natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Γεννημένη στην Καμπότζη και έχοντας σπουδάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, η 20χρονη Sreyneath Poole ξεκίνησε να καταγράφει “γυναίκες πρότυπα έμπνευσης της Καμπότζης” στο blog της.
Born in Cambodia and educated in the United States, 20 year old Sreyneath Poole has begun documenting “inspiring Cambodian women” in her blog.
Σπουδάζοντας αυτή τη στιγμή Διεθνείς Σχέσεις στο University of Redlands της Καλιφόρνια, ελπίζει να ενθαρρύνει τις Καμποτζιανές γυναίκες να ξεχωρίσουν και να ακουστεί η φωνή τους.
Currently studying International Relations at University of Redlands, California, she hopes to encourage Cambodian women to stand up and make their voices heard.
To blog στο Tumblr Inspiring Cambodian women θέτει υπό συζήτηση την παραδοσιακή πεποίθηση ότι οι Καμποτζιανές είναι μόνο για την κουζίνα του σπιτιού.
The Tumblr blog Inspiring Cambodian women disputes the traditional belief that Cambodian women belong in the kitchen.
Είχα την ευκαιρία να πάρω συνέντευξη μέσω email από την Sreyneath και αυτό που ρώτησα ήταν ποιο ήταν το κίνητρο που έδωσε ζωή στο blog αυτό.
I had a chance to email-interview Sreyneath, and inquired what was the incentive that brought the blog to life.
Global Voices (GV): Πείτε μας λίγα πράγματα για την προσωπική και ακαδημαϊκή σας ζωή.
Global Voices (GV): Please tell us a bit about your personal and academic life.
Sreyneath Poole (SP): Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πνομ Πενχ (στμ: πρωτεύουσα της Καμπότζης).
Sreyneath Poole (SP): I was born and raised in Phnom Penh.
Πριν το δεύτερο γάμο της μητέρας μου, ζούσα κοντά στην Psa Chas (Παλαιά Αγορά) και πήγαινα στο γυμνάσιο Norodom και στο λύκειο Chaktomok.
Before my mum's second marriage, I lived near Psa Chas (Old market) and attended Norodom middle school and Chaktomok middle/high school.
Όταν η μητέρα μου ξαναπαντρεύτηκε το 2000, γράφτηκα στο International School of Phnom Penh (ISPP) μέχρι το 2005, οπότε μετακομίσαμε οικογενειακώς στη Νέα Υόρκη.
When my mum remarried in 2000, I was enrolled into International School of Phnom Penh (ISPP) until 2005 when my family and I moved to New York.
Τελείωσα και πήρα απολυτήριο στη Νέα Υόρκη και μετακόμισα στην πόλη Redlands της Καλιφόρνια για να συνεχίσω τις πανεπιστημιακές μου σπουδές στο University of Redlands.
I finished and received my high school degree in New York and moved to Redlands, California to continue my undergraduate education at the University of Redlands.
Εντός πανεπιστημίου, είμαι μέλος του προγράμματος The Johnston Center for Integrative Studies.
Within the university, I am enrolled in a program called, The Johnston Center for Integrative Studies.
Το πρόγραμμα αυτό μου επιτρέπει να δημιουργήσω το δικό μου τομέα εξειδίκευσης.
This program allows me to create my own major.
Ο τίτλος της πτυχιακής μου είναι (επί του παρόντος) “Η ζωή εν μέσω πολιτικών συγκρούσεων υπό το φακό των διεθνών σχέσεων και Ασιατικών σπουδών.”
The title of my major is (as of right now) is “Living with political conflicts through the lens of international relations and Asian studies.”
Ο κεντρικός πυρήνας της διαμορφώθηκε αφότου έμαθα για τη θηριωδία που έλαβε χώρα στην Καμπότζη πριν από τουλάχιστον 30 χρόνια.
My major is largely built around after learning about the atrocity that happened in Cambodia more than thirty years ago.
GV: Ποια ήταν η έμπνευση για να ξεκινήσετε το εγχείρημα αυτό; Ποιος είναι ο σκοπός του blog “Inspiring Cambodian Women”;
GV: What inspires you to start the project? What is the purpose of the “Inspiring Cambodian Women” blog?
SP: Προήλθε από ένα δοκίμιο που είχα γράψει για ένα μάθημα σχετικά με τις Καμποτζιανές και τις διακρίσεις, ιδιαίτερα στο δημόσιο τομέα.
SP: It came from an essay that I have wrote for a class about Cambodian women and discrimination particularly in the public service.
Αφού συζήτησα το θέμα, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα ήταν ότι οι γυναίκες της Καμπότζης χρειάζονταν πρότυπα και κάποιος πρότεινε τη δημιουργία μιας ιστοσελίδας, κι έτσι δημιουργήθηκε το blog μου.
After discussing the issue one conclusion I came to was that Cambodian women needed role models and somebody suggested setting up a web site, so hence my blog began.
Όπως έγραψα κι εκεί, ο σκοπός του είναι η ελπίδα πως θα εμπνεύσει ανθρώπους, ιδιαίτερα τις γυναίκες της Καμπότζης, να ξεχωρίσουν και να ακουστεί η φωνή τους. Να γίνουν ενεργές μες στην κοινωνία τους και σε όλο τον κόσμο.
As I wrote on my blog, the purpose of “Inspiring Cambodian Women” is set up in the hope of inspiring the world, especially Cambodian women, to stand up and make their voice be heard; to be active in their community or in the world.
GV: Πώς τα πάτε μέχρι στιγμής στην καταγραφή ισχυρών γυναικών στην Καμπότζη; Τι κριτήρια χρησιμοποιείτε για την επιλογή του αντικειμένου συγγραφής σας;
GV: How have you gone about reporting on strong Cambodian women? What criteria do you use to select each to write about?
SP: Όταν έγραψα την πρώτη μου δημοσίευση, είχα λίγες γυναίκες στο μυαλό μου.
SP: When I wrote my first post on “Inspiring Cambodian Women” I had a few women in mind.
Μιας και δεν περίμενα πολλούς αναγνώστες στην αρχή, σκέφτηκα πως θα ‘πρεπε να γράψω για γυναίκες που είναι οι προσωπικές μου ηρωίδες.
Since I did not expect many readers at the beginning, I thought that I should write about women who are my personal heroines.
Κάποιες από τις γυναίκες που πραγματικά θαυμάζω είναι οι Mu Sochua, Chhom Nimol και η Loung Ung. Ο πατέρας μου επίσης με βοήθησε, προτείνοντάς μου κάποια ονόματα.
Some of the women that I truly admire are Mu Sochua, Chhom Nimol and Loung Ung. My dad also helped me by suggesting a few names to me.
Σε μια στιγμή, ξέμεινα από γυναίκες να ερευνήσω και να παρουσιάσω.
At one point I ran out of women to research about and showcase on my blog.
Πίστεψα ότι το πλάνο μου έληξε!
I thought that my project was finished!
Καθώς προσπαθούσα να ψάξω για να βρω περισσότερα να γράψω, ξεκίνησα να στέλνω το blog μου σε φίλους και οικογένεια για να το διαβάσουν και να βοηθήσουν να εξαπλωθεί.
As I tried to research on more Cambodian women to write about, I started to send my blog to friends and family to read and help spread the words about the blog.
Καθώς το blog προσέλκυε περισσότερους αναγνώστες, άρχισα να λαμβάνω αιτήματα από τους αναγνώστες μου να γράψω για κάποια γυναίκα που εκείνοι θεωρούσαν ότι αποτελούσε πηγή έμπνευσης και ήταν η προσωπική τους ηρωίδα.
As the blog started to get more readers, I began to get requests from my readers to write about a women who they considered to be their personal hero or inspiring.
Οι προτάσεις των αναγνωστών μου είναι λίγο πολύ τα κριτήρια για την παρουσίαση υπέροχων Καμποτζιανών γυναικών.
My readers' suggestions are pretty much my criteria on how I go about showcasing wonderful Cambodian women.
Η συγγραφή του blog αυτού είναι για μένα μια τόσο μεγάλη εμπειρία-μάθημα.
Writing this blog has been such a great learning experience for me.
Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως υπάρχουν τόσες πολλές γενναίες και απίστευτες γυναίκες από την Καμπότζη που βρίσκονται εκεί έξω, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, παλεύοντας να κάνουν κάτι στο οποίο πραγματικά πιστεύουν, ελπίζοντας να φέρουν μια θετική αλλαγή στην κοινωνία τους.
I did not realize how many courageous and incredible Cambodian women who are out there, against all odds, fighting to do something that they truly believe in hoping to make a positive difference in their community.
Κάθε φορά που αναζητώ πληροφορίες για τις γυναίκες αυτές, εμπνέομαι όλο και περισσότερο!
Every time I research about these women, I become more inspired!
GV: Τι προκλήσεις πιστεύετε ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν στο “Inspiring Cambodian women”;
GV: What challenges do you think need to be addressed in your “Inspiring Cambodian women” blog?
SP: Η πρώτη πρόκληση που βλέπω εγώ είναι η ενημέρωση της ύπαρξης του blog σε όσον το δυνατό περισσότερους ανθρώπους, ειδικά στην Καμποτζιανή κοινωνία, τόσο εντός της χώρας όσο και στο εξωτερικό.
SP: The first challenge that I see is spreading the words about the blog to as many people as possible, especially to the Cambodian community, both in Cambodia and abroad.
Γνωρίζω πως αποτελεί πρόκληση, γιατί δεν μπορούν να έχουν όλοι πρόσβαση στο διαδίκτυο.
I know that this is a challenge because not everyone can access the internet.
Κατά συνέπεια, το blog μου μπορεί να φτάσει μονάχα σε όσους μπαίνουν στο Διαδίκτυο.
So therefore, my blog can only reach those who have access to the internet.
Η δεύτερη πρόκληση σχετίζεται επίσης με την εύκολη πρόσβαση στο blog μου.
The second challenge also relates to the easy access of my blog.
Ήθελα να είναι και στα αγγλικά και στα Χμερ.
I wanted to have the blog both in Khmer and English.
Μιας και τα γραπτά μου σε Χμερ δεν είναι και τόσο καλά, συνεργάζομαι με τη θεία μου για να με βοηθήσει να γράψω το blog σε Χμερ.
Since my Khmer writing is not too good, I am working with my aunt to help me write the blog in Khmer.
Αυτή η διαδικασία είναι αργή.
This has been a slow process.
Το να έχω όλες τις δημοσιεύσεις σε Χμερ είναι ένας στόχος που ελπίζω να πετύχω πολύ σύντομα στο μέλλον.
Having all of the posts be in Khmer is a goal that I'm hoping to achieve very near in the future.
Η τρίτη πρόκληση που έχω να αντιμετωπίσω είναι η προσπάθεια παρουσίασης περισσότερων ντόπιων γυναικών της Καμπότζης και της δουλειάς τους.
The third challenge that is needed to be addressed is trying to showcase more local Cambodian women and their work.
Αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο όταν γίνεται από το εξωτερικό.
This is a very difficult task to do from abroad.
Όταν επιστρέψω στην Καμπότζη στο άμεσο μέλλον, ελπίζω να συναντήσω γυναίκες που κάνουν τη θετική διαφορά στην τοπική κοινωνία τους και γράφουν για τη δουλειά τους.
When I return to Cambodia in the near future, I'm hoping to meet women who are making a positive difference in their local community and write about their work.
GV: Τελευταίο αλλά όχι ήσσονος σημασίας, τι θέλετε να αντιληφθούν οι αναγνώστες σας μετά την ανάγνωση του blog σας;
GV: Last but not least, what do you want your readers to understand after they read your blog?
SP: Το κοινό που απευθύνομαι είναι Καμποτζιανές σε όλο τον κόσμο που επιθυμούν να γίνουν μια θετική δύναμη για την κοινωνία τους.
SP: My target audience is Cambodian women worldwide who wish to be a positive force in their community.
Θέλω να παρουσιάσω αυτές τις γυναίκες, έτσι ώστε να υπάρχει ένα πρότυπο που θα θελήσουν να ακολουθήσουν.
I want to present these women so that they can have a role model to look up to.
Το να είσαι μια θετική αλλαγή στην κοινωνία δε σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να βγεις έξω και να ξεκινήσεις ένα τεράστιο πλάνο.
Being a positive change in the community does not necessarily mean you have to go out and start a big project.
Μπορεί να είναι ο,τιδήποτε θελήσεις.
It can be anything that you want it to be.
Βρες κάτι που να είναι αληθινά το πάθος σου, είτε είναι το γράψιμο είτε το τραγούδι είτε ένα άθλημα.
Find something that you are truly passionate about whether it's writing, singing, or playing a sport.
Βρες έναν τρόπο να ξεπεράσεις τα εμπόδια που θα αντιμετωπίσεις.
Find a way of overcoming the obstacles that you will face.
Μπορείς να κάνεις τη διαφορά κάνοντας κάτι για την κοινωνία σου, για το οποίο είσαι πραγματικά παθιασμένος.
You can make a difference by bringing something that you are truly passionate about to your community.
Λίβανος: Μνήμη της σφαγής σε Sabra και Chatila μετά από 29 χρόνια
Lebanon: Sabra and Chatila Massacre Remembered 29 Years On
Την 16η Σεπτεμβρίου 2011 σημειώθηκε η 29η επέτειος μιάς από τις πιό εξοντωτικές στιγμές της εξηνταετούς αραβοισραηλινής σύρραξης: του μακελειού στους προσφυγικούς καταυλισμούς Sabra και Chatila.
September 16, 2011, marked the 29th anniversary of the most grueling moment in the six-decade long Arab-Israeli conflict - the massacre at Sabra and Chatila.
Εκείνη τη μέρα το 1982, οι Λιβανέζοι Φαλαγγίτες πολιτοφύλακες (στα Αραβικά: al-Kataeb), που υποστηρίζονταν από το Ισραήλ, μπήκαν στους παλαιστινιακούς προσφυγικούς καταυλισμούς της Sabra και Chatila στη Δυτική Βυρηττό και έσφαξαν κατά βούληση.
On this day in 1982, Israeli-backed Lebanese Phalangist (Arabic: al-Kataeb) militiamen entered the Sabra and Chatila Palestinian refugee camps in West Beirut, and slaughtered at will.
Η ηλικία ή το φύλο δεν αποτέλεσαν περιορισμούς, καθώς οι ηλικιωμένοι, οι γυναίκες, τα παιδιά κι ακόμα και τα βρέφη υπήρξαν εύκολα θηράματα.
Age or gender were never a consideration, as the elderly, women, children and even toddlers became easy prey.
Φωτογραφία με άδεια του Mondoweiss
Courtesy of Mondoweiss
Ο απολογισμός των νεκρών, που κυμαίνονταν από 800 ως 3.500, δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ, και το γεγονός ότι πολλά πτώματα δεν ανακτήθηκαν ποτέ τεκμηριώνει την καταστροφή που επέφεραν οι Φαλαγγίτες.
The death toll has never been verified, ranging from 800 to 3,500, which is testimony to the destruction wrought by the Phalangists that many bodies were never uncovered.
Η σφαγή συνέβη υπό την αιγίδα του ισραηλινού στρατού, που εκείνο τον καιρό είχε τον έλεγχο της Δυτικής Βυρηττού, φύλαγε τις εισόδους στα στρατόπεδα και άναψε φωτοβολίδες τη νύχτα για να παρέχει ορατότητα στους Λιβανέζους συμμάχους του.
The massacre occurred under the watch of the Israeli Defense Force, who at the time had gained control of West Beirut, guarded the entrances to the camps, and lit flares at night to provide visibility to their Lebanese allies.
Μιά ισραηλινή διερεύνηση, υπό την επιτροπή Kahan, βρήκε τον τότε Ισραηλινό υπουργό Άμυνας Ariel Sharon προσωπικά υπεύθυνο, και πρότεινε την παραίτησή του από την ισραηλινή κυβέρνηση.
An Israeli investigation, the Kahan Commission, found then Israeli Defense Minister Ariel Sharon personally responsible, and recommended his resignation from the Israeli Government.
Η μπλογκόσφαιρα γέμισε με ενδείξεις φόρου τιμής στα θύματα του μακελειού.
The blogosphere was swarming with tributes to the victims of the massacre.
Ο χρήστης DesertPeace δημοσίευσε ένα βίντεο ως φόρο τιμής [ΠΡΟΣΟΧΗ: ωμές εικόνες]:
DesertPeace posted a video tribute [WARNING: graphic content]:
Το πολιτικό blog Pulse αφηγήθηκε την φρικτή τραγωδία:
Political blog, Pulse, recounted the gruesome tragedy:
Στις 6 το απόγευμα της Πέμπτης.
At six on Thursday evening.
Στην πρώτη εισβολή, φέρανε 320 άνδρες σε 30 φορτηγά.
In the first penetration, three hundred and twenty men were brought on thirty trucks.
Τέσσερις συμμορίες εισέβαλαν από τέσσερις πλευρές.
Four gangs invading from four approaches.
Αυτοί ήταν οι πιό αιμοσταγείς, εθισμένοι στο βιασμό και στη μάχη από τους παραστρατιωτικούς, άνδρες που είχαν κορεστεί από πολύ καιρό στην αγανάκτηση, που απαιτούσαν ακόμα πιό ακραίες ωμότητες για να αφυπνίσουν τις πορωμένες τους αισθήσεις.
These were the most blood-addicted, rape-happy, battle-addled of militiamen, men long ago surfeited on outrage, men who required ever more extreme atrocities to stir their glutted senses.
Πιό άγριες, πιό αιχμήρές.
Ever wilder, ever sharper.
Το Ισραήλ φώτισε τον ουρανό για χάρη τους.
Israel lit the sky for them.
Φωτοβολίδες λευκού φωσφόρου άφηναν ίχνη χορεύοντας.
White phosphorus flares trailing and dancing.
Φωτιά από ψηλά σαν ένας τρομερός ήλιος στο ταβάνι, ένας ήλιος που άναψε από οργή, ενώ τα παιδιά κοιμόντουσαν…
Fire above like a terrible sun in the ceiling, a sun switched on in anger, while the children are sleeping…
Απρόσεκτα, πυροβόλησαν και τα μικρά παιδιά, και τις ενοχλητικές μητέρες τους.
Carelessly, they shot small children too, and their annoying mothers.
Επίσης, και πράγματα που ούρλιαζαν, και πράγματα που έτρεχαν.
Plus things that shrieked and things that ran.
Από σπίτι σε σπίτι, στις μέσα κάμαρες, στους πιό απόμακρους τοίχους.
House to house, to the inner room, to the furthest wall.
Καυτή δουλειά.
Hot work.
Σύντομα άρχισαν να πυροβολούν πιό προσεκτικά, απολαμβάνοντας το άθλημα, πετσοκόβοντας, και τσεκουρώνοντας και μαχαιρώνοντας επίσης.
Soon they shot with greater care, enjoying the sport, slashing and chopping and stabbing too.
Κατέβαζαν ουίσκι και αράκ, σνίφαραν κοκαίνη από σάρκα και λάμες μαχαιριών.
They swigged whisky and araq, snorted cocaine from flesh and knife blades.
Όλο το βράδι της Πέμπτης, μπουλντόζες ισοπέδωσαν τα πιό κοντινά κτίρια στην είσοδο του καταυλισμού.
Throughout Thursday night bulldozers levelled the buildings closest to the camp entrance.
Στείλανε μία μηχανή να σκάψει ορύγματα.
A machine was sent in to dig trenches.
Οιμωγές και πυροβολισμοί αντηχούσαν στους δρόμους.
Wailing and shooting whirled around the streets.
Οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους, περιμένοντας.
People shut themselves in, waiting.
Ψιθύριζαν μεταξύ τους, μαντεύοντας την κατεύθυνση της σφαγής, ή προσφέροντας δικαιολογίες για τον θόρυβο.
They whispered amongst themselves, guessing the direction of the slaughter, or making excuses for the noise.
Κάποιοι ακόμα δεν γνώριζαν την έκταση της σφαγής, ή δεν πίστευαν.
Some still didn't know the extent of it, or didn't believe.
Το αύριο θα τους έκανε όλους να πιστέψουν.
Tomorrow would make believers of them.
Αγκαλιάστηκαν στο πιό σκοτεινό σκοτάδι.
They huddled in the darkest dark.
Έξω ο ήλιος της νύχτας έλαμπε' μέσα, ούτε ένα κερί.
Outside the night sun shone; inside not even a candle.
Σκοτάδι, όπως το σκοτάδι της άγνοιας.
Dark as dark as ignorance.
Η αυγή έφερε καπνό και τη μυρωδιά του αίματος.
The dawn brought smoke and a smell of blood.
Την Παρασκευή, το μακελειό εντάθηκε.
On Friday the massacre intensified.
Έφτασε το πιό άγριο ύψος του στην περιοχή γύρω από το Νοσοκομείο Γάζα.
Reached its fiercest height in the area surrounding the Gaza Hospital.
Τελικά, μειώθηκε σαν ψιχάλα στις 8πμ το πρωί του Σαββάτου.
Finally waned to a dribbling halt around 8am on Saturday morning.
Μιά μακρά ακολασία.
A long debauch.
Κράτησε πάνω από 36 ώρες.
More than 36 hours of it.
Ο Christof Lehmann προσφέρει το δικό του φόρο τιμής στο Sabbah Report:
Christof Lehmann offers his tribute at the Sabbah Report:
29 χρόνια έχουν περάσει, σε καλό μου.
Twenty nine years have past, my goodness.
Ποτέ δεν θα σας ξεχάσω, υπέροχοι άνθρωποι.
I'll never forget you wonderful people.
Ούτε θα ξεχάσω τα άκρα της απανθρωπιάς και της ανθρώπινης συμπόνοιας, την ασχήμια και την ομορφιά, το γέλιο και τις γκριμάτσες ενώ δολοφονούσαν με μιά αδιαφορία για την ανθρωπιά και τη ζωή ακατάληπτη, και τα δάκρυα και τις κραυγές της βαθύτατης απόγνωσης και τα βάσανα που κανείς άνθρωπος, ούτε καν ζώο, δεν θα έπρεπε να βιώσει.
Neither will I forget the extremes of inhumanity and human compassion, the ugliness and beauty, the laughter and grins while murdering with a disregard for humanity and life impossible to comprehend, and the tears and cries of deepest despair and suffering no human being, not even an animal should experience.
Οι μέρες του τρόμου που είχα να μοιραστώ μαζί σας ήταν επίσης το μεγαλύτερο μάθημα ανθρώπινου μεγαλείου, και η βαθύτερη ομορφιά του συλλογικού Παλαιστινιακού Πνεύματος που βίωσα ποτέ μου.
The days of terror I had to share with you were also the greatest lesson on human greatness, and the deepest beauty of the collective Palestinian Spirit, I ever had to endure.
Μπερδευτήκατε; Κι εγώ το ίδιο.
Confused ? So am I.
Ακόμα και μετά από 29 χρόνια, εξακολουθώ να μη μπορώ να κατανοήσω τον πλήρη αντίκτυπο της εμπειρίας σε μένα ή σε σας.
Even after 29 years I still can't comprehend the full impact the experience has had on me, nor on you.
Τουλάχιστον, είχα το προνόμιο να φύγω, όταν κατέστη δυνατό να φύγει κανείς από τα ερείπια της Sabra και της Shatila.
At least I had the privilege to leave after it was possible to get out of the ruins of Sabra and Shatila.
Εσείς δε μπορέσατε.
You could not.
Με θλίβει, πραγματικά.
It makes me sad, really.
Με θλίβει που δεν επέστρεψα ποτέ να αντιμετωπίσω τους δαίμονες στη μνήμη μου και τις τύψεις της συνείδησής μου που σας εγκατέλειψα.
So sad that I never returned to face the demons in my memory and my bad conscience over leaving you behind.
Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν ξέρω επειδή σας άφησα πίσω, ηττημένους, ματωμένους στο σώμα, το πνεύμα και την ψυχή.
There is so much I don't know because I left you behind, beaten, bloody in body mind and soul.
Σπασμένα γυαλιά που λάμπουν σα διαμάντια στον ήλιο, και που φωνάζουν στον κόσμο, “αφήστε μας να ζήσουμε ειρηνικά”.
Broken glass that shines like a diamond in the sun, crying out to the world, “let us live in peace”.
Το μόνο που ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα είναι αυτό:
The only thing I know with absolute certainty is this:
Ούτε εσείς, ούτε εγώ, ούτε κανένας δεν θα έπρεπε ποτέ να βιώσει την απανθρωπιά του αδέσμευτου απόλυτου κακού, και μέχρι την τελευταία μου ανάσα, θα κάνω ότι μπορώ για να αποτρέψω να συμβούν ποτέ ξανά θηριωδίες όπως η Sabra και η Shatila.
Neither you, nor me, nor anyone should ever experience the inhumanity of pure unleashed evil, and until my last breath I will do what I can to prevent anything like Sabra and Shatila from ever happening again.
Όπως βλέπετε, είμαι εντελώς αποτυχημένος.
As you see, I am utter failure.
Ο David Samel εστίασε την προσοχή στα άλλα εγκλήματα του Ισραήλ κατά την εισβολή του στο Λίβανο το 1982, σε ένα σχόλιο στο Mondoweiss:
David Samel brought attention to Israel's other crimes during its invasion of Lebanon in 1982 in a comment at Mondoweiss:
Όσο φρικτές κι αν ήταν αυτές οι θηριωδίες, ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα της εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο, τον Ιούνιο του 1982, βάσει ψευδούς προφάσεως, που στοίχησαν τη ζωή σε 15 με 20.000 Λιβανέζους και Παλαιστινίους.
As terrible as these atrocities were, they were only icing on the cake of Israel's June 1982 invasion of Lebanon, based upon a false pretext, that took the lives of about 15,000 to 20,000 Lebanese and Palestinians.
Οι “φιλελεύθεροι” Ισραηλινοί φτάνουν στο σημείο να επισημάνουν το πόσο προοδευτική είναι η χώρα τους, χρησιμοποιώντας σαν παράδειγμα τις Sabra και Shatila.
“Liberal” Israelis actually point to Sabra and Shatila to demonstrate how progressive their country is.
Στο κάτω κάτω, εκατοντάδες χιλιάδες Ισραηλινοί διαδήλωσαν κατά των μακελειών, και η Επιτροπή Kahan κατέστησε τους μεγαλόσχημους Sharon και Eitan έμμεσα υπεύθυνους.
After all, hundreds of thousands of Israelis demonstrated against the massacres, and the Kahan Commission held bigwigs Sharon and Eitan indirectly responsible.
Η ταινία “Βάλς με τον Bashir” έδειξε πως οι Ισραηλινοί βετεράνοι αντιμετωπίζουν με ευαισθησία τις μνήμες και την ενοχή τους.
The movie “Waltz With Bashir” showed Israeli veterans sensitively coping with their memories and their guilt.
Όμως όλο το καλοκαίρι του 1982 ήταν γεμάτο με αγριότητα που ξεπερνάει τους πιό πρόσφατους βομβαρδισμούς και εισβολές το 2006 στο Λίβανο και το 2008-9 στη Γάζα μαζεμένους.
But the whole summer of 1982 was filled with savagery that exceeds the more recent 2006 Lebanon and 2008-9 Gaza bombings/invasions combined.
Είναι ένα έγκλημα για το οποίο ο Begin και ο Sharon πέθαναν (στην περίπτωση του Sharon, θεωρητικά) χωρίς να έχουν ποτέ απολογηθεί, γι' αυτό το μνημείο μαζικών δολοφονιών και κρατικής τρομοκρατίας.
It's a crime that Begin and Sharon died (in Sharon's case, virtually) without ever having to answer for this high-water mark of mass murder and state terrorism.
Η Marcy Newman στο Body on the Line υποστηρίζει ότι η μνήμη της επετείου είναι μάταιη ενώ ο κόσμος συνεχίζει να αγνοεί την μοίρα των Παλαιστίνιων προσφύγων:
Marcy Newman at Body on the Line argues that marking the anniversary is in vain while the plight of Palestinian refugees continues to be ignored:
Αυτό που βρίσκω ιδιαίτερα ανησυχητικό σε όλα αυτά είναι το πως όλοι θυμούνται την επέτειο της σφαγής στις Sabra και Chatila αλλά κανείς δεν θυμάται την καταστροφή του προσφυγικού καταυλισμού Nahr el Bared.
What I find especially disturbing about all of this is how everyone remembers the anniversary of the Sabra and Chatila massacre but no one seems to remember the destruction of Nahr el Bared refugee camp.
Είναι κάπως βολικό ότι ο Mitchell και οι Λιβανέζοι παρατρεχάμενοί του συζήτησαν το θέμα των Παλαιστινίων προσφύγων, αλλά φυσικά δεν αποκάλυψαν απτές πληροφορίες σχετικά με το δικαίωμα της επιστροφής τους.
It is rather convenient that Mitchell and his Lebanese cohorts discussed Palestinian refugees, but of course did not reveal any tangible information about their right of return.
Για τους Παλαιστίνιους από το Nahr el Bared, αυτό το δικαίωμα της επιστροφής είναι πλέον διπλό: πρώτα στο στρατόπεδό τους και μετά στην Παλαιστίνη.
For Palestinians from Nahr el Bared this right of return is now two-fold: first to their camp and then to Palestine.