natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η υπόθεση αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι, σε έναν πληθυσμό υψηλού κινδύνου, τα ποσοστά συμβαμάτων θα μπορούσαν να είναι υψηλότερα ακόμη και στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. 
This is based on the consideration that in a high risk population a larger proportion of events could be expected also in the placebo group.
Δεδομένου ότι στο πλαίσιο του προγράμματος μελέτης της μιπομερσένης δεν διενεργήθηκε σε τακτική βάση βιοψία ήπατος, δεν είναι σαφές εάν είναι μικρό ή μεγάλο το ποσοστό των ασθενών με στεάτωση προκαλούμενη από τη μιπομερσένη οι οποίοι εμφάνισαν παράλληλα φλεγμονώδεις αλλαγές και ίνωση, δηλαδή δεν είναι σαφές κατά πόσον είναι πιθανό να εμφανίσουν οι ασθενείς στεατοηπατίτιδα η οποία ενδέχεται να μην είναι αναστρέψιμη μετά τη διακοπή της θεραπείας. 
As liver biopsy was not performed on a regular basis in the mipomersen study programme, it is not clear whether a small or a significant proportion of patients with mipomersen-induced steatosis also had inflammatory changes and fibrosis, i.e. might develop steatohepatitis, which may not be reversible after stopping the treatment.
Ο αιτών υπέβαλε μια επικαιροποιημένη εκδοχή της περίληψης των χαρακτηριστικών του προϊόντος (ΠΧΠ) και του σχεδίου διαχείρισης κινδύνου (ΣΔΚ), καθώς και τη μετεγκριτική μελέτη ασφάλειας (PASS), φρονώντας ότι η μιπομερσένη θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική θεραπευτική επιλογή για την κάλυψη των σημαντικών ιατρικών αναγκών που παραμένουν ακάλυπτες στους ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία. 
The applicant presented an updated proposed SmPC and RMP, and the postauthorisation safety study (PASS) and believes that mipomersen would serve as an important therapeutic option to help address the significant unmet medical need of patients with HoFH.
Σε ό,τι αφορά τις αυξήσεις των ALT και AST, συνοψίζονται τα αποτελέσματα από τις συγκεντρωτικές μελέτες φάσης 3 (μιπομερσένη n=261, εικονικό φάρμακο n=129, περιλαμβανομένων ασθενών με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία και ετερόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία). 
With regard to ALT and AST elevations, results from the pooled phase 3 studies (mipomersen n=261, placebo n=129, including patients with HoFH and HeFH) are summarized.
Παρά το γεγονός ότι οι αναλύσεις των καρδιαγγειακών συμβαμάτων διενεργήθηκαν εκ των υστέρων, η ανακολουθία που παρατηρείται στις βασικές δοκιμές είναι ανησυχητική. 
Despite the fact that CVS events analyses were performed post hoc, the imbalance observed in the pivotal trials is worrisome.
Η μακροχρόνια σχέση οφέλους/κινδύνου της μιπομερσένης παραμένει απροσδιόριστη, ακόμη και στην περίπτωση που η ένδειξη περιορίζεται σε ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία. 
The long-term benefit/risk of mipomersen remains undetermined, even if the indication is restricted to patients with HoFH.
Δεν εξυπακούεται ότι είναι έγκυρες οι προτεινόμενες παρεκτάσεις, δηλαδή ότι η διαπιστωθείσα μείωση της LDL σε ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία, με αφετηρία τα επίπεδα LDL στο ανώτατο όριο της κλίμακας, συνεπάγεται εξίσου μεγάλη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου, όπως έχει αναφερθεί ότι συμβαίνει στους ευρύτερους πληθυσμούς υπερλιπιδαιμικών ατόμων υπό θεραπεία με στατίνες, η κατάσταση της υγείας των οποίων ποικίλλει. 
It cannot be taken for granted that the proposed extrapolations apply, i.e. whether the observed LDL reduction in HoFH patients, starting from LDL levels at the upper end of the scale, will translate into equally large CVS risk reductions as claimed for statin treated broad hyperlipidaemic populations of different states of health.
• Τα ποσοστά διακοπής της θεραπείας με μιπομερσένη (λαμβανομένης υπόψη της διάρκειας θεραπείας στην οποία συγκατατέθηκε ο ασθενής) είναι παρόμοια με αυτά που παρατηρούνται με τις στατίνες, με άλλες αντιλιπιδικές θεραπείες και με άλλες εγκεκριμένες ενέσιμες θεραπείες για υποδόρια χορήγηση που μελετήθηκαν στο πλαίσιο παρόμοιων μακροχρόνιων μελετών, παρότι, λόγω έλλειψης εικονικού φαρμάκου-μάρτυρα στη μακροχρόνια μελέτη επέκτασης, το πραγματικό ποσοστό συμμόρφωσης προς τη θεραπεία στο πλαίσιο της παρούσας μελέτης δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθεί. 
• The rates of discontinuation from mipomersen treatment (taking into account the patient's consented length of treatment) are similar to those observed with statins and other lipid-lowering therapies and with other approved SC injectable therapies studied in similar long-term studies, although, due to a lack of placebo control in the long-term extension study, the true adherence rate in this study is not possible to assess.
Οι κλινικές μελέτες δεν έχουν σχεδιαστεί προοπτικά ούτε είναι επικυρωμένες σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα ως προς την καρδιαγγειακή ασφάλεια, συνεπώς από τα υποβληθέντα δεδομένα μπορούν να εξαχθούν περιορισμένα, μόνο, συμπεράσματα. 
Clinical studies have not been prospectively planned nor adjudicated for CVS safety outcomes so that only limited conclusions can be drawn from the presented data.
Εντός 2 (το πολύ) ετών θεραπείας, ποσοστό περίπου 50% (18/38) των εν λόγω ασθενών με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία διέκοψαν τη θεραπεία λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών, οι οποίες συνίσταντο ως επί το πλείστον σε αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης, σε γριπώδη συνδρομή και σε αυξημένα επίπεδα ηπατικών ενζύμων. 
Within (maximal) 2 years of treatment almost 50% (18/38) of these HoFH patients withdrew from treatment due to AEs, mainly due to injection site reactions (ISRs), flu-like symptoms (FLS) and liver enzyme elevations.
Η ανησυχία ότι η στεατοηπατίτιδα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ηπατική ίνωση και εν τέλει σε κίρρωση, με την πάροδο αρκετών ετών, εξακολουθεί να υφίσταται. 
There is a concern that this could progress to hepatic fibrosis and ultimately cirrhosis, over the course of several years still remained.
Το Kynamro είναι αναστολέας της σύνθεσης της απολιποπρωτεΐνης B, ο οποίος ενδείκνυται ως συμπληρωματική θεραπεία σε πολύ καλώς ανεκτή αντιλιπιδική φαρμακευτική αγωγή και διατροφή για τη μείωση της χοληστερόλης λιποπρωτεΐνης χαμηλής πυκνότητας (LDL-C) σε ενήλικες ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία. 
Kynamro is an apolipoprotein B (apo B) synthesis inhibitor indicated as an adjunct to maximally tolerated lipid-lowering medicines and diet to reduce low density lipoprotein-cholesterol (LDL-C) in adult patients with homozygous familial hypercholesterolaemia (HoFH).
Πάντως, εξακολουθούν να υφίστανται αμφιβολίες σχετικά με την επίδραση της μιπομερσένης στη μακροπρόθεσμη καρδιαγγειακή έκβαση. 
Uncertainties remain regarding effects of mipomersen on long-term cardiovascular outcome.
Δεν υπάρχει κάποια γνωστή οριακή τιμή στην οποία η ηπατική στεάτωση ή το κλάσμα λίπους στο ήπαρ προκαλεί φλεγμονή και προϊούσα ηπατική νόσο, γεγονός που δυσχεραίνει την παρακολούθηση της εμφάνισης ανεπιθύμητων συμβαμάτων στο ήπαρ. 
There is no known threshold at which hepatic steatosis or liver fat fraction results in inflammation and progressive liver disease, which renders the monitoring of onset of liver related adverse events difficult.
Τίθεται, λοιπόν, το κρίσιμης σημασίας ερώτημα του πώς θα προσδιοριστούν οι ασθενείς που διατρέχουν ιδιαίτερο κίνδυνο μακροπρόθεσμης ηπατικής βλάβης και του κατά πόσον μπορεί να εξελιχθεί η εμμένουσα ηπατοτοξικότητα σε ορισμένους ασθενείς των οποίων οι τρανσαμινάσες και το κλάσμα ηπατικού λίπους δεν επανέρχονται στις αρχικές τους τιμές μετά τη διακοπή της θεραπείας με μιπομερσένη και οι οποίοι διατρέχουν, συνεπώς, κίνδυνο εμφάνισης προϊούσας ηπατικής νόσου. 
The crucial question is how to identify patients at particular risk of long term liver damage and whether persistent hepatotoxicity can evolve for some patients whose transaminases and increased liver fat fraction do not return to baseline after discontinuation of mipomersen treatment and who are thus at risk to develop progressive liver disease.
Εξακολουθούν να υφίστανται ανησυχίες σχετικά με τη δυνητική εξέλιξη της λιπώδους νόσου του ήπατος σε στεατοηπατίτιδα και ίνωση, η παρακολούθηση των οποίων σε ασθενείς που διατρέχουν κίνδυνο εμφάνισης φλεγμονωδών και ινωτικών αλλαγών περιλαμβάνει επαναλαμβανόμενη ηπατική βιοψία. 
Concern remains about the potential progression of fatty liver disease to steatohepatitis and fibrosis, for which monitoring of patients at risk of developing inflammatory and fibrotic changes includes repeated liver biopsy.
• Οι επιδράσεις της μιπομερσένης στο ήπαρ (περιλαμβανομένης της αύξησης των ηπατικών τρανσαμινασών και του ηπατικού λίπους) ελαττώνονται ή σταθεροποιούνται στους περισσότερους ασθενείς για όσο διάστημα συνεχίζεται η θεραπεία. 
• Effects of mipomersen on the liver (including increases in hepatic transaminases and hepatic fat) decrease or stabilize with continued treatment in most patients and return towards baseline when patients discontinue mipomersen treatment.
Παρόμοιο ή ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό συμβαμάτων αναμένεται ενδεχομένως για μείζονα καρδιακά συμβάματα (όπου περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, εγκεφαλικό επεισόδιο ή εγκεφαλοαγγειακό επεισόδιο, ασταθής στηθάγχη, διαδερμική στεφανιαία επέμβαση (PCI) και χειρουργική επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης με μόσχευμα) σε πληθυσμό ασθενών όπως αυτοί που μετείχαν στις βασικές μελέτες φάσης 3 (ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία και σοβαρή ετερόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία). 
A similar or even higher event rate might be expected for MACE (including acute myocardial infarction, stroke or CVA, unstable angina, PCI, and CABG) in a patient population such as the one enrolled in the pivotal phase 3 studies (HoFH and severe HeFH patients).
Επιπλέον, στον πληθυσμό του σκέλους του εικονικού φαρμάκου της συγκεντρωτικής δοκιμής φάσης 2 και 3, όπου περιλαμβάνονται ασθενείς με σχετικά χαμηλότερο καρδιαγγειακό κίνδυνο (σε σύγκριση με τον πολύ υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο σε ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία), παρατηρήθηκε μεγαλύτερος αριθμός μειζόνων καρδιακών συμβαμάτων, γεγονός που υποδηλώνει δυνητικά και πάλι ότι η απουσία μειζόνων καρδιακών συμβαμάτων στα σκέλη εικονικού φαρμάκου των βασικών μελετών μικρού συνολικού μεγέθους ενδέχεται να είναι τυχαίο εύρημα. 
Furthermore, in the placebo arm of the pooled phase 2 and 3 trial population including patients at somewhat lower CVS risk (as compared with the very high CV risk in HoFH patients), a higher number of MACE was noted, again potentially indicating that the absence of MACE in the placebo arms of the pivotal studies of overall small size might be a chance finding.
Αν και στη βασική μελέτη σε ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία (ISIS 301012-CS5) δεν πραγματοποιήθηκαν συστηματικές μετρήσεις του ηπατικού λίπους μετά την έναρξη, στη μελέτη CS5 υπήρξαν, σύμφωνα με τον αιτούντα, 11 ασθενείς των οποίων το ηπατικό λίπος αξιολογήθηκε τόσο κατά την έναρξη όσο και στον 12ο μήνα θεραπείας με μιπομερσένη ή αργότερα. 
In the pivotal study in HoFH patients (ISIS 301012-CS5), hepatic fat was not routinely measured postbaseline, however, according to the applicant, there were 11 patients from CS5 with liver fat content assessment at baseline and at 12 months or longer on mipomersen treatment.
Η βάση με τα δεδομένα για την ασφάλεια της μιπομερσένης, τα οποία προέρχονται από το διεξαχθέν κλινικό πρόγραμμα, είναι περιορισμένη σε σχέση με τον αρχικό πληθυσμό-στόχο στον οποίο περιλαμβάνονται ασθενείς με ετερόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία ή έστω μόνο σοβαρές περιπτώσεις. 
The mipomersen safety database from the conducted clinical programme is limited considering the original target population that intends to include patients with HeFH, even if it is limited to severe cases, and raises serious safety concerns for the both patient groups.
Η θεραπεία με μιπομερσένη μπορεί να προκαλέσει αύξηση στα ηπατικά ένζυμα και ηπατική στεάτωση και, κατ' επέκταση, στεατοηπατίτιδα. 
Mipomersen treatment can cause liver enzyme elevations and hepatic steatosis and this may induce steatohepatitis.
Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία (π.χ. όπως συνοψίζεται στην κατευθυντήρια γραμμή AWMF για την ιστοπαθολογία της μη αλκοολικής και της αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος, Γερμανική Εταιρεία Παθολογίας, 2009), η φυσική πορεία της ηπατικής στεάτωσης/μη αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος (ΜΑΛΝΗ) σε μεμονωμένους ασθενείς δεν είναι προβλέψιμη. 
According to literature (e.g. as summarised in the AWMF guideline on the histopathology of non-alcoholic and alcoholic fatty liver disease; German Society of Pathology, 2009), the natural course of hepatic steatosis/non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD) in individual patients is not predictable; it is indicated that steatosis may progress to steatohepatitis/NASH in about 10-20% of cases, and of these less than 5% ultimately develop cirrhosis.
Στην περίπτωση της βασικής μελέτης σε ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία (ISIS 301012-CS5), αποκλείστηκαν οι ασθενείς με καταγεγραμμένο ιστορικό ηπατικής νόσου, κίρρωσης του ήπατος ή ηπατικής στεάτωσης. 
In case of the pivotal study in HoFH patients (ISIS 301012-CS5) patients with a documented history of hepatic disease, liver cirrhosis, or liver steatosis were also excluded.
Η θεραπεία με μιπομερσένη, σε συνδυασμό με στατίνες, επιφέρει κατά το πρωτεύον χρονικό σημείο αποτελεσματικότητας στατιστικά σημαντική μείωση στα επίπεδα της LDL χοληστερόλης, της τάξης του 24,7% και 35,9%, σε σύγκριση με τις αρχικές τιμές σε ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία και σοβαρή ετερόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία αντίστοιχα. 
Treatment with mipomersen results in a statistically significant decline of 24.7% and 35.9% in LDL-C levels at Primary Efficacy Time point (PET) versus baseline in patients with homozygous familial hypercholesterolaemia (HoFH) and severe heterozygous familial hypercholesterolaemia (HeFH) on top of statins, respectively.
Η δυνητική επιβάρυνση -συγκεκριμένα η δημιουργία φλεγμονών, η ανοσοαντιδραστικότητα, η αύξηση της αρτηριακής πίεσης και η νεφρική τοξικότητα (όπως υποδεικνύεται από την πρωτεϊνουρία)- άλλων παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου ενδέχεται να αντισταθμίζει τη δυνητική θετική επίδραση που έχει στην καρδιαγγειακή έκβαση η μείωση της LDLχοληστερόλης· 
Potential negative effects, in particular inflammatory effects, immunological reactivity, increase in blood pressure and renal toxicity (as shown by proteinuria) on other cardiovascular risk factors may counteract the potential beneficial effect on CV outcome due to reduction in LDL-C;
Οι δυνητικές αρνητικές επιδράσεις στους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου αντισταθμίζουν, ενδεχομένως, τη δυνητικά θετική επίδραση που έχει στα καρδιαγγειακά συμβάματα η μείωση της LDL-χοληστερόλης. 
Potential negative effects on cardiovascular risk factors may counteract the potential beneficial effect on CV outcome due to reduction in LDL-C.
- ποσοστό 61,8% (63/102) των ασθενών που έλαβαν μιπομερσένη και υποβλήθηκαν σε απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού παρουσίασαν αύξηση στο ηπατικό λίπος ≥5% σε σχέση με τις αρχικές τιμές. 
- 61.8% (63/102) of mipomersen treated patients with paired MRI studies experienced a ≥5% increase from baseline in hepatic fat.
Γνώμη της CHMP σχετικά με τον λόγο 3 
CHMP position on ground 3
Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι η επίδραση στα επίπεδα χοληστερόλης σχετίζεται πιθανώς με στεάτωση, γεγονός που δημιουργεί μία ακόμα αμφιβολία σχετικά με τη δυνατότητα μακροχρόνιας συνέχισης της θεραπείας, ιδίως στους ασθενείς των οποίων η λιπιδική εικόνα ωφελείται περισσότερο. 
Importantly, steatosis is plausibly correlated with the effect on cholesterol levels, which introduces an additional doubt on the long-term sustainability of this therapy, particularly in those patients where the beneficial effect in the lipid profile is more marked.
Η μιπομερσένη προκαλεί ανεπιθύμητες ενέργειες στο ήπαρ, ενώ δεν μπορούν να αποκλειστούν και άλλοι μηχανισμοί ηπατικής βλάβης πέραν της συσσώρευσης λίπους. 
Mipomersen exhibits adverse effect on liver and other mechanisms of liver damage beyond fat accumulation cannot be excluded.
Γνώμη της CHMP σχετικά με τον λόγο 2: 
CHMP position on ground 2:
Δεδομένου ότι η διακοπή της θεραπείας οφείλεται κυρίως στη δυσανεξία σε αυτή, είναι απίθανο ότι τα ποσοστά παραμονής στη θεραπεία θα βελτιωθούν εάν διευρυνθεί ο πληθυσμός-στόχος στο πλαίσιο της καθιερωμένης πρακτικής· 
Given that withdrawals are mainly due to intolerance, it is unlikely that retention rates may be improved in a less selected population in standard practice;
Οι βασικές μελέτες για τη μιπομερσένη δεν είναι σχεδιασμένες ως προοπτικές μελέτες, ούτε είναι επικυρωμένες ως προς τα αποτελέσματα για την καρδιαγγειακή ασφάλεια, τα δε πορίσματα που μπορούν να εξαχθούν από τα υποβληθέντα δεδομένα είναι περιορισμένα. 
The pivotal studies with mipomersen have neither been prospectively planned nor adjudicated for CVS safety outcome and thus, only limited conclusions can be drawn from the presented data.
Το υψηλό συνολικό ποσοστό διακοπής της θεραπείας με μιπομερσένη μετά από 2-3 χρόνια, ακόμη και στον πληθυσμό με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία στον οποίο έχει περιοριστεί η ένδειξη, παραμένει ανησυχητικό, και για τον λόγο αυτό περιορίζεται κατά πολύ ο αριθμός των ασθενών που θα μπορούσαν δυνητικά να ωφεληθούν από την αντιλιπιδική δράση του φαρμάκου. 
The high overall withdrawal rate with mipomersen after 2-3 years, even in the restricted HoFH population, remains a concern, thus severely limiting the number of patients that may obtain a potential benefit from its lipid-lowering effect.
Σύμφωνα, ωστόσο, με δεδομένα από τις βασικές μελέτες και τη μελέτη OLE CS6, τα ποσοστά διακοπής της θεραπείας στα δύο έτη ενδέχεται να ανέρχονται σε έως και 50%-70% και οφείλονται κυρίως στη δυσανεξία στη θεραπεία με μιπομερσένη. 
However, based on data from pivotal studies and OLE CS6 study, withdrawal rates may be as high as 50%-70% at two years and mainly due to mipomersen treatment intolerability, thus, significantly decreasing the rate of patients that may benefit from the lipid-lowering effect of the drug in the long-term, which is considered a major concern.
• Λόγος 3 της CHMP: Το υψηλό συνολικό ποσοστό διακοπής της θεραπείας με μιπομερσένη μετά από 2-3 χρόνια, ακόμη και στον πληθυσμό με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία στον οποίο έχει περιοριστεί η ένδειξη, εξακολουθεί να προκαλεί σημαντική ανησυχία, και για τον λόγο αυτό περιορίζεται κατά πολύ ο αριθμός των ασθενών που θα μπορούσαν δυνητικά να ωφεληθούν από την αντιλιπιδική δράση του φαρμάκου. 
• CHMP ground 3: The high overall withdrawal rate with mipomersen after 2-3 years, even in the restricted HoFH population, remains a major concern, thus severely limiting the number of patients that may obtain a potential benefit from its lipid-lowering effect.
Σε απόλυτους όρους, η μείωση αυτή αντιστοιχεί σε διορθωμένη ως προς το εικονικό φάρμακο μείωση της LDL-χοληστερόλης με μιπομερσένη στο πρωτεύον χρονικό σημείο αποτελεσματικότητας κατά -100 και -114 mg/dl σε σύγκριση με τις αρχικές τιμές. 
In absolute terms, it corresponds to a placebo-corrected reduction with mipomersen by -100 and -114 mg/dl in LDL-C at PET versus baseline, which may be considered of clinical relevance.
Στη μελέτη OLE, ο αριθμός των ασθενών για τους οποίους διατίθενται δεδομένα στην έναρξη της μελέτης, την εβδομάδα 26, την εβδομάδα 52 και την εβδομάδα 72 είναι πολύ μικρός για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με τις μακροχρόνιες επιδράσεις της θεραπείας με μιπομερσένη στη συσσώρευση ηπατικού λίπους. 
26, week 52 and week 72 is too small to draw firm conclusions regarding long-term effects on liver fat accumulation with mipomersen treatment.
Η δυνητική επιβάρυνση -συγκεκριμένα η δημιουργία φλεγμονών, η ανοσοτοξικότητα, η νεφρική τοξικότητα (όπως υποδεικνύεται από την πρωτεϊνουρία)- άλλων παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου ενδέχεται να αντισταθμίζει τη δυνητική θετική επίδραση που έχει στην καρδιαγγειακή έκβαση η μείωση της LDL-χοληστερόλης. 
Potential negative effects, in particular inflammatory effects, immunological and renal toxicity (as shown by proteinuria) on other cardiovascular risk factors may counteract the potential beneficial effect on CVS outcome due to reduction in LDL-C.
Σε επίπεδο ασθενούς, το χείριστο δυνατό σενάριο είναι να στερηθεί ο ασθενής, λόγω δυσανεξίας στη μακροχρόνια θεραπεία, το δυνητικό όφελος της μιπομερσένης ως προς τη μειωμένη καρδιαγγειακή νοσηρότητα/θνησιμότητα, και να υποστεί βλάβη λόγω προϊούσας ηπατικής νόσου η οποία οφείλεται σε στεατοηπατίτιδα προκαλούμενη από τη μιπομερσένη. 
For the individual patient, the worst case scenario could be that they might not obtain the potential benefit of mipomersen in terms of reduced CVS morbidity/mortality because they cannot tolerate long-term treatment, but might be harmed by progressive liver disease resulting from mipomersen-induced steatohepatitis.
Πρόκειται για μείωση της τάξης του 21% και 48% μετά τη χορήγηση μιπομερσένης διορθωμένης ως προς το εικονικό φάρμακο (στην ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία και στην ετερόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία, αντίστοιχα). 
This corresponds to a reduction by 21% and 48% with mipomersen when corrected with placebo (for HoFH and HeFH, respectively).
Η CHMP αναγνωρίζει ότι σε έναν μικρό πληθυσμό ασθενών, όπως οι ασθενείς με ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία, δεν είναι πιθανή η δημιουργία μιας μεγάλης βάσης δεδομένων. 
The CHMP acknowledged that in a small population like that of HoFH patients, the collection of a large database is not likely; nevertheless the importance of monitoring the CVS safety data as stressed in this guidance still applies.
Στο πρόγραμμα κλινικής ανάπτυξης, οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με μιπομερσένη εμφάνισαν συχνά αυξημένα επίπεδα ηπατικών τρανσαμινασών (ALT, AST) και ηπατικών λιπών. 
In the clinical development programme increases in hepatic transaminases (ALT, AST) and liver fat were observed frequently in patients who received mipomersen therapy.
Σε ό,τι αφορά την ομόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία, το ποσοστό των ασθενών που παρέμειναν στη θεραπεία ήταν μόλις 8% στα 3 έτη, με το ποσοστό διακοπής της θεραπείας λόγω ανεπιθύμητων συμβάντων να ανέρχεται σε 
In the HoFH, the retention rate was only 8% at 3 years, with 63% withdrawing due to adverse events.
Ο αιτών προέβαλε τα ακόλουθα επιχειρήματα: 
The following issues were addressed by the applicant;
Στατιστικά σημαντικές ποσοστιαίες μειώσεις με τη μιπομερσένη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο παρατηρήθηκαν, από την έναρξη έως το πρωτεύον χρονικό σημείο αποτελεσματικότητας, και στα επίπεδα απολιποπρωτεΐνης Β, συνολικής χοληστερόλης και μη HDL χοληστερόλης. 
Statistically significant percent reductions with mipomersen compared to placebo were also observed for apo B, TC, and non HDL-C from baseline to PET.
Είκοσι δύο ασθενείς (15,6%) παρουσίασαν αύξηση στις ALT και AST εντός των ορίων που προβλέπονται από τους κανόνες παρακολούθησης/ασφάλειας οι οποίοι ορίζονται στο πρωτόκολλο για τους ηπατικούς χημικούς δείκτες. 
Twenty two (15.6%) patients experienced increases in ALT and AST that met protocol-defined monitoring/safety rules for liver chemistry; for 8 (5.7%) of these patients, dosing with mipomersen was stopped.
Στις ομάδες που έλαβαν μιπομερσένη στο πλαίσιο των βασικών δοκιμών, το 70% περίπου των ασθενών παρουσίασαν μείωση κατά τουλάχιστον 15% στα επίπεδα της LDL-χοληστερόλης, από την έναρξη έως το πρωτεύον χρονικό σημείο αποτελεσματικότητας. 
Approximately 70% of patients in the mipomersen groups of pivotal trials had at least a 15% decrease in LDL-C levels from baseline to PET in comparison with approximately 20% of patients in the placebo groups.
Στις συγκεντρωτικές μελέτες φάσης 3, τριάντα έξι ασθενείς (13,8%) που έλαβαν θεραπεία με μιπομερσένη παρουσίασαν αύξηση στις ALT και 
In the pooled phase 3 studies, thirty six (13.8%) mipomersen-treated patients experienced increases in ALT and AST that met protocol-defined monitoring/safety rules for liver chemistry.
Ειδικότερα, ανησυχία προκαλεί η αριθμητική ανακολουθία στα συνολικά καρδιαγγειακά συμβάματα, στα μείζονα καρδιακά συμβάματα και στα περιστατικά νοσηλείας λόγω καρδιαγγειακής αιτιολογίας. 
In particular, the numerical imbalance in overall CV events, MACE and CV hospitalisations is of concern.