natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συνεπώς, οι Λουζινιανοί επέτρεπαν συχνά όπως ο υλικός πλούτος και η στρατιωτική ικανότητα της μεγαλονήσου χρησιμοποιηθεί για τον σκοπό των σταυροφοριών και κύπριοι ιππότες συμμετείχαν σε σταυροφοριακές εκστρατείες προερχόμενες από τη Δύση. 
Consequently, the Lusignans often allowed the island's material wealth and military capacity to be used for the cause of the crusades, and Cypriot knights participated in crusading expeditions from the West.
Ο στρατηγικός ρόλος της Κύπρου στο πλαίσιο των σταυροφοριών του 13ου και 14ου αιώνα τύγχανε γενικής αναγνώρισης. 
Within the framework of the 13th and 14th century crusades, the strategic role of Cyprus was well appreciated.
Ακόμα, ως αποτέλεσμα των διαδοχικών υποχωρήσεων των σταυροφόρων στην Ανατολή, ιδιαίτερα μετά την καταστροφή του 1291 που οδήγησε στην απώλεια της Άκρας, η Κύπρος έγινε το φυσικό καταφύγιο για τα κύματα των λατίνων και σύρων χριστιανών προσφύγων από την ενδοχώρα. 
Moreover, following the successive retreats of the crusaders in the Levant, especially after the 1291 disaster that led to the loss of Acre, Cyprus became a natural shelter for the waves of Latin and Christian Syrian refugees from the mainland.
Η Κύπρος εκμεταλλεύτηκε τη νέα της θέση στο σύνορο μεταξύ του Ισλάμ και του Χριστιανισμού. 
Cyprus exploited its new position on the border between Islam and Christendom.
Το 1334, η Βενετία, οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη της Ρόδου, η Γαλλία, ο πάπας, το Βυζάντιο και η Κύπρος υπό τον Ούγο Δ' σχημάτισαν μια χριστιανική ναυτική συμμαχία με σκοπό να ελέγξουν την τουρκική πειρατεία και τον επεκτατισμό στο Αιγαίο. 
In 1334 Venice, the Knights of St John in Rhodes, France, the Papacy, Byzantium, and Cyprus under Hugh IV formed a Christian naval league with the intention of controlling Turkish piracy and expansionism in the Aegean.
Οι δυναστικοί γάμοι μεταξύ του βασιλικού οίκου των Λουζινιανών και μελών της γαλλικής και αραγωνικής μοναρχίας τον 14ο αιώνα δηλώνουν την πολιτική σημασία της νήσου. 
In the 14th century, dynastic marriages between the Lusignan royal house and members of French and Aragonese royalty point to the island's political importance.
Η ρομαντική μορφή του Πέτρου Α' ντε Λουζινιάν (1359-1369) σημάδεψε αυτή την περίοδο της ιστορίας του νησιού. 
The romantic figure of Peter I of Lusignan (1359-1369) marked this period of the history of the island.
Στα χρόνια που θα ακολουθούσαν, η Κύπρος θα περιλαμβανόταν συνήθως στα δυτικά σχέδια για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, σχέδια που δεν επρόκειτο όμως να υλοποιηθούν. 
In the years to come Cyprus would usually be included in Western plans for the liberation of the Holy Land, plans which, however, would not materialise.
Η γενουατική εισβολή και η κατάληψη της Αμμοχώστου το 1373-1374 σήμαναν το τέλος της επιρροής των Λουζινιανών στις διεθνείς σχέσεις και των χρυσών ημερών της ευημερίας του νησιού. 
The Genoese invasion and the capture of Famagusta in 1373-1374 marked the end of Lusignan political influence in international affairs and of the golden days of the island's prosperity.
Οι ορθόδοξοι Έλληνες αποτελούσαν το κύριο συνιστόν στοιχείο του πληθυσμού της Κύπρου. 
The main component of the population of Cyprus was Orthodox Greek.
Η συνύπαρξη Ελλήνων και Φράγκων στο νησί ήταν ειρηνική και συχνά εποικοδομητική και για τις δύο εθνικές ομάδες. 
Frankish and Greek coexistence on the island was peaceful and often fruitful for both ethnic groups.
Προφανώς, τους Λουζινιανούς απασχολούσε η δημογραφική υπεροχή των Ελλήνων, γι' αυτό και οι λατίνοι έποικοι ήταν καλοδεχούμενοι. 
Evidently, the Lusignans were concerned about the demographic superiority of the Greeks and welcomed Latin settlers.
Αν και είναι δύσκολο να υπολογιστεί ο αριθμός του φραγκικού πληθυσμού, πρέπει να μην είχε ξεπεράσει ποτέ το ένα πέμπτο ή ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού. 
Although it is difficult to assess the number of the Frankish population, it must never have surpassed one fifth to one fourth of the total population.
Είναι γενικά αποδεκτό ότι στις αγροτικές περιοχές υπερίσχυαν οι Έλληνες, ενώ η πλειονότητα του λατινικού πληθυσμού, περιλαμβανομένων των ιταλών εμπόρων, ζούσε στις πόλεις και οι περισσότεροι φράγκοι ιππότες στη Λευκωσία. 
It is generally accepted that rural areas were predominantly Greek whereas the majority of the Latin population, including Italian merchants, lived in the towns and most Frankish knights in Nicosia.
Οι περισσότεροι από τους δυτικούς εποίκους στην Κύπρο ήταν άκληροι ιππότες και αστοί, κυρίως γαλλικής προέλευσης, οι οποίοι είχαν χάσει τη γη και τα εισοδήματά τους στα λατινικά κράτη της Συρίας και της Παλαιστίνης. 
Most of the first Western settlers in Cyprus were dispossessed knights and burgesses of predominantly French origin who had lost their lands and incomes in the Latin states in Syria and Palestine.
Άλλοι ήταν νεοφερμένοι στην Ανατολή από τη Δυτική Ευρώπη ή το Πουατού, τη γενέτειρα του Γκυ ντε Λουζινιάν. 
Others were newcomers in the East, from Western Europe or Guy of Lusignan's native Poitou.
Όλοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να αποκτήσουν νέους πόρους διαβίωσης στο νησί. 
Everyone welcomed the opportunity to acquire a new livelihood on the island.
Ένας υπολογισμός βασισμένος στους σωζόμενους αριθμούς των φεούδων που είχαν εκχωρηθεί (300 σε ιππότες και 200 σε τουρκόπουλους) μας δίνει έναν πληθυσμό από ανώτερους και κατώτερους ευγενείς της τάξης περίπου των 2,000 κατά την εποχή της λατινικής εγκατάστασης. 
A calculation on the basis of the extant numbers of the fiefs distributed (300 to knights and 200 to turcopoles) would give a population of higher and lesser nobility of approximately 2.000 at the time of the Latin settlement.
Ο πληθυσμός των ιπποτών δεν φαίνεται να ξεπέρασε ποτέ τον αρχικό αριθμό των 300. 
The number of knights never seems to have exceeded the initial 300.
Ωστόσο, είναι αδύνατο να υπολογιστεί ο απροσδιόριστος αριθμός των κατωτέρων τάξεων, τόσο κατά τους χρόνους της εγκατάστασης όσο και αργότερα. 
It is impossible, however, to assess the unspecified number of the lower classes both at the time of the settlement and later.
Είναι βέβαιο ότι η εισροή προσφύγων από την ενδοχώρα το τελευταίο τέταρτο του 13ου αιώνα πρέπει να αύξησε τον αριθμό του λατινικού πληθυσμού του νησιού. 
It is certain that the inflow of refugees from the mainland in the last quarter of the 13th century must have increased the number of the Latin population of the island.
Ωστόσο, το ψηλό ποσοστό παιδικής θνησιμότητας και το χαμηλό όριο ζωής ανάμεσα στους ενήλικες, σε συνδυασμό με την οικονομική ευημερία των αστών μετά το 1291 σταδιακά αποτέλεσαν απειλή για την κοινωνική ισορροπία, επιτρέποντας τις ταξικές επιγαμίες με την κατώτερη αριστοκρατία, τους εύπορους αστούς, ή τους Ιταλούς. 
A high mortality rate amongst children and a young mortality age amongst adults, though, together with the post-1291 economic prosperity of the burgesses, gradually threatened the social balance and allowed class intermarriage with lesser nobility, wealthy burgesses, or Italians.
Επιπρόσθετα, ο εμφύλιος πόλεμος του 1306-1310, η πολιτική του Πέτρου Α' ντε Λουζινιάν (1359-1369) να εκχωρεί φέουδα σε ξένους που βρίσκονταν στην υπηρεσία του, καθώς και η γενουατική εισβολή το 1373-1374, η εισβολή των Μαμελούκων το 1426, κι ακόμα ένας εμφύλιος πόλεμος το 1460-1464 για την διαδοχή του θρόνου αποδυνάμωσαν την παραδοσιακή φραγκική αριστοκρατία. 
Moreover, the 1306-1310 civil war, the policy of Peter I of Lusignan (1359-1369) of enfeoffing foreigners in his service, as well as the Genoese invasion of 1373-1374, the Mamluk invasion of 1426, and the civil war of 1460-1464 for the succession to the throne weakened the traditional Frankish nobility.
Τον δέκατο πέμπτο αιώνα, διευθετήθηκαν δυναστικοί γάμοι με ηγεμονικούς οίκους του Βυζαντίου και διαφόρων ιταλικών πόλεων, άλλη μία ένδειξη της αυξανόμενης ελληνικής επιρροής και της ιταλικής διείσδυσης. 
In the 15th century, dynastic marriages were arranged with the ruling houses of Byzantium and various Italian cities, another indication of the growing Greek influence and Italian penetration.
Μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου, πολλές οικογένειες που κατάγονταν από γάλλους σταυροφόρους είχαν εξαφανιστεί και πολλά μέλη των παλιών οικογενειών, που είχαν υποστηρίξει τη βασίλισσα Καρλόττα, την ακολούθησαν στην εξορία της στην Ιταλία. 
By the end of the civil war, many families of French crusader origin had died out and many members of the old-established families who had supported Queen Charlotte shared her exile to Italy.
Ταυτόχρονα, στην προσπάθειά του για εξασφάλιση του θρόνου ο Ιάκωβος Β' ντε Λουζινιάν (1464-1473) αναγκάστηκε να βασιστεί σε ξένους μισθοφόρους, τους οποίους αντάμειψε με κυπριακή γη και τίτλους. 
At the same time, in his struggle for the throne, James II of Lusignan (1464-1473) had to rely on foreign mercenaries whom he rewarded with Cypriot lands and titles.
Μετά το γάμο του με την Αικατερίνη Κορνάρο, η βενετική παρουσία στο νησί άρχισε να αυξάνεται. 
After his marriage to Caterina Cornaro there was a growing Venetian presence on the island.
Κατά συνέπεια, μέχρι το τέλος του 15ου αιώνα η κυπριακή αριστοκρατία περιλάμβανε Έλληνες, οι οποίοι είχαν σημειώσει οικονομική και κοινωνική άνοδο, Ιταλούς και Ισπανούς. 
By the end of the 15th century, Cypriot nobility included Greeks who had risen economically and socially, Italians, and Spaniards.
Επί της βασιλείας των Λουζινιανών, οι δυτικές εμπορικές κοινότητες απέκτησαν εκτεταμένα δικαιώματα: μείωση δασμών, δικαιώματα ετεροδικίας για τους υπηκόους τους, δικαιώματα κατοχής περιουσίας και δικών τους συνοικιών, καθώς και κυβερνητικές εγγυήσεις για την ασφάλεια και την προστασία τους. 
Under the Lusignans, Western trade communities acquired extensive rights: tariff reductions, rights of jurisdiction over their own nationals, rights to own property and have their own quarters, and government guarantees of safety and protection.
Στους Γενουάτες εκχωρήθηκαν προνόμια το 1218 και 1232, στους Προβηγκιανούς (Μασσαλία, Μονπελιέ και άλλες πόλεις της Προβηγκίας) το 1236, και στους Πιζανούς και Αραγωνούς το 1291. 
The Genoese were granted privileges in 1218 and 1232, the Provengaux (Marseilles, Montpellier, and other Provengaux towns) in 1236, and the Pisans and the Aragonese in 1291.
Οι Βενετοί εξασφάλισαν προνόμια μόλις το 1306, παρά τα επανειλημμένα αιτήματά τους, εκτός και αν οι Λουζινιανοί σεβάστηκαν προγενέστερα προνόμια που είχε παραχωρήσει η Κωνσταντινούπολη. 
The Venetians were granted privileges only in 1306 despite their successive requests, unless the Lusignans honoured earlier privileges granted by Constantinople.
Τον 13ο αιώνα, η αριθμητική παρουσία των λατίνων εμπόρων ήταν περιορισμένη σε σύγκριση με την άνοδο που σημειώθηκε μετά το 1291, και οι αποικίες των μεγαλύτερων ιταλικών εμπορικών πόλεων βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία των προξένων τους στη Συρία. 
In the 13th century, the numerical presence of the Latin merchants was limited compared with the post-1291 boom, and the colonies of the major Italian trade cities were under the jurisdiction of their consuls in Syria.
Στις δεκαετίες του 1270-1280 και ως συνέπεια της λατινικής υποχώρησης στη Συρία, σημειώθηκε σταδιακή αύξηση της εμπορικής δραστηριότητας, ενώ η παρουσία Γενουατών, Βενετών, Πιζανών και Προβηγκιανών εμπόρων έγινε περισσότερο σημαντική. 
In the 1270s-1280s and following the Latin setback in Syria, there was a gradual increase in commercial activity and the presence of Genoese, Venetian, Pisan, and Provengaux merchants was more prominent.
Η Αμμόχωστος αναπτύχθηκε τον 14ο αιώνα σε ένα διεθνές διαμετακομιστικό λιμάνι και ένα πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο για προϊόντα από και προς τη Δύση ή την Ανατολή και, από το τέλος του 13ου αιώνα, ένας μεγάλος αριθμός υπηκόων διαφόρων ιταλικών, προβηγκιανών και αραγωνικών πόλεων μετέφεραν τις εμπορικές επιχειρήσεις τους στην Κύπρο. 
Famagusta became an international entrepot and a busy commercial centre for goods travelling to and from the West or the East in the 14th century, and by the end of the 13th century natives of Italian, Provengaux, and Aragonese cities of an impressive variety and number relocated their trade business to Cyprus.
Σύμφωνα με τις σωζόμενες μαρτυρίες, οι Γενουάτες και οι Λιγουριανοί αντιπροσώπευαν τη μεγαλύτερη εμπορική κοινότητα στην Αμμόχωστο, ακολουθούμενοι από τους Βενετούς, τους Πιζανούς, τους Αγκωνέζους, τους Φλωρεντινούς, και υπηκόους άλλων ιταλικών πόλεων, καθώς και τους Προβηγκιανούς και τους Καταλανούς. 
Surviving evidence suggests that the Genoese and the Ligurians in general represented the largest trade community in Famagusta, followed by the Venetians, the Pisans, the Anconese, the Florentines, and other Italian cities, and the Provengaux and the Catalans.
Υπήρχαν στο νησί πρόξενοι της Γένουας, της Βενετίας, της Πίζας, της Μασσαλίας, του Μονπελιέ, της Ναρμπόν και της Βαρκελώνης. 
There were consuls of Genoa, Venice, Pisa, Marseilles, Montpellier, Narbonne, and Barcelona.
Ακόμη, εμπορικές εταιρείες αντιπροσωπεύονταν στην Κύπρο από τους πράκτορές τους, όπως ο τραπεζικός οίκος των Μπάρντι της Φλωρεντίας, του οποίου ο πράκτορας Φραγκίσκος Μπαλτούτσι Πεγκολότι βρισκόταν στην Κύπρο τη δεκαετία του 1330. 
Trade companies were also represented on the island by their agents, such as the Florentine banking house of Bardi, whose agent Francesco Balducci Pegolotti was in Cyprus in the 1330s.
Σε γενικές γραμμές, το καθεστώς των Λουζινιανών είχε καλύτερες σχέσεις με τους Βενετούς παρά με οποιαδήποτε άλλη από τις κύριες εμπορικές κοινότητες. 
In the main, the Lusignan regime was on better terms with the Venetians than with any of the other major trading communities.
Με την εγκαθίδρυση της φραγκικής κυριαρχίας στην Κύπρο το 1192, ένα νέο σύνθετο κοινωνικό σύστημα έπρεπε να εφαρμοστεί για να ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων. 
With the establishment of the Frankish rule in Cyprus in 1192, a new complex social system had to be implanted in order to regulate relations between the two communities.
Οι θεσμοί που εισήχθησαν ήταν φεουδαρχικής φύσης και φραγκικής προέλευσης. 
The institutions that were introduced were feudal in nature and Frankish in origin.
Οι φράγκοι έποικοι έφεραν μαζί τους τα έθιμά τους τα σχετικά με τη γαιοκτησία, τις στρατιωτικές υποχρεώσεις και την κληρονομιά των φεούδων. 
The Frankish settlers brought with them their customs governing tenure, military obligations, and the inheritance of fiefs.
Ωστόσο, το κοινωνικό σύστημα που εγκαθιδρύθηκε χαρακτηριζόταν όχι μόνο από νεωτερισμό αλλά και από συνέχεια: αντλούσε στοιχεία και από το βυζαντινό παρελθόν του νησιού και αποσκοπούσε στη δημιουργία συνθηκών ειρηνικής συνύπαρξης, καθώς και στην εξασφάλιση μεγίστων οικονομικών και κοινωνικών πλεονεκτήματων για την αριστοκρατία και ευημερίας για τις λαϊκές μάζες. 
However, the social system that was established was characterised not only by innovation but by continuity as well: it also derived from the island's Byzantine past and it was intended to achieve conditions of peaceful coexistence as well as optimum economic and social advantages for the nobility and the well-being of the populace.
Για να επιτύχει η μόνιμη εγκατάσταση του εισερχομένου στοιχείου απαιτείτο η καθιέρωση ενός συστήματος που να μην αποσκοπούσε στην αποικιοκρατική εκμετάλλευση εκ των έξω, αλλά στη διοίκηση εκ των έσω, διακυβέρνηση βασισμένη στη συνεργασία με τον προϋπάρχοντα πληθυσμό. 
The permanent settlement of the incoming group demanded the establishment of a system that was not one of colonial exploitation from the outside but of administration from within, based on cooperation with the existing population.
Το καθεστώς των Λουζινιανών εισήγαγε επίσης στην Κύπρο το νομικό σύστημα του λατινικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ, όπως περιγράφεται στις Ασσίζες, μια ανεπίσημη συλλογή πραγματειών στην Παλαιογαλλική, οι οποίες εξηγούσαν πώς έπρεπε να παρουσιάζεται μια υπόθεση στα δικαστήρια ή πώς να ερμηνεύονται οι νόμοι. 
The Lusignan regime also introduced to the island the legal system of the Latin kingdom of Jerusalem as it was described in the Assises, an unofficial set of treatises in Old French designed to advise people how to plead or to explain the law.
Οι Ασσίζες ήταν βασισμένες στη διαδικασία και τις αποφάσεις της Άνω Αυλής και της Αυλής των Αστών (les assises et les bons usages et les bones costumes dou reaume de Jerusalem, les queles l'on doit tenir au reaume de Chipre - οι ασσίζες και οι σοφές πρακτικές και τα σοφά έθιμα του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, που πρέπει να τηρούνται στο βασίλειο της Κύπρου). 
The Assises were based on the procedure and the decisions of the High Court and the Court of Burgesses (les assises et les bons usages et les bones costumes dou reaume de Jerusalem, les queles l'on doit tenir ou reaume de Chipre).
Στα ικανά χέρια των νομομαθών του 13ου αιώνα, ευγενών και αστών ανδρών του δικαίου και των γραμμάτων, ήταν η δημώδης γλώσσα, η Γαλλική, αντί η Λατινική που χρησιμοποιήθηκε στους έγκυρους τομείς της ρητορικής και της νομικής. 
In the able hands of the jurists of the 13th century, noble and burgess men of law and letters, it was the vernacular, French as opposed to Latin, that became the language used in the prestigious domains of rhetoric and law.
Από τα πρώτα χρόνια, ένας μακροπρόθεσμος κοινωνικός διάλογος ξεκινά μεταξύ των δύο εθνικών ομάδων: οι Λουζινιανοί θα προσπαθούσαν να εξισορροπήσουν τη δημογραφική διαφορά και να διατηρήσουν τα κοινωνικά και εθνικά όρια με την επιβολή ενός αυστηρά διαστρωματωμένου κοινωνικού συστήματος, ενώ οι Έλληνες σταδιακά θα κατάφερναν να διαπεράσουν τα κοινωνικά σύνορα χάρη στην οικονομική και επαγγελματική τους άνοδο. 
From the beginning, a long-lasting pattern of social discourse originated between the two ethnic groups: the Lusignans would try to balance the demographic difference and maintain the social and ethnic boundaries through the enforcement of a strictly stratified social system while the Greeks would gradually achieve the penetration of the social frontier through their economic and professional rise.
Ακόμα, οι πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις στους τομείς της γλώσσας και της θρησκείας, καθώς και οι επιγαμίες, φαινόμενα τα οποία είχαν εμφανισθεί από την αρχή της λατινικής εγκατάστασης και κορυφώθηκαν τον 15ο αιώνα, θα οδηγούσαν στην αφομοίωση της φραγκικής κοινότητας από την ελληνική. 
Moreover, cultural interaction in the domains of language and religion as well as intermarriage, phenomena that had started from the beginning of the Latin settlement and culminated in the 15th century, would lead to the assimilation of the Frankish community into Greek society.
Ταυτόχρονα, ο αυξανόμενος οικονομικός και πολιτικός έλεγχος των Γενουατών και των Βενετών στο νησί επιτεύχθηκε σε βάρος της φράγκικης κοινότητας. 
At the same time, the growing economic and political control of the Genoese and the Venetians was effected to the detriment of the Frankish community.
Αντίθετα με τους μεγαλεπήβολους στόχους της παποσύνης για μια λατινική χριστιανική Ανατολή, οι Έλληνες Κύπριοι διατήρησαν την παραδοσιακή θρησκευτική τους ανεξαρτησία. 
Contrary to the universalist goals of the Papacy for a Latin Christian East, Greek Cypriots upheld their tradition of religious independence.
Ως τη δεκαετία του 1260, οι σχέσεις μεταξύ του ελληνικού και του λατινικού κλήρου ήταν συχνά τεταμένες και κάποτε βίαιες. 
Until the 1260s relations between the Greek and Latin clergy were often strained, and sometimes violent.
Συνήθως το κράτος προσπαθούσε να διατηρήσει την ειρήνη προς το συμφέρον της ασφάλειας και της ευημερίας. 
Usually the state tried to keep the peace in the interests of security and prosperity.
Ωστόσο, με τον συμβιβασμό τον γνωστό ως Bulla Cypria, (Διάταξις Κυπρία), του 1260, τα πράγματα σε γενικές γραμμές ησύχασαν. 
With the compromise known as the Bulla Cypria of 1260, however, things generally quieted down.
Στο πλαίσιο αυτού του κλίματος της θρησκευτικής ανοχής, η περίοδος των Λουζινιανών γνώρισε μια μεγάλη άνθηση ελληνικού και λατινικού μοναχισμού και άλλων μορφών θρησκευτικότητας. 
In this climate of general tolerance, the Frankish period saw a great flowering of Greek and Latin monasticism and of other forms of piety.
Δημογραφικές και λογοτεχνικές μαρτυρίες υποδεικνύουν ότι οι Φράγκοι έποικοι μιλούσαν τη langue d' oil. 
Demographic and literary evidence suggests that the French settlers in Cyprus spoke the langue d'oil.
Ως αποτέλεσμα της πολιτικής γλωσσικής ανεκτικότητας των Λουζινιάνων, πολιτική η οποία δεν απέκλειε τη μία ή την άλλη γλώσσα από οποιοδήποτε τομέα γλωσσικής χρήσης, τόσο οι Έλληνες όσο και οι Φράγκοι διέβλεπαν αμοιβαία πλεονεκτήματα στη διατήρηση της αντίστοιχης γλώσσας τους. 
As a result of the Lusignan linguistic policy of tolerance that did not exclude either language from any domain of language use, both the Greeks and the Franks perceived mutual advantages in maintaining their languages.
Τα κοινωνικά και οικονομικά πλεονεκτήματα που εμπεριέχονταν στην εκμάθηση γλωσσών έδιναν στους Έλληνες τα αναγκαία κίνητρα να μάθουν Γαλλικά και / ή Λατινικά, ενώ η νέα κοινωνική και δημογραφική πραγματικότητα των Φράγκων απαιτούσε την υιοθέτηση της ελληνικής τοπολαλιάς, ως μέσου επικοινωνίας με τον ευρύτερο πληθυσμό. 
The social and economic advantages involved in language acquisition provided the Greeks with the necessary motivation to learn French and / or Latin while the new social and demographic reality of the Franks demanded the adoption of the local form of Greek as a means of communication with the general population.
Εθνικός ανταγωνισμός με την έννοια της απόρριψης της μίας ή της άλλης γλώσσας δεν παρουσιάστηκε ποτέ. 
Ethnic antagonism in terms of rejecting each other's language did not occur.
Η διμορφία, από την άλλη, ως η συνειδητή διάκριση ανάμεσα σε «ανώτερες» και «κατώτερες» μορφές της ίδιας γλώσσας, σήμαινε ότι στον εκκλησιαστικό τομέα οι δημώδεις γλώσσες συνήθως αποκλείονταν. 
Diglossia, on the other hand, as the conscious differentiation of high and low forms of the same language, meant that in the ecclesiastical domain the vernaculars were usually excluded.
Ως εκ τούτου, οι ομιλητές πρακτικά και θεωρητικά διέκριναν μεταξύ της Ελληνικής (της διαλέκτου και της Κοινής), της Γαλλικής, και της Λατινικής, άνκαι είναι δύσκολο να υπολογιστεί η πληθυσμιακή αναλογία και τα κοινωνικά στρώματα που ενέχονταν σ' αυτή τη διαδικασία. 
Speakers functionally and conceptually distinguished Greek (the vernacular and the koine), French, and Latin, even though it is difficult to assess the population proportion and stratum involved.
Άνκαι η γλώσσα, όπως και η θρησκεία, αποτελούσε έναν από τα κυριότερα στοιχεία ταύτισης μιας εθνικής ομάδας, η προσήλωση στη γλώσσα δεν αποτέλεσε συνεκτικό στοιχείο αρκετά ισχυρό, πάνω στο οποίο να βασιστούν εθνικές συσπειρώσεις και οι γλωσσικές αλληλεπιδράσεις παρατηρήθηκαν από πολύ νωρίς. 
Although language, like religion, constituted one of the major marks of group identification, language loyalties did not serve as a bond strong enough for ethnic collectivities to be based on, and linguistic interaction took place from an early time.
Συνεπώς, η ελληνοκυπριακή διάλεκτος αναδείχτηκε ως lingua franca - κοινή γλώσσα για ολόκληρο τον πληθυσμό. 
Gradually the Greek Cypriot dialect emerged as a lingua franca for the entire population.
Η διάλεκτος διαμορφώθηκε μέσα από τη διαβρωτική διεργασία των γαλλικών επιδράσεων που αφορούσαν κυρίως στους τομείς του διοικητικού λεξιλογίου και της φωνητικής. 
The dialect was formed under the corrosive action of French influences that mainly concerned the domains of administrative lexicon and phonetics.
Με τον ίδιο τρόπο, επαρκή λατινική παιδεία παρείχαν σχολές στις μονές των επαιτικών ταγμάτων και στους καθεδρικούς ναούς, αργότερα δε σε σχολεία που είχε ιδρύσει το κράτος στη Λευκωσία. 
Similarly, an adequate Latin education was provided in the mendicant and cathedral schools and, later, in schools founded by the state in Nicosia.
Οι Κύπριοι συχνά αναζητούσαν ανώτερη εκπαίδευση στα κέντρα του βυζαντινού κόσμου ή στα μεγάλα πανεπιστήμια της Δυτικής Ευρώπης. 
Cypriots often sought higher education in the centres of the Byzantine world or at the main Western universities.