natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Πειραματική Σκηνή (1972-1974), με ιδρυτές τους νέους ηθοποιούς Κώστα Χαραλαμπίδη, Λένια Σορόκου και Ευτύχιο Πουλλαΐδη, άφησε τη σφραγίδα της μέσα από παραστάσεις πρωτοποριακών έργων σε μικρούς χώρους και με έμφαση στην τέχνη του ηθοποιού. 
Peiramatiki Skini [Experimental Stage] (1972-1974), founded by the young actors Costas Charalambides, Lenia Sorocou and Eftychios Poulaides left its imprint through productions of pioneering work in small spaces and an emphasis on the art of acting.
Σημαντικότερος εκπρόσωπος της ηθογραφίας είναι ο Μιχάλης Πιτσιλλίδης που εμπλούτισε τα έργα που ανήκουν σ' αυτή την παράδοση με κοινωνικό προβληματισμό. 
The most important representative of ethography was Michalis Pitsillidis, who introduces social issues in this tradition.
Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί ο Μιχάλης Πασιαρδής που τα έργα του κινούνται στις παρυφές της ηθογραφίας αλλά είναι εμποτισμένα με ποιητική πνοή. 
A particular case was that of Michalis Pasiardis whose work moves on the fringes of ethography but is imbued with poetry.
Από την ανεξαρτησία μέχρι την ίδρυση του ΘΟΚ το 1971, πολλοί συγγραφείς εμφανίζονται στο χώρο του αμιγώς ψυχαγωγικού θεάματος: ηθογραφική κωμωδία, επιθεώρηση και πολιτική σάτιρα. 
From independence up to the foundation of THOC in 1971, a plurality of writers produced work for pure entertainment, ethographical comedy, revue and political satire.
Αναφέρουμε τους Δημήτρη Παπαδημήτρη, Μάρκο Γεωργίου, Αχιλλέα Λυμπουρίδη, Σώτο Ορείτη, Άνθο Ροδίνη, Σάββα Σαββίδη, Μιχάλη Κυριακίδη και Ανδρέα Ποταμίτη. 
Some examples include Demetris Papademetris, Marcos Georgiou, Achilleas Lymbourides, Sotos Oritis, Anthos Rodinis, Savvas Savvides, Michalis Kyriakides and Andreas Potamitis.
Δεν λείπουν και οι συγγραφείς που δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους σε διαφορετικές φόρμες και θέματα. 
Other playwrights also tested their abilities with different forms and subjects.
Αναφέρουμε το πολύμορφο έργο του Πάνου Ιωαννίδη και την πολυγραφότατη Ειρένα Ιωαννίδου-Αδαμίδου. 
Examples include the polymorphous work of Panos Ioannides and the polygraph Eirena Ioannidou-Adamidou.
Έκθεση κοστουμιών και σκηνικών που διοργανώθηκε από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου το 2007. 
An exhibition of costumes and stage designs organised by the Cyprus Theatre Organisation in 2007.
Τον Φεβρουάριο του 1963 ιδρύεται ο πρώτος επαγγελματικός θίασος των Τουρκοκυπρίων, η Πρώτη Σκηνή (İlk Sahne). 
The Turkish Cypriot professional theatre company called Ilk Sahne [First Stage], was founded in February 1963.
Το 1965 ο θίασος Πρώτη Σκηνή τυγχάνει της επιδότησης της Τουρκοκυπριακής Κοινοτικής Συνέλευσης και μετονομάζεται σε Τουρκοκυπριακό Θέατρο Πρώτη Σκηνή. 
In 1965, First Stage enjoyed the subsidy of the Turkish Cypriot Communal Chamber and was renamed Turkish Cypriot First Stage Theatre.
Ο θίασος αποκτά ένα τακτικό και αφοσιωμένο κοινό. 
The theatre group attracted a regular and devoted public.
Το 1971 ιδρύεται ο θίασος Χρυσή Σκηνή (Altun Sahne), όπου ανεβαίνουν και έργα στην τουρκοκυπριακή διάλεκτο, όπως το έργο του Kemal Tunç Alekko ile Caher (Ο Αλέκος και η Τζαχέρ). 
In 1971 the troupe Altun Sahne [Golden Stage] was founded, which also performed plays in the Turkish Cypriot dialect, such as the play of Kemal Tunç Alikko ile Caher.
Το 1971 ιδρύεται ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου. 
The Cyprus Theatre Organisation (THOC) was founded in 1971.
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία κατάφερε να αποκτήσει το κρατικό της θέατρο, έντεκα μόλις χρόνια μετά την ανακήρυξή της σε ανεξάρτητο κράτος. 
It is remarkable that Cyprus acquired its state theatre just eleven years after the declaration of independence.
Πρώτος διευθυντής είναι ο Νίκος Χατζίσκος. 
The first director of THOC was Nicos Chatziskos.
Τον Δεκέμβριο του 1972 τη διεύθυνση του ΘΟΚ αναλαμβάνει ο Σωκράτης Καραντινός, με τον τίτλο του διδάσκαλου-σκηνοθέτη. 
In December 1972 the direction of THOC was taken over by Sokratis Karantinos, under the title of instructor-director.
Ο Καραντινός στηρίζει τον ΘΟΚ στα πρώτα του βήματα, με την εμπιστοσύνη που δείχνει στους Κύπριους σκηνοθέτες και την αφοσίωσή του στην τέχνη του θεάτρου. 
Karantinos supported THOC in its first steps with the confidence he showed in Cypriot directors and his devotion to the art of theatre.
Κατά τα πρώτα τρία χρόνια ο Οργανισμός, παρά τις δυσκολίες, διαμορφώνει την ταυτότητά του και εδραιώνεται. 
During its first three years, the Organisation shaped its identity despite the many difficulties faced, and consolidated itself.
Στο διάστημα 1972-1975 διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού είναι ο Ιάκωβος Φιλίππου ενώ το 1975 διορίζεται διευθυντής ο Εύης Γαβριηλίδης, ο οποίος διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι το τέλος του 1988. 
From 1972-1975 Iakovos Philippou served as managing director of the Organisation, while in 1975 Evis Gavrielides was appointed as its director, a position he held till the end of 1988.
«Πλούτος» του Αριστοφάνη, παραγωγή ΘΟΚ (2008). 
“Pluto” by Aristophanes, THOC production (2008).
«Τα Κόκκινα Φανάρια» του Αλέκου Γαλανού, παραγωγή Θεάτρου Ένα (2009). 
“The Red Laterns” by Alecos Galanos, Theatro Ena production (2009).
Στα χρόνια που ακολουθούν το 1974, το ρεπερτόριο του ΘΟΚ δίνει έμφαση σε έργα που έχουν πολιτική διάσταση. 
In the years following 1974, the repertoire of THOC took on a political dimension.
Παράλληλα, ο ΘΟΚ αρχίζει να αποκτά κύρος και στον ελλαδικό χώρο, κυρίως με τις περιοδείες των παραστάσεων Μάνα Κουράγιο το 1977, σε σκηνοθεσία Χάιντς Ούβε Χάουζ και Ικέτιδες του Ευριπίδη το 1979, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους. 
At the same time, THOC also gained prestige in Greece, mainly through the tours with Bertolt Brecht's Mother Courage in 1977, directed by Heinz Uwe Haus and Euripides' The Suppliants in 1979, directed by Nicos Charalambous.
Οι Ικέτιδες αφήνουν εξαιρετικές εντυπώσεις και το 1980, αποτελούν την πρώτη παράσταση του ΘΟΚ στην Επίδαυρο. 
The Suppliants made an excellent impression and in 1980 was the first production of THOC at Epidaurus.
Ο Οργανισμός συμμετείχε μέχρι σήμερα με 27 παραγωγές στο Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος της Επιδαύρου, με αρκετές επιτυχίες στο ενεργητικό του, ενώ Κύπριοι σκηνοθέτες έχουν καταθέσει τη δική τους πρόταση όσον αφορά την ερμηνεία του αρχαίου δράματος. 
The Organisation has participated to date with twenty-seven productions in the Festival of Ancient Drama of Epidaurus, with many successes to its credit, while Cypriot directors have made suggestions of their own with regard to the interpretation of ancient drama.
Το 1976 ανεβαίνει η πρώτη παραγωγή παιδικού έργου και η Παιδική Σκηνή του ΘΟΚ λειτουργεί αδιάλειπτα από τότε. 
In 1976 the Children's Stage of THOC produced its first play for children.
Το 1989 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του ΘΟΚ ο Άντης Παρτζίλης. 
In 1989 Andy Pargilly undertook the direction of the Organisation.
Η Πειραματική Σκηνή εγκαινιάζεται το 2001 και διευρύνει το ρεπερτόριο του ΘΟΚ, δίνοντας χώρο σε εναλλακτικές παραγωγές και σε νέους δημιουργούς. 
The Experimental Stage was inaugurated in 2001, extending the repertoire of THOC and offering nowadays a space for alternative productions and new playwrights.
Κατά τα πρώτα χρόνια μετά το πραξικόπημα και την εισβολή η θεατρική ζωή του τόπου συρρικνώνεται: εμφανίζεται μόνο ο ΘΟΚ και θίασοι επιθεώρησης. 
During the first years following the coup d'état and the Turkish invasion, theatrical activity in Cyprus dwindled to that of THOC and of groups performing revues.
Στο τέλος όμως της δεκαετίας του '70 αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους θεατρικές ομάδες με δυναμική παρουσία αλλά σύντομη διάρκεια ζωής και στο τέλος της δεκαετίας του '80 η θεατρική ζωή αρχίζει να σταθεροποιείται. 
At the end of the 1970s, theatrical groups began to make a dynamic appearance but were short-lived and at the end of the 1980s theatrical activity began to stabilise.
Σε αυτό συμβάλλει η θεσμοθέτηση των επιχορηγήσεων, μετά την ενεργοποίηση του Αναπτυξιακού Τομέα του ΘΟΚ. 
The enactment of subsidies, following the activation of the THOC Development Sector contributed to this.
Το 1987 ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης ιδρύει το Θέατρο Ένα και είναι από τότε διευθυντής του. 
In 1987 Andreas Christodoulides founded Theatro Ena [Theatre One] and is still its director.
Το 1989 παράγοντες της Λεμεσού ιδρύουν την Εταιρεία Θεατρικής Ανάπτυξης Λεμεσού (ΕΘΑΛ). 
In 1989 Limassol personalities founded the Limassol Theatre Development Company (ETHAL).
Σήμερα διευθυντής είναι ο Μηνάς Τίγκιλης. 
Its Director today is Menas Tigkilis.
Αντίστοιχη πρωτοβουλία λαμβάνει χώρα στη Λάρνακα το 1996 όπου ιδρύεται το Θέατρο Σκάλα. 
A similar initiative took place in Larnaka in 1996 with the foundation of the Scala Theatre.
Σήμερα διευθυντής είναι ο Ανδρέας Μελέκης. 
Its director today is Andreas Melekis.
Ακόμα, σήμερα λειτουργούν το Ανοιχτό Θέατρο, το Θέατρο Διόνυσος, το Θέατρο Ανεμώνα στη Λευκωσία, το θέατρο Versus στη Λεμεσό καθώς και πολλές άλλες νεανικές κυρίως ομάδες, χωρίς σταθερή στέγη, οι οποίες συμβάλλουν, ενίοτε με ευχάριστες εκπλήξεις, στη θεατρική πολυφωνία και στην αποκέντρωση. 
The Anoictho Theatro [Open Theatre], Theatre Dionysos, Theatre Anemona [Anemone] in Nicosia, Theatre Versus in Limassol as well as a lot of other, mainly young groups operate today, without a permanent base, and occasionally offer pleasant surprises within the theatrical plurality and decentralisation.
Στο τέλος της δεκαετίας του '70 αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους θεατρικές ομάδες με δυναμική παρουσία αλλά σύντομη διάρκεια ζωής και στο τέλος της δεκαετίας του '80 η θεατρική ζωή αρχίζει να σταθεροποιείται. 
At the end of the 1970s, theatrical groups began to make a dynamic appearance but were short-lived and at the end of the 1980s theatrical activity began to stabilise.
Έκθεση σκηνικών και κοστουμιών που διοργανώθηκε από τον ΘΟΚ, (2007). 
Stage design and costumes exhibition organised by THOC, (2007).
«Λατέρνα Φτώχια και Φιλότιμο» του Αλέκου Σακελλάριου, παραγωγή Σατιρικού Θεάτρου (2005). 
“Laterna Ftohia kai Filotimo”, by Alecos Sakellarios, Satiriko Theatre production (2005).
«Ματίας ο Πρώτος» της Άλκης Ζέη, Παιδικό Θέατρο ΕΘΑΛ (2007). 
“Matias the 1st”, by Alki Zei, ETHAL Children's Theatre (2007).
Ως προς τη θεατρική δραστηριότητα των Τουρκοκυπρίων, το 1975 το Τουρκοκυπριακό θέατρο Πρώτη Σκηνή μετονομάζεται σε Τουρκοκυπριακό «Κρατικό» Θέατρο (Kıbrıs Türk Devlet Tiyatrosu). 
As far as the theatrical activity of Turkish Cypriots is concerned, in 1975, the Turkish Cypriot Theatre First Scene was renamed Turkish Cypriot “State” theatre (Kibris Türk Devlet Tiyatrosu).
Το 1980, μετά την απόλυση τους για πολιτικούς λόγους, τέσσερις καλλιτέχνες (Yaşar Ersoy, Osman Alkaş, Erol Refikoğlu και Işın Cem) ιδρύουν το Θέατρο του Τουρκικού Δήμου της Λευκωσίας (Lefkoşa Türk Belediye Tiyatrosu). 
In 1980, following their dismissal for political reasons, four artists (Yaşar Ersoy, Osman Alkaş, Erol Refikoğlu and Işin Cem) founded the Theatre of the Turkish Municipality of Nicosia (Lefkoşa Türk Belediye Tiyatrosu).
Ο θίασος, που μετονομάστηκε αργότερα σε (Τουρκοκυπριακό) Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας (Lefkoşa Belediye Tiyatrosu), διεύρυνε το ρεπερτόριο, επιδόθηκε στη διοργάνωση ποικίλων σχετικών δραστηριοτήτων (φεστιβάλ κλπ) και εργάστηκε για την επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, μέσα από τις συνεργασίες του με το Σατιρικό Θέατρο. 
The theatre company, renamed later on the Turkish Cypriot Municipal Theatre of Nicosia (Lefkoşa Belediye Tiyatrosu), extended the repertoire, undertook the organisation of various related activities (festivals etc.) and worked for the rapprochement of the two communities through collaborations with the Satiriko Theatre.
Στο μεταξύ το Τουρκοκυπριακό «Κρατικό» Θέατρο, που στο μεταξύ είχε στελεχωθεί κυρίως από καλλιτέχνες από την Τουρκία, κάνει μια στροφή στην πορεία του και από το 1994 απαρτίζεται από ντόπιους καλλιτέχνες, κίνηση που αντιμετωπίζεται θετικά από τον τουρκοκυπριακό Τύπο. 
In the meantime, the Turkish Cypriot “State” Theatre, which was mainly staffed by artists from Turkey, changed its staffing policy and employed local artists as from 1994 an action that was positively viewed by the Turkish Cypriot press.
Από το 2004 εισέρχεται σε μια εποχή ανασυγκρότησης, με διευρυμένο το θίασο και περισσότερες παραγωγές ανά έτος. 
From 2004 onwards it entered into an era of restructuring with an extended theatre company and increased productions every year.
Από τους συγγραφείς που εμφανίστηκαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, αναφέρουμε την Ευρυδίκη Περικλέους-Παπαδοπούλου, με ποιητικά έργα και τους Νέαρχο Ιωάννου, Αντώνη Γεωργίου, Άδωνι Φλωρίδη, που κάνουν μια προσπάθεια διεύρυνσης της θεματολογίας τους στα σύγχρονα προβλήματα της κυπριακής κοινωνίας. 
Examples of writers who appeared in the last fifteen years are Evridiki Pericleous-Papadopoulou, with plays that are poetic and Nearchos Ioannou, Antonis Georgiou and Adonis Florides, who attempt to broaden their subject matter with modern issues of Cypriot society.
Ο Τουρκοκυπριακός Κωμικός Θίασος προσελκύει το ενδιαφέρον του κοινού, παρουσιάζοντας έργα στην τουρκοκυπριακή διάλεκτο. 
The Turkish Cypriot Comedy Group attracted the interest of the public by presenting works in the Turkish Cypriot dialect.
«Όλα για τη Μητέρα μου» του Σάμουελ Άνταμσον, βασισμένο στην ταινία του Πέδρο Αλμοδοβάρ, παραγωγή Θεάτρου Σκάλα (2010). 
“All About my Mother” by Samuel Adamson based on the film by Pedro Almodovar, Scala Theatre production (2010).
«Το Μικρό Μαχαγκόνι» του Μπρεχτ, παραγωγή ΕΘΑΛ (2009). 
"Das kleine Mahagonni" by Brecht, ETHAL production (2009).
Ειρήνη Χατζησάββα 
Irene Hadjisavva
Η πλούσια ιστορία της Κύπρου, από την αυγή του ανθρώπινου πολιτισμού μέχρι το τέλος του μεσαίωνα, τεκμηριώνεται από σημαντικά μνημεία. 
The rich history of Cyprus, from the dawn of human civilisation to the end of the Middle Ages, is documented by significant monuments.
Αλλά δίπλα στα αρχαία ερείπια και τους βυζαντινούς ναούς βρίσκεται η ανώνυμη λαϊκή αρχιτεκτονική, που διαμορφώνει το οικιστικό περιβάλλον των ιστορικών οικισμών μας. 
But alongside the ancient ruins and the Byzantine churches lies the anonymous vernacular architecture, which forms the built environment of our historic settlements.
Τα παραδοσιακά κτίρια, κατασκευασμένα για να στεγάσουν τη ζωή και τις προσδοκίες καθημερινών ανθρώπων, αποτελούν την υλική έκφραση, τη ζωντανή μαρτυρία του πολιτισμού, τις πεποιθήσεις και τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες ζωής των προγόνων μας. 
The traditional buildings, constructed to shelter the life and aspirations of ordinary people, encapsulate the material expression, the living testimony of the culture, the beliefs and the social, political and economic circumstances of our ancestors.
Η μορφή και οργάνωση των οικισμών και των λαϊκών κτισμάτων που τους απαρτίζουν εξαρτάται από την τοπογραφία του εδάφους, τις κλιματικές συνθήκες, τα διαθέσιμα υλικά και τις ιδιότητές τους, αλλά και από κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες. 
The form and organisation of settlements and the vernacular buildings that create them depend on the topography of the land, the climatic conditions, the available materials and their properties, but also on socio-economic factors.
Τα χωριά μοιάζουν να ανήκουν οργανικά στο τοπίο, είτε αυτό είναι τμήμα απόκρημνων βουνών, ομαλών λόφων ή πεδιάδων, σχηματίζοντας μία ξεχωριστή ενότητα του φυσικού και του ανθρώπινα κατασκευασμένου περιβάλλοντος. 
The villages seem to organically grow into the landscape, whether that is part of steep mountains, rounded hills or plains, forming a remarkable unity of the natural and manmade environments.
Οι οικισμοί ήταν συμπαγείς, πυκνοχτισμένοι, με στενά, χωμάτινα ή πλακόστρωτα σοκάκια που συνέδεαν τις ιδιωτικές κατοικίες και χάρασσαν τον δρόμο για την καλλιεργούμενη γη στα περίχωρα. 
Settlements were compact, densely built, with narrow, earthen or stone-paved streets uniting the individual dwellings and tracing the way to the agricultural land in the outskirts.
Η εκκλησία ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι του ιστορικού πυρήνα, ένα σημείο συγκέντρωσης για την κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα των κατοίκων. 
The church was the most important part of the historic core, a gathering place for the social and economic activity of the inhabitants.
Άλλοι δημόσιοι χώροι ήταν σπάνιοι, και συνήθως αναπτύσσονταν πλάι στον κύριο δρόμο που οδηγούσε στον οικισμό. 
Other public spaces were rare, usually developed alongside the main road leading to the settlement.
ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΣΠΙΤΙ 
THE RURAL HOUSE
Το αγροτικό σπίτι ήταν χτισμένο από τους ντόπιους κατοίκους χωρίς να ακολουθούν κάποιο σχέδιο, αλλά σύμφωνα με τις ανάγκες της οικογένειας. 
The rural house was built by the local dwellers without following a set plan, but according to the needs of the family.
Η οργάνωση του σπιτιού αντανακλούσε την εσωστρεφή φύση της κοινότητας. 
The organisation of the house reflected the introverted nature of the community.
Η κλειστή εσωτερική αυλή ήταν η καρδιά του σπιτιού, ένας κύριος χώρος διαβίωσης και εργασίας τόσο για ανθρώπους όσο και για ζώα. 
The closed inner courtyard was the heart of the house, a main living and working space for both people and animals.
Περιτριγυρισμένη από ψηλούς τοίχους, ήταν ένα εγγενές και απαραίτητο συστατικό στοιχείο του κατοικήσιμου χώρου και εξασφάλιζε πρόσβαση στα διαφορετικά μέρη του σπιτιού. 
Surrounded by high walls, it was an inherent and necessary component of the dwelling space and provided access to the different parts of the house.
Το σπίτι συνήθως αποτελούνταν από δύο ή τρία μακρυνάρια, (μακρόστενα δωμάτια), κελάρια και/ή δίχωρα (δωμάτια με δύο χώρους) τα οποία πάντα ήταν χτισμένα απέναντι από τις γωνίες του οικοπέδου, είτε σε γραμμική είτε σε γωνιώδη διάταξη. 
This was usually composed of two or three makrinaria (narrow long rooms), cellars and/or dichora (double space rooms) which were always positioned against the edges of the plot, either in a linear or in an L-shape formation.
Η πρόσβαση από το σπίτι στην αυλή γινόταν μέσω μίας αυλόπορτας που έβγαζε ακριβώς σ' αυτήν, ή μέσω μίας εν μέρει ανοιχτής αψιδωτής σκεπαστής εισόδου. 
Access to the courtyard from the house was achieved via a courtyard door that led straight to it, or through a semi-opened arched portico.
Τα δωμάτια σπάνια συνδέονταν μεταξύ τους και είχαν πόρτες που συνήθως έβλεπαν μόνο στην αυλή. 
The rooms were rarely linked to each other and had doors usually only facing the courtyard.
Το δίχωρο ήταν ο πιο σημαντικός εσωτερικός χώρος του σπιτιού. 
The dichoro was the most important internal space of the house.
Είχε πολλαπλές χρήσεις· λειτουργούσε ως καθιστικό και υπνοδωμάτιο, ως χώρος υποδοχής αλλά μπορούσε επίσης να στεγάσει και ζώα. 
It had multiple functions; it served as living and sleeping room, reception space, but could also house the animals.
Φτιαχνόταν με διπλασιασμό του πλάτους από το μακρυνάρι με αντικατάσταση του μεσότοιχου με ένα ξύλινο δοκάρι το οποίο διέτρεχε όλο το μήκος του δωματίου ή με το χτίσιμο μιας πέτρινης καμάρας στη θέση του διαχωριστικού τοίχου. 
It was formed by doubling the width of a makrinari by replacing the wall in between with a wooden beam spanning the whole length of the room, or by inserting a stone arch in the place of the dividing wall.
Όταν χρησιμοποιούνταν η καμάρα, το δωμάτιο αυτό το ονόμαζαν παλάτι. 
When the arch was used, this room was called palati (palace).
Παραδοσιακός οικισμός. 
A traditional housing settlement.
Ορεινός οικισμός. 
A mountain housing settlement.
Ο ηλιακός ήταν άλλο ένα σημαντικό χαρακτηριστικό στοιχείο του παραδοσιακού σπιτιού. 
The iliakos (sun-room) was another important feature of the traditional house.
Ήταν ένας ημικαλυμμένος χώρος, ανοιχτός από τη μία πλευρά προς την αυλή βλέποντας προς τον ήλιο, με μία ή περισσότερες διαδοχικές καμάρες ή δοκάρια στηριγμένα σε στύλους, ανάλογα με το μήκος του. 
It was a semi-covered space, open on one side toward the courtyard facing the sun, by one or more consecutive arches or beams on poles, according to its length.
Παρείχε επίσης πρόσβαση στα γειτονικά δωμάτια του σπιτιού. 
It also provided access to the adjacent rooms of the house.
Σε πολλές περιπτώσεις ο ηλιακός επαναλαμβανόταν στον πάνω όροφο. 
In many cases the iliakos was repeated on the upper floor.
Αυτά ήταν τα πιο ενδιαφέροντα μορφολογικά χαρακτηριστικά της συνολικής σύνθεσης της κατοικίας. 
These were the most interesting morphological features of the whole composition of the dwelling.
Συνήθως χτιζόταν δεύτερος όροφος όταν το οικόπεδο ήταν μικρό και δεν επέτρεπε ισόγειες επεκτάσεις. 
A second floor was built usually when the plot was small and did not allow for ground floor extensions.
Η πρόσβαση στα δωμάτια του δεύτερου ορόφου γινόταν πάντα μέσω μίας εξωτερικής πέτρινης ή ξύλινης σκάλας που βρισκόταν στην αυλή απέναντι από την μπροστινή πρόσοψη του κυριώς σπιτιού και που συνήθως κατέληγε σε ένα μικρό σκεπαστό ξύλινο μπαλκόνι. 
Access to the second floor rooms was always via an external stone or wooden staircase located in the courtyard against the front elevation of the main house and usually ending in a small covered wooden balcony.
Οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν μικρά και λίγα και εναρμονισμένα με τα δομικά χαρακτηριστικά των οικοδομκών υλικών. 
The doors and windows were small and few and proportioned according to the structural qualities of the building materials.
Τα ανοίγματα προς την πλευρά του δρόμου ήταν λιγοστά, συνήθως με μόνο μία μπροστινή πόρτα και έναν αρσενά (μικρό παράθυρο) πάνω ψηλά για εξαερισμό. 
Openings toward the street were scant, usually with only a front door and an arsera (a small window) high above it for ventilation.
Τα σπίτια ήταν πάντα προσανατολισμένα προς τον νότο ή την ανατολή για να δέχονται όσο το δυνατόν περισσότερο ηλιακό φως. 
The houses were always positioned toward the south or the east to absorb as much sunlight as possible.
Αυλή παραδοσιακού σπιτιού. 
A courtyard of a traditional house.
Αποκατεστημένη αυλή παραδοσιακού σπιτιού. 
A restored courtyard of a traditional house.
Σε μεγαλύτερα υψόμετρα στα βουνά, η μορφολογία του εδάφους περιόριζε τον διαθέσιμο χώρο για χτίσιμο σπιτιών. 
On higher elevations on the mountains, the topography of the land limited the space available for housing.
Σ' αυτήν την περίπτωση η ύπαρξη αυλής ήταν σπάνια και τα κτίρια μοιάζουν να είναι σκαρφαλωμένα σε αρκετά επίπεδα πάνω στην απότομη πλαγιά. 
In this case a courtyard was rare and the buildings seem to be clambered on several levels on the steep slope.
Τα διαφορετικά επίπεδα των σπιτιών είχαν πρόσβαση απευθείας από τους δρόμους σε διαφορετικά ύψη. 
The different levels of the houses were accessed straight from the streets at different elevations.
Υπήρχε συχνά και κάποιος ηλιακός, αυτή τη φορά όμως στο πιο ψηλό επίπεδο του σπιτιού, σχηματίζοντας ένα είδος σκεπαστής βεράντας. 
There was often an iliakos, this time on the highest level of the house, forming a kind of covered verandah.
ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΣΠΙΤΙ 
THE URBAN HOUSE
Η μετάβαση από τον αγροτικό στον αστικό τύπο κατοικίας ξεκίνησε προς το τέλος του δέκατου ένατου και τις αρχές του εικοστού αιώνα, συμπίπτοντας σχεδόν με το τέλος της οθωμανικής περιόδου. 
The transition from the rural to the urban type of dwelling began toward the end of the nineteenth and the beginning of the twentieth century, almost coinciding with the end of the Ottoman era.
Συνέπεσε επίσης με την εμφάνιση της κυπριακής μεσαίας τάξης, αποτέλεσμα της κοινωνικοοικονομικής αναδιάρθρωσης που έφερε μαζί της και μία νέα αντίληψη κοινωνικών και οικονομικών πρακτικών. 
It also coincided with the emergence of the Cypriot middle class, the result of socioeconomic restructuring that brought with it a new perception of social and economic practices.
Οι μορφές των κτισμάτων άρχισαν κατά συνέπεια να αλλάζουν. 
The forms of the buildings consequently began to alter.
Με τις νέες πρακτικές, τα κύρια δωμάτια της κατοικίας προσδιορίστηκαν, οργανώθηκαν και χτίστηκαν όλα μαζί, ταυτόχρονα. 
With the new practices, the main rooms of the dwelling were defined, organised and all built together, at the same time.
Ο ιδιοκτήτης που ανήκε στη μεσαία τάξη άρχισε να δημιουργεί τον δικό του χώρο κατοικίας, προσαρμοσμένο στις δικές του ιδιαίτερες ανάγκες, αλλά ακόμη δανειζόταν από τη βασική διαρρύθμιση της αγροτικής κατοικίας (η οποία είχε γίνει πλέον ακατάλληλη για τον τρόπο ζωής του). 
The middle-class owner began to create his own dwelling space, suited to his own specific needs, but still borrowed from the basic layout of the rural dwelling (which had by then become unsuited to his lifestyle).