natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν το 1953 - και από τις αρχές της δεκαετίας του '60 μέχρι την κατάρρευση του σοβιετικού κράτους το 1991 - η αστικοποίηση συνεχίστηκε με γρηγορότερο ρυθμό και βασίστηκε σε τροποποιημένες ιδεολογίες.
After the death of Joseph Stalin in 1953 - and from the early 1960's until the collapse of the Soviet state in 1991 - urbanization continued on a faster pace and was based on modified ideologies.
Ο σχεδιασμός κτιρίων με βάση τον ορθολογισμό και τη λειτουργικότητά τους και η μαζική παραγωγή αντικατέστησαν τα “πολυέξοδα” στολίδια και τη μνημειώδη αισθητική της σταλινικής εποχής.
Rationalism, functionalism and mass production were set to replace “wasteful” ornament and monumental plannings of the Stalin era.
Από τους αρχιτέκτονες ζητήθηκε να επικεντρωθούν στον απλό και εύκολο στην αναπαραγωγή σχεδιασμό, στο χαμηλό κόστος και στην αυξημένη ταχύτητα κατασκευής.
Architects were ordered to focus on simple and reproducible design, low cost and increased construction speed.
Προκατασκευές από μπετόν και αρθρωτές κατασκευές αποτελούν αξιοσημείωτα αποτελέσματα τέτοιων αλλαγών.
Concrete prefabrication and modular systems of construction are notable outcomes of such changes.
Η σχετική χαλάρωση του Χρουστσόφ στους κοινωνικούς και πολιτιστικούς περιορισμούς επέτρεψε σε κάποιο βαθμό την είσοδο νέων ιδεών για την αναπτέρωση του αρμένικου πατριωτισμού και τη στρατηγική επανατοποθέτηση της διασποράς ως αναπόσπαστου στοιχείου της αρμένικης εθνικής ταυτότητας.
Khrushchev's relative ease of social and cultural limitations allowed some level of openness for the revival of Armenian nationalism and the strategic reframing of diaspora as the integral part of Armenian national identity.
Ο επαναπατρισμός των Αρμενίων τη δεκαετία του 1960 όπως επίσης και οι αυξανόμενες μετακινήσεις από την περιφέρεια στην πόλη οδήγησαν στην όλο και μεγαλύτερη έλλειψη κατοικιών στην Αρμενία και κυρίως στο Ερεβάν.
The 1960's repatriation of Armenians as well as the increasing rural-urban migrations resulted in an increasing shortage of dwellings in Armenia and more notably in Yerevan.
Παρά την καμπάνια του Χρουστσόφ για τη μαζική στέγαση, η έλλειψη κατοικιών συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1980 και έφτασε στο πιο υψηλό της σημείο το 1988 μετά τις μαζικές μετακινήσεις που προκλήθηκαν από την εθνική σύρραξη με το Αζερμπαϊτζάν για την κυριαρχία της διοικητικής περιφέρειας Ναγκόρνο-Καραμπάχ, την οποία ακολούθησε ο καταστροφικός σεισμός κατά το ίδιο έτος.
Despite Khrushchev's mass housing campaign, the shortage of dwellings continued until the 80's and reached its peak in 1988 after the mass displacements caused by the Nagorno-Karabakh ethnic conflict with Azerbaĳan, followed by the devastating earthquake of 1988.
Προκατακευσμένο κτίριο μετά το σεισμό του 1988.
A prefabricated building after the 1988 earthquake.
Πρότυπα συστήματα στέγασης σοβιετικού τύπου.
Soviet housing prototype systems.
Τα πνευματικά δικαιώματα της εικόνας ανήκουν στον: Πέδρο Αλόνσο.
Image credit: Pedro Alonso.
Σοβιετικές κατοικίες κατά μήκος του ποταμού Χράζνταν.
Soviet housing along Hrazdan River.
Φωτογραφία από τη Σίνα Ζεκάβατ.
Photo by Sina Zekavat.
Δημιουργία αστικών περιοχών μέσα από την εκμετάλλευση ελεύθερων χώρων
Place-making through spatial appropriation
Μία σημαντική αλλά παραγνωρισμένη πλευρά της αρμένικης αστικής ιστορίας είναι η μετατροπή των χώρων που ανήκαν στο κράτος σε ιδιωτικές ιδιοκτησίες, κάτι το οποίο προέκυψε από άμεσες δράσεις δημιουργίας περιοχών και την εκμετάλλευση φυσικού χώρου.
An important and yet overlooked aspect of Armenian urban history is the domestication of state-owned spaces, resulting from direct acts of place-making and the appropriation of physical space.
Κατά τη διάρκεια δεκαετιών πρόσθεσης, επέκτασης και εξειδικευμένου εσωτερικού ανασχεδιασμού, πολλοί Αρμένιοι μετέτρεψαν τα δικά τους προκατασκευασμένα σπίτια που ανήκαν στο κράτος σε ξεχωριστούς οικιακούς χώρους.
Throughout decades of addition, expansion and ad hoc interior remodeling, many Armenians transformed their state-owned prefabricated houses into distinct domestic spaces.
Αυτή ήταν μία αυθόρμητη απάντηση στην ανεπάρκεια τέτοιων χώρων να στεγάσουν τον αγροτικό και πατριαρχικό τρόπο ζωής.
This was a spontaneous response to the spatial shortcomings of such spaces in accommodating rural and patrilocal lifestyles.
Η επίμονη προώθηση και ενίσχυση από το σοβιετικό κράτος της πυρηνικής οικογένειας ως ιδανικής μορφής κοινωνικής οργάνωσης ήταν μία από τις κύριες οδηγίες για τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό.
The Soviet state's consistent promotion and enforcement of the nuclear family as an ideal form of social organization was one of the main guidelines for architectural design.
Για την ακρίβεια, μέσα από τον προσεκτικό αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, το Σοβιετικό κράτος επιχειρούσε να ”ξηλώσει” τους διαγενεακούς και πατριαρχικούς δεσμούς που οι αρμένικες οικογένειες είχαν σε μεγάλο βαθμό δημιουργήσει και βασιστεί πριν από τη μετακίνηση τους από τις αγροτικές περιοχές στην πόλη.
In fact, through carefully designed architecture, the Soviet state planned to dismantle the multigenerational and patrilocal ties that Armenian families had greatly developed and relied on prior to their migration from rural areas.
Αυτό σημαίνει ότι για τους υπεύθυνους του αστικού σχεδιασμού και τους αρχιτέκτονες στη Μόσχα, ο σπονδυλωτός σχεδιασμός δεν ήταν απλά ένα μέσο για γρηγορότερη κατασκευή αλλά επίσης ένα εργαλείο για τη δημιουργία μίας ομογενοποιημένης αστικής κοινωνίας που θα αποτελούνταν από μικρότερες οικογενειακές μονάδες.
This means that for the urban planners and architects in Moscow, modular design was not merely a means for faster construction but also a tool for creating a homogeneous urban society of smaller family units.
Ηλικιωμένο ζευγάρι περνά το απόγευμά του στην κοινόχρηστη αυλή ενός συγκροτήματος κατοικιών σοβιετικού τύπου.
An elderly couple spending their afternoon in the communal courtyard of a Soviet housing block.
Πολλοί οικογενειακοί δεσμοί έσπασαν, αλλά δεν έπαιξαν όλες οι αρμένικες οικογένειες τον προδιαγεγραμμένο για αυτές ρόλο των παθητικών κατοίκων αυτών των χώρων.
Many family ties were broken but not all Armenian families played their prescribed role as passive inhabitants of these spaces.
Εσωκλείοντας τα εξωτερικά μπαλκόνια και αφαιρώντας διαχωριστικούς τοίχους, οι οικογένειες πρόσθεταν επιπλέον χώρο στα σπίτια τους και δημιουργούσαν μία εναλλακτική διαρρύθμιση στο χώρο τους.
By enclosing exterior balconies and removing inner partition walls, families would add extra floor area to their houses and would create alternative spatial arrangements.
Τα εσώκλειστα μπαλκόνια γίνονταν συνήθως υπνοδωμάτια για παιδιά ή για νιόπαντρα ζευγάρια.
The enclosed balconies would usually become bedrooms for children or young married couples.
Υπάρχουν αναφορές ότι οι εσωτερικοί χώροι άλλαζαν σχεδόν με κάθε γέννηση, θάνατο και γάμο έτσι ώστε να προσαρμόζονται στην εκάστοτε αλλαγή στη δομή της οικογένειας.
There are accounts that interior spaces changed almost with every birth, death and marriage in order to adjust to the changing family structures.
Τα περισσότερα υπνοδωμάτια δεν είχαν μόνιμη λειτουργία ή διάταξη καθώς μετατρέπονταν σε κοινόχρηστους χώρους την ημέρα.
Most sleeping spaces had no permanent function or layout since they were converted into shared spaces by day.
Καθώς πολλές δυτικές και σοβιετικές πηγές έχουν υποστηρίξει ότι οι εκτεταμένες οικογενειακές δομές είχαν μειωθεί κάτω από τις σοβιετικές πολιτικές, η συνέχιση τέτοιων χωρικών μεταμορφώσεων δείχνει ότι οι ιδεολογίες της παραδοσιακής συγγένειας έχουν παίξει ενεργό και κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη του Ερεβάν μέχρι σήμερα.
While many Western and Soviet sources have argued that extended family traditions had been diminished under Soviet policies, the continuity of such spatial transformations shows that ideologies of traditional kinship have played an active and central role in Yerevan's transformation until today.
Για την ακρίβεια, μοντέλα ισχυρής αλληλεξάρτησης μεταξύ συγγενών και γειτόνων οδήγησαν σε λιγότερο διακριτά όρια μεταξύ γειτονίας και δεσμών που αναπτύχθηκαν ανάμεσα στα μέλη.
In fact, patterns of intense interdependence among relatives and neighbors resulted in less definable boundaries between kinship and neighborship.
(Αριστερά) Η πρόσοψη του οικιακού συγκροτήματος σοβιετικού τύπου.
(Left) The façade of the soviet housing block.
(Δεξιά) Ανοιχτά από την αριστερή μεριά ή εσώκλειστα, τα μπαλκόνια αποτελούν ακόμη μία σημαντική πλευρά της ζωής στα συγκροτήματα κατοικιών σοβιετικού τύπου.
(Right) Left open or enclosed, balconies are still an important aspect of life at soviet social housing apartments.
Η μετάβαση σε μία παγκόσμια πόλη: Εφευρίσκοντας την ιεραρχία
Becoming a global city: Inventing hierarchy
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το Ερεβάν έγινε η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Αρμενίας το 1991.
With the collapse of the Soviet Union, Yerevan became the capital of the independent Republic of Armenia in 1991.
Από τότε που κατέκτησε την ανεξαρτησία της, η πρωτεύουσα έχει υποβληθεί σε μία περίπλοκη διαδικασία χτισίματος μίας εικόνας μετα-αποικιακού έθνους, ενώ συγχρόνως έχει υιοθετήσει παγκοσμιοποιημένες τάσεις αστικοποίησης.
Since gaining independence, the capital city has been subjected to a complex process of post-colonial nation-building while simultaneously adopting globalized urbanization trends.
Η εφαρμογή κοινωνικών, οικονομικών και χωρικών ιεραρχιών έχει γίνει το απαραίτητο πρώτο βήμα για την παρουσίαση της πόλης στις διεθνείς αγορές.
Implementation of social, economic and spatial hierarchies has become the necessary first step for introducing the city to global markets.
Η νέα ταυτότητα του Αρμένιου πολίτη διαμορφώνεται μέσα από τον υπάρχοντα σοσιαλιστικό αστικό ιστό.
Spaces of new Armenianness are carved out of the existing socialist urban fabric.
Όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες αναπτυσσόμενες πόλεις, η κατεδάφιση και η αντικατάσταση αποτελούν όλο και περισσότερο κοινή πρακτική.
Similar to many other gentrifying cities, demolition and displacement are becoming more and more a common practice.
Νέα πολυεθνικά κατασκευαστικά σχέδια παρουσιάζονται και δικαιολογούνται ως δράσεις χτισίματος μίας εικόνας έθνους, καθώς την ίδια στιγμή η αναδυόμενη ελίτ περιμένει από τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών με χαμηλό εισόδημα να κάνει θυσίες για το καλό όλου του έθνους.
New multinational construction projects are presented and justified as acts of nation-building while the low income majority is expected by the emerging elite to make sacrifices for the benefit of the nation as a whole.
Η κατασκευή της Βόρειας Λεωφόρου είναι ένα από τα πρόσφατα παραδείγματα αυτής της αντιφατικής διαδικασίας.
The construction of Northern Avenue is one of the recent examples of this conflicting process.
Το σχέδιο οραματίστηκε ο αρχιτέκτονας πόλεων Ταμάνιαν στα μέσα της δεκαετίας του 1900 ως έναν άξονα που θα συνέδεε το άγαλμα της Μητέρας Αρμενίας (πρώην άγαλμα Στάλιν), το κτίριο της Όπερας και την πλατεία Δημοκρατίας (πρώην πλατεία Λένιν) (Βλέπε Χάρτη 2).
The project was envisioned by city architect Tamanian in mid 1900s as an axis connecting the Mother Armenia statue (former Stalin statue), the opera house and the Republic square (former Lenin square) (Refer to Map 2).
Αλλά το σχέδιο εφαρμόστηκε μόλις στις αρχές του 2000 όταν οι αξιωματούχοι της πόλης είδαν τη δυναμική μεταμόρφωσης του σχεδίου.
But the plan was only implemented in early 2000 when city officials saw the transformative potential of the project.
Εκατοντάδες σπίτια χαμηλοεισοδηματιών αγοράστηκαν και κατεδαφίστηκαν, καθώς θεωρήθηκαν εμπόδιο στο παραπάνω σχέδιο.
Standing in the project's way, hundreds of low-income houses were bought and demolished.
Κομμάτια γης συγχωνεύθηκαν σε μεγαλύτερα οικόπεδα και τελικά δημοπρατήθηκαν σε ιδιώτες Ρωσο-Αρμένιους κτηματομεσίτες με σκοπό να δημιουργηθεί μία νέα πολυτελής μικτή οικιστική - εμπορική χρήση γης.
Plots of land were consolidated into larger lots and eventually auctioned to private Russian-Armenian developers in order to make way for a new luxury residential-commercial mix use territory.
Αριστερή εικόνα: Άποψη των σπιτιών ανθρώπων χαμηλού εισοδήματος πριν από την κατεδάφισή τους.
Left image: View of the low income housing prior to their demolition.
Το κτίριο της Όπερας του Ταμάνιαν και το άγαλμα της Μητέρας Αρμενίας φαίνονται στο μπροστινό μέρος.
Tamanian's Opera house and the Mother Armenia statue are visible in foreground.
Πνευματικά δικαιώματα φωτογραφίας: HovoYerevan Δεξιά εικόνα: Η ίδια άποψη το 2013 μετά τον εγκαινιασμό της Βόρειας Λεωφόρου.
Image credit: HovoYerevan Right image: Same view in 2013 after the opening of Northern Avenue.
Πνευματικά δικαιώματα φωτογραφίας: Hayk Bianjyan.
Image credit: Hayk Bianjyan.
Ενώ οι επίσημοι αξιωματούχοι παρουσιάζουν το σχέδιο ως τη “νέα εικόνα” της πόλης προσφέροντας εκατοντάδες σπίτια και εμπορικούς χώρους, οι εκτοπισμένοι κάτοικοι συνεχίζουν να διαμαρτύρονται στα κυβερνητικά γραφεία υποστηρίζοντας ότι όσα χρήματα τους έδωσε η κυβέρνηση ως αποζημίωση δεν τους αρκούν για να αγοράσουν ένα νέο σπίτι με τις ίδιες ανέσεις σε οποιοδήποτε σημείο της πόλης.
While the officials present the project as a “new image” for the city offering hundreds of houses and commercial spaces, the displaced residents continue to storm governmental offices arguing that what the government had paid them is not enough for purchasing a new house with the same amenities in any part of the city.
Κατά τη διάρκεια αυτών των διαδικασιών παγκοσμιοποίησης οι παλιές δομές που περιελάμβαναν το κέντρο και την περιφέρεια αντικαθίστανται από πιο σύνθετες μορφές κοινωνικο-χωρικής ιεραρχίας.
It is during these processes of globalization that the old center-periphery orders are replaced by more complex forms of socio-spatial hierarchies.
Με άλλα λόγια, το παλιό, φθαρμένο, αναχρονιστικό κέντρο αναμορφώνεται στην “βασισμένη στην εθνική παράδοση” αλλά πλέον παγκόσμια και κοσμοπολίτικη καρδιά της πόλης, ενώ τα Σοβιετικά συγκροτήματα κατοικιών, που ήταν κάποτε οι προάγγελοι του νεωτερισμού, υποβαθμίζονται τώρα στην περιφέρεια, όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και μεταφορικά.
In other words, the old, decrepit, anti-modern center is being remade to be the “tradition-based national” yet global and cosmopolitan heart of the city, while Soviet apartment blocks, previously the harbingers of modernity, are now relegated not only to the geographic but also the mental periphery.
Στα μάτια των εκτοπισμένων κατοίκων, των πλανόδιων πωλητών και των ιδιοκτητών μικρών μαγαζιών, η περιφέρεια είναι τώρα μία νέα καθημερινή κοινωνικο-χωρική πραγματικότητα που εύλογα αποτελούσε σενάριο επιστημονικής φαντασίας στις Σοβιετική εποχή.
For the displaced residents, street vendors, and owners of small shops, the periphery is now a new everyday socio-spatial reality that was arguably unimaginable in the Soviet days.
Έχει σημασία να αναφέρουμε ότι τα οράματα της διασποράς για το Ερεβάν ως μία πόλη - πατρίδα παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη τέτοιων κατασκευαστικών σχεδίων.
It is important to mention that the idealized diasporic visions of Yerevan as a home city also play a critical role in the emergence of such development projects.
Για παράδειγμα, κάθε χρόνο ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Ταμείο Για Όλους τους Αρμένιους Χαγιάσταν, με έδρα το Λος Άντζελες, συγκεντρώνει εκατομμύρια δολλάρια από δωρεές Αρμενίων της διασποράς που δίνονται για την ανάπτυξη της Αρμενίας.
For example, every year the Los Angeles based not-for-profit organization, Hayastan All Armenian Fund, solicits millions of dollars of diaspora donation for developments inside Armenia.
Σε ένα βίντεο από τον τηλεμαραθώνιο που οργανώθηκε το 2013 από αυτό το Ταμείο, τα κτίρια της Βόρειας Λεωφόρου συμβολίζουν τη νέα Αρμενία, ενώ ομάδες νέων Αρμενίων ξεχύνονται χαρούμενοι ανάμεσα σε αυτά τα κτίρια εκφράζοντας την ελπίδα και την αισιοδοξία τους.
In a video from the organization's 2013 telethon, Northern Avenue buildings represent a new Armenia while groups of Armenian youth run between these buildings expressing with joy their hope and optimism.
Διάλογος με το παρελθόν;
Dialogue with the past?
Κατά τη διάρκεια των είκοσι τελευταίων χρόνων, η απουσία κρατικής διοίκησης έχει αφήσει σε πολλές περιπτώσεις κοινόχρηστους χώρους στη μοίρα τους.
During the past twenty years, lack of public management has in many cases left communal spaces to their own fate.
Σε κάποιες περιοχές μεμονωμένα άτομα ή ομάδες κατοίκων έχουν αναλάβει την ευθύνη να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους.
In some places individuals or groups of residents have taken on the responsibility of improving their conditions.
Σε αυτή την περίπτωση ένας νέος παιδότοπος έχει προστεθεί στην κοινόχρηστη αυλή.
In this case a new playground has been added to the communal courtyard.
Φωτογραφία από τη Sina Zekavat.
Photo by Sina Zekavat.
Οι κατασκευές μαζικής παραγωγής της Σοβιετικής εποχής δε συνιστούν μόνο ένα μοναδικό κεφάλαιο της αστικής ιστορίας της Αρμενίας αλλά επίσης τη συλλογική μνήμη και την αισθητική του πρόσφατου παρελθόντος που αγωνίζονται να αναγνωριστούν και να ενσωματωθούν στη συνολική μεταμόρφωση της χώρας.
The mass-produced housings of the Soviet era resemble not only a unique chapter of Armenia's urban history but also the collective memories and cultural aesthetics of a recent past that are struggling to be recognized and to be integrated into the country's overall transformation.
Ο Χαρτς Μπαγιάντιαν, Αρμένης κριτικός τέχνης και καθηγητής στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Ερεβάν, έχει γράψει εκτενώς σχετικά την πολυπλοκότητα της μετααποικιακής και εθνικής μετάβασης στο πλαίσιο της Αρμενικής αισθητικής και της συλλογικής ταυτότητας.
Harch Bayadyan, Armenian cultural critic and professor of Media and Cultural Studies in Yerevan State University, has written extensively on the complexities of postcolonial and national transition in the context of Armenian aesthetics and collective identity.
Δηλώνοντας την “ανάγκη για διάλογο με το Σοβιετικό παρελθόν” ο Μπαγιάντιαν έχει κάνει κριτική στα νέα κοινωνικά και οικονομικά σχέδια της κυβέρνησης από την εκπαίδευση ως την αστικοποίηση ισχυριζόμενος πως δεν έχουν καμία ομοιότητα και σύνδεση με την ιστορική εμπειρία της Αρμενίας.
Calling for “the need for dialogue with the Soviet past” Bayadyan has been critical of the new government's social and economic plans from education to urbanization as having no resemblance and connection to Armenia's historical experiences.
Από τα Σοβιετικά οικιστικά συγκροτήματα στις αριστοκρατικές κατασκευές μικτής χρήσης της νέας Αρμενικής κυβέρνησης, το σχηματισμένα από το κράτος αφηγήματα του μοντερνισμού, της παγκοσμιοποίησης, των εννοιών του πολίτη και του έθνους συνεχίζουν να βρίσκουν νέες μορφές στο δομημένο περιβάλλον του Ερεβάν.
From Soviet housing blocks to upmarket mixed-use developments of the new Armenian government, state formulated narratives of modernity, globality, citizenship and nationhood continue finding ever changing forms in Yerevan's built environment.
Με τον αυξανόμενο φετιχισμό της νοοτροπίας “η ανάπτυξη κτιρίων συνιστά πρόοδο”, αυτό που σήμερα συμβαίνει είναι η προσγείωση των πολιτιστικών φαντασιώσεων όπως επίσης και των πιθανών προοπτικών του Ερεβάν ως μία έντονα ποικιλόμορφη και πολύπλοκη μητρόπολη πολλαπλών ιστοριών που θα μπορούσε να φιλοξενήσει όλους τους Αρμένιους ανεξάρτητα από την κοινωνική και οικονομική τους θέση.
With the increasing fetishization of “development equals progress” mentality, what is unfolding today is the flattening of cultural imaginations as well as the possible futures of Yerevan as a richly diverse and complex metropolis of multiple histories that could house all Armenians regardless of their social and economic status.
Αεροφωτογραφία του σύγχρονου Ερεβάν (Πνευματικά δικαιώματα: Bing Maps).
An aerial view of contemporary Yerevan. ( Image credit: Bing Maps).
Ο άντρας που γυρίζει τον κόσμο όχι για να τον δει, αλλά για να τον ακούσει
A Man Who Travels the World Not to See Things, But Hear Them
Ο Jacob Kirkegaard ηχογραφεί στην αποκλεισμένη ζώνη του Τσερνόμπιλ: “Είναι ένα μέρος-φάντασμα και για αυτό αναρωτήθηκα πώς θα μπορούσα να ηχογραφήσω ένα τέτοιο μέρος, όταν ακόμα και η παρουσία μου το επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό.”
Jacob Kirkegaard recording in the Chernobyl exclusion zone: “It's a kind of a no place and so I thought: How can I record such a place because my presence … changes so much?”
Η φωτογραφία παραχωρήθηκε από τον Jacob Kirkegaard
Credit: Courtesy of Jacob Kirkegaard
Το άρθρο και το ηχητικό απόσπασμα της Alina Simone για το The World αρχικά δημοσιεύτηκαν στο PRI.org στις 28 Σεπτεμβρίου 2015. Αναδημοσιεύονται στο παρόν ως μέρος συμφωνίας διαμοιρασμού περιεχομένου.
This article and radio report by Alina Simone for The World originally appeared on PRI.org on September 28, 2015, and is republished here as part of a content-sharing agreement.
Υπέθεσα ότι είχα αρκετά κοινά στοιχεία με τον Δανό καλλιτέχνη ήχου Jacob Kirkegaard: Χρησιμοποιώ μικρόφωνα και μου αρέσει ο ήχος, όπως ακριβώς και εκείνος.
I assumed I had a lot in common with Danish sound artist Jacob Kirkegaard: I use microphones, he uses microphones. I love sound, he loves sound.
Αλλά τελικά έκανα λάθος.
Uh, no.
Ο Kirkegaard χρησιμοποιεί επιταχυνσιόμετρα για ηχογραφήσεις κάτω από την επιφάνεια της γης, υδρόφωνα για να συλλέξει ήχους μέσα στο νερό και μικροσκοπικά μικρόφωνα για να καταγράψει τις ωτοακουστικές δονήσεις του ανθρώπινου αυτιού.
Kirkegaard uses accelerometers to record below the Earth's surface, hydrophones to capture sound underwater and even tiny microphones to tape otoacoustic vibrations created by the human ear.
Και προφανώς, του αρέσουν οι ήχοι πολύ περισσότερο απ' ό,τι σε εμένα.
And he definitely loves sound a lot more than I do.
“Δεν έκανα ποτέ μου χρήση ναρκωτικών, γιατί πιστεύω ότι οι ήχοι πάνω μου έχουν αντίστοιχη επίδραση.
“I've never taken drugs myself, because I do think that sounds can take me high.
Πάντα χρησιμοποιούσα κάποιον ήχο για να ταξιδεύω νοητά”, δηλώνει ο ίδιος.
I just always used sound to take me to places,” Kirkegaard says.
Το ταξίδι του ξεκίνησε σε ηλικία 6 χρονών, όταν ο πατέρας τού έδωσε ένα μαγνητόφωνο και ο Kirkegaard ανακάλυψε ότι μπορεί να επεξεργαστεί τη φωνή του, επιβραδύνοντας την ταχύτητά της: “Ξαφνικά ακουγόμουν σαν ένα τέρας, ένα τεράστιο βαμπίρ”.
His journey began at age 6, when his father gave him a tape recorder and he discovered he could manipulate his voice by slowing it down: “And that made me sound like a monster all of a sudden.
Μετά το πανεπιστήμιο, ο Kirkegaard εργάστηκε για κάποιο διάστημα ως μουσικός.
Like a big vampire.” After college, Kirkegaard spent some time as a musician.
Μέχρι που κάποια μέρα ακούμπησε τυχαία το αυτί του σε έναν σιδερένιο φράχτη στην Κολωνία της Γερμανίας και βυθίστηκε σε ένα πρωτόγνωρο και παράξενο μουσικό σύμπαν:
Then one day he spontaneously put his ear to an iron fence in Cologne, Germany, and was plunged into a strange and oddly musical universe:
Τότε ήταν που ο Kirkegaard συνειδητοποίησε ότι αντί να παράγει ήχους, προτιμά να ανακαλύπτει ήχους “που με μαγεύουν με τρόπο που δεν μπορώ να εξηγήσω.
That's when Kirkegaard realized that instead of making sounds, he'd rather find sounds “that mystify me somehow, that I don't quite understand.
Μπορεί να θέλω να ακούσω ένα πολιτικά φορτισμένο μέρος, χωρίς να θέλω να διαμορφώσω κάποια γνώμη για αυτό.”
It can be politically loaded places that I would like to listen to, without wanting to state an opinion.”
Πέρασε μια εβδομάδα σε ένα μικρό πλοίο στην περιοχή Ilulissat Icefjord, στη Γροιλανδία, ηχογραφώντας την αποκόλληση των πάγων.
He spent a week in a small boat in the Ilulissat Icefjord in Greenland, recording glaciers calving.
Αυτός είναι ο ήχος της υπερθέρμανσης του πλανήτη:
Here's: the soundtrack of global warming:
Ο Kirkegaard συμβουλεύει: “Χρησιμοποιήστε ακουστικά κεφαλής ή ηχεία καλής ποιότητας.”
Kirkegaard advises: “Use headphones or good speakers.”
Και έχει δίκιο: Ακόμα και σε μια πολυσύχναστη καφετέρια κατάφερα να μεταφερθώ σε ένα μέρος απαγορευμένο και αφιλόξενο.
He's right: Even in a crowded café, I was transported to a place both forbidding and wild.
“Καμιά φορά, έχω την εντύπωση ότι δεν αρκεί απλά να διαβάσεις για αυτό ή να δεις μια εικόνα μεγάλης ποσότητας πάγου που έχει χαθεί από ένα παγόβουνο στο πέρασμα των χρόνων.
“Sometimes I think that it's not enough just to read about it or just to see a picture of a lot of ice on a glacier that has disappeared over some years.