natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αρκετοί Ιρανοί bloggers αντέδρασαν στην είδηση για το θάνατο του Οσάμα Μπιν Λάντεν, κάποιοι με σοβαρές επισημάνσεις, λίγοι με ερωτήματα και κάποιοι με ειρωνεία.
Several Iranian bloggers have reacted to the death of Osama Bin Laden. Some with serious remarks, a few with questions and some with irony.
Ο Ιρανός blogger Machin Hesab αναρωτιέται [fa] γιατί τον πυροβόλησαν στο κεφάλι.
Iranian blogger Machin Hesab asks [fa] why they shot him in the head.
Ο Mohmmad Moini γράφει [fa] ότι ο Μπιν Λάντεν συμβολίζει μια αντίληψη και ότι ο θάνατός του δε σημαίνει ότι και οι ιδέες του πέθαναν επίσης.
Mohmmad Moini writes [fa] that Bin Laden symbolizes a thought, and that the death of Osama does not mean his ideas are dead.
Μια ιδεολογία που δεν συμπαθεί τους ανθρώπους και χρησιμοποιεί τη θρησκεία σαν όργανο.
An idea that does not like human beings, and uses religion as an instrument.
Για τον Μπιν Λάντεν, μονάχα η δική του ερμηνεία της θρησκείας ήταν θεμιτή, μα θα πρέπει να αμφισβητούσε τις ιδέες του πριν σκοτωθεί.
For Bin Laden only his own reading (interpretation) of religion was legitimate, but he should have doubted his ideas before getting killed.
Ορισμένοι bloggers όπως ο Azarkhan, δημοσίευσαν φωτογραφία του Οσάμα (πάνω) με την οικογένειά του στη Σουηδία το 1971, η οποία δείχνει ένα διαφορετικό, νεότερο Osama (με κόκκινο κύκλο).
Several bloggers such as Azarkhan published Osama's photo (above) with his family in Sweden in 1971, showing a different, younger Osama (circled in red).
Ένας χρήστης τς δημοφιλούς ιρανικής ιστοσελίδας Balatarin δημοσίευσε μια [ψεύτικη] φωτογραφία και αστειέυτηκε λέγοντας: “Τώρα ο δήμος της Τεχεράνης θα μετονομάσει την οδό Ladan σε οδό Μάρτυρα Bin Ladan.”
A user of Balatarin, a popular Iranian link sharing site, published a [fake] photo and said as a joke, “Now the municipality in Tehran will rename Ladan street to Martyr Bin Ladan.”
οδός Ladan, Τεχεράνη, Ιράν.
Ladan street, Tehran, Iran.
Ο χρήστης Floret στην ίδια ιστοσελίδα γράφει [fa] πως ήρθε η ώρα για τον ιρανικό λαό να γιορτάσει το θάνατο του Οσάμα στους δρόμους του Ιράν.
Floret, another Balatarin user, writes [fa] that it is time for Iranian people to celebrate Osama's death in the streets of Iran.
Ο χρήστης Uniirani γράφει [fa] ότι τώρα που ο Μπιν Λάντεν πέθανε, ο κόσμος έχει έναν λιγότερο κακό.
Uniirani writes [fa] that now that Bin Laden has died the world has one less evil person in it.
Τον αποκαλεί “αληθινό τρομοκράτη”.
He calls him a “real terrorist”.
Νότια Κορέα: Αστυνομική επιδρομή στη Google λόγω συλλογής δεδομένων τοποθεσίας
South Korea: Police Raids Google Korea Over Location Data Collection
Το γραφείο της Google στη Seoul δέχθηκε επιδρομή στις 3 Μαίου, με την υποψία ότι συνέλεγε παράνομα δεδομένα τοποθεσίας χρηστών χωρίς συναίνεση.
Google's Seoul office was raided on May 3 on suspicion that it had illegally collected location data without consent.
Ο Thom Craver συνόψισε στο blog Search Engine Watch μία σειρά από συγκρούσεις που είχε η Google με την Κορεατική κυβέρνηση.
Thom Craver summarized a series of conflicts Google had with Korean government in the Search Engine Watch blog.
Σερβία: οι Bloggers προβληματίζονται για την ανέγερση μνημείου προς τιμήν του τελευταίου προέδρου του Αζερμπαϊτζάν
Serbia: Bloggers Discuss Plans to Erect Monument to Late Azeri President
Ένα από τα ωραιότερα πάρκα του Βελιγραδίου, το Tasmajdan Park, αναπλάστηκε πρόσφατα, εν μέρει, χάρη σε μια δωρεά ύψους 2 εκατ. ευρώ της κυβέρνησης του Αζερμπαϊτζάν.
One of Belgrade's nicest parks, the Tasmajdan Park, has recently got renovated - thanks, partially, to a donation of 2 million euros by the Azerbaijani government.
Αυτή η είδηση έχει προκαλέσει αντιπαραθέσεις τις τελευταίες εβδομάδες μεταξύ Σέρβων bloggers και της διαδικτυακής κοινότητας για τον όρο που έθεσε το Αζερμπαϊτζάν για αυτό του το δώρο: ως αντάλλαγμα της γενναιόδωρης δωρεάς του, το Βελιγράδι θα στήσει ένα μνημείο στο πάρκο προς τιμήν του Heydar Aliyev, τέως προέδρου του Αζερμπαϊτζάν.
The news that has been stirring controversy these past few weeks among Serbian bloggers and on-line community is the condition for this gift from Azerbaijan: in return for the generous donation, Belgrade will erect a monument to Heydar Aliyev, the former president of Azerbaijan, in the park.
Η ιστορία της αμφιλεγόμενης διακυβέρνησης του Heydar Alivey έχει προκαλέσει ερωτήματα σε bloggers για το εάν η δωρεά αξίζει τόσο ώστε να κατασκευαστεί ένα άγαλμα προς τιμήν ενός ανθρώπου, όπως αυτός.
The story of Heydar Aliyev's controversial rule has caused some bloggers to ask the question of whether the donation was worth putting up a statue to someone like him.
Η Vlada Dulovic από το blog Living in Belgrade γράφει [en]:
Vlada Dulovic of Living in Belgrade blog writes [en]:
Tο να τοποθετηθεί ένα άγαλμα ύψους 3 μ. ενός μόνο προσώπου που πέθανε πριν απο λίγα χρόνια είναι σε κάθε περίπτωση εξαιρετικά αμφισβητήσιμο Και αν λάβουμε και υπόψιν τι είδους πρόσωπο ήταν αυτό!
…putting no less than a 3m tall statue of a single person who died just a few years ago would in any case be highly questionable. And what a person that was!
Μέχρι το θάνατό του το 2003 ο Aliyev κυβερνούσε την πλούσια σε πετρέλαιο δημοκρατία του για πάνω από 30 χρόνια, στην αρχή ως κομμουνιστής και μετέπειτα ως ο πρώτος δημοκρατικός πρόεδρος, με μικρές παρόλα αυτά αλλαγές στη βίαιη στάση του.
Until his death in 2003 Aliyev ruled his oil-rich republic for more then 30 years, first as a communist and then as the first democratic president, but with little change in his strong-arm attitude.
Παρέδωσε το αξίωμα του στο γιο του, Ilham, ο οποίος επαινεί τον πατέρα του και τον τρόπο κυριαρχίας του με στοχευμένες δωρεές σε φτωχές χώρες, όπως η Ρουμανία, όπου προσφάτως το Βουκουρέστι αποδέχθηκε την ίδια συμφωνία.
He left his office to his son Ilham who praises his fathers and his own rule by donations with a catch in poor countries, such as Romania, where recently Bucharest accepted the same arrangement.
Επίσης ο blogger Mahlat αναφέρεται στη διακυβέρνηση του Aliyev ως “την χειρότερη μορφή δικτατορίας” και προσθέτει [sr]:
Blogger Mahlat also refers to Aliyev's rule as the “worst kind of a dictatorship” and adds [sr]:
Όμως, κανένα από αυτά δεν έχει πραγματικά σημασία, διότι [ο Jovan Krkobabić, αναπληρωτής πρωθυπουργός αρμόδιος για τα κοινωνικά ζητήματα] δήλωσε ότι “δεν θα έπρεπε να συμπεριφερόμαστε όπως οι αστυνομικοί και να διερευνούμε τι έχει συμβεί στο παρελθόν.
But, none of this really matters, because [Jovan Krkobabić, deputy PM in charge of social affairs] stated that we “shouldn't behave like police officers and investigate what's been done in the past.
Επειδή δεν έχουμε χρόνο για τέτοια πράγματα … ” - Με άλλα λόγια - δεν μας πειράζει η δικτατορία, το ποσό είναι € 2,000,000, για το όνομα του Θεού, και ότι “όλο αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πόλης και των πολιτών .”
Because we don't have time for such things…” - in other words - never mind the dictatorship, it's two million euros, for god's sake, and that “all this will serve the city and the citizens well.”
Ο Nebojša Krivokuća στο blog του διερωτάται [sr] γιατί σχεδόν κανείς από τα μέσα ενημέρωσης δεν αναφέρει τίποτα για τη ζωή του Aliyev - και καταλήγει:
Nebojša Krivokuća on his blog wonders [sr] why almost nobody in the media mentions anything from Aliyev's biography - and concludes:
Τα δύο εκατομμύρια ευρώ προφανώς δίνουν έναν σημαντικό βαθμό ελευθερίας στο δωρητή.
Two million euros obviously allow a significant degree of freedom to the donor.
Έτσι τώρα - αν μεταξύ των πλουσίων φίλων μας βρίσκουμε κάποιους με μία πιο διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ ή με διαφορετική άποψη των πραγμάτων - θα υπάρξει σύντομα κάποιος άλλος που θα προσφερθεί να ανακαινίσει μέρος του [Kalemegdan], για παράδειγμα, θέτοντας ως προϋπόθεση να στηθεί το άγαλμα του Στάλιν!
So now - if among the rich folks we find some with a more twisted sense of humour or different views on things - there could soon be another one who would offer to renovate part of [Kalemegdan], for example, with the condition of putting up a statue of Stalin!
Κατά καιρούς τον μνημονεύουμε τον ίδιο έτσι κι αλλιώς.
We hail to him, occasionally, from time to time anyway.
Και ίσως θα υπάρξει κάποιος ακόμα πλουσιότερος, ο οποίος θα συνεισφέρει στην αναδιαμόρφωση του πάρκου [Ušće], με την προϋπόθεση να στηθεί ένα μνημείο 30 μέτρων, εντάξει, ας μην πούμε του Χίτλερ, αν και υπάρχει ήδη [ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο στο Βελιγράδι με το όνομά του], αλλά ας πούμε καλύτερα του Kim Jong Ill - η διακυβέρνηση του οποίου βρίσκεται γεωγραφικά πολύ μακριά απο εμάς, άρα δεν έχει και μεγάλη σημασία το πώς διακυβέρνησε, σωστά;
And perhaps there would be someone even richer, who would offer to redecorate the [Ušće] park, with the condition of putting up a 30-meter monument to, ok, let's not say Hitler, he already has [a room in a Belgrade hotel named after him], but let's say Kim Jong Ill would do - his rule is far enough from us geographically that it doesn't really matter how he ruled, right?
Ελλάδα: Άραβες κυβερνοακτιβιστές θα μιλήσουν για τις δικτυωμένες εξεγέρσεις
Greece: Arab Cyberactivists To Speak About Networked Uprisings
Οι συγγραφείς του Global Voices Tarek Amr και Lina Ben Mhenni, καθώς και ο διαχειριστής του Τυνησιακού ομαδικού blog Nawaat, Malek Khadraoui, θα μιλήσουν στην Αθήνα στις 7 Μαίου 2011 για τις Αραβικές επαναστάσεις και τη διαδικτυακή λογοκρισία, σε event [el] που διοργανώνουν τα ελληνικά πολιτικά ηλεκτρονικά περιοδικά re-public και konteiner.
Global Voices authors Tarek Amr and Lina Ben Mhenni, as well as the administrator of Tunisian group blog Nawaat, Malek Khadraoui, will be speaking in Athens on May 7, 2011 about the Arab revolutions and online censorship, in an event [el] organized by Greek political zines re-public and konteiner.
Το Nawaat κέρδισε βραβεία ελευθερίας του τύπου από το Index on Censorship και τους Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα.
Nawaat is the winner of press freedom awards from Index on Censorship and Reporters without Borders.
Το blog της Lina, A Tunisian Girl, χαρακτηρίστηκε “Καλύτερο blog” από τα βραβεία BOB για το 2011.
Lina's blog A Tunisian Girl was named “Best blog” by the BOBs in 2011.
Ρωσία: Γραφειοκρατία και διαφθορά
Russia: Bureaucracy and corruption
Το Sean's Russia Blog παρουσιάζει σκέψεις για την ρωσική γραφειοκρατία και διαφθορά από σύγχρονες και ιστορικές προοπτικές.
Sean's Russia Blog presents reflections on Russian bureaucracy and corruption from current and historical perspectives.
Αϊτή: Η χολέρα ως το μη παρέκει
Haiti: Cholera as the Last Straw
Ο Toussaint on Haiti λέει πως, παρότι αντιλαμβάνεται την αξία των Ηνωμένων Εθνών, “στην περίπτωση της Αϊτής, προκαλούν περισσότερο κακό απ' ότι καλό.
Toussaint on Haiti says that although he sees the merits of the United Nations, “in the case of Haiti, they are causing more harm than good.
Είτε πρόκειται για την παροχή υποστήριξης στην διενέργεια εκλογών, είτε για την ανοικοδόμηση μετά τον σεισμό, ο ΟΗΕ φαντάζει σαν υπερμεγέθης, ανεπαρκής οργανισμός, συχνά εκτός τόπου και χρόνου όσον αφορά τις ανάγκες της Αϊτής.”
Whether it's in providing support in running elections or with earthquake reconstruction the UN comes across as a bloated, inefficient organization that's often out of touch with the needs of Haiti.”
Αϊτή, ΗΠΑ: Επικοινωνία και ισχύς
Haiti, U.S.A.: Communication &amp; Power
Το Throwing Down the Water συλλογίζεται το νόημα του γεγονότος πως η εξόντωση του Osama bin Laden αναμεταδόθηκε ζωντανά στο Twitter, λέγοντας: “Οι νικητές εξακολουθούν να ηγούνται του κόσμου.
Throwing Down the Water wonders about the meaning behind the fact that Osama bin Laden's capture was tweeted, saying: “It is still a victor-led world.
Η ιστορία εξακολουθεί να γράφεται από τους κρατούντες.
History is still being written by those in power.
Η διαφορά είναι πως ο νικητής το ξέρει, και συνεπώς, πρέπει να είναι κομματάκι υπόλογος απέναντι στο ενδεχόμενο κάποιος εκεί έξω ίσως να ξέρει ακριβώς τι συνέβη.
The difference is that the victor knows it and so must…be ever so slightly more accountable to the fact that someone out there probably knows exactly what happened.
Κι ότι ίσως να έχει ηλεκτρικό, πρόσβαση στο διαδίκτυο και γνώση Αγγλικών για να ενημερώσει τον κόσμο.”
And just might have the electricity, internet, and English, to let the world know.”
Μεξικό: Εις ανάμνηση των Γυναικών της Σιουδάδ Χουάρες
Mexico: Remembering the Women of Ciudad Juárez
Η πόλη Χουάρες θεωρείται η πιο βίαιη πόλη του Μεξικού με περισσότερους από 3.100 καταγεγραμμένους φόνους το 2010, με μέσο όρο 9 ανθρωποκτονίες την ημέρα.
This post is part of our special coverage Mexico's Drug War. Ciudad Juárez is considered the most violent city in Mexico with more than 3,100 murders recorded in 2010, with an average of 9 homicides per day.
Οι γυναίκες δεν είναι άτρωτες στη βία αυτή και υποθέσεις δολοφονιών γυναικών που διαπράχθηκαν χρόνια πριν ακόμα παραμένουν ανεξιχνίαστες.
Women are not immune to this violence, and cases of femicides committed years ago are still unresolved.
Πινακίδα από την καμπάνια κατά των γυναικείων δολοφονιών "Καμία άλλη!", Πόλη Χουάρες, Μεξικό.
Banner from 'Not One More' anti-femicide campaign, Ciudad Juarez, Mexico.
Φωτογραφία από το χρήστη του Flickr jrsnchzhrs (CC BY-ND 2.0).
Image by Flickr user jrsnchzhrs (CC BY-ND 2.0).
Στο blog “Fuerzas Colosales” περιγράφεται η τρέχουσα κατάσταση [es] στην Πόλη Χουάρες:
Blogger “Fuerzas Colosales” describes the current situation [es] in Ciudad Juárez:
Η Πόλη Χουάρες είναι μια συνοριακή πόλη στο μακρινό βορρά του Μεξικού, στα σύνορα με το Ελ Πάσο του Τέξας.
Ciudad Juarez is a border town, in the far north of Mexico, which borders El Paso, Texas.
Αποτελεί στρατηγική τοποθεσία για εμπορία ναρκωτικών και λευκής σαρκός και συνεπώς έχει περάσει από μια κατακόρυφη αύξηση της βίας άνευ προηγουμένου, η οποία έχει τρομοκρατήσει εντελώς όλους τους κατοίκους.
It is a strategic location for drug and human trafficking and, as such, has suffered an escalation of violence unequaled today, that has completely terrified the entire population.
Αναμφίβολα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ανθρωπιστική κρίση.
We are, without doubt, facing a humanitarian emergency.
Η δημοσιογράφος Judith Torrea γράφει πάνω από μια δεκαετία ευρισκόμενη στα σύνορα Μεξικού-Ηνωμένων Πολιτειών.
Journalist Judith Torrea has been writing from Mexico's border with the US for more than a decade.
Επικεντρώνεται στη στοχευμένη βία εναντίον γυναικών και στη διακίνηση ναρκωτικών.
She focuses on violence directed at women and on drug trafficking.
Στο blog της Ciudad Juárez, en la sombra del narcotráfico (Σιουδάδ Χουάρες, στη σκιά του εμπορίου ναρκωτικών) γράφει για τις δολοφονίες γυναικών στην πόλη [es]:
In her blog Ciudad Juárez, en la sombra del narcotráfico (Ciudad Juárez, in the shadow of drug trafficking) she writes about feminicides in the city [es]:
Σύνθημα που εμπνεύστηκε η ποιήτρια Susana Chavez, ετών 36, και υιοθέτησε μέχρι τη δολοφονία της την Τετάρτη, όταν και βρέθηκε με το χέρι ακρωτηριασμένο, σύμφωνα με την οργάνωση Red Mesa de Mujeres. Δολοφονήθηκε, ακόμη κι αν το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα δεν έχει αποκαλύψει το όνομά της και πολλοί σήμερα ούτε καν γνωρίζουν ότι δολοφονήθηκε.
During each start of a new year -since the city was draped in pink crosses in protest for the deaths and disappearances of women reported in a list, since 1993, by the pioneering activist against femicides Esther Chavez Cano, now deceased- they return to this cross [shown in photos in the post].
Στη δημοσίευση με τίτλο “Γυναίκες και Εξωτερική Πολιτική”(Women and Foreign Policy), η Cordelia Rizzo έγραψε για δυο συγκεκριμένες υποθέσεις: Marisela Escobedo, who was fighting for the persecution of her daughter's murderer, was chased and gunned down at plain sight in front of the governor's office, where she was leading a protest.
And on pieces of paper they write the names of women that they tie to the huge nails that arise from the cross Not one more: the motto, apparently, the poet Susana Chavez, 36, created and raised until she was murdered on Wednesday, cutting off her hand, according to Red Mesa de Mujeres.
Σε λιγότερο από ένα μήνα, η Susana Chavez, ποιήτρια που εμπνεύστηκε το σύνθημα “Ni una más”, βασανίστηκε, δολοφονήθηκε και εγκαταλείφθηκε στο δρόμο με ακρωτηριασμένο το χέρι.
She was killed even if the Attorney General's Office has not revealed her name and many today don't know she has been murdered.
Πιο μετά, η Rizzo αναλογίζεται της θαρραλέες ιστορίες της Chavez και της Escobedo:
In Women and Foreign Policy, Cordelia Rizzo wrote about two particular cases:
These women acted courageously despite being abandoned by the state. They have become symbols both of the responsibilities of citizenship and of the perils of standing up to power.
Marisela Escobedo, who was fighting for the persecution of her daughter's murderer, was chased and gunned down at plain sight in front of the governor's office, where she was leading a protest.
They were in touch with the most pressing problems Mexico because they were directly affected by the lack of progress in transforming general attitudes towards women and the state's ongoing forgetfulness of the working class.
Less than a month later, Susana Chávez, a poet who coined the phrase “Ni una más (Not one more death)”, was tortured, killed and left in the street with her hand severed.
Both spoke about it as loudly and openly as they could.
Later, Rizzo reflects on Chavez's and Escobedo's stories of courage:
Οι γυναίκες αυτές έδρασαν θαρραλέα παρά την εγκατάλειψή τους από το κράτος.
These women acted courageously despite being abandoned by the state.
Έγιναν σύμβολα και της ευθύνης του κάθε πολίτη και των κινδύνων αντίστασης στην εξουσία.
They have become symbols both of the responsibilities of citizenship and of the perils of standing up to power.
Ήρθαν σε επαφή με τα πιο καταπιεστικά προβλήματα του Μεξικού, καθώς επηρεάζονταν άμεσα από την έλλειψη προόδου στην αλλαγή της γενικής συμπεριφοράς ενάντια στις γυναίκες και στη συνεχιζόμενη “αμνησία” του κράτους για την εργατική τάξη.
They were in touch with the most pressing problems Mexico because they were directly affected by the lack of progress in transforming general attitudes towards women and the state's ongoing forgetfulness of the working class.
Και οι δυο ύψωσαν τις φωνές τους όσο πιο δυνατά και ευρέως μπορούσαν.
Both spoke about it as loudly and openly as they could.
Καταλήγοντας, μιλά για το μέλλον του γυναικείου ακτιβισμού στο Μεξικό:
Finally, she talks about the future of activism led by women in Mexico:
Μετά από αυτές τις δολοφονίες, οι διαδηλώτριες πλέον καλύπτουν τα πρόσωπά τους και για να προστατευτούν και για να δηλώσουν την ταπείνωση που υπέστησαν τα θύματα, κόρες τους και γνωστές τους.
Several activities will take place [es] to celebrate International Women's Day in Mexico, including the inauguration of the first museum dedicated to women in the country [es].
Νότια Ασία: Αντιδράσεις για την απαγόρευση της μπούρκας στη Γαλλία
South Asia: Reactions On The Burqa Ban In France
Η πρόσφατη απαγόρευση στη Γαλλία της μπούρκας (niqab), του ισλαμικού καλύμματος του προσώπου, δημιούργησε πολλή συζήτηση στις διάφορες μπλογκόσφαιρες ανά τον κόσμο.
The recent ban imposed by France on burqa (niqab), the Islamic face veil, has created a lot of buzz across the different blogosphere of the world.
Ο νόμος δεν αναφέρει τίποτα συγκεκριμένα για την μπούρκα και ονομάζεται “ο νόμος που απαγορεύει την απόκρυψη του προσώπου σε δημόσιο χώρο”.
The law does not say anything explicitly about the burqa and it is called the “law forbidding the covering of the face in public space”.
Αλλά στην πραγματικότητα έχει άμεση σχέση με τους Μουσουλμάνους και το Ισλάμ.
But in effect it is all about Muslims and Islam.
Κάποιοι Νοτιοασιάτες bloggers συζητούν το συγκεκριμένο ζήτημα.
Some South Asian bloggers have been discussing this issue.
Ο Sadiq Alam στο blog Technology Of The Heart παρέχει κάποιες γενικότερες πληροφορίες για την απαγόρευση της μαντήλας στη Γαλλία και την νομική απαγόρευση του 2004 των θρησκευτικών συμβόλων και ρουχισμού στα δημόσια σχολεία.
Sadiq Alam at Technology Of The Heart provides some background of banning of face veils in France and the the 2004 law banning the wearing of religious symbols and clothing in public schools.
Επιχειρηματολογεί:
He argues:
H πλειοψηφία των Ισλαμιστών μελετητών συμφωνούν στο ότι η μαντίλα που αποκρύπτει πλήρως το πρόσωπο ΔΕΝ είναι κάτι προαπαιτούμενο του Ισλάμ ή υποχρεωτικό προς τήρηση (αν και ορισμένοι το τηρούν θεωρώντας το τμήμα της θρησκευτικής τους αφοσίωσης).
Majority of Islamic scholars agree on the point that Full Face Veil is NOT something which is a requirement of Islam or mandatory to observe (even though some observe it believing it as part of their religious observation).
Πολλοί Μουσουλμάνοι ηγέτες έχουν αναφέρει ότι δεν υποστηρίζουν ΟΥΤΕ τη μαντήλα ούτε την απαγόρευση. [
Many Muslim leaders have said they support NEITHER the veil nor the ban. [..]
…] Λόγω της διαφορετικής κουλτούρας απ' όπου προέρχεται κάθε πιστός του Ισλάμ, πολλοί προϋπάρχοντες ενδυματολογικοί κώδικες και η ιδέα της σεμνότητας αποτέλεσαν τμήμα της μουσουλμανικής κουλτούρας και πρέπει να θεωρούνται ως πολιτισμικό παρά θρησκευτικό στοιχείο.
Thanks to various culture from where people came and accepted Islam, various pre-existing dress code and idea of modesty became part of Muslim culture and they must be viewed as cultural element than religious.
Η σεμνή ενδυμασία είναι δυνατή ανεξάρτητως κουλτούρας, ηλικίας, φυλής ή ισχυουσών πρακτικών οποιασδήποτε άλλης χώρας ή έθνους.
Dressing modestly is possible independent of culture, race, or existing practices of any other land or nation.
Σχολιάζει σχετικά με την απαγόρευση της μπούρκας στη Γαλλία:
He comments on the French burqa ban:
Αν και είναι κατανοητό ότι η μαντήλα που καλύπτει ολόκληρο το πρόσωπο δεν αποτελεί απαραίτητα θρησκευτική υποχρέωση από ισλαμικής πλευράς, αλλά μια παραδοσιακή συνήθεια, η απαγόρευσή της ωστόσο δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική κατάσταση.
While its understandable that full face veil is not necessarily a religious obligation from Islamic point of view, but an age old cultural practice, yet banning it creates a very different situation for it.
Αν το δούμε από την πλευρά της ατομικής ελευθερίας, γίνεται κάτι κάπως ανησυχητικό.
From the point of individual freedom this becomes some what disturbing.
Ένα κράτος, μια χώρα που λέει στους πολίτες της τι να φορούν και τι να μη φορούν έρχεται αντίθετη με τις δημοκρατικές και ατομικές αξίες, αυτές τις ίδιες που η Γαλλική Δημοκρατία προάσπιζε τόσο πολύ.
A state or country telling its citizen what to wear and what not to wear contradicts with democratic, civil values - the very values French republic so high upheld.
Ομάδα από Μουσουλμάνες διαμαρτύρονται για την απαγόρευση της ισλαμικής καλύπτρας στη Γαλλία, έξω από τη Γαλλική Πρεσβεία στο Λονδίνο.
A group of Muslim women protest France's ban on full face veils outside the French Embassy in London.
Φωτογραφία από Sinister Pictures, © Demotix.
Image by Sinister Pictures. Copyright Demotix.
Η δημοσιογράφος και blogger Dipika γράφει αφού έχει αναφερθεί σε κάποια ζητήματα:
Journalist and blogger Dipika writes after weighing on several issues:
Ίσως υπάρχουν γυναίκες που θέλουν να νιώσουν απελευθερωμένες από το να φοράνε μαντήλα συνέχεια για όλη τους τη ζωή και είναι κατά βάθος χαρούμενες που τώρα μπορούν.
Perhaps there are women who want to be freed of wearing a veil at all times throughout their lives- and are secretly happy that now they can.
Αλλά σκεπτόμενη για λίγο αυτό, καταλήγω στο ότι ο νόμος αυτός είναι και πάλι λάθος.
But on thinking about this for a while, I come to the conclusion that this law is still wrong.
Γιατί η κλίση μου υπέρ του νόμου βασίζεται στην υπόθεση ότι οι γυναίκες δεν θέλουν στην πραγματικότητα να φοράνε μαντήλα, αλλά τους επιβάλλεται από τους άνδρες τους.
Because my leaning towards this law is based on the assumption that the women actually don't want the veil, but are being forced into wearing it by their men.
Αλλά αυτό δεν είναι παρά μια υπόθεση.
But this is an assumption.
Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν πολλές Μουσουλμάνες στη Γαλλία.
I am sure there are a lot of muslim women in France.
Κάποιες ίσως να μη θέλουν να φοράνε τη μαντήλα, αλλά υποχρεώνονται από τις οικογένειές τους.
Some may not want to wear the veil, but are being forced to by their family.