natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Από τη επόμενη διοργάνωση, υιοθετήθηκε η ιδέα ενός ανοιχτού καλλιτεχνικού διαγωνισμού μέσω του οποίου ένας έφορος διεθνούς προοπτικής και δραστηριότητας θα καλούνταν να επιλέξει τον καλλιτέχνη ή τους καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν. 
By the following edition, the notion of an open artistic competition was introduced, through which a curator of an international outlook and activity would be invited to select the participating artist(s).
Αυτή η αλλαγή πολιτικής είχε σκοπό τη βελτίωση της διαφάνειας, και ταυτόχρονα την αναβάθμιση της παρουσίας του εθνικού περιπτέρου και την καλύτερη προώθηση του έργου των καλλιτεχνών στο εξωτερικό. 
This change of policy aimed to enhance transparency, as well as upgrade the profile of the national pavilion and better promote the work of the artists abroad.
Το 1972 σημειώθηκε η τελευταία παρουσία Κυπρίων καλλιτεχνών στη Βενετία και ακολούθησε μία μεγάλη παύση, λόγω της στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο από την Τουρκία το 1974. 
1972 marked the last appearance of Cypriot artists in Venice before a long pause, due to the military invasion of Cyprus by Turkey in 1974.
Αφίσα - Κυπριακό Περίπτερο, Μπιενάλε Βενετίας (2007). 
Poster - Cyprus Pavilion, Venice Biennale (2007).
Άποψη του Κυπριακού Περιπτέρου, Μπιενάλε Βενετίας (2005). 
A view of the Cyprus Pavilion, Venice Biennale (2005).
Η Κύπρος δεν ήταν ανάμεσα στις χώρες που εξασφάλισαν από την αρχή μόνιμο περίπτερο. 
Cyprus was not among the countries to secure a permanent pavilion from the outset.
Οι πρώτες κυπριακές παρουσιάσεις φιλοξενήθηκαν ή στο Τζιαρντίνι ή στο Αρσενάλε, τους δύο επίσημους χώρους της Μπιενάλε, ανάλογα με το ποιος ήταν διαθέσιμος. 
The first Cypriot shows were accommodated either in the Giardini or the Arsenale, the two official biennial sites, depending on availability.
Από το 1997 μέχρι το 2003 (όταν ο Νίκος Χαραλαμπίδης επέστρεψε για μία ατομική παρουσίαση, η Κύπρος χρησιμοποιούσε για τις εκθλεσεις της διάφορα ιστορικά κτίρια στην πόλη, μέχρι που το εθνικό περίπτερο βρήκε μία πιο μόνιμη στέγη στο Παλάτσο Μαλιπιέρο [Palazzo Malipiero], τοποθετημένο στο κέντρο δίπλα στο Μεγάλο Κανάλι κοντά στο l' Accademia. 
From 1997 until 2003 (when Nikos Charalambidis returned for a solo show), Cyprus was exhibiting in various historic buildings around town, until the national pavilion found a more permanent roof in Palazzo Malipiero, centrally located by the Grand Canal near l' Accademia.
Ο χώρος αυτός έχει φιλοξενήσει με επιτυχία τις κυπριακές εκθέσεις το 2005 (Παναγιώτης Μιχαήλ και Κωνσταντία Σοφοκλέους), το 2007 (Χάρης Επαμεινώνδα και Μουσταφά Χουλουσί) και το 2009 (Σωκράτης Σωκράτους), και είναι ήδη εξασφαλισμένος για τις επόμενες τρεις διοργανώσεις της εκδήλωσης. 
The venue has successfully hosted the Cypriot presentations in 2005 (Panayiotis Michael and Konstantia Sofokleous), 2007 (Haris Epaminonda and Mustafa Hulusi) and 2009 (Socratis Socratous), and is already secured for the next three editions of the event.
Σήμερα, τριάντα τέσσερις χώρες εκθέτουν σε εθνικά περίπτερα στο Τζιαρντίνι [Giardini], και περισσότερες από πενήντα ακόμη σε διάφορους χώρους της πόλης. 
Today, thirty-four countries exhibit in national pavilions in the Giardini, and over fifty others around the city.
Η Μπιενάλε της Βενετίας προς το παρόν ελκύει σχεδόν μισό εκατομμύριο επισκέπτες και συνεχίζει να αποτελεί τη μεγαλύτερη και πιο σημαντική διεθνή εκδήλωση σύγχρονης τέχνης στο οποίο συμμετέχει η Δημοκρατία της Κύπρου. 
The Venice Biennale currently attracts nearly half a million visitors, and continues to constitute the biggest and most important international event of contemporary art in which the Republic of Cyprus participates.
Αφίσα - Κυπριακό Περίπτερο, Μπιενάλε Βενετίας (2003). 
Poster - Cyprus Pavilion, Venice Biennale (2003).
Αφίσα - Κυπριακό Περίπτερο, Μπιενάλε Βενετίας (2005). 
Poster - Cyprus Pavilion, Venice Biennale (2005).
Αφίσα - Κυπριακό Περίπτερο, Μπιενάλε Βενετίας (2009). 
Poster - Cyprus Pavilion, Venice Biennale (2009).
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: ΜΙΑ ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ (1960-2010) 
LITERATURE: AN OVERVIEW (1960-2010)
ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΑΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 
GREEK CYPRIOT LITERATURE
Λεύκιος Ζαφειρίου 
Lefkios Zafiriou
Η επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 16 Αυγούστου 1960 σηματοδοτεί μια νέα περίοδο για τη λογοτεχνία. 
The official proclamation of the Republic of Cyprus on 16 August 1960 marks a new period for literature.
Οι ιστορικές συνθήκες, η σχεδόν εμπόλεμη ατμόσφαιρα από το 1963 έως την εισβολή της Τουρκίας το 1974 με τις τραγικές συνέπειές της, επηρέασαν άμεσα τη λογοτεχνική δημιουργία. 
The historical conditions, the almost belligerent atmosphere from 1963 till the invasion by Turkey in 1974, with its tragic consequences, had a direct influence on literary creation.
Τα περιοδικά Πνευματική Κύπρος, Κυπριακά Χρονικά, Νέα Εποχή και Επιθεώρησις Λόγου και Τέχνης θα αποτελέσουν τα λογοτεχνικά έντυπα στις απαρχές τις νέας πολιτείας. 
The magazines Pnevmatiki Kypros, Kypriaka Chronika, Nea Epochi and Epitheorisis Logou kai Technis were the literary publications at the start of the new state.
Ιδιαίτερα στα Κυπριακά Χρονικά θα συνεργαστούν νέοι συγγραφείς που θα δώσουν έργο προσανατολισμένο στις νεοτερικές αναζητήσεις. 
In Kypriaka Chronika in particular, young authors collaborated to produce work orientated to modernistic quests.
Ο περιορισμένος χώρος δεν επιτρέπει την αναλυτική παρουσίαση περισσότερων λογοτεχνών και του έργου τους και προτιμήθηκε, αντί ενός εκτεταμένου καταλόγου ονομάτων, η επικέντρωση αυτού του άρθρου σε συγγραφείς που, κυρίως, εμφανίζονται αμέσως μετά το 1960 και συναποτελούν τον «κανόνα» της σύγχρονης Kυπριακής Λογοτεχνίας. 
Limited space does not permit the analytical presentation of more authors and their work and, instead of an extensive list of names, it was thought preferable to concentrate in this article on writers who in the main appear after 1960 and who together make up the “canon” of contemporary Cypriot literature.
Στα χρόνια της Ύστερης Αγγλοκρατίας ξεχωρίζουν ο Νίκος Νικολαΐδης (1884-1956) με το πεζογραφικό του έργο, πρωτοποριακό για την εποχή που γράφτηκε, καθώς και ο Λουκής Ακρίτας (1909- 1964), με το αξιόλογο αφηγηματικό έργο του. 
In the late period of British rule, Nicos Nicolaides (1884-1956) stands out with his prose, avant-garde for the era in which it was written, and so does Loukis Akritas (1909-1964) with his remarkable narrative work.
Ο Γλαύκος Αλιθέρσης (1897-1965) είναι ο πρώτος ποιητής που έδωσε έργο αξιοπρόσεκτο στην πανελλήνια κοινή, ενώ ο Τεύκρος Ανθίας (1903-1968) και ο Θοδόσης Πιερίδης (1908-1968) συνεχίζουν από τα χρόνια του Μεσοπολέμου την κοινωνική στρατευμένη ποίησή τους. 
Glafkos Alithersis (1897-1965) is the first poet to produce work worthy of note in the Pan-Hellenic community, while Tefkros Anthias (1903-1968) and Thodosis Pierides (1908-1968) continue from the inter-war period to write their socially committed poetry.
Στη σύνθεση του Θ. Πιερίδη Ονειροπόληση πάνω στα τείχη της Αμμοχώστου (1965), η ποιητική αφήγηση επικεντρώνεται στην ιστορία του νησιού, καθώς και στις ποιητικές αγωνίες και αναζητήσεις του ίδιου του δημιουργού. 
In Th. Pierides' Daydreaming on the Walls of Famagusta (1965), the poetic narrative focuses on the history of the island as well as on the poetic struggles and quests of the creator himself.
Ο Νίκος Βραχίμης (1914-1961) με το ανανεωτικό πεζογραφικό έργο του και ο Μάνος Κράλης (1914-1989) με την ποίησή του προσανατολίζουν την Κυπριακή λογοτεχνία σε νέους ορίζοντες. 
Nicos Vrahimis (1914-1961), with his innovative prose and Manos Kralis (1914-1989) with his poetry orientate Cypriot literature towards new horizons.
Δύο λογοτέχνες, ο Γιώργος Φιλίππου Πιερίδης (1904-1999 ) και ο Κώστας Μόντης (1914- 2004), εμφανίζονται αυτή την περίοδο και θα δώσουν στη συνέχεια με το έργο τους αξιόλογα επιτεύγματα. 
Two writers, Giorgos Philippou Pierides (1904-1999) and Costas Montis (1914-2004), appear at this time and will go on to achieve remarkable work.
Ο Κ. Μόντης με τρεις ποιητικές συλλογές (Στιγμές, 1958, Συμλήρωμα των Στιγμών, 1960 και Ποίηση του Κώστα Μόντη, 1962), οριστικοποιεί τον νεοτερικό προσανατολισμό στο ποιητικό έργο του. 
C. Montis, with three collections of poetry (Moments 1958, Supplement to Moments 1960 and Poetry of Costas Montis 1962) finalises the modernistic orientation in his poetry.
Οι στιγμές, ολιγόστιχα ποιήματα μετουσιωμένης φιλοσοφικής σκέψης, συνιστούν, όπως επισημαίνει ο Αλέξης Ζήρας, μια αρκετά ανατρεπτική συμβολή στη διαμόρφωση της ποιητικής του αποσπάσματος. 
The moments, poems of a few lines of transformed philosophical thought, constitute, as Alexis Zeras writes, a quite subversive contribution to the shaping of the poetics of the fragment.
Οι ποιητικές συλλογές Γράμμα στη Μητέρα κι άλλοι στίχοι (1965) και Δεύτερο Γράμμα στη Μητέρα (1972), αποτελούν κορυφαίες επιτεύξεις. 
The collections of poems Letter to Mother and Other Verses (1965) and Second Letter to Mother (1972) are consummate achievements.
Ιδιαίτερα στο Δεύτερο γράμμα στη Μητέρα ο ποιητικός λόγος εκφέρεται ως απόσταγμα βιωμένης οδύνης σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο και εκφράζει το βάθος της ανθρώπινης δοκιμασίας με ευστοχία και πρωτοτυπία. 
In Second Letter to Mother in particular, the poetic discourse is expressed as a distillation of pain experienced at a personal and collective level and describes the depth of the human ordeal with accuracy and originality.
Και στις μεταγενέστερες συλλογές συγκεντρώνει μια ώριμη ποιητική συγκομιδή, όπου με ευρηματικότητα καταγράφει πτυχές από τη σύγχρονη ζωή και την ιστορία, με χιούμορ, ειρωνεία και υποβολή. 
His later collections garner a mature poetic harvest, where with originality he records aspects of contemporary life and history with humour, irony and hyperbole.
Η συλλογική εθνική εμπειρία και το προσωπικό βίωμα συνυπάρχουν στο ποιητικό έργο του με εκφραστική ευστοχία και πρωτοτυπία. 
The collective national experience and his personal experience co-exist in his poetry with expressive accuracy and originality.
Με το έργο του εκφράζει με μοναδικό τρόπο τη σύγχρονη κυπριακή αγωνία στα όρια ενός ανθρώπινου μέτρου μια ήθους. 
In his work he gives voice in a unique manner to contemporary Cypriot anguish within the bounds of a human dimension and ethos.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο καημός της Κύπρου ενυπάρχει σαφέστατα και στο πεζογραφικό του έργο. 
It is not fortuitous in any case that the sorrow of Cyprus also exists very clearly in his prose works.
Με τη νουβέλα Κλειστές πόρτες (1964) - απάντηση στα Πικρολέμονα του Ντάρρελ- ο ιδιότυπος νεοτερικός αφηγηματικός λόγος καταξιώνεται μέσα από τη διυλισμένη βίωση της εμπειρίας του απελευθερωτικού αγώνα του 1955-1959 με γλωσσική και αφηγηματική ενάργεια. 
With his novella Closed Doors (1964) - a reply to Durrell's Bitter Lemons - his idiosyncratic modernistic narrative discourse acquires recognition through the distilled personal knowledge of the experience of the anti-colonial liberation struggle of 1955-1959 with linguistic and narrative vividness.
Στο μυθιστόρημα Ο αφέντης Μπατίστας και τ' άλλα πετυχαίνει τη σύζευξη παρόντος και παρελθόντος μέσα από αυτοβιογραφικές και ιστορικές αναδρομές στις οποίες εμπλέκονται θρύλοι και λαϊκές αφηγήσεις. 
In his novel Mr Battistas and the Others he succeeds in linking the present and the past through autobiographical and historical flashbacks in which legends and popular tales are intertwined.
Μια ιδιαίτερη νότα δίνουν στο έργο του τα ποιήματα στην κυπριακή διάλεκτο. 
The poems in the Cypriot vernacular give a special note to his work.
Θοδόσης Πιερίδης 
Thodosis Pierides
Κώστας Μόντης 
Costas Montis
Γιώργος Φιλίππου Πιερίδης 
Giorgos Philippou Pierides
Ο ποιητής-αφηγητής, με τη σάτιρα και τον σαρκασμό, εκφράζει την αγωνία και το άγχος, ενώ στην αναζήτηση της υπαρξιακής λύτρωσης η επίγνωση της τραγικότητας της ιστορίας στη γενέθλια γη τον οδηγεί σε μια αμεσότερη χρήση της γλώσσας-ωμής αρκετές φορές. 
The poet-narrator, with satire and sarcasm, expresses anguish and stress, while in the quest for existential redemption the consciousness of the tragic aspect of history in his native land leads him to a more direct use of the language - raw quite often.
Ήδη από το 1957 ο τίτλος της πρώτης συλλογής Παρεκκλίσεις υποδήλωνε τη διαφοροποίηση του Μηχανικού ως προς τις θεματικές και εκφραστικές αναζητήσεις, ενώ με Τα δυο βουνά, όπου είναι εμφανής η τραγική αίσθηση της πρόσφατης ιστορίας, ο ποιητικός λόγος αποκτά μία καθαρότερη έκφραση. 
Already from 1957, the title of his first collection Deviations hints at the diversification of Mechanikos as regards quests for themes and modes of expression, while with The Two Mountains, where the tragic sense of recent history is apparent, the poetic discourse acquires clearer expression.
Στην Κατάθεση (όπου η μορφή του Ριμαχό χρησιμοποιείται σε μια νέα ποιητική εκδοχή), προχώρησε σε αποτίμηση της κυπριακής τραγωδίας με λόγο έντονα κριτικό και με κύρια χαρακτηριστικά την οργή και την ειρωνεία.. 
In Deposition (where the persona of Rimacho is used in a new poetic interpretation) he proceeded to an assessment of the Cyprus tragedy in strongly critical discourse and with anger and irony as the chief characteristics.
Εκτός από το πρώτο ποίημα της συλλογής «Ωδή σ' ένα σκοτωμένο Τουρκάκι» γραμμένο τον Απρίλιο του 1964, τα υπόλοιπα συνθέτουν ένα ποιητικό σύνολο όπου ο σπαρακτικός τόνος ενός πικρότατου λυρισμού εκφέρεται αναντίρρητα και ως έσχατη πολιτική διαμαρτυρία. 
Apart from the first poem in the collection, “Ode to a Dead Young Turk” written in April 1964, the rest constitute a poetic unity where the anguished tone of a bitter lyricism comes out indisputably as also the ultimate political protest.
Παντελής Μηχανικός 
Pantelis Mechanikos
Ο Θεοδόσης Νικολάου (1930-2004) με έναν κατασταλαγμένο ποιητικό λόγο συναιρεί τη στυφή ιστορική γεύση και τη μεταφυσική αναζήτηση σε άρτια λυρικά ποιήματα. 
Theodosis Nicolaou (1930-2004), in a distilled poetic discourse blends the bitter historical facts and the metaphysical quest in perfect lyrical poems.
Στις συλλογές του Πεπραγμένα (1980), Εικόνες (1988) και Το σπίτι ( 1993, 2002) η ποιητική ωριμότητα μέσω ενός λόγου λιτού και οικείου συνθέτει ένα σύνολο στοχαστικής περιδιάβασης με κύρια γνωρίσματα τη γλωσσική αμεσότητα και το λιτό ύφος. 
In his collections Acta (1980), Images (1988) and The House (1993, 2002), the poetic maturity through discourse which is plain and familiar leads to a contemplative viewing of things with linguistic immediacy and undecorated style its main traits.
Επιπρόσθετα οι προσωπικές εμπειρίες, σε συνδυασμό με τις συλλογικές του γενέθλιου χώρου, απολήγουν σε ποιήματα στα οποία προέχει το ουσιώδες και το καίριο. 
Moreover, his personal experiences, in combination with the collective ones of his native land, end up in poems in which the essential and the crucial comes first.
Η υπαρξιακή αγωνία, η μνήμη, ο έρωτας και η Κύπρος αποτελούν βασικά στοιχεία της ποιητικής μυθολογίας του Νικολάου. 
The existential anguish, memory, love and Cyprus are the basic elements of the poetic mythology of Nicolaou.
Η τελευταία ποιητική σύνθεσή του διακρίνεται για την καίρια και ευθύβολη γλώσσα της. 
His last poetic composition stands out for its pointed and accurate language.
Γενικά η ποίησή του αφαιρετική, στοχαστική και λιτή σηματοδοτεί με τον νεοτερικό προσανατολισμό της έναν λόγο γήινο παρά τη μεταφυσική ένδυσή του. 
In general, his poetry, abstract, contemplative and unadorned, marks with its modernistic orientation an earthly discourse despite its metaphysical wrappings.
Ο Ανδρέας Παστελλάς (1932) στην πρώτη ποιητική συλλογή του Χώρος διασποράς (1970) θα εκφράσει τις διαψεύσεις της γενιάς του στα πρώτα χρόνια της Ανεξαρτησίας, ύστερα από στον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59. 
Andreas Pastellas (1932) voices in his first collection of poems Space of Diaspora (1970) the frustrations of his generation in the first years of independence, after the 1955-59 freedom struggle.
Η αλληγορία, η σάτιρα και η ειρωνεία αναδεικνύουν, πίσω από έναν επίπλαστο εφυσυχασμό, την αλλοτρίωση. 
The allegory, satire and irony reveal, behind a feigned complacency, the alienation.
Στη συλλογή Μεταθανατίως αποσχηματισθείς (1995) η ευθύβολη κριτική ματιά, με σαρκαστική διάθεση, προϋποθέτει ένα ανθρώπινο ύφος το οποίο εκπηγάζει ως αντίστιξη στον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας. 
In the collection Posthumously Defrocked (1975) the accurate critical glance, in sarcastic vein, pre-supposes a human attitude which arises as the counterpoint to the disorientation of society.
Ο Φοίβος Σταυρίδης (1938) στη συλλογή Απομυθοποίηση (1978) με οργισμένη φωνή ασκεί κριτική για την απάθεια μπροστά στην τραγική πραγματικότητα μετά την τουρκική εισβολή. 
Phivos Stavrides (1938) in the collection Demystification (1978) criticises in an angry voice the apathy in the face of the tragic reality after the Turkish invasion.
Η ποίησή του με την αμεσότητα και τη λιτότητά της, με καταβολές από τον Μ. Αναγνωστάκη, εκφέρεται ως κοινωνική και πολιτική διαμαρτυρία. 
With its immediacy and succinctness, with influences from M. Anagnostakis, his poetry is expressed as social and political protest.
Στη συλλογή Τρίτο πρόσωπο (1992), αποκλίνοντας από την προηγούμενη ποίησή του, αποκρυσταλλώνει ένα ώριμο γράψιμο, αφομοιώνοντας τις γόνιμες επιδράσεις από τον Κ.Π.Καβάφη και άλλους ποιητές. 
In the collection Third Person (1992), deviating from his earlier poetry, he crystallises a mature writing, assimilating fertile influences from C.P.Cavafy and other poets.
Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης (1940) ήδη από τις πρώτες του συλλογές δίνει μια πρωτότυπη ποίηση. 
Kyriakos Charalambides (1940) already produces seminal poetry in his first collections.
Στη συλλογή To Αγγείο με τα σχήματα (1973) ο επιγραμματικός λόγος, με την ευρηματικότητα και το χιούμορ, χαρακτηρίζει την ιδιότυπη λυρική φωνή του ποιητή, που μελετά στοχαστικά τη σύγχρονή του ιστορική πραγματικότητα και αγωνία. 
In the collection The Vase with Designs (1973) the epigrammatic discourse, with the inventiveness/originality and the humour, characterises the singular lyric voice of the poet, who contemplates in depth his contemporary historical reality and anxiety.
Η μορφής του Ριμάκο αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ποίηση του αλλά και για τη νεότερη κυπριακή ποίηση. 
The persona of Rimacho acquires special interest in his poetry and for modern Cypriot poetry as well.
Τα ποιήματα της συλλογής Αχαιών Ακτή (1977) έχουν κυρίως ως θεματικό κέντρο τα τραγικά γεγονότα του 1974. 
The poems of the collection Achaean Shore (1977) mainly have the tragic events of 1974 as the central theme.
Ο λυρισμός και η ειρωνεία με έναν λόγο πυκνό συνυφαίνουν τη σπαρακτική εξομολόγηση του ποιητή. 
The lyricism and the irony with dense discourse weave the heart-rending confession of the poet.
Η στυφή γεύση του πολέμου και οι συνέπειές του υπάρχουν και στη συλλογή Αμμόχωστος Βασιλεύουσα (1982). 
The bitter taste of the war and its consequences are also present in the collection Famagusta Regal Capital (1982).
Η λυρική αφήγηση με επίκεντρο την κατεχόμενη Αμμόχωστο δίνει με ρεαλιστική απογύμνωση την κυπριακή τραγωδία. 
The lyrical narrative, focusing on occupied Famagusta, lays bare the tragedy of Cyprus with realistic description.
Αλλά και στη Μεθιστορία (1995), αξιοποιώντας γόνιμα τον Καβάφη και τον Σεφέρη, ο ώριμος και μεστός ποιητικός λόγος συνθέτει τη σύγχρονη πραγματικότητα με πλήθος σύμβολα και ρυθμούς. 
In Metahistory (1995), too, turning Cavafy and Seferis to fruitful use, the mature and pregnant poetic discourse depicts contemporary reality with a plethora of symbols and rhythms.
Πέρα από το δράμα των αγνοουμένων (Ο Θόλος, 1989), ο Χαραλαμπίδης και στις επόμενες συλλογές του εκφράζει το δράμα της Κύπρου με αναφορές στον μύθο και στην ιστορία (Δοκίμιν, 2000) δίνοντας οικουμενικές προεκτάσεις στην ποίηση του, ενώ στο Κυδώνιον μήλον (2006) η καβαφική ειρωνεία και η κατασταλαγμένη ώριμη φωνή συνιστούν βασικά γνωρίσματα μιας ποίησης με σπάνια πρωτοτυπία και γλωσσική εμβρίθεια. 
Apart from the drama of the missing (Dome, 1989), in his subsequent collections as well Charalambides describes the drama of Cyprus with references to myth and to history (Dokimin, 2000), giving ecumenical extensions to his poetry, while in Quince Apple (2006) Cavafian irony and the settled mature voice are the primary characteristics of a poetry with rare originality and linguistic profundity.
Θεοδόσης Νικολάου 
Theodosis Nicolaou
Κυριάκος Χαραλαμπίδης 
Kyriakos Charalambides
Ο Κώστας Βασιλείου (1939) με τις συλλογές Ο Πόρφυρας (1978), και Ο Ευαγγελισμός της Λυγερής (1988) με σαρκασμό και εκφραστική τόλμη ασκεί οξεία κριτική. 
Costas Vassiliou (1939), with sarcasm and expressive boldness, is sharply critical in his collections Porphyras (1978) and The Annunciation of Lygeri (1988).
Μέσα από μια προσωπική μυθολογία ο ποιητικός λόγος του Βασιλείου εκφράζει την πρόσφατη τραγωδία με ιδιότυπο σκληρό λυρικό τόνο, ενώ η ωμή αντίκριση της σύγχρονης κυπριακής πραγματικότητας χαρακτηρίζεται από έντονο αντικονφορμισμό. 
Through a personal mythology, the poetic discourse of Vassiliou expresses the recent tragedy in a singular harsh lyric tone, while the unvarnished view of contemporary Cypriot reality is characterised by intense non-conformity.
Ο ποιητής επιλέγει κυρίως τη βιβλική ρητορική, όπως έχει επισημανθεί από την κριτική, προβάλλοντας τους μηχανισμούς αλλοτρίωσης και αφελληνισμού με καταγγελτικό τρόπο. 
The poet chooses mainly biblical rhetoric, as has been noted by the critics, to project the machinery of alienation and de-Hellenisation in a denunciatory manner.
Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή στο έργο του αποτελεί η εξέλιξη της μορφής του Ριμάκο (Ριμαχό, Ριμαχόνα). 
A particularly interesting aspect of his work is the development of the persona of Rimacho.
Και σε άλλες συλλογές, Pieta (1983) Λάμπουσα (1996), ο ποιητικός λόγος εκτρέπεται στην πολιτική καταγγελία για ό.τι συνέβαλε στην ανατροπή του «Κόσμου της Κύπρου». 
In other collections also, Pieta (1987) and Lambousa (1996), the poetic discourse deviates into the political accusation of whatever contributed to the overturning of the “World of Cyprus”.
Στις τελευταίες συλλογές του στην κυπριακή διάλεκτο επιχειρεί την ανάδειξη του ιδιώματος στον χώρο της ποίησης. 
In his last collections, in the Cypriot dialect, he attempts to elevate the vernacular into the space of poetry.
Η Πίτσα Γαλάζη (1940) σε πολύστιχα ποιήματα θα εκφράσει τις περισσότερες φορές τη διάψευση της γενιάς που έζησε την έξαρση του 1955-59. 
Pitsa Galazi (1940) expresses most frequently in poems of many lines the frustration of the generation who experienced the anti-colonial uprising of 1955-59.
Οι δυσκολίες προσαρμογής σ' έναν κόσμο που απομακρύνεται από το κλίμα αυτό, θα την οδηγήσουν σε μια διαρκή ποιητική ανάπλαση της εποχής εκείνης, ιδιαίτερα στις συλλογές Η αδελφή του Αλέξανδρου (1973), Υπνοπαιδεία (1978) και Σηματωροί (1983). 
The difficulties of adapting to a world removed from this climate leads her to a continuous poetic recreation of that period, particularly in the collections Alexander's Sister (1973), Sleeplearning (1978) and Signallers (1983).
Η μνήμη λειτουργεί με έναν τρόπο δραματικό και εμφατικά επανέρχονται οι μορφές των νεκρών ενώ η νεοτερική γραφή, με υπερρεαλισικές καταβολές, συναιρεί έναν πικρό λυρισμό, με λόγο πληθωρικό. 
The memory operates in a dramatic way and the figures of the dead return expressively while the modernistic writing, with surrealist influences, merges a bitter lyricism, with plethoric discourse.
Και στις ποιητικές συνθέσεις Ο ωραίος Αρτούρος ή Ο Αρτούρ Ρεμπώ στην Κύπρο (1991) και Τα πουλιά του Ευστολίου και Ο έγκλειστος (1998) δεσπόζει η πολιτική-ιστορική και κριτική ματιά για τον γενέθλιο χώρο. 
In the poetic compositions The Handsome Arthur or Arthur Rimbaud in Cyprus (1991) and The Birds of Efstathios and the Enclaved One (1998) the political-historical and critical glance at the native space dominates.
Αργότερα στο Μυθολόγιον (1981) η ποίησή του εμπλουτίζεται εκφραστικά και θεματικά, με αναφορές στον Λεόντιο Μαχαιρά και στον Παντελή Μηχανικό και στρέφεται κριτικά ,με σατιρική διάθεση, στα σύγχρονα προβλήματα μέσα από μια μυθοπλασία με έκδηλο το σατιρικό στοιχείο. 
Later, in Mythologion (1981), his poetry is enriched both in expression and theme, with references to Leontios Makhairas and Pantelis Mechanikos, and turns critically, in satirical mood, to contemporary problems through mythmaking with a clear satirical element.