natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Έτσι φυλακίζουν αυτόν τον άνθρωπο, και ύστερα από μερικούς μήνες βασανιστηρίων, [αυτός ή αυτή] είναι έτοιμος να καταθέσει εναντίον του εαυτού του/της, να υποβάλλει μια αυτοενοχοποιητική δήλωση, και να ομολογήσει πλήρη ενοχή - για να έχει την πιθανότητα να βγει από τη SIZO, ακόμη και αν αυτό σημαίνει να εισαχθεί [σε κανονική φυλακή].
So they put this person into the SIZO, and after a few months of what in fact is torture, [he or she] is ready to testify against [him/herself], submit a self-incriminating statement, admit guilt completely - just to have a chance to get out of the SIZO, even if it means getting out to [prison].
Σε άλλο σχόλιο στο blog του Usov, Ukrainska Pravda, ο χρήστης skilachi γράφει το εξής[uk]:
In another comment on Usov's Ukrainska Pravda blog, user skilachi wrote this [uk]:
Σχεδόν όλα είναι όπως ήταν οχτώ χρόνια πριν.
Almost everything is the way it was eight years ago.
Ακόμη θυμάμαι τις 254 μέρες [που πέρασα εκεί].
I still remember each of the 254 days [that I spent there].
[…] Κατά την αποφυλάκισή μου, ευχήθηκα το εξής: ότι κάθε μελλοντκός υπάλληλος [του Υπουργείου Εσωτερκών], του γραφείου του Εισαγγελέα, του δικαστηρίου ή οποιασδήποτε άλλης υπηρεσίας που φυλακίζει ανθρώπους, να περάσει από “πρακτική άσκηση” για τουλάχιστον μερικούς μήνες στη συγκεκριμένη μονάδα προτού προσληφθεί σε θέση ουσιαστικής εφαρμογής των νόμων και της δικαιοσύνης.
[…] Upon my release I wished for this: that every future employee of the [Ministry of Internal Affairs], prosecutor's office, court or any other entity that locks people up, had an “internship” for at least a few months at this facility prior to [assuming their positions in law enforcements and the judiciary].
Ίσως τότε να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν διαφορετικά τη χρήση των προληπτικών μέτρων απέναντι σε υπόπτους και κατηγορουμένους.
Maybe then they'd view the use of preventive measures towards suspects and the accused differently.
Αλλά αυτό είναι απλώς μια ευχή.
But this is just [wishful thinking].
Σε όσους έχουν περάσει από αυτήν την κόλαση, τους εύχομαι υγεία.
To those who have been through this hell, my best wishes of health.
Σε όσους δεν μπορούν να το αποφύγουν, να θυμούνται να παραμένουν ανθρώπινοι.
To those who fail to avoid this, remember to always remain human beings.
Φαίνεται πως ακόμη δεν υπάρχουν αντιδράσεις από τη μεριά των αρχών για την ταινία του Usov.
There seems to have been no reaction from the authorities to Usov's film yet.
Η Κυβερνητική Σωφρονιστική Υπηρεσία της Ουκρανίας, παρόλα αυτά, δημοσίευσε μια ανακοίνωση [uk] μέσω του γραφείου τύπου της, στις 2 Απριλίου, η οποία μπορεί να θεωρηθεί και επιθετική προς τους δημοσιογράφους σαν τον Usov:
The State Penitentiary Service of Ukraine, however, issued a statement [uk] through its press service on April 2, which reads like a “preemptive strike” type of message to journalists like Usov:
Kyiv SIZO - η πιο ενδιαφέρουσα μονάδα για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης
Kyiv SIZO - the most interesting facility for the mass media
Πρόσφατα, λαβάνουμε όλο και περισσότερες πληροφορίες, σχολιασμούς και σκόρπιες ιστορίες που εμφανίζονται στα μέσα ενημέρωσης σχετικά με τη λειτουργία των μονάδων [των Σωφρονιστικών Υπηρεσιών].
Recently, there have been more and more information, commentaries and random stories appearing in the mass media about the work of the [Penitentiary Service] facilities.
Η πλειοψηφία των ιστοριών αυτών επικεντρώνονται στις συνθήκες υπό τις οποίες κρατούνται οι συλληφθέντες και οι καταδικασμένοι, αλλά και στις ενέργειες του προσωπικού των σωφρονιστικών μονάδων.
The majority of these stories comment on the conditions in which the arrested and convicted persons are being kept, as well as on the actions by the penitentiary facilities' staff.
Οι αναλύσεις των δημοσιεύσεων (και των βίντεο) δείχνουν έλλειψη ικανότητας κα αντικειμενικότητας, και μερικές φορές παντελώς απροκάλυπτης προκατάληψης από τους δημοσιογράφους […].
The analysis of the publications and [films] shows lack of competence and objectivity, and sometimes outright unhidden bias of the journalists […].
Εξαιτίας αυτού, [οι εκπρόσωποι της σωφρονιστικής υπηρεσίας] διαψεύδουν συστηματικά τις δημοσιευμένες πληροφορίες ή παρέχουν πρόσθετα σχόλια και πληροφορίες πάνω στο ζήτημα. […]
Due to this, [penitentiary service representatives] systematically refute the published information or provide additional commentary on it. […]
Όσον αφορά στην πιο πρόσφατη διεθνή κάλυψη της φυλακής Lukyanivska, ο LEvko των Foreign Notes προωθεί το σύνδεσμο ενός άρθρου της Kyiv Post σχετικά με τη συνάντηση της 3ης Απριλίου μεταξύ των εκπροσώπων του Freedom House και ενός από τους πρόσφατους, υψηλά ιστάμενους τρόφιμους της φυλακής SIZO, τον πρώην υπουργό εσωτερικών Yuri Lutsenko.
As for Lukyanivska prison's most recent international exposure, LEvko of Foreign Notes links to this Kyiv Post item on the April 3 meeting of Freedom House representatives with one of the SIZO's highest-ranking current inmates, ex-minister of internal affairs Yuri Lutsenko.
Ο LEvko γράφει:
LEvko writes:
[…] Οι άνθρωποι της Freedom House που επισκέφτηκαν τον Yuriy Lutsenko στη φυλακή την Τρίτη θα πρέπει να ενημερωθούν από το βίντεο [του Usov]….
[…] The Freedom House guys who visited Yuriy Lutsenko at the prison on Tuesday should check out [Usov's] video….
Ύστερα από την επίσκεψή τους: “Η [ουκρανική] κυβερνητική Σωφρονιστική Υπηρεσία τόνισε ότι οι επισκέπτες παρατήρησαν ότι η Ουκρανία έλαβε μέτρα έτσι ώστε οι συνθήκες κράτησης και ιατρικής περίθαλψης των κρατουμένων να συμφωνούν με τα διεθνή πρότυπα.”
After their visit: “The [Ukrainian] State Penitentiary Service stressed that the visitors noted that Ukraine took measures to bring conditions for detention and medical treatment for detainees in line with international standards.”
Παλιοψεύτες…
You f***ing liars…
Βαλκάνια: Μνήμες του πολέμου της Βοσνίας, μετά 20 έτη
The Balkans: Remembering the Bosnian War, 20 Years On
Μία κόκκινη πλαστική καρέκλα για κάθε άνθρωπο που σκοτώθηκε στο Sarajevo, στον πόλεμο που ξεκίνησε πριν 20 χρόνια.
A red plastic chair for each person killed in Sarajevo in the war that began 20 years ago.
Ένας ολόκληρος δρόμος γεμάτος κόκκινες καρέκλες, όλες άδειες εκτός από κάποια λουλούδια που είχαν αποτεθεί πάνω τους.
A whole street lined up with red chairs, all empty but for some flowers on some of them.
Εκείνοι που θα μπορούσαν να καθίσουν σ' αυτές τις καρέκλες - 11.541 άνθρωποι - έχουν χαθεί προ πολλού.
Those who could have sat in these chairs - 11,541 people - are long gone.
Στις 6 Απριλίου 2012, χιλιάδες κόσμου έκαναν προσκύνημα σ' αυτό το συγκλονιστικό αυτοσχέδιο μνημείο που απλώνονταν κατά μήκος του κεντρικού δρόμου του Sarajevo, προκειμένου να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων της Πολιορκίας του Sarajevo, που διήρκεσε από τις 5 Απριλίου 1992 μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου 1996 (δείτε κάποιες φωτογραφίες από τις εκδηλώσεις μνήμης εδώ, εδώ, κι εδώ).
On April 6, 2012, thousands of people came to this stunning makeshift memorial stretching along Sarajevo's main street, in order to honor the memory of the victims of the Siege of Sarajevo, which lasted from April 5, 1992, to February 29, 1996 (some of the photos of the memorial are here, here, and here).
Κόκκινες καρέκλες αναπτυγμένες κατά μήκος της κεντρικής οδού του Sarajevo, καθώς η πόλη σημειώνει την 20η επέτειο της έναρξης του Πολέμου της Βοσνίας.
Red chairs are displayed along Sarajevo's main street as the city marks the 20th anniversary of the start of the Bosnian War.
Ο αριθμός 11.541 αντιπροσωπεύει τα θύματα της πολιορκίας του 1992-1995.
11541 red chairs represent the 11,541 Sarajevans who were killed in the 1992-1995 siege of Sarajevo.
Φωτογραφία του SULEJMAN OMERBASIC, copyright © Demotix (04/06/12)
Photo by SULEJMAN OMERBASIC, copyright © Demotix (04/06/12)
Στο διαδίκτυο, πολυάριθμα κείμενα έκαναν την εμφάνισή τους κατά την θλιβερή επέτειο: πλήθος οι μνήμες, φωτογραφίες και σκέψεις για το νόημα των όσων συνέβησαν στη Βοσνία κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '90 (π. χ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, κι εδώ).
Online, numerous texts have appeared around the time of the sad anniversary; memories, photos and thoughts on the meaning of what went on in Bosnia in the 1990s abound (e.g., here, here, here, here, and here).
Στις 5 Απριλίου, ο Βόσνιος φωτορεπόρτερ κι επιζών της πολιορκίας Damir Šagolj, που δημοσίευσε, τον Οκτώβρη του 2011, ένα συγκλονιστικό φωτορεπορτάζ της επίσκεψής του στην μονάδα εγκλεισμού των εγκληματιών πολέμου στη Χάγη, γνωστής και ως “το Χίλτον της Χάγης”, έγραψε αυτό το κείμενο σχετικά με τις αναμνήσεις του από τον πόλεμο και την δουλειά του:
On April 5, Damir Šagolj, a Bosnian photojournalist and a survivor of the siege - who, in October 2011, posted a powerful photo report on his visit to the detention facility for war criminals in the Hague, aka “the Hague Hilton - wrote this about his wartime memories and work:
[…] Δεν έχω πλέον καμία από τις φωτογραφίες μου από το 92-95.
[…] I don't have any of my pictures from the 92-95 anymore.
Είχα βγάλει πολλές, κυρίως απεικονίζοντας νεκρούς, καταστροφές.
I shot many - mostly of dead people, of destruction.
Πολύ λίγες είχαν ζωή μέσα τους.
Very few had any life in them.
Τότε, μόλις σταμάτησαν οι σκοτωμοί, κι ένας άλλος πόλεμος συνεχίστηκε το Νοέμβρη του 1995, εγκατέλειψα τις φωτογραφίες μου. Δεν ήθελα να τις έχω άλλο.
Then, just as killings stopped and a different war continued in November 1995 I abandoned my photos; I didn't want to have them anymore.
Δεν ήταν έξυπνη κίνηση, αλλά αυτό ήθελα εκείνη τη στιγμή, να ξεχάσω, να τ' αφήσω πίσω μου.
Not a smart move, but it was what I wanted at the moment - to forget, to put behind.
Να προχωρήσω.
To move forward.
Μόνο οι σχισμές στη μνήμη μου απέμειναν πλέον, μέσα από τις οποίες ξεκλέβω ματιές και φαντάζομαι ζωές όπως ήταν πριν γίνουμε απλοί αριθμοί.
All I have now are the cracks in my memory to peek through and imagine lives before we became just numbers.
Μόνο αγριόχορτα μεγαλώνουν γύρω απ' τα ερείπια, όπως τα νύχια και τα μαλλιά στα νεκρά σώματα, ως υπενθύμιση.
Only the weed grows around ruins, just like nails and hair on the dead bodies - the reminder.
Είχα μαζεμένες όλες μου τις φωτογραφίες σε ένα δωμάτιο, στον παλιό μου στρατώνα στην οδό Vrazova.
I had all my photos in one room, at my former army unit in Vrazova street.
Προσπερνούσα το κτίριο κάθε μέρα, και το μόνο που είχα να κάνω ήταν να χρησιμοποιήσω το κλειδί που διατηρούσα για χρόνια και να μαζέψω τα φιλμ μου.
I would walk past that building every day and all I had to do is to use the key I kept for many years after and pick up my films.
Δεν το έκανα.
I didn't.
Μετά, ένας πλούσιος αγόρασε το κτίριο, και το αρχείο μου κατέληξε εκεί που το ήθελα να καταλήξει -στα σκουπίδια.
Then a rich man bought the building and my archive went where I wanted it to go - into trash.
Όσο κι αν προσπαθώ να εξηγήσω τι έκανα, δεν βγαίνει νόημα.
No matter how hard I try to explain what I did, it doesn't work.
Κι αμέσως μετά, μου φαίνεται πάλι απόλυτα κατανοητό.
Then, just a moment after, it all makes perfect sense again.
Λίγο αργότερα, όλα έγιναν πολύ αφηρημένα -τα πρόσωπα ξεθώριασαν σε σχήματα, τα ονόματα σε νούμερα, οι ζωές σε οστά… Δεν εμπιστεύομαι πλέον τη μνήμη μου, είναι επιλεκτική και συγκεχυμένη.
Soon after, it all became very abstract - the faces faded into shapes, names into numbers, lives into bones… I don't trust my memory any more, it is selective and dazed.
Γι' αυτό ήταν σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι από εκτός στο Sarajevo, που ήταν δυνατότεροι και πιό νηφάλιοι.
That's why it was important in Sarajevo to have people from outside who were stronger and more sober.
Αυτές τις μέρες συναντιούνται στο Sarajevo για τη μεγάλη επετειακή επανένωση [στμ: η συγκέντρωση των τότε διεθνών ανταποκριτών].
They meet these days in Sarajevo for the big anniversary re-union.
Μάλλον μόνο πολύ λίγοι από αυτούς αντιλαμβάνονται πραγματικά πόσο σημαντικό ήταν αυτό που έκαναν το 92-95.
Probably only very few really understand how important was what they were doing 92-95.
Χωρίς αυτούς, η ιστορία θα είχε γραφτεί από τους ίδιους που σκότωσαν τον άνθρωπο.
Without them, the history would be written by same those who killed the man.
Μία σελίδα στο Facebook, Sarajevo 2012: Συνάντηση πολεμικών ανταποκριτών και φίλων του Sarajevo, που δημιουργήθηκε για την επανένωση των δημοσιογράφων, περιλάμβανε το πρόγραμμα εκδηλώσεων, φωτογραφίες και μηνύματα όσων δεν μπόρεσαν να παραστούν.
A Facebook page - Sarajevo 2012: A Meeting of War Reporters &amp; Sarajevo Friends - was set up for the journalists' reunion; it contains the schedule of events, photos and notes from some of those who were able to attend.
Ο δημοσιογράφος, φωτογράφος και διευθυντής του Centropa.org, Edward Serotta, έγραψε:
Edward Serotta, journalist, photographer and the director of Centropa.org, wrote this:
[…] Το περασμένο σαββατοκύριακο ήταν γεμάτο συναισθηματική φόρτιση, λες και κρατούσα ηλεκτρικό φορτίο, που μόλις εκτόνωσα, αισθάνθηκα πλήρως αποφορτισμένος.
[…] Last weekend was one long emotional charge-it was like holding on to an electrical current and as soon as I let go of it, I felt everything drain away.
Η συνάντηση με τόσους πολλούς ανθρώπους που σέβομαι, και που δόθηκαν ψυχή τε και σώματι στην μετάδοση αυτής της ιστορίας στον κόσμο πριν είκοσι χρόνια ήταν, για μένα τουλάχιστον, μία εμπειρία εξευγενισμού. […]
Being together with so many people I respect, and who gave their all to bring this story to the world twenty years ago, was, at least for me, ennobling. […]
Μοιραζόμασταν όλοι τότε τον ίδιο σκοπό (όσοι ήρθαμε στο Sarajevo για την επανένωση, κι όσοι δεν ήρθαν): να γίνουμε μάρτυρες -να φωτογραφίσουμε, να καταγράψουμε, να τεκμηριώσουμε τα γεγονότα που αποδείκνυαν ότι ο λεγόμενος πολιτισμένος κόσμος έτρωγε τον εαυτό του ζωντανό.
We all shared the same cause back then (those who came to Sarajevo for the reunion and those who didn't): to bear witness-photograph, record, document the events that proved the so-called civilized world was eating itself alive.
Ρισκάραμε τη ζωή και την ακεραιότητά μας γι' αυτό, και ζούσαμε πραγματικά στην κόψη του ξυραφιού, πολύ έντονα. […]
We risked life and limb to do it, and lived very much on the edge-and we lived very intensely. […]
Όλη αυτή η ένταση που διοχετεύαμε στη δουλειά μας, κι η δέσμευση για να καταγράψουμε τις φρίκες και την γενναιότητα, τις μεγάλες ιστορίες και τις μικρές έχουν μείνει πλέον στο μακρινό παρελθόν.
All that intensity we put into our work and all that commitment to document the horrors and the bravery, the big stories and the small, are way behind us now.
[…] Αλλά για ένα θορυβώδες σαββατοκύριακο του Απρίλη του 2012, κάποιοι από μας συγκεντρωθήκαμε και θυμηθήκαμε τι μοιραστήκαμε, τι καλύψαμε, πως ζήσαμε και πως προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε, ο καθένας με τους περιορισμένους τρόπους που μπορούσε.
[…] But for one blustery April weekend in 2012, a few of us gathered together and remembered what we shared, what we covered, how we lived, and how we tried to help-in that limited way that each of us could.
Ο φωτορεπόρτερ Gary Knight δημοσίευσε αυτό το σημείωμα:
Photojournalist Gary Knight posted this note:
Καθισμένος στο ατελιέ μου στη Βοστώνη, αναλογίζομαι τις τελευταίες 4 μέρες στο Sarajevo, μία από τις πιό συναισθηματικές εμπειρίες που νομίζω πως είχα ποτέ μου.
Sitting in my studio in Boston reflecting on the last four days in Sarajevo - one of the most emotional experiences I think I have ever had.
Μία γλυκόπικρη αγκαλιά με μιά πόλη και τιμημένους φίλους, με τους οποίους μοιράστηκα τόσες καθοριστικές εμπειρίες μέσα στην πλήρη απελπισία της πολιορκίας.
A bitter sweet embrace with a city and cherished friends with whom I shared so many defining experiences during the utter despair of the siege.
Όσο κι αν ήταν υπέροχο που σας ξαναείδα όλους, έφυγα απορώντας πως μπόρεσε η ειρήνη να πάει τόσο στράφι.
As wonderful as it was to see you all I left wondering how peace could have gone so badly wrong.
Η Βοσνία άξιζε καλύτερη ειρήνη από αυτή που της έδωσε η συμφωνία του Dayton.
Bosnia deserved a better peace than the one Dayton gave it.
Ταξίδεψα στα μήκη και τα πλάτη της γης μετά την λήξη του πολέμου της Βοσνίας, αλλά σπανίως σε μέρη τόσο απόλυτα καταθλιπτικά.
I have travelled far and wide since the war in Bosnia ended but rarely to a place as utterly depressing.
Μπορούμε ακόμα να κάνουμε πολλά εδώ………..
There is much we can still do there………..
Η Zdenka Pregelj (@CountessBezuhov), αυτόχθων του Sarajevo που φωτογραφίζει την πόλη από το 2005, δημοσίευσε το ρεπορτάζ του Nic Robertson για το CNN από την επανένωση των δημοσιογράφων, σχολιάζοντας:
Zdenka Pregelj (@CountessBezuhov), a Sarajevo native who has been photographing the city since 2005, posted Nic Robertson's CNN report from the journalists' reunion and wrote:
Είναι πολύ συγκινητική στιγμή για μένα.
This is very emotional for me.
Εκείνη την εποχή, εργαζόμουν στην τηλεόραση του Sarajevo και συναντούσα τον Nic και τον Chris καθημερινά.
At that time I worked for Television in Sarajevo and was meeting Nic and Chris day in day out.
Σ' ευχαριστώ, Nic, που επέστρεψες μετά από 20 χρόνια.
Thank you Nic for coming back after 20 years.
Η Βόσνια Berina Hodzic αποθέτει ένα λουλούδι σε μία απ' τις κόκκινες καρέκλες που είχαν τοποθετηθεί στον κεντρικό δρόμο του Sarajevo για τις εκδηλώσεις μνήμης των 20 χρόνων από τον πόλεμο της Βοσνίας.
A Bosnian woman, Berina Hodzic, lays a flower on one of the red chairs that were installed along Sarajevo's main street to mark the 20th anniversary of the start of the Bosnian War.
Τις προηγούμενες εβδομάδες, τα YakimaGulagLiteraryGazett και Sarajevo Seyahatname δημοσίευαν συνδέσμους σε πολυμέσα και σε άρθρα από blogs που συνεισέφεραν στην κάλυψη της 20ης επετείου του πολέμου της Βοσνίας.
For the past few weeks, YakimaGulagLiteraryGazett and Sarajevo Seyahatname have been posting links to media and blog coverage of the 20th anniversary of the Bosnian War.
Το δεύτερο δημοσίευσε ένα σύνδεσμο προς αυτό το σύντομο άρθρο στο Pictures of War, ένα blog στο Tumblr, σχετικά με “κάποιους αφανείς ήρωες της πολιορκίας του Sarajevo”. Μία φωτογραφία του James Mason από το 1992, που δείχνει συλλέκτες σκουπιδιών, συνοδεύεται από αυτό το σημείωμα:
The latter posted a link to this short item from Pictures of War, a Tumblr blog, about “some unsung heroes of the Sarajevo Siege” - James Mason‘s 1992 photo of Sarajevo's garbage collectors, accompanied by this note:
Το να είσαι σκουπιδιάρης στο Sarajevo ήταν μάλλον εξίσου επικίνδυνο με το να είσαι στρατιώτης στην πρώτη γραμμή.
Being a trashman in Sarajevo was probably as dangerous as being a frontline soldier.
Πολλοί απ' αυτούς πέθαναν εν ώρα υπηρεσίας, από πυρά είτε ελεύθερων σκοπευτών είτε πυροβολικού.
A lot of them died in the course of their work, either shot dead by snipers or killed by artillery.
Χωρίς αποκομιδή σκουπιδιών, η πόλη θα είχε καταντήσει μεσαιωνικός βούρκος ακαθαρσιών και ασθενειών.
Without trash pickup the city would have descended into a middle-ages like morass of filth and disease.
Άλλη μία φωτογραφία του James Mason χρησιμοποιήθηκε για να εικονογραφήσει ένα άρθρο για την επέτειο [sr] που εμφανίστηκε στην σερβική διαδικτυακή εφημερίδα e-novine.com.
Another photo by James Mason has been used to illustrate an article about the anniversary [sr] that appeared in the Serbian online newspaper e-novine.com.
Οι σύνδεσμοι σ' αυτό και μερικά άλλα σχετικά άρθρα (συμπεριλαμβανομένου και εκείνου [sr] για την επιμνημόσυνη πορεία που οργανώθηκε από τις Žene u crnom (“Μαυροντυμένες γυναίκες”) στο Βελιγράδι) διατέθηκαν από τον βασισμένο στο Βελιγράδι Pedja Popovic, ο οποίος σχολίασε σε άρθρο του BalkanInsight που ανέφερε ότι “κανείς από την σερβική κυβέρνηση δεν θα παραστεί στις τελετές μνήμης της 6ης Απριλίου για την αρχή της σερβοβοσνιακής πολιορκίας [του Sarajevo].
The links to this and several other related articles (including the one [sr] on the memorial rally organized by Žene u crnom (“Women in Black”) in Belgrade) were provided by Belgrade-based Pedja Popovic, in a comment to the BalkanInsight report stating that “[n]o one from the Serbian government will attend the April 6 commemoration of the start of the Bosnian Serb siege [of Sarajevo].
Ο Popovic έγραψε:
Popovic wrote:
Δεν αγνόησαν την θλιβερή επέτειο όλα τα σερβικά ΜΜΕ. […]
Not all of media in Serbia ignored sad anniversary. […]
Η φωτογραφία του James Mason, που τραβήχτηκε το χειμώνα του 1993, δείχνει ένα κορίτσι να κρατάει μερικές φρατζόλες ψωμί, με μία σειρά για ψωμί στο υπόβαθρο, κι η περιγραφή του φωτογράφου λέει:
James Mason's photo, taken in winter 1993, is of a girl holding a few loaves of bread, with a breadline in the background - and here is the photographer's description:
Διανομή ψωμιού Sarajevo
Distribution of bread Sarajevo
Αυτό το κορίτσι μόλις είχε παραλάβει το μερίδιο που αναλογούσε στην οικογένειά της.
This girl had just received her family's bread ration.
Είχα κάνει φιλίες με ένα παιδί γύρω στα 11, που μου έκανε περιήγηση στην πόλη, δείχνοντάς μου που ήταν ασφαλές να περπατάς.
I had hooked up with a kid about 11 and he was guiding me around the city, showing me where it was safe to walk.
Το κορίτσι ήταν φίλη του από το σχολείο και χάρηκε που τον είδε.
The girl was a friend of his from school and was glad to see him.
Είναι εκπληκτικό το πόσο γρήγορα τα παιδιά του Sarajevo προσαρμόστηκαν στον πόλεμο.
It's amazing how fast the kids in Sarajevo adapted to the war.
Ο αναγνώστης lalos ανάρτησε σχόλιο [sr] σχετικά με την φωτογραφία στην περιοχή σχολίων του e-novine.com:
Reader lalos posted this comment [sr] about the photo in the comments section at e-novine.com:
Η φωτογραφία του κοριτσιού που είναι ευτυχισμένο επειδή κρατάει μερικές φρατζόλες ψωμί στα χέρια της μ' έκανε να κλάψω.
This photo of the girl who is very happy because she's got a few loaves of bread in her hands has made me cry.
Καταραμένοι οι πόλεμοι κι εκείνοι που βομβάρδισαν το Sarajevo.
Damn wars and those who bombed Sarajevo.
Το ειδικό αφιέρωμα του Global Voices ‘Η Ευρώπη σε κρίση’ προτάθηκε για βραβείο
Global Voices ‘Europe in Crisis’ Coverage Shortlisted for Award
Χάρη στην δουλειά αφοσιωμένων εθελοντών, το ειδικό αφιέρωμα του Global Voices “Η Ευρώπη σε κρίση” ανακηρύχθηκε εθνικός νικητής του Ευρωπαϊκού Βραβείου Νεότητας Καρλομάγνος.
Thanks to the work of dedicated volunteers, Global Voices special coverage of “Europe in Crisis” has been named a national winner for the European Charlemagne Youth Prize.
Οι τελικοί νικητές για όλη την Ευρώπη θα ανακοινωθούν στο Aachen της Γερμανίας τον ερχόμενο Μάιο.
The final winners for all of Europe will be announced in Aachen, Germany in May 2012.
Το βραβείο αποσκ0πεί στην ενθάρρυνση της συνειδητοποίησης της ευρωπαϊκής ταυτότητας στους νέους.
The award aims to encourage a European consciousness among young people.
Γουατεμάλα: Φωτογραφίες της Μεγάλης Εβδομάδας στην Αντίγκουα
Guatemala: Photos of Holy Week in Antigua
Το AntiguaDailyPhoto δημοσιεύει μια παρουσίαση με φωτογραφίες της Μεγάλης Εβδομάδας στην Αντίγκουα της Γουατεμάλας, τραβηγμένες από τον Leonel [Nelo] Mijangos.
AntiguaDailyPhoto posts a slideshow with photos of Holy Week in Antigua, Guatemala taken by Leonel [Nelo] Mijangos.
Μπανγκλαντές: Φωτογραφικό ταξίδι με τον τιμώμενo Blogger GMB Akash
Bangladesh: A Journey in Photos with Featured Blogger GMB Akash
“Αναπνέω με τη φωτογραφία.
“I breathe in photography.
Χωρίς τη φωτογραφία δεν υπάρχω.
Without photography I have no existence.
Στο παρελθόν ανήκουν οι μέρες που οποιαδήποτε είδηση διεθνών ΜΜΕ σχετικά με το Μπανγκλαντές θα περιείχε χωρίς καμία διαφοροποίηση φωτογραφίες πολιτικών αναταραχών και φυσικών καταστροφών.
Gone are the days when any news by the international media on Bangladesh would invariably contain photos of political disturbances and natural disasters.
Χάρη σε πολλούς ταλαντούχους νεαρούς ερασιτέχνες και επαγγελματίες φωτογράφους, μπορεί να βρει κανείς χιλιάδες φωτογραφίες για το Μπανγκλαντές στο Διαδίκτυο, ειδικά σε ιστοσελίδες κοινοποίησης εικόνων, όπως το Flickr και το Picasa, απεικονίζοντας άλλες πλευρές του Μπανγκλαντές.
Thanks to many talented young amateur and professional photographers you will find thousands of photos on Bangladesh online, especially in photo sharing sites like Flickr and Picasa, showing the other sides of Bangladesh.
Υπάρχει επίσης ένας αριθμός φωτο-bloggers που αναδεικνύονται από τη χώρα, οι οποίοι μοιράζονται τα έργα τους και τα φωτογραφικά τους αφιερώματα.
There are also a number of photobloggers emerging from Bangladesh sharing their works and photo essays.