natgillin/translations-raw huggingface dataset:
@restevesd: @mashiroberto @cruzcelta @AuzFabian #undedoparacorrea (Σημ: η καμπάνια “Ένα δάχτυλο για τον Correa”) ξεκίνησε από δειλούς, που καταφεύγουν σ' αυτές τις πρακτικές επειδή δε μπορούν να ορθώσουν σοβαρά επιχειρήματα
@restevesd: @mashiroberto @cruzcelta @AuzFabian #afingerforcorrea is done by cowards who can't construct an argument and resort to that
Ο Roberto Wohlgemuth (@MashiRoberto) δηλώνει:
Roberto Wohlgemuth (@MashiRoberto) indicates:
@eduardovarcar @rafaelugon@roosjs @Polificcion Η καμπάνια αυτή δε μου φαίνεται εποικοδομητική, αλλά προσβλητική.
@eduardovarcar @rafaelugon@roosjs @Polificcion I don't see this campaign as input, but as an offense.
Ο Martín Pallares en Desde la Tranquera [es] επιβεβαιώνει ότι:
Martín Pallares en Desde la Tranquera [es] affirms:
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ένας πρόεδρος που δείχνει ανίκανος να ανεχτεί τη γνώμη ενός πολίτη, ακόμη κι αν αυτή εκφράζεται με την προσβλητικότερη των χειρονομιών, είναι ανάξιος μιας κοινωνίας που επιθυμεί να λέγεται δημοκρατική.
It is without doubt that a president incapable of tolerating what a citizen says, even if it is the most obscene of gestures, is undignified for a society that intends to live up to democratic norms.
Πάνω στο θέμα της πρότασης ο Alfredo Paulsen σχολιάζει [es]:
On the proposition Alfredo Paulsen comments [es]:
Αυτό πρέπει να διαδοθεί (Πέρα απ' τους φίλους μου εκτός ίντερνετ, θα το προτείνω σε όσους με ακολουθούν στο Twitter και στο Facebook)
This needs to be circulated (I'll suggest it to my followers on Twitter and friends on Facebook, besides friends in real life.
Στο blog YucaJurídica [es], ζητούν να περάσουμε απ' τη διαμαρτυρία στην πρόταση:
In the blog YucaJurídica [es] they have gone from the protest to the proposal:
Τις τελευταίες ημέρες, το hashtag #undedparacorrea στο Twitter και η ιστοσελίδα www.undedoparacorrea.com δεν προκάλεσαν μόνο επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες. Προκάλεσαν και το ενδιαφέρον πολλών χρηστών των κοινωνικών δικτύων, αρκετών ώστε η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ να μη μείνει ένα σκέτο χτύπημα που θα ξεχαστεί, αλλά να εξελιχθεί σε μια ΠΡΟΤΑΣΗ που αποσκοπεί στην υπεράσπιση των βασικών αρχών της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου, σε νομοθετικό πλέον επίπεδο.
In days past, the hashtag #undedoparacorrea and the website www.undedoparacorrea.com not only adhesion or rejection are generated but the interest of other users of this social network so that the protest may not die in a “yucazo” but will evolve into a proposition that defends basic democratic principles and freedom of speech, up to a judicial level.
Παλαιστίνη: Η ζωή μέσα από τα μάτια δύο φοιτητριών στη Δυτική Όχθη
Palestine: Life in the Eyes of Two West Bank Students
Η Linah Alsaafin και η Heba Awadallah είναι φοιτήτριες στο Birzeit University, κοντά στη Ραμάλα, στη Δυτική Όχθη, οι οποίες ξεκίνησαν μαζί ένα μπλογκ πριν από ένα χρόνο.
Linah Alsaafin and Heba Awadallah are students at Birzeit University near Ramallah in the West Bank, who started a blog together a year ago.
Το μπλογκ λέγεται Η ζωή στο Bir Zeit Campus, και δίνει μια δηκτική και διασκεδαστική ματιά στη φοιτητική ζωή και την παλαιστινιακή πολιτική ανάμεσα σε άλλα.
Called Life On Bir Zeit Campus, the blog takes an incisive and entertaining look at student life and Palestinian politics amongst other topics.
Σε αυτό το κείμενο, το Global Voices παίρνει συνέντευξη από τη Linah Alsaafin - που αστειεύται λέγοντας πως το blogging την έσωσε από πιο καταστροφικά μονοπάτια…
In this post Global Voices interviews Linah Alsaafin - who jokes that blogging saved her from more destructive paths…
Linah Alsaafin (φωτογραφία με άδεια χρήσης)
Linah Alsaafin (photo used with permission)
Πρώτα απ'όλα, Linah, αν μπορείς πες μας λίγα πράγματα για την οικογενειακή σου κατάσταση- απ'όσο ξέρω είναι περίπλοκη.
First of all, Linah, can you tell us a little about your family situation - as I know it is complicated.
H οικογένειά μου κι εγώ είμαστε κάτοχοι βρετανικών διαβατηρίων, ως αποτέλεσμα της 10χρονης διαμονής μας εκεί (τα πρώτα μου 10 χρόνια! ).
My family and I are holders of British passports as a result of spending about 10 years there (my first ten years!).
Μετά από μικρά περάσματα από το Άμπου Ντάμπι και από τη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, οι γονείς μου αποφάσισαν ότι ήταν καιρός να γυρίσουν σπίτι.
After brief stints in Abu Dhabi and Virginia, USA, my parents decided it was time to go home.
Όταν πρωτογυρίσαμε στην Παλαιστίνη, το 2004, ζούσαμε για ένα χρόνο με βίζες εργασίας που ανανεώναμε, μιας και ο μπαμπάς μου είναι δημοσιογράφος (και τα χαρτιά του έπρεπε να εκδοθούν από το Ισραήλ).
When we first moved to Palestine, back in 2004, we were living on one year renewable work visas, as my dad is a journalist (his credentials had to be issued by Israel).
Είμαι μετανάστρια τρίτης γενιάς` οι παππούδες μου εκδιώχθηκαν σε μία εθνοτική “σκούπα” από το χωριό τους Al-Falujah - που βρίσκεται ανάμεσα στη Γάζα και τη Χεβρών και σήμερα είναι γνωστό στους Ισραηλινούς ως Kiryat Gat - το 1949, ένα χρόνο μερά τον υποτιθέμενο πόλεμο για την ανεξαρτησία του Ισραήλ.
I am a third-generation refugee; my grandparents were ethnically cleansed from their village Al-Falujah - which lies between Gaza and Hebron and is today known to Israelis as Kiryat Gat - in 1949, a year after Israel's so-called war of independence.
Η οικογένεια του μπαμπά μου παραπέμφθηκε στο Khan Younis, ένα στρατόπεδο προσφύγων στη Γάζα, όπου και κατοικούν ακόμα οι παππούδες μου.
My dad's family were shunted to the Khan Younis refugee camp in Gaza, where my grandparents are still living.
Η μητέρα μου είναι καταγόμενη από τη αδερφή πόλη της Ραμάλας, το Al-Bireh, και εκεί εγκατασταθήκαμε.
My mother is originally from Ramallah's twin city Al-Bireh, and that is where we settled.
Ένα χρόνο αργότερα, το 2005, συνειδητοποιήσαμε την πραγματικότητα, όταν ο αδερφός μου, ταξιδεύοντας, ο μοναδικός από τα αδέρφια μου που γεννήθηκε στο Khan Younis, ενημερώθηκε από τις ισραηλινές αρχές στο Allenby Bridge πως δε μπορούσε να περάσει στο Αμάν της Ιορδανίας λόγω της έκδοσης της ταυτότητάς του στη Γάζα.
A year later in 2005, reality caught up with us when my traveling older brother, the only one of my siblings to be born in Khan Younis, was told by Israeli authorities on the Allenby Bridge that he couldn't cross through to Amman in Jordan because of his Gaza ID.
Τα επόμενα τέσσερα χρόνια ήταν δύσκολα γι'αυτόν, μιας και δε μπορούσε να αφήσει τη Ραμάλα -ούτε καν τα προάστιά της- , από φόβο μήπως συλληφθεί από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις IDF.
The next four years were tough on him, since he couldn't leave Ramallah or even its outskirts for fear of being arrested by the IDF.
Όπως ξέρετε, οι Παλαιστίνιοι με ταυτότητα εκδομένη στη Γάζα δεν επιτρέπεται να είναι στη Δυτική Όχθη και vice versa (εκτός κι αν έχεις μια ειδική άδεια από το στρατό, που είναι περιβόητα δύσκολο).
As you know, Palestinians with a Gaza ID are not permitted to be in the West Bank, and vice versa (unless you have a special permit from the military, which are notoriously difficult to come by).
Νιώθαμε άσχημα όπου κι αν πηγαίναμε από το Haifa ή το Akka, επισκεπτόμενοι την υπόλοιπη πατρίδα μας που τώρα μεταφράζεται ως “Ισραήλ”,γιατί αυτός έλειπε.
We felt bad whenever we went to Haifa or Akka, visiting the rest of our homeland that is now dubbed “Israel”, because he was missing out.
To 2009, κόσμος μας κατέρευσε όταν ο πατέρας μου, του οποίου η μετακίνηση στην Παλαιστίνη ήταν 2 φορές πιο εύκολη ,λόγω της ξένης βίζας και της δημοσιογραφικής του κάρτας, συνελήφθη στο σημείο ελέγχου στο Erez σε μία από τις δικές του επισκέψεις ρουτίνας στη Γάζα.
In 2009, our world came crashing down, when my dad, whose movement around Palestine was made easier twofold because of the foreign visa and press card, was arrested at the Erez checkpoint on one of his routine visits to Gaza.
Οι Ισραηλινοί ανακάλεσαν τα πιστοποιητικά του, ακύρωσαν τη βίζα του και του είπαν πως γνώριζαν ότι είχε ταυτότητα που είχε εκδοθεί στη Γάζα και από ‘κεί και πέρα θα του φέρονταν όπως στους υπόλοιπους.
The Israelis revoked his credentials, dismissed his visa, and told him that they knew he had a Gaza ID and would henceforth be treated as one.
Πλέον προφανώς και δε μπορούσαμε να ανανεώσουμε τις βίζες μας, οπότε, εν τέλει επιλέξαμε να βγάλουμε ταυτότητες στο Ισραήλ, πράγμα που μας στέρησε πολλά από τα δικαιώματά μας - ελευθερία κινήσεων, τη δυνατότητα η οικογένειά μου να μείνει μαζί, κλπ. Μας ήταν δύσκολο να δεχτούμε το γεγονός ότι ο πατέρας μας δε θα επέστρεφε ποτέ ξανά στη Δυτική Όχθη.
We now obviously couldn't renew our visas, so we finally opted to receive our Israeli-issued IDs, which took away so many of our basic human rights - freedom of movement, ability of my family to stay together, etc. It was hard to accept that my dad would never return to the West Bank.
Σα να μην έφταναν όλα αυτά, εξέδωσαν χωρίς λόγο ισραηλινή ταυτότητα και στη μητέρα μου, παρόλο που είχε την παλιά της ταυτότητα, που είχε βγάλει στη Δυτική Όχθη.
To make matters worse, my mother was inexplicably issued a Gaza ID, even though she still had her old West Bank ID.
Στον άλλο μου αδερφό, στην αδερφή μου και σε εμένα έβγαλαν ταυτότητες από τη Δυτική Όχθη .
My other brother, sister, and I were issued West Bank IDs, culminating in our unbelievable calamity.
Αυτό σήμαινε ότι η μητέρα μου δε μπορούσε να ταξιδέψει μαζί μας ως το Αμάν για να επισκεφτεί τον πατέρα μου, όπου, επιτέλους, είχε εγκατασταθεί.
This meant that she could not travel to Amman with us to visit my dad, who had finally settled there.
Αν το έκανε, οι Ισραηλινοί θα έριχναν μια ματιά στην ταυτότητά της από τη Γάζα και θα την γύρναγαν κατευθείαν πίσω.
If she did, the Israelis would take one look at her Gaza ID and deport her straight to Gaza.
Εκείνη αμέσως ήρθε σε επαφή με την ισραηλινή οργάνωση Gisha , που προσπάθησε να την πάει να επισκεφτεί τον μπαμπά μου και να επιστρέψει “νομότυπα”.
She immediately got in touch with the Israeli organization Gisha, who strove to get her to visit my dad and come back “legitimately”.
Αυτός ο χρόνος ήταν τελείως σκατά για όλους μας αλλά επιτέλους, στα τέλη τoυ 2010, η μητέρα μου κέρδισε την υπόθεσή της για μετατροπή της ταυτότητάς της σε μια από τη Δυτική Όχθη.
That year was pretty shitty for all of us, but finally, in late 2010, my mother won her case of reverting her ID back to a West Bank one.
[ Για ολόκληρη την ιστορία διαβάστε το κείμενό μου “Reunification of My Parents” .]
[For the full story read the post “Reunification of My Parents“.]
Tι σας έκανε να αποφασίσετε να ξεκινήσετε ένα μπλογκ;
What made you decide to start a blog?
Έγινε περίπου ένα χρόνο πριν, το Φεβρουάριο του 2010.
It was about a year ago, back in February 2010.
Ο Remi Kanazi, o Παλαιστινιο- Αμερικανός ποιητής, ήρθε στη Ραμάλα για το πρώτο μέρος του προφορικού εργαστηρίου ποίησης για το Παλαιστινιακό Εργαστήριο Γραφής ( Palestine Writing Workshop ).
Remi Kanazi, the Palestinian-American poet, came to Ramallah to give the first part of a spoken word poetry workshop for the Palestine Writing Workshop.
Το PWW διοργάνωσε την πρώτη του βραδιά Ποίησης της Παλαιστίνης στο La Vie Café , όπου ο Remi και ο Tala Aburahmeh απήγγειλαν.
The PWW threw its first Poetry of Palestine night at La Vie Café, where Remi and Tala Aburahmeh performed.
Η φίλη μου Heba Awadallah και εγώ απλά μείναμε άναυδες με την παρουσίαση του Remi.
My friend Heba Awadallah and I were simply blown away by Remi's performance.
Συνέδεε τόσα πολλά χαρακτηριστικά σημεία της Παλαιστινιακής ταυτότητας, της Ισραηλινής κατοχής και του ιμπεριαλισμού τόσο εύστοχα και οργισμένα που δεν υπήρχε περίπτωση να μη σε εμπνεύσει, ειδικότερα αφού απηχούσε τα πολύ προσωπικά μας συναισθήματα και τους προβληματισμούς μας χρησιμοποιώντας ακατάλληλες εκφράσεις.
He articulated so many fundamental points of Palestinian identity, the Israeli occupation, and imperialism so eloquently and angrily that there was no question of not being inspired, particularly since it echoed our very own sentiments and frustrations, inadequately expressed.
Αποφασίσαμε ότι έπρεπε να έχουμε μια διέξοδο, αλλιώς η Φροϋδική θεωρία υπαγορεύει πως οι απογοητεύσεις μας θα διοχετεύονταν σε επικίνδυνα μονοπάτια όπως η συμμετοχή σε ομαλό διάλογο με τα Ισραηλοεβραία ξαδέρφια μας ή στο να γίνουμε βομβιστές αυτοκτονίας.
We decided that we had to have a commodious outlet, or Freudian theory would have dictated that our frustrations would then be channeled in dangerous ways such as participating in normalizing dialogue with our Jewish Israeli cousins or becoming suicide bombers.
Αποφασίσαμε, λοιπόν, να κάνουμε ένα μπλογκ.
A blog was decided.
Είμαστε και οι δύο λίγο άσχετες από τεχνολογία, αλλά ο Blogger μας διαβεβαίωσε ότι θα ήταν εύκολο.
We're both a bit technologically challenged, but Blogger assured us that it would be easy.
Η Heba και η Linah, που χρησιμοποιούν το όνομα Arabiat (φωτογραφία με άδεια χρήσης)
Heba and Linah, who use the name Arabiat (photo used with permission)
Εσύ και η Heba - που αυτοαποκαλείστε “Arabiat” (κορίτσια ή γυναίκες με αραβική καταγωγή) - γράφετε εκ περιτροπής ή μαζί;
Do you and Heba - calling yourselves “Arabiat” (Arab girls or women) - take turns posting, or do you write posts together?
Περνάμε πολύ χρόνο μαζί, οπότε θα συζητήσουμε για το επόμενο κείμενο και μετά εγώ θα το γράψω.
We spend a lot of time together, so we'd talk about the next post and then I'll write it up.
Ήμασταν τόσο ενθουσιασμένες στην αρχή, ξεχειλίζαμε από ιδέες, αλλά η Heba ποτέ δεν ποστάρει, εκτός κι αν της πω εγώ, ή στην σπάνια περίπτωση που έγινε κάποιο event στη Ραμάλα στο οποίο εκείνη πήγε, ενώ εγώ όχι.
We were so enthusiastic at the beginning, bursting with ideas, but Heba never posts unless I tell her to, or in the rare case that there was an event in Ramallah that she went to and I didn't.
Και οι δύο αντιπαθούμε την πολιτική, αλλά εγώ γράφω για τους ασύγκριτους ηγέτες μας και τις αποτυχίες τους, διότι δε μπορείς να δiαχωρίσεις την πολιτική από την παλαιστινιακή κοινωνία και λόγω της πεποίθησής μου ότι δεν είναι αρκετοί οι φοιτητές στη Δυτική Όχθη που ενδιαφέρονται/ εκφράζουν τις απόψεις τους σχετικά με την πολιτική κατάσταση πέρα από το κουραστικό δίπολο Χαμάς εναντίον Φατάχ.
We both don't like politics, but I write about the incompetent leaders and their failures because you can't disassociate politics from Palestinian society, and because of my belief that not enough students in the West Bank care enough/express their views about the political situation beyond the tiresome Hamas vs. Fateh diatribe.
Δεν υπάρχει μόνο η πολιτική βέβαια, αλλά οι φοιτητές του Πανεπιστημίου θα πρέπει να εμπλέκονται με κάποιου είδους ανασχηματσμό ή να υποστηρίζουν κάποια αλλαγή τύπου “Ναι, μπορούμε!” .
It's not all politics though, but university students should be involved in some kind of reformation or to advocate some sort of “Yes we can” change.
Πιστεύω πως θα έπρεπε να επιμένουν στην ευαισθητοποίηση του κόσμου.
Scratch that, they should advocate awareness.
Μποϊκοτάζ, απόσυρση επενδύσεων και επιβολή κυρώσεων [BDS], κόσμε!
BDS [boycott, divestment and sanctions], people!
Καμία ιδέα για το ποιος διαβάζει το μπλογκ σας; Έχετε κάποιο συγκεκριμένο κοινό κατά νου όταν γράφετε;
Do you have a sense of who is reading your blog? Do you have a particular audience in mind when you write?
Αρχικά, τρέφαμε κρυφές ελπίδες περί μαζών που θα διάβαζαν το μπλογκ μας, αλλά αυτή η φαντασίωση πέταξε μακριά σύντομα.
At first, we harboured secret dreams of having wide masses reading our blog, but that fantasy floated away pretty soon.
Από την αρχή, γράφαμε κυρίως για εμάς τις ίδιες` απλά για να διακηρύξουμε τις απόψεις μας πάνω σε μια σειρά πραγμάτων σημαντικών για εμάς : το -όχι και μέσα στις καρδιές μας- πανεπιστήμιο και οι απογοητευμένοι, αδιάφοροι φοιτητές του, το πολιτικό τοπίο, πολιτιστικά γεγονότα, βασικά ό,τι έχει να κάνει με την Παλαιστίνη που μας ενδιαφέρει.
From the beginning, it was mainly about writing for ourselves though, just to voice our opinions about a number of things significant to us - the “not so dear to our hearts” university and its disillusioned indifferent students, the political landscape, cultural events, basically anything to do with Palestine that we're interested in.
Όμως αργότερα, ανακάλυψα ότι όντως έχουμε σταθερούς αναγνώστες` μέχρι που δέχτηκα και e-mail από διάφορα άτομα που μας έλεγαν πόσο πολύ τους αρέσει το μπλογκ, από έναν Ισραηλινό ακτιβιστή που συμμετέχει στις Nil'in/Bil'in διαμαρτυρίες μέχρι ένα διδακτορικό ερευνητή που πρόσφατα μετακόμισε στη Δυτική Όχθη.
Later on though, I found out that we actually have solid followers, and even received emails from various individuals telling us how much they enjoy the blog, from an Israeli activist who participates in the Nil'in/Bil'in protests to a PhD researcher who recently moved to the West Bank.
Συμφοιτητές μας από το Αγγλικό Τμήμα επίσης το διαβάζουν.
Fellow students from the English department also read it.
Να μην πω ότι έχω ξεκινήσει να το επιδεικνύω ξεδιάντροπα σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται..
Needless to say, I've started to shamelessly flaunt the blog at any given opportunity.
Υπάρχει κάποια κοινότητα μπλόγκερ στη Ραμάλα ή στο Πανεπιστήμιο Birzeit ; Συναντάτε καθόλου άλλους μπλόγκερ;
Is there a blogging community in Ramallah, or at Birzeit University? Do you ever meet other bloggers?
Ξέρω ότι στη Ραμάλα υπάρχει μια ζωντανή κοινότητα μπλόγκερ, αλλά μόνο αν καταφέρω να τελειοποιήσω τις γνώσεις μου στο Twitter ίσως καταφέρουμε και συναντηθούμε.
I know there's a vibrant blogging community in Ramallah, but when I manage to master Twitter then maybe we could meet up.
Πιο πολύ με ενδιαφέρει η κοινότητα των μπλόγκερ στη Γάζα- έχουν κάποια φανταστικά μπλογκ εκεί πέρα.
I'm more interested in the blogging community in Gaza - they have some fantastic blogs out there.
Aλλά δεν τους έχω προσεγγίσει, δεν το έχω σκεφτεί ποτέ σοβαρά αυτό.
But I don't reach out, I've never really thought about it.
Χμμμ… Βασικά θα ήταν σαν να συναντάς ένα συγγραφέα, να λες “Γεια, μου αρέσει το βιβλίο σου” και μετά να μην έχεις τίποτα άλλο να πεις εκτός από το να εγκωμιάζει ο καθένας το δικό του μπλογκ.
Hmm…Well basically it would be like meeting a novelist, say “Hi I like your book” and then have nothing else to say except for each person waxing lyrical about their own blogs.
Αν και είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα.
That's an interesting idea though.
Έχετε κάποιο αγαπημένο κείμενο;
Do you have a favourite post?
Το Norman Finkelstein να ραπάρει.
Norman Finkelstein rapping.
Την εκδοχή της Γάζας για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Gaza's version of the World Cup.
Kαι οι παρεμβάσεις στα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ τις οποίες βαφτίσαμε ‘burnations‘.
And the USA universities' walk-outs, which we dubbed ‘burnations‘.
Υπάρχει μια ετικέτα για τα αγαπημένα, αλλιώς θα τα είχα αναφέρει ένα- ένα :)
There's a tag for favourites, or I would have mentioned each one :)
Γνωρίζοντας τον συντάκτη και μεταφραστή: Αστέρη Μασούρα
Featured Author and Translator: Asteris Masouras
Φορώντας το στυλάτο Global Voices μπλουζάκι του, ο συντάκτης και μεταφραστής Αστέρης Μασούρας μιλάει για το πώς ξεκίνησε να γράφει για την ιστοσελίδα.
Wearing his stylish Global Voices t-shirt, author and translator Asteris Masouras talks about how he started writing for the site.
Με βάση του τη Θεσσαλονίκη, ο Αστέρης γράφει στο Global Voices από το 2008 για την Ελλάδα αλλά και και για άλλα θέματα παγκόσμιας εμβέλειας.
Based in Thessaloniki, Greece, Asteris has been writing for Global Voices since 2008 about his country of Greece and other topics around the world.
Ακόμα, είναι ένας από τους πρώτους και βασικούς μεταφραστές του νεοσύστατου ελληνικού Global Voices.
In addition, he has been one of the leading translators for the newly formed Global Voices in Greek.
Μπορείτε να τον ακολουθήσετε στο Twitter (@asteris) και να διαβάσετε το blog του εδώ.
You can follow him on Twitter (@asteris) and read his blog here.
Αζερμπαϊτζάν: Νίκη στη Eurovision, αλλά…
Azerbaijan: Eurovision win, but…
Το Unzipped: Gay Armenia αναλογίζεται την χθεσινοβραδινή νίκη του Αζερμπαϊτζάν στον φετινό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Unzipped: Gay Armenia reflects on last night's win in this year's Eurovision Song Contest by Azerbaijan.
Συγκεκριμένα, το blog συγκεντρώνει αντιδράσεις Αζέρων επικριτικών απέναντι στις επιδόσεις της κυβέρνησής τους στα ανθρώπινα δικαιώματα, κι επίσης αναρωτιέται πόσο πιθανή είναι η συμμετοχή της Αρμενίας αν λάβει χώρα ο διαγωνισμός στο Μπακού, δεδομένης της ανεπίλυτης ακόμα διένεξης για το Nagorno Karabakh.
In particular, the blog rounds up reaction from Azerbaijanis critical of their government's human rights record and also ponders the likelihood of Armenia participating if the contest is held in Baku given the still unresolved conflict over Nagorno Karabakh.
Τουρκία: Διαδηλώσεις κατά της διαδικτυακής λογοκρισίας
Turkey: Protests Against Internet Censorship
Ο χρήστης του Vimeo Firat Yıldız δημοσίευσε σύντομο βίντεο από την πορεία της 15ης Μαίου στην πλατεία Taksim και τη λεωφόρο Istiklal της Κωνσταντινούπολης, όπου εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να διαδηλώσουν κατά του νέου συστήματος διαδικτυακού φιλτραρίσματος, που θα τεθεί σε εφαρμογή στην Τουρκία στις 22 Αυγούστου. Η ιστοσελίδα στα Τουρκικά με τα στοιχεία και τα banners του κινήματος “Λογοκρισία Στοπ” βρίσκεται εδώ.
Vimeo user Firat Yıldız posted a short video of the May 15 rally in Istanbul's Taksim Square and Istiklal Avenue, where thousands of people gathered to protest the new internet filtering system, to be introduced in Turkey on Aug. 22.
Η χρήστης του Facebook Zeynep Kaytancı σημειώνει στη σελίδα του κινήματος με τίτλο Σταματήστε τη Διαδικτυακή Λογοκρισία στην Τουρκία! στην εφαρμογή Facebook Causes (13.116 μέλη μέχρι στιγμής) ότι η ιστοσελίδα θα μεταφραστεί σύντομα στα αγγλικά.
A Turkish-language site with the “Stop Censorship” movement's info and banners is here; Facebook user Zeynep Kaytancı notes on the Stop Internet Censorship in Turkey! Facebook Causes page (13,116 members so far) that the site will soon be translated into English.
Το blog A Nomadic View παραθέτει μία επισκόπηση της αγγλόφωνης κάλυψης της διαδήλωσης στα ΜΜΕ.
A Nomadic View offers a roundup of the Anglophone media coverage of the protest.
Στη μνήμη της Paulina Aguilera, συγγραφέως του Global Voices
In Remembrance of Paulina Aguilera, Global Voices Author
Η είδηση ήρθε με τη μορφή ενός email από τη μικρότερη αδελφή της, Claudia: η Paulina Aguilera Muñoz, συγγραφέας του Global Voices από την Χιλή, είχε φύγει αναπάντεχα.
The news came in the form of an email from her younger sister Claudia: Paulina Aguilera Muñoz, Global Voices author from Chile, had unexpectedly passed away.
Όντας η περιφερειακή αρχισυντάκτρια του Global Voices για την Λατινική Αμερική, είχα επικοινωνήσει με την Paulina μόλις την προηγούμενη μέρα, η οποία εργάζονταν πάνω σε άρθρο για έναν blogger που είχε συλληφθεί στο Εκουαδόρ με την κατηγορία αδικημάτων κατά του Γενικού Εισαγγελέα.
As the Latin America regional editor for Global Voices I had been in contact with Paulina only the day before, working on a post about a blogger that had been detained in Ecuador for alleged offenses against the Attorney General.
Η είδηση της απώλειάς της σόκαρε και συγκλόνισε την κοινότητα του Global Voices. Paulina Aguilera Muñoz
The news of her passing was shocking and heartbreaking for the Global Voices community.
Δημοσιογράφος από επάγγελμα, και μητέρα δύο κοριτσιών, η Paulina εργάζονταν στη Χιλή, τη Νικαράγουα, το Εκουαδόρ και την Κολομβία σε θέματα ανάπτυξης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ισότητας των φύλων και επικοινωνιών.
A journalist by profession and a mother of two girls, Paulina worked in Chile, Nicaragua, Ecuador and Colombia on issues of development, human rights, gender and communications.
Έγραφε σε blogs στα Ισπανικά, στο Varios Mundos Para Vagabundos/as (Διάφοροι Κόσμοι για Περιπλανώμενους) και το Kanguro: Turismo Seguro y Barato (Καγκουρό: Ασφαλής και Φθηνός Τουρισμός).
She blogged, in Spanish, at Varios Mundos Para Vagabundos/as (Various Worlds for Vagabonds) and Kanguro: Turismo Seguro y Barato (Kanguro: Safe and Inexpensive Tourism).
Η Paulina είχε αρχίσει να γράφει για το Global Voices τον Σεπτέμβριο του 2010.
Paulina started writing for Global Voices in September of 2010.
Αμέτρητα συλλυπητήρια μηνύματα και μηνύματα αγάπης γέμισαν τις λίστες αλληλογραφίας της κοινότητάς μας, μόλις μοιράστηκα τα νέα.
There were countless messages of condolences and love as soon as I shared the news on our community mailing lists.