natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Για κάποιο καιρό, διάφοροι χώροι, όπως η κουζίνα, το μπάνιο και το πλυσταριό, παρέμεναν σε ξεχωριστά συγκροτήματα από το κυρίως κτίριο λόγω της μειωμένης τους σημασίας ως χώροι για κοινωνικές λειτουργίες. 
For some time, various areas, such as the kitchen, washroom and laundry room, remained in separate units from the main building due to their diminished importance as spaces for social functions.
Η θέση του κυρίως σπιτιού στην πίσω πλευρά του οικοπέδου έγινε ντεμοντέ. 
The location of the main house at the far end of the building plot became outmoded.
Ο νέος αστικός τύπος κατοικίας, παρουσιαζόμενος ως μία πεπερασμένη μονάδα, έπρεπε να προβάλλεται ούτως ώστε να μπορεί να αποκτήσει κοινωνικό στάτους. 
The new urban type of dwelling, projected as one finite unit, needed to be displayed so that it could acquire social status.
Σταδιακά οδηγήθηκε προς το μπροστινό μέρος του οικοπέδου, γειτονεύοντας με τον δρόμο. 
It was gradually brought forward toward the front of the building plot, bordering the street.
Το νέο στιλ, υπαγορευμένο από τον εκσυγχρονισμό, ήταν το νεοκλασικό, του οποίου τα μορφολογικά στοιχεία διακοσμούσαν τα μέγαρα της πόλης, αλλά επίσης επηρέαζαν τα ταπεινά κτίρια της περιόδου, τόσο στο αστικό όσο και στο αγροτικό περιβάλλον. 
The new style, dictated by modernisation, was the neoclassical style, whose morphological elements adorned city mansions but also influenced the humble buildings of the period, in both the urban and rural environment.
Τα ατομικά δωμάτια του σπιτιού ήταν οργανωμένα δίπλα από ένα κεντρικό δωμάτιο, το οποίο επρόκειτο να γίνει ο πυρήνας για κάθε αστική οικιστική μονάδα. 
The individual rooms in a house were organised along a principle which was to become the nucleus for each urban housing unit.
Η κεντρική αίθουσα ή ηλιακός λειτουργούσε ως χώρος εισόδου από τον δρόμο, ενώ συμμετρικά σε κάθε πλευρά του βρίσκονταν τοποθετημένα ένα ή δύο δωμάτια (μακρυνάρια). 
The central hallway or iliakos served as an entry space from the street, while one or two rooms (makrinaria) were located symmetrically on either side of it.
Παρά τις κάποιες μικρές αλλαγές, ο ηλιακός παρέμεινε το κύριο δωμάτιο του σπιτιού. 
Despite small changes, the iliakos, remained the main room of the house.
Αργότερα, η αυστηρή συμμετρία που καθόριζε τη διαρρύθμιση του σπιτιού έγινε πιο ελαστική. 
Later, the strict symmetry governing the layout of the house became more elastic.
Λειτουργώντας ως κεντρική αίθουσα, ο ηλιακός συνέχισε να έχει τις ίδιες ευρύχωρες διαστάσεις, αλλά ένα από τα πλευρικά δωμάτια έγινε φαρδύτερο για να φιλοξενεί σημαντικές κοινωνικές λειτουργίες και εξελίχθηκε στο σαλόνι. 
Serving as a central hallway, the iliakos continued to have the same ample proportions, but one of the side rooms became wider to accommodate important social functions and evolved into the salon.
Άλλα δωμάτια έγιναν μικρότερα. 
Other rooms became smaller.
Η τελική φάση στην εξέλιξη της αστικής κατοικίας ολοκληρώθηκε όταν το σπίτι περιέλαβε όλους τους απαραίτητους χώρους κάτω από μία στέγη και έγινε μία ατομική ανεξάρτητη μονάδα, τοποθετημένη μέσα σε έναν αστικό ιστό παρόμοιων μονάδων. 
The final phase in the evolution of the urban dwelling was completed when the house included all its necessary spaces under one roof and became one individual free-standing unit, situated within an urban fabric of similar units.
Στο εσωτερικό της κατοικίας, η τριμερής οργάνωση των δωματίων στη διαρρύθμιση αποδείχθηκε ανθεκτική, αλλά με τον καιρό υπέστη πολυάριθμες μετατροπές με μία αξιοσημείωτη υπέρβαση του κανόνα της συμμετρίας. 
Inside the dwelling, the tripartite organisation of rooms in the layout continued to persist, but over time became subject to numerous alterations with a noticeable break- away from symmetry.
Μία άκρη του ηλιακού μπορούσε να διαχωριστεί στη μέση με τζαμωτό, ενώ συχνά εμφανιζόταν μία βεράντα στο σημείο του ηλιακού στο πίσω μέρος του σπιτιού. 
One end of the iliakos could be separated down the middle with glazing, while often a verandah appeared in place of the iliakos at the back of the house.
Παρά τις παραλλαγές, ολόκληρο το κτίριο στεγαζόταν από μία τετράριχτη κεραμοσκεπή. 
Despite variations, the whole building was gathered under a four-pitched tiled roof.
Το αστικό σπίτι. 
The urban house.
Αναστηλωμένο παραδοσιακό σπίτι. 
A restored traditional house.
Στο σχέδιο του συμμετρικού σπιτιού, η ισορροπία αντικαθρεφτιζόταν επίσης και στην πρόσοψή του, με την μπροστινή πόρτα τοποθετημένη στο κέντρο, πλαισιωμένη από ένα παράθυρο σε κάθε πλευρά της. 
In the plan of the symmetrical house, balance was also reflected in its facade, with the front door placed at the center, flanked by a window on either side.
Στην περίπτωση που το κτίριο μετακινούνταν πιο πίσω από τον δρόμο, μία σκεπαστή εξώθυρα σκίαζε την μπροστινή είσοδο. 
In cases where the building was moved back from the street, a covered portico shaded the front entry.
Αυτό το κατάφερναν παίρνοντας χώρο από το μπροστινό μέρος του αρχικού ηλιακού. 
This was achieved by taking space from the front of the original iliakos.
Σε άλλες περιπτώσεις προσθέτονταν μία ισόγεια σκεπαστή βεράντα σε ολόκληρο το μπροστινό μέρος του σπιτιού. 
On other occasions a covered porch was added along the whole front of the house.
Υπήρχαν παράθυρα στις πλαϊνές προσόψεις αυτών των αυτόνομων σπιτιών, κι έτσι κι αυτές οι ίδιες αποκτούσαν σχεδιαστική σπουδαιότητα. 
Windows appeared on the side elevations of these free-standing houses, and the side elevations themselves acquired compositional importance.
Με την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας, των βιομηχανοποιημένων, εύχρηστων νέων υλικών και του σύγχρονου τρόπου ζωής, η παραδοσιακή αρχιτεκτονική ήταν αναπόφευκτο να εγκαταλειφθεί. 
With the introduction of new technology, the industrialised, easy-to-use new materials and the modern way of life, traditional architecture was inevitably abandoned.
Τις δεκαετίες του '50 και του '60 επέστρεψαν στην Κύπρο νέοι αρχιτέτονες, σπουδασμένοι στο εξωτερικό, φέρνοντας μαζί τους και το κίνημα του μοντερνισμού. 
Young architects, educated abroad, returned to Cyprus in the 1950s - 1960s, bringing with them the modern movement.
Στα χρόνια μετά την κυπριακή ανεξαρτησία, το αστικό τοπίο μεταμορφώθηκε σύμφωνα με το σύγχρονο διεθνές στιλ. 
During the years following the Cyprus independence, the urban landscape transformed according to the modern international style.
Εμφανίζονται τα πρώτα ψηλά κτίρια, ενώ η μορφολογία των κτιρίων εξέφραζε τα τεχνολογικά επιτεύγματα της κατασκευαστικής βιομηχανίας: εκτεταμένες προβολικές σκυρόδετες οροφές, στέγαστρα, δομικά πλαίσια οπλισμένου σκυροδέματος. 
The first tall buildings appear, while the buildings' morphology expressed the technological achievements of the construction industry: extended cantilever concrete roofs, prefabricated brises-soleils, reinforced concrete structural frames.
Αυτήν την εποχή χτίστηκε ένας μεγάλος αριθμός δημόσιων κτιρίων, μεταξύ των οποίων σχολεία, καθώς και οικοδομήματα τουριστικών υποδομών για την εξυπηρέτηση της αυξανόμενης τουριστικής βιομηχανίας. 
A large number of public buildings, including schools, were constructed during this period as well as tourist infrastructure to accommodate the emerging tourist industry.
Το νέο στιλ υιοθετήθηκε επίσης και για κατοικίες της αστικής κοινωνίας που υιοθέτησε τον μοντέρνο τρόπο ζωής σε όλες του τις εκφάνσεις. 
The new style was also adopted for the residences of the urban society who adopted the modern way of life in all its manifestations.
Η σύγχρονη αρχιτεκτονική και τεχνικές αντικατέστησαν ή διαφοροποίησαν σε μεγάλο βαθμό την ιστορική κτιριακή παρακαταθήκη. 
Contemporary architecture and techniques replaced or altered the historic building stock to a great extent.
Μετά από μία μακρά περίοδο αδιαφορίας κατά την οποία η λαϊκή αρχιτεκτονική ήταν συνώνυμη με την αγροτική φτώχεια, η παραδοσιακή/ιστορική αρχιτεκτονική όπως και το κίνημα του μοντερνισμού, άρχισε και πάλι να εκτιμάται για τη συνεισφορά της στην πολιτιστική κληρονομιά. 
After a long period of indifference during which vernacular architecture was synonymous with rural misery, traditional/historic architecture as well as the modern movement, is once again appreciated for its cultural heritage value.
Τόσο οι αγροτικοί όσο και οι αστικοί ιστορικοί οικισμοί συγκεντρώνουν αυξανόμενο ενδιαφέρον για αποκατάσταση και αναβίωσή τους. 
Both rural and urban historic settlements enjoy a growing interest for their rehabilitation and revitalisation.
Η κυβέρνηση υποστηριζει αυτήν την τάση παρέχοντας γενναιόδωρα οικονομικά και άλλα κίνητρα για σχέδια αποκατάστασης και αναβίωσης και διοργανώνοντας εκδηλώσεις που στοχεύουν στο να αποκτήσει το κοινό επίγνωση της αξίας της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. 
The government supports this trend by providing generous financial and other incentives for restoration and rehabilitation projects and by organising events aiming at making the public aware of on the value of traditional architecture.
Σύγχρονη προσθήκη σε παραδοσιακό κτίριο. 
A modern addition on a traditional building.
Αναστηλωμένος αλευρόμυλος. 
A restored flour mill.
Ελένη Χριστοδουλίδου 
Eleni Christodoulidou
Η κινηματογραφική παραγωγή σε μία μικρή χώρα όπως η Κύπρος είχε αναπόφευκτα καθυστερημένο ξεκίνημα και μάλλον αργή ανάπτυξη στα πρώτα της χρόνια. 
The cinematographic production in a small country like Cyprus had an inevitable late start and a rather slow development in its early years.
Η ιστορία του κινηματογράφου στην Κύπρο ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του '40, όταν η βρετανική αποικιακή κυβέρνηση άρχισε να εκπαιδεύει Κύπριους κινηματογραφιστές στη Μονάδα Αποικιακού Κινηματογράφου (Colonial Film Unit). 
The history of cinema in Cyprus began at the end of the 1940s, when the British colonial government started to train Cypriot film makers at the Colonial Film Unit.
Με τον ερχομό της κυπριακής τηλεόρασης το 1957, ξεκίνησαν να παράγονται οι πρώτες ταινίες μικρού μήκους, κυρίως ντοκιμαντέρ. 
With the advent of Cypriot television in 1957, the first short-length films, mainly documentaries, began to be produced.
Οι πρωτοπόροι του κυπριακού κινηματογράφου τη δεκαετία του '50 ήταν ο Γιώργος Λανίτης, ο Νίνος Φενέκ Μικελίδης, ο Ρένος Ουότσον, ο Πόλυς Γεωργάκης και άλλοι που σκηνοθέτησαν και παρήγαγαν μικρού μήκους ταινίες. 
The pioneers of Cypriot cinema during the 1950s were George Lanitis, Ninos Fenek Mikellides, Renos Watson, Polys Georgakis and others who directed and produced short-length films.
Κάποιες από αυτές ήταν: Το Νησί της Αφροδίτης, Σαλαμίνα, Βότρυς της Κύπρου, Επικοινωνία, Το Χέρι, και Ρίζες των Νίκου Λανίτη και Γιώργου Στιβαρού. 
Some of these were: The Island of Aphrodite, Salamina, Botrys of Cyprus, Epikoinonia (Communication), To Heri (The Hand) and Rizes (Roots) by Nikos Lanitis and George Stivaros.
Μεγάλου μήκους ταινίες γυρίστηκαν πολύ αργότερα στη δεκαετία του '60. 
Feature-length films were produced much later in the 1960s.
Ο Γιώργος Φίλης σκηνοθέτησε το 1963 μία ταινία που παρουσίαζε τον παραδοσιακό κυπριακό γάμο, το Αγάπες και Καημοί το 1965 και λίγο αργότερα τις ταινίες Το Τελευταίο Φιλί, 1821, και Κύπρος. 
George Filis in 1963 directed a film depicting the traditional Cypriot wedding, Agapes kai Kaimoi (Love Affairs and Heartbreaks) in 1965, and soon after To Telefteo Fili (The Last Kiss), 1821, and Cyprus.
Το 1969, ο Γιώργος Κατσούρης και ο Κώστας Φαρμακάς δκηνοθέτησαν την κωμωδία Ο Παράς ο Μασκαράς. 
In 1969, George Katsouris and Costas Farmakas directed the comedy O Paras o Maskaras (Money the Clown).
Στα τέλη της δεκαετίας του '60 και τις αρχές της δεκαετίας του '70 υπήρξε πλουσιότερη συγκομιδή ταινιών. 
During the late 1960s and early 1970s there was a richer crop of films.
Ο Γιώργος Φίλης ήταν παραγωγός και σκηνοθέτης των ταινιών Γρηγόρης Αυξεντίου, Έτσι Προδώθηκε η Κύπρος και το Μέγα Ντοκουμέντο. 
George Filis produced and directed Gregoris Afxentiou, Etsi Prodothike I Kypros (Cyprus' Betrayal), and the Mega Document.
Ο κινηματογραφικός επιχειρηματίας Διογένης Ηροδότου επίσης άρχισε να παράγει ταινίες: Δάκρυα και Διπλοπενιές, Η Δίκη του Φιτίλλα, Η Απαγωγή της Γωγούς, Ο Φιρφιρής στην Αθήνα, Το Φτωχόπαιδο της Κύπρου, Διακοπές στην Κύπρο και Ο Τραγουδιστής της Κύπρου. 
The cinematographic entrepreneur Diogenis Herodotou also started producing films: Dakrya kai Diplopenies (Tears and Strings), I Diki tou Fitilla (Fitillas' Trial), I Apagogi tis Gogous (Kidnapping Gogou), O Firfiris stin Athena (Firfiris visits Athens), To Ftohopedo tis Kyprou (The Cypriot Pauper), Diakopes stin Kypro (Holidaying in Cyprus) and O Tragoudistis tis Kyprou (The Cyprus Singer).
Στα μέσα και τα τέλη της δεκαετίας του '70 ο Κώστας Δημητρίου παρήγαγε και σκηνοθέτησε μία σειρά από μεγάλου μήκους ταινίες: Τα Χασσαμπούλια, Σκοτώστε τον Μακάριο και Για Ποιον να Βρέχει. 
In the mid and late 1970s Costas Demetriou produced and directed a number of feature films: Ta Hassamboulia (Vendetta), Skotoste ton Makario (Order to kill Makarios) and Gia Pion Na Vrexi (For Whom Should it Rain).
Στη δεκαετία του '80 γυρίστηκαν οι ακόλουθες μεγάλου μήκους ταινίες: Ο Αυριανός Πολεμιστής του Μιχάλη Παπά· Τριμίθι, Ο Βιασμός της Αφροδίτης του Ανδρέα Πάντζη, που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1985· και Νεκατωμένοι Αέρηδες του Γιάννη Ιωάννου. 
In the 1980s the following feature films were produced: O Avrianos Polemistis (Tomorrow's Warrior) by Michalis Papas; Trimithi, O Viasmos tis Afroditis (The Rape of Aphrodite) by Andreas Pantzis, that won first prize at the Thessaloniki Film Festival in 1985; and, Nekatomenoi Aerides (Troubled Winds) by Yiannis Ioannou.
Το 1985 ο Χρίστος Σιοπαχάς κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Μόσχας για την ταινία του Η Κάθοδος των Εννιά. 
In 1985 Christos Shopahas was awarded first prize at the Moscow Film Festival for his film I Kathodos ton Enia (The Descent of the Nine).
Τη δεκαετία του '90, στις ταινίες που παράγονται περιλαμβάνονται: Το Φτερό της Μύγας του Χρίστου Σιοπαχά, που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1995. 
In the 1990s, film productions include: To Ftero tis Migas (The Wing of the Fly) by Christos Shopahas which won the prize for best direction at the Thessaloniki Film Festival in 1995.
Η Σφαγή του Κόκκορα του Ανδρέα Πάντζη, μία κυπριακή-ελληνική-βουλγαρική συμπαραγωγή, κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1996 και προτάθηκε από την Ελλάδα ως υποψήφια στα Βαβεία Όσκαρ για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία για το 1997. 
I Sfagi tou Kokora (The Slaughter of the Cock) by Andreas Pantzis a Cypriot-Greek-Bulgarian co-production, won the prize for direction at the Thessaloniki Film Festival in 1996 and it was nominated by Greece as its representative in the Oscar Awards for best foreign language film for 1997.
Τον ίδιο χρόνο, γυρίστηκε η ταινία Δρόμοι και Πορτοκάλια, παραγωγή της Αλίκης Δανέζη Κνούτσεν. 
In the same year, Dromoi kai Portokalia (Roads and Oranges) was produced by Aliki Danezi Knutsen.
Το 1999 γυρίστηκε ο Βυσσινόκηπος, μία διασκευή του έργου του Τσέχωφ από τον γεννημένο στην Κύπρο σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη. 
In 1999 there was Vysinokipos (Cherry Orchard), an adaptation of Chekhov's play by Cypriot-born director, Michael Kakoyiannis.
«Ακάμας», σε σκηνοθεσία Πανίκου Χρυσάνθου (2006) 
“Akamas”, directed by Panicos Chrysanthou (2006).
Η κινηματογραφική παραγωγή στην Ελλάδα δέχθηκε ώθηση τον Μάιο του 1994 με την ίδρυση της Συμβουλευτικής Επιτροπής Κινηματογράφου. 
Cinematographic production in Cyprus received a boost in May 1994 with the establishment of the Cinema Advisory Committee.
Η Επιτροπή έχει την αρμοδιότητα να προτείνει για χρηματοδότηση τις καλύτερες προτάσεις που υποβάλλονται από Κύπριους σκηνοθέτες/παραγωγούς στις κατηγορίες ταινιών μεγάλου μήκους, μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και κινουμένων σχεδίων. 
The Committee is mandated to recommend for funding the best proposals submitted by Cypriot producers/directors in the categories of feature-length films, short films, documentaries and animation.
Από το 2003, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού είναι υπεύθυνο για τον τομέα του κινηματογτάφου, μέσα από το «Πρόγραμμα για την Ανάπτυξη του Κυπριακού Κινηματογράφου», και οι προτεραιότητές του είναι η κινηματογραφική παραγωγή, εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση. 
Since 2003, the Ministry of Education and Culture is responsible for the Cinema Sector, through the “Programme for the Development of Cyprus Cinema” and its priorities are the cinematographic production, education and professional training.
Χρηματοδοτεί διεθνείς συμπαραγωγές, ταινίες μεγάλου μήκους με μεγάλο ή μικρό προϋπολογισμό, ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ, ταινίες κινουμένων σχεδίων, πειραματικές ταινίες, καθώς και την τοπική διανομή και κυκλοφορία κυπριακών ταινιών στους κινηματογράφους. 
It finances international co-productions, high and low budget feature films, short films, documentaries, animation, experimental films, as well as the local distribution and circulation of Cypriot films in theatres.
Προσφέρει επίσης οικονομική υποστήριξη σε κινηματογραφιστές για να συμμετάσχουν σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ και αγορές και σε διάφορα εκπαιδευτικά σεμινάρια και εργαστήρια στο εξωτερικό. 
It also provides financial support for filmmakers to participate at international film festivals and markets and in various educational seminars and workshops abroad.
Μέχρι τώρα, η κυβέρνηση έχει παράσχει οικονομική υποστήριξη σε περισσότερες από 130 ταινίες. 
Until now, the government allocated financial support for more than 130 films.
Σήμερα, το ετήσιο χρηματοδοτικό κονδύλιο είναι 1.500.000 ευρώ. 
Currently, the annual funding budget is 1.500,000 euro.
Στις πιο πρόσφατες παραγωγές ταινιών μεγάλου μήκους περιλαμβάνονται: Και το Τρένο Πάει στον Ουρανό του Ιωάννη Ιωάννου (2000)· Ο Δρόμος για την Ιθάκη του Κώστα Δημητρίου· Το Τάμα του Ανδρέα Πάντζη· Κάτω από τα Άστρα του Χρίστου Γεωργίου· Μπαρ της Αλίκης Δανέζη Κνούστεν (όλες του 2001)· Κόκκινη Πέμπτη του Χρίστου Σιοπαχά (2003)· Καλαμπούς των Άδωνη Φλωρίδη και Θεόδωρου Νικολαΐδη (2003)˙ Με την Ψυχή στο Στόμα του Γιάννη Οικονομίδη (2006)· Μέλι και Κρασί του Μαρίνου Καρτίκκη (2006)· Ακαμάς του Πανίκου Χρυσάνθου (2006)· Hi I'm Erica του Ιωάννη Ιωάννου (2008)· ) Ο Τελευταίος Γυρισμός της Κορίννας Αβρααμίδου (2008)· και, Guilt του Βασίλη Μαζωμένου (2009). 
More recent feature-film productions include: Kai to Treno Paei ston Ourano (And the Train Goes to the Sky) by Ioannis Ioannou (2000); The Road to Ithaca by Costas Demetriou; To Tama (The Promise) by Andreas Pantzis; Kato Apo ta Astra (Under the stars) by Christos Georgiou; Bar by Aliki Danezi-Knusten (all in 2001); Kokkini Pempti (Red Thursday) by Christos Siopachas (2003); Kalabush by Adonis Florides and Theodoros Nikolaides (2003); Me ti Psychi sto Stoma (Soul Kicking) by Yiannis Economides (2006); Meli ke Krasi (Honey and Wine) by Marinos Kartikkis (2006); Akamas by Panicos Chrysanthou (2006); Hi I'm Erica by Ioannis Ioannou (2008); O Teleutaios Gyrismos (The Last Homecoming) by Corinna Avraamidou (2008); and, Guilt by Vassilis Mazomenos (2009).
Τώρα, το 2010, τρεις ταινίες βρίσκονται σε διαδικασία παραγωγής: Από Τραύμα του Μαρίνου Καρτίκκη· Δείπνο με τις Αδελφές μου του Michael Hapeshis · και, Μαχαιροβγάλτης του Γιάννη Οικονομίδη. 
Currently, in 2010, there are three films in post-production: Apo Thauma (By a Miracle) by Marinos Kartikkis; Deipno me tis Adelfes mou (Dinner with my Sisters) by Michael Hapeshis; and, Maxairovgaltis (Knifer) by Yiannis Economides.
Μέχρι τώρα, η κυβέρνηση έχει παράσχει οικονομική υποστήριξη σε περισσότερες από 130 ταινίες. 
Until now, the Cyprus government allocated financial support for more than 130 films.
«Ο Τελευταίος Γυρισμός», σε σκηνοθεσία Κορίννας Αβρααμίδου (2008). 
“The Last Homecoming”, directed by Corinna Avraamidou (2008).
«Μέλι και Κρασί», σε σκηνοθεσία Μαρίνου Καρτίκκη (2006). 
“Honey and Wine”, directed by Marinos Kartikkis (2006).
«Και το Τρένο Πηγαίνει στον Ουρανό», σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιωάννου (2001). 
“And the Train Goes to the Sky”, directed by Yiannis Ioannou (2001).
«Καλαμπούς», σε σκηνοθεσία Αντώνη Φλωρίδη και Θεόδωρου Νικολαΐδη (2003). 
“Kalabush”, directed by Adonis Florides & Theodoros Nikolaides (2003).
Το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού είναι επίσης υπεύθυνο για διμερείς συμφωνίες και για την προώθηση της Κύπρου ως κινηματογραφικού προορισμού. 
The Ministry of Education and Culture is also responsible for bilateral agreements and the promotion of Cyprus as a filming destination.
Προωθούνται φορολογικά κίνητρα σε συνεργασία με το Υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού. 
Tax incentives are being promoted in collaboration with the Ministry of Commerce, Industry and Tourism.
Η Κύπρος είναι μέλος του Eurimage, του Media Programme, του SEE Cinema Network, του EFAD (European Film Agency Directors) και του EFARN (European Film Agency Research Network), και έχει υπογράψει την ευρωπαϊκή Σύμβαση για τις Κινηματογραφικές Συμπαραγωγές. 
Cyprus is a member of Eurimage, the Media Programme, the SEE Cinema Network, the EFAD (European Film Agency Directors) and the EFARN (European Film Agency Research Network) and has signed the European Convention on Cinematographic Co-productions.
Επιπλέον, ο τομέας των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού διοργανώνει, σε τακτική βάση και σε συνεργασία με άλλους οργανισμούς, κινηματογραφικά φεστιβάλ καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, μεταξύ των οποίων: το «Μίνι Διεθνές Φεστιβάλ: Κινηματογραφικές Μέρες Κύπρου»· την «Ευρωπαϊκή Ακαδημία Ταινιών Μικρού Μήκους»· το «Κυπριακό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους και Ντοκιμαντέρ»· δύο φεστιβάν ντοκιμαντέρ· το «Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικών Ταινιών»· και, προβολές διάφορων κυπριακών ταινιών σε αγροτικές περιοχές. 
Moreover, the Cultural Services section of the Ministry of Education and Culture, organises, on regular basis and in cooperation with other organisations, film festivals all around the year including: the “Mini International Festival: Cyprus Film Days”; the “Alternative Cinema Festival”; the “European Film Academy Shorts”; the “Cyprus Shorts and Documentaries Festival”; two documentary festivals; the “International Children's Film Festival”; and, screenings of various Cypriot films in rural areas.
Επίσης ενισχύει κινηματογραφικές λέσχες και ενώσεις όπως τον «Όμιλο Φίλων Κινηματογράφου» και την «Ένωση Σκηνοθετών Κύπρου». 
It also supports film clubs and associations like “The Friends of Cinema Society” and “The Directors Guild of Cyprus”.
«Η Σφαγή του Κόκκορα» του Ανδρέα Πάντζη, βραβείο σκηνοθεσίας του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1996). 
"Slaughter of the Cock" by Andreas Pantzis, prize for direction Salonica Film Festival (1996).
«Ο Δρόμος για την Ιθάκη», σε σκηνοθεσία Κώστα Δημητρίου (2000). 
“The Road to Ithaca”, directed by Costas Demetriou (2000).
Δρ Έλενα Θεοδούλου-Χαραλάμπους 
Dr Elena Theodoulou-Charalambous
H μουσική ως τέχνη σύμφυτη με το ανθρώπινο είδος μπορεί να ταυτιστεί με τα οράματα, τους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες, την ιστορική πορεία και την αυτοσυνειδησία ενός λαού. 
Music as an art innate in humankind may be associated with the visions, socio-political struggles, the historical course and the self-awareness of a people.
Μέσα από αυτή την προοπτική η μουσική διαγράφεται ως φαινόμενο δυναμικό και πολυσύνθετο που «δυνάμει»| λαμβάνει άμεσα όλους τους κραδασμούς και επιδράσεις της πολιτιστικής συνύπαρξης και αλληλεπίδρασης των λαών, διασφαλίζοντας έτσι τη δυνατότητα για καλλιέργεια και ανάπτυξη τόσο της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας όσο και της πολιτιστικής ποικιλομορφίας και του διαπολιτισμικού διαλόγου. 
Through this perspective music appears as a dynamic and composite phenomenon which “potentially” absorbs all the influences and effects of cultural co-existence and interaction of people, thus nurturing the promotion of cultural specificity, diversity and intercultural dialogue.
Λόγω της μοναδικής γεωπολιτικής και στρατηγικής της θέσης, η Κύπρος υπήρξε στόχος πολλών κατακτητών και δέχθηκε πολλές και διαφορετικές επιδράσεις, οι οποίες αντικατοπτρίζονται στην ίδια τη μουσική παράδοση του τόπου. 
Due to its unrivalled geopolitical and strategic position, Cyprus was subject to a number of conquerors and came under the influence of many foreign cultures and civilisations, something which is reflected in the musical tradition of the country.