσει και πλειάδα λογίων Βυζαντινών συγγραφέων, που θα υπηρετήσουν τις πολιτικές και θρησκευτικές σκοπιμότητες των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων συγγράφοντας επιστολιμαία κείμενα και διαλόγους. 
His example was to be followed by numerous scholarly Byzantine writers who would serve the political and religious exigencies of Byzantine Emperors, writing epistolary texts and dialogues.
Μόνο που από τον 10ο αιώνα και μετά πηγή και αφετηρία των πραγματειών θα είναι η πρωτεύουσα, Κωνσταντινούπολη. 
But from the 10th century on, the source and departure point of the dissertations would be the capital, Constantinople.
Τους επόμενους δύο αιώνες η ανάπτυξη του αραβικού πολιτισμού και η σύνδεσή του με τις ελληνικές φιλοσοφικές κατηγορίες σκέψης και έκφρασης δημιούργησε ένα γόνιμο πεδίο διαλόγου, το οποίο συντέλεσε ώστε η θεολογική σκέψη του Ισλάμ να οικοδομηθεί με βάση το χριστιανικό θεολογικό μοντέλο και τη λογική της αριστοτελικής φιλοσοφίας. 
Over the next two centuries, the development of Arab culture and its connection with the Greek philosophical categories of thought and expression created fertile ground for dialogue, which contributed to Islamic theological thought's being built on the foundation of the Christian theological model and the logic of Aristotelean philosophy.
Σ' αυτό θα πρέπει να προστεθούν και οι διαπιστωμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των διαφόρων μορφών τέχνης και πολιτισμού, αποδεικνύοντας πως ο συγχρωτισμός και η συμβίωση μέσα σε ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο δεν λειτουργούσε αποτρεπτικά στην προσέγγιση και την αλληλοκατανόηση. 
To this must be added the certifiable interactions between the various forms of art and culture, proving that propinquity and coexistence within a broader political and social framework did not deter interaction and mutual understanding.
Μόνον μέσα από αυτήν την προοπτική είναι δυνατόν να κατανοηθεί και να εκτιμηθεί η προσπάθεια του Μανουήλ Κομνηνού (1143-1180) να απαλείψει τα αναθέματα και τους αφορισμούς που περιλαμβάνονταν στην εκκλησιαστική πρακτική και λατρεία εναντίον του Μωάμεθ, θεωρώντας πως μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά και προς το συμφέρον των Χριστιανών στις κατακτημένες από το Ισλάμ περιοχές. 
Only from this perspective is it possible to understand and appreciate the effort of Manuel Comnenus (1143-1180) to eradicate the anathemas and aphorisms against Muhammad that were included in ecclesiastical practice and worship, believing that such a move could favor of the interests of Christians in regions under Islamic rule.
Η συστηματικότερη, όμως, προσέγγιση των δύο θρησκειών γίνεται κατά την Παλαιολόγεια περίοδο, όταν ένας μεγάλος Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Γρηγόριος Παλαμάς, και δύο αυτοκράτορες (Ιωάννης Καντακουζηνός και Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος) επιχειρούν την σύγκριση και την θεολογική αντιπαράθεση μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ. 
However, a more systematic rapprochement between the two religions took place during the Palaiologean era, when a great Saint of the Orthodox Church, Gregory Palamas, and two emperors, (John Kantakouzenos and Manuel II Palaiologus) attempted a comparison and theological juxtaposition of Christianity and Islam.
Και οι τρεις συγγραφείς βρέθηκαν στις αυλές Τούρκων σουλτάνων και διαλέχθηκαν με τους Μωαμεθανούς θεολόγους σε όλα τα επίπεδα (τριαδολογία-μονοθεϊσμός, χριστολογία, λατρεία, ηθικός βίος κ.α.). 
All three writers spent time in the courts of Turkish sultans and debated with Muslim theologians on all levels (Trinitarian theology-monotheism, Christology, worship, moral life, etc.).
Τα κείμενα που μας διασώθηκαν, απολογητικού κυρίως χαρακτήρα, μαρτυρούν την δυναμική κίνηση των ηγετών του Ισλάμ να κάμψουν το φρόνημα των Χριστιανών επιδεικνύοντας την ανωτερότητα της θρησκείας τους. 
Their extant texts, mainly apologetic in nature, bear witness to the dynamic movement of the leaders of Islam to break the morale of Christians by pointing up the superiority of their own religion.
4. Μία χριστιανική μοναστική πολιτεία σε μία μουσουλμανική θεοκρατία 
4. A Christian monastic state in a Muslim theocracy
Οκτακόσια χρόνια έπειτα από τη συγγραφή του Αχτιναμέ του προφήτη Μωάμεθ, το οθωμανικό χαλιφάτο είχε εμπεδωθεί στη Βαλκανική Χερσόνησο και οι ελάχιστες ελεύθερες νησίδες της παλαιάς Χριστιανικής Αυτοκρατορίας της Ανατολής, διατηρούσαν την ανεξαρτησία τους, υποκείμενες ως φόρου υποτελείς στη σουλτανική εξουσία. 
Eight hundred years after the writing of the Prophet Muhammad's Ashtiname, the Ottoman caliphate had become consolidated on the Balkan Peninsula and the few free pockets of the old Christian Empire of the East maintained their independence as tributary or vassal states to the sultans.
Η μοναστική πολιτεία του Άθωνα, που διαδέχθηκε τις μεγάλες λαύρες της Ανατολής, είχε εξελιχθεί με την εύνοια των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων σε αυτόνομο και αυτοδιοίκητο τμήμα του βασιλείου με ειδικά προνόμια και απαλλαγές. 
The monastic state of Athos, which succeeded the great Lavras of the East, had developed -with the favor of the Byzantine Emperors- into an autonomous and self-administered area of the kingdom, with special rights and exemptions.
Η πρώτη κυριαρχία των Οθωμανών στο Άγιον Όρος άρχισε το 1383 και τελείωσε το 1402 όταν ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ συνετρίβη στην Άγκυρα από τον Ταμερλάνο. 
The first Ottoman domination of Mount Athos began in 1383 and ended in 1402, when Sultan Bayezid I was crushed in Ankara by Tamerlane.
Τον επόμενο χρόνο ο γιός και διάδοχός του, Σουλεϊμάν, υπέγραψε συνθήκες με τους Βυζαντινούς, στους οποίους επέστρεψε το θέμα της Θεσσαλονίκης, που περιελάμβανε το Άγιον Όρος. 
The following year, his son and successor, Süleyman, signed treaties with the Byzantines, to whom he returned the Theme of Thessaloniki, which included Mount Athos.
Το έτος 1424 τα οθωμανικά στρατεύματα έκαναν ξανά την εμφάνισή τους στην περιοχή και η πόλη της Θεσσαλονίκης παραχωρήθηκε από τους Βυζαντινούς στους Βενετούς, ώστε να την υπερασπισθούν. 
In 1424, the Ottoman forces reappeared in the region and the city of Thessaloniki was granted by the Byzantines to the Venetians, so that the latter could defend it.
Την ίδια χρονιά αντιπροσωπεία μοναχών, με τη σύμφωνη γνώμη του δεσπότη Ανδρονίκου Παλαιολόγου, μετέβη στην έδρα του σουλτάνου Μουράτ Β΄ στην Αδριανούπολη, όπου και δήλωσε υποταγή. 
The same year, a delegation of monks, with the consent of despot Andronicus Palaiologus, traveled to the court of Sultan Murat II, in Adrianople, where they declared their allegiance.
Από εκείνη τη στιγμή μέχρι και το 1912 το Άγιον Όρος επιβίωσε ως μία χριστιανική μοναστική νησίδα σε ένα ισλαμικό βασίλειο. 
From that moment on, until 1912, Mouth Athos survived as a Christian monastic island in an Islamic kingdom.