natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Λατινική Αμερική και όλος ο κόσμος αποχαιρέτισαν τον ονειροπόλο συγγραφέα.
Latin America and the world entire will feel this dreamer's parting.
Αναπαύσου εν ειρήνη Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες˙ αναπαύσου εκεί, στο Μακόντο.
May you rest in peace in Macondo Gabriel García Márquez.
Στη Βενεζουέλα ο Νικολάς Μαδούρο δημοσίευσε μια εικόνα με το παρακάτω κείμενο:
In Venezuela, Nicolás Maduro published a photo with the following commentary:
Ήταν ένας πραγματικός και πιστός φίλος των ηγετών της επανάστασης, οι οποίοι εξύψωσαν τα πιστεύω του Σιμόν Μπολίβαρ και του Χοσέ Μάρτι.
He was a sincere and loyal friend to the revolutionary leaders that lifted the dignity of Martí and Bolívar's America.
Το Ίδρυμα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες για μια Νέα Ιβηροαμερικανική Δημοσιογραφία [Fundación Gabriel García Márquez para el Nuevo Periodismo Iberoamericano, με συντομογραφία FNPI] τους ευχαρίστησε όλους για τα μηνύματά τους.
La Fundación Gabriel García Márquez [The Gabriel García Márquez Foundation] for the Nuevo Periodismo Iberoamericano [The New Iberoamerican Journalism] (FNPI is the Spanish acronym) thanked everyone for their words.
Ευχαριστούμε πολύ για όλα σας τα μηνύματα.
Thank you very much for all of your words.
Θα εκπληρώσουμε την αποστολή του Γκάμπο με σοβαρότητα και αφοσίωση.
We will fulfill Gabo's engagement seriously and enthusiast.
Ωστόσο, σύμφωνα με τη γνώμη του χρήστη του Twitter Richie, η ανταπόκριση στο θάνατο του συγγραφέα των κίτρινων πεταλούδων δεν ήταν ικανοποιητική:
Nevertheless for Twitter user Richie, the coverage relating the death of the yellow butterfly writer has not been enough:
Ο θάνατος του Γκαρσία Μάρκες βρήκε τους Κολομβιανούς δημοσιογράφους να κάνουν διακοπές.
Colombian journalists were on vacation when García Márquez died.
Ήταν ένας λαμπρός άντρας μέχρι το τέλος.
A wise old man until the end.
Η Gina Eschebac θέτει το ερώτημα για ποιο λόγο πέθανε ο Γκαρσία Μάρκες στο Μεξικό και όχι στην Κολομβία. Θυμάται επίσης ότι λόγω των κομμουνιστικών του πεποιθήσεων έπρεπε να ζήσει στην εξορία:
Gina Eschebac reflects upon why García Márquez died in Mexico and not Colombia, giving the reminder that he had to live in exile because he was accused of being a communist, as we will see further on:
Ο συγγραφέας πέθανε εκεί λόγω της ασθένειάς του, όπως αναφέρει ο Rubén Díaz Caviedes σε ένα άρθρο του περιοδικού Jot Down.
Rubén Díaz Caviedes mentions in a post from the magazine Jot Down that the writer died in said country due to health problems:
Το τελευταίο που γνωρίζαμε για την κατάσταση της υγείας του ήταν ότι η μεγάλη του ηλικία τον επηρέασε, με αποτέλεσμα να έχει προβλήματα μνήμης, όπως ισχυρίζεται ο νεότερος αδελφός του.
The last known information regarding his health was that age was getting the best of his mind and that he had “memory problems”, quoting his younger brother.
Κατά τους ισχυρισμούς του, ο Γκαρσία Μάρκες υπέφερε από προχωρημένη άνοια λόγω της θεραπείας κατά του καρκίνου του λεμφαδένα, εξαιτίας του οποίου πάρα λίγο να πεθάνει το 1999.
According to him, García Márquez suffered from rapid senile dementia due to to cancer treatment for lymphoma, which almost took his life in 1999.
Το κολομβιανό λογοτεχνικό blog Macondo literario σχολιάζει [es]:
The Colombian literature blog entitled, Macondo Literario [Macondo Literary] said:
Αντίο αγαπημένε μας Γκάμπο. Είμαστε ευγνώμονες για όλα αυτά που μέσω των κειμένων σου μοιράστηκες μαζί μας.
A loving and thankful goodbye to Gabo for sharing so much with us through his words.
Στο blog του, ο Juan que Duerme αναφέρεται στη διάλεξη του νομπελίστα «La soledad de America Latina» [Η μοναξιά της Λατινικής Αμερικής]. Σε αυτήν ο Γκαρσία Μάρκες άσκησε κριτική μεταξύ άλλων και στον ευρωκεντρισμό, σύμφωνα με τον οποίο η Νότια Αμερική μέσω πολιτικών προσπαθειών αναμένεται να απαλλαγεί από τη φτώχεια και την αδικία χωρίς εξωτερική βοήθεια.
From his blog Juan que Duerme [John that Sleeps], remembers the Nobel winner's speech, “La soledad de América Latina” [Latin America's Solitude], where he reflects about what first Europeans found when they first arrived to the New World and about some facts that were occuring back in 1982.
Τέλος, από το οικονομικό περιοδικό América Economía μας παρουσιάζει ένα άρθρο με τα σημαντικότερα σημεία δύο αφηγήσεων, στις οποίες ο πρώην Κουβανός πρόεδρος Φιντέλ Κάστρο μιλά με τον Κολομβιανό νομπελίστα για τις προσωπικές του ιστορίες.
And finally an article from América Economía [America Economy] offers us excerpts from two stories where former Cuban president, Fidel Castro, retells his stories of the Colombian Nobel winner.
Στη συνέχεια, μας υπενθυμίζει ότι ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες κατηγορούταν όλη τη ζωή του για τις κομμουνιστικές του πεποιθήσεις.
He reminds us that during his lifetime, Gabriel García Márquez was labeled a communist.
Χωρίς αμφιβολία αυτό δεν επηρέασε αρνητικά τη φήμη του, αλλά μάλιστα έγινε ο πιο πολυδιαβασμένος ξενόγλωσσος συγγραφέας στη Ρωσία.
This without a doubt, did not hinder his glory. He rose to be Russia's most read foreign author.
Το έργο του «El amor en los tiempos del colera» [Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας] έγινε ταινία στο Χόλιγουντ, ενώ έργα του ενέπνευσαν και πολλά τραγούδια.
His work, “El amor en los tiempos de colera” [en] [Love in the Time of Cholera] was taken to the Hollywood screen [en]. His works also inspired a variety of songs.
Ένα μέλος του blog C - Records συμπεραίνοντας προσθέτει:
According to a post from C - Records:
Ο Πάμπλο Νερούδα χαρακτηρίζει το μυθιστόρημα «Εκατό χρόνια μοναξιά», ως «το καλύτερο μυθιστόρημα στην καστιλιάνικη γλώσσα από την εποχή του Δον Κιχώτη».
Pablo Neruda said that the novel “Cien años de soledad” was “the best novel written in Castilian Spanish, after Don Quijote.”
Στατιστικές δείχνουν, ότι τα βιβλία του Γκαρσία Μάρκες έχουν πετύχει το μεγαλύτερο αριθμό πωλήσεων στην ιστορία της ισπανικής λογοτεχνίας, εξαιρώντας τη Βίβλο.
Statistics show that García Márquez's books are the most sold in the history of Spanish literature, except for the Bible.
Αναπαύσου εν ειρήνη Γκάμπο.
May he rest in peace.
Ν. Λίβανος: Έξι γυναίκες κρατούνται σκλάβες
Six Women Held as Slaves in Southern Lebanon
Μία από τις 6 αιχμάλωτες γυναίκες στον Νότιο Λίβανο
One of the six enslaved women in South Lebanon. Photo credit: koaci.com
Η ιστοσελίδα Koaci.com, που έχει βάση την Ακτή Ελεφαντοστού, αποκάλυψε ότι στην πόλη Nabatieh του Νότιου Λιβάνου έξι γυναίκες κρατούνται σε συνθήκες δουλείας.
An Ivory Coast-based news website's story revealing the existence of six women in Nabatieh town in southern Lebanon who were reportedly tricked into slavery-like working conditions has sparked a government investigation.
Ο Akissi Kouamé, συντάκτης της έρευνας, γράφει: Δύο γυναίκες από το Τόγκο, δύο από την Μπουρκίνα Φάσο και δύο από τη Γκάνα απήχθησαν στα μέσα Μαρτίου και χτυπήθηκαν σοβαρά στην πόλη Nabatieh, στον Νότιο Λίβανο.
According to the Koaci.com's recent piece, the two Togolese, two Burkinabé and two Ghanaian women were tricked by a network that recruits cheap domestic labor from the African continent into working “in a country with a culture that considers blacks like sub-humans”.
Αυτό το πληροφορηθήκαμε από την κατάθεση δύο εξ αυτών, που κατάφεραν να επικοινωνήσουν με το γραφείο της Koaci.com στην Ακτή Ελεφαντοστού.
Akissi Kouamé, the author of the story, wrote that the women, who were kidnapped not long ago, were severely beaten by their captors after they attempted to escape.
Έπειτα παρέθεσε τα λόγια των δύο γυναικών:
One of the Togolese women managed to call the website's Ivory Coast office and explain her plight:
“Θέλω να γυρίσω σπίτι.
“I want to go home.
Με πήγαν τρεις φορές στο ‘Γραφείο Μαφίας' για να με τιμωρήσουν σωματικά, επειδή έκρινα ότι το να ζω με την ‘Κυρία' ήταν ανυπόφορο”, μας είπε μια από αυτές, από το Τόγκο, στο τηλέφωνο, το οποίο της κατασχέθηκε, αφού η ‘Κυρία' ανακάλυψε ότι μας τηλεφώνησε. “Με έχουν χαστουκίσει δυνατά και με έχουν τιμωρήσει σωματικά αναρίθμητες φορές, πριν με μεταφέρουν σε ένα παλιό σπίτι με άλλες γυναίκες, που επίσης είχαν απαχθεί και που ήθελαν, όπως εγώ, να σταματήσουν να δουλεύουν για τις ‘Κυρίες' τους”.
They've taken me three times to the ‘Mafia bureau' to be physically punished because I've deemed living with ‘Madame' to be intolerable” […] “They've slapped me severely and have punished me physically numerous times before taking me to an old house with other women, also kidnapped, who wanted like me to stop working for their ‘Madam'” […] “They've sold us in this country,” she told us while crying, and added, “We have school and university diplomas and we were told that we were simply going to work here, but they made us slaves.”
“Μας πούλησαν σ' αυτή τη χώρα” μας είπε κλαίγοντας και πρόσθεσε: “έχουμε πτυχία πανεπιστημίου και μας είπαν ότι απλώς θα έρθουμε να δουλέψουμε εδώ, αλλά μας έκαναν σκλάβες”.
The 24-year-old's phone was confiscated after her “Madam” found out that she had called the website, according to the story.
Πριν κλείσει το τηλέφωνο, κατάφερε να μας πει το όνομα του αφεντικού.
Before hanging up, the woman told the website the name of her alleged slave master, “Safi Kamal”.
Αυτός προφανώς έχει αυτόν τον αριθμό: 00961 03 764 569. Όταν προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί του, αμέσως έκλεισε το τηλέφωνο μόλις αναφέραμε τα θύματα.
The reporter tried to contact him at the number provided, but said that Kamal immediately hung up as soon as there was mention of victims.
Μια ώρα αργότερα, τηλεφώνησε η δεύτερη γυναίκα από το Τόγκο: Μια ώρα αργότερα, η δεύτερη γυναίκα από το Τόγκο, χωρίς αμφιβολία υποκινούμενη από την συμπατριώτισσά της, προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί μας από τον αριθμό 00961 76 894 434.
According to the piece, the second Togolese woman called an hour later, but the conversation only lasted 45 seconds, interrupted by the woman pleading “No! Don't hit me!” as men shouted.
Μην με χτυπήσεις!” πριν κλείσει το τηλέφωνο. Έπειτα προσθέτει:
She was able to make ask the reporter:
Η τελευταία της πρόταση ήταν: “Λυπάμαι.
I'm sorry.
Παρακαλώ αφήστε με να είμαι με την οικογένειά μου στην Αφρική”.
Please do something to let me be with my family in Africa.
Για 10 μέρες, τα νέα έμειναν στην Koaci, με κανέναν σταθμό ειδήσεων στον Λίβανο να γνωρίζει τίποτα από αυτά.
The news stayed on Koaci.com for 10 days without a Lebanese news station looking into the matter.
Αλλά αφού δημοσίευσα μια μετάφραση ενός μέρους αυτών στο blog μου [en], η Dalal Mawad από το Ίδρυμα Ραδιοφωνίας στον Λίβανο (LBC) σύντομα ξεκίνησε έρευνα (ar).
But after publishing a translation of the piece on my blog, Dalal Mawad from the Lebanese Broadcasting Corporation (LBC) investigated:
Υπάρχει αλήθεια σε αυτούς τους ισχυρισμούς της αφρικανικής ιστοσελίδας;
What truth lies behind these claims made by the African website?
Εν ολίγοις, να τι αποκάλυψε η έρευνα: χρησιμοποιώντας έναν αριθμό που μας παρείχε η Koaci, η Dalal Mawad εξαπάτησε τον Safi Kamal, λέγοντάς του ότι ενδιαφέρεται να προσλάβει μια υπηρέτρια.
What Mawad discovered is detailed in the video report above. Using the phone number provided by Koaci.com, Mawad called Safi Kamal and feigned that she was interested in hiring a maid.
Ο Kamal τη διαβεβαίωσε ότι η υπηρέτρια δεν θα επιτρέπεται να κάνει κανένα διάλειμμα ή να μιλάει στο τηλέφωνο.
Kamal assured her that the maid wouldn't be allowed to have any breaks or talk on the phone.
Όταν ρωτήθηκε, τι θα συνέβαινε αν η υπηρέτρια ενοχλούσε την ιδιοκτήτριά της, ο Kamal τη διαβεβαίωσε ότι αυτός μπορεί να την “κανονίσει”.
When asked what would happen if the maid bothered her owner, Kamal assured the caller that the woman can be “dealt with”.
Χωρίς να γνωρίζει ότι η LBC ήταν αυτή που του τηλεφώνησε, αρνήθηκε τα πάντα όταν η Mawad πήγε στη Nabatiyeh να μιλήσει μαζί του.
Not knowing that it was the LBC who called him, Kamal denied everything when Mawad went to Nabatiyeh to interview him.
Η Mawad κατάφερε να μιλήσει και με μια άλλη γυναίκα που ισχυρίζεται ότι τη χτύπησαν δύο φορές και που της αρνήθηκαν να επιστρέψει σπίτι.
Mawad was able to interview another woman who claims to have been beaten twice and not allowed to travel back home.
Ινδία: Η θέση των γυναικών στη σημερινή κοινωνία
The State Of Women In The Present Indian Society
Το κίνημα Transhuman Collective (THC), ένα πνευματικό δημιούργημα των Soham Sarcar &amp; Snehali Shah, είναι ένα διεπιστημονικό πρόγραμμα συνεργασίας βασισμένο στη φιλοσοφία του Διανθρωπισμού.
Transhuman Collective (THC), a brainchild of Soham Sarcar &amp; Snehali Shah, is a multidisciplinary collaborative project based on the philosophy of Transhumanism.
Σε αυτό το συγκινητικό βίντεο που δημιουργήθηκε και ανέβηκε στο YouTube [en] από την ιστοσελίδα Transhumanism.in, αποκαλύπτεται ότι υπάρχει έλλειψη θεμελιώδους σεβασμού για τις γυναίκες στην πατριαρχική κοινωνία της Ινδίας.
In this moving video created and uploded to YouTube by Transhumanism.in it is revealed that there is lack of basic respect for women in Indian patriarchal society.
Επιπλέον, τα ΜΜΕ παίζουν έναν καίριο ρόλο στη διαμόρφωση της νοοτροπίας και της συμπεριφοράς της κοινωνίας της Ινδίας.
To add to this media plays a pivotal role in shaping the mindset and attitude of the Indian Society.
Ποιος κερδίζει από το εμπόριο γυναικών από τη Μαδαγασκάρη στη Μέση Ανατολή;
Who Benefits from Trafficking Women from Madagascar to the Middle East?
Ο Aaron Ross γράφει για την έρευνά του στην καρδιά του συνεχιζόμενου εμπορίου λευκής σαρκός (άρθρο στο Global Voices) και νεαρών γυναικών από τη Μαδαγασκάρη σε χώρες της Μέσης Ανατολής [en]:
Aaron Ross reports on his investigation in the heart of the ongoing human trafficking of young women from Madagascar to Middle Eastern countries:
Για κάποιους επιχειρηματίες, η κατάρρευση ανήγγειλε μια ευκαιρία ζωής.
For some enterprising businessmen, the collapse heralded a once-in-a-lifetime opportunity.
Επονομαζόμενα “γραφεία ευρέσεως εργασίας” άρχισαν να ξεπηδούν στην πρωτεύουσα Ανταναναρίβο και άλλες πόλεις σε όλη τη Μαδαγασκάρη, που έταζαν την “καλή ζωή” στα “Ελντοράντο” της Μέσης Ανατολής, όπου οι μηνιαίοι μισθοί συνήθως κυμαίνονται στα 200 δολάρια.
So-called placement agencies sprang up in Antananarivo and other cities across Madagascar, promising the good life in Middle Eastern “Eldorados,” where monthly salaries usually ran around $200.
Τα γραφεία “τσέπωναν” κέρδος 2.000 δολαρίων για κάθε επιτυχημένη συναλλαγή […] Καθώς η οικονομία της Μαδαγασκάρης είχε πάρει τον κατήφορο, ο αριθμός των μεταναστών αυξανόταν ούτως ή άλλως.
The agencies would pocket upward of $2,000 for each successful transaction [..] As Madagascar's economy spiraled downward, the number of migrants grew anyway.
Ορισμένοι κατευθύνθηκαν λαθραία προς το Λίβανο με τις “πλάτες” κυβερνητικών αξιωματούχων.
Some headed clandestinely to Lebanon with the collusion of government officials.
Τελευταία, ωστόσο, οι πιο δημοφιλείς προορισμοί αποτελούν το Κουβέιτ και η Σαουδική Αραβία.
Of late, however, the most popular destinations have been Kuwait and Saudi Arabia.
Ο Ross επίσης αναφέρει λεπτομερώς τις συνέπειες των οικονομικών κυρώσεων του καθεστώτος στην αναφορά του.
Ross also details the consequences from of economic sanctions of the coup in his report.
Το θέμα συζητήθηκε επίσης από εθνικούς παρατηρητές σε αυτό το άρθρο του Global Voices [en].
The topic was also discussed by national observers here.
Ουκρανοί καλλιτέχνες παγιδεύουν Ρώσους σαν ζώα
Ukrainian Artists Cage Russians Like Animals
Μια ομάδα καλλιτεχνών στο Κίεβο έχει ανοίξει μια έκθεση που πολλοί Ρώσοι αποκαλούν επικίνδυνα ξενοφοβική.
A group of artists in Kiev has opened a new exhibit that many Russians are calling dangerously xenophobic.
Στις 24 Απριλίου, το “Πολιτισμικό Μέτωπο της Ουκρανίας” παρουσίασε τέσσερις διαδραστικές εγκαταστάσεις [ru], με σκοπό να ασκήσει κριτική στη Ρωσία για την αντίθεσή της στο κίνημα της EuroMaidan και για τις παρεμβάσεις της στη νοτιοανατολική Ουκρανία.
Yesterday, April 24, 2014, the “Ukrainian Cultural Front” presented four interactive installations intended to criticize Russia for its opposition to the EuroMaidan movement and its interventions in southeastern Ukraine.
Το πιο αμφιλεγόμενο έκθεμα (με τον τίτλο “Προσοχή στους Ρώσους!) παρουσίασε τρεις ανεπιτήδευτους άντρες παγιδευμένους πίσω από έναν φράχτη, ντυμένους σαν κλασικούς Ρώσους (ένας άντρας φορούσε μια φόρμα, ένας άλλος στρατιωτική παραλλαγή και ο τρίτος καθόταν σε ένα ισοπεδωμένο χαρτονένιο κουτί, παίζοντας μπαλαλάικα και ζητιανεύοντας).
The most controversial exhibit (titled “Beware of Russians!”) featured three homely-looking men trapped behind a fence, dressed as stereotypical Russians. (One man wore a tracksuit, another donned military camouflage, and a third sat on a flattened cardboard box, playing the balalaika and begging for spare change.)
Σε διαφορετικές πλευρές του φράχτη υπήρχαν ταμπέλες, σαν αυτές που βλέπει κανείς σε έναν ζωολογικό κήπο, που γράφουν “Προσοχή στους κατακτητές!” και “Παρακαλώ, μην ταΐζετε!”
Posted on different sides of the fence were signs like those one finds at a zoo, reading “Beware of Occupiers!” and “Please Do Not Feed!”
Η ταμπέλα γράφει: “Παρακαλώ, μην ταΐζετε!”
Sign reads, “Please do not feed!”
Ένας “ταπεινός Ρώσος” παίζει μουσική για λεφτά και πίνει αλκοόλ με τα κέρδη;
A “lowly Russian,” performing for money and drinking away the profits?
Συμπονώντας τους “ξένους κατακτητές”.
Taking pity on the “foreign occupiers.”
Η έκθεση τέχνης είχε τόσο φανερά κακό γούστο, που πολλοί Ρώσοι φαίνεται να πιστεύουν ότι αρκετοί από τους πιο ηχηρούς πατριωτικούς bloggers της RuNet απλώς επαναδημοσίευσαν φωτογραφίες [ru] από την εγκατάσταση, χωρίς καν να μπούνε στον κόπο να εξηγήσουν τις ενστάσεις τους.
The art exhibit was in such obvious bad taste, many Russians seem to believe, that several of the RuNet's most vocal patriotic bloggers simply reposted photos from the installation, not even bothering to specify their objections.
Φυσικά, πολλοί άλλοι το θεώρησαν απαραίτητο να εκφράσουν τον κίνδυνο της Ρωσοφοβίας.
Of course, many others found it necessary to articulate the dangers of Russophobia.
Ο πολιτικός αρθρογράφος Dmitry Olshansky, του οποίου τα κείμενα στο Facebook [ru] είναι μεταξύ των πιο κραυγαλέα υπέρ της παρέμβασης στη ρώσικη μπλογκόσφαιρα, έγραψε [en] απειλητικά ότι η “κινητήριος δύναμη” της σημερινής διαμάχης μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας βασίζεται εξ ολοκλήρου στη “βεβαιότητα της Ουκρανίας ότι οι Ρώσοι δεν θα ανταποκριθούν ποτέ σε τίποτα”.
Publicist Dmitry Olshansky, whose Facebook texts are among the Russian blogosphere's most vociferously pro-intervention, wrote threateningly that the “motor” of today's conflict between Russia and Ukraine rests entirely on “Ukraine's certainty that Russians will never respond to anything.”
Τραγωδία και σύγχυση στην Οδησσό
Tragedy and Confusion in Odessa
Το κτίριο της Ένωσης Εμπόρων στην Οδησσό σε πολιορκία.
The besieged Odessa Union building.
Μολότοφ έχει μόλις εκραγεί στην πάνω δεξιά γωνία της λήψης.
A Molotov cocktail has just exploded in the top right corner of the frame.
Δεκάδες σκοτώθηκαν από τη φωτιά που ακολούθησε.
Dozens died in the ensuing fire.
Στιγμιότυπο από βίντεο στο YouTube.
YouTube screenshot.
Το αποσχιστικό πρόβλημα της Ουκρανίας έγινε χειρότερο απ' ό,τι μπορούσε κανείς να φανταστεί και στην λιγότερο πιθανή περιοχή, όταν πάνω από 30 φιλο-Ρώσοι διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους σε πυρκαγιά στην Οδησσό, λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας, στις 2 Μαΐου. Από βίντεο στο YouTube, φαίνεται πως η πυρκαγιά ξεκίνησε από έναν όχλο φιλο-Ουκρανών ακτιβιστών, πολλοί εξ αυτών ποδοσφαιρόφιλοι, που επιτέθηκαν σε έναν αριθμό αποσχιστών, που είχαν καταλάβει κτίριο τοπικής επαγγελματικής ένωσης.
Ukraine's separatist problem turned more ugly than anyone could have imagined, and in the unlikeliest of places, when over thirty pro-Russian protesters died in a fire in the cheerful Black Sea port of Odessa on May 2. From YouTube videos it appears that the fire was started by a mob of pro-Ukrainian activists, many of them soccer fans, who assaulted the several dozen separatists occupying a local Union building.
Κατά τα λεγόμενα, οι αποσχιστές πυροβόλησαν προς το πλήθος, σκοτώνοντας δυο [ru] και τραυματίζοντας αρκετούς.
Allegedly, the separatists fired at the crowd, killing two [ru] and wounding several.
Ο όχλος απάντησε με μολότοφ, που ξεκίνησαν την πυρκαγιά.
The mob responded with Molotov cocktails, which set off the deadly fire.
Οι περισσότεροι χρήστες του ρωσικού Διαδικτύου έχουν εξαγριωθεί με την τραγωδία και η οργή τους τρέφεται με φωτογραφίες [ΠΡΟΣΟΧΗ, σκληρό περιεχόμενο] απανθρακωμένων ανθρώπων, ενώ φιλο-Ουκρανοί bloggers, όπως ο παραγωγικός @yyasyaa, πολλά tweets του οποίου αναμεταδόθηκαν από εκατοντάδες άτομα σήμερα, ισχυρίζονται [ru] ότι Ουκρανοί ακτιβιστές που είχαν περικυκλώσει το κτίριο της Ένωσης προσπάθησαν να βοηθήσουν τους αποσχιστές να ξεφύγουν από την πυρκαγιά.
Most RuNet users are incensed at the tragedy, their outrage fed by graphic photographs [WARNING, graphic image] of burned bodies, while pro-Ukrainian bloggers like the prolific @yyasyaa, many of whose tweets were re-tweeted by hundreds of people today, claim [ru] that Ukrainian activists who had surrounded the Union building had tried to help the separatists escape the blaze.
Ένας blogger έδωσε λεπτομερή περιγραφή αυτόπτη μάρτυρα για το ξεκίνημα της σύγκρουσης.
One blogger gave a detailed firsthand account of the inception of the conflict.
Σύμφωνα με τον Maxim Motin [ru], αναπληρωτή δημοτικό υπάλληλο από τη Μόσχα, οπαδοί των ποδοσφαιρικών ομάδων της Οδησσού και του Χάρκοβο, που θα έπαιζαν παιχνίδι στις 2 Μαΐου, οργάνωσαν συνδυασμένο συλλαλητήριο υπέρ της ενότητας της Ουκρανίας.
According to Maxim Motin [ru], a Moscow municipal deputy, core fans of the Odessan and Kharkov soccer teams, which were scheduled to play on May 2, held a combined rally in support of Ukrainian unity.
(Οι “Ultras”, πιστοί ποδοσφαιρόφιλοι, αποτελούσαν μεγάλο κομμάτι των διαδηλώσεων της Euromaidan το χειμώνα που πέρασε).
(“Ultras,” or committed soccer fans, were a major part of the Euromaidan protests during the winter.)
Το συλλαλητήριο δέχτηκε επίθεση από μικρή ομάδα αποσχιστών, η οποία αναχαιτίστηκε.
The rally was attacked by a small group of separatists, which was beaten back.
Μετά την επίθεση, το πλήθος μετατράπηκε σε όχλο και κινήθηκε προς το αρχηγείο των αποσχιστών, “καίγοντας αντίσκηνα και χτυπώντας αρκετά άτομα”.
After the attack the crowd turned into a mob and moved to the separatist HQ “burning tents and beating up several people.”
Ο Motin αποκάλεσε “προβοκάτσια” ό,τι συνέβη, αν και ήταν ασαφής για το ποιος πίστευε ότι βρισκόταν πίσω από αυτήν.
Motin called what happened a “provocation,” although he was unclear as to who he thought was behind it.
Είτε προβοκάτσια είτε όχι, η βία κατέληξε θανάσιμη και το Διαδίκτυο γρήγορα στράφηκε σε συζητήσεις περί ανταπόδοσης.
Whether provoked or not, the violence was deadly, and Internet turned quickly to talk of retribution.
Ειδικότερα, μια σειρά φωτογραφιών προκάλεσε ένα δυσανάλογο όγκο θυμού - διάφορες έφηβες κοπέλες να φτιάχνουν μολότοφ και να περπατάνε έπειτα χαρούμενα με τα θανατηφόρα όπλα στα χέρια τους:
One series of images in particular has caused a disproportionate amount of anger - several teenage girls preparing Molotov cocktails, and then walking cheerfully with the deadly weapons:
Δυο φημολογούμενες συμμετέχουσες στα βίαια επεισόδια της 2ας Μαΐου, κρατώντας έτοιμα κοκτέιλ μολότοφ.
Two alleged participants in May 2 violence carrying prepared Molotov cocktails.
Τα πρόσωπα έχουν αφαιρεθεί.
Faces have been redacted.
Οι φωτογραφίες εξαπλώθηκαν στα κοινωνικά δίκτυα Ρωσίας και Ουκρανίας, αναδημοσιεύτηκαν [ru] και από τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές - ένας φιλο-Ουκρανός blogger έγραψε στο Twitter [ru] συναινώντας ότι ήταν “αδύνατον να μην τις ερωτευτείς”.
The photos spread through Russian and Ukrainian social networks, reposted [ru] by both sides of the conflict - one pro-Ukrainian blogger approvingly tweeted [ru] that it was “impossible not to fall in love” with them.
Οι νεαρές γρήγορα αναγνωρίστηκαν, οι σύνδεσμοι από τα προφίλ τους στο VKontakte και στο Facebook εξαπλώθηκαν [ru] μέσω του [ru] Twitter [ru].
The young women were quickly identified, their VKontakte and Facebook account links spread [ru] through [ru] Twitter [ru].
Μέσα σε λίγες ώρες, οι λογαριασμοί σβήστηκαν ή έκλεισαν.
Within hours the accounts were deleted or closed.