natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πρέπει να φύγω τώρα. »
I really have to go now.”
Και μετά έφυγε και η Σεχιντά, που τον ακολούθησε μέχρι την αυλή, θυμάται ακριβώς πώς έβαλε το χέρι στο πρόσωπό του και έκλαψε.
He then left and Šehida, who followed him across the playground, recollects how he put his hand over his face and cried.
Μερικές μέρες μετά τον αποχωρισμό, η Σεχιντά θυμάται πως η παραστρατιωτική μονάδα Τίγρεις του Αρκάν μπήκε στο διαμέρισμά τους και άρχισε να ψάχνει.
A few days after the separation, Šehida remembers how Arkan's “Tigers” entered their apartment to search it.
Άνοιξαν τα πάντα, όμως δεν βρήκαν τίποτα.
“They opened everything in the apartment, but found nothing.
Ένας απ'αυτούς φώναξε: «Σηκωθείτε όλοι!»
One of them yelled: ‘Everybody get up!'
Ο γιος μου, Ζίγιο, που τότε ήταν στην δεύτερη τάξη του γυμνασίου, δεν μπόρεσε να κρύψει τα δάκρυά του.
My son Zijo, who was in his second year of high school at the time, let out a distinct cry.
Έπειτα, πήραν τον Γιακούμπ μου.
Then, they removed my Jakub.
Ένας απ'την μονάδα μου είπε, σε μια σέρβικη διάλεκτο, να μείνω με τα παιδιά και έτσι, μείναμε στο διαμέρισμα”.
In a Serbian dialect, one of the Tigers said: ‘You! Sit with the children!'
Σύντομα, μετά το περιστατικό, η Σεχιντά έμαθε ότι είχαν σκοτώσει τον Γιακούμπ.
So, we stayed behind in the apartment.” Shortly thereafter, Šehida received the news that Jakub had been killed.
«Δεν είχα κάνει μπάνιο για 10 μέρες.
“I hadn't bathed in 10 days.
Όταν έβγαλα τα ρούχα μου για να πλυθώ, είδα πως οι μηροί μου ήταν γεμάτοι μελανιές.
When I took off my clothes to take a bath,” she explains, “I saw that my thighs were covered in bruises.
Συνειδητοποίησα ότι η κόρη μου, Ζιάντα, είχε γραπωθεί πολύ δυνατά στα πόδια μου απ' τον φόβο της και δεν το είχα καταλάβει.
I realized that my child Zijada had pinched my legs out of fear and I didn't even notice it.
Τότε συνειδητοποίησα το τραύμα που της είχε μείνει».
It was then that I understood the trauma she was going through.”
Η Σεχιντά είχε να δει τον Μαξίμ από το 1992, αλλά μας εξηγεί πως ήξεραν ακόμη τα πάντα ο ένας για τον άλλο.
Šehida had not seen Maksim since 1992 but explains that they still knew everything about each other.
«Μπορεί να ψάρευε στον Δρίνο», μας λέει ρεμβάζοντας.
“Maybe he is fishing on the Drina,” she mused.
Όταν η Σεχιντά μας διηγήθηκε την τραγική της ιστορία, αποφασίσαμε να βρούμε τον Μαξίμ και να επικοινωνήσουμε μαζί του.
When Šehida told us her tragic story, we decided to find Maksim and contact him.
Όταν τον βρήκαμε, ήταν πολύ χαρούμενος που μίλησε μαζί μας.
When we found him, he was happy to hear from us.
Μας ζήτησε να του πάμε την Σεχιντά, επειδή εκείνος δεν ήθελε να γυρίσει στην Σρεμπρένιτσα.
He asked us to bring Šehida to him because he didn't want to return to Srebrenica.
Πίστευε πως οι άνθρωποι με τους οποίους πέρασε τα καλύτερα του χρόνια δεν έμεναν πλέον εκεί.
He believed that the people he spent the good parts of his life with no longer lived there.
Ποτέ δεν το θελήσαμε αυτό
We never wanted this
Καθώς πλησιάζουμε στο σπίτι του Μαξίμ, ακούω την Σεχιντά να αναπνέει βαριά.
As we approach Maksim's house, I hear Šehida breathing heavily.
Ο Μαξίμ μας περιμένει έξω.
Maksim is waiting for us out front.
«Κοιτάξτε την Σεχιντά μου, είναι ίδια!
He says: “Look at my Šehida, she is the same.
Είσαι ακριβώς όπως σε άφησα, δεν έχεις αλλάξει καθόλου!»
You are just as I left you, you haven't changed one bit.”
Σεχιντά και Μαξίμ.
Sehida and Maksim.
Καθώς ο Μαξίμ και η Σεχιντά πίνουν τον πρώτο τους καφέ μετά από τόσα χρόνια, αρχίζουν να ανακαλούν ιστορίες από παιδικά παιχνίδια, πρώτους έρωτες και καβγάδες.
During Maksim and Šehida's first coffee after all those years, they begin to recount tales of child's play, first loves, and fights.
Περισσότερο συζητάνε για τους γιους τους, τον Ζόραν και τον Ζιγιάντ.
They mostly speak of their sons Zoran and Zijad.
«Αυτά τα παιδιά ήταν αχώριστα», λένε.
“Those kids were inseparable,” they say.
Η Σεχιντά θυμάται ακόμη τα γράμματα που ο Ζόραν έστελνε στον Ζιγιάντ.
Šehida also remembers the letters Zoran sent to Zijad.
Επισημαίνει ότι αυτά τα γράμματα μπορούν να αποτελέσουν μάθημα για τις νεότερες γενιές.
She comments that these letters can be a lesson to younger generations.
«Κάποτε λάβαμε ένα γράμμα απ'τον Ζόραν μέσω του Ερυθρού Σταυρού.
“Once we received a letter from Zoran via the Red Cross,” she tells us.
Με είχε εκπλήξει το γεγονός ότι κάποια μηνύματα δεν ήταν σβησμένα.
“I was surprised by the fact that some messages were not censored.
Συνήθισαν να διαγράφουν με μαύρο μελάνι ό,τι δεν ενέκριναν.
They used to cross out what they did not approve of with black ink.
Ο Ζόραν είπε στον μικρό μου Ζίγιο: «Σου στέλνω αυτό το γράμμα, αλλά δεν ξέρω αν θα το διαβάσεις.
Zoran told my Zijo: ‘I am sending you this letter, but I don't know if you will read it.
Αν δεν φτάσει στα χέρια σου, να ξέρεις ότι είμαι ο παλιός Ζόραν.
If it does reach you, know that I am the old Zoran.
Δεν έχω αλλάξει.
I haven't changed.
Ξέρω πως εγώ κι εσύ δεν το θέλαμε ποτέ αυτό. »
I know that you and I never wanted this.'”
Οι δυο τους κάθονται ακίνητοι.
The duo sits together motionless.
Τα μάτια τους γεμίζουν δάκρυα.
Their eyes are full of tears.
Για πρώτη φορά, ο Μαξίμ ακούει για το πώς πέθανε ο φίλος του.
For the first time, Maksim listens to the story of how his friend was killed.
Η Σεχιντά περιγράφει το βράδυ που δολοφονήθηκε ο Γιακούμπ.
Šehida describes the night Jakub was murdered.
Εκείνη και τα παιδιά πέρασαν ολόκληρη τη νύχτα στην οροφή ενός σχολείου στην Σρεμπρένιτσα.
She and the children spent the whole night on the roof of a school in Srebrenica.
Δεν κοιμήθηκαν όλη τη νύχτα.
They didn't sleep all night.
Νωρίς το πρωί, πήγαν στους λόφους πέρα από την Σρεμπρένιτσα.
In the early morning, they went to the hills above Srebrenica.
Βρήκαν κατάλυμα στο πρώτο χωρίο όπου έφτασαν.
They found accommodation in the first village they came to.
Σύμφωνα με την Σεχιντά, ήταν εύκολη υπόθεση επειδή όλοι γνώριζαν τον Γιακούμπ.
Accommodation was easy to acquire, according to Šehida, because everyone knew Jakub.
«Κάτι δεν με άφηνε να ηρεμήσω.
“Something kept me restless.
Έπρεπε να πάω.
I had to go.
Έπρεπε να τον βρω και να προσπαθήσω να τον θάψω.
I had to find him and try to bury him.
Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι ότι τα σκυλιά θα τον ξέσκιζαν,» μας εξομολογείται.
I couldn't stop thinking that dogs would rip him apart,” she says.
Η Σεχιντά θυμάται πως όταν επέστρεψε στην Σρεμπρένιτσα ήταν «εγκαταλελειμμένη, δίχως πουλιά, δίχως κόσμο».
Šehida remembers that when she returned Srebrenica it was “abandoned, without birds, and without people”.
Μας λέει ότι δεν ένιωσε ούτε τρόμο ούτε θλίψη, όταν έθαψε στον σύζυγό της, επειδή ήταν σε κατάσταση σοκ.
She says she did not feel any fear or sorrow when she buried her husband because she was in shock.
«Προχωρούσα στον δρόμο και δεν υπήρχαν πουλιά ή φυτά.
“I was going down the street and there were no birds or plants.
Τίποτα δεν υπήρχε.
Nothing existed.
Τα αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα στον δρόμο με τις πόρτες ορθάνοιχτες.
Cars were parked on the road with all of their doors open.
Όλοι οι Σέρβοι το έβαλαν στα πόδια, όταν ο Γκόραν Ζέκιτς δολοφονήθηκε.
All the Serbs had fled when Goran Zekić [Member of the Bosnian Serb Republic and the Personnel Commission of the Social Democratic Party] was murdered.
Σκέφτηκα ότι ο Γιακούμπ μου σκοτώθηκε μπροστά σε ένα πολυκατάστημα στην Σρεμπρένιτσα, αλλά ο κόσμος μου είπε ότι δολοφονήθηκε σε ένα υπόγειο. »
I thought my Jakub was killed in front of Srebrenica's department store, but people told me that he was murdered in a basement.”
«Πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα.
“We went to the police station.
Η Μουνίμπα μου είπε να κατέβω τις σκάλες και ένιωσα ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Muniba told me to go down the stairs and I felt like I couldn't breathe.
Έφτασα, αλλά δεν μπορούσα να ανοίξω την πόρτα.
I reached for the door but I couldn't open it.
Ήταν κλειδωμένη.
It was locked.
Γύρισα και είπα στον άνδρα που μας βοηθούσε, τον Μουχάμεντ, ότι δεν μπορούσα να ανοίξω την πόρτα, αλλά ότι έβλεπα τα παπούτσια του Γιακούμπ.
I turned around and told Muhamed, the man who had been helping us, “I can't open the door, but I can see Jakub's shoes.”
Εκείνος άνοιξε την πόρτα.
He opened the door.
Στην αρχή δεν μπορούσα να κοιτάξω.
At first, I couldn't look.
Όμως σε μια στιγμή γύρισα απότομα.
Then I quickly turned around.
Ανακουφίστηκα. Δεν τον είχαν μακελέψει», μας λέει η Σεχιντά.
What I saw was a relief - he hadn't been butchered,” says Šehida.
Εξηγεί στον Μαξίμ πως από την στιγμή που τον έθαψε της ήταν πολύ πιο εύκολο, στη συνέχεια.
She explains to Maksim that after she buried him, it was easier for her.
Παρολ' αυτά, όταν αυτές οι αναμνήσεις της έρχονται στο μυαλό, είναι στιγμές που δεν μπορεί να μιλήσει και νιώθει να πνίγεται.
However, as she recalled these memories, there was a moment when she was not able to speak or get enough air.
Η Σεχιντά πιστεύει πως αν δεν είχε τα παιδιά, δεν θα γύριζε ποτέ στο χωριό.
Šehida believes that, if it hadn't been for her children, she could have never gone back to the village.
Μάλιστα, λέει στον Μαξίμ πως πιθανότατα θα είχε χάσει τα λογικά της.
She tells Maksim that she probably would have thrown herself off of something.
Όμως ο Μαξίμ και η Σεχιντά δεν θυμούνται μόνο τις άσχημες εποχές.
Maksim and Šehida remember more than just the bad times, though.
Αναπολούν τις όμορφες στιγμές.
They begin reminiscing about the good times as well.
Μας μιλούν για τις σχολικές μέρες και για ήρεμες βολτίτσες.
They speak of school days and hanging out.
Όσον αφορά το σχολείο, ο Μαξίμ επιμένει ότι οι δάσκαλοι δεν πρέπει ποτέ να είναι εθνικιστές ή σοβινιστές.
While on the subject of school, Maksim comments that teachers should never be nationalists or chauvinists.
«Εκείνες τις μέρες, δεν έκανα ποτέ διακρίσεις ανάμεσα στα παιδιά», μας λέει.
“Back then, it never occurred to me to make distinctions between children,” he says.
Ο Μαξίμ, στη συνέχεια, μας εξηγεί την εσωτερική ανάγκη που ένιωσε να βοηθήσει την οικογένεια της Σεχιντά.
Maksim goes on to explain the internal pull he felt to help Šehida's family.
«Πίστευα πως η βοήθεια στον συνάνθρωπο είναι ό,τι πιο ανθρώπινο μπορεί να πράξει κανείς. Κάποτε, όταν είδα τον Γιακούμπ στο αστυνομικό τμήμα, του είπα ότι θα τον προστάτευα.
“I thought helping others was the human thing to do. Once, when I saw Jakub at the police station, I told him I would keep him safe.
Είπα σε κάποιους αστυνομικούς να μου τηλεφωνήσουν σε περίπτωση που εκείνοι οι μπάσταρδοι ξανάρχονταν.
I told some police officers nearby to call me if those bastards came through.
Σαν τώρα θυμάμαι τα γάντια τους με τα δάχτυλα έξω.
Even today, I remember their fingerless gloves.
Αργότερα συνειδητοποίησα πως ήταν κανονικοί, καθημερινοί εγκληματίες,» θυμάται ο Μαξίμ.
I later realized they were just ordinary criminals,” recalls Maksim.
Καθώς ο Μαξίμ περιγράφει τον πόλεμο στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη, μας παραθέτει τα εξής: «Ο πόλεμος είναι σαν την πλημμύρα.
As Maksim describes the war in Bosnia and Herzegovina, he states: “War is like a flood.
Όταν ξεκινάει, όλα τα σκουπίδια ανεβαίνουν στην επιφάνεια.
When it hits, all the trash floats to surface.
Όλοι οι αξιοπρεπείς άνθρωποι υποχωρούν.
All the decent people retreat.
Τα σκουπίδια μένουν να επιπλέουν και όσο μας περιβάλλουν, δεν μπορούμε να πλύνουμε τα χέρια μας απ' τις βρωμιές τους».
The trash stays afloat and, as long as it surrounds us, we cannot wash our hands of it.”
Σύμφωνα με τον Μαξίμ, ο καθένας θα έπρεπε να περιμένει ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν ο πόλεμος.
According to Maksim, everyone could anticipate that there would be a war.
Ακόμη και οι μαθητές του, οι οποίοι συχνά κάνουν ανόητες ερωτήσεις, θα μπορούσαν να αισθανθούν ότι κάτι θα ερχόταν.
Even his students, who often asked silly questions, could feel that something was coming.
«Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα», είπε ο Μαξίμ.
“Children see everything,” Maksim says.
«Η μαθήτρια μου, η Σαμπίντα, με ρώτησε αν θα γίνει πόλεμος.
“My student Sabina asked me: ‘Teacher, will there be a war?'
Αν και ήξερα την απάντηση, της είπα: «Όχι, παιδιά μου, δεν θα γίνει πόλεμος.
Although I knew the answer, I told her: ‘No my children, there will be no war.
Αν, Θεός φυλάξοι, γίνει πόλεμος, θα σας ζητήσω μόνο ένα πράγμα, να προσέχετε και να στηρίζετε ο ένας τον άλλον.
If, God forbid, there was a war, I only ask that you do one thing-take care of and support each other.
Μην επιτρέψετε στα εθνικά ζητήματα να σας χωρίσουν.
Don't allow national interests to create rifts between you.
Πρέπει να βοηθάτε ο ένας τον άλλον.
Help one another.
Αυτό είναι που μετράει.
This is what is most important.
Μόνο έτσι θα καταφέρετε να σώσετε και τον εαυτό σας και τους γύρω σας. »
Only in this way will you be able to save yourselves and others.'
Για την ιστορία αυτή έγινε πρόσφατα τιμητική αναφορά στο διαγωνισμό νέων «The Srđan Aleksić» του PCRC, ο οποίος δίνει εναύσματα σε νέους να ανακαλύψουν, να συλλέξουν και να μοιραστούν ιστορίες επικράτησης ειρήνης, ηθικού σθένους και διαπολιτισμικής συνεργασίας μέσα από τις κοινότητες τους.
This piece was recently awarded an honorable mention in PCRC's The Srđan Aleksić Youth Competition, which challenges young people to discover, collect, and share stories of peacebuilding, moral courage, and interethnic cooperation from their own communities.
Η κηδεία που ένωσε σε μια εκκλησία της Συρίας επαναστάτες με κόκκινα τριαντάφυλλα στα χέρια
The Funeral That Brought Syria's Revolutionaries to a Church with Red Roses
Στην κηδεία της μητέρας της Marcell Shehwaro, φίλοι και επαναστάτες από όλο το Αλέππο κατέφθασαν φορώντας λευκά και κρατώντας κόκκινα τριαντάφυλλα.
At Marcell Shehwaro's mother's funeral, friends and revolutionaries from across Aleppo turned up wearing white and carrying red roses in their hands.
Ίσως να σας έχω ασφυκτικά κατακλύσει με τις λεπτομέρειες της προσωπικής μου απώλειας, όταν εξιστόρησα σε προηγούμενο άρθρο μου την ιστορία της μητέρας μου και τον δολοφόνο που ξύπναγε μέσα μου ο χαμός της.
Perhaps I have overwhelmed you with the details of my personal loss, telling you in a previous article the story of my mother and the murderer that grew in me after she was killed.
Όμως σήμερα δεν νομίζω πως μπορώ να μιλήσω για όσα συμβαίνουν στην Συρία χωρίς πρώτα να σας μεταφέρω τον πόνο και τις κραυγές των θυμάτων.
But today I don't think I can talk about what's going on in Syria without conveying to you the cries of the victims, and their pain.
Σήμερα θα σας μιλήσω για την βραδιά του δυστυχήματος.
Today I shall tell you about the night of the incident.
Είχα μείνει ως αργά στο σπίτι ενός φίλου, ανταλλάσσοντας επαναστατικές ιδέες, όταν χτύπησε το κινητό μου.
I had lingered late at a friend's house, discussing revolutionary ideas, when my mobile phone rang.
Στην άλλη πλευρά της γραμμής ήχησε έντρομη η φωνή της αδελφής μου: “Η μαμά είναι στο νοσοκομείο, την πυροβόλησαν”.
On the line was the terrified voice of my sister: “Mom is in hospital, she's been shot.”
Στα ελάχιστα λεπτά που με πήρε να φτάσω κοντά της, οι σκέψεις στροβιλίζονταν στο κεφάλι μου.
In the few minutes it took to get to her, thoughts collided in my head. Will she make it?
Ήταν οι δικές μας σφαίρες; Ή οι δικές τους; Δεν γνώριζα και εκείνη την στιγμή δεν έμοιαζε να είχε καμία απολύτως σημασία ποια παράταξη είχε προκαλέσει τον θάνατο.
Am I to blame for all this pain? Did they murder her because she's my mother?
Όταν έφτασα στο νοσοκομείο υποτίθεται έπρεπε να πάρω την απόφαση για το αν θα την εγχείριζαν ή όχι, όμως πριν καταφέρω να απαντήσω, με ενημέρωσαν ότι πέθανε.
To protect myself against the feelings of guilt I wished it was I who had been shot. Were they our bullets??
Εκείνη την μέρα η μητέρα μου έγινε μάρτυρας.
Or their bullets? I didn't know.
Δεν ξέρω πώς κατάφερα να αποτινάξω την ανθρωπιά μου τόσο γρήγορα, την φύλαξα για αργότερα.
At that point I didn't imagine it made a difference which party caused the death.
Δεν έκλαψα όσο θα ήθελα: η συνείδησή μου, κορεσμένη με την επανάσταση, ήταν ο σταυρός μου, αυτός που κουβαλούσα μαζί με χιλιάδες άλλους Σύριους.
When I arrived at the hospital I was supposed to approve the decision whether they should operate, but before I managed to answer, they told me she was dead. My mother was martyred on that day.
Ποια είμαι εγώ λοιπόν για να παραπονεθώ; Ήταν εκείνες τις στιγμές που συνειδητοποίησα τον ίδιο μου τον εγωισμό.
I don't know how I managed to shed my humanity so quickly. I kept it for later.
Ήρθα αντιμέτωπη με την ασχήμια του φόβου που υποχρέωνα την μητέρα μου να νιώθει, κάθε φορά που πήγαινα σε διαδηλώσεις - πάντα το καταλάβαινε από τα “πρόχειρα” ρούχα που φόραγα ή από την χαρά μου όταν επέστρεφα σπίτι ή πολύ απλά από την ανικανότητά μου να της πω πειστικά ψέματα - και αναπόφευκτα φλέρταρα με τον θάνατό μου.
In those moments I realised my own selfishness. I realised the ugliness of the fear I caused my mother to feel each time I went to a protest-which she could always tell from the “casual” clothes I had on, or from my happiness when I returned home, or even as a result of my inability or reluctance to lie to her-and essentially faced my death.
Δεν ξέρω πού έθαψα τα συναισθήματά μου ούτε πού βρήκα το πείσμα να αποφασίσω να μην σωπάσω και, ακόμα και μετά τον θάνατο της μητέρας μου, να συνεχίσω να είμαι η κόρη της επανάστασής μου, άτρωτη στα δάκρυα, άτρωτη στην ταπείνωση.
I don't know where I buried my emotions nor where I found the resolve that allowed me to decide I would not be silenced, and that even after my mother's death I would continue to be the daughter of my revolution, immune to tears, immune to mortification.
Νωρίς το επόμενο πρωί έπρεπε να πάω να συναντήσω τον υπεύθυνο αξιωματικό του σημείου ελέγχου όπου δολοφονήθηκε η μητέρα μου.
Early the following morning I had to go and meet the officer in charge of the security checkpoint where my mother was killed.
Ήταν ένας ψυχρός εκτελεστής, ακριβώς όπως και το καθεστώς που τον γαλούχησε.
He was a cold-blooded murderer, just like the regime that spawned him.
Δεν ζήτησε καν συγγνώμη.
He didn't even apologise.
Αναφερόταν απαξιωτικά στην δολοφονία ως ένα “μεμονωμένο λάθος”, όπως τα χιλιάδες άλλα μεμονωμένα λάθη που γίνονται σε αυτή την χώρα, ξεχνώντας, ή καλύτερα υποκριτικά ξεχνώντας, ότι αυτό το συγκεκριμένο μεμονωμένο λάθος ήταν μια μάνα, ήταν μια ιστορία αγάπης, συμπόνοιας και αναμνήσεων, ήταν η πατρίδα της οικογένειάς της.
He referred carelessly to the killing as “an individual mistake,” just like thousands of individual mistakes being made throughout the country, forgetting, or pretending to have forgotten that this particular “individual mistake” was a mother, was a history of love, compassion and memories, was a homeland for its family.
Όμως αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να σκοτώνουν πατρίδες, οπότε γιατί εκπλήσσομαι;
But these people are used to assassinating homelands, so what's new?
Αργότερα έγινα ο στόχος των προειδοποιήσεων όλων, για το τι έπρεπε να πω και τι όχι, απ' τον φόβο που κυρίευε την οικογένεια και την κοινωνία.
Afterwards I became the target of everybody's warnings, about what I should do and shouldn't say, of the fear that ran in the family, in the society.
Παρά το μέγεθος της απώλειάς μου, έκατσα σε μια γωνιά και τους οίκτιρα που ήταν δέσμιοι των αλυσίδων του φόβου. Αυτοί που κάποτε ήταν οι κοντινότεροι φίλοι μου.
Despite the magnitude of my loss I sat in a corner and pitied them for being enslaved to these circles of fear; those who once were the closest of friends.
Οίκτιρα την σκλαβιά τους, όμως τους αγαπούσα τόσο πολύ που τους ευχόμουν να ελευθερωθούν.
I pitied their enslavement and loved them so much that I wished them freedom.
Όσο για μένα, που έτρεμα τα δάκρυα της μητέρας μου αν ποτέ μαρτυρούσα, είχα πλέον απελευθερωθεί από αυτόν τον τρόμο.
As for me, who used to dread my mother's tears if I were ever martyred, I had been freed from this fear.
Στο μυαλό μου ηχούσαν επαναστατικά εμβατήρια, εμβατήρια που ανακαλώ μέχρι και σήμερα στην μνήμη μου όποτε συναντώ δυσκολίες.
In my head I was chanting revolutionary songs, songs I still recite in my head whenever life gets tougher.
Όποτε πρέπει να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ποια πραγματικά είμαι, δημιουργώ ένα τοίχος προστασίας γύρω μου.
Whenever I wish to remember who I really am I build a protective bubble around myself.
Σιγοτραγουδούσα το εμβατήριο που μισούσε η μητέρα μου: “Πάω στην διαδήλωση, με την ψυχή στα χέρια / Θα επιστρέψω μάρτυρας μητέρα / Μην κλαις για μένα”.
I chanted that song my mom used to hate: “I'm going out to protest with my soul on my hand/And if I come back to you a martyr, mother, don't cry.”
Πόσο ειρωνική είναι η ζωή.
How ironic life is.
Ερχόμουν σχεδόν καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, διαδηλώνοντας στα πιο επικίνδυνα μέρη, ενώ με σημάδευαν σχεδόν εξ επαφής - και όμως, επιβίωσα εγώ και πέθανε εκείνη;
I used to face death almost daily, protesting in the most dangerous places, getting directly shot at-and yet I survive while she dies?
Την ημέρα της κηδείας έπρεπε να μεριμνήσω για όλα.
On the day of the funeral I had to think of everything.
Πώς θα μπορούσε η εκκλησία να γίνει χώρος σεβασμού της αξιοπρέπειας όλων των επαναστατών ανεξάρτητα από τα πιστεύω τους; Και πώς θα μπορούσα να κάνω την επανάσταση να μοιάζει με την πιο όμορφη νύφη σε αυτούς που, έχοντας προδικάσει την επανάσταση ως εξτρεμιστικό κίνημα που δεν έχει χώρο για κάτι διαφορετικό, κρατούν τις αποστάσεις τους εξ αιτίας του φόβου τους.
How could the church become a space that preserved the dignity of all revolutionists regardless of their affiliations? And how could I make the revolution look like the most beautiful bride to those who, having prejudged the revolution to be an affair of extremists with no room for anything different, have kept their distance in fear.
Έτσι κατέληξα στην επιλογή του άσπρου και του κόκκινου.
That's how I managed to choose white and red.
Ζήτησα από τους επαναστάτες να φορέσουν άσπρα, σε αντίθεση με τους χριστιανούς φίλους και συγγενείς που θα φορούσαν μαύρα, όπως επιβάλουν τα επικήδεια έθιμα του Χριστιανισμού.
I asked the revolutionists to wear white, in contrast to the Christian friends and family who'd be dressed in black as is the custom at Christian funerals.
Ζήτησα επίσης από τους επαναστάτες να κρατά ο καθένας από ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ως ένδειξη συμπαράστασης, μια κίνηση της οποίας τον συμβολισμό όλοι θα καταλάβαιναν και θα εκτιμούσαν.
I also asked the revolutionists to each hold a red rose to demonstrate their compassion in a manner that everyone would understand and appreciate.
Καθώς εισήλθα στον χώρο της εκκλησίας, η θέα των πάνοπλων δυνάμεων ασφαλείας με καταρράκωσε.
On entering the church premises I was almost broken by the sight of a busload of security forces.
Δεν καταλάβαινα γιατί η κηδεία της μητέρας μου απαιτούσε την παρουσία ένοπλης ασφάλειας.
I don't know why my mother's funeral entailed an armed security presence.
Όλα αυτά θα με είχαν γονατίσει. Ήταν η αγκαλιά της επαναστατικής λευκότητας που με κράτησε.
All of that would have broken me, had it not been for the revolutionary whiteness that embraced me.
Δεν ξέρω από που ήρθε όλος αυτός ο κόσμος, όμως η αγάπη και η αποδοχή που έφεραν με γαλήνεψε.
I don't know where all of those people came from, but all the love and acceptance they held brought me peace.
Επαναστάτες ντυμένοι στα λευκά γέμισαν τα σκαλιά της εκκλησίας κρατώντας ψηλά τα κόκκινα τριαντάφυλλα τους, κραυγάζοντας ελευθερία με την σιωπή και την ευλάβεια τους.
Revolutionists filling the steps of the church in their white shirts, holding their red roses up high, screaming freedom in silence and with reverence.
Χιλιάδες μάτια καρφωμένα πάνω μου περίμεναν ένα νεύμα για να γίνουν όλα μια διαδήλωση, όμως σεβάστηκαν το πένθος και την απόφασή μου.
Hundreds of eyes beholding me, awaiting my signal to turn it into a protest, but they respect my grief and my decision.
Δεν ξέρω πόσοι ακριβώς ήταν εκεί, όμως εκείνη την μέρα ένιωσα την επαναστατική Αλέππο να σκύβει στο μέτωπό μου αφήνοντάς μου ένα φιλί, σκουπίζοντας τα δάκρυά μου ένα ένα.
I don't know exactly how many were there, but on that day I felt that rebellious Aleppo was leaning over me and kissing my forehead, wiping my tears one by one.