natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πορτογαλία: Μια διαμαρτυρόμενη, ανόητη και φτωχή γενιά
Portugal: A Protest Generation, Foolish and Scraping By
Οι εχθροπραξίες έχουν ξεκινήσει.
Hostilities have commenced.
Στις 12 Μαρτίου, σε πολλές πόλεις σε όλη τη χώρα, καθώς και μπροστά από τα κτίρια πολλών πορτογαλικών πρεσβειών σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η νεολαία κατεβαίνει στους δρόμους.
On March 12, in many cities across the country and outside Portuguese delegations throughout the European Union, youth are taking to the streets.
Σύμφωνα με τους οργανωτές, η διαδήλωση Geração à Rasca [Η Γενιά της “ένδειας”] είναι μια “μη κομματική, κοσμική και ειρηνική διαμαρτυρία, που έχει ως στόχο να ενδυναμώσει την συμμετοχική δημοκρατία στην χώρα” [pt].
According to the organization, the Geração à Rasca [The “Scraping-By” Generation] Protest is a “non-partisan, secular and peaceful protest, aiming to strengthen participatory democracy in the country” [pt].
Εμφανίστηκε ως μια αυθόρμητη εκδήλωση στο Facebook και σε λιγότερο από ένα μήνα έχει συγκεντρώσει πάνω από 64.000 δηλώσεις συμμετοχής:
It emerged as a spontaneous event on Facebook and, in less than a month it has gathered more than 50,000 [Update: 64.639] intentions to participate:
Η Αφίσα για την διαμαρτυρία για την γενιά της “ένδειας” από την σελίδα της εκδήλωσης στο Facebook
Poster for the "Scraping By" Generation Protest from the event created on Facebook
Εμείς, οι άνεργοι, η γενιά των πεντακοσίων ευρώ [αναφερόμενοι στις μηνιαίες αποδοχές] και άλλοι, χαμηλόμισθοι, οιονεί σκλάβοι, υπεργολάβοι, προσωρινοί, υποτιθέμενοι “ελεύθεροι επαγγελματίες” [προσληφθέντες ως τέτοιοι από τους εργοδότες για να αποφύγουν τις εισφορές των κοινωνικών ταμείων], έκτακτοι, ασκούμενοι, υπότροφοι, εργαζόμενοι φοιτητές, μαθητές, μητέρες, πατέρες και παιδιά της Πορτογαλίας.
We, the unemployed, the “five-hundred-euro-ists” [referring to monthly wage] and others, poorly paid, disguised slaves, subcontracted, temps, supposed “independent workers” [hired as such by employers to avoid Social Security payments], intermittent workers, interns, fellows, student workers, students, mothers, fathers and children of Portugal.
Εμείς διαμαρτυρόμαστε: - Για το δικαίωμα στην εργασία!
We protest: - For the right to employment!
Για το δικαίωμα στην εκπαίδευση! - Για την βελτίωση των συνθηκών εργασίας και για τον τερματισμό της εργασιακής ανασφάλειας! - Για την αναγνώριση των προσόντων μας, των δυνατοτήτων και της εμπειρίας μας που θα αντικατοπτρίζεται σε αξιοπρεπείς μισθούς και συμβόλαια!
For the right to education! - For the improvement of working conditions and for the end of labor precariousness! - For the recognition of [our] qualifications, competence and experience, reflected in dignified salaries and contracts!
Η υποαπασχόληση σε γενικό πλαίσιο
Underemployment in context
Τον προηγούμενο Δεκέμβριο, ο σταθμός TSF Radio News [pt] ανέφερε μια δέσμη δεδομένων από την INE (Εθνική Στατιστική Υπηρεσία), η οποία υπογράμμιζε ότι “πάνω από 300.000 νέοι άνθρωποι δεν έχουν καμία [οικονομική] δραστηριότητα”.
Last December, TSF Radio News [pt] broadcaster reported on a data set from INE (National Institute of Statistics) which pointed out that “more than 300,000 young people have no [economic] activity”.
Στην ιστοσελίδα του, ο ίδιος ραδιοφωνικός σταθμός έγραφε στις 24 Φεβρουαρίου ότι “το 23% της νεολαίας είναι άνεργοι, 720.000 έχουν συμβόλαια περιορισμένου χρόνου και υπάρχει μια επιπλέον αύξηση κατά 14% στην χρήση των recibos verdes [εργαζόμενοι υπό το φορολογικό καθεστώς ανεξάρτητου επαγγελματία] με βάση τα δεδομένα των τελευταίων τριών μηνών”.
In its website, the same radio broadcaster said, on February 24, that “23 percent of the youth is unemployed, 720,000 have short-term contracts, and there is a further 14 percent increase in use of recibos verdes [workers earning in self-employed tax regime] recorded in the last three months”.
Στο blog Epígrafe (Επιγραφή), ο Ricardo Salabert από το κίνημα FERVE (BOIL, ακρωνύμιο για το “Απηυδισμένοι από τους Recibos Verdes”) [pt], εξηγεί αυτού του είδους την σχέση με την αγορά εργασίας:
On the blog Epígrafe (Epigraph), Ricardo Salabert, from FERVE Movement (BOIL, an acronymn for Sick of these Recibos Verdes) [pt], explains this kind of relationship to labor markets:
Οι Recibos verdes είναι ένα μοντέλο τιμολόγησης που εφαρμόζεται στους αυτοαπασχολούμενους, δηλαδή ανθρώπους που παρέχουν περιστασιακά υπηρεσίες σε διάφορες οντότητες (εταιρίες ή άτομα).
Recibos verdes is an invoicing model applicable to the self-employed, ie, people who provide occasional services for several entities (companies or individuals).
Ένα παράδειγμα είναι οι γιατροί, οι αρχιτέκτονες (μεταξύ άλλων) που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν για να τιμολογήσουν στους πελάτες τους χωρίς να χρειάζεται να συστήσουν εταιρία.
One example is doctors, architects (among others) that can use them to invoice their customers, without having to establish themselves as a company.
Και κάπως έτσι αυξάνεται το ποσοστό των εργαζομένων που δεν έχουν κανενός είδους κοινωνική προστασία (σε περίπτωση ασθένειας, εγκυμοσύνης ή θανάτου κάποιου συγγενή), χωρίς αργίες ή άλλου είδους προνόμια.
And so grows the share of workers who lack any kind of social protection (in sickness, pregnancy, death of relatives), without any holidays or other types of subsidy.
Αυτοί οι εργαζόμενοι μπορούν να απολυθούν ανά πάσα στιγμή από τον εργοδότη, βάσει νόμου, αφού δεν τους συνδέει καμία σχέση με την επιχείρηση.
These workers can be sent off by the employer at any time since, by law, they have no ties with the enterprise.
Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες Πορτογάλοι, από όλες τις γενιές, υπό το καθεστώς των “οιονεί recibos verdes“, που παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε εταιρίες υπό τις ίδιες συνθήκες με αυτούς με Συμβόλαιο Εργασίας, όπως περιγράφεται στον Εργατικό Κώδικα (άρθρο 12) [pt], που τους διατηρεί σε μια θέση εργατικής “ανασφάλειας”.
There are tens of thousands of Portuguese, from all generations, with the status of “false recibos verdes” who are providing services to companies under the same conditions of those with an Employment Contract, as laid out in the Labor Code (article 12) [pt], that keeps them “precarious”.
Η μουσική ωθεί στην δράση
Music fueling action
Κάποιοι μπορεί να τους αποκαλέσουν “η γενιά του ούτε…ούτε…”, όπως ο Rui Rocha εξηγεί [pt], στο blog Delito de Opinião:
Some might call them the Neither-Nor Generation, as Rui Rocha explains [pt], on the blog Delito de Opinião (Crime Opinion):
Ούτε σπουδάζουν ούτε δουλεύουν.
They neither study nor work.
(…) Τυπικά, αυτή η γενιά είναι πιθανά καλύτερα προετοιμασμένη από την προηγούμενη και προφανώς έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση.
(…) Typically, this generation is potentially better prepared than its predecessors and it is apparently very self-assured.
Είναι, παρόλα αυτά, εύκολη λεία κατά την υποβάθμιση της αγοράς εργασίας και δεν μπορούν να βρουν μια αξιοπρεπή διέξοδο ούτε να παλέψουν ενάντια στην τρέχουσα κατάσταση.
They are, however, easy prey to the degradation of the labor market and they cannot find a graceful way out, nor fight against this state of affairs.
Οι κοινωνιολόγοι εντοπίζουν ένα πολύ κοινό χαρακτηριστικό σε αυτή την ομάδα: την έλλειψη κάποιου πλάνου ζωής.
Sociologists identify a very common feature in this group: the absence of any life plan.
Οι πιο εμφανείς εκδηλώσεις είναι η απάθεια και η ραθυμία.
The most obvious manifestations are apathy and indolence.
Περί τα τέλη Ιανουαρίου, το μουσικό γκρουπ Deolinda παρουσίασε κατά την διάρκεια της περιοδείας του ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι που ήρθε να ταράξει τα νερά, δίνοντας όνομα και φωνή σε αυτό που μετέπειτα έγινε γνωστό ως η Ανόητη γενιά.
Around the end of January, the musical group Deolinda presented in its tour an unreleased piece that came to stir up emotion, giving a name and a voice to what has become, thereafter, known as the Foolish Generation.
Ανήκω στην γενιά χωρίς μισθό Και δεν με ενοχλεί καν αυτή η κατάσταση Τι ανόητος που είμαι!
I am from the generation without remuneration And it doesn't even bother me this condition What a fool I am!
Γιατί τα πράγματα είναι δύσκολα και θα συνεχίσουν έτσι Αλλά εγώ είμαι τυχερός γιατί έχω θέση πρακτικής Μα τι ανόητος που είμαι Και αναρωτιέμαι Πόσο ανόητος κόσμος Όπου για να γίνεις σκλάβος, πρέπει να σπουδάσεις …
Because things are bad and it will continue Yet I am lucky I have an internship What a fool I am! And then I wonder, Such a foolish world Where, to become a slave, one must study …
Σάτιρα για το άρθρο της Isabel Stilwell, στην σελίδα του Facebook “artº 21″ ( το άρθρο του Συντάγματος της Πορτογαλίας που αναφέρεται στο δικαίωμα στην αντίσταση)
Satire to Isabel Stilwell's article, on the Facebook page "artº 21" (article of the Portuguese Constitution which refers to the right to resist)
Το τραγούδι των Deolinda με ένα αυξανόμενο αριθμό θεάσεων περί τις 345.000 στο YouTube αυθόρμητα έγινε ο ύμνος της (πλέον) ανόητης γενιάς.
Deolinda's song, with an increasing number of 345,000 views on YouTube, spontaneously became a hymn to the “(now) foolish generation”.
Λίγες μέρες αργότερα, το κύριο άρθρο [pt] μιας δωρεάν καθημερινής εφημερίδας στην Πορτογαλία, υπογεγραμμένο από την διευθύντρια Isabel Stilwell, υποστήριζε ότι “αν σπούδασαν και είναι σκλάβοι, είναι πράγματι ανόητοι.
A few days after, the editorial [pt] of a free daily newspaper in Portugal, in the words of its director, Isabel Stilwell, said that “if they studied and they are slaves, they are fools indeed.
Ανόητοι γιατί ξόδεψαν τα χρήματα των γονιών τους και αυτά των φόρων μας για να σπουδάσουν και κατέληξαν να μην μάθουν τίποτα”.
Fools for having spent their parents' money and our taxes to study and ending up not learning a thing”.
Σε απάντηση έλαβε χιλιάδες σχόλια, τα οποία πολλαπλασιάστηκαν σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
In response she received thousands of comments, multiplying across social media.
Ο ύμνος έγινε το μπαρούτι που άναψε το φιτίλι για οποιονδήποτε αισθάνεται ότι πληρώνει για τα λάθη που έκανε η προηγούμενη γενιά [pt].
The hymn then became the gunpowder that ignited the fuse for everyone who feels is paying for mistakes made ​​by the generation that came before [pt].
Πολλά προβλήματα, λίγες λύσεις
Many problems, few solutions
Αν από την μια πλευρά αυτό έφερε κάποιους κοντά στον κοινό αγώνα αντίστασης, από την άλλη πλευρά πολλοί άλλοι κράτησαν τις αποστάσεις τους.
If on one hand this has brought some together in common resistance, on the other hand many others have distanced themselves.
Ξύπνησε κάποιες παλιές, σχεδόν ξεχασμένες διαμάχες.
It has awoken some semi-dormant debates.
Ενώ το blog O Jumento (Βλάκας) αναφέρεται στην αλληλεγγύη ανάμεσα στις γενιές (ή στην έλλειψή της) [pt], η Helena Matos, στο blog Blasfémias (Βλασφημία), αμφισβητεί την νομιμοποίηση [pt] αυτής της γενιάς να διεκδικεί τα ίδια δικαιώματα με αυτά που απολάμβαναν οι γονείς τους:
While the blog O Jumento (Jackass) reflects on the inter-generational solidarity (or the lack of it) [pt], Helena Matos, on the blog Blasfémias (Blasphemy), questions the legitimacy [pt] of this generation to claim the same rights as their parents:
Τα μέλη της αυτοαποκαλούμενης γενιάς της “ένδειας” ετοιμάζονται τώρα όχι να παροτρύνουν τους πιο ηλικιωμένους να αλλάξουν τρόπο ζωής, αλλά να απαιτήσουν να διατηρήσουν και οι ίδιοι αυτό το είδος ζωής.
The so-called members of the “scraping-by” generation are now getting ready not to urge older people to change their lives but to demand that they too can also maintain that kind of life.
Αυτοί που θα ακολουθήσουν ας το αντιμετωπίσουν.
Those who come after will manage.
Τελικά, σε λίγα χρόνια, θα δούμε διαμαρτυρίες από γενιές που θα αυτοπροσδιορίζονται ως κάτι πολύ χειρότερο από γενιά της “ένδειας”
Down the line, within a few years, we will see protests by the generations that will describe themselves as much worse than “scraping by”.
Ο Luis Novaes Tito κάνει έκκληση για αλλαγή [pt] στο κατεστημένο, στο blog A Barbearia do Senhor Luis (Το Κουρείο του κ. Luis), προειδοποιώντας παράλληλα και για την μάχη μεταξύ γενεών:
Luis Novaes Tito appeals for a change [pt] to the status quo, on the blog A Barbearia do Senhor Luis (Mr. Luis Barber Shop), making a warning though regarding the conflict of generations:
Συμφωνώ οτι αντί να κλαίτε σε γωνίες καθηλωμένοι απο την νοοτροπία “δεν μπορώ να συνεχίσω πια” που θυμίζει φάντο [στμ: παραδοσιακά μελαγχολικά πορτογαλικά τραγούδια], είναι προτιμότερο να βγείτε στους δρόμους ουρλιάζοντας οτι είναι η ώρα για αλλαγή, πριν σας αναγκάσουν να τα μαζέψετε και να φύγετε.
I agree that instead of crying in the corners wrapped up in a Fado-like “I cannot go on anymore”, just go onto the streets screaming that it's time to change, before they send you packing and fleeing.
Από τις δημοσιεύσεις και τα σχόλια, απο τα κύρια άρθρα και τις αναλύσεις στα παραδοσιακά μέσα, διαφαίνονται και κάποιοι που συνεχίζουν να προσπαθούν να ωθήσουν την κοινωνία στην καρδιά του προβλήματος: αίτια και λύσεις (γνωρίζοντας ότι είναι ευκολότερο να συμφωνήσεις σε αίτια απ' ότι σε λύσεις).
From posts and comments, to editorials and opinion pieces in traditional media, there are also those who keep trying to push society to the heart of the problem: causes and solutions (knowing that it is easier to agree on causes than solutions).
Επομένως η συζήτηση έχει επεκταθεί στον ρόλο του Κράτους και του νομοθέτη, καθώς και στα Πανεπιστήμια και τους άλλους θεσμούς ανώτατης εκπαίδευσης.
So the discussion has extended to the role of the State and the legislator, and also to Universities and institutions of higher education.
Κάπως έτσι συνεχίζει η Πορτογαλία, μια “χώρα ήπιων τόνων”, της οποίας το καλάθι του κομφορμισμού μπορεί να έχει γεμίσει για τα καλά.
And so goes Portugal, “a country of mild manners”, whose basket of conformism may have filled up once and for all.
Μακριά από το να προσφέρει μια πλατφόρμα συνομιλιών ανάμεσα στην πολιτική τάξη, την κοινωνία και την γενιά που αφορά, το κίνημα που εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε πέρα απο κάθε προσδοκία τώρα αναζητά τον δρόμο του προς την ωριμότητα.
Far from finding a platform for consultation between the political class, civil society and the very Generation in question, the movement that grew and spread against the odds now seeks the path to maturity.
Σήμερα είναι η πρώτη μεγάλη του δοκιμασία και δεδομένης της αδυναμίας υπολογισμού των συμμετοχών από τα κοινωνικά δίκτυα, θα μάθουμε την πραγματική έκταση της θέλησης αυτής της γενιάς να αλλάξει την χώρα μόνο όταν έρθει η κατάλληλη ώρα.
Today is its first major test to go through, and, given the fragility of counting on numbers from social networks, we will only know the true extent of this generation's will to change a country when the hour comes. And we wait.
Και περιμένουμε.
Anxiously.
Με αγωνία.
This article was proofread by Janet Gunter.
Ιαπωνία: Anime εξηγεί την τρέχουσα πυρηνική κρίση
Japan: Anime Explains Current Nuclear Crisis
Αυτό το άρθρο είναι μέρος της ειδικής κάλυψης Σεισμός της Ιαπωνίας 2011.
This post is part of our special coverage Japan Earthquake 2011.
Ο media artist Kazuko Hachiya (八谷和彦) δημιούργησε ένα βίντεο κινουμένων σχεδίων για να εξηγήσει την κατάσταση στο πυρηνικό εργοστάσιο της Fukushima.
Media artist Kazuhiko Hachiya (八谷和彦) realized an animated video to explain the situation at the nuclear plant of Fukushima.
Ο κύριος χαρακτήρας είναι ο Genpatsu-kun (δηλ. ο κ. Πυρηνικός Σταθμός), ο οποίος έχει ένα στομαχόπονο που προκλήθηκε απο τον σεισμό.
The main character is Genpatsu-kun (i.e. Mr. Nuclear power station ) who has a stomach ache caused by the earthquake.
Γιατροί (δηλ. πυρηνικοί επιστήμονες) πηγαίνουν και τον θεραπεύουν με κρύο νερό και βορικό οξύ για να τον αποτρέψουν απο το να “κάνει κακά του” (δηλ. να αποβάλει ραδιενέργεια).
Doctors (i.e. nuclear experts) go and cure him with cold water and boric acid to prevent him to “poo” (i.e. to release radiations).
Προς το παρόν, ο στομαχόπονος του Genpatsu-kun δεν σταματά, αλλά η κατάσταση της υγείας του παρατηρείται συνεχώς και μέχρι στιγμής, μόνο επαναλαμβανόμενα “αέρια” (δηλ. εκπομπές καπνού) έχουν αναφερθεί.
At the moment, Genpatsu-kun's stomach ache doesn't stop but his health condition is constantly monitored and so far, only repeated “poopees” (i.e. smoke emissions) have been reported.
Το anime εξηγεί επίσης πως, ακόμη και στη χειρότερη περίπτωση, ο κ. Genpatsu (δηλ. το εργοστάσιο στην Fukushima) είναι διαφορετικό απο τον κ. Chernobyl, καθώς εκείνος φοράει πάνα.
The anime also explains how, even in the worst scenario, Mr. Genpatsu (i.e. Fukushima plant) is different from Mr. Chernobyl, as he is wearing a nappy.
Παρ' όλα αυτά, σε περίπτωση που ο κ. Genpatsu έπρεπε να κάνει κακά (δηλ. το πυρηνικό εργοστάσιο εκρήγνυτο), τα αποτελέσματα στην υγεία των ανθρώπων που ζουν στην περιοχή θα ήταν πολύ σοβαρά για δεκαετίες.
However, in case Mr. Genpatsu had to poo (i.e. the nuclear plant exploded), the effects on the health of the people living in the area would be very serious for decades.
Λιβύη: Θρηνώντας τον Mohammed Nabbous
Libya: Mourning Mohammed Nabbous
Αυτό το άρθρο αποτελεί μέρος του ειδικού μας αφιερώματος Εξέγερση στη Λιβύη 2011.
This post is part of our special coverage Libya Uprising 2011.
Χρήστες του Twitter, δημοσιογράφοι και τηλεθεατές σε Μέση Ανατολή αλλά και σε όλο τον κόσμο θρηνούν τον θάνατο του Mohammed Nabbous, ιδρυτή της Libya's AlHurra TV.
Tweeps, journalists and viewers around the Middle East and the world are mourning the death of Mohammed Nabbous, founder of Libya's AlHurra TV.
Σύμφωνα με πολλαπλές δημοσιογραφικές αναφορές, σκοτώθηκε σε μια σύγκρουση την ώρα που τραβούσε με την κάμερα του.
According the multiple press reports, Nabbous was killed in a firefight while he was filming.
Αφήνει πίσω του τη σύζυγο του αλλά και ένα αγέννητο παιδί.
He leaves behind a wife and an unborn child.
Γνωστός ως “Mo” στους περισσότερους θαυμαστές του, ο Nabbous κάλυψε τη βίαιη καταστολή των αντικαθεστωτικών από τον Muammar Al Gaddafi.
Known as “Mo” to his many fans, Nabbous brought the Muammar Al Gaddafi's violent crackdown of protesters home to viewers and listeners around the world.
Από το AlHurra TV livestream και κατά τη διάκρεια ηχογραφημένων συζητήσεων με πολλά διεθνή μέσα, μιλούσε πάντα με ειλικρίνεια για την κατάσταση, από τη βάση του στη Βεγγάζη.
From his AlHurra TV livestream and during taped conversations with a variety of international media, he spoke candidly about the situation from his base in Benghazi.
Εδώ είναι ένα από τα πρώτα webcasts του Nabbous από την επανάσταση στη Λιβύη, το οποίο επιμελήθηκε ο apologiiiize, στο οποίο δηλώνει ότι οι Λίβυοι θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι χωρίς τον Gaddafi.
Here is one of Nabbous's first webcasts from the Libyan uprising, which has been curated by apologiiiize, where he states that the Libyan people want to live in Freedom without Gaddafi.
Απαντώντας σε ερώτηση για το τι μπορεί να κάνει η διεθνής κοινότητα, ο Nabbous απάντησε:
In response to a question about what the international community can do, Nabbous responds:
Για το όνομα του Θεού, ποιος μπορεί να κυβερνάει πάνω από 42 χρόνια.
For God's sake, who can rule for over 42 years.
Δεν είναι αυτό αρκετό από μόνο του; Ζητήστε του να σταματήσει να μας σκοτώνει.
Isn't that enough? Ask him to stop killing us.
Δεν ξέρω πώς μπορείτε να βλέπετε να μας σκοτώνει χωρίς να του ασκέιτε καμία πίεση.
I don't know how you people can watch him killing us without putting any pressure on him.
Αυτό είναι το λιγότερο που ζητάμε, να ζήσουμε ελεύθεροι.
That is the minimum we ask that we live in freedom.
O Nabbous ήταν ακόμα γνωστός για τη γενναιότητα του επί τω έργω, πλησιάζοντας πάντα κοντά στις συγκρούσεις ώστε να μεταδώσει όσο καλύτερα μπορούσε τη βιαιότητα του καθεστώτος του Gaddafi.
Nabbous was also known for his bravery in the field, getting close to fighting and explosions to provide an unfiltered view of the Gaddafi regime's violence.
Σε αυτό το video φαίνεται ο Nabbous που επιχειρεί να πλησιάσει σε έκρηξη στο σταθμού ηλεκτρικής ενέργειας στη Βεγγάζη.
Here is a video of Nabbous attempting to get close to a explosion at the Benghazi power station.
Σχολιάζοντας τη θερμοκρασία που αναπτύχθηκε, είπε: “Προσπαθώ να πλησιάσω.
Commenting on the heat, he said: “I will try to get closer.
Ελπίζω η κάμερα μου να επιβιώσει… Κάνει πάρα πολύ ζέστη, νομίζω πως η κάμερα μου θα λιώσει.”
I hope my camera is not gonna die…It is really hot, I think my camera is melting.”
Αυτή η κλήση κατά τη διάρκεια μιας έντονης σύγκρουσης στη Βεγγάζη, θεωρείται η τελευταία του.
This phone call, during very heavy fighting in Benghazi, is reportedly his last.
Αφιερώματα Καθώς η είδηση του θανάτου του άρχισε να διαδίδεται, τον θρήνησαν τόσο οι δημοσιογράφοι όσο και οι υποστηρικτές του.
Tributes As news of his death spread, he was mourned by fans and journalists alike.
Η γυναίκα του, μιλώντας λίγες ώρες μετά το θάνατο του, ζήτησε να συνεχιστεί το έργο του.
His wife, speaking a few hours after Nabbous passed, demanded his work carry on.
“Είμαι η γυναίκα του Mo και θέλω όλοι να ξέρετε ότι Mohammed πέθανε για αυτό ακριβώς το λόγο” είπε η σύζυγος του ξεκινώντας την εκπομπή της στις 3:15 PM, ώρα Λιβύης.
“I am Mo's wife, and I want to let all of you know that Mohammed has passed away for this cause,” begins the report at 3:15 PM Libyan time.
“Πέθανε για αυτό το λόγο και ας ελπίσουμε ότι η Λιβύη θα απελευθερωθεί.
“He died for this cause and let's hope that Libya will become free.
Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους και να σας παρακαλέσω να προσευχηθείτε για αυτόν.
Thank you everyone. Please pray for him.
Ας μην σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε.
And let's not stop doing what we are doing until this is over.
Αυτό που άρχισε ο ίδιος πρέπει να συνεχιστεί ό,τι και αν γίνει μέχρι να δοθεί ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση. Χρειάζεται όλοι να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε.”
What he started has got to go on no matter what happens…I need everyone to do just as much as they can.”
Σε αφιέρωμα του, Άγγλος δημοσιογράφος του Al Jazeera ο οποίος μπλογκάρει από το Bilal στη Doha, είπε ότι ο στόχος του Nabbous ήταν “να μεταφέρει ειδήσεις για το ό,τι συμβαίνει στη Λιβύη (#Libya) σε όλο τον κόσμο.”
A tribute from the Al Jazeera English journalist who blogs at Bilal in Doha, said Nabbous's mission was “to get the news about what's happening in #Libya out to the world.”
Συχνά τον ακολουθούσαμε στο Twitter και χρησιμοποιούσαμε πληροφορίες και νέα που μετέδιδε στα ρεπορτάζ μας.
We often followed him, using his info and news in our reporting.
Σήμερα, όταν μεταδίδονταν οι επιθέσεις στη Βεγγάζη, ήμουν συντονισμένος με το livestream του για ώρες, σε μια στιγμή το πρωί τον άκουσα να λέει πως δεν φοβόταν να πεθάνει.
Today, when attacks were reported in Benghazi, I was tuned in to his livestream for hours - at some point this morning he said that he was not afraid to die.
Σε ένα από τα πρώτα του video που είδα, είπε:
And in one his first video's that I saw, he said:
“Δεν φοβάμαι να πεθάνω. Δεν φοβάμαι να χάσω τη μάχη.”
“I am not afraid to die, I am afraid to lose the battle.”
Όλη μέρα, κάθε μέρα, μεταδίδουμε θανάτους σε όλο τον κόσμο - πριν από μια εβδομάδα όταν σκοτώθηκε ένας οπερατέρ του Al Jazeera στη Λιβύη, αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε για λίγο γιατί η απώλεια ήταν πιο κοντά μας.
All day, everyday, we report on deaths around the world - a week ago, when Al Jazeera cameraman was killed in Libya, it forced us to pause for a moment cos the loss was closer to home.
Με το θάνατο του Mo, αν και ποτέ δεν συναντηθήκαμε από κοντά, ένιωσα πως έχασα κάποιον που γνώριζα…
With Mo's death, even though I've never met him, I feel like its a loss of someone I knew…
Ας τιμήσουμε αυτό το γενναίο άντρα και ας βοηθήσουμε στην ολοκλήρωση του οράματος του με το να συντονίσουμε τις προσπάθειες μας στο να καλύψουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τα γεγονότα στη Λιβύη.
Let us honor this courageous man and help him realize his dream by directing our efforts to get news from Libya out.
Πολύς κόσμος εξέφρασε τη λύπη του στη σελίδα του chat στο Libya Feb 17 Livestream :
Many people expressed their sorrow on the Libya Feb 17 Livestream chat page:
marylouise996S: Σε ευχαριστούμε Mo για όλα όσα έχεις κάνει - μας έκανες να νιώσουμε σαν να βρισκόμασταν πραγματικά εκεί- έδωσες στον κόσμο να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε.
marylouise996S: Thank you Mo for all you have done - you put us on the ground - you let the world know what was happening.
Εύχομαι να μπορείς να δεις τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από τη Λιβύη.
I hope you can see that planes are in the air.