natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η επιστροφή των καλώς εξοπλισμένων πολεμιστών, καθώς και των απλών πολιτών με τα άδεια χέρια, έχει αποτελέσει τροφή φημών στην περιοχή.
The return of the well-armed fighters as well as empty-handed civilians, has fed all sort of rumors in the region.
Υπήρχαν φήμες πως ο γιος του Μουαμάρ Καντάφι, Σαΐφ αλ Ισλάμ, κρυβόταν στην περιοχή, ωστόσο αποδείχτηκαν λανθασμένες.
There were rumors that the son of Muammer Gaddafi, Saif al Islam, was hiding in the region, however, these turned out to be false.
Στις 11 Νοεμβρίου 2011, 14 πολεμιστές Τουαρέγκ που επέστρεφαν από τη Λιβύη σκοτώθηκαν κατά τα λεγόμενα [en] μετά από ανταλλαγή πυρών με δυνάμεις ασφαλείας από το Νίγηρα στα σύνορα Νίγηρα και Μάλι.
On November 11, 2011, 14 Tuareg fighters returning from Libya were allegedly killed after exchanging fire with security forces from Niger at the border of Niger and Mali.
Κυρίως τοπικά και διεθνή ΜΜΕ δίνουν έμφαση στην, ανύπαρκτη ακόμη, απειλή επερχόμενης επανάστασης από τα βόρεια της περιοχής.
It is mostly local and international media that is highlighting the, as yet non-existent, threat of a rebellion coming from the north of the region.
Η φλυαρία των ΜΜΕ πλημμυρίζει με την υποτιθέμενη αγωνία των αρχών, που υποτίθεται φοβούνται ανταρσία των Τουαρέγκ.
Media chatter is awash with the supposed anxiety of the authorities, who allegedly fear a Tuareg rebellion.
Οι κυβερνήσεις και του Μάλι και του Νίγηρα εντατικοποιούν τη στρατιωτική τους παρουσία [fr] και πρωτοβουλίες, προκειμένου να διασφαλίσουν την τάξη στις περιοχές των Τουαρέγκ.
Both Mali and Niger's governments are stepping up their military presence [fr] and initiatives to ensure order in the Tuareg regions.
Απούσες σε όλο αυτό είναι οι φωνές των ίδιων των Τουαρέγκ.
Missing amongst all this are the voices of the Tuareg people themselves.
Απομονωμένοι και χωρίς φωνή
Isolated and voiceless
Γεωγραφικά, η περιοχή που κατοικείται από τους Τουαρέγκ είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα του Μάλι, Μπαμάκο.
Geographically, the region inhabited by Tuareg people is thousands of kilometers away from the Malian capital Bamako.
Η απομόνωσή τους ισχυροποιείται από το γεγονός ότι η Αλ Κάιντα στο Ισλαμικό Μαγκρέμπ (AQIM) έχει απαγάγει πολλούς ξένους στην περιοχή [en], κάτι που έχει αποθαρρύνει τους περισσότερους επισκέπτες από μια τολμηρή βόλτα στην περιοχή της Σαχάρας.
The isolation of the Tuareg people is reinforced by the fact that the Al-Qaeda organization in the Islamic Maghreb (AQIM) has kidnapped many foreigners in the region, which has discouraged most visitors to venture into the Saharan region.
Η απομόνωση είναι τόσο ψυχολογική όσο και γεωγραφική, κάτι που καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την εξερεύνηση της περιοχής και την κατανόησή της από ξένους.
The isolation is as much a psychological one as it is a geographical one, which makes the exploration of the area and the understanding of it by outsiders even more more difficult.
Πιο αποτελεσματικό από ανακοινωθέντα και διακηρύξεις, το YouTube κατάφερε να γίνει συνειδητό ότι κάτι αναμοχλεύεται στην περιοχή.
More effective than communiqués and declarations, YouTube has made it possible to realize that something has been stirring in the region.
Στην πόλη Κιντάλ στο βορειοανατολικό Μάλι, ανεπίσημος αριθμός Τουαρέγκ βάδισε σε πορεία για τη διεκδίκηση της αυτονομίας της περιοχής Azawad την 1η Νοεμβρίου (δημοσιεύτηκε στο YouTube από τον χρήστη amassakoulable στις 2 Νοεμβρίου):
In Kidal, a town in north-eastern Mali, an unofficial number of Tuareg people marched to claim the autonomy of the Azawad region on November 1 (uploaded by YouTube user amassakoulable on November 2):
Κι άλλοι κατέβηκαν σε πορείες στις πόλεις Μενάκα, Γκάο και Τομπουκτού, εις αλληλεγγύη του καλέσματος για αυτονομία του ΜNLA, γαλλικού ακρώνυμου του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος του Azawad.
Others in the towns of Menaka, Gao and Tombouctou also marched in solidarity with the call by MNLA - a French acronym for the National Liberation Movement of Azawad - for autonomy.
To MNLA είναι καλά οργανωμένο στο Διαδίκτυο, όπου σκιαγραφεί τους στόχους του στην ιστοσελίδα του [fr]:
MNLA is well organized on the Internet where it delineates its objectives on its website [fr]:
[Το MNLA] στοχεύει στην ενίσχυση των ανθρώπινων και κοινωνικών σχέσεων μεταξύ κοινοτήτων της περιοχής και του υπόλοιπου έθνους σε μια δημοκρατική διαδικασία.
[The MNLA] aims to reinforce human and social relations between communities of the region and the rest of the nation in a democratic process.
Επιλέγει μια πολιτική προώθησης της ατζέντας του μέσω νόμιμων ενεργειών και δημοκρατικού πνεύματος και, κατά συνέπεια, καταδικάζει κάθε είδους βίαια δράση.
It has chosen a policy to push its agenda via legal actions and democratic spirit and therefore it condemns all sorts of violent actions.
Τα αιτήματά τους ακόμα δεν είναι καλώς καθορισμένα.
Their demands are not quite well defined yet.
Ζητούν αυτονομία, αλλά δεν φανερώνουν τι θα επιφέρει στην πράξη η αυτονομία αυτή.
They are asking for autonomy but they do not illustrate what this autonomy would practically entail.
Ο blogger Kal-Azawad επισημαίνει τους ειρηνικούς σκοπούς του κινήματος MNLA.
Blogger Kal-Azawad highlights the pacifist purposes of the MNLA movement.
Μιλά για ένα κοινωνικό κίνημα, όχι επανάσταση, και επίσης αρνείται τις φήμες που κυκλοφορούν [fr]:
He speaks about a social movement, not a rebellion and he also denounces the circulating rumors [fr]:
Αυτό απευθύνεται στην εθνική και διεθνή κοινή γνώμη: μάθετε πως οι μαχητές που επιστρέφουν από τη Λιβύη δεν σκοπεύουν να παίξουν τα παιχνίδια της τοπικής Αλ Κάιντα (ΑQIM) ούτε θα μπουν ποτέ στον πειρασμό να το κάνουν ούτως ή άλλως.
This is addressed to the national and international public opinion: know that the combatants returning from Libya do not intend to play the AQIM games, nor will they ever be tempted to do so in anyway.
Αντιθέτως, οι συμπατριώτες μας έχουν μυριάδες σχέδια: τη βιώσιμη ανάπτυξη των εδαφών τους και την ασφάλεια των πληθυσμών της περιοχής Azawad και όλων των επιμέρους φυλών, των Σονγκάι, των Τουαρέγκ, των Αράβων, των Φουλάνι, την προστασία των ιδιοκτησιών τους ενάντια σε μεμονωμένες περιπτώσεις βανδαλισμού και κλοπών οχημάτων από ασήμαντες οπλισμένες ομάδες εκτός ελέγχου, μια μαζική εκστρατεία ενημέρωσης ενάντια σε οποιοδήποτε είδος “κατήχησης” από το παράρτημα της Αλ Κάιντα στο Μαγκρέμπ και την αναδιάρθρωση μιας τοπικής κοινωνικής βάσης με σκοπό την επανένωση των ανθρώπων του Azawad!
On the contrary, our compatriots hold a myriad of projects: the sustainable development of their territory and the security of the Azawadi populations and all its components: Songhai, Tuareg, Arabs, Fula people, the protection of their properties against rogue cases of vandalism and other car hijacking by insignificant uncontrolled armed groups, a massive campaign to raise awareness against any sort of indoctrination by the Al-Qaeda in the Maghreb and the reconstitution of a local social base in order to reunite the people of Azawad!
Ένας τηλεθεατής [fr] του γαλλικού τηλεοπτικού καναλιού France 24 εξηγεί πως η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από μια πολιτική διαμάχη αυτοδιάθεσης και όχι για εκδίκηση για το θάνατο του Καντάφι ή κάποια συνεργασία με την AQIM.
An observer [fr] of French television channel France 24, explains that the discussion revolves around a political conflict for self-determination and not for revenge regarding Gaddafi's death or a partnership with AQIM.
Οι Τουαρέγκ είναι ακόμα σιωπηλοί όσον αφορά τον πανικό που καταλαμβάνει την περιοχή.
The Tuareg people are still quiet regarding the panic that is taking over the region.
Ωστόσο, μένει να δούμε πώς θα αντιδράσουν στον πανικό στη μετά-Καντάφι εποχή.
However, it is yet to be seen how they will react to the post-Gaddafi panic.
Γαλλία: Φωνές υπέρ της επίσημης αναγνώρισης της Αλγερινής Σφαγής του Παρισιού του 1961
France: Calls for Official Recognition of 1961 Paris Algerian Massacre
Στις 17 Οκτωβρίου 1961, εν μέσω του πολέμου στην Αλγερία, οι δυνάμεις ασφαλείας της Αστυνομικής Διεύθυνσης του Παρισιού, υπό τις διαταγές του Maurice Papon, κατέστειλαν με ωμό τρόπο ειρηνική διαδήλωση στην πόλη από Αλγερινούς, που είχε οργανωθεί από τη Γαλλική Ομοσπονδία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου [fr] για να διαμαρτυρηθεί εναντίον της απαγόρευσης κυκλοφορίας που είχε επιβληθεί ειδικά σε αυτούς.
On October 17, 1961, in the midst of the Algerian war, the security forces from the Paris Prefecture of Police, under orders from Maurice Papon, cruelly suppressed a peaceful demonstration in the city by Algerians organized by the Fédération de France du FLN (National Liberation Front) [fr] to protest against the curfew specifically imposed upon them.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Jean-Luc Einaudi [fr], τουλάχιστον 200 άτομα αλγερινής καταγωγής σκοτώθηκαν: ρίφθηκαν από γέφυρες, δέχτηκαν πυροβολισμούς ή γρονθοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου.
According to the historian Jean-Luc Einaudi [fr], at least 200 people of Algerian origin were killed - either thrown from bridges, shot, or bludgeoned to death.
Το δελτίο τύπου από τον αρχηγό της αστυνομίας την επόμενη μέρα ανέφερε νεκρούς δυο διαδηλωτές και αρκετούς τραυματίες.
The press statement from the police chief reported the next day two demonstrators dead and several injured.
Πενήντα χρόνια μετά, οι αναφερόμενοι αυτοί αριθμοί αποτελούν το αντικείμενο μιας αμφιλεγόμενης διαμάχης μεταξύ των ιστορικών [fr] Einaudi και Brunet και ακόμα υποβαθμίζονται [fr] από ακροδεξιούς πολιτικούς και ιστορικούς, εν μέσω μιας εκκωφαντικής επίσημης σιωπής.
Fifty years later, these reported figures are the object of a controversial argument between the historians [fr] Einaudi and Brunet, and are still played down [fr] by right-wing politicians and historians, amid a deafening official silence.
Φόρος τιμής στην 17η Οκτωβρίου 1961, illicomache, Flickr (CC BY-NC 2.0)
17 October, 1961, tribute by illicomache on Flickr (CC BY-NC 2.0)
Η μεταγενέστερη επίθεση της αστυνομίας στο σταθμό του μετρό Charonne [en] στις 8 Φεβρουαρίου του 1962, που στοίχισε τη ζωή σε 8 άτομα, προσέλκυσε πολύ περισσότερη προσοχή.
The later police charge on the Charonne metro station on 8 February, 1962, which left eight dead, received much more attention.
Πλέον, ο κόσμος παντού μιλάει και ζητά από τη γαλλική κυβέρνηση την παραδοχή της τραγωδίας του 1961.
Now, people everywhere are speaking out and calling for the French government's admission of the 1961 tragedy.
Φωνές για παραδοχή από την κυβέρνηση
Calls for government admission
Στις 12 Οκτωβρίου 2011, η ιστοσελίδα Mediapart δημοσίευσε διαδικτυακά το “Κάλεσμα για την επίσημη παραδοχή της τραγωδίας της 17ης Οκτωβρίου 1961 στο Παρίσι” [fr], υπογεγραμμένο από αριθμό προσωπικοτήτων, καθώς και σύσσωμης της γαλλικής πολιτικής Αριστεράς.
On 12 October, 2011, the website Mediapart launched its online ‘Call for the official admission of the tragedy of 17 October 1961 in Paris‘ [fr], signed by a number of personalities as well as the full contingency of the French political left.
Η αίτηση είναι ακόμα ανοιχτή:
The petition is still open:
Έφτασε η ώρα για επίσημη αναγνώριση αυτής της τραγωδίας, η ανάμνηση της οποίας είναι τόσο γαλλική όσο και αλγερινή.
The time has come for an official acknowledgement of this tragedy, the memory of which is as much French as Algerian.
Τα λησμονημένα θύματα της 17ης Οκτωβρίου 1961 εργάζονταν, κατοικούσαν και έφτιαχναν την ζωή τους στη Γαλλία.
The forgotten victims of 17 October 1961 were working, residing, living their lives in France.
Τους χρωστάμε την ελάχιστη δικαιοσύνη, αυτήν της μνήμης.
We owe them this basic justice, that of remembering.
Φέτος στις 17 Οκτωβρίου (2011), μέρος του Τύπου ήταν στο ίδιο μήκος κύματος.
This 17 October (2011) some of the press were on the same wavelength.
Η Le Monde.fr δημοσίευσε στο Διαδίκτυο ανέκδοτες μέχρι στιγμής φωτογραφίες [fr] από το 1961, ενώ η OWNI δημοσίευσε “αρχεία κατηγορητήρια από την Αστυνομική Διεύθυνση” [fr] υπό την επικεφαλίδα “Γαλλικό Όνειδος της 17ης Οκτωβρίου 1961″ και η OWNI.eu ένα γράφημα για τις συλλήψεις που έγιναν εκείνη την ημέρα.
Le Monde.fr published online previously unseen photos [fr] from 1961, while OWNI published “accusing archives from the Prefecture of Police” [fr] under the heading “A French Shame 17 October 1961″, and on OWNI.eu, a graphic of the arrests made on that day.
To δημόσιο ραδιόφωνο FranceInter αφιέρωσε την εκπομπή του “The March of History” (“H Πορεία της Ιστορίας”) στην “Αστυνομία και τους Βορειοαφρικανούς στη Γαλλία, από το 1945 ως το 1961″, διαθέσιμο σε podcast εδώ [fr], και ο ιστότοπος France-Culture ονόμασε το επίσημο αφιέρωμά του [fr] “Το σημάδι από την πληγή της καταστολής της 17ης Οκτωβρίου 1961″.
Public radio service FranceInter devoted its broadcast “The March of History” to “The Police and North Africans in France, 1945-1961″, available on podcast here [fr], and France-Culture called its special report [fr] “The scar of the suppression of 17 October 1961″.
Σε επιφυλλίδα που δημοσιεύτηκε από την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Rue 89, ο Αμερικανός ιστορικός Robert Zaretsky έγραψε, [fr] ως εισαγωγή στην λεπτομερή του περιγραφή των γεγονότων της 17ης Οκτωβρίου 1961 και των επακολούθων της:
In an opinion piece published by Rue 89, the American historian Robert Zaretsky wrote [fr] as an introduction to his detailed account of the day of 17 October, 1961, and of its aftermath:
Στις 17 Οκτωβρίου, η γκωλιστική [στμ: γκωλισμός, πολιτική ιδεολογία που επηρεάζει σημαντικά τη γαλλική πολιτική και έχει ως “πατέρα” τον Σαρλ ντε Γκωλ] κυβέρνηση του Νικολά Σαρκοζί θα αγνοεί την πεντηκοστή επέτειο ενός δολοφονικού γεγονότος, που ακόμα και στις μέρες μας καλύπτεται με πέπλο σιωπής και σύγχυσης, κάτι που ρίχνει φως στη σύνθετη σχέση μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, μεταξύ Γάλλων και Αλγερινών στη σύγχρονη Γαλλία.
On 17th October, Nicolas Sarkozy's Gaullist government will not be aware of the fiftieth anniversary of a murderous event, shrouded in silence and confusion even today, that sheds crucial light on the complex relationship between the past and present, between the French and the Algerians in contemporary France.
Σε συνέντευξη με τον ιστορικό της γαλλικής αποικιοκρατίας, Gilles Manceron, η ιστοσελίδα bastamag.net προσπάθησε να αποσαφηνίσει τους λόγους [fr] για τη σιωπή της γαλλικής κυβέρνησης.
In an interview with the historian of French colonialism, Gilles Manceron, the site bastamag.net tried to clarify the reasons [fr] for the French government's silence.
Σύμφωνα με τον Manceron, υπήρχε σφοδρή επιθυμία να “κουκουλωθούν” τα πάντα. Ο ίδιος εξηγεί πώς σταδιακά ανασηκώθηκε το πέπλο:
According to Manceron, there had been a real desire to cover it up; he explains how the veil has gradually been lifted:
Συνέβη σε αρκετές περιστάσεις.
This was done on several occasions.
Το 1972, στο βιβλίο του La Torture dans la République (Ο Βασανισμός μέσα στη Δημοκρατία), ο Pierre Vidal-Naquet ενθυμείται τις σφαγές του Οκτώβρη του '61: “Το 1961, το Παρίσι αποτέλεσε το θέατρο ενός πραγματικού πογκρόμ.”
In 1972, in his book La Torture dans la République (Torture in the Republic), Pierre Vidal-Naquet recalls the massacres of October 1961: “In 1961, Paris had been the scene of a real pogrom.”
Στις 17 Οκτωβρίου 1980, η Libération αφιέρωσε ειδικό ρεπορτάζ αρκετών σελίδων με τίτλο “19 χρόνια πριν: μια ρατσιστική σφαγή στο κέντρο των Παρισίων”.
On 17 October 1980, Libération devoted a special report of several pages to it, entitled, “19 Years ago: a racist massacre in the centre of Paris”.
Το 1981, στην εικοστή επέτειο, η Libération “επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος”, την ακολούθησε η Le Monde.
In 1981, for the twentieth anniversary, Libération returned to the fray, followed by Le Monde.
Και για πρώτη φορά, τα γεγονότα της 17ης Οκτωβρίου 1961 συζητήθηκαν στην τηλεόραση: το κανάλι Antenne 2 πρόβαλε ρεπορτάζ του Marcel Trillat και του Georges Mattéi.
And for the first time, the events of 17 October 1961 have been discussed on television: Antenne 2 broadcast a report from Marcel Trillat and Georges Mattéi.
Το 1984, το μυθιστόρημα του Didier Daeninckx, Meurtres pour mémoire (Φόνοι για ενθύμιο), επίσης έκανε ανασκόπηση των γεγονότων αυτών.
In 1984, the novel by Didier Daeninckx, Meurtres pour mémoire (Murders for the record), also looked back on these events.
Ήταν όμως τόσο εξωφρενικό που τα γραπτά αυτά δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.
But it was so preposterous that these writings had no effect.
Φαίνονταν αβάσιμα.
It seemed implausible.
Κι ύστερα ήρθε η δεκαετία του '90, με τη δημοσίευση του βασικού έργου του Jean-Luc Einaudi, με τίτλο La Bataille de Paris - 17 octobre 1961 (Η Μάχη του Παρισιού - 17 Οκτωβρίου 1961), και η κυκλοφορία της ταινίας του Mehdi Lallaoui, Le Silence du fleuve (Η σιωπή του ποταμού).
Then came the 1990s, with the publication of the key work by Jean-Luc Einaudi, La Bataille de Paris - 17 octobre 1961 (The Battle of Paris - 17 October 1961), and the release of the film by Mehdi Lallaoui, Le Silence du fleuve (The Silence of the River).
Νέοι άνθρωποι, παιδιά μεταναστών, ασχολήθηκαν με αυτό το ζήτημα.
Young people who were children of immigrants picked up on this issue.
Όλοι αυτοί οι παράγοντες και οι διαφορετικοί πρωταγωνιστές [fr] οδήγησαν τελικά στην αποκάλυψη της αλήθειας.
All these factors and the different players led to the truth finally re-emerging.
Ο blogger BiBi έμαθε για τα γεγονότα αυτά, όταν διάβασε το προαναφερόμενο βιβλίο Meutres pour mémoire και σχολίασε [fr]:
Blogger BiBi was made aware of these events when reading Meutres pour mémoire, and commented [fr]:
Μέσω όσων βρίσκονται στην εξουσία, η Γαλλία φαίνεται σαν ένας αλαζονικός ιεροκήρυκας της ιστορίας, με πιο πρόσφατο μάθημα αυτό του Σαρκοζί.
Through those in power, France makes herself an arrogant sermoniser on history, the most recent lesson coming from Sarkozy.
Κομπάζει και παραληρεί για τους Τούρκους και τη γενοκτονία των Αρμενίων, αλλά δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι έχει λησμονήσει τους φόνους που συνέβησαν στις 17 Οκτωβρίου 1961, τη μέρα που η Γαλλική Αστυνομία, υπό τις διαταγές ενός συγκεκριμένου αστυνομικού επικεφαλής της περιοχής του Σηκουάνα ονόματι Maurice Papon, έριξε τους Αλγερινούς αντιπάλους της μες στο Σηκουάνα, όταν εκείνοι διαμαρτυρήθηκαν για την άδικη απαγόρευση κυκλοφορίας που είχε επιβληθεί μονάχα σε αυτούς.
He rants and raves about the Turks and the Armenian genocide but there's no doubt at all that he has forgotten the murders perpetrated on 17 October 1961, the day when French Police, under orders from a certain Police Chief from the Seine by the name of Maurice Papon, threw Algerian opponents into the Seine when they came to protest against the unjust curfew which affected only them.
Στο Bondy Blog, η Chahira Bakhtaoui παρέχει έναν σχολιασμό σε ντοκιμαντέρ [fr] της Yasmina Abdi με τίτλο Ici on noie les Algériens (Εδώ πνίγουν τους Αλγερινούς), ενώ η Sarah Ichou πήρε συνέντευξη [fr] από τη γιαγιά της, που ήταν 27 ετών την εποχή της σφαγής, και από τη θεία της, που ήταν οκτώ:
On the Bondy Blog, Chahira Bakhtaoui provides a commentary on a documentary [fr] by Yasmina Abdi, Ici on noie les Algériens (Here they drown Algerians), and Sarah Ichou interviewed [fr] her grandmother who was 27 years old at the time of the massacre, and her aunt who was eight:
Πότε μάθατε τι συνέβη; Την επαύριο των γεγονότων και τις επόμενες ημέρες, γιατί δεν υπήρχε τηλεόραση.
When did you know what had happened? The next day and the following days, because there was no television.
Ξέραμε τότε πως υπήρξαν κάποιοι θάνατοι, πως είχαν ρίξει Αλγερινούς μες στο Σηκουάνα.
We knew then that there had been some deaths, that they had thrown Algerians into the Seine.
Θυμάμαι τη λύπη των ανθρώπων γύρω μου.
I remember the sadness of the people surrounding me.
Κάποιοι άνθρωποι που πήγαν να διαδηλώσουν για τη χώρα τους, την ανεξαρτησία τους και τα δικαιώματά τους σκοτώθηκαν και τους ρίξανε μες στο ποτάμι.
Some men who went to demonstrate for their country, their independence and rights were killed and tossed into the water.
Ήταν φοβερό, λοιπόν, αλλά εμείς τα μάθαμε όλα αυτά πιο μετά, ότι υπήρξαν δεκάδες και δεκάδες θάνατοι.
So, it was dreadful, but we only learned of all this afterwards, that there had been dozens and dozens of deaths.
Ήταν η περίοδος της γαλλικής Αλγερίας.
It was the period of French Algeria.
Αλλά όλα όσα λέω είναι μονάχα οι αναμνήσεις ενός μικρού κοριτσιού 8 χρόνων.
But everything I'm telling you is only the memories of a little girl 8 years old.
Δεν ήξερα πολλά από πολιτική, ήξερα όμως ότι γινόταν ένας πόλεμος, ότι έπρεπε να διαδηλώσουμε για τη χώρα μας. Το άκουγα από τους μεγάλους.
I didn't know much about politics, but I did know that there was a war on, that we had to demonstrate for our country; I would hear it from the adults.
Ζούσα μέσα στο κλίμα αυτό με τους γονείς μου.
I was living in this climate with my parents.
Έχω απλά αυτή τη μνήμη του φόβου από εκείνη τη μέρα, τη 17η Οκτωβρίου 1961.
I just have this memory of fear from this day, 17 October 1961.
Το ότι τη θυμάμαι σημαίνει ότι μου έκανε βαθιά εντύπωση.
The proof that I remember it, is that it made a deep impression on me.
Εν πάσει περιπτώσει, σε διαδηλώσεις υπάρχουν πάντα κάποιοι που έρχονται για να πάρουν εκδίκηση, για να σκοτώσουν, να κάνουν το ο,τιδήποτε, γιατί συνήθως μια διαδήλωση είναι ειρηνική.
In any case, in demonstrations there are always people who come to take revenge, to kill, to do whatever, because normally a demonstration is peaceful.
Ο κόσμος πάει να διαμαρτυρηθεί για τα δικαιώματά του κι όχι για να σκοτωθεί.
People go to demonstrate for their rights and not to get themselves killed.
Από την άλλη πλευρά, όσοι κατέβαιναν για να σκοτώσουν δεν είχαν έρθει για τη διαδήλωση.
On the other hand, those who came to kill didn't come to demonstrate.
Αυτοί είναι ρατσιστές, κατέβηκαν επειδή υπήρχε μια πορεία διαμαρτυρίας Αλγερινών, επειδή ήταν Άραβες, ένα τίποτα, κι έτσι έπρεπε να τους ρίξουν στο νερό, μια σελίδα της ιστορίας λυπηρή, αλλά δυστυχώς έτσι είναι σε όλους τους πολέμους.
Those people are racists, they came because there was an Algerian demonstration, because there were Arabs, nobodies, so they needed to be dropped into the water, a page from history that's sad but unfortunately it's like that in all wars.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
That's the problem.
Η ιστοσελίδα Médiapart δημοσίευσε χάρτη των διαδηλώσεων [fr] που έλαβαν χώρα ως αφιέρωμα για την επέτειο στη Γαλλία.
Médiapart has put online a map of the demonstrations [fr] that took place to mark the anniversary in France.
Στην Αλγερία, όπου κυκλοφόρησε αναμνηστικό γραμματόσημο, ο Akram Belkaïd στην ιστοσελίδα Slate Afrique ενθυμείται την Massacre d'État (Κρατική Σφαγή) [fr] και η σελίδα Afrik.com, τη Nuit oubliée (Λησμονημένη Νύχτα) [fr].
In Algeria, where a commemorative stamp has been issued, Akram Belkaïd on Slate Afrique recalls the Massacre d'État (State Massacre) [fr] and Afrik.com, the Nuit oubliée (Forgotten Night) [fr].
Ο αρχισυντάκτης του El Watan εν τω μεταξύ ελπίζει [fr] να δει “Παραδοχή μετά την άρνηση”, αλλά τον Οκτώβρη του 1988 [στμ: ημερομηνία ταραχών για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στην Αλγερία] θυμάται ένας άλλος συντάκτης [fr], παρατιθέμενος από την Courrier International.
The editorial writer of El Watan meanwhile hopes [fr] to see “After denial, admission”, but it's October 1988 [date of democratic reform riots in Algeria] that another news writer remembers [fr], quoted by Courrier International. @Celestissima was the source of several links in this post.
Η @Celestissima αποτέλεσε την πηγή αρκετών συνδέσμων στη δημοσίευση αυτή.
This text has been abridged and edited for English speaking audience.
Ουγγαρία: Αλληλεγγύη στους άστεγους και τους φτωχούς
Hungary: Solidarity With the Homeless and the Poor
Πολλές δράσεις πολιτών έχουν οργανωθεί τις τελευταίες εβδομάδες στη Βουδαπέστη ως διαμαρτυρία ενάντια στην τροποποίηση του νόμου που θα τιμωρεί “εκείνους που διαμένουν κατ' εξακολούθηση σε δημόσιους χώρους” με το αυξημένο πρόστιμο των 530€ ή με την ποινή της φυλάκισης.
Many citizen actions have been organized in the past weeks in Budapest in protest against the modification of the law that would punish “recurrent residing in public places” with an increased fine of €530 or imprisonment.
Ο νόμος επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ από τη 1 Δεκεμβρίου 2011.
The law is supposed to come into force by December 1, 2011.