natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Cartoon από @tonoise, υπό άδεια CC 2.0 Η στρατιωτική δικτατορία στη Βραζιλία διήρκεσε ακριβώς 21 χρόνια, από την 1η Απριλίου του 1964 (Πρωταπριλιά στη Βραζιλία, ο λόγος για τον οποίο ο στρατός παραπέμπει στην προηγούμενη, 31 Μαρτίου, ως τη μέρα του πραξικοπήματος) μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 1985.
The military dictatorship in Brazil lasted exactly 21 years, from 1 April 1964 (April Fools' Day in Brazil, which is why the military point to the previous day, March 31 as the day of the coup) until January 1, 1985.
Κατά την περίοδο εκείνη της αυξημένης πολιτικής καταστολής, 380 άνθρωποι σκοτώθηκαν [pt] (μεγάλο μέρος των αριστερών αντιδικτατορικών ανταρτών, αλλά και πολλοί φοιτητές ή απλά άνθρωποι που δεν υποστήριζαν το καθεστώς), μεταξύ των οποίων 147 ακόμα αγνοούνται και τίποτα δεν είναι γνωστό για την τύχη των σωρών τους.
During this time of heightened political repression, 380 people were killed [pt] (a substantial part of leftist anti-dictatorship guerrillas, but many students or simply people who did not support the regime), among which 147 are still missing and nothing is known about the fate of their bodies.
Χιλιάδες Βραζιλιάνοι υπήρξαν θύματα συστηματικών βασανιστηρίων και τυχαίων συλλήψεων, συμπεριλαμβανομένων [pt] και εγκύων, και σε κάποιες περιπτώσεις παιδιών, ενώ γιοί και κόρες πολιτικών κρατουμένων εξαναγκάζονταν να παρακολουθούν [pt] τις συνεδρίες βασανιστηρίων των γονιών τους.
Thousands of Brazilians were victims of systematic torture and arbitrary arrests, including [pt] pregnant women, and in some cases children, while sons and daughters of political prisoners attended [pt] the sessions of torture.
Στις 28 Αυγούστου 1979, ο τότε δικτάτορας João Figueiredo έθεσε σε ισχύ το νόμο υπ. αριθ. 6683, γνωστό ως Lei da Anistia [Νόμος της Αμνηστίας, pt] που ουσιαστικά απήλλασε πολίτες και στρατιωτικούς συνδεόμενους με εγκλήματα που διαπράχθηκαν εκείνη την περίοδο, σε αναμονή του επερχόμενου τέλους της δικτατορίας και πιθανών δικαστικών διώξεων εναντίων των εγκληματιών.
Cartoon by @tonoise, under license CC 2.0 On August 28, 1979, the then dictator, João Figueiredo, enacted law number 6683, known as the Lei da Anistia [Amnesty Law, pt] that virtually excused civilians and the military associated with crimes committed during the period, anticipating the near end of dictatorship and the possibility of lawsuits being brought against the criminals.
Ο συνταγματάρχης Carlos Alberto Brilhante Ustra [pt] υπήρξε ο μόνος στρατιωτικός που διώχθηκε και καταδικάστηκε [pt] στις 9 Οκτωβρίου 2008, έχοντας αναγνωριστεί επίσημα ως βασανιστής, παρ' ότι η ποινή δεν επέφερε χρηματικό πρόστιμο ή φυλάκιση, καθώς ήταν μόνο δηλωτική.
Colonel Coronel Carlos Alberto Brilhante Ustra [pt] was the only military personnel to be prosecuted and convicted [pt] on October 9, 2008, officially becoming considered a torturer, even if the penalty would not require payment of a fine or imprisonment, but was only declaratory.
Όμως, μέχρι σήμερα, 25 χρόνια μετά το τέλος της δικτατορίας, κανείς δεν έχει τιμωρηθεί, και τα στρατιωτικά αρχεία που καλύπτουν την περίοδο εκείνη παραμένουν κλειστά, αποτρέποντας τις οικογένειες των 147 αγνοουμένων απ'το να θάψουν τους νεκρούς τους και να μάθουν την αλήθεια.
But after 25 years of the end of dictatorship, to date no-one has been punished and military records covering that period remain closed, preventing the families of the 147 missing persons to bury their loved ones and know the truth.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, συστήθηκε συλλογικό blog [pt] τον Φεβρουάριο για να απαιτήσει το άνοιγμα των αρχείων της δικτατορίας, λαμβάνοντας υπ' όψη ότι η πρόεδρος της δημοκρατίας, Dilma Rousseff, υπήρξε κι η ίδια θύμα βασανιστηρίων εκείνη την περίοδο, και πολέμησε στο αντάρτικο κατά του ολοκληρωτικού καθεστώτος.
Based on this, a collective blog was organized [pt] in February to demand the opening of the archives of the dictatorship, taking into account that the President of the Republic, Dilma Rousseff, was herself a victim of torture during the period and fought in the guerrilla war against the authoritarian regime.
Η Niara de Oliveira, δημιουργός του συλλογικού blog Pimenta com Limão [Πιπέρι με Λεμόνι], παραθέτει τους λόγους [pt] ύπαρξής του:
Niara de Oliveira, from Pimenta com Limão [Pepper with Lemon], creator of the collective blog, gave the reasons [pt]:
Ώστε κανείς πατέρας και καμία μητέρα να μην πεθάνει χωρίς να γνωρίζει το τέλος που η στρατιωτική δικτατορία και η βραζιλιάνικη κυβέρνηση επεφύλαξε στο παιδί τους, ώστε τα μυστικά αρχεία να επαναχαρακτηριστούν ως δημόσια, ώστε οι βασανιστές και οι δολοφόνοι να ταυτοποιηθούν και να τιμωρηθούν.
So that no father/mother dies without knowing the end that the military dictatorship and the Brazilian government gave to their child, that the secret files be now reclassified as public, and that the torturers and assassins be identified and punished.
Εξάλλου, δεν χτίζεται αληθινή δημοκρατία με τόσους σκελετούς κρυμένους στη ντουλάπα.
After all, one cannot build a full democracy with so many hidden skeletons in the closet.
Ο Gabriel Pinheiro σχολιάζει [pt] τις προσδοκίες από την Dilma Rousseff:
Gabriel Pinheiro commensts [pt] on the expectations of Dilma Rousseff:
Τη μέρα που ορκίστηκε πρόεδρος της Βραζιλίας, η Rousseff συγκινήθηκε, ενθυμούμενη τους συντρόφους της στα όπλα ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς που “σκόνταψαν κι έπεσαν“.
On the day she was sworn in as President of Brazil, Rousseff was moved while remembering her comrades in arms who “fell on the walk” against the military regime.
Επιπλέον, προσκάλεσε πρώην συγκρατούμενούς της στην προεδρική ορκομωσία.
Furthermore, she invited former colleagues in prison for the presidential inauguration.
Ο συμβολισμός αυτής της εκλογής μιάς πρώην αντάρτισσας είναι ξεκάθαρος: αποτελεί επίσης σήμερα την ανώτατη ηγέτειρα του στρατού.
The symbolism in this election of a former militant is clear: she's also the supreme commander of the Army today.
Γι' αυτούς και άλλους λόγους, πολλοί απ' τους ψηφοφόρους της, συμπεριλαμβανομένου ειλικρινά και εμού, εναπόθεσαν στη Dilma την εμπιστοσύνη ότι θα λάμβανε διαφορετική στάση σε σχέση με τα στρατιωτικά αρχεία και τις έρευνες των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από το κράτος εκείνη την περίοδο
For these and other reasons, most of his constituents, yours truly included, deposited in Dilma the trust that she would take a different stance with respect to military records and investigations of crimes committed by the state during that period
Ο Leandro Parteniani δε βλέπει λόγους [pt] για να συνεχίσουν να λογοκρίνονται τα αρχεία:
Leandro Parteniani sees no reason [pt] in continuing to keep the archives censored:
[…] δεν έχει νόημα, 25 χρόνια μετά τον εκδημοκρατισμό, να συνεχίσουμε να διατηρούμε έγγραφα από την εποχή του καθεστώτος διαβαθμισμένα ως απόρρητα, άκρως απόρρητα ή περιορισμένης πρόσβασης.
[…] it makes no sense, 25 years after the democratization, to still have documents of the the military era classified as secret, top secret or restricted.
Επιτρέποντας να παραμείνουν αυτά τα αρχεία κλειστά, χωρίς πρόσβαση από τον πληθυσμό, απαρνούμαστε στην κοινωνία ένα θεμελιώδες δικαίωμα και συνεπώς παρακωλύουμε την πρόοδο της δημοκρατίας.
To allow that these files remain closed, out of the population's sight, is denying society a fundamental right and therefore inhibiting the advance of democracy.
Εξάλλου, αν ο λαός δεν κατανοήσει ακριβώς τι συνέβη στο παρελθόν, τι αξία θα προσδώσει στη δημοκρατία; Πως να στηρίξει κάποιος ένα δημοκρατικό σύστημα που αποκρύπτει τμήμα της ιστορίας του από την κοινωνία;
After all, if people do not understand exactly what happened in past, what value will they give to democracy? How one is expected to affirm a democratic system that hides from the society part of its history?
Προτείνει επίσης την σύσταση Επιτροπής Αλήθειας, όπως συνέβη στις γειτονικές χώρες της Βραζιλίας:
He also advocates the establishment of the Truth Commission, as done by Brazil's neighbouring countries:
Αξίζει να θυμηθούμε ότι μεταξύ των χωρών που ενεπλάκησαν στην Επιχείρηση Κόνδωρ (μιά συμμαχία αρκετών στρατιωτικών καθεστώτων στη Νότιο Αμερική, συμπεριλαμβάνομένης της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Χιλής, της Βολιβίας, της Παραγουάης και της Ουρουγουάης, για το συντονισμό της πάταξης ακροαριστερών αντιπάλων), μόνο η Βραζιλία δεν έχει συστήσει Επιτροπή Αλήθειας.
It is worth remembering that among the countries involved in Operation Condor (an alliance of several military regimes in South America, including Brazil, Argentina, Chile, Bolivia, Paraguay and Uruguay, to coordinate the repression of far left opponents), only Brazil has not adopted a Truth Commission.
Άνθρωπος σε Pau de Arara (στάση του παπαγάλου), cartoon του Carlos Latuff, με άδεια CC
A man in a Pau de Arara, cartoon by Carlos Latuff, under CC
Η Ediane Oliveira μας υπενθυμίζει [pt] ότι το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS) κύρηξε την Αμνηστία που παρασχέθηκε από το στρατιωτικό καθεστώς παράνομη [pt], και ότι η Βραζιλία αδιαφόρησε για την απόφαση:
Ediane Oliveira reminds us [pt] that the Court of Human Rights of the Organization of American States (OAS) ruled the Amnesty created during the military regime illegal [pt], and that Brazil did not care about the decision:
Το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS) αναγνώρισε την σημασία της ταυτοποίησης και τιμωρίας των βασανιστών της στρατιωτικής δικτατορίας, αποφαινόμενο ότι η διατήρηση του Νόμου Αμνηστίας ζημιώνει τις διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει η Βραζιλία.
The Court of Human Rights of the Organization of American States (OAS) recognized the importance of identifying and punishing the torturers of the military dictatorship, ruling that the maintenance of the Amnesty Law hurts international agreements signed by Brazil.
Δυστυχώς όμως, η βραζιλιάνική κυβέρνηση συνεχίσει να αγνοεί το βούλευμα.
But unfortunately, the Brazilian government keeps ignoring the decision.
Τα βασανιστήρια έχουν ιδρυματοποιηθεί σ' αυτή τη χώρα, διότι δε μπορείς να τα καταδικάσεις αφότου έχεις αμνηστεύσει τους μεγαλύτερους βασανιστές της ιστορίας μας, χωρίς καν να τους έχεις ταυτοποιήσει.
The torture is institutionalized in this country because you can not punish torture after having pardoned the biggest torturers in our history and not even identify them.
Ο Thiago Beleza συγκρίνει [pt] τη σχέση μεταξύ των βασανιστηρίων του χθες και του σήμερα, σε αστυνομικά τμήματα:
Thiago Beleza compares [pt] the relationship between the torture of the past and today's torture, at police stations:
Η μη τιμωρία των δολοφόνων και βασανιστών του χθες αποτελεί τη βεβαιότητα της μη τιμωρίας των δολοφόνων και βασανιστών του σήμερα.
The non-punishment of the murderers and torturers of yesterday is the certainty of the non-punishment of the murderers and torturers of today.
Το κράτος είναι συνένοχο.
The state is complicit.
Ο Rodrigo Cárdia συγκρίνει [pt] την κατάσταση στη Βραζιλία και την Αργεντινή, ένα έθνος που έχει δικάσει στρατιωτικούς εγκληματίες:
Rodrigo Cárdia contrasts [pt] the situation of Brazil with Argentina, a nation that has tried military criminals:
Η Αργεντινή, είναι αλήθεια, υπέφερε μιά δικτατορία πολύ πιό βίαιη από κείνη της Βραζιλίας.
Argentina, it is true, suffered a dictatorship far more violent than Brazil.
Σε επτά μόλις χρόνια, υπήρξαν περισσότεροι από 30.000 νεκροί και αγνοούμενοι.
In just seven years, there were more than 30,000 dead and missing.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα 21 χρόνια του βραζιλιάνικου δικτατορικού καθεστώτος αξίζουν να ξεχαστούν.
But that doesn't mean the 21 years of the Brazilian military regime deserve to be forgotten.
Διότι κι εδώ υπήρξαν συλλήψεις, βασανιστήρια, εξαφανίσεις και δολοφονίες.
For here, too, there were arrests, torture, disappearances and murders.
Η Amanditas παίρνει ξεκάθαρη θέση [pt] για τα δικαιώματα των θυμάτων και των οικογενειών τους:
Amanditas is clear [pt] about the rights of victims and their families:
Οι οικογένειες που επηρεάστηκαν από το “καθεστώς” δεν πρέπει να αγνοηθούν, και να αντιμετωπιστούν σαν να είχαν πεθάνει μαζί με το “καθεστώς”.
These families affected by the “regime” cannot be ignored, treated as if they had died along with the “regime”.
Οι οικογένειες δεν έχουν σταματήσει να είναι εκεί, διεκδικώντας κάτι που φαίνεται προνόμιο: το δικαίωμα να αφηγηθούν τις ίδιες τους τις ιστορίες.
The families have not stopped: they are there, wanting to have what appears to be a privilege: the right to tell their own stories.
Τέλος, η Luka διευκρινίζει [pt]:
Finally, Luka clarifies [pt]:
Το άνοιγμα των αρχείων της στρατιωτικής δικτατορίας δεν είναι μόνο για να αποτίσουμε τιμή σε όσους χάθηκαν εκείνη την εποχή, αλλά και για να δείξουμε ότι αρνούμαστε να σπαταλήσουμε κι άλλα χρόνια χωρίς νέα από τους αγνοούμενους σ' αυτή τη χώρα.
To open the archives of military dictatorship is not only to honour those who perished at the time, but also to show that we will not accept to spend more years without news of missing persons in this country.
Όχι άλλο Pau de Arara [δείτε το παραπάνω cartoon].
Pau de Arara no more [see cartoon above].
Το Ordem dos Advogados do Brasil (OAB - Τάγμα Βραζιλιάνων Δικηγόρων) ανάρτησε διαδικτυακό αίτημα για το άνοιγμα των αρχείων, και λανσάρισε την Εθνική Καμπάνια για την Αλήθεια και τη Μνήμη, με βίντεο όπου ηθοποιοί υποδύονται διάσημους νεκρούς και αγνοούμενους αριστερούς αντικαθεστωτικούς.
The Ordem dos Advogados do Brasil (OAB - Order of Brazilian Lawyers) has an online petition to request the opening of the archives, and has released the National Campaign for Truth and Memory, with actors playing famous left-wing militants dead and missing.
Ταϊβάν: Η μοναχικός δρόμος των διαδηλωτών κατά των πυρηνικών
Taiwan: Anti-Nuclear Protesters’ Lonely Quest
Ένα τέταρτο πυρηνικό εργοστάσιο είναι αυτή τη στιγμή υπό κατασκευή στην Ταϊβάν, στην πόλη Gongliao, μόλις 40 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα Ταϊπέι.
A fourth nuclear power plant is currently under construction in Taiwan, in Gongliao town, just 40 km away from the capital Taipei.
Το 1988, οχτώ χρόνια μετά από την απόφαση της Ταϊβανέζικης εταιρίας παραγωγής ενέργειας να χτίσει το εργοστάσιο, οι κάτοικοι του Gongliao πραγματοποίησαν την πρώτη συνάντηση αυτού που θα γινόταν το αντιπυρηνικό τους κίνημα.
In 1988, eight years after the Taiwan Power Company first decided to build the plant, locals in Gongliao held the first meeting of what became their anti-nuclear organization.
Το 1994 πραγματοποίησαν το δικό τους δημοψήφισμα (στα κινέζικα όπως και οι παρακάτω σύνδεσμοι) το οποίο αποκάλυψε ότι το 96% των ντόπιων κατοίκων ήταν αντίθετοι με την κατασκευή του εργοστασίου.
In 1994, they even held their own referendum [zh], which revealed that 96% of locals were opposed to the plant's construction.
Εντούτοις, η κυβέρνηση περιφρόνησε τις απόψεις τους και έλαβε μέτρα για να μην ακουστούν οι φωνές τους.
Nevertheless, the government disregarded such opinions and took steps to suppress these voices.
Μία διαδήλωση ενάντια στην κατασκευή τέταρτου πυρηνικού εργοστασίου στην Ταϊβάν το 2010.
A protest against Taiwan's fourth nuclear power plant in 2010.
Φωτογραφία από Alvin Chua (CC BY 2.0).
Image by Alvin Chua (CC BY 2.0).
Το 1991, αφού οι διαδηλωτές τοποθέτησαν κατασκευές στο χώρο που προβλεπόταν για το πυρηνικό εργοστάσιο, η αστυνομία προσπάθησε να τις γκρεμίσει.
In 1991 [zh], after protesters put up structures on land planned for the future nuclear power plant, police tried to tear down them down.
Στις 3 Οκτωβρίου (1991), υπήρξε μία σοβαρή σύγκρουση αφού η αστυνομία παραβιάζοντας την παραπάνω συμφωνία, γκρέμισε τα ράφια και χτύπησε τον πρόεδρο της αντί-πυρηνικής οργάνωσης.
On October 3rd [1991], there was a serious clash after police violated the previous agreement and tore down the shelves, and hit the president of the anti-nuke [nuclear] organization.
Ένας αστυνομικός σκοτώθηκε από ατύχημα αφού ο οδηγός χτύπησε έναν πυλώνα και έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου.
A policeman was accidentally killed after one driver hit a pillar and flipped the car.
Αυτό ονομάστηκε αργότερα το περιστατικό 1003.
This was later named the 1003 incident.
Μετά το περιστατικό, η τοπική κυβέρνηση υποκίνησε τα μέσα ενημέρωσης να δυσφημίσουν την οργάνωση κατά των πυρηνικών και τους υποστηριχτές της.
After the accident, the local government instigated media to discredit the anti-nuke organization and their supporters.
Ο οδηγός, Shun-Yuan Lin (林順源), που ήταν εθελοντής για την αντί-πυρηνική οργάνωση, κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάστηκε με ισόβια φυλάκιση.
That driver, Shun-Yuan Lin (林順源), who was a volunteer for the anti-nuke organization, was declared guilty and given a life sentence.
Επιπλέον ο διευθύνων σύμβουλος της οργάνωσης, Ching-Nan Gao (高清南) καταδικάστηκε με 10 χρόνια φυλάκιση.
In addition, the CEO [Chief Executive Officer] of the organization, Ching-Nan Gao (高清南) was sentenced to ten years in prison.
Το 1999,αφού το Συμβούλιο Ατομικής Ενέργειας (Atomic Energy Council) ενέκρινε την άδεια για την κατασκευή του τέταρτου πυρηνικού εργοστασίου, η κυβέρνηση ανακάλεσε το δικαίωμα αλιείας των ντόπιων κατοίκων στο Gongliao χωρίς προειδοποίηση.
In 1999, after the Atomic Energy Council approved the license for construction of the fourth nuclear power plant, the government revoked the fishery rights [zh] of locals in Gongliao without notice.
Οι ντόπιοι αρνήθηκαν την αποζημίωση που προσέφερε η κυβέρνηση και απευθύνθηκαν στη διοίκηση Yuan (στα αγγλικά) για να διαμαρτυρηθούν για την απόφαση.
Locals refused the compensation [zh] offered by the government and went to the Executive Yuan to protest against this decision.
Αφού ο Υπουργός Οικονομικών έστειλε επιταγές αποζημίωσης στην τοπική αλιευτική οργάνωση, οργισμένοι ψαράδες επέστρεψαν την 200 εκατομμυρίων ΝΤ$ [Νέο Δολάριο της Ταϊβάν] (US$ 6,78 εκατομμύρια) επιταγή.
After the Ministry of Economic Affairs sent compensation checks to local fishing organization, angry fishermen sent the NT$ [New Taiwan Dollar] 200 million (US$ 6.78 million) check back.
Συγκεντρώθηκαν μπροστά στο διοικητήριο Yuan και φώναξαν: “Δώστε μας πίσω τα αλιευτικά δικαιώματα!”.
They gathered in front of the Legislative Yuan and yelled, ‘Give our fishery rights back!'
“Απαιτούμε για τις μελλοντικές γενιές, όχι για εμάς, να έχουν κάτι να φάνε”.
‘We demand that our future generations, not only ourselves, will have something to eat.'
Το 2000, υπήρξε μία αστάθεια στις αποφάσεις αφού ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος πήρε την εξουσία.
In 2000, these anti-nuclear activists rode a rollercoaster after the Democratic Progressive Party candidate took office.
Το κυβερνών κόμμα αποφάσισε να αναστείλει την κατασκευή του τέταρτου πυρηνικού εργοστασίου.
The ruling party decided to suspend the construction of the fourth nuclear power plant.
Εντούτοις, επειδή οι πολιτικές συγκρούσεις ανάμεσα στο κυβερνών κόμμα και στην αντιπολίτευση δεν βρήκαν λύση, η ίδια η αναστολή ακυρώθηκε το 2001:
However, because political conflict [zh] between the ruling party and the opposition party could not be resolved, the ‘cancellation' itself was voided in 2001:
Η οικονομία της Ταϊβάν επηρεάστηκε από την οικονομική κρίση της Ασίας το 2001.
Taiwan's economy was influenced by the Asian financial crisis in 2001.
Το Kuomingtang, το μεγαλύτερο κόμμα που ανήκει στην διοικητική περιοχή Yuan, ισχυρίστηκε ότι η ανάκληση του τέταρτου πυρηνικού εργοστασίου έπρεπε “λογικά” να θεωρηθεί υπεύθυνη για τα οικονομικά προβλήματα.
The Kuomingtang, the majority party in the Legislative Yuan, claimed the suspension of the fourth nuclear power plant should ‘reasonably' be responsible for the economy problems.
Από την άλλη μεριά, το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα ισχυρίστηκε ότι οι κάτοικοι του Gongliao έπρεπε να πάρουν την ευθύνη για την ανάκληση της κατασκευής του πυρηνικού εργοστασίου.
On the other hand, the Democratic Progressive Party claimed the residents in Gongliao should take the responsibility for the suspension of the power plant.
Μετά από περισσότερα από 20 χρόνια διαμαρτυριών ενάντια στην κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου, η κατασκευή συνεχίστηκε, αφήνοντας τους κατοίκους να αντιμετωπίσουν το φόβο τους χωρίς ελπίδα:
After more than 20 years of protests against the nuclear power plant, construction has resumed, leaving locals to deal with their own fear without hope [zh]:
Η γερουσία καθισμένη μπροστά από το ναό του Aodi και παρακολούθησε τις διαδηλώσεις μερικών νέων ανθρώπων (από την οργάνωση NONUKE).
The elder sat in front of the temple in Aodi and watched the performance of some young people (from NONUKE).
Αναστέναξε: “Φυσικά και φοβάμαι ότι το πυρηνικό εργοστάσιο είναι πολύ κοντά στο σπίτι μου”.
He sighed, ‘Of course I am scared that the nuclear power plant is so close to my home.'
“Εντούτοις, η κατασκευή πρόκειται να τελειώσει.
However, the construction is about to finish.
Τι μπορεί να κάνει κανείς με την κυβέρνηση;”
What can you do with the government?
Στην Ιαπωνία, υπάρχουν ακόμη μερικοί μοναχικοί διαδηλωτές που είναι αντίθετοι με την κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων εκεί.
In Japan, there are also some lonely protesters opposed to nuclear power plants there.
Οι κάτοικοι (λιγότεροι από 500) στην Iwaishima (祝島) διαμαρτύρονται ενάντια στην κατασκευή τοπικού πυρηνικού εργοστασίου για περισσότερα από 28 χρόνια:
The residents (less than 500) in Iwaishima (祝島) [zh] have protested against the local nuclear power plant for more than 28 years:
Αν και ο μέσος όρος ηλικίας αυτών των διαδηλωτών είναι πάνω από 65, αυτοί οι ηλικιωμένοι δεν σταμάτησαν να διαμαρτύρονται ενάντια στην εξωφρενική κυβέρνηση.
Although the average of age of these protesters is over 65, these elders have not given up the protest against their outrageous government.
Λένε: “Η θάλασσα μας παραδόθηκε από τους προγόνους εδώ και χιλιάδες χρόνια.
They say, ‘The sea has been handed down by our ancestors for thousands of years.
Δε θέλουμε να τη δούμε μολυσμένη”.
We do not want to see it polluted.'
Διαδήλωση ενάντια στην κατασκευή τέταρτου πυρηνικού εργοστασίου στην Ταϊβάν το 2010.
Protest against the fourth nuclear power plant in 2010.
Μετά το μεγαλύτερο σεισμό στην ιστορία της Ιαπωνίας που συνέβη αυτό το μήνα, υπήρχε μία ανησυχία σχετικά με τον τύπο του καυσίμου που χρησιμοποιείται στον αντιδραστήρα 3 του πυρηνικού εργοστασίου Fukushima I που έχει ήδη υποστεί βλάβες:
After the greatest earthquake in the recorded history of Japan took place this month, there was worry over the type of fuel used in reactor unit 3 of the country's damaged Fukushima I nuclear power plant:
Η πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης δεν αναφέρει το γεγονός ότι στην πυρηνική καταστροφή στο εργοστάσιο Fukushima Daiichi ένα υψηλού κινδύνου “μεικτό-οξύ” (ΜΟΧ) είναι παρόν στο 6% των ράβδων καυσίμου στον αντιδραστήρα 3 του εργοστασίου.
Largely absent from most mainstream media reports on the Fukushima Daiichi nuclear disaster is the fact that a highly-dangerous ‘mixed-oxide' (MOX) fuel is present in six percent of the fuel rods at the plant's Unit 3 reactor.
Εντούτοις, λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι έξι μήνες πριν μία ομάδα ανησυχίας (στα ιαπωνικά) που δημιουργήθηκε από γηραιούς Ιαπωνέζους (福島老朽原発を考える会) για το πυρηνικό εργοστάσιο της Fukushima ταξίδεψαν μέχρι το Τόκιο για να διαμαρτυρηθούν στην εταιρεία παραγωγής ενέργειας του Τόκιο και για την χρήση καυσίμων MOX:
However, not many people know that six months ago a concern group [jp] formed by Japanese elders (福島老朽原発を考える会) for the Fukushima I nuclear power plant traveled all the way to Tokyo to protest against the Tokyo Electricity Power Company and the use of MOX fuels:
Είναι επικίνδυνο να χρησιμοποιούν καύσιμα ηλικίας 10 ετών σε έναν αντιδραστήρα 34 ετών. Και δε δίνεται καμία εξήγηση στους κατοίκους της νομαρχίας.
They are pushing it far by using old fuel from ten years ago, in a 34-year-old aging reactor, and there no explanation given to the residents of the Prefecture.
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
What is this all about?