natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Σίγουρα δεν είναι μύθος αυτό που λένε ότι ένας καφές εκεί έχει συχνά καλύτερη γεύση ακόμα και από ένα καφέ στην Ιταλία - ζητάμε συγγνώμη από τους Ιταλούς μας φίλους γι' αυτό, αλλά η αλήθεια να λέγεται!
It certainly is not a legend that the coffee there sometimes tastes even better than an Italian one - we apologize to our Italian friends for this, but it must be said!
Απολαμβάνοντας έναν καφέ latte macchiato στο καφέ Shipja e Vjetër στην Πρίστινα
Enjoying a latte macchiato at the Shipja e Vjetër café in Prishtina
Το καφέ Dit' e Nat' τιμά τον Ιρλανδό ποιητή Γητς
The Dit' e Nat' café celebrating the Irish poet Yeats
Αν και μπορεί να αληθεύει ότι η αρχιτεκτονική της Πρίστινα, κυρίως γκρίζα και άναρχα χτισμένα κτίρια, δεν είναι το κύριο αξιοθέατό της, η πόλη ολόκληρη είναι όλο κέφι και στυλ.
Although it might be true that Prishtina's architecture, mostly grey and anarchic buildings, is not its main attraction, the city is buoyant in its attitude and style.
Οι τοίχοι της είναι γεμάτοι γκράφιτι και άλλες μορφές τέχνης του δρόμου. Η ψυχή της πόλης εμφανίζεται πάνω τους σαν ανοιχτό βιβλίο στους επισκέπτες.
Its walls are full of graffiti and other forms of street art; the soul of the city appears on them an open book to visitors.
“Αγαπώ τα χρώματα” και “Αγαπώ τα λουλούδια”: αυτά τα δυο εμφανίζονται πολύ συχνά στους τοίχους της πόλης, κυρίως στις πιο στενάχωρες μεριές της.
“I love colors” and “I love flowers” appear very frequently on the walls of the city, mostly in the saddest parts.
Αστική τέχνη ωθεί τον κόσμο να μην ξεχνά ότι οι ηγέτες της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου είναι ορατοί εδώ κι εκεί.
Urban art urging people not to forget the leaders of Kosovo's independence are visible here and there.
Δημιουργικές λεπτομέρειες διακρίνονται σε κάθε γωνιά του Κοσσυφοπεδίου.
Creative details are available on every corner in Kosovo.
Οι άνθρωποι του Κοσσυφοπεδίου μοιάζουν να κοιτάνε πιο πολύ προς το μέλλον παρά να μένουν κολλημένοι στο παρελθόν, υμνώντας ήρωες του πολέμου ή φιλειρηνιστές στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου για ανεξαρτησία από τη Σερβία, όπως ο Ιμπραήμ Ρουγκόβα [en].
Kosovo's people seem to look more towards the future than stay stuck in the past praising war heroes or pacifist icons of Kosovo's battle for independence from Serbia, like Ibrahim Rugova.
To Kόσοβο, πλέον το νεότερο κράτος της Ευρώπης, αποτελούσε ιστορικά κομμάτι της Σερβίας και πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Kosovo, now the newest nation in Europe, was historically a part of Serbia and previously Yugoslavia.
Ο Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου (1998-99) [en] πραγματοποιήθηκε μεταξύ των δυνάμεων της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, την οποία αποτελούσαν τότε η Σερβία και το Μαυροβούνιο, και της επαναστατικής ομάδας του Κοσσυφοπεδίου, γνωστής ως Απελευθερωτικός Στρατός του Κόσοβου (KLA), με στρατιωτική αεροπορική υποστήριξη από το NATO, έπειτα από 10 χρόνια ειρηνικής αντίστασης από τους πολίτες του Κοσσυφοπεδίου [en].
The 1998-99 Kosovo War was fought between the forces of the Federal Republic of Yugoslavia, made up by Serbia and Montenegro at the time, and the Kosovo rebel group known as the Kosovo Liberation Army (KLA), with military air support from NATO, after 10 years of non-violent resistance from the civil society of Kosovo.
Αν και πορτρέτα του Ιμπραήμ Ρουγκόβα, πρώτου προέδρου του νεογέννητου κράτους, καθώς και ηγετών της ένοπλης αντίστασης είναι ορατά εδώ κι εκεί, η γενική εντύπωση στον νεοαφιχθέντα επισκέπτη είναι ότι οι τωρινοί πρωταγωνιστές του Κοσσυφοπεδίου χτίζουν τα δικά τους μοντέλα.
Although portraits of Ibrahim Rugova, the first president of newly independent Kosovo, as well as of the leaders of the armed resistance are visible here and there, the general impression to the newcomer is that today's actors of Kosovo are building up their own models.
Όντας μάρτυρας στις εκλογές στο Κόσοβο από την Πρίστινα τον Νοέμβριο του 2013, ο Darmon Richter σχολιάζει:
Witnessing the elections in Kosovo from Prishtina in November 2013, Darmon Richter comments:
Τα άρθρα των εφημερίδων για τα ΜΑΤ και βίαιες επιθέσεις σε εκλογικά κέντρα δεν δίνουν την ακριβή εικόνα του σύγχρονου Κοσόβου παρά μόνο είναι καλά για τις λίγες “τσέπες” στη χώρα, όπου η εκλογική αντιπαλότητα είναι ακόμα διαδεδομένη.
Newspaper stories about riot police and violent assaults in polling stations do nothing to give a sense of modern-day Kosovo, save for the few pockets of the country where race rivalry is still rife.
Στην πόλη της Πρίστινα, ο κόσμος λαχταρά την αναγνώριση της ανεξαρτησίας τους…αλλά εν τέλει, είναι μια φυσιολογική πόλη όπως όλες οι άλλες στα Βαλκάνια.
In the city of Pristina, people crave recognition of their independence… but all in all, it's about as normal a city as you'll find anywhere in the Balkans.
Στην πραγματικότητα, με το 60% του πληθυσμού να εμφανίζεται στις κάλπες σε εθνικό επίπεδο, η δημοκρατία φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα εδώ απ' ό,τι στη Μεγάλη Βρετανία.
In fact, with a reported 60% voting turnout nationwide, democracy almost seems to be working better here than it does in the UK.
Στο κέντρο της Πρίστινα, street art που απεικονίζει τον πρώτο πρόεδρο του Κοσσυφοπεδίου, Ιμπραήμ Ρουγκόβα, είναι ακόμα παρούσα, αλλά τα χρώματα έχουν ξεθωριάσει.
In the center of Prishtina, street art bearing Kosovo's first President Ibrahim Rugova's image is still there, but the colors are washed out.
Κατά κάποιο τρόπο, η Πρίστινα μπορεί να εμφανίζεται ως “μίνι-Κωνσταντινούπολη”, με την έννοια του ότι ισορροπεί αρκετά καλά μεταξύ μιας μετα-οθωμανικής και δυτικοευρωπαϊκής κουλτούρας.
Somehow, Prishtina could appear as a “mini-Istanbul” in the sense that it is sitting quite balanced between a post-Ottoman and a Western European culture.
Το ταξιδιωτικό ιστολόγιο της Kim [en], από αμερικανική και κορεάτικη οπτική γωνία, υπογραμμίζει την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα της “πόλης της αγάπης”, που εκπλήσσει:
Kim's travel blog, from an American and Korean perspective, underlines the surprising cosmopolitan atmosphere of the “city of love”:
Αφότου επισκέφθηκα την Πρίστινα, κατάλαβα πραγματικά γιατί ο κόσμος αποκαλεί το Κόσοβο μια γρήγορα αναπτυσσόμενη και γεμάτη ενέργεια χώρα.
After visiting Pristina, I truly understood why people had been calling Kosovo a fast developing and energetic country.
Μπορούσες να δεις νέα κτίρια να ξεφυτρώνουν παντού, ξένους (κυρίως Ευρωπαίους) να ταξιδεύουν γύρω-γύρω στην πόλη, ενώ υπήρχαν αρκετά ωραία εστιατόρια εκτός από βαλκανική κουζίνα μονάχα (…).
You could see the new buildings coming up everywhere, and could see foreigners traveling (majorly European) around the city and there were many exciting restaurants available besides just Balkan foods (…).
Αν και δεν είδα καθόλου Ασιάτες, ένας από τους φίλους μου με ενημέρρωσε ότι είχε δει τέσσερις Γιαπωνέζους να χαζεύουν στην πόλη.
Although I did not see any Asian people at all, one of my friends informed me that he had seen four Japanese people touring around the city.
Μακάρι να ήμουν εκεί να έβλεπα ΑΣΙΑΤΕΣ να περπατάνε γύρω-γύρω στην πόλη, κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ διασκεδαστικό.
I wish I was there to witness the ASIANS walking around the city, that would have been hilarious.
Πιθανότατα θα είχαμε ανταλλάξει περίεργα βλέμματα τύπου “τι στο καλό κάνεις εσύ εδώ…;” χαχα
We probably had exchanged strange looks thinking “what the hell are you doing here…?” haha
Αυτό που προκύπτει αποτελεί, όπως ακριβώς στην τουρκική πόλη των θαυμάτων, ένα απαράμιλλο μείγμα μαγαζιών παραδοσιακής αργυροχοΐας, υπερμοντέρνων νέων καφετεριών, πολλών φούρνων, παλαιών αναδομημένων τεμενών και κάποιων εκκλησιών που έχουν αφεθεί να ερειπώσουν.
What comes out of it is, just like in the Turkish city of wonders, a fascinating mixture of traditional silver art craft shops, highly modern new cafés, a multitude of bakeries, some old mosques being rebuilt, and some churches left to rot.
Στο κέντρο, μπορείς να δεις κάποια απίστευτα κτίρια, όπως η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Πρίστινα, που εμφανίζεται σχεδόν σαν εξωγήινο αντικείμενο εν μέσω των υπόλοιπων κτιρίων κομουνιστικής αρχιτεκτονικής που βρίσκονται στην περιοχή.
In the center you can see some incredible buildings like the Prishtina University library, which appears almost as an unidentified object in the middle of the communist architecture that inhabits the rest of the area.
Το ταξιδιωτικό ιστολόγιο της Kim [en] αναφέρεται επίσης στο κτίριο αυτό:
Kim's travel blog also mentions this building:
Μπορείς να δεις πολλά ιστορικά κτίρια σε όλη την πόλη και σίγουρα λες ότι οι Κοσοβάροι είναι πολύ περήφανοι γι' αυτά.
You could see many historical buildings around the city, and you could tell Kosovars were very proud of them.
Το Πανεπιστήμιο της Πρίστινα, το καλύτερο στο Κοσσυφοπέδιο, χτίστηκε όμορφα.
University of Pristina, the best one in Kosovo, was structured nicely.
Επίσης, δίπλα στο πανεπιστήμιο βρίσκεται η Εθνική Βιβλιοθήκη της Πρίστινα, ένα αρκετά εντυπωσιακό κτίριο με περίεργο σχεδιασμό.
Also right next to the university, there is Pristina National Library, which was quite impressive and weirdly designed.
Ο φίλος μου, που δουλεύει στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινα, μου είχε εξηγήσει σε τι βασιζόταν η δομή και το σχέδιό του, αλλά…φυσικά τούτο το κουφιοκέφαλο το ξέχασε.
My friend who currently works at University of Pristina had explained to me what the structure and the design was based on, but … of course this chicken head had forgotten about it.
Ίσως θα το γκουγκλάρω αργότερα ή θα το ψάξω στη Wikipedia.
Maybe I will google and Wikipedia it later.
Το περιοδικό Kosovo 2.0, διαθέσιμο στα αγγλικά, τα αλβανικά και τα σέρβικα, είναι το νέο brand αυτής της μορφωμένης, πολύγλωσσης και πολύ ανοιχτής και πολύπειρης κοινωνίας.
The magazine Kosovo 2.0, available in English, Albanian and Serbian, is the new brand of this educated, multilingual and very open, worldly society.
Με θεματολογία που καλύπτει την πολιτική, τις τέχνες, τη μόδα, κοινωνικά ζητήματα, τις γυναίκες και την ισότητα των φύλων, ειδήσεις από το Κόσοβο και όλο τον κόσμο, το περιοδικό είναι διαθέσιμο σε έντυπη και διαδικτυακή έκδοση.
Covering politics, arts, fashion, social debates, women and gender issues, Kosovar topics and global subjects, the magazine is available in print as well as online.
Το Kosovo 2.0 επίσης προσφέρει μια επιλογή από την πιο πρόσφατη μουσική παραγωγή, κυρίως electro, online: http://www.kosovotwopointzero.com/player.
Kosovo 2.0 also offers a selection of the latest sounds produced locally, mostly electro genres, which are available online : http://www.kosovotwopointzero.com/player.
Απολαύστε!
Enjoy the musical ride!
Τα χρώματα που χτυπάνε στο μάτι, ένας νέος τρόπος ζωής, δεν μπορεί να τα αγνοήσει κανείς στους τοίχους της Πρίστινα.
The flashy colors of a new way of life can not be ignored on the Pristhina walls.
Η Πρίστινα είναι γεμάτη εκπλήξεις για επισκέπτες κάθε λογής.
Prishtina is full of surprises for visitors from any origin.
Καθώς το Κοσσυφοπέδιο είναι νεαρό, μεγαλώνει και αλλάζει πολύ γρήγορα.
But as Kosovo is young, it is growing and changing very quickly.
Οπότε μη χάσετε περισσότερο χρόνο και, αν μπορείτε, μπείτε στο αυτοκίνητο ή πάρτε την επόμενη πτήση και αφιερώστε λίγες στιγμές για να ανακαλύψετε την πολλά υποσχόμενη αυτή πόλη και τις χαρούμενες αντιθέσεις της.
So do not lose any more time and, if you can, hop on the next plane or car and take a moment to discover this promising city and its joyful contradictions.
Αν είστε αρκετά γρήγοροι, μπορεί να προλάβετε και ένα κομμάτι κέικ!
If you are quick enough, there might still be a piece of cake there for you!
Γευστικό και κρεμώδες!
Tasty and creamy!
Υπερβολή, αλλά όχι αρκετή.
Almost too much, but not quite.
Όλες οι φωτογραφίες της δημοσίευσης είναι από τη συντάκτρια Marie Bohner.
All photographs in this post are by author Marie Bohner.
Οι 147 νεκροί στο Πανεπιστήμιο της Γκαρίσα δεν είναι απλά ένα νούμερο
The 147 People Killed in the Garissa Attack Are More Than a Statistic
Στιγμιότυπο οθόνης από την ανεξάρτητη εφημερίδα Daily Nation (@DailyNation), που φιλοξενεί φωτογραφίες των θυμάτων της επίθεσης στην Γκαρίσσα. Κοινοποίηση στο Twitter.
A screenshot from independent newspaper Daily Nation (@DailyNation) featuring photos of Garissa shooting victims, shared on Twitter.
Η κάλυψη από διεθνή και τοπικά ΜΜΕ για την επίθεση στο Πανεπιστήμιο της Γκαρίσσα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 147 ανθρώπων [en] από μαχητές της Αλ Σαμπάμπ, έχει δεχτεί σφοδρή κριτική.
The international and local media coverage of the Garissa University College shootings, which saw at least 147 people killed by Al-Shabaab militia, has been heavily criticised.
Ενώ τα ονόματα των επιτιθέμενων έχουν δημοσιευτεί ευρέως, τα θύματα συχνά απλά αναφέρονται με ένα νούμερο: 147.
While names of the attackers have been widely published, the victims have often been reduced to a number: 147.
Σε απάντηση αυτού, οι Κενυάτες στο διαδίκτυο κάνουν προσπάθειες να δώσουν όνομα και πρόσωπο στα θύματα της βάρβαρης επίθεσης.
In response, Kenyans online have made efforts to give names and faces to the victims of the barbaric violence.
Στο ιστολόγιο “Africa is a Country”, ο Κενυάτης συγγραφέας Binyavanga Wainaina ανέφερε ότι η Κένυα “δεν είναι έθνος, αν δεν μπορούμε να μνημονεύουμε κατάλληλα κάθε πολίτη που χάνεται”:
Blogging at the Africa is a Country blog, Kenyan author Binyavanga Wainaina said Kenya is “not a nation if we can't properly memorialize each and every citizen we lose”:
Θέλω να δω ονόματα, ηλικίες και φωτογραφίες όσων σκοτώθηκαν στο Μπεκετόνι [στμ: επίθεση το 2014 από την Αλ Σαμπάμπ].
I want to see the names ages and photographs of those who died in Mpeketoni.
Όσων σκοτώθηκαν κατά τις μετεκλογικές αναταραχές.
Those killed during PEV. Stories.
Η λησμονιά δεν είναι καλή.
Forgetting is not good.
Σε αυτές τις πράξεις, τα κοινά μας αφυπνίζονται και πάλι.
It is in these acts, our public commons reawaken.
Η πολιτική του να λες δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τους εαυτούς μας, η ένταση του πόνου μας, είναι η ίδια πολιτική που μας επιτρέπει να αγνοήσουμε το γεγονός ότι κάποιος στην Κένυα ξηλώνει τους θεσμούς που κλήθηκε να υπηρετήσει, τους απομυζεί, και επιστρέφει σαν ζόμπι, ένα πλαστικό ζόμπι με νέα μορφή, που θα κυβερνήσει ξανά κάπου αλλού.
The politics of saying we are not ready to face ourselves, the fullness of our pain, is the same politics that allows us to ignore it when a Kenyan strips the institution they are given to run, strips it dry, dry, and returns like a zombie, a plastic rubber-band zombie in some new form, to govern somewhere else again.
Θέλω να δω τρία εκατομμύρια κατοίκους του Ναϊρόμπι να πλημμυρίζουν τους δρόμους για να κλάψουν, να τραγουδήσουν και να αγκαλιαστούν, επειδή σκοτώθηκαν τα παιδιά μας.
I want to see three million Nairobians flood the streets to cry, and sing, and hug because our children have been killed.
Θέλω να σταματήσω να νιώθω ότι ζούμε ιδιωτικές ζωές περισσότερο.
I want to stop feeling that we live inside mostly the private.
Δε θέλω να ξανακούσω τη λέξη αυτο-ενδυνάμωση.
I want never to hear the word self-empowerment again.
Στο Twitter, η Ory Okolloh Mwangi εξήγησε γιατί είναι σημαντικό στην αφρικανική κουλτούρα να ονοματίζουμε τα θύματα:
On Twitter, Ory Okolloh Mwangi explained why it is important in African culture to name the victims:
Η ονοματοδοσία και οι τελετές σχετικά με αυτή σημαίνουν πολλά στην αφρικανική κουλτούρα.
Naming and naming ceremonies a big deal in African culture.
Σημαίνουν το παρελθόν στη ζωή, το παρόν, το μέλλον.
Signifies life past, present, future.
Κι έτσι θα τους δώσουμε όνομα, έναν προς έναν.
And so we will name them one by one.
Προκειμένου να εξανθρωπίσουν τα θύματα, ορισμένοι χρήστες στο Τwitter χρησιμοποιούν την ετικέτα #147notjustanumber (147, δεν είναι απλά ένα νούμερο) για να κοινοποιήσουν τα ονόματα και τις φωτογραφίες τους:
- Ory Okolloh Mwangi (@kenyanpundit) April 5, 2015 In order to humanise the victims, some Twitter users have tweeted the hashtag #147notjustanumber to share their names and photos:
Αιωνία η μνήμη.
RIP Elizabeth Nyangarora.
Elizabeth Nyangarora. Αποφοίτησε το 2012 από το Λύκειο Θηλέων St Andrews Kanga.
Graduated in 2012 from St Andrews Kanga Girls High.
Αυτός είναι ο Tobias, σκοτώθηκε στην επίθεση στη Γκαρίσα.
#147notjustanumber #TheyHaveNames pic.twitter.com/CPVPzNw0RB - Tom Vandenbosch (@TVandenbosch) April 5, 2015
Για εμάς δεν είναι απλά ένας αριθμός, είναι γιος, αδερφός, φίλος.
#147notJustANumber pic.twitter.com/dUSLXnCv9V - Mr. B (@Benogola) abril 5, 2015
Αιωνία η μνήμη.
- Ian (@ianmslim) abril 6, 2015
Ivy Betty Wanjiku (Shiko), πρωτοετής φοιτήτρια
- Maskani Ya Taifa (@Maskani254) abril 6, 2015
Angela ‘Ka/Jojo' Kimata Githakwa #147notjustanumber #TheyHaveNames Απόφοιτος του 2011 από το Λύκειο Θηλέων Karima
#147notjustanumber We will keep their memories in our hearts forever.
Θα κρατήσουμε την ανάμνησή τους στις καρδιές μας για πάντα.
Please keep sending their bios and photos pic.twitter.com/9YXligTxgs
Παρακαλώ συνεχίστε να στέλνετε πληροφορίες γι' αυτούς και φωτογραφίες
- #147notjustanumber (@Lovefied) abril 6, 2015
Καθώς οι δράστες μπαίνουν στα πρωτοσέλιδα και τα ονόματά τους μένουν στην αιωνιότητα, τα θύματά τους λησμονούνται σαν απλά στατιστικά νούμερα.
As attackers get headlines and their names live in immortality, their victims are forgotten as just statistics.
Ο χρήστης @Reclvse έγραψε ότι εδώ πρόκειται για ζωές και όχι στατιστικά νούμερα:
#147notjustanumber - DM Licker (@Owaahh) April 6, 2015
Μου αρέσει που οι Κενυάτες αναφέρουν τα ονόματα και τις ιστορίες των θυμάτων της επίθεσης στην Γκαρίσα για να διασφαλίσουν ότι οι 147 δεν είναι απλά ένας αριθμός.
@Reclvse wrote that it is about lives and not statistics: I like how Kenyans are mentioning names &amp; telling stories of the Garissa attack victims to ensure #147notjustanumber.
Ζωές, όχι στατιστικά νούμερα.
Lives, not statistics.
Η @lunarnomad μίλησε για την πρόθεση πίσω από το hashtag:
- [uncens***d] (@Reclvse) April 5, 2015
Κουράστηκα να βλέπω αιματηρές φωτογραφίες στα ΜΜΕ σχετικά με την Γκαρίσα.
@lunarnomad spoke about the intention behind the hashtag:
Δείτε το #147notjustanumber για να δείτε τους ανθρώπους πίσω από τις σφαίρες.
- mango (@lunarnomad) April 6, 2015
Η Mary Njeri Mburu έγραψε:
Mary Njeri Mburu tweeted:
Ελπίζω τα έντυπα ΜΜΕ να φιλοξενήσουν δωρεάν επικήδειους για τα θύματα της επίθεσης στη Γκαρίσα, όπως έκαναν και για το Westgate.
I hope the print media will run free obituaries for victims of Garissa attack as they did after Westgate. #147notjustanumber #GarissaAttack
Η Eunice μοιράστηκε ένα ρητό από την Κένυα, χρησιμοποιώντας ένα διαφορετικό hashtag - #KenyanLivesMatter [Οι ζωές των Κενυατών έχουν σημασία], αντικατοπτρίζοντας το κίνημα #BlackLivesMatter για τους μαύρους στις Ηνωμένες Πολιτείες:
- Mary Njeri Mburu (@mburumaria) abril 6, 2015 Eunice shared a Kenyan proverb, under a different hashtag - #KenyanLivesMatter, a spin on the #BlackLivesMatter movement in the United States:
Όποιος χρησιμοποιεί βία φοβάται τη λογική.
A man who uses force is afraid of reasoning. ~Kenyan proverb.
~Ρητό στην Κένυα.
My thoughts with you.
Οι σκέψεις μου μαζί σας.
#KenyanLivesMatter #GarrisaAttack - Eunice (@EuniceKira) April 5, 2015
Μια βόλτα στα σοκάκια της Ιαπωνίας
Take a Stroll Through the Backstreets of Japan
Φωτογραφία: Nevin Thompson
Photo: Nevin Thompson
Στην εποχή των πανταχού παρόντων “έξυπνων κινητών” με φωτογραφική μηχανή και δωρεάν χώρο αποθήκευσης βίντεο online, το Slow TV αποτελεί φαινόμενο.
In the age of ubiquitous smartphone cameras and free online video storage, Slow TV has become a phenomenon.
Σε αυτό το είδος, έχουν γίνει δημοφιλή βίντεο που παρουσιάζουν ολόκληρα ταξίδια με τρένο, καθώς και τρίωρα βίντεο με τροπικά ψάρια.
In this emerging genre, videos featuring complete train journeys are popular, as well as three-hour videos of tropical fish.
Ο καλλιτέχνης Kees Colijn ξεκίνησε ένα video project που καταγράφει το “ταξίδι του στην Ανατολή”.
Artist Kees Colijn has embarked on a video project that documents his “walk to the East.”
Ένας χρήστης του YouTube από την Ιαπωνία, ο satobo3104, έχει ανεβάσει εκατοντάδες βίντεο, όπου καταγράφει περιπάτους σε παλιές γειτονιές σε όλη την Ιαπωνία.
One Japanese YouTube user, satobo3104, has uploaded hundreds of videos documenting walks through old neighbourhoods all over Japan.
Τα βίντεο δεν έχουν κανένα σχολιασμό.
The videos do not feature any commentary.
Είναι απλά ένας περίπατος σε ήσυχα δρομάκια.
It's just a stroll down quiet side streets.
Είναι ένας μοναδικός και ήρεμος τρόπος να βυθιστείς σε εικόνες και ήχους από μέρη που μπορεί να μην έβλεπες ποτέ κανονικά στη ζωή σου.
It's a unique, meditative way to become immersed in the sights and sounds of places one might never normally get to see.
Η Τσουρούγκα είναι μια μικρή πόλη στις ακτές της Ιαπωνικής Θάλασσας, σχεδόν μια ώρα βόρεια του Κιότο με αυτοκίνητο.
Tsuruga is a small city on the Japan Sea Coast about an hour north of Kyoto by car.
Η Ματσουσίμα είναι μια παλαιότερη συνοικία στην Τσουρούγκα και το βίντεο αποτυπώνει τέλεια την ατμόσφαιρα μιας ήσυχης καλοκαιρινής ημέρας.
Matsushima is an older neighbourhood in Tsuruga, and the video perfectly captures the atmosphere of a quiet summer day.
Δείτε το 2ο και το 3ο μέρος εδώ.
Watch Part 2 and Part 3 here.
Η Τακαόκα είναι άλλη μια μικρή πόλη στις ακτές της Ιαπωνικής Θάλασσας και περιλαμβάνει πολλές ιαπωνικές κατοικίες παλαιού στυλ σε γειτονιές που δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα τελευταία εκατοντάδες χρόνια.
Takaoka is another small city on the Japan Sea Coast, and features many old-style Japanese houses in neighbourhoods that haven't changed much in several hundred years.
Το βίντεο μας πάει περίπατο μέσα από τις γειτονιές Γιοκότα και Κανάγια, κάνοντας μια επίσκεψη σε ιερά και μικρούς ναούς κατά μήκος της διαδρομής.
The video takes us on a walk through the Yokota and Kanaya neighbourhoods, visiting shrines and temples along the way.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η γειτονιά Σενμπόν-κόσι στην Κανάγια, μια συνοικία πολιτιστικής κληρονομιάς, με δρόμους γεμάτους αναπαλαιωμένα παραδοσιακά σπίτια.
Of particular interest is the Senbon-koshi neighbourhood in Kanaya, a heritage site featuring streets lined with restored traditional homes.
Το βίντεο αυτό ρίχνει μια ματιά σε ένα παραδοσιακό γιαπωνέζικο shotengai (εμπορικό δρόμο) στη Σονόντα (Αμαγκασάκι), μόλις δυτικά του Κόμπε.
This video provides a glimpse of a Japanese shotengai, or traditional shopping area in Sonoda, Amagasaki, just east of Kobe.
Για πολύ καιρό κατά την μεταπολεμική περίοδο της Ιαπωνίας, τα σοτενγκάι αποτελούσαν την καρδιά της αστικής συνοικιακής ζωής στην Ιαπωνία.
For much of Japan's postwar period, shotengai served as the heart of urban neighbourhood life in Japan.
Μικρά οικογενειακά μαγαζιά και εστιατόρια παρείχαν φτηνή και βολική τροφή πρώτης ανάγκης και οι τέντες προστάτευαν την πελατεία από τη βροχή, το χιόνι και τον καυτό ήλιο.
Small family-owned shops and eateries provided cheap and convenient staples, and often there are awnings overhead that protect shoppers from rain, snow, and hot sun.
Καθώς γερνά ο πληθυσμός της Ιαπωνίας, όλο και λιγότερες οικογένειες ζουν στις παλαιότερες αυτές συνοικίες.
As Japan's population ages, fewer families live in these older neighbourhoods.
Λιγότεροι ντόπιοι πελάτες σημαίνει ότι τα σοτενγκάι γίνονται σταδιακά κομμάτι του παρελθόντος.
Fewer local customers means shotengai are becoming a thing of the past.
Οι στεγασμένες αγορές τα πάνε ακόμη καλά σε ορισμένα μέρη στην Ιαπωνία, ειδικά αν εξυπηρετούν τουρίστες.
Covered markets still do quite well in some parts of Japan, especially if they cater to tourists.
Το βίντεο αυτό παρουσιάζει μια βόλτα στο Κιότο, στην Αγορά Nishiki.
This video features a stroll through Kyoto's Nishiki Market.
Ευκαιρία να δείτε να πωλούνται τα πάντα, από κάβουρες Αρκτικής μέχρι λουλούδια.
It's a great chance to catch a glimpse of everything from snow crab to cut flowers being offered for sale.
Στο βίντεο αυτό βλέπουμε λίγο από την καθημερινή ζωή στην καρδιά του Τόκυο, τη μεγαλύτερη πόλη του κόσμου.
In this video we catch a glimpse of daily life in the heart of Tokyo, the world's largest city.
Κάνουμε μια βόλτα στο Tsukiji, ανατολικά της Γκίνζα.
We take a stroll through Tsukiji, just east of Ginza.
Τα στενά δρομάκια φαίνονται στη σειρά με παλαιότερα σπίτια, παρουσιάζοντας έντονη αντίθεση με το λείο και αστραφτερό τοπίο της πόλης λίγα τετράγωνα πιο δίπλα.
The narrow streets are lined with older houses, providing a sharp contrast to the sleek, gleaming cityscape located just a few blocks away.