natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ο όρος “διαπολιτισμικός” γίνεται ολοένα και περισσότερο της μόδας, αλλά το θέμα συνεχίζει να είναι θολό και οι συζητήσεις τόσο υπεραπλουστευτικές, ώστε να έχουν κάποια χρησιμότητα για τις προκλήσεις που τώρα αντιμετωπίζουμε.
The word “intercultural” becomes increasingly fashionable, but the subject continues to be blurry and the discussions too simple to be useful in addressing the challenges we're now facing.
Αυτό που έχω συνειδητοποιήσει εν μέσω όλων αυτών είναι ότι οι φίλοι έχουν πολλά πρόσωπα, το ίδιο και οι εχθροί.
What I've concluded in the midst of all of this, is that friends have many faces, and so do foes.
Τα θύματα και οι θύτες μπορούν να έχουν οποιοδήποτε χρώμα και να φορούν όλων των ειδών τα ρούχα.
Victims and perpetrators come in many colours and the wear all kinds of clothes.
Η παράδοση του να στιγματίζεις κάποιον ή να τον/την βάζεις σε κουτάκια γίνεται κάθε δευτερόλεπτο λιγότερο αποτελεσματικό.
The tradition of marking someone, or putting him/her in a box becomes less effective by the second.
Και όσο τα μέσα ενημέρωσης σιγούν σχετικά με άλλες επιθέσεις και άλλα θύματα, τόσο μας επηρεάζουν, τόσο η σύγκρουση βαθαίνει.
And as much as the media keeps silent about other attacks and other victims, they affect us all, they deepen this conflict.
Σε αυτό το συγκείμενο, ακόμα και αν κάποιος δε δει το δέντρο να πέφτει, αυτό κάνει θόρυβο, κάνει το έδαφος να κουνηθεί κάτω από τα πόδια μας.
In the current context, even if no one sees the tree fall, it makes noise, it makes the ground move under our feet.
Ακόμα και αν λίγοι άνθρωποι θέλουν να μιλήσουν για τις διακρίσεις και την κακομεταχείριση, αυτά τα πράγματα ακόμα συμβαίνουν.
Even if few people want to talk about discrimination and abuse, those things still happen.
Γι' αυτό, πιστεύω, ήταν πολύ εύκολο να ειπωθεί ότι οι επιθέσεις ήταν επιθέσεις ενάντια στις αξίες “μας”.
This is why, I think, it has been very easy to say that the attack is against “our” values.
Δε γνωρίζω ποιες είναι αυτές οι αξίες, όπως δεν είμαι και σίγουρη ποιοι μπορεί να είναι οι “εμείς”.
I don't know what values those are, and I'm not sure who “us” might be.
Σερφάροντας στο Facebook, διαβάζοντας εντυπώσεις, μαρτυρίες, γνώμες, στατιστικές, βλέπω ότι τα κύρια θύματα των επιθέσεων είναι άνθρωποι όλων των χρωμάτων και περισσοτέρων από 15 εθνικοτήτων.
Scrolling up and down Facebook, reading impressions, testimonials, opinions, statistics, I see that the main victims of the attacks are people of all colours, and over 15 nationalities.
Επίσης, βλέπω ότι κάποιοι από τους δράστες είναι Γάλλοι πολίτες.
I also see that some of the perpetrators are French citizens.
Όπως και οι δράστες που επιτέθηκαν στα γραφεία του Charlie Hebdo.
Just like the perpetrators that attacked Charile Hebdo's offices.
Αυτό που σκέφτομαι τώρα είναι ότι βλέπουμε κοντά τον κίνδυνο που συνοδεύει την απεικόνιση των άλλων ως κτήνη και την προσπάθεια να τους ταυτίσουμε με ένα-δυο χαρακτηριστικά.
What I'm thinking now is that we're seeing up close the danger that comes with dehumanising others, and trying to identify them with one quality or two.
Επίσης, βλέπω ένα είδος έξαρσης της εθνικιστικής ρητορικής, σημαίες και σύμβολα, και βλέπω άλλους να φοβούνται τον τρόπο με τον οποίο αυτά τα σύμβολα δεν προκαλούν ειρηνικά αισθήματα, αλλά αντίθετα αισθήματα διαχωρισμού και εκδίκησης.
I'm also seeing a sort of nationalistic rhetoric growing, flags and symbols, and I see others fearing the way those symbols don't evoke feelings of peace, but of separation and revenge.
Επίσης, διάβασα για τόσους πολλούς νέους ανθρώπους που αποξενώθηκαν λόγω των προτύπων επιτυχίας που προβάλλονται από τα μέσα ενημέρωσης, ενώ οι ίδιοι οι συμπατριώτες τους τους αρνήθηκαν την αξιοπρέπεια.
I also read about so many young people alienated by images of success sold by media, and denied dignity by their own compatriots.
Όταν πέφτω πάνω σε κάποια έρευνα για τη βία στα σχολεία η οποία πραγματεύεται τη διαπολιτισμική εκπαίδευση με όρους “ενσωμάτωσης”, όταν κάνω βόλτα στη γειτονιά μου και βλέπω ομάδες νέων ανθρώπων να τριγυρίζουν άσκοπα για ώρες, προφανέστατα μην κάνοντας τίποτε άλλο από το να καπνίζουν, όταν μιλώ με φίλους μου οι οποίοι αντιμετωπίζουν ωμή και άμεση προκατάληψη, σκέφτομαι το διάλογο που πρέπει να προχωρήσει ακόμα παραπέρα.
When I come across research addressing violence in schools that discusses intercultural education in terms of “integration”, when I walk around my neighbourhood and see groups of young people hanging about for hours, apparently doing nothing other than smoking, when I talk to friends who face plain and direct discrimination, I think of conversations that need to go much further.
Όχι ότι αυτό είναι με οποιονδήποτε τρόπο μια εύκολη συζήτηση.
Not that this is, by any means, an easy discussion.
Η έκκληση για ενότητα έχει ξεκάθαρο νόημα.
Calling for unity make perfect sense.
Αλλά η ενότητα για την οποία μιλάμε έχει διαρραγεί εδώ και κάποιον καιρό.
But the unity we speak of has has been damaged for a quite some time.
Εντείνοντας αυτούς τους διαχωρισμούς κάτω από τις εκκλήσεις για ενότητα, μπορεί να κάνει τα πράγματα χειρότερα και συντηρώντας το αφήγημα κατά το οποίο κάποια θύματα έχουν μεγαλύτερη αξία από κάποια άλλα, θα δυναμιτίσει τα πράγματα περαιτέρω.
Deepening those separations under a call for unity can only make things worse, and maintaining the narrative in which some victims matter more than others will fuel things further.
Αν πρόκειται να υπάρξει ενότητα, αυτή δεν μπορεί να είναι μεροληπτική.
If there's to be unity, it can't be partial.
Είναι αδύνατον για μένα να το βλέπω αυτό και να μη σκέφτομαι την τραγωδία που επαναλαμβάνεται στην πατρίδα μου, τη Βενεζουέλα, με παρόμοιο αριθμό βίαιων θανάτων, μόνο που σε αυτή την περίπτωση οι θάνατοι είναι ανά εβδομάδα.
It's impossible for me to see this and not to think of the tragedy that keeps repeating itself in my homeland of Venezuela, with a similar number of violent deaths, except that in this case it's per week.
Ενώ αυτά τα σενάρια μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά, συνδέονται με το γεγονός ότι ο ρόλος των νέων ανθρώπων, καθώς και εκείνων που τους υπηρετούν, είναι κρίσιμος.
While these scenarios may be quite different, they connect with the fact that the role of young people, and those who serve them, is crucial.
Γνωρίζω ότι δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ένας ερευνητής των επιστημών της εκπαίδευσης υποστηρίζει την εκπαίδευση αυτή τη στιγμή.
I realise it's not surprising for an education sciences researcher to advocate for education right now.
Αλλά δεν μπορώ να δω πως μπορούμε να ξεπεράσουμε ο,τιδήποτε από αυτά, χωρίς να φροντίσουμε μια γενιά που στην παρούσα φάση βυθίζεται στην οικονομική απελπισία και εμπλέκεται σε πολιτικές διεργασίες που προσπαθούν να κατασκευάσουν και να απεικονίσουν ταυτότητες (εθνικές, θρησκευτικές, φυλετικές κτλ).
But I don't see how we can overcome any of this without taking care of a generation currently mired in economic desperation and identity politics.
Εναποθέτω τις ελπίδες μου στους διανοούμενους της χώρας, στους οποίους έχω εμπιστοσύνη ότι θα χρησιμοποιήσουν τη θέση τους στα μέσα ενημέρωσης για να υπενθυμίζουν στη χώρα αυτά τα επείγοντα ζητήματα, καθώς επίσης και σ'αυτή τη νέα γενιά των Γάλλων.
My hopes lie in the country's public thinkers, whom I trust will use the their space in the media to remind the country of these urgent issues, and also in this new generation of French people.
Μακάρι να κατορθώσουν να ενστερνιστούν τις αξίες της ειρήνης και να μην πέσουν στην παγίδα όσων επιδιώκουν να τους εκμεταλλευτούν για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη.
May they come to embrace values of peace, and not fall into the trap of those who wish to use them for political gain.
Στην πιο βίαια πόλη του κόσμου, καλλιτέχνες γκράφιτι χρησιμοποιούν τα “όπλα” τους για καλό
In the World's Most Violent City, Graffiti Artists Use Their ‘Weapons’ for Good
Ο καλλιτέχνης γκράφιτι Rei Blinky εν ώρα εργασίας στο San Pedro Sula στην Ονδούρα.
Graffiti artist Rei Blinky at work in San Pedro Sula, Honduras.
Πηγή: Nathaniel Janowitz.
Credit: Nathaniel Janowitz.
Το παρόν άρθρο και ραδιοφωνική εκπομπή από τη Susannah Roberson για το The World που εμφανίστηκε αρχικά στο PRI.org στις 26 Ιουνίου 2015 αναδημοσιεύεται εδώ βάσει συμφωνίας ανταλλαγής περιεχομένου.
This article and radio report by Susannah Roberson for The World originally appeared on PRI.org on June 26, 2015, and is republished here as part of a content-sharing agreement.
Συρματοπλέγματα, ερημωμένοι δρόμοι, σεκιουριτάδες με καραμπίνες.
Barbed wire fences, deserted streets, security guards bearing shotguns.
Μοιάζει σαν σκηνικό δυστοπικής ταινίας, αλλά δεν είναι κινηματογραφική ταινία.
It sounds like the scene of a dystopian movie, but it's no movie.
Είναι η πόλη San Pedro Sula στην Ονδούρα, που έχει χαρακτηριστεί ως η πιο επικίνδυνη πόλη στον κόσμο για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια.
This is San Pedro Sula, Honduras, the city that has been named the world's deadliest for four years running.
Πρόσφατα, η πόλη Σαν Πέδρο Σούλα προσπάθησε να φτιάξει λίγο το όνομά της και να φανεί λίγο πιο αισιόδοξη: σαν έδρα μιας αναπτυσσόμενης καλλιτεχνικής σκηνής.
Recently, San Pedro Sula has tried to make a much more optimistic name for itself: home to a booming art scene.
Αυτό έγινε χάρη κυρίως στους καλλιτέχνες γκράφιτι που έχει, των οποίων οι πολύχρωμες τοιχογραφίες εμφανίζονται σε όλη την πόλη.
This is largely thanks to its graffiti artists, whose brightly colored murals are popping up all around the city.
Ο καλλιτέχνης γκράφιτι Rei Blinky, όπως λέει ο δημοσιογράφος Nathaniel Janowitz, “πρωτοπόρος” για το καλλιτεχνικό κίνημα που έχει συνεπάρει την πόλη.
Graffiti artist Rei Blinky is what journalist Nathaniel Janowitz calls a “pioneer” for the artistic movement sweeping through the city.
Ο Blinky ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που βγήκε έξω στους ουσιαστικά ερημωμένους δρόμους.
Blinky was the first artist who ventured out into the practically deserted streets.
Το αίσθημα αυτό από τη συγκεκριμένη πόλη-φάντασμα έχει να κάνει με τις συμμορίες της πόλης.
That ghost town feel has a lot to do with the city's gangs.
“Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αρχίσει ξαφνικά κάνα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ των συμμοριών.
“You never know when a shootout is going to break out between the gangs.
Μπορεί να περπατάς ανέμελα στο δρόμο και να σου ‘ρθει μια σφαίρα από το πουθενά”, λέει ο Janowitz.
So you could be walking down the street and catch a bullet,” says Janowitz.
Όχι μόνο κυριαρχούσαν στους δρόμους οι συμμορίες, αλλά και στον κόσμο του γκράφιτι.
Not only did gangs dominate the streets, but the graffiti scene as well.
Ο Blinky τα άλλαξε όλα με το μοναδικό του στυλ: ο Janowitz το αποκαλεί “ιθαγενή ποπ-αρτ”.
Blinky changed all that with his unique style that Janowitz calls “pop-art indigenous.”
Το έργο του είναι έντονο, πολύχρωμο και αλάνθαστο.
His work is bold, colorful and unmistakable.
“Είναι ένας από αυτούς τους καλλιτέχνες που προσπερνάς ένα έργο του και ξέρεις αυτόματα ότι είναι του Rei Blinky.
“He's one of those artists that when you go past one of his paintings, you instantly know it's a Rei Blinky.
Δεν υπάρχει άλλος σαν κι αυτόν”, λέει ο Janowitz.
There's no one else like him,” Janowitz says.
Ο Blinky άνοιξε το δρόμο για πολύ περισσότερους καλλιτέχνες.
Blinky has paved the road for many more artists to join him.
“Το κίνημα έχει αναπτυχθεί πολύ και υπάρχει όντως μια ακμάζουσα καλλιτεχνική σκηνή στην πόλη”, αναφέρει ο Janowitz.
“The movement has grown a lot, and there's really a blossoming art scene in the city,” Janowitz says.
Πολλοί άλλοι καλλιτέχνες γίνονται γνωστοί στους δρόμους: ο Baruc, που αποτίει στις τοιχογραφίες του φόρο τιμής στις γυναίκες της Ονδούρας, και ο Carlos Badia, που δημιουργεί έργα αναμειγνύοντας μέσα.
Many other artists are becoming known on the streets: Baruc, who pays homage to the women of Honduras in his murals, and Carlos Badia, who creates mixed-media work.
“Φαίνεται πως ο κόσμος στην πόλη Σαν Πέδρο Σούλα, αν και αντιλαμβάνονται ότι είναι πολύ σοβαρό το πρόβλημα με τις συμμορίες στην πόλη, αναγνωρίζουν επίσης το γεγονός ότι δεν μπορεί να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μες στο φόβο.
“It seems like people in San Pedro Sula, while they recognize that the problem is very real with the gangs in the city, they also recognize that they can't spend their lives in fear.
Και είναι πρόθυμοι να βγουν έξω στους δρόμους και να το διεκδικήσουν αυτό με ειρηνικό τρόπο”, λέει ο Janowitz.
And they have to be willing to go out into the streets and reclaim it in a peaceful fashion,” Janowitz says.
“Αν δεν έχουν την πρόθεση ή τα μέσα να βγουν εκεί έξω με όπλα, θα βγουν με ένα πινέλο στο χέρι”.
“If they don't have the will or the tools to go out there with guns, they'll go out with a paintbrush.”
Οι καλλιτέχνες γκράφιτι ελπίζουν να έρθουν σε επαφή με την νεολαία της πόλης. Οι νέοι της Σαν Πέδρο Σούλα σε πολλές περιπτώσεις επιλέγουν να φύγουν, παρά να μείνουν στην αντιξοότητα της πόλης αυτής.
The graffiti artists hope to connect with the young people of San Pedro Sula, many of whom choose to flee rather than stay in the turbulent city.
“Αυτή τη στιγμή φαίνεται σε πολλά παιδιά στην πόλη πως είτε μπαίνεις σε μια συμμορία είτε φεύγεις”, αναφέρει ο Janowitz says.
“Right now it seems to a lot of the children in the city, you either join the gangs or you run,” Janowitz says.
Ο Blinky κι οι υπόλοιποι καλλιτέχνες παλεύουν για να δώσουν στους νέους μια εναλλακτική επιλογή: να μείνουν στην πόλη και να ζήσουν ειρηνικά.
Blinky and his fellow artists strive to give young people another option - to stay, in peace.
Ο Janowitz λέει πως ένας κύριος στόχος των καλλιτεχνών είναι να δουλέψουν με παιδιά, να τα πάρουν από τους δρόμους και να τους μάθουν τέχνη.
Janowitz says one of the artists' main goals is to work with children, take them off the streets and teach them about art.
Ο Blinky αρχίζει να διαδίδει την τέχνη του και πέρα από την Ονδούρα.
Blinky is starting to spread his art beyond Honduras.
Χάρη σε αυτόν και τους υπόλοιπους καλλιτέχνες, ίσως βγει κάτι θετικό από τη Σαν Πέδρο Σούλα.
Thanks to him and his fellow artists, Janowitz says, something positive may come out of San Pedro Sula.
Ο Janowitz πιστεύει ότι ο Blinky θα έχει επιτυχία.
Janowitz is confident that Blinky will be successful.
Το έργο του είναι ιδιαίτερο, λέει, γιατί “Μπορεί να το δεις και σε έναν τοίχο, μπορεί να το δεις και στο Λούβρο.
Blinky's work is special, he says, because, “You could see it on a wall or you could see it in the Louvre.
Τόσο μεγάλος καλλιτέχνης είναι”.
He's that great of an artist.”
Γνωρίστε τον ορθόδοξο ιερέα της Βενεζουέλας που ”ροκάρει” φορώντας το ράσο του
Meet Venezuela's Orthodox Priest Who Rocks in His Robes
Ο ορθόδοξος ιερέας, Φερνάντο Ρίβας, έχει το δικό του συγκρότημα, Ειρηνικά, το οποίο χρησιμοποιεί για να στέλνει στο κοινό το μήνυμα της πίστης, αλλά χωρίς την ταμπέλα της θρησκείας.
Orthodox priest, Fernando Rivas, has his own band, Irinika, which he uses to send the public a message of trust and faith, but without the religious label.
“Κάνω τον αγώνα μου για να πείσω τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν, όχι μόνο για να μείνω με αυτούς που έχουν ήδη πειστεί,” διαβεβαίωσε ο 47χρονος από το Καράκας.
“I'm out to convince people, not just stay with those already convinced,” assured the 47-year-old from Caracas.
Φωτογραφία: Jorge Santos Jr (κατόπιν αδείας του).
Photo: Jorge Santos Jr (used with permission).
Το κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο ιστολόγιο Tesis y Antítesis.
Text originally published on the blog Tesis y Antítesis
Ένας άνδρας που παρακολουθεί τον εορτασμό της Ημέρας του Πατέρα ή την αποχαιρετιστήρια τελετή της χρονιάς στο σχολείο του γιου του αρχικά φαίνεται να είναι το πιο φυσιολογικό θέαμα στον κόσμο.
A man attending a Fathers' Day celebration, or the end-of-year function at his son's school, at first appears to be the most normal thing in the world.
Ωστόσο, το γεγονός ότι αυτός ο πατέρας είναι ένας ιερέας και επίσης το ότι αυτοσυστήνεται στο προσωπικό με τα ράσα του θα προκαλούσε τουλάχιστον την περιφρόνηση και το κουτσομπολιό των ανθρώπων.
However, the fact that this parent is a priest, and also introduces himself to staff in his robes, at the very least would raise a few eyebrows and get people talking.
Για χρόνια αυτή η περίεργη κατάσταση ήταν η καθημερινότητα του Φερνάντο Ρίβας, απόφοιτου της Σχολής Διεθνών Σπουδών, γεννημένου στο Καράκας, την πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, το 1968.
For years this odd situation was life for Fernando Rivas, a graduate of an International Studies program, born in Caracas, the capital of Venezuela, in 1968.
Θα μπορούσε ενδεχομένως να θεωρηθεί ότι διέπραττε, δημόσια, το σοβαρότατο αδίκημα της βλασφημίας; Τουναντίον, καθώς, παρ' όλο που ο Ρίβας είναι ιερέας, ανήκει στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, που επιτρέπει στους λειτουργούς της να παντρεύονται και να δημιουργούν οικογένεια.
Could it be that he was committing, in public, the most serious act of blasphemy? Not at all, as although Rivas is priest, he belongs to the Greek Orthodox Church, which permits its ministers to marry and have families.
Ωστόσο, χρειάζεται συχνά να δίνεται η παραπάνω εξήγηση, τόσο από τα παιδιά του στους συμμαθητές και στους φίλους τους, όσο και από τον ίδιο τον ιερέα, καθώς συναναστρέφεται άλλους γονείς στις υπαίθριες γιορτές.
But this explanation has to be repeated constantly, as much by his children to their classmates and friends as by the priest himself when around other fathers at street fairs.
Όλα ξεκίνησαν το 1966, όταν ο Ρίβας και η σύζυγός του αποφάσισαν να ταξιδέψουν στη Βουλγαρία, με σκοπό να σπουδάσουν.
It all began in 1996 when Rivas and his wife decided to travel to Bulgaria, planning to study.
Με το να γίνει τραγουδιστής όπερας, ο άνθρωπός μας ήθελε να εμβαθύνει τις μουσικές του γνώσεις, ενώ η γυναίκα του ακολουθούσε το δρόμο της εξερεύνησης των εικαστικών τεχνών, ειδικότερα στη βυζαντινή εικονογραφία.
Being an opera singer, the man of the house wanted to deepen his musical knowledge, while his wife went looking to improve her knowledge of visual arts, specifically of Byzantine iconography.
Πήγαμε εκεί για να σπουδάσουμε, αλλά αρχίσαμε να πηγαίνουμε στην εκκλησία και εκεί ο ιερέας, ο οποίος ήταν Ορθόδοξος, άρχισε να μου ζητά βοήθεια με τη λειτουργία, και μετά από καιρό με ρώτησε αν ενδιαφέρομαι να χειροτονηθώ.
We went there to study, but we began going to church and there the priest, who was Orthodox, began asking me for help with the liturgy, and after a long time he asked me if I was interested in getting ordained.
Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
That's how it all started.
Μέσα στο διαμέρισμά του στη Λα Φλόριδα, μία μεσοαστική περιοχή του Καράκας, έτσι θυμάται το πού τον βρήκε η αποστολή της ζωής του, για την οποία χρειάστηκε άλλο ένα ”ναι” από τη σύζυγό του.
In his apartment in La Florida, a middle class area of Caracas, this was how he recalled how he found his true calling, for which he needed another “yes” from his wife.
”Οι γυναίκες πρέπει να συμφωνούν και ακόμη να υπογράφουν ένα έγγραφο'”, εξήγησε.
“The women must agree and even have to sign a printed document,” he explained.
Το 2006, ο Φερνάντο Ρίβας χειροτονήθηκε τελικά ιερέας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και στη θρησκευτική του ζωή ονομάζεται Πάτερ Ηλίας.
In 2006, Fernando Rivas finally got ordained a priest of the Greek Orthodox Church, and for all purposes in his religious life he is Father Elías.
”Με τον ίδιο τρόπο όπως ο Πάπας και άλλοι άνθρωποι του Θεού στην ιστορία της ανθρωπότητας, αλλάζουμε τα ονόματά μας, αλλά στην καθημερινή μου ζωή παραμένω ο Φερνάντο Ρίβας”.
“In the same way as the Pope and other men of God in the history of humanity, we change our names, but in daily life I am still Fernando Rivas.”
Ο Ηλίας αμέσως επιδίωξε να συνδυάσει το πάθος του, το οποίο παρέμενε ισχυρό, ενόσω φορούσε το ράσο, με τη νέα του αφοσίωση στο Θεό. Δεν εγκατέλειψε τη μουσική του - απεναντίας τη μετέτρεψε σε ένα πνευματικό εργαλείο, όπως γίνεται με τις διδασκαλίες στη Βίβλο.
Elías immediately sought to combine his passion, which was still strong when he took the robes, with his new commitment to God. He didn't abandon his music-instead he turned it into a spiritual tool, like the teachings in the Bible themselves.
”Τρία χρόνια πριν, ίδρυσα τη μπάντα μου, Ειρηνικά, το οποίο στα ελληνικά σημαίνει λιτανεία ειρήνης.
“Three years ago, I founded my band, Irinika, which in Greek means litany of peace.
Παίζουμε ροκ μουσική, αλλά παίζουμε επίσης σκα και ρέγκε και συνοδεύομαι από επαγγελματίες μουσικούς”.
We play rock, but we also play ska and reggae, and I'm accompanied by professional musicians.”
Όταν ακούς έναν ιερέα να μιλά για τη ”ροκ” μουσική, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι η παραδοσιακή αντίθεση που έχουν οι θρησκευόμενοι άνθρωποι σε αυτό το είδος της μουσικής, το οποίο μοιάζει με οξύμωρο σχήμα.
When hearing a priest talk about “rock,” the first thing that comes to mind is the traditional opposition religious people have to this type of music, which seems like a contradiction.
”Η ροκ μουσική δε μιλάει μόνο για το θάνατο και τα ναρκωτικά”, εξηγεί ο Ηλίας.
“Rock isn't just death and drugs,” Elías explains.
”Αυτό δεν είναι αλήθεια.
“That's not true.
Έχει στιγματιστεί, και θέλουμε να αφαιρέσουμε αυτό το στίγμα.
It has been stigmatized, and we want to remove the stigma.
Η ροκ αποτελεί επίσης μία απόδειξη της ίδιας της ζωής, την οποία χρησιμοποιούμε για να στείλουμε το μήνυμα της πίστης και της ελπίδας”.
Rock is also a testimony to life, which we use to send a message of faith and hope.”
Λέει ότι μεγάλωσε ακούγοντας τους ήχους των Doors, τη Τζάνις Τζόπλιν και τους Rolling Stones και είναι ιδιαίτερα γοητευμένος από τους Πινκ Φλόιντ.
He says he grew up listening to the sounds of The Doors, Janis Joplin, and The Rolling Stones, and is especially fascinated with Pink Floyd.
Παρ'όλο που, μία δεκαετία πριν, το προσωπικό στο σχολείο του γιου του είχε εκπλαγεί με την παρουσία του σε διάφορες εκδηλώσεις, φορώντας τη χαρακτηριστική ορθόδοξη αμφίεση, σήμερα προκαλεί μικρότερη έκπληξη για το κοινό να τον βλέπει στο ”σόου”, πάνω στη σκηνή φορώντας το ράσο του.
Although a decade ago the staff at his son's school were surprised by his presence at various events, sporting the characteristic Orthodox attire, these days it is no less surprising for the public that see him at a “gig,” up on a stage in his robes.
Για εμάς είναι υποχρεωτικό να φοράμε τα ράσα.
For us it is compulsory to wear them.
Τα βγάζω μόνο όταν είμαι στο σπίτι μου με την οικογένειά μου, ή τις στιγμές κατά τις οποίες πρέπει να υποδυθώ ένα ρόλο στην όπερα που απαιτεί ένα συγκεκριμένο κοστούμι.
I only take them off when I am at home with my family, or the times when I've had to perform a role in an opera that requires a specific costume.
Φοράω πάντα το ράσο μου, ακόμα και στις συναυλίες με τη μπάντα μου, τα Ειρηνικά.
I am always wearing my robes, even at Irinika performances.
Εάν υπάρχει ένα πράγμα που δεν αρέσει στον πατέρα Ηλία, είναι όταν οι άνθρωποι λένε ότι παίζει ”χριστιανικό ροκ”.
If there is one thing Father Elías does not like, it is when people say he plays “Christian rock.”
Προτιμά να ονομάζει τη μουσική του ”εναλλακτική ροκ”, καθώς το κοινό στο οποίο στοχεύει δεν είναι οι φανατικοί πιστοί της θρησκείας, αλλά όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που αναζητούν απαντήσεις στο Θεό για τη δύσκολη κατάσταση που περνά η ανθρωπότητα σήμερα, αλλά χωρίς κάποια θρησκευτική ταμπέλα.
He prefers to call his music “alternative rock,” as his target audience is not the devoted believers but all kinds of people looking for answers through God to the difficult situation through which humanity passes, but without any sort of religious label.
”Θέλω να πείσω όσους δεν πιστεύουν, όχι μόνο να μείνω με αυτούς που πιστεύουν ήδη,” δήλωσε.
“I'm want to convince, not just stay with the already-convinced,” he declared.
Ο Ηλίας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο και δάσκαλος φωνητικής, ραδιοφωνικός παραγωγός μία φορά την εβδομάδα σε ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα με τίτλο ”Ροκ και Πίστη”, οικογενειάρχης με μία σύζυγο και δύο παιδιά, και - εάν όλα αυτά δε σας έφτασαν - ιερέας.
Elías is a university professor and singing teacher, a weekly contributor to a radio program with a segment called “Rock and Faith,” a family man with a wife and two children, and-if that wasn't enough-a priest.