natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ήμασταν τόσο τυχεροί που βρισκόμασταν μπροστά και παρακολουθήσαμε όλο το θέαμα.
We were so lucky to be a the front of the line to watch the entire show.
Η πόλη Κόμπε στη Δυτική Ιαπωνία είναι επίσης διάσημη για τη φωταγώγηση του Δεκεμβρίου, η οποία αποκαλείται Φωταγώγηση της Κόμπε.
The city of Kobe in western Japan is also famous for its December illumination, called the Kobe Luminarie.
Η παράδοση ξεκίνησε έντεκα μήνες μετά το σεισμό Χανσίν του 1995, οπότε και η Κόμπε πρακτικά καταστράφηκε, για να τονωθεί το ηθικό (των κατοίκων).
The tradition began eleven months after the Hanshin Earthquake in 1995 raise raise spirits after Kobe was virtually destroyed.
25 Δεκεμβρίου 2015: Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
December 25, 2015: Merry Christmas to all!
Σε άλλο σημείο της επαρχίας Χανσίν της Ιαπωνίας, κάποια που δεν μπορούσε να παρευρεθεί στη Κόμπε, βρήκε μια δική της μαγική χριστουγεννιάτικη εμπειρία:
Elsewhere in Japan's Hanshin region, someone who couldn't make it to Kobe found a magical Christmas experience of their own:
Δεν μπόρεσα να πάω στην Κόμπε να δω τα φώτα, οπότε είδα το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Universal Studios της Ιαπωνίας [στην Οζάκα, που γειτνιάζει με την Κόμπε].
I couldn't get to Kobe to see the lights, so instead I saw the Christmas tree at Universal Studios Japan [in Osaka, which neighbours Kobe].
Δεν ανέβηκα σε κάποιο παιχνίδι, αλλά είχε πολλή πλάκα!
I didn't go on any rides but it was fun!
(⌒▽⌒) Προσπάθησα να φτιάξω χριστουγεννιάτικο κορμό…. και ήταν πολύ νόστιμος!
(⌒▽⌒) I tried making a yule log… and it tasted delicious!
Θα ξαναδοκιμάσω να φτιάξω.
I'll try making one again.
Και κάπως έτσι πέρασα την Παραμονή των Χριστουγέννων (lol).
And that's how I spent my Christmas Eve (lol).
Φυσικά, η περίοδος των Χριστουγέννων στην Ιαπωνία εμπεριέχει πολλά περισσότερα πράγματα από απλά και μόνο τους εκπληκτικούς φωτεινούς διάκοσμους.
Of course, Christmastime in Japan is about more than just stupendous light displays.
Η παραμονή των Χριστουγέννων είναι μια δημοφιλής βραδιά ραντεβού για τα ζευγάρια, ενώ το ψητό κοτόπουλο και η χριστουγεννιάτικη τούρτα ως επιδόρπιο αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του τραπεζιού.
Christmas Eve is a popular date night for couples, and baked chicken and a desert of Christmas cake requisite parts of the meal.
Αυτή τη χρονιά θα περάσω την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς στη Shiodome, στο εστιατόριο BiCE Tokyo.
This year I'm spending Christmas Eve in Shiodome, at BiCE Tokyo.
Το φαγητό είναι πραγματικά καλό και θα μπορούμε να βλέπουμε τον Πύργο Σκάι Τρι (Sky Tree) όσο θα τρώμε…είναι ό,τι καλύτερο!
The food is really good, and we can look at the Tokyo Sky Tree while eating dinner… it's the best!
Σχεδόν κάθε γωνιά του Τόκυο φωτίζεται με κάποιο τρόπο.
Almost every corner of Tokyo is lit up in some way.
Ορίστε η θέα από το Ροπόντζι, στο κέντρο του Τόκυο.
Here is the view from Roppongi, in “mid-town”, or central Tokyo.
A photo posted by KyungHun Lee (@leekh929) on Dec 24, 2015 at 8:00am PST
#roppongimidtown #luminarie #ミッドタウン #ルミナリエ #夜景 A photo posted by KyungHun Lee (@leekh929) on Dec 24, 2015 at 8:00am PST
Τα γλυκά παίζουν ένα ρόλο-κλειδί στον τρόπο με τον οποίο η Ιαπωνία γιορτάζει τα Χριστούγεννα.
Cake plays a key role in how Japan celebrates Christmas.
Ορίστε μερικά νόστιμα γλυκά από το κατάστημα Pierre Hermes στο Matsuya Ginza, ένα από τα κορυφαία πολυκαταστήματα της Ιαπωνίας.
Here are some delicious cakes from the Pierre Hermes shop in Matsuya Ginza, one of Japan's top department stores.
Και φυσικά, τα Χριστούγεννα στην Ιαπωνία δεν θα ήταν πλήρη χωρίς τηγανητό κοτόπουλο Κεντάκι:
And of course, no Christmas in Japan would be complete without Kentucky Fried Chicken:
Καλά Χριστούγεννα από τα προάστια!
Merry Christmas from the suburbs!
Εδώ στο Futako υπάρχουν δυο Αη-Βασίληδες μπροστά από το KFC!
Out here in Futako there are two Santas in front of the Kentuck Fried Chicken outlet!
Ο καταστροφικός σεισμός του 1985 οδήγησε σε μια «αφύπνιση» στη Μεξικανική Κοινωνία
A Devastating Earthquake in 1985 Gave Rise to an ‘Awakening’ in Mexican Society
Δυνάμεις ασφαλείας κινούνται στην Πόλη του Μεξικού τις μέρες μετά τον σεισμό.
Security forces moving through Mexico City in the days after the earthquake.
Η φωτογραφία παραχωρήθηκε από την Ένωση Κατοίκων και Θυμάτων της Καταστροφής της 19ης Σεπτεμβρίου (UVYD-19 από τα αρχικά της στα ισπανικά).
Photo courtesy of Union of Neighbors and Victims of the Disaster September 19 (UVYD-19 in its Spanish acronym), used with permission.
Αναδημοσιεύεται κατόπιν αδείας. Μετά από έναν ισχυρό σεισμό της κλίμακας 8.1 στις 19 Σεπτεμβρίου 1985 και έναν μετασεισμό την επόμενη μέρα, οι κάτοικοι της Πόλης του Μεξικού δημιούργησαν πραγματικά δημοκρατικούς χώρους και μια εκτεταμένη «κοινωνική εξέγερση», καθώς πήραν στα χέρια τους την πόλη, η οποία είχε καταστραφεί με χιλιάδες νεκρούς και απώλειες εκατομμυρίων δολαρίων.
Following a powerful 8.1-magnitude earthquake on September 19, 1985, and an aftershock the next day, the people of Mexico City created truly democratic spaces and a widespread “social insurgence” as they took their city into their own hands, devastated by thousands of casualties and millions of dollars in losses.
Μέσω της δύναμης των προσπαθειών τους στη βάση, οι κάτοικοι της Πόλης του Μεξικού πρότειναν και θέσπισαν νέες οργανωτικές διαδικασίες, επέτρεψαν νέες διαδικασίες για την ευαισθητοποίηση και, ακόμα, παρείχαν τη σημαντική αμφισβήτηση που οδήγησε στην πτώση της πολιτικής δύναμης που απολάμβανε στο Μεξικό το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα (PRI στα ισπανικά), το οποίο διατήρησε τον έλεγχό του στην δημόσια ζωή της πρωτεύουσας του Μεξικού καθ' όλο τον 20º αιώνα.
Through the strength of their grassroots efforts, the residents of Mexico City proposed and enacted new organizational procedures, enabled new processes for building awareness, and even provided the pivotal challenge that led to the collapse of the political power enjoyed in Mexico City by the Institutional Revolutionary Party (PRI, in Spanish), which had maintained its control over public life and Mexico's capital city throughout the 20th century.
Ο Alejandro Varas, κοινωνιολόγος και μέλος της Ένωσης Κατοίκων και Θυμάτων της Καταστροφής της 19ης Σεπτεμβρίου (UVYD-19), υποστηρίζει ότι το πιο σημαντικό αποτέλεσμα της καταστροφής ήταν «η αυτοοργάνωση, ως φρούτο της αυτοδιακυβέρνησης και της αυτάρκειας, χωρίς την ανάγκη των δημόσιων ή ιδιωτικών υπηρεσιών».
Alejandro Varas, a sociologist and member of the Union of Neighbors and Victims of the Disaster September 19 (UVYD-19), says the most significant outcome of the disaster was “the self-organization, as a fruit of the self-governance and self-reliance over public and private institutions.”
Κάτοικοι από διαφορετικές περιοχές, ειδικά από τις γειτονιές Tlatelolco, Roma, Centro, Doctores και Morelos, έπρεπε να καταλήξουν σε κοινές συμφωνίες, να φτιάξουν καταλόγους με τις ανάγκες και τους πόρους και να παρέχουν τις δικές τους υπηρεσίες επικοινωνίας.
Neighbors from different districts, especially people from the Tlatelolco, Roma, Centro, Doctores, and Morelos neighborhoods, had to reach common agreements, draw up lists of needs and resources, and provide their own communication services.
Οι ντόπιοι από μη πληγείσες περιοχές και οι φοιτητές, δημιούργησαν ομάδες για να εισέλθουν στις πληγείσες περιοχές ως διασώστες και οργάνωναν τα καταλύματα, τις προμήθειες και τη διανομή των τροφίμων.
Locals from unaffected areas and university students formed groups to go into the affected areas, becoming rescuers and organizing shelters, supplies, and the distribution of provisions.
«Πρέπει να αναπτύξεις σχέσεις με το περιβάλλον σου για την επίτευξη των κοινών στόχων, για να σώσεις ζωές, για να ανακτήσεις τα υπάρχοντα, να οργανώσεις τις φρουρές. Όλα αυτά έπρεπε να γίνουν με τις δικές μας δυνάμεις και όλα έγιναν από τους κατοίκους», εξηγεί ο Varas.
“You need to establish relationships with your environment, in order to reach shared goals-to save lives, to recover belongings, to arrange guards-all of it had to be pulled up by the bootstraps and all of it was done by the neighbors,” Varas explains.
Ο χρονικογράφος Carlos Monsivais μιλάει για μια «αφύπνιση» στο βιβλίο του «Όχι χωρίς εμάς: Το χρονικό ενός σεισμού» (2005):
The chronicler Carlos Monsivais speaks of an “awakening” in his 2005 book “Not Without Us: The Days of the Earthquake”:
Μπροστά στην άκρως αναποτελεσματική κυβέρνηση του Miguel de la Madrid, που παρέλυσε από την τραγωδία, και φοβούμενη την γραφειοκρατία, ήταν εχθρική προς τις αυθόρμητες ενέργειες, ολόκληρη η κοινωνία της Πόλης του Μεξικού οργανώθηκε με ταχύτητα και ικανότητα και με έναν πυρήνα που διευρυνόταν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.
Facing the remarkably ineffective government of Miguel de la Madrid, as paralyzed by the tragedy, and facing the fear of bureaucracy, as an enemy of impromptu actions, the whole of society across Mexico City organized itself with speed and skill, and with a core that stretched across upper and lower classes.
Στο διάστημα δύο εβδομάδων, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι ξεκίνησαν βιαστικά να χτίζουν καλύμματα, να παρέχουν φαγητό και ρούχα, να συγκεντρώνουν χρήματα, να ψάχνουν για αγνοούμενους, να ανακτούν τις σωρούς των θανόντων και να διασώζουν τους επιζήσαντες που ήταν παγιδευμένοι στα ερείπια, να οργανώνουν τις μεταφορές, να παρέχουν ψυχολογική υποστήριξη, να προνοούν για την πρόληψη των επιδημιών, την απομάκρυνση των συντριμμιών και την κατεδάφιση των ερειπίων που ήταν επικίνδυνα.
Throughout two weeks, roughly one million people scrambled to create shelters, to supply food and clothes, to collect funds, to locate missing people, to retrieve the remains of the deceased and to rescue the survivors trapped in the rubble, to organize transport, to provide psychological counseling, to work to prevent health epidemics, to remove the mounds of gravel, and to demolish the ruins that posed hazards.
Την ίδια χρονιά ξεκίνησε το Κοινό Συντονιστικό Συμβούλιο για τα Θύματα Καταστροφών (CUD) και ετοίμασε προτάσεις για δράσεις με σκοπό να ξαναχτιστεί η πόλη.
In that same year, the Common Disaster Victim Coordinating Council (CUD) was started, and produced project proposals to rebuild the city.
Επίσης, δημιουργήθηκαν το Συμβούλιο για τους Αγώνες Πόλης και ο Γενικός Συντονιστής για το Λαϊκό Κίνημα Πόλης.
Also, the Council for Urban Struggles and the National Coordinator for the Urban Popular Movement were formed.
Αυτές οι οργανώσεις βάσης διεύρυναν τις απαιτήσεις των “damnificados de la vida” (θυμάτων της ζωής), έναν όρο που ξεκίνησε εκείνη την περίοδο και παρέπεμπε σε αυτούς που έμειναν άστεγοι ή εκτοπίστηκαν, όχι μόνο λόγω του σεισμού αλλά και για οικονομικούς λόγους.
These grassroots organizations broadened the demands of the “damnificados de la vida” (Victims of Life), a term that took root during that time, referring to those who had become homeless or displaced, not only due to the earthquake but also because of economic reasons.
Με τη νίκη της αντιπολίτευσης στην Πόλη του Μεξικού μέσω του Δημοκρατικού Επαναστατικού Κόμματος (PRD), πολλά μέλη από αυτές τις οργανώσεις βάσεις σταδιακά μετείχαν στην διακυβέρνηση του Μεξικού.
With the opposition's victory in the elections of Mexico City by way of the Democratic Revolution Party (PRD), many members of these grassroots organizations subsequently entered the Mexican government.
Η Ένωση Κατοίκων και Θυμάτων της Καταστροφής της 19ης Σεπτεμβρίου (UVYD-19) ξεκίνησε στις 5 Οκτωβρίου και συνεδρίαζε μέχρι και τρεις φορές τη μέρα, το πρωί, το απόγευμα και το βράδυ.
The UVYD-19 began on October 5 and held as many as three meetings a day, in the morning, afternoon, and evening.
Όταν κάποιος τους πλησίαζε για να συμμετάσχει, ενθάρρυναν τους γείτονές του να συμμετάσχουν και να οργανωθούν επίσης.
If someone approached them to participate, they would encourage that person's neighbors to join and organize, also.
Μήνες μετά, οι τακτικές της UVYD-19 απέδειξαν ότι η τέχνη και η κουλτούρα μπορούσαν να είναι μέσα για την δημιουργία στρατηγικών που θα οδηγούσαν στην σταθερότητα των απαιτήσεων του Μεξικανικού λαού.
Months later, the tactics of UVYD-19 demonstrated that art and culture could be avenues for creating strategies to lend durability to the demands of the Mexican people.
«Στην οργάνωση υπήρχαν άνθρωποι από όλα τα πολιτικά κόμματα.
“In the organization there were people coming from all political parties.
Η λειτουργία της βασιζόταν σε εγκρίσεις που δίνονταν στις συναντήσεις και σε επιτροπές που έδιναν αναφορά σε όλους και ο ίδιος ο λαός έδινε την έγκρισή του ή όχι», θυμάται ο Alejandro Varas.
But the way it worked was that approvals were given in the meetings, and they formed commissions to report back to everyone, and the people themselves granted approval or not,” remembers Alejandro Varas.
Επίσης αξιοσημείωτος είναι ο αγώνας για τα δικαιώματα των εργαζομένων στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας στις περιοχές Lorenzo Boturini και Colonia Obrera.
Also noteworthy was the labor rights struggle of the garment workers in factories in the Lorenzo Boturini and Colonia Obrera districts.
Η Μεξικανή συγγραφέας Elena Poniatowska πήρε συνέντευξη από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας και στο βιβλίο της «Τίποτα, κανείς: Οι φωνές του σεισμού» (1988) υποστηρίζει ότι «ο σεισμός αποκάλυψε την εκμετάλλευση των εργατών του κλάδου της κλωστοϋφαντουργίας ».
The Mexican writer Elena Poniatowska interviewed the garment workers, and in her 1988 book “Nothing, Nobody: The Voices of the Tremor,” she affirms “the earthquake revealed the exploitation of the garment workers.”
Η συγγραφέας πήρε συνέντευξη από τους επιζήσαντες 800 μαγαζιών που καταστράφηκαν και περιγράφει το πώς τα αφεντικά διέσωσαν πρώτα τα μηχανήματα και μετά τις 600 εργάτριες.
The writer interviewed the survivors of 800 shops that were destroyed, and describes how the bosses treated their equipment relative to their teams of 600 workers.
Περιγράφει επίσης την προστασία κτιρίων που η κυβέρνηση ήθελε να κατεδαφίσει με αυταρχικό τρόπο, τον απολυταρχισμό και το κλείσιμο διαχειριστικών αρχών μπροστά στην οργάνωση του λαού, την οργάνωση συναυλιών (εκεί γεννήθηκαν οι μουσικές μπάντες Maldita Vecindad και Hijos del Quinto Patio), τις εκκλησιαστικές λειτουργίες και το πώς οι εργαζόμενοι και ο λαός προστάτεψαν το Νοσοκομείο Juarez μετά την καταστροφή.
She also profiled the protection of buildings that the government had wanted to demolish by force, as well as the authoritarianism and closure of citizens' access to election officials, as citizens' movements emerged. Additionally, she portrayed how concerts were organized (giving birth to the music groups Maldita Vecindad and Hijos del Quinto Patio), how Catholic mass services were coordinated, and how the Hospital Juarez was defended by the staff and neighbors after the catastrophe.
Σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στην Πόλη του Μεξικού.
Confrontation between security forces and garment workers in Mexico City.
Φωτογραφία: Frida Hartz, παραχωρήθηκε από την Ένωση Κατοίκων και Θυμάτων της Καταστροφής της 19ης Σεπτεμβρίου (UVYD-19). Αναδημοσιεύεται κατόπιν αδείας.
Photo: Frida Hartz, courtesy of the Union of Neighbors and Victims of the Disaster September 19 (UVYD-19), used with permission.
Μέχρι εκείνο το σημείο, εξηγεί ο Alejandro Varas, «ο λαός δεν συμμετείχε καθόλου στην διακυβέρνηση».
Up until that time, Alejandro Varas recounts, “there was no citizen participation in the governing process.”
Μπροστά σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όλοι οι διάλογοι πραγματοποιούνταν μέσω του PRI.
Faced with an emergency, any dialogue was available exclusively through the PRI.
Εάν ήθελες να μιλήσεις με κάποιον, αυτό γινόταν μέσω μελών και τμημάτων του κόμματος και των περιφερειακών αντιπροσωπειών.
If you wanted to talk with someone it was through deputies and chapters of the political party and regional delegations.
Το μοντέλο συμμετοχής ήταν μέσω της “jefatura de manzana” (ένα μοντέλο οργάνωσης γειτονιάς με έναν αρχηγό ανά οικοδομικό τετράγωνο), μια αυστηρή ηγετική ιεραρχία, όπου οι αρχηγοί δεν επιλέγονταν από το λαό αλλά διορίζονταν εκ των άνω.
The model of participation was through a “jefatura de manzana” (a neighborhood organization model ruled by a block leader), a rigid hierarchy of leadership. Officials were not chosen by the people, but instead appointed from above.
Επιπλέον, η Πόλη του Μεξικού ήταν η μόνη περιοχή που δεν είχε τη δική της κυβερνητική αρχή καθώς ο Επικεφαλής Τμήματος (εκείνη την εποχή ήταν ο Ramon Aguirre) διοριζόταν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Moreover, Mexico City was the only territory that did not have its own ruling authority, since the department chief or regent (at that time, Ramon Aguirre) was appointed by the president of the republic.
Ο επικεφαλής τμήματος διόριζε τους αρχηγούς των αντιπροσωπειών.
The regent appointed the heads of the branch delegations.
Όλο αυτό κατέρρευσε, μαζί με τα κτίρια, όταν χτύπησε ο σεισμός.
All of this toppled, along with the buildings, when the earthquake struck.
Το ντοκιμαντέρ «Ο σεισμός του Μεξικού» δείχνει συνεντεύξεις με διαφορετικούς ανθρώπους που βίωσαν την τραγωδία.
The 2008 documentary “The Earthquake of Mexico” shows interviews with people from diverse backgrounds who experienced the tragedy.
Ο δημοσιογράφος Humberto Musacchio αναφέρει στο βίντεο ότι μέσα σε λίγες μέρες ο λαός πήρε τη δύναμη στα χέρια του, καθώς και την υγεία τους και οργάνωσή τους.
The journalist Humberto Musacchio says in the video that within a few days the citizens held the power in their hands, managing their own health and organizational structures.
Μετά τον σεισμό, το πρώτο πράγμα που έκανε ο Miguel de la Madrid ήταν να στείλει τον στρατό στους δρόμους, μια κίνηση που ο λαός απέρριψε.
After the earthquake, the first thing Miguel de la Madrid did was send the military out into the streets, a move which was widely rejected by the population.
Οι στρατιώτες δεν επέτρεπαν στους διασώστες να περάσουν τις γραμμές τους.
The soldiers did not allow the rescue workers to pass through their lines.
Έλεγαν ότι δεν χρειαζόταν περισσότερη βοήθεια και προσπαθούσαν να βάλουν στο περιθώριο τους κατοίκους που βοηθούσαν ενεργά στα καταλύματα και στις προσπάθειες διάσωσης.
The soldiers would say they did not need any more help, and they tried to sideline those citizens involved in shelters and rescue efforts.
Ο Manuel Camacho Solis, τότε γραμματέας Πολεοδομικής Ανάπτυξης, παραδέχεται στο βίντεο ότι ο πρόεδρος ανησυχούσε και σκεφτόταν την πιθανότητα να καταληφθούν τα στάδια ποδοσφαίρου από τους πληγέντες της τραγωδίας ακριβώς πριν το μουντιάλ ποδοσφαίρου που θα διεξαγόταν στην Πόλη του Μεξικού το 1986.
Manuel Camacho Solis, secretary of Urban Development at the time, admits in the video that the president was worried and thought that the displaced disaster victims might take over the soccer stadiums heading into the World Cup projected for Mexico City in 1986.
Παρόλο που πολλές από τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν παρέμειναν στην εκλογική αρένα, ο Varas τονίζει ότι πάνω από την πόλη υπάρχουν δύο σχέδια: το πρώτο είναι το διεθνές οικονομικό κεφάλαιο και τα έργα του και το δεύτερο αυτό που άφησε το κίνημα του 1985: «αυτοοργάνωση και εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας».
Even though many of the changes that were stirred up remained in the electoral arena, Varas emphasizes that over the entire city there are two blueprints: the first belongs to international real estate capital investment companies and their projects, and the second has the imprint left by the movement of 1985: “self-organization and confidence in ourselves.”
Αιθιοπία: Η ιστορία ενός κοριτσιού που αντιστάθηκε στην απαγωγή της και οι δικηγόροι που της έσωσαν τη ζωή
The Story of an Ethiopian Girl Who Fought Abduction, and the Lawyers Who Saved Her Life
Η Tizita Hagere (δεξιά) παίζει τον ρόλο της 14χρονης Hirut Assefa στην ταινία ‘Difret.'
Tizita Hagere (right) plays the role of 14-year-old Hirut Assefa in ‘Difret.'
Παραχώρηση φωτογραφίας από: Truth Aid Media.
Credit: Truth Aid Media.
Το παρόν άρθρο και το ραδιοφωνικό ρεπορτάζ από την Joyce Hackel και τη Julia Barton για την ιστοσελίδα The World παρουσιάστηκε αρχικά στην ιστοσελίδα PRI.org στις 22 Οκτωβρίου 2015 και αναδημοσιεύεται εδώ βάσει μιας συμφωνίας ανταλλαγής περιεχομένου.
This article and radio report by Joyce Hackel and Julia Barton for The World originally appeared on PRI.org on October 22, 2015, and is republished here as part of a content-sharing agreement.
Η λέξη “Difret” έχει πολλές σημασίες στα αμχαρικά, γλώσσα της Αιθιοπίας: μπορεί να σημαίνει από τη μία, “τολμώ” και “έχω θάρρος”, και από την άλλη, να έχει την έννοια του “βιασμού”.
The word “Difret” has many shades of meaning in Ethiopia's language Amharic: it can mean both “to dare” and “to have courage,” but also “to be violated.”
Όπως και ο τίτλος, έτσι και το ίδιο το έργο “Difret” αντιπροσωπεύει πολλά πράγματα: αποτελεί μυθοπλασία βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία θάρρους και αλλαγής. Είναι μία από τις ελάχιστες ταινίες της Αιθιοπίας που έχει γυριστεί σε 35mm.
Like its title, the film “Difret” represents many things: it's a work of fiction based on a true story of courage and change; it's one of the only films from Ethiopia shot on 35mm film; and it's got big name recognition in the form of executive producer Angelina Jolie Pitt.
Έχει λάβει μεγάλη δημοσιότητα χάρη στην παραγωγό της ταινίας, Αντζελίνα Τζολί-Πιτ. Αλλά, πάνω απ' όλα, η ταινία παρουσιάζει μια παραδοσιακή πρακτική, μέσα από την εμπειρία ενός φοβισμένου κοριτσιού που μπλέχτηκε σε μία κατάσταση πέρα από τον έλεγχό της.
But above all, the film tells the story about a traditional practice through the experience of one frightened girl caught in a whirlwind beyond her control.
Η ταινία “Difret” είναι βασισμένη στην ιστορία της Aberash Bekele - στην ταινία, αποκαλείται Hirut - , ενός κοριτσιού που έπεσε θύμα απαγωγής από μια ομάδα ανδρών πάνω σε άλογα, έξω από το χωριό της στην Αιθιοπία.
“Difret” is based on the story of Aberash Bekele - called Hirut in the film - a girl who was abducted by men on horseback outside her rural Ethiopian village.
Είναι η ημέρα που ξεκινά την 5η τάξη στο σχολείο.
It's the day she's promoted to 5th grade in school.
Ο απαγωγέας της - που δεν κατόρθωσε να πάρει την άδεια του πατέρα της για να την παντρευτεί - επιμένει ότι πλέον έχει το δικαίωμα να την παντρευτεί, σύμφωνα με μια παράδοση, γνωστή ως telefa.
Her captor - who failed to get her father's permission to marry her - insists he now has the right to marry her according to a tradition known as telefa.
Ωστόσο, εκείνη αντιστέκεται, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει κατά λάθος.
But she fights back, accidentally killing him.
Αντιμετωπίζει τη θανατική ποινή, μέχρι που η δικηγόρος Meaza Ashenafi επεμβαίνει για να την υπερασπιστεί.
She faces a death sentence until attorney Meaza Ashenafi steps in to fight for her.
Το δράμα που ακολούθησε στο δικαστήριο καθήλωσε το έθνος το 1996, τη χρονιά που έλαβε χώρα η ιστορία αυτή.
The resulting courtroom drama riveted the nation in 1996, when it took place.
“Οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν ξανά για την απαγωγή”, θυμάται σήμερα η Meaza Ashenafi.
“People started to talk about abduction all over again,” Meaza Ashenafi recalls now.
“Ήταν κάτι δεδομένο, ιδιαίτερα στις νότιες περιοχές της χώρας. Για χρόνια, οι γυναίκες έπεφταν θύματα απαγωγής.
“It was a given, especially in the south of the country, women have been abducted for years.
Κανείς δεν το αμφισβητούσε.
There was no question about it.
Αλλά αυτή η υπόθεση άνοιξε μια συζήτηση και έναν διάλογο γύρω από αυτή την παραδοσιακή πρακτική”.
But this case opened up a discussion and dialogue around this traditional practice.”
Η Ashenafi είχε ιδρύσει την Ένωση Γυναικών Δικηγόρων μόλις πριν δύο χρόνια, προκειμένου να αγωνιστεί για τα δικαιώματα των γυναικών, σύμφωνα με το τότε ανανεωμένο Σύνταγμα της Αιθιοπίας.
Ashenafi had just established the Women Lawyer's Association two years earlier to fight for the rights of women according to Ethiopia's then-new constitution.
Η σκηνή της απαγωγής της βασικής πρωταγωνίστριας της ταινίας “Difret” από μια ομάδα ανδρών σε άλογα.
A scene from “Difret” depicts the horseback kidnapping of the main character.
Η ταινία “Difret” προβλήθηκε και έσπασε τα ταμείο στην Αντίς Αμπέμπα για έξι εβδομάδες.
“Difret” played to sold-out audiences in Addis Ababa for six weeks.