natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το να ενημερώσεις κάθε νέο της Αφρικής για τον Αφρικαπιταλισμό λύνει ένα σωρό προβλήματα.
Making every youth in Africa aware of #Africapitalism solves a whole lot of problem.
Ένας χρηματοοικονομικός αναλυτής με βάση το Καμερούν δήλωσε την αφοσίωσή του στην προσπάθεια:
#PostUsAfrica - cabmagnet.com.ng (@ChigozieOkwara) August 20, 2014 A Cameroon-based financial analyst pledged to join the effort:
Το 2015 δίνω το λόγο μου και σκοπεύω να είμαι ένας επιχειρηματίας που θα ενδυναμώνει τους υπόλοιπους και θα εργαστεί για την ανάπτυξη αυτού του έθνους και αυτής της ηπείρου
“@MsCEO101 In 2015 I pledge &amp; plan to be an entrepreneur that empowers others &amp; works to develop this nation” and continent #Africapitalism” - eddie (@efultang) January 7, 2015
Με 200 εκατομμύρια άτομα στην ηλικιακή ομάδα 15-24, η Αφρική έχει τον νεαρότερο πληθυσμό του κόσμου [en].
With 200 million people between the ages 15 and 24, Africa has the youngest population in the world.
Δυστυχώς, η νεολαία αποτελεί το 60% των ανέργων στην Αφρική, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα.
Unfortunately, youths account for 60 percent of all unemployed people in Africa, too, according to the World Bank.
Αν ο Αφρικαπιταλισμός γίνει πραγματικότητα, η επένδυση στη νεολαία είναι απαραίτητη, αν όχι ζωτικής σημασίας, για μια πορεία προς τη σωστή κατεύθυνση.
If Africapitalism is to become a reality, investing in young people is necessary, if monumental, step in the right direction.
Ο Tony Elumelu υπόσχεται να βαδίσει στο μονοπάτι αυτό για τα επόμενα δέκα χρόνια.
Tony Elumelu promises to walk that path for the next ten years.
Παραδοσιακό παραμύθι των Iñupiat γίνεται βιντεοπαιχνίδι
Traditional Iñupiaq Story Comes To Life Through Video Game
Ένα παραδοσιακό παραμύθι των ιθαγενών της Αλάσκα Iñupiat με τίτλο Kunuuksaayuka, που ειπώθηκε από τον Robert Nasruk Cleveland και καταγράφηκε στο βιβλίο “Stories of the Black River People” πήρε πλέον νέα ζωή με τη μορφή βιντεοπαιχνιδιού για ηλεκτρονικούς υπολογιστές και άλλες δημοφιλείς κονσόλες παιχνιδιών.
A traditional Iñupiaq story called Kunuuksaayuka told by Robert Nasruk Cleveland and documented in the book “Stories of the Black River People” has now taken a new life in the form of a video game for PC and other popular gaming consoles.
Το νέο παιχνίδι τιτλοφορείται “Ποτέ Μόνη” (Kisima Inŋitchuŋa) και συνεχίζει να απολαμβάνει θετικές κριτικές για τη μοναδική προσέγγιση του στο να συμπεριλάβει κοινότητες ιθαγενών της Αλάσκα σε ολόκληρη τη διαδικασία ανάπτυξης του παιχνιδιού.
The new game called Never Alone (Kisima Inŋitchuŋa) continues to receive praise for the unique approach of including Alaskan Native communities in the entire development of the game.
Με αγγλικούς υπότιτλους και αρχική αφήγηση στη γλώσσα Iñupiat [en], το παιχνίδι λέει την ιστορία [en] ενός νεαρού κοριτσιού, της Nuna, και της αρκτικής αλεπούς της, που ξεκινάνε για να εξερευνήσουν και ανακαλύψουν την αιτία μιας τρομερής χιονοθύελλας που επηρεάζει την κοινότητά της.
Narrated in the Iñupiat language with English sub-titles, the game tells the story of a young girl named Nuna and her arctic fox companion, who set off to explore and discover the cause of a raging blizzard affecting her community.
Αν και ο χαρακτήρας αρχικά ήταν αγόρι στο παραμύθι που αφηγήθηκε ο Cleveland, οι σχεδιαστές του παιχνιδιού έκαναν την αλλαγή αυτή μετά από την σύμφωνη γνώμη που ζήτησαν και έλαβαν από την Minnie Gray [en], κόρη του Cleveland.
Even though the character originally was a boy in the story told by Cleveland, the game developers sought out the approval of Minnie Gray, Cleveland's daughter to make this change.
To project ξεκίνησε σαν συλλογική πρωτοβουλία από το Cook Inlet Tribal Council, το οποίο συνεργάστηκε με τους E-Line Media και Upper One Games, οι πρώτοι σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών με ιδιοκτησία από ιθαγενείς.
The project started as a collaborative initiative by the Cook Inlet Tribal Council, which worked with E-Line Media and Upper One Games, which is the first indigenous-owned video game developer.
Στο ιστολόγιο του βιντεοπαιχνιδιού, οι δημιουργοί κατέγραψαν τη διαδικασία, καθώς επίσης δημιούργησαν το βίντεο με τα παρασκήνια (πιο πάνω), που δείχνει πώς γηραιότεροι, νεολαία και γλωσσολόγοι έλαβαν υπερήφανα μέρος όλοι στην ανάπτυξη του παιχνιδιού.
On the video game's blog, the makers documented the process, as well as produced this behind-the-scenes video (above) showing how elders, young people, and linguists proudly all took part in the game's development.
Κριτικές συνεχίζουν να έρχονται και ο Roy Boney γράφει στο ιστολόγιο Native Peoples ότι το “Ποτέ Μόνη” είναι “κάτι περισσότερο από ένα τυπικό βιντεοπαιχνίδι.
Reviews continue to come in, and Roy Boney writes in the Native Peoples blog that Never Alone “is more than a typical video game.
Είναι μια πολιτισμική εμπειρία στη συσκευασία ενός όμορφου και στοχαστικού κομματιού ψηφιακής τέχνης”.
It is a cultural experience packaged into a beautiful and thoughtful piece of digital art.”
Πόλη του Μεξικού: 4 γυναίκες δημοσιογράφοι αψηφούν τις προκλήσεις
4 Women Journalists Defying the Odds in Mexico City
Το άρθρο αυτό αποτελεί τμήμα του αφιερώματός μας για το φύλο και τη σεξουαλικότητα στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική σε συνεργασία με το NACLA.
This post is part of our series on gender and sexuality in Latin America and the Caribbean in collaboration with North American Congress on Latin America (NACLA).
Παρά τους χαμηλούς μισθούς και τους κινδύνους του να είναι κανείς δημοσιογράφος στην πιο επικίνδυνη χώρα για το επάγγελμα αυτό [en] στην αμερικανική ήπειρο, κάποιες Μεξικανές δημοσιογράφοι συνεχίζουν να εργάζονται και να ακμάζουν στο επάγγελμα αυτό.
Despite the low salaries and the dangers that come with being a reporter in the most dangerous country for journalists in the Americas, some Mexican female journalists continue working and thriving in this profession.
Στη δημοσίευση αυτή, σας παρουσιάζουμε τέσσερις από τις γενναίες αυτές γυναίκες δημοσιογράφους.
In this post, we introduce you to four of these brave female journalists.
Με εξομολογήσεις σχετικά με την μετανάστευση, την πολιτική, όνειρα και φυλετική ισότητα, μας έδωσαν μια ματιά στις ζωές τους για να δούμε πώς είναι να είσαι μια γυναίκα δημοσιογράφος στην Πόλη του Μεξικού.
With anecdotes about migration, politics, dreams and gender equality, these reporters have given us a glimpse into their lives to see what it's like to be a female journalist in Mexico City.
Η Nicole, που γεννήθηκε στη Γερμανία, μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού όταν σπούδαζε για το πτυχίο της.
Nicole, a journalist born in Germany, moved to Mexico City when she was starting her bachelor's degree.
Σήμερα, εργάζεται για μια μη-κερδοσκοπική οργάνωση την ημέρα και το βράδυ σαν ελεύθερη επαγγελματίας με θεματολογία κυρίως το φαγητό και τα ταξίδια.
Today, she works for a non-governmental organization during the day, and at night she works as a freelance journalist covering mainly food and travel.
Ξεκίνησε επίσης το δικό της ιστολόγιο με συνταγές, με τίτλο La cocinera con prisa [es] (“Μια μαγείρισσα στην πρίζα”).
She also started her own recipe blog, called La cocinera con prisa [es] (“A cook in a hurry”).
Η πρώτη της επαφή με τη δημοσιογραφία έγινε σε ηλικία 12 ετών, όταν σχεδίασε ένα περιοδικό με μια φίλη.
Her first encounter with journalism happened at age 12, when she designed a magazine with a friend.
Η Nicole εξηγεί ότι η φίλη της κοιτούσε για φωτογραφίες σε περιοδικά, ενώ εκείνη έγραφε φανταστικές ιστορίες για κάθε εικόνα.
Nicole explains that her friend would look for pictures in magazines, while she wrote imaginary stories for each image.
“Ακόμα το κρατάω αυτό το περιοδικό”, λέει περήφανα.
“I still keep that magazine with me”, she says proudly.
Η Nicole αναφέρει ότι η Πόλη του Μεξικού της έχει δώσει τις ίδιες ευκαιρίες που έχει δώσει και σε οποιονδήποτε άνδρα: “Γεννήθηκα σε μια γενιά και σε κουλτούρες, όπου δεν αμφισβητώ πλέον αν μπορώ να ψηφίσω, να σπουδάσω ή να εργαστώ διαφορετικά απ' ό,τι οι άνδρες.
Nicole says that Mexico City has given her the same opportunities given to any man: “I was born in a generation and within cultures in which I no longer question whether I can vote, study or practice my profession any different than men.
Είμαι τυχερή που έχω γερμανικές και μεξικάνικες ρίζες και που οι γονείς μου είναι πολύ ανοιχτοί και υποστηρίζουν την καριέρα μου”.
I am fortunate to have German and Mexican roots, which [my parents] are very open and supportive with my career.”
Για την ίδια, το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η δημοσιογραφία είναι οι χαμηλοί μισθοί: “Κάποιοι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν πως αν θέλουν κάποιον αφοσιωμένο και με καλή εμπειρία, θα πρέπει να του συμπεριφέρονται και με τον ίδιο τρόπο, αμείβοντάς τον/την την ώρα που πρέπει, όσο πρέπει.
For her, the main problem journalism faces is low pay: “Some people need to understand that if they want someone who is dedicated and that has good experience, she or he should be treated as such, getting paid at the right time and [the right] amount.
Πρόκειται για ένα επάγγελμα που απαιτεί αφοσίωση και αυτοθυσία και δυστυχώς δεν πληρώνεται καλά”.
It is a profession that requires commitment and self-sacrifice, and sadly, it is not well paid”.
Ακολουθήστε την Nicole στo Twitter: @NicMedgenberg
Follow Nicole on Twitter: @NicMedgenberg
“Δεν μπορώ να πω ότι έχω υποστεί κάποια διάκριση ή ιδιαίτερη μεταχείριση ως γυναίκα.
“I cannot say I've ever been subjected to any discrimination or preferential treatment for being a woman.
Πιστεύω πως έχει να κάνει περισσότερο με την συνειδητοποίηση των δικαιωμάτων μου.
I believe it has more to do with the consciousness of my own rights.
Δε θα άφηνα κάτι τέτοιο να συμβεί”, απαντά η Elia, όταν ρωτάται αν της έχουν φερθεί διαφορετικά ως γυναίκα δημοσιογράφος.
I would not allow that to happen”, Elia replies when asked if she's been treated differently as a female reporter.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Πόλη του Μεξικού, η Elia εργάζεται ως ελεύθερη επαγγελματίας.
Born and raised in Mexico City, Elia works as a freelance journalist.
Ξεκινά τη μέρα της γύρω στις 4:30-5 π.μ., οπότε και αφιερώνει 30 λεπτά για να διαβάσει ένα βιβλίο του ενδιαφέροντός της (δεν της μένει χρόνος αργότερα).
She starts her day between 4:30 and 5 a.m., when she dedicates 30 minutes to reading a book of her interest (she does not have time later).
Έπειτα, διαβάζει τις ειδήσεις και προετοιμάζει το ημερήσιο της πρόγραμμα.
She then reads the news and prepares her daily schedule.
Στις 10 π.μ., παίρνει ήδη συνεντεύξεις από ανθρώπους και κάνει έρευνα για πιθανά άρθρα.
At 10 a.m., she is already interviewing people and investigating possible stories.
Σταματά να δουλεύει στις 10 μ.μ.
She stops working at 10 p.m.
Η Elia πάντοτε ονειρευόταν να γίνει δημοσιογράφος.
Elia always dreamed about being a journalist.
Έβλεπε τη δημοσιογραφία σαν ένα από τα πιο συναρπαστικά επαγγέλματα στον κόσμο, σχετίζοντάς το πάντα με μακρινές χώρες.
She saw journalism as one of the most exciting jobs in the world, always relating it to far-away lands.
Όσο ήταν στο λύκειο, εργαζόταν στην εφημερίδα του σχολείου της και έπιασε την πρώτη της δουλειά ως δημοσιογράφος σε ηλικία 18 ετών.
During high school, she worked in her school's newspaper, and she got her first job as a journalist at age 18.
Στη δουλειά της με το δίκτυο Periodistas de a Pie, γράφει με μια οπτική γωνία σχετική με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το φύλο: “Πάντοτε προτιμώ να γράφω από την οπτική γωνία των ίσων δικαιωμάτων για όλους και απλά δίνω έμφαση στο φύλο, όταν είναι σαφές ότι υπήρξε παραβίαση των δικαιωμάτων των γυναικών”.
In her work with the network Periodistas de a Pie, she writes with a human rights and gender perspective: “I always prefer to write from the perspective of equal rights for all, and I just emphasize gender when it is clear that there was a violation of women's rights”.
Στην οργάνωσή της, επιλέγουν όχι μόνο να γράφουν για παράπονα, αλλά και να βρίσκουν παραδείγματα “ιστοριών επιτυχίας”, που σπάνε την παράδοση της ατυχίας των θυμάτων και ενδυναμώνουν τους πολίτες με τις δικές τους ιστορίες επιτυχίας.
In her organization, they opt not only to write about complaints, but also to find examples of success stories that break the tradition of victims' misfortune and empowers citizens with their own success stories.
Η Elia αυτοχαρακτηρίζεται φεμινίστρια. Αν και δεν είναι πεπεισμένη για όλες τις φεμινιστικές θεωρίες, αποτελούν κομμάτι της προσωπικής και επαγγελματικής της ανάπτυξης.
Elia declares herself a feminist; although she's not convinced about all feminist theories, they are a part of her personal and professional growth.
Γι' αυτήν, η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι, άνδρες και γυναίκες, σήμερα στο Μεξικό είναι οι χαμηλοί μισθοί και οι συνθήκες εργασίας, “που καθιστούν δύσκολη την πραγματική έρευνα”.
For her, the biggest challenge that journalists, both male and female, face in Mexico today are low salaries and labor conditions, “which make it difficult to do real investigations”.
Ακολουθήστε την Elia στο Twitter: @eliabaltazar Sandra Apolinar
Follow Elia on Twitter: @eliabaltazar Sandra Apolinar
Με καταγωγή από την Toluca, 40 λεπτά απόσταση από την Πόλη του Μεξικού, η Sandra είναι η αρχισυντάκτρια της μουσικής και τεχνολογικής στήλης του Swagger [es].
Originally from Toluca, a city 40 minutes from Mexico City, Sandra is the editor of the music and technology section at Swagger [es].
Μια κανονική ημέρα για αυτήν στην αίθουσα σύνταξης είναι η επιμέλεια των άρθρων για την ιστοσελίδα.
A normal day for her in the newsroom consists of editing the articles for the website.
Ερευνά επίσης θέματα για να τα προτείνει ως πιθανά άρθρα για δημοσιογράφους στην ομάδα της.
She also investigates topics to suggest them as possible stories for journalists on her team.
“Δεν είμαι μεγάλη οπαδός του να καλύπτω μουσικά σκάνδαλα ή πράγματα σχετικά με τον Justin Bieber ή την Miley Cyrus, αλλά το κοινό μας ενδιαφέρεται πολύ γι' αυτά και πρέπει να γράψω κάτι”, εξομολογείται.
“I am not a big fan of covering music scandals, things related to Justin Bieber or Miley Cyrus, but our audience is very interested in that and I have to write about it”, she confesses.
Η Sandra θέλει να συνεχίσει τη σταδιοδρομία της στο αθλητικό ρεπορτάζ.
Sandra wants to continue her career by reporting on sports.
Είναι μεγάλη οπαδός της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας Diablos Rojos, αλλά γνωρίζει πως μπορεί να πάρει περισσότερο χρόνο να ακολουθήσει μια σταδιοδρομία στον τομέα αυτό ως γυναίκα.
She is a big fan of the local football team Diablos Rojos, but she knows it might take more time to pursue a career as a woman in that field.
Η Sandra ήξερε ότι ήθελε να γίνει δημοσιογράφος από τον καιρό του Λυκείου.
Sandra knew she wanted to be a journalist since she was in high school.
Λέει πως πάντοτε έγραφε για εκείνη κι όταν έφτασε 16 ετών, ξεκίνησε να νιώθει ενδιαφέρον στο να γράφει για άλλους.
She says she always wrote for herself, and when she was 16 she started to feel interested in writing for others.
Για περισσότερα από έξι χρόνια, ταξιδεύει κάθε μέρα από την Toluca στην Πόλη του Μεξικού και πάλι πίσω. Ακόμα κι αν δεν ζει στην πόλη, λέει πως νιώθει σαν στο σπίτι της και δεν υπάρχει άλλο μέρος που θα προτιμούσε να εργαστεί ως δημοσιογράφος.
For more than six years, she has been traveling every day from Toluca to Mexico City and back, and even if she doesn't live in the city, she says she feels from ‘DF' and there is no other place she would rather work as a journalist.
“Η μεγαλύτερη πρόκληση που διακρίνω για τους δημοσιογράφους στην Πόλη του Μεξικού είναι ότι μερικές φορές ξεχνούν να είναι πραγματικά αντικειμενικοί, τουλάχιστον όσο μπορούν.
“The greatest challenge I see for journalists in Mexico City is that sometimes they forget to be truly objective, at least as much as they can.
Η δημοσιογραφία στο Μεξικό δε θα έχει σπουδαία βελτίωση, αν το εγώ των δημοσιογράφων συνεχίσει να διογκώνεται”, καταλήγει.
Journalism in Mexico will not have a big improvement if the ego of journalists keeps on growing”, she concludes.
Ακολουθήστε την Sandra στο Twitter: @sandiapolinar
Follow Sandra on Twitter: @sandiapolinar
“Πάντα προσπαθώ να ισορροπήσω τις φωνές για τις οποίες γράφω.
“I always try to balance the voices I write about.
Αν έχω πάρει συνέντευξη από τέσσερις άνδρες, θα προσπαθήσω να ψάξω για τον ίδιο αριθμό γυναικών.
If I have interviewed four men, I try to look for the same number of women.
Θέλω να κρατώ τη δικαιοσύνη στα κείμενά μου σε τέτοια θέματα”, εξηγεί η Daliri.
I like to bring justice to my texts in those matters”, Daliri explains.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Πόλη του Μεξικού, η Daliri προέρχεται από μια οικογένεια που έχει εργαστεί για γενιές στο χώρο του τσίρκου.
Born and raised in Mexico City, Daliri comes from a family that has worked in the circus industry for generations.
Είναι η μοναδική δημοσιογράφος στην οικογένειά της και νιώθει περήφανη γι' αυτό.
She is the only journalist in her family, and she feels proud about it.
Η Daliri έχει ζήσει σε πολλές γειτονιές στην Πόλη του Μεξικού: από το San Rafael στη La Roma, από τη La Tabacalera στην Buena Vista.
Daliri has lived in many neighborhoods in Mexico City, from San Rafael to La Roma, from La Tabacalera to Buena Vista.
Είναι ερωτευμένη με την Πόλη του Μεξικού και εξομολογείται ότι πάντα θα επιστρέφει πίσω σπίτι, ακόμα κι αν ταξιδεύει σε άλλες πόλεις για να σπουδάσει.
She is in love with Mexico City, and even if she travels to other cities to study, she confesses that she will always come back to DF.
“Είμαι μια γυναίκα που της αρέσει να πειραματίζεται με τη δουλειά της.
“I am a woman who likes to experiment with her work.
Θέλω να προσπαθώ νέα πράγματα και πάντα αναζητώ νέες ιστορίες, νέες φωνές να παρουσιάσω”.
I want to try new things, and I am always looking for new stories, new voices to represent.”
Έχει γράψει αρκετά άρθρα για τους ιθαγενείς από το νότιο Μεξικό στην πολιτεία Chiapas.
Sandra has written several stories about the indigenous people from southern Mexico in the state of Chiapas.
Για την Daliri, η συνεισφορά της στην ισότητα των δυο φύλων είναι η παρουσίαση ίσου αριθμού ανδρικών και γυναικείων φωνών.
For Daliri, trying to bring an equal number of male and female voices is her contribution to gender equality.
“Δεν είμαι φεμινίστρια, αλλά πάντοτε θέλω να γράφω για γυναίκες στα άρθρα μου”, αναφέρει.
“I am not a feminist, but I always want to write about women in my stories”, she says.
Ένα από τα αγαπημένα και πιο πρόσφατα άρθρα της παρουσιάζει κόρες πολιτικών που δραστηριοποιούνται κι αυτές στην πολιτική, μια έρευνα που ακολούθησε αναζητώντας μια “μειοψηφία μιας μειοψηφίας”.
One of her favorite and most recent stories looks at daughters of politicians who are also working in politics, an investigation she pursued to explore a “minority of a minority.”
“Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, όταν μιλάμε περί δημοσιογραφίας.
“There are differences between men and women when we talk about journalism.
Κάποιες φορές, ορισμένοι άνδρες σκέφτονται ότι δεν μπορείς να κάνεις καλή δουλειά σαν ρεπόρτερ, αλλά δεν πρέπει να αφήσεις να επηρεάσουν τη δουλειά σου τέτοια σχόλια.
Sometimes some men think you can't do a good job as a reporter, but you should not let those comments affect your work.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν άγνοια”, τονίζει, καταλήγοντας στο ότι η δουλειά σαν δημοσιογράφος είναι το πάθος της και δεν υπάρχει άλλο πράγμα που θα προτιμούσε να κάνει.
These people are ignorant”, she emphasizes, concluding that working as a journalist is her passion and that there's no other thing she'd rather be doing.
Ακολουθήστε την Daliri στο Twitter: @Dal_air
Follow Daliri on Twitter: @Dal_air
Η Βενεζουέλα που ποτέ δεν θα ξεχάσω
The Venezuela I'll Always Remember
Καράκας, Βενεζουέλα.
Caracas, Venezuela.
Φωτογραφία από τον χρήστη danielito311 στο flickr.
Image by flickr user danielito311.
Άδεια χρήσης από Creative Commons (BY-NC 2.0).
Used with Creative Commons licence (BY-NC 2.0).
Εκείνο τον καιρό στο Περού ο φόβος και ο τρόμος ήταν μέρος της καθημερινότητά μας.
Back then in Peru, terror and fear was part of our daily lives.
Μόλις είχα τελειώσει Νομική στο Πανεπιστήμιο στη Λίμα.
I had just graduated from law school in Lima.
Ήταν τέλη του 1993 όταν το αγαπημένο μου Περού ακόμα ξανάβρισκε τα πόδια του μετά τη 12ετή περίοδο τρομοκρατίας [en], η οποία στοίχισε την ζωή σε δεκάδες ανθρώπους.
It was late 1993 and my beloved Peru was recovering from 12 years of internal conflict which had claimed tens of thousands of lives.
Είχα πάρει την απόφαση να κάνω το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό για να επισκεφθώ την αγαπημένη μου θεία, πλησίαζαν Χριστούγεννα τότε.
Christmas was coming and I decided it was time for my first journey abroad to visit a dear aunt.
Η μεγάλη αδερφή της μαμάς μου είχε μετακομίσει στη Βενεζουέλα τη δεκαετία του '50.
My mother's elder sister moved to Venezuela in the late 1950s.
Παντρεύτηκε στο Καράκας και εγκαταστάθηκε εκεί με τον άντρα και τα δύο παιδιά της.
She got married in Caracas and settled there with her husband and two sons.
Μετά το αυτοκινητιστικό δυστύχημα του μικρού της γιου και ξάδερφού μου, η μαμά μου και η αδερφή της ενίσχυσαν την επαφή που είχαν και δεν άφησαν να τις απομακρύνει η απόσταση.
After my younger cousin died in a car accident, my mother and her sister strengthened their bond and never let distance deter them from staying in touch.
Βγαίνοντας από το Διεθνές Αεροδρόμιο Σιμόν Μπολίβαρ [es], το οποίο βρίσκεται στην Μαϊκέτια, εντυπωσιάστηκα από το πόσο διαφορετικά ήταν όλα σε σχέση με τη Λίμα.
When I stepped foot outside Simón Bolívar International Airport [es] in Maiquetía, I was instantly struck by how different everything looked, compared with Lima.
Το Καράκας ήταν μια λαμπρή και σύγχρονη πόλη, με ψηλά κτίρια, αυτοκινητόδρομους, αερογέφυρες και καινούργιους ασφαλτωμένους δρόμους.
Caracas was a shiny modern city, with high-rises, highways, flyovers, and recently repaved roads.
Ήταν λες και τα αυτοκίνητα μόλις έβγαιναν από τη γραμμή συναρμολόγησης, έτσι λαμπερά και μεγαλοπρεπή που ήταν.
All the cars looked like they had just rolled off the factory assembly line, glossy and splendid.
Στο Περού εμείς ακόμα συνηθίζαμε στην ιδέα ενός καινούργιου αυτοκινήτου, αφού μετά τον εκτός ελέγχου υπερπληθωρισμό [es] που έζησε η χώρα, γίναμε όλοι δισεκατομμυριούχοι με αγοραστική δύναμη σχεδόν μηδενική.
New cars was something we were just starting to get used to in Peru, after out-of-control hyperinflation [es] had made all of us billionaires with little purchasing power.
Οι ταμπέλες στον δρόμο έδειχναν λες και τις έφτιαξαν την προηγούμενη κιόλας μέρα.
The road signs looked like they had been painted the day before.
Ό,τι κι αν κοίταζες έβλεπες μεγάλη πρόοδο, και αυτό ήταν μονάχα ο δρόμος από το αεροδρόμιο μέχρι το σπίτι της θείας μου.
I could feel progress everywhere I looked, and this was just on the way from the airport to my aunt's house.
Και σαν καλωσόρισμα μου σ' αυτή την περιπέτεια, έπιασε και βροχή, κάτι που εμείς απ' τη Λίμα δεν είμαστε καθόλου συνηθισμένοι.
Rain welcomed me on this adventure, something we Limeans are not used to at all.
Την επόμενη μέρα άρχισα να γυρίζω στην πόλη.
The next day I started my tour of the city.
Η αλήθεια δεν ένιωθα εντελώς ξένη.
I didn't feel like a total outsider.
Η γεννιά μου μεγάλωσε με σαπουνόμερες απ' τη Βενεζουέλα, γι' αυτό και πολλά ονόματα μου ήταν γνωστά: Chacao, Chacaíto, η Virgen de Chiquingirá [en].
My generation grew up watching Venezuelan soap operas on TV, so some popular areas were familiar to me: Chacao, Chacaíto, the Virgen of Chiquingirá.
Το ίδιο γνωστή μου ήταν και εκείνη η τραγουδιστή προφορά του κόσμου που με ακολουθούσε παντού.
So was the rhythmic speaking that I noticed was following me everywhere.
Όταν πήγα σ' ένα μουσείο είδα έναν άντρα που κοίταζε μια λίστα με τις μάχες όπου πολέμησε ο Σιμόν Μπολίβαρ [es], ο ελευθερωτής της Βενεζουέλας, της Κολομβίας, του Ισημερινού, του Περού και της Βολιβίας.
During a visit to one museum, I saw a guy looking at a list of battles fought by Simón Bolívar, the liberator of Venezuela, Colombia, Ecuador, Perú and Bolivia.