natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Στις 10 Οκτωβρίου 2014, εκδόθηκε [es] το βιβλίο “Το Chapacoco μέσα από τα μάτια των παιδιών”.
On October 10, 2014, the book “Chapacoco as seen from the children” was launched.
Το βιβλίο γράφτηκε από τους μαθητές της 5ης και της 6η τάξης του δημοτικού σχολείου 40351.
The book has been written by fifth and sixth graders from the Elementary School 40351.
Υπό την καθοδήγηση του δασκάλου Ronny Durand, στα πλαίσια του προγράμματος “Ασχολούμαι με την επιστήμη σαν να είναι παιχνίδι”, οι μαθητές ερεύνησαν για πάνω από ένα χρόνο [es] τα έθιμα και τον πλούτο της περιοχής τους:
Under the guide of their teacher Ronny Durand, in charge of the project “Making science as a game”, the students investigated for over a year about customs and riches of the area:
Το βιβλίο είναι προϊόν του Εκπαιδευτικού Προγράμματος Καινοτομίας “Ασχολούμαι με την επιστήμη σαν να είναι παιχνίδι”, που έχει ως στόχο τα παιδιά να αναπτύξουν ικανότητες και δεξιότητες χρησιμοποιώντας γνώσεις από την πραγματικότητα, προωθώντας την πολιτιστική ταυτότητα, την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και τη συμμετοχή στην κοινότητα.
The book results from the Educational Innovation Project “Making science as a game”, that has as an objective that children develop competences and abilities using knowledge from reality, promoting cultural identity, environmental awareness and community participation.
Ως αποτέλεσμα το βιβλίο έχει γενικές πληροφορίες (τοποθεσία, πληθυσμό, υπηρεσίες και γεωγραφία), έθιμα και παραδόσεις, όπως μύθους, ιστορίες και θρύλους. Γαστρονομία, χειροτεχνία, τουριστικά τοπία και αρχαιολογικά ευρήματα.
As a result, the book has general information (location, population, services and geography); customs and traditions, such as myths, tales and legends; gastronomy, craftwork, tourist landscapes and archeological remains; and the natural riches of flora and fauna.
Ιστορία αγάπης χωρίς φιλί; Ιδού ο κινηματογράφος στο Ιράν
A Love Story With No Kissing? That's Cinema in Iran
Η Λέιλα Χαταμί και ο Πέιμαν Μοάντι στην ταινία «Ένας χωρισμός».
Leila Hatami and Peyman Moadi in “A Separation.”
Από τον Habib Madjidi της Sony Pictures Classics.
Credit: Habib Madjidi/Sony Pictures Classics
Το παρόν άρθρο και ένα ραδιοφωνικό ρεπορτάζ της Shirin Jaafari για το The World δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στην ιστοσελίδα PRI.org στις 13 Φεβρουαρίου 2014, ενώ το άρθρο αναδημοσιεύεται ως τμήμα συμφωνίας κοινοποίησης περιεχομένου.
This article and a radio report by Shirin Jaafari for The World originally appeared on PRI.org on February 13, 2014 and is republished as part of a content sharing agreement.
Για κάθε ταινία που προβάλλεται στο Ιράν, οι σκηνοθέτες είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν τον αυστηρό Ισλαμικό νόμο.
For any film to be shown in Iran, directors have to follow the strict Islamic laws.
Άνδρες και γυναίκες δεν πρέπει να έχουν σωματική επαφή, ενώ οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να έχουν πάντα καλυμμένα τα μαλλιά τους.
Male and female characters can't touch. Women have to cover their hair at all times.
“Μπορείτε να αναλογιστείτε πόσες ιστορίες δεν μπορούμε να διηγηθούμε ως σκηνοθέτες, επειδή δεν επιτρέπεται η παραμικρή σωματική επαφή μεταξύ ατόμων του αντίθετου φύλου;”, ρωτά ο Jamsheed Akrami, Ιρανός σκηνοθέτης που έχει εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
“Can you imagine how many stories you're unable to tell as a filmmaker if you cannot show the slightest physical touch between members of the opposite sex?” asks Jamsheed Akrami, an Iranian director based in the US.
Ο Akrami πέρασε πέντε χρόνια παίρνοντας συνεντεύξεις από δώδεκα Ιρανούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς, γυναίκες και άνδρες.
Akrami spent five years interviewing a dozen Iranian filmmakers, actors and actresses.
Το αποτέλεσμα αυτών είναι το τελευταίο του ντοκιμαντέρ «Cinema of discontent», ελληνιστί «Ο κινηματογράφος της δυσαρέσκειας».
The result is his latest documentary: “Cinema of discontent.”
Όλοι τους στεναχωριούνται για το εμπόδιο που αντιμετωπίζουν. Το εμπόδιο να διηγηθούν μέσα από ένα κινηματογραφικό έργο μία ιστορία και παράλληλα να ακολουθούν κατά γράμμα τον Ισλαμικό νόμο.
They all lament the hardship they face in telling a story in film when they have to follow all the Islamic codes they have to follow.
“Ξέρετε, δεν αναφέρομαι σε ρομαντικές καταστάσεις, εδώ μιλάμε για περιπτώσεις που δεν μπορούμε να δείξουμε τη γονική στοργή ή την εξέταση γυναίκας ασθενούς από άνδρα γιατρό”, συμπληρώνει.
“I'm not only alluding to the romantic subjects, you know, we're talking about situations where you can't even show parental affection or a male physician for example, cannot be shown examining a female patient,” he adds.
Ένας από τους σκηνοθέτες που παίρνει συνέντευξη ο Akrami στο ντοκιμαντέρ του, είναι ο Bahman Farmanara, ο οποίος εξηγεί πως κατάφερε να γυρίσει μία προκλητική σκηνή στην ταινία του «A Little Kiss».
One of the directors Akrami interviews in his documentary is Bahman Farmanara. He explains how he got around one challenging scene in his movie “A Little Kiss.”
“Υπάρχει μία αλληλουχία γεγονότων στην ταινία «A Little Kiss», όπου ο πατέρας μετά από 38 χρόνια στην Ελβετία, επιστρέφει ξαφνικά λόγω της αυτοκτονίας του γιου του και επισκέπτεται την κόρη του”, λέει.
“There is a sequence in ‘A Little Kiss' where the father, after 38 years of being in Switzerland, has returned suddenly because his son has committed suicide and he comes to visit his daughter,” he says.
“Λοιπόν, προφανώς, σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο, τον οποίο πρέπει να σεβαστούμε, ένας άνδρας και μία γυναίκα δεν αγκαλιάζουν ο ένας τον άλλο.
“Well, obviously according to the laws that we have to obey, a man and a woman cannot embrace each other.
Ακόμα και αν, σε αυτήν την περίπτωση, πρόκειται για πατέρα και κόρη”.
Even though in this particular instance they are father and daughter.”
Με τον παρακάτω τρόπο ξεπέρασε τη δυσκολία αυτή ο σκηνοθέτης Farmanara.
Here's how director Farmanara got around it.
“Αυτό που έκανα είναι το εξής: όταν η κόρη πλησιάζει τον πατέρα, αυτός βγάζει το καπέλο του.
“So what I did … when the daughter takes a few steps towards him, he takes his hat off,” Farmanara says.
Με αυτόν τον τρόπο την αποτρέπει από το να τον πλησιάσει και άλλο…”, συμπληρώνει ο Farmanara.
“So, he makes a move to stop her from coming close…”
Ο Farmanara προσθέτει επίσης πως το Ιράν είναι “ένα έθνος που στις ταινίες του, δεν φιλιούνται, δεν αγγίζονται, δεν αγκαλιάζονται. Παρόλα αυτά δια μαγείας ο πληθυσμός έχει αυξηθεί από τα 37 στα 70 εκατομμύρια”.
Farmanara added that Iran is a “nation that in our films we don't kiss, we don't touch, we don't hug but somehow miraculously from 37 million we've gone to 70 million.”
Υπάρχουν τόσες πολλές παρόμοιες περιπτώσεις στις ιρανικές ταινίες, που άμα δεις αρκετές, θα παραξενευτείς αν οι χαρακτήρες της ταινίας έχουν σωματική επαφή ή χορεύουν.
There are so many similar cases in Iranian films that if you watch enough of them, you would actually be surprised if the characters do touch or dance for example.
Παρόλα αυτά, σκηνοθέτες και ηθοποιοί πατούν συνέχεια σε τεντωμένο σκοινί.
Yet filmmakers and actors constantly challenge the red lines.
Στην ταινία “Gilaneh”, μια μητέρα που φροντίζει τον παράλυτο γιο της τον κάνει μπάνιο, τον μετακινεί και κάποια στιγμή αρχίζει να χορεύει για να του φτιάξει τη διάθεση.
In one film called “Gilaneh,” a mother who is taking care of her paralyzed son bathes him, moves him around and even at one point starts dancing to cheer him up.
Στο ντοκιμαντέρ του Akrami, η σκηνοθέτης Rakhshan Bani Etemad αναφέρει πως ανησυχούσε για τους λογοκριτές, αλλά πιστεύει πως η ιστορία έπρεπε να ειπωθεί για να σπάσει τα ταμπού.
In Akrami's documentary, the director, Rakhshan Bani Etemad says that she worried about the sensors, but felt the story had to be told to break the taboo.
Ο Akrami ως Ιρανός σκηνοθέτης ισχυρίζεται πως “η πιο καταξιωμένη δεξιότητα είναι η ικανότητα να δουλεύεις κάτω από αυτό το καθεστώς λογοκρισίας.
Akrami says as an Iranian filmmaker “your most prized skill is the ability to work around the censorship codes.
Το καλλιτεχνικό ταλέντο αποτελεί δευτερεύον προσόν, όταν πρόκειται για ιρανικές ταινίες”.
The artistic gift is actually a secondary requirement when it comes to making films in Iran.”
Παρά τις όλες απαγορεύσεις, οι ιρανικές ταινίες συμμετέχουν παγκοσμίως σε φεστιβάλ και χαίρουν αναγνώρισης.
But with all the restrictions, Iranian films have been part of festivals around the world.
Το 2012, για παράδειγμα ο Ασγκάρ Φαρχαντί κέρδισε το Όσκαρ [en] για την ταινία του “Ένας χωρισμός” [en].
And they have received recognition. In 2012, for example, Asghar Farhadi made history when he won an Oscar for his film “A Separation.”
Πολλές άλλες ταινίες έχουν κερδίσει διεθνή βραβεία.
Many others film have won international awards.
Εν τω μεταξύ ο Mahdi Kouhian, Ιρανός σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, υποστηρίζει πως μετά την εκλογή του Ιρανού προέδρου, Χασάν Ρουχανί, υπάρχει μια πιο θετική ατμόσφαιρα.
Meanwhile Mahdi Kouhian, a documentary filmmaker in Iran, says since the election of Iran's president, Hassan Rouhani, there is a more positive atmosphere.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, παρευρέθηκε για πρώτη φορά τα τελευταία 4 χρόνια στο Fajr Film Festival.
For example, he said he attended the Fajr Film Festival for the first time in four years.
Το φεστιβάλ διεξάγεται κάθε χρόνο την ημέρα της επετείου της Ισλαμικής Επανάστασης.
The festival is held every year to mark the anniversary of the Islamic Revolution.
Ο Akrami δεν είναι, όμως, αισιόδοξος καθώς κατά τη γνώμη του δεν υπάρχουν μεγάλες αλλαγές.
But filmmaker Akrami isn't as optimistic. That's because he says he doesn't see any fundamental changes.
“Η εκλογή του Ρουχανί αποτελεί για μένα μονάχα μία επιφανειακή αλλαγή.
“The election of Mr. Rouhani, to me, is just a cosmetic change.
Είναι σαν να μακιγιάρεις ένα τέρας. Δεν μπορείς να αλλάξεις τη φύση ενός πλάσματος.
It's like putting make up on a monster, which basically wouldn't change the nature of that monster.
Εξακολουθεί να είναι τέρας», υποστηρίζει.
You still have a monster,” he says.
Κατά τη γνώμη του, το πιο λυπηρό για τον ιρανικό κινηματογράφο είναι πως οι καλύτερες ταινίες δεν θα γυριστούν ποτέ.
For him, the saddest part about Iranian cinema is that its best movies never got to be made.
Ταϊλάνδη: Χαιρετισμός α λα “Hunger Games” ενθαρρύνει ακτιβιστές
‘Hunger Games’ Salute Gives Hope to Democracy Activists in Thailand
Σε μια εικόνα που θυμίζει ταινία του Χόλιγουντ, θεατές της αποτέφρωσης [en] του πρώην εκπροσώπου Τύπου Apiwan Wiriyachai απεύθυναν τον χαιρετισμό με τα τρία μεσαία δάχτυλα του χεριού προς την πρώην Πρωθυπουργό της χώρας Yingluck Shinawatra, κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως σιωπηρό μήνυμα ελπίδας για την Ταϊλάνδη.
In an image resonant of a Hollywood movie, attendees at the cremation of former deputy House speaker Apiwan Wiriyachai held up the three-finger salute to the former Prime Minister of the country Yingluck Shinawatra, in what could be seen as a silent message of hope for Thailand.
Παρακαλώ μάθετε: υπάρχουν ακόμα πολλοί αντι-πραξικοπηματικοί Ταϊλανδοί που αρνούνται την καταπίεση από το στρατό
Please know : there are still many anti-coup Thais who refuse to be oppressed by the military
Η φωτογραφία, που αρχικά δημοσιεύτηκε στο χρονολόγιο της σελίδας του BBC Ταϊλάνδης στο Facebook, έχει κοινοποιηθεί στην πλατφόρμα αυτή πάνω από 650 φορές και στο Twitter πάνω από 70 φορές, μεταξύ των οποίων re-tweets από Ταϊλανδούς με μεγάλο ακροατήριο, όπως ο @toyubomm.
The image, which was originally posted on the BBC Thailand Facebook page has been shared on that platform over 650 times and shared on Twitter over 70 times, including re-tweets from Thais with large followings such as @toyubomm.
Το BBC έστησε τη σελίδα αυτή ως μια προσπάθεια να αποφύγει τη συστηματική επίθεση εναντίον νόμων και ελευθεριών, που ακολούθησε το πραξικόπημα του Μαΐου, συμπεριλαμβανομένων την απαγόρευση των πολιτικών συγκεντρώσεων και τη σύλληψη και κράτηση εκατοντάδων πολιτικών και αντικαθεστωτικών ακτιβιστών.
The BBC set up this Facebook page in an effort to avoid the systematic attack on the rule of law and liberties which followed May's coup, including the banning of political gatherings and arresting and detaining hundreds of politicians and anti-coup activists.
Ο χαιρετισμός με το σηκωμένο χέρι, εμπνεόμενος από την κινηματογραφική ταινία φαντασίας και εισπρακτική επιτυχία “The Hunger Games“, έχει αποτελέσει το ανεπίσημο σύμβολο των αντι-πραξικοπηματικών ακτιβιστών και υποστηρικτών του κινήματος υπέρ της δημοκρατίας.
The raised armed salute, inspired by the fantasy blockbuster “The Hunger Games,” has been appropriated as the unofficial symbol of anti-coup activists and supporters of the pro-democracy movement.
Αυτή η δραστηριότητα σε Facebook και Twitter συμβαίνει σε μια περίοδο αυξανόμενης έντασης στη χώρα, καθώς η στρατιωτική χούντα συνεχίζει την μαζική καταστολή του διαδικτυακού λόγου και της προσωπικής έκφρασης στη χώρα.
This activity on Facebook and Twitter occurs at a time of increasing tension in the country, as the military junta continues its massive crackdown of online speech and personal expression in the country.
Έχοντας λάβει μέτρα λογοκρισίας των πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μπλοκάροντας εκατοντάδες προσβλητικές ιστοσελίδες, μεταξύ των οποίων και την βρετανική Daily Mail, την προηγούμενη εβδομάδα ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά ιστολόγια στην Ταϊλάνδη και στην ιστοσελίδα του Asian Correspondent, το Bangkok Pundit, ανακοίνωσε ότι μπαίνει σε περίοδο παύσης, ως αποτέλεσμα του “περιοριστικού περιβάλλοντος όσον αφορά τον δημόσιο σχολιασμό των πολιτικών πραγμάτων στην Ταϊλάνδη αμέσως μετά το πραξικόπημα”.
Having taken measures to censor citizens on social media and block hundreds of offensive websites, including the UK's Daily Mail website, in the past week one of the major political blogs in Thailand on the Asian Correspondent website, Bangkok Pundit, announced that it is going on hiatus as a result of “the constrained environment of commenting publicly about Thai politics in the immediate aftermath of the coup.”
Ενώ το κλείσιμο του ανώνυμου ιστολογίου είναι άλλο ένα φράγμα στην ελευθερία του λόγου του λαού της Ταϊλάνδης, εικόνες όπως ο χαιρετισμός των τριών δακτύλων, που κοινοποιούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δίνουν μια μικρή λάμψη ελπίδας για το μέλλον αυτής της κάποτε ανοικτής και δημοκρατικής χώρας.
Whilst the closure of the anonymous blog is another set-back for the freedom of expression of the Thai people, images such as the three-fingered salute being shared on social media provide a small glimmer of hope for the future of this once open and democratic country.
ΒΙΝΤΕΟ: Παγκόσμια ημέρα ενάντια στην ατιμωρησία εγκλημάτων κατά δημοσιογράφων
VIDEO: International Day to End Impunity for Crimes against Journalists
Το τμήμα Δημόσιας Ελευθερίας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Aljazeera, σε συνεργασία με αρκετούς διεθνείς οργανισμούς, δημιούργησαν ένα βίντεο σχετικά με την εκστρατεία που ζητά ένα τέλος στην ατιμωρησία [en] των εγκλημάτων εναντίον δημοσιογράφων:
The Public Liberties and Human Rights department at Aljazeera, in co-operation with several international organizations have produced a video about the campaign to end impunity for crimes against journalists:
Το βίντεο υποστηρίζει το ψήφισμα του ΟΗΕ [en] περί της “ασφάλειας των δημοσιογράφων και του ζητήματος της ατιμωρησίας”:
The video supports the UN resolution on the “Safety of Journalists and the Issue of Impunity”:
Η Γενική Σύνοδος του ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα A/RES/68/163 στην 68η της συνεδρίαση το 2013, η οποία ανακήρυξε τη 2α Νοεμβρίου “Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην ατιμωρησία των εγκλημάτων εναντίον δημοσιογράφων”.
The United Nations General Assembly adopted Resolution A/RES/68/163 at its 68th session in 2013 which proclaimed 2 November as the ‘International Day to End Impunity for Crimes against Journalists'.
Το ψήφισμα ώθησε Κράτη-μέλη να εφαρμόσουν πάγια μέτρα ενάντια στην υπάρχουσα κουλτούρα που ενισχύει την ατιμωρησία αυτή.
The Resolution urged Member States to implement definite measures countering the present culture of impunity.
Η ημερομηνία επιλέχτηκε ως ημέρα μνήμης για τη δολοφονία δυο Γάλλων δημοσιογράφων στο Μάλι στις 2 Νοεμβρίου 2013.
The date was chosen in commemoration of the assassination of two French journalists in Mali on 2 November 2013.
Χονγκ Κονγκ: Η μαθηματική εξίσωση της “Επανάστασης της Ομπρέλας”
Hong Kong's Umbrella Revolution in Mathematical Formula
Κόλλα διαγωνίσματος λυκείου με φόντο την “επανάσταση της ομπρέλας” στο Χονγκ Κονγκ. από τη σελίδα του Facebook OCLP
A high school test paper on the background of Hong Kong umbrella revolution. via Facebook OCLP's page
Η παραπάνω κόλλα διαγωνίσματος λυκείου έχει γίνει viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Χονγκ Κονγκ τις τελευταίες μέρες.
The above high school test paper has gone viral in Hong Kong social media in the past few days.
Η ερώτηση του διαγωνίσματος είναι: ποιοι είναι οι παράγοντες που οδήγησαν στην Επανάσταση της Ομπρέλας στις 28 Σεπτεμβρίου;
The test question is: What are the factors that lead to the September 28 Umbrella Revolution?
Ο μαθητής απάντηση με μια μαθηματική πράξη: 64+71+101+689+3=928.
The student answered with a mathematical formula: 64+71+101+689+3=928.
Ο καθηγητής έβαλε 0 στην κόλλα και είπε στο μαθητή να διορθώσει την απάντηση.
The teacher marked the paper 0 and told the student to correct the answer.
Ο μαθητής αποκωδικοποίησε την εξίσωση:
The student decoded the formula:
64 = το περιστατικό της 4ης Ιουνίου 1989 στο Πεκίνο.
64 = the June 4 Incident in 1989 in Beijing.
Μετά την καταστολή, κάτοικοι του Χονγκ Κονγκ κάθε χρόνο οργανώνουν αγρυπνία υπό το φως των κεριών ζητώντας δικαίωση για την 4η Ιουνίου. 71 = την 1η Ιουλίου 1997, το Χονγκ Κονγκ, πρώην αποικία της Μεγάλης Βρετανίας, παραδόθηκε στο Πεκίνο.
After the crackdown, Hong Kong people hold annual candlelight vigil demanding the vindication of June 4. 71 = on July 1 1997, Hong Kong, the former colony of Britain was handover to Beijing.
Από τότε, κάθε χρόνο, πολιτικές ομάδες υπέρ του Πεκίνου γιορτάζουν την επανένωση το πρωί, ενώ ομάδες πολιτών υπέρ της δημοκρατίας κατεβαίνουν σε πορείες υπέρ της δημοκρατικής μεταρρύθμισης.
Since then, every year, pro-Beijing political groups celebrate the reunification in the morning, while the pro-democracy civic groups rally for democratic reform.
101 = Η εθνική επέτειος της Κίνας είναι η 1η Οκτωβρίου. 689 = ο συνολικός αριθμός ψήφων που συγκέντρωσε ο νυν Ηγέτης Leung Chun Ying στις εκλογές, στις οποίες συμμετείχαν 1200 μέλη.
101 = the China national day is on October 1. 689 = is the total number of votes that the current Chief Executive Leung Chun Ying obtained in the election committee, which was composed of 1200 members.
3 = το τρίο της μεταρρύθμισης, συντομογραφία για τους 3 μεγαλύτερους κυβερνητικούς αξιωματούχους υπεύθυνους για την πολιτική μεταρρύθμιση.
3 = the reform trio, a short term for the three major government officials responsible for the consultation of the political reform.
Η γενική γραμματέας, Carrie Lam, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Rimsky Yuen, και ο Υπουργός Συνταγματικών και Ηπειρωτικών Υποθέσεων, Raymond Tam.
The three officials are the Chief Secretary, Carrie Lam, Secretary of Justice, Rimsky Yuen and Secretary for Constitutional and Mainland Affairs Raymond Tam.
Το άθροισμα των παραπάνω βγαίνει 928, 28 Σεπτεμβρίου, η μέρα που η αστυνομία εξαπέλυσε δακρυγόνα ενάντια σε ειρηνικούς διαδηλωτές που αντιστάθηκαν με τις ομπρέλες τους.
The sum of the above is 928, September 28, the day when the police deployed tear gas to peaceful protestors who resisted with their umbrellas.
5 μουσουλμανικές χώρες όπου οι ομοφυλόφιλοι δεν διώκονται από το νόμο
5 Muslim Countries Where Gays Are Not Prosecuted by the Law
Το ιστολόγιο LGBT Muslims εντόπισε 5 μουσουλμανικές χώρες όπου το νομικό σύστημα δεν θέτει εκτός νόμου την ομοφυλοφιλία [en].
The LGBT Muslims blog identified 5 Muslim nations where the legal system does not outlaw homosexuality.
Οι πέντε χώρες είναι: το Μάλι, η Ιορδανία, η Ινδονησία, η Τουρκία και η Αλβανία.
The 5 countries are : Mali, Jordan, Indonesia, Turkey and Albania.
Αν και ο νόμος σε αυτές τις χώρες δεν ποινικοποιεί τον τρόπο ζωής των ομοφυλόφιλων, το ιστολόγιο LGBT Muslims σημειώνει ότι οι κοινότητες ΛΟΑΤ συνεχίζουν να υποφέρουν από τις διακρίσεις και την όχι και τόσο αμελητέα πίεση στο να παραμείνουν διακριτικοί όσον αφορά τον τρόπο ζωής τους.
While the law in these countries does not criminalize gay lifestyles, the LGBT Muslims blog points out that LGBT communities still suffer from discrimination and non-negligible pressure to remain discreet regarding their lifestyles.
Παρόλα αυτά το βασικό συμπέρασμα είναι πως τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων στις προαναφερθείσες χώρες δεν καταπατούνται όπως θα νομίζαμε.
Still, the main take away lesson is that gay rights may be more advanced than most would believe in the aforementioned countries.
“Θέλουμε να ζήσουμε”: Χιλιάδες υποφέρουν από πείνα και δίψα στο πολιορκούμενο Γιαρμούκ της Συρίας
‘We Want to Live': Thousands Endure Hunger and Thirst in Syria's Besieged Yarmouk
Το Kafranbel συμπαραστέκεται στο Γιαρμούκ. Το πλακάτ λέει “Τα στομάχια των ανθρώπων του Γιαρμούκ είναι γεμάτα με αξιοπρέπεια, παλιομπάσταρδοι”.
Kafranbel stands in solidarity with Yarmouk, with a banner that reads: “Yarmouk's stomachs are filled with dignity, you bastards.”
Πηγή: Η σελίδα της εκστρατείας “We Want to Live” στο Facebook
Source: The We Want to Live campaign's Facebook page
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στο SyriaUntold.
This post was previously published on SyriaUntold.
Καθώς η τραγωδία στη Συρία παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, το παγκόσμιο ενδιαφέρον επικεντρώνεται στις γεωπολιτικές και στρατιωτικές συγκρούσεις, ενώ άλλα προβλήματα παραμένουν στην αφάνεια παρά τη μεγάλη σημασία τους.
As the Syrian tragedy mounts day by day, international attention increasingly focuses on the big picture of geopolitical and military clashes.
Ένα από αυτά τα προβλήματα αποτελεί για παράδειγμα η πολιορκία του προσφυγικού καταυλισμού Γιαρμούκ, η οποία συνεχίζεται για πάνω από ένα χρόνο.
Other issues go unnoticed despite their importance, such as the siege that the Palestinian camp of Yarmouk has been subject to for more than a year.
Μία από τις πιο πρόσφατες επιπτώσεις της πολιορκίας του Γιαρμούκ είναι η δίψα, από την οποία οι κάτοικοι του καταυλισμού υποφέρουν εδώ και εβδομάδες.
The latest consequence of Yarmouk's siege is thirst, which its inhabitants have been enduring for weeks.
We Want to Live: Thirst Under Siege [Θέλουμε να ζήσουμε: Δίψα υπό πολιορκία] είναι το όνομα μιας εκστρατείας η οποία ξεκίνησε από το λαό και προσπαθεί να δώσει σε αυτό το πρόβλημα την προσοχή που του αρμόζει.
We Want to Live: Thirst Under Siege is the name of a grassroots campaign addressing this issue to try to bring it the attention it deserves.
Ο καταυλισμός Γιαρμούκ, ο οποίος βρίσκεται κοντά στη συριακή πρωτεύουσα Δαμασκό, ήταν κάποτε το σπίτι 160.000 Παλαιστινίων και Σύριων.
The Yarmouk camp, located in the Syrian capital Damascus, was once home to 160,000 Palestinians and Syrians.
Σήμερα, μόνο 18.000 πρόσφυγες ζουν ακόμα στον πολιορκούμενο καταυλισμό.
Today, only 18,000 refugees still live in the besieged camp.
Η εκστρατεία ξεκίνησε από νέους Σύριους και Συροπαλαιστίνιους που ζουν μέσα στον καταυλισμό και έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τον τρόπο με τον οποίο το συριακό καθεστώς ασκεί αντίποινα στο Γιαρμούκ.
Launched by young Syrians and Syrian-Palestinians from inside and outside the camp, the campaign aims to raise awareness about the way the regime has been retaliating against Yarmouk.
“Αναγκάζουν τους κατοίκους να πεθάνουν από πείνα, δίψα και αρρώστιες”, όπως λέει ένας από τους διοργανωτές της εκστρατείας στο SyriaUntold.
“Its inhabitants are pushed to die of starvation, thirst, and diseases,” one of the campaign's organizers said to SyriaUntold.
“Ο καταυλισμός πολιορκείται εδώ και καιρό αλλά η κατάσταση έγινε πολύ χειρότερη από τότε που το καθεστώς κατέστρεψε το δίκτυο παροχής νερού.”
“The siege has been ongoing for a long time, but the situation has gotten even worse since the regime cut the water supply.”
Η μερική πολιορκία του Γιαρμούκ ξεκίνησε στις 17 Δεκεμβρίου 2012 και η πλήρης πολιορκία στις 17 Ιουλίου 2013.
Yarmouk has suffered partial siege since 17 December 2012, and total siege since 17 July 2013.