natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Από ιταλικής απόψεως όμως, το 1191 δεν σηματοδοτεί την αρχή της «λατινικής» περιόδου της κυπριακής ιστορίας. 
From the Italian point of view, however, 1191 does not exactly mark the beginning of the Latin period of Cypriot history.
Η ιταλική παρουσία στην Κύπρο πριν την κατάκτηση, ήταν ήδη μόνιμη, οργανωμένη και σημαντική, ιδιαίτερα δε η ανάπτυξη της πόλης της Λεμεσού οφείλει πολλά στους Ενετούς. 
The Italian presence on pre-conquest Cyprus was already permanent, organised, and significant, and the development of the town of Limassol, in particular, owes much to the Venetians.
Η Κύπρος κατά την Πρώιμη Φραγκοκρατία, 1191-1374 
Early Frankish Cyprus, 1191-1374
Από πολιτική άποψη, η φράγκικη Κύπρος πέρασε τρεις ξεχωριστές, αυξανόμενης έντασης φάσεις ιταλικής παρέμβασης: τη σικελική, τη γενουάτικη και τέλος την ενετική. 
Politically, Frankish Cyprus went through three distinct phases of Italian intervention of increasing intensity: the Sicilian, the Genoese, and, finally, the Venetian.
Ο Γουίδος Λουζινιανός (1192-4) πέθανε σαν Κύριος της Κύπρου και ήταν ο αδελφός του Αιμερύ (1194-1205) που μετέτρεψε την Κύπρο σε βασίλειο. 
Guy de Lusignan (1192-4) died as Lord of Cyprus, and it was only his brother, Aimery (1194-1205), who made Cyprus into a kingdom.
Για να το πετύχει αυτό, ο Αιμερύ αποτάθηκε στον Γερμανό Αυτοκράτορα Ερρίκο Στ΄ για να του παραχωρήσει στέμμα, και η Κύπρος έγινε εξαρτημένο βασίλειο το 1197. 
To do this, Aimery appealed to the German Emperor Henry VI for a crown, and Cyprus became a client kingdom in 1197.
Μέσω επιγαμίας ο Ερρίκος είχε προσθέσει το Βασίλειο της Σικελίας στην αυτοκρατορία του και ο γιος του Φρειδερίκος Β΄ ήταν καλά εδραιωμένος στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία. 
Through marriage Henry had added the Kingdom of Sicily to his Empire, and his son Frederick II was firmly based in Sicily and Southern Italy.
Η θέση του Φρειδερίκου ως επικυρίαρχου δεν είχε και μεγάλη πρακτική σημασία μέχρι την περίοδο που βασιλιάς της Κύπρου έγινε ο ανήλικος Ερρίκος Α΄ (1218-53), οπότε μια διαφορά για την κηδεμονία του θρόνου μεταξύ της μητέρας του Ερρίκου, Βασίλισσας Αλίκης της Καμπανίας, και των θείων της, Φιλίππου και Ιωάννη του Ιβελίν - που και αυτοί σε τελευταία ανάλυση ήταν ιταλικής καταγωγής - συνέπεσε με τη σχεδιαζόμενη σταυροφορία του Φρειδερίκου Β΄. 
Frederick's status of overlord had little practical meaning until the minority of Cyprus' King Henry I (1218-53), when a dispute over the regency between Henry's mother, Queen Alice of Champagne, and her uncles, Philip and John of Ibelin - themselves probably of Italian extraction ultimately - corresponded with Frederick's planned crusade.
Ο Φρειδερίκος είχε παντρευτεί τη βασίλισσα της Ιερουσαλήμ και ο γιος τους, ονόματι Κορράδος, θα γινόταν βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. 
Frederick had married the Queen of Jerusalem, and their son, Conrad, would be King of Jerusalem.
Ίσως κατόπιν σχεδίου της Αλίκης, ο Φρειδερίκος σταμάτησε πρώτα στην Κύπρο το 1228 για να απαιτήσει την αντιβασιλεία και το σχετικό εισόδημα. 
Perhaps through Alice's design, Frederick stopped first in Cyprus in 1228, to claim the regency and the revenues that went with it.
Με αυτό τον τρόπο ο Φρειδερίκος έλπιζε να δημιουργήσει μια απέραντη μεσογειακή αυτοκρατορία. 
Frederick thus hoped to create a vast Mediterranean empire.
Το εγχείρημα απέτυχε, αλλά το αποτέλεσμα για την Κύπρο ήταν ο εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος κράτησε, με μερικές ανάπαυλες, μέχρι το 1233, με αντίπαλους τη φατρία των Ιβελίνων και τους αυτοκρατορικούς συμμάχους. 
The effort was a failure, but the result for Cyprus was the Civil War that lasted on and off until 1233, with the Ibelin faction against the imperial allies.
Αν και αυτό θεωρείται συνήθως ως μια γερμανική ανάμιξη στις υποθέσεις της Κύπρου, τα στρατεύματα του Φρειδερίκου ήταν ως επί το πλείστον ιταλικά, και στις μετέπειτα φάσεις, ο αρχιστράτηγός του ήταν Ιταλός, ονόματι Ριχάρδος Φιλανγκιέρι. 
Although this is often seen as a German intervention into Cypriot affairs, Frederick's troops were largely Italian, and in the later phases his marshal was an Italian, Ricardo Filangieri.
Δεν ήταν παρά μόνο με τη συμμαχία μιας άλλης ιταλικής δύναμης, της Γένουας, και με την άφιξη ενός γενουάτικου στόλου στην Κερύνεια το 1233, που οι Ιβελίνοι κατάφεραν να δώσουν τέλος στον πόλεμο. 
It was only through an alliance with another Italian power, Genoa, and, in 1233, the arrival of a Genoese fleet in Kyrenia, that the Ibelins were able to put an end to the war.
Ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ διέλυσε την εξαρτώμενη σχέση της Κύπρου με την Αυτοκρατορία το 1247, αλλά αυτό δεν έθεσε τέρμα στα σχέδια της Σικελίας για την Κύπρο. 
Pope Innocent IV dissolved Cyprus' client relationship with the Empire in 1247, but this did not end Sicilian designs on Cyprus.
Αφού ο Κάρολος του Ανζού κατέκτησε τη Σικελία και τη Νότια Ιταλία το 1266, εξαγόρασε δικαιώματα για το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ το 1277 σε μια περίοδο που οι βασιλιάδες της Κύπρου ήταν επίσης βασιλιάδες της Ιερουσαλήμ. 
After Charles of Anjou conquered Sicily and Southern Italy in 1266, he purchased a claim to the Kingdom of Jerusalem in 1277 at a time when the kings of Cyprus were also kings of Jerusalem.
Στο μεταξύ, μετά το 1267, απόγονοι του Ούγου της Βριένης, αντίπαλου του βασιλιά Ούγου Γ΄ (1267-84) στη διεκδίκηση του θρόνου της Κύπρου, επεχείρησαν να προκαλέσουν αναταραχή στη Δύση. 
Meanwhile, after 1267, descendents of King Hugh III's (1267-84) rival claimant to the throne of Cyprus, Hugh of Brienne, attempted to stir up trouble in the West.
Μια εχθρική αντιπαλότητα μεταξύ των βασιλέων της Κύπρου και της Σικελίας για την Ιερουσαλήμ διάρκεσε μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα. 
An unfriendly rivalry between the kings of Cyprus and Sicily over Jerusalem lasted until the middle of the 14th century.
Τότε, μετά τη μεγάλη εξέγερση του 1282, γνωστής ως Σικελικός Εσπερινός, και τον επακόλουθο πόλεμο μεταξύ Ανζού και Αραγωνίας, η συνθήκη της Καλταμπελλόττα του 1302 διαλάμβανε ότι η Αραγωνία μπορούσε να πάρει την Κύπρο με αντάλλαγμα την επιστροφή της Σικελίας στον Κάρολο Β΄ του Ανζού. 
Then, after the great revolt of 1282 known as the Sicilian Vespers and the resulting war between the Angevins and Aragon, the Treaty of Caltabellotta of 1302 stipulated that Aragon might receive Cyprus in exchange for returning the island of Sicily to Charles II of Anjou.
Ευτυχώς για τους Λουζινιανούς, αυτό δεν έγινε ποτέ και ο Κάρολος Β΄ περιορίστηκε να κυβερνά την Νότια Ιταλία από τη Νεάπολη. 
Luckily for the Lusignans, this never happened, and Charles II had to be content with ruling Southern Italy from Naples.
Ωστόσο, τον 14ο αιώνα, ο Ροβέρτος του Ανζού συνέχισε να αποκαλεί τον εαυτό του Βασιλιά της Ιερουσαλήμ και πιθανό να ενθάρρυνε τις διεκδικήσεις της φατρίας της Βριένης απέναντι στην Κύπρο. 
In the 14th century, however, Robert of Anjou continued to call himself King of Jerusalem and he may have been encouraging the Brienne faction's claim to Cyprus.
Ως αποτέλεσμα, ο Βασιλιάς Ούγος Δ΄ (1324-59) προσπάθησε σκληρά για να πετύχει μια συμμαχία με την Αραγωνία για να αντιμετωπίσει τις διεκδικήσεις του Βασιλείου της Νεαπόλεως επί της Ιερουσαλήμ, φθάνοντας μέχρι του σημείου να καταδιώξει τους φίλους της βασίλισσας Σάντσιας της Νεαπόλεως, τους Φραγκισκανούς. 
As a result, King Hugh IV (1324-59) worked hard at an alliance with the Aragonese against the Kingdom of Naples' claims to Jerusalem, even going so far as to persecute Queen Sancia of Naples' friends the Franciscans.
Όπως θα δούμε, η δεύτερη μεγάλη ιταλική φάση στην Κύπρο κατά τον Μεσαίωνα κράτησε από το 1374 μέχρι το 1464. 
As we shall see, the second major Italian political phase on Cyprus in the Middle Ages lasted from 1374 to 1464.
Όπως φάνηκε από τον στρατιωτικό τους ρόλο στον εμφύλιο πόλεμο, οι Γενουάτες ήταν ήδη ένας σημαντικός παράγοντας στα κυπριακά πολιτικά από τις αρχές του 13ου αιώνα. 
As suggested by their military role in the Civil War, the Genoese were already an important factor in Cypriot politics in the early 13th century.
Για Γενουάτες στην Κύπρο ακούμε από το 1203, ενώ η βασίλισσα Αλίκη τους παραχώρησε τα πρώτα τους προνόμια το 1218: ελεύθερο εμπόριο, απαλλαγή από δασμούς και φόρους, προστασία της περιουσίας, το δικαίωμα να έχουν γενουάτη Ποδεστάτο (στη Λευκωσία), καθώς και γη στη Λεμεσό και Αμμόχωστο. 
From 1203 we hear of Genoese in Cyprus, and Queen Alice granted them their first privileges in 1218: free trade, exemptions from duties and taxes, protection of property, the right to have a Genoese podesta (in Nicosia), and land in Limassol and Famagusta.
Το 1232, ο Ερρίκος Α΄ για να βοηθήσει στον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου, επέτρεψε στους Γενουάτες να υπάγονται, για τις περισσότερες υποθέσεις, στον ποδεστάτο τους και όχι στην τοπική δικαιοδοσία. 
In 1232, to help end the Civil War, Henry I allowed the Genoese to be under their podesta's and not local jurisdiction in most cases.
Μερικοί ιστορικοί ερμηνεύουν αυτές τις κινήσεις ως την αρχή μιας κακής σχέσης, η οποία κατέληξε στην γενουάτικη εισβολή ενάμισι αιώνα αργότερα. 
Some historians look upon these moves as the start of a bad relationship that ended in the Genoese invasion a century and a half later.
Αυτός είναι ένας πολύ βάσιμος ισχυρισμός. 
There is much truth to this claim.
Αν και τον 13ο αιώνα η Γένουα προμήθευε συχνά την Κύπρο με πολεμικά πλοία, πολλές φορές παρέσυρε το νησί στη βίαιη αντιπαλότητά της με τη Βενετία, ιδιαίτερα όταν τα ιταλικά συμφέροντα στην Άκκρα και την Τύρο συνέπιπταν με τα κυπριακά συμφέροντα. 
Although Genoa often supplied Cyprus with warships in the 13th century, she dragged the island into its violent rivalry with Venice on numerous occasions, especially when Italian interests in Acre and Tyre overlapped with Cypriot interests.
Οι βασιλείς της Κύπρου έμαθαν ότι η επίδειξη εύνοιας σε μια ιταλική πόλη πιθανόν να ενοχλούσε μια άλλη. 
Kings of Cyprus learned that to favour one Italian city was likely to annoy the other.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Β΄ (1285-1324) οι σχέσεις με τη Γένουα σημείωσαν ύφεση. 
During Henry II's reign (1285-1324) relations with Genoa declined.
Μέχρι τότε δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί γενουάτες μόνιμοι κάτοικοι στο νησί, παρόλο ότι η κοινότητα είχε συγκεντρώσει κάποια σημαντική περιουσία. 
Until then there were not so many Genoese permanent residents on the island, although the community had amassed some significant property.
Τώρα όμως γενουάτες υπήκοοι έρχονταν σαν πρόσφυγες από τη Συρία. 
Now, however, Genoese subjects came as refugees from Syria.
Οι γενοβέζικες κοινότητες αυξήθηκαν σε μέγεθος σε όλες τις πόλεις, ενώ η Αμμόχωστος αναπτύχθηκε περισσότερο σε σπουδαιότητα και, σαν αποτέλεσμα, ο ποδεστάτος μεταφέρθηκε εκεί. 
Genoese communities increased in size in all the cities, although Famagusta grew most in importance and the podesta was transferred there as a result.
Η Γένουα ήταν ήδη ενοχλημένη με τη στάση της Κύπρου απέναντι στη διαμάχη της ίδιας με τη Βενετία, ενώ ο Ερρίκος δεν βελτίωσε την κατάσταση δίνοντας προνόμια σε άλλους, περιλαμβανομένων των κατοίκων της Πίζας. 
Genoa was already upset with Cyprus' attitude toward its conflict with Venice, and Henry did nothing to improve things when he gave privileges to others, including the Pisans.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1280 οι Γενουάτες ζήτησαν ακόμα περισσότερα προνόμια, αλλά ο Ερρίκος και η Γένουα απέτυχαν να προσέλθουν σε νέα εμπορική συμφωνία. 
The Genoese asked for even more privileges in the late 1280's, but Henry and Genoa failed to come to a new trade agreement.
Στη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Γένουας και Βενετίας, τη δεκαετία του 1290, η Κύπρος έδειξε εύνοια προς τη Βενετία στις αψιμαχίες που έγιναν στην περιοχή της Κύπρου. 
During the war between Genoa and Venice in the 1290s, Cyprus favoured Venice in the skirmishes that took place around Cyprus.
Μετά τη νίκη τους οι Γενουάτες ζήτησαν από τον Ερρίκο να καταβάλει αποζημίωση αλλά εκείνος αρνήθηκε. 
After the Genoese victory in the war, they requested that Henry pay an indemnity, but Henry refused.
Οι Γενουάτες τότε δοκίμασαν να μποϊκοτάρουν το νησί και ο Ερρίκος αντεπιτέθηκε. 
The Genoese then moved to boycott the island, and Henry retaliated.
Σ' αυτό το σημείο, Γενουάτες πειρατές, που ήταν σε κάποιο βαθμό αναμιγμένοι στον πόλεμο εναντίον της Βενετίας, άρχισαν να απειλούν τη νέα ευημερία της Κύπρου, πραγματοποιώντας ακόμα και επιδρομές στο νησί. 
At this point Genoese pirates, partly connected with the war with Venice, began to threaten Cyprus' new prosperity, even raiding the island on occasion.
Αυτή η ευημερία με τη σειρά της βασιζόταν μερικώς σε μια παπική απαγόρευση του εμπορίου με την Αίγυπτο, την οποία ο Ερρίκος κατά καιρούς επέβαλλε συλλαμβάνοντας γενουάτικα καράβια. 
This prosperity in turn depended in part on a papal ban on trade with Egypt, which Henry sometimes enforced by seizing Genoese shipping.
Πολλοί Γενουάτες πειρατές εκτελέστηκαν το 1303. 
Numerous Genoese pirates were executed in 1303.
Άλλη μια εκτέλεση, το 1306, προκάλεσε αντίποινα από ένα γενουάτη συγγενή του θύματος. 
Another execution in 1306 prompted reprisals from a Genoese relative of the victim.
Το 1305 η Κύπρος και η Γένουα σχεδόν κήρυξαν πόλεμο αλλά ο Ερρίκος δεν έκανε καμμιά προσπάθεια για να ηρεμήσει τα πράγματα. 
Cyprus and Genoa almost went to war in 1305, but Henry made no effort to soothe things.
Η ανταγωνιστική στάση του Ερρίκου απέναντι στην ισχυρή Γένουα ήταν πιθανότατα η κύρια αιτία για το πραξικόπημα του αδελφού του Αμορύ τον επόμενο χρόνο. 
Henry's antagonistic attitude toward powerful Genoa was probably the main reason for his brother Amaury's coup dՎtat the following year.
Ο Αμορύ (1306-10) προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις με τη Γένουα, αλλά μετά τη δολοφονία του και την επιστροφή του Ερρίκου στην εξουσία, η ένταση κορυφώθηκε. 
Amaury (1306-10) made efforts to improve relations with Genoa, but after his murder and Henry's return to power, tensions again mounted.
Ο Ερρίκος αρνήθηκε να πληρώσει το υπόλοιπο ενός μεγάλου δανείου που ο αδελφός του είχε συνάψει με τη Γένουα, και η Γένουα μελετούσε σοβαρά το ενδεχόμενο να εισβάλει στην Κύπρο. 
Henry refused to repay the balance of a large loan his brother had taken from Genoa, and Genoa seriously considered invasion.
Με τις συνεχιζόμενες πειρατικές και λαφυραγωγικές επιδρομές κοντά στην Πάφο στις αρχές της δεκαετίας του 1310, και περισσότερες κατασχέσεις φορτίων πλοίων του Ερρίκου, ο βασιλιάς φυλάκισε και τους 460 γενουάτες κατοίκους της Λευκωσίας το 1316, απελευθερώνοντάς τους μόνο το 1320. 
Following continued Genoese piracy and plundering expeditions near Paphos in the early 1310s, and more confiscations of cargos from Henry, the King supposedly imprisoned all 460 Genoese inhabitants of Nicosia in 1316, and only released them in 1320.
Τελικά, η Γένουα και ο διάδοχος του Ερρίκου, Ούγος Δ΄, συνομολόγησαν συνθήκη ειρήνης το 1329, αν και οι πράξεις πειρατίας των Γενουατών δεν σταμάτησαν να αποτελούν σοβαρή ενόχληση, παρά μόνο μέχρι την υπογραφή νέας συμφωνίας το 1338. 
Finally Genoa and Henry's successor Hugh IV concluded a peace treaty in 1329, although it was not until a new treaty of 1338 that Genoese piracy ceased to be a major preoccupation.
Εκείνη την εποχή, ωστόσο, ο Πάπας είχε ήδη αρχίσει να παραχωρεί στους Γενουάτες εξαιρέσεις από την εμπορική απαγόρευση κατά των Μουσουλμάνων, η οποία ανακλήθηκε ολότελα το 1344. 
By then, however, the Pope was granting the Genoese exemptions to the ban on trade with the Muslims, which was lifted entirely in 1344.
Γενουάτες κατοικούσαν τότε στη Λεμεσό, τη Λευκωσία και την Πάφο, και τουλάχιστον στη Λεμεσό, διέθεταν εκκλησία, φούρνους και λουτρά - και ένα πύργο οχυρό. 
There were Genoese living in Limassol, Nicosia, and Paphos, in at least the former two possessing a church, ovens, and baths - with a fortified tower in Limassol.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού διέμενε στην Αμμόχωστο, αν και μέρος της γενοβέζικης κοινότητας αποτελείτο από «Λευκούς Γενουάτες», πρόσφυγες δηλαδή από τη Συρία, που διεκδικούσαν γενουάτικα δικαιώματα και προνόμια, αλλά δεν ήταν εξ αίματος Γενουάτες. 
The bulk of the population dwelled in Famagusta, although part of the Genoese community's population was made of White Genoese, refugees from Syria who claimed Genoese rights and privileges, but who were not Genoese by blood.
Τα δικαιώματα των Λευκών Γενουατών δημιουργούσαν προβλήματα στις κυπριακές αρχές. 
The perks of the White Genoese caused problems with the Cypriot authorities.
Οι πληροφορίες μας είναι ιδιαίτερα πλούσιες για την περίοδο γύρω στα 1300, λόγω του ότι έχουν διασωθεί και δημοσιευθεί τα αρχεία των Γενουατών συμβολαιογράφων Λαμπέρτο ντι Σαμπουτσέτο και Τζιοβάνι ντε Ρόχα, με έγγραφα τα οποία φωτίζουν πολλές πτυχές της εμπορικής ιστορίας της Αμμοχώστου εκείνης της περιόδου. 
We are particularly well informed about the period around 1300 because of the survival and publication of the records of the Genoese notaries Lamberto di Sambuceto and Giovanni de Rocha, documents that shed light on many aspects of the commercial history of Famagusta around this time.
Αν και απ' ότι φαίνεται υπήρχαν Ενετοί στην Κύπρο ακόμα και πριν από το 1191, τα πρώτα τους εμπορικά προνόμια τα πήραν το 1306 κατά τη φράγκικη περίοδο, από τον Αμορύ, ο οποίος επεδίωκε να δημιουργήσει καλές σχέσεις με οποιοδήποτε θα μπορούσε να στηρίξει την επίφοβη εξουσία του. 
Although there were apparently still Venetians on Cyprus from before 1191, they received their first trading privileges in the Frankish period in 1306 from Amaury, who was anxious to establish good relations with anyone who could support his precarious rule.
Η ενετική παρουσία αυξήθηκε και οι σχέσεις με την Κύπρο ήταν συνήθως εγκάρδιες. 
The Venetian presence grew, and relations with Cyprus were usually cordial.
Η Βενετία και η Κύπρος ήταν ανάμεσα στους συμμάχους των ναυτικών συνασπισμών εναντίον των Τούρκων στα μέσα του 14ου αιώνα. 
Venice and Cyprus were among the allies of the naval leagues against the Turks in the middle decades of the 14th century.
Ο Πέτρος Α΄ πέρασε κάποια διαστήματα στη Βενετία κατά τη δεκαετία του 1360, αναζητώντας υποστήριξη για τις σταυροφοριακές του δραστηριότητες, οι δε Ενετοί προμήθευσαν πλοία για τη σταυροφορία του Πέτρου στην Αλεξάνδρεια το 1365, άνκαι δεν έμειναν ικανοποιημένοι με τα αποτελέσματα. 
Peter I spent time in Venice on more than one occasion in the 1360s drumming up support for his crusading activities, and the Venetians provided ships for Peter's crusade to Alexandria in 1365, although they were not pleased with the results.
Μετά τη Γένουα και τη Βενετία, η Πίζα ήταν η τρίτη πιο σημαντική ιταλική εμπορική πόλη της εποχής, οι δε Πισάτες δεν έλειπαν από την Κύπρο. 
Pisa was, after Genoa and Venice, the third most important Italian trading city of the time, and Pisans were not absent from Cyprus.
Βέβαια, με την πτώση των σταυροφοριακών κρατών, οι Πισάτες σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Αμμόχωστο, αλλά τα συμφέροντά τους στην Ανατολική Μεσόγειο δεν ήταν τόσο μεγάλα όσο εκείνα των άλλων δύο πόλεων. 
Of course Pisans gradually settled in Famagusta with the fall of the crusader states, but their interest in the Eastern Mediterranean was not so intense as that of the other two cities.
Επιπλέον, εκτός από κάποιους εμπόρους από την Πιατσέντσα, τη Σικελία, τη Νότια Ιταλία και από αλλού, υπήρχαν και αρκετοί Φλωρεντινοί. 
In addition, besides some merchants from Piacenza, Sicily, Southern Italy and elsewhere, there were more than a few Florentines.
Στην Κύπρο οι Φλωρεντινοί συνδέονταν συνήθως με τους τραπεζικούς οίκους των Περούτζι και των Μπάρντι, οι οποίοι έπαιζαν δραστήριο ρόλο στο δανειστικό τομέα στο νησί, παρέχοντας μάλιστα υπηρεσίες στον Λατίνο Επίσκοπο και τον Δούκα της Βουρβώνης. 
Florentines in Cyprus were often tied to the great banking houses of the Peruzzi and the Bardi, who actively engaged in money-lending on the island, even providing services to a Latin bishop and the Duke of Bourbon.
Εκεί όπου οι δημοσιευόμενες μαρτυρίες είναι πλούσιες, γύρω στο 1300, βρίσκουμε συχνές αναφορές σε φλωρεντινά δάνεια και φλωρεντινούς μάρτυρες σε άλλες συναλλαγές. 
Where the published documentary evidence is rich, around 1300, we find frequent mentions of Florentine loans and of Florentine witnesses to other transactions.
Γι' αυτό τα χρόνια που ακολούθησαν, οι Φλωρεντινοί τραπεζίτες εισήξαν τεράστια φορτία σιταριού από την Απουλία. 
The Florentine bankers imported huge shipments of grain from Apulia in the years that followed.
Οι Μπάρντι και οι Περούτζι συνέχισαν τις δραστηριότητές τους στην Κύπρο μέχρι την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, που προκλήθηκε από την αδυναμία του Βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας να αποπληρώσει τα δάνειά του. 
The Bardi and the Peruzzi continued their activities in Cyprus until the banking disaster following King Edward III of England's defaulting on his loans in 1345.
Ένας υπάλληλος των Μπάρντι, ο Φραντσέσκο Μπαλντούτσι Πεγκολόττι, συνέταξε το κλασσικό εμπορικό εγχειρίδιο, La pratica della Mercatura ( Εμπορική Πρακτική), το οποίο ήταν σε μεγάλο βαθμό βασισμένο στις εμπειρίες του κατά τις διάφορες παραμονές του στην Κύπρο, στις δεκαετίες του 1320 και 1330. 
One Bardi employee, Francesco Balducci Pegolotti, composed his classic trade manual, La pratica della Mercatura, largely based on his experiences while residing on Cyprus for several years in the 1320s and 1330s.
Τέτοια ήταν η εξοικείωση των Φλωρεντινών με την Κύπρο, ώστε στις 100 ιστορίες του αριστουργηματικού του «Δεκαήμερου», που γράφτηκε γύρω στα 1350, ο Βοκκάκιος εμπλέκει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την Κύπρο όχι λιγότερες από εννέα φορές. 
Florentine familiarity with Cyprus was such that, in the 100 tales of his masterly Decameron of ca. 1350, Boccaccio involved Cyprus in some way in no less than nine of them.
Η φλωρεντινή δραστηριότητα στην Κύπρο συνεχίστηκε και μετά το 1345 αλλά μετά την εισβολή των Γενουατών το μεγαλύτερο μέρος της μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια. 
Florentine activity on Cyprus continued after 1345, but following the Genoese invasion, most of this was transferred to Alexandria.
Όταν χρειάζονταν πλοία, Φλωρεντινοί, όπως οι Περούτζι, εκμίσθωναν συχνά τις ναυτικές υπηρεσίες του Αγκώνα και της Ραγούζας. 
When they were in need of ships, Florentines like the Peruzzi often employed the services of Anconitan and Ragusan ships.
Για τους Αγκωνίτες στην Κύπρο υπάρχει μαρτυρία τουλάχιστον από το 1272, τα δε δημοσιευθέντα έγγραφα της περιόδου γύρω στο 1300 δείχνουν ότι ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο βαμβακιού, αν και οι στερεότυπες κυπριακές εξαγωγές, ζάχαρη και αλάτι, καθώς και μεγάλος αριθμός άλλων βασικών προϊόντων, ήταν επίσης σημαντικές. 
Anconitans are attested on Cyprus from at least 1272, and the published documentary evidence from around 1300 shows that they were engaged primarily in the cotton trade, although the classic Cypriot exports, sugar and salt, and a great number of other commodities were important.
Μάλιστα, μια μικρή κοινότητα Αγκωνιτών ζούσε τότε στο νησί, ο δε Αγκώνας διέθετε πρόξενο με έδρα την Αμμόχωστο. 
There was even a small community of Anconitans living on the island at the time, and Ancona had a consul stationed in Famagusta.
Το βιβλίο του Πεγκολόττι δίνει πολλές πληροφορίες για το εμπόριο Αγκώνα-Κύπρου, το οποίο ήταν ακόμα εκτεταμένο στις δεκαετίες του 1320 και 1330. 
Pegolotti's book provides much information about the Ancona-Cyprus trade, which was still extensive in the 1320s and 1330s.
Οι δραστηριότητες του Αγκώνα στην Κύπρο ήταν συχνές ακόμα και στη δεκαετία του 1360, όταν Αγκωνίτες ζούσαν στη Λεμεσό, καθώς και στην Αμμόχωστο. 
The activities of Ancona on Cyprus were still frequent in the 1360s, when Anconitans are known to have been living in Limassol as well as Famagusta.
Οι ναυτιλιακές αυτοκρατορίες της Γένουας και της Βενετίας έφερναν την Κύπρο πιο κοντά σε μη ιταλικές περιοχές, που βρίσκονταν υπό τον έλεγχό τους, όπως η ενετική Κρήτη και η γενουάτικη Χίος. 
The maritime empires of Genoa and Venice meant that these cities drew Cyprus closer to non-Italian areas under their control, such as Venetian Crete and Genoese Chios.
Τον 13ο και το πρώτο μισό του 14ου αιώνα, η Ραγούζα στη Δαλματική ακτή - το σημερινό Ντουμπρόβνικ της Κροατίας - διοικούνταν από τη Βενετία. 
In the 13th and the first half of the 14th centuries, Ragusa on the Dalmatian coast - today's Dubrovnik, Croatia - was ruled by Venice.