natgillin/translations-raw huggingface dataset:
GV Face: Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τις μαζικές “You Stink” διαδηλώσεις του Λιβάνου
GV Face: Everything You Need to Know About Lebanon's Massive “You Stink” Protests
Στις 22 και 23 Αυγούστου, η Βηρυτός έζησε την μεγαλύτερη διαδήλωση της σύγχρονης ιστορίας της, με 20.000 ανθρώπους να συνασπίζονται φωνάζοντας στην κυβέρνησή τους: “You stink.” (Σ.τ.
On August 22 and 23, Beirut witnessed its largest protest in recent history, with 20,000 people gathering to tell the government: “You stink.”
Μ.: Βρωμάτε) Σε αυτό το επεισόδιο του GV Face η Faten Bushehri μιλάει στον συντάκτη του Global Voices Joey Ayoub από την Βηρυτό, ο οποίος συνεργάζεται στενά με την οργάνωση του You Stink ή طلعت ريحتكم..
In this episode of GV Face, Global Voices contributor Faten Bushehri talks to Global Voices contributor from Beirut Joey Ayoub, who has been working closely with the organizing committee of You Stink or طلعت ريحتكم.
Η κρίση απορριμάτων του Λιβάνου ξεκίνησε στις 17 Ιουλίου, όταν κάτοικοι έκλεισαν την μεγαλύτερη χωματερή της χώρας στην πόλη της Νααμέχ.
Lebanon's trash crisis started on July 17, when residents shut down the country's largest landfill in Naameh city.
Αυτός ο χώρος υγειονομικής ταφής εξυπηρετούσε τις περιοχές της Βηρυτού και του Όρους του Λιβάνου - σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας.
That landfill catered to areas of Beirut and Mount Lebanon - almost half of the country's population.
Η ανικανότητα της κυβέρνησης να επιλύσει τη κρίση απορριμάτων είχε ως αποτέλεσμα να γεμίσουν οι δρόμοι με βουνά σκουπιδιών και οι κάτοικοι να αναγκάζονται να κυκλοφορούν με μάσκες.
The government's inability to resolve the trash crisis resulted in mountains of garbage piling up on the streets, forcing people to walk around wearing masks.
Το κίνημα You Stink ξεκίνησε κάνοντας έκκληση για βιώσιμες λύσεις στο πρόβλημα των αποβλήτων και οι άνθρωποι κατέβηκαν μαζί του στους δρόμους, όμως η κατάσταση κλιμακώθηκε γρήγορα και το θέμα πήγε πέρα από τα σκουπίδια, στην αντιμετώπιση μεγαλύτερων προβλημάτων που σχετίζονται με τη διαφθορά της σημερινής κυβέρνησης.
The You Stink movement kicked off calling for sustainable solutions to the waste problem, and got people on the streets, but the situation quickly escalated beyond trash towards addressing larger problems related to corruption within the current government.
Ο Λίβανος, που ήδη πλήττεται από τις κακές υποδομές και τις καθημερινές διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, δεν είχε πρόεδρο για πάνω από χρόνο.
Lebanon, which already suffers from poor infrastructure and daily electricity outages, has had no president for more than a year.
Το 2009, το κοινοβούλιο αποφάσισε παράταση της περιόδου του μέχρι το 2017, χωρίς εκλογές, αναφέροντας την πολιτική αστάθεια ως αιτία.
In 2009, its parliament extended its term until 2017, with no elections, citing instability as a reason.
Ορίστε ένα απόσπασμα του άρθρου που έγγραψε ο Joey δύο βδομάδες πριν ξεκινήσουν οι διαδηλώσεις, με τίτλο “Ας μιλήσουμε βρώμικα, ίσως και να καταφέρουμε πολιτική αλλαγή στο Λίβανο“.
Here's an excerpt from a piece Joey wrote two weeks before the protests kicked off titled, “Can Talking About Trash Drive Political Change in Lebanon?”:
Χοροί από ιατρικό προσωπικό στη Σιέρα Λεόνε για το εξιτήριο του τελευταίου ασθενή από τον ιό Έμπολα
Medical Workers Dance to Celebrate Release of Sierra Leone's Last Ebola Patient
Η Σιέρα Λεόνε μπήκε σε αντίστροφη μέτρηση 42 ημερών στις 25 Αυγούστου 2015 για να ανακηρυχθεί καθαρή από τον ιό Έμπολα, καθώς πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο που νοσηλευόταν ο τελευταίος γνωστός ασθενής, Adama Sankoh.
Sierra Leone entered a 42-day countdown on 25 August 2015 to being declared Ebola free after the country's last known Ebola patient, Adama Sankoh, was released from hospital.
Μέχρι σήμερα, το ξέσπασμα του Έμπολα σκότωσε 3.952 άτομα στη χώρα αυτή της Δυτικής Αφρικής, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.
As of that day, the Ebola outbreak had killed 3,952 in the West African nation, according to the World Health Organisation.
Το ιατρικό προσωπικό στο κέντρο θεραπείας International Medical Corps στο Μακένι, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σιέρα Λεόνε, χόρευαν και τραγουδούσαν με το γεγονός αυτό.
Medical workers at the International Medical Corps treatment center in Makeni, the third largest city in Sierra Leone, danced and sang to mark the occasion.
Δείτε το παραπάνω βίντεο στο YouTube που δείχνει τους εορτασμούς του προσωπικού.
Watch the YouTube video above posted by the International Medical Corps showing the staff's celebrations.
Τζιμπουτί: Στο επίκεντρο του αγώνα ενάντια στον ισλαμικό εξτρεμισμό στο Κέρας της Αφρικής
Djibouti: At the Heart of the Fight Against Islamic Extremism in the Horn of Africa
Τζιμπουτί: Ο δεκανέας Darojo Daher μέσω του Africacom CC-BY-20
Djibouti: Corporal Darojo Daher via Africacom CC-BY-20
Το Τζιμπουτί, ένα μικρό κράτος μεταξύ της Αφρικής και της Αραβικής Xερσονήσου, διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο στη μάχη που δίνει η Δύση ενάντια στον τζιχαντισμό.
Djibouti, a small state bordering Africa and the Arabian Peninsula, is playing a major role in the West's fight against jihadism.
Αποτελώντας καταφύγιο τόσο για ξένες στρατιωτικές βάσεις όσο και για πρόσφυγες - κυρίως από την Υεμένη - η εν λόγω χώρα του Αφρικανικού Κέρατος αποκτά όλο και μεγαλύτερη στρατηγική σημασία.
A haven for both foreign military bases and refugees - especially from Yemen - the strategic importance of the country situated in the Horn of Africa continues to grow.
Το Τζιμπουτί είναι η χώρα των παραδόξων.
Djibouti is a land of paradoxes.
Πρόκειται για ένα οικονομικά πιεσμένο κράτος που συνορεύει με την Ερυθραία, την Αιθιοπία και τη Σομαλία και παρά το γεγονός ότι είναι από τα μικρότερα κράτη της Αφρικής, είναι από τα κράτη που εποφθαλμιούν περισσότερο οι μεγάλες δυνάμεις.
Bordered by Eritrea, Ethiopia and Somalia, the economically depressed state is one of Africa's smallest, yet it is also one of the most coveted by larger powers.
Από το 1999, Πρόεδρος της χώρας είναι ο Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ και παρά το γεγονός ότι η επίσημη γραμμή της κυβέρνησής του ήταν και είναι φιλοαμερικανική κατά κύριο λόγο, το ευρύ κοινό έχει αποστασιοποιηθεί από τη συγκεκριμένη στάση.
The country has been ruled by President Ismael Omar Guelleh since 1999 and although the government's official line has been largely pro-American, the broader populace has increasingly distanced itself from this stance.
Για την ακρίβεια, οι κάτοικοι του Τζιμπουτί γίνονται όλο και πιο επιφυλακτικοί ως προς τη μάχη ενάντια στον τζιχαντισμό, η οποία γίνεται υπό τη μορφή εφόδων με επικεφαλής τους Αμερικανούς τόσο στις τρομοκρατικές ομάδες της Αλ Κάιντα που ήταν κάποτε υπό τον έλεγχο του Οσάμα Μπιν Λάντεν, όσο και στην ISIS, μια αναπτυσσόμενη ριζοσπαστική πολεμική δύναμη που έχει καταλάβει μεγάλες εκτάσεις στο Ιράκ και τη Συρία.
In fact, Djiboutians are growing more and more skeptical of the fight against jihadism in the form of US-led assaults on both the Al-Qaeda terror group once controlled by Osama bin Laden, and ISIS, a growing radical fighting force that has conquered large swathes of Iraq and Syria.
Όσο αυτές οι συρράξεις κλιμακώνονται χωρίς να διαφαίνεται τέλος στον ορίζοντα, οι κάτοικοι του Τζιμπουτί φοβούνται ότι η βία μπορεί να ριζώσει στο έδαφός τους, όπως συνέβη στη γειτονική Υεμένη.
As these conflicts drag on with no end in sight, Djiboutians fear that violence might flourish on their soil as they have in neighbouring Yemen.
Ωστόσο, μια χώρα με τόσο λίγους φυσικούς πόρους αντλεί δύναμη ακριβώς από τέτοιες μάχες ενάντια στην τρομοκρατία.
But it is from the fight against “terrorism” that a country with very few natural resources draws its lifeblood.
Τζιμπουτί, ένα κομβικό σημείο στη μάχη ενάντια στον τζιχαντισμό
Djibouti, a hub in the fight against jihadism
Πολεμιστές της Αλ Σαμπάμπ, συμμαχικής δύναμης της Αλ Κάιντα.
Fighters from Al-Qaeda affiliated Al-Shabaab.
Εικόνα από το Wikipedia.
Wikipedia image.
Οι ισχυρές δυνάμεις συνωστίζονται για να μεταφέρουν τα στρατεύματα και τον εξοπλισμό τους στο Τζιμπουτί, εκμεταλλευόμενες τη θέση που έχει ως γέφυρα ανάμεσα στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
As a bridge between Africa and the Middle East, great powers are jostling to get their troops and equipment into Djibouti.
Η παρουσία της Γαλλίας στη χώρα μετρά πολύ περισσότερα χρόνια - το Τζιμπουτί ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γαλλία το 1977, αλλά έκτοτε διατήρησε καλές σχέσεις με το Παρίσι -, αλλά η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου τοποθέτησε το Τζιμπουτί σταθερά στο ραντάρ των στρατιωτικών κινήσεων των ΗΠΑ.
While France's presence in the country is by far the most longstanding - Djibouti gained independence from France in 1977 but has remained close to Paris ever since - the September 11 attacks put Djibouti firmly on the United States' military radar.
Το 2014, οι ΗΠΑ ανανέωσαν τη στρατιωτική τους παρουσία στο Τζιμπουτί, η οποία υφίσταται από το 2002, για τα επόμενα 10 χρόνια με ετήσιο κόστος 40 εκ. δολάρια.
In 2014, the US, which has maintained a military presence in Djibouti since 2002, renewed the lease on its military installation in the country for another ten years at a cost of $40 million per year.
Αυτή τη στιγμή, το Πεντάγωνο σχεδιάζει να ξοδέψει πάνω από 1 δις δολάρια τα επόμενα 25 χρόνια για την επέκταση της αμερικανικής βάσης στη χώρα.
The Pentagon now plans to spend more than $1 billion over the next 25 years to enlarge the US base there.
Όπως εξήγησε ο Πρόεδρος Ομπάμα όταν ο Πρόεδρος Γκουέλεχ επισκέφτηκε τον Λευκό Οίκο το περασμένο έτος:
As President Obama explained when President Gulleh visited the White House last year:
Υπάρχει σημαντική παρουσία στρατιωτών από το Τζιμπουτί που συμμετέχουν στην πολυεθνική δύναμη η οποία έχει κατορθώσει να απωθήσει τον έλεγχο που κατέχει η Αλ Σαμπάμπ [συμμαχική δύναμη της Αλ Κάιντα] σε μεγάλο μέρος της Σομαλίας.
There's a significant presence of soldiers from Djibouti who are participating in the multinational force that has been able to push back [Al-Quaeda-affiliated] Al-Shabab's control over large portions of Somalia.
Η Ιαπωνία και η Γερμανία ακολουθώντας το παράδειγμα της Γαλλίας και των ΗΠΑ έφτιαξαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο Τζιμπουτί και πλέον είναι η σειρά της Κίνας να διεκδικήσει έδαφος.
Japan and Germany followed the lead of France and the USA by building military facilities in Djibouti and now it is China's turn to stake a claim.
Μπορεί το βασικό κίνητρο του Πεκίνου να είναι οικονομικό - η οικονομική επιρροή του στην περιοχή έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια - αλλά παίζει ρόλο και η ανησυχία που προκαλεί η όλο και αυξανόμενη απειλή των τζιχαντιστών στη Μέση Ανατολή.
While Beijing might be motivated primarily by economic concerns - its economic influence in the region has been growing exponentially in recent years - it is also alarmed by the growing jihadist threat in the Middle East.
Με τους τζιχαντιστές της ISIS να ασκούν έλεγχο σε σημαντικούς πόρους πετρελαίου στη Συρία και στο Ιράκ, η κυβέρνηση του Σι Τσινπίνγκ ευελπιστεί να διασφαλίσει την προμήθεια πετρελαίου στην ευρύτερη περιοχή για τη χώρα του.
With ISIS jihadists controlling important petroleum resources in Syria and Iraq, Xi Jinping's government will be hoping to secure its oil supply in the broader region.
Τζιπουτί, ένα ασφαλές καταφύγιο προσφύγων
Djibouti, a refugee safe haven
Παρότι η ξένη στρατιωτική παρουσία στο Τζιμπουτί αποφέρει σημαντικά έσοδα στην κυβέρνηση του Ομάρ Γκουέλεχ (περίπου 200 εκ. δολάρια ετησίως), αυτά τα χρήματα σπανίως περνούν από τα χέρια του λαού της χώρας.
While the foreign military presence in Djibouti brings Omar Guelleh's government significant revenue (about $200 million annually), this money rarely filters through to the country's people.
Ωστόσο, το γεγονός ότι σε επίπεδο διαφθοράς, η χώρα κατατάσσεται 107η σε σύνολο 175 χωρών, σύμφωνα με τον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας, μπορεί να δικαιολογήσει εν μέρει μόνο τη βαθιά πικρία που αισθάνονται οι απλοί πολίτες του Τζιμπουτί για τις διεθνείς στρατιωτικές δυνάμεις που είναι εγκατεστημένες στη χώρα τους.
But corruption in the country ranked 107th out of 175 countries in Transparency International's Corruption Perceptions Index only partially explains the deep resentment felt by ordinary Djiboutians towards the international military forces in their country.
Η πικρία του λαού οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι η χώρα μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε ασφαλές καταφύγιο προσφύγων που προσπαθούν να γλυτώσουν από τις πολυάριθμες συγκρούσεις που μαίνονται στην ευρύτερη περιοχή.
Public bitterness is also driven by the country's growing role as a safe haven for refugees fleeing the many conflicts raging in the region.
Με τους τζιχαντιστές - της Αλ Κάιντα, του Ισλαμικού Κράτους (IS), των Ανσάρ Αλλάχ (το σιιτικό κίνημα που πολεμά στην Υεμένη) ή της Αλ Σεμπάμπ της Σομαλίας - να γίνονται όλο και πιο βάρβαροι, ολοένα και περισσότεροι πρόσφυγες εισρέουν στο Τζιμπουτί.
As jihadists - whether from the ranks of Al-Quaeda, IS, Ansar Allah (the Shiite movement fighting in Yemen) or Somalia's Al-Shebab - commit more and more barbaric acts, more and more refugees pour into Djibouti.
Είναι μία από τις ελάχιστες χώρες που δέχονται χιλιάδες πρόσφυγες από την Υεμένη και επικρατεί η αίσθηση ότι έχει επιβαρυνθεί υπερβολικά.
The country is one of the few to accept the thousands of refugees fleeing Yemen and many people feel over-burdened.
Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες (UNHCR), πάνω από 15.000 άνθρωποι από την Υεμένη θα διασχίσουν τον Κόλπο του Άντεν, εντός των ερχόμενων έξι μηνών, για να αναζητήσουν καταφύγιο στο Τζιμπουτί.
According to the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) in the coming six months there will be over 15,000 Yemenis crossing the Gulf of Aden to take refuge in Djibouti.
Ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε., Φρεντερίκ Βαν Χαμ, προειδοποιεί για τους κινδύνους που υπάρχουν για την περιοχή:
Frederic Van Hamme, a UNHCR spokesman warns of the risks for the region:
Κάτι τέτοιο θα ασκήσει σίγουρα πίεση στην κυβέρνηση.
This will certainly put pressure on the government.
Πρόκειται για μια μικρή χώρα που ήδη αντιμετωπίζει προβλήματα, όπως η ξηρασία, το μεγάλο ποσοστό ανεργίας και η εκτεταμένη φτώχεια.
It is a small country that already faces drought, a high unemployment rate and widespread poverty.
Λόγω οικονομικών συνθηκών, όπως αυτές που επικρατούν σε όλη την περιοχή, έχει αναπτυχθεί μια ανησυχητική μορφή εμπορίου τα τελευταία χρόνια και συγκεκριμένα η παράνομη διακίνηση ανθρώπων από το Κέρας της Αφρικής στην Αραβική Χερσόνησο.
Economic conditions such as these throughout the region have given rise to a worrying trade over the years: people smuggling from the Horn of Africa into the Arabian Peninsula.
Ωστόσο, λόγω της σύρραξης στην Υεμένη, οι δραστηριότητες των διακινητών έχουν ανασταλεί.
The Yemeni conflict, however, has caused the smugglers to suspend their operations.
Κατά συνέπεια, μάζες ανθρώπων για τους οποίους το Τζιμπουτί θα ήταν μια ενδιάμεση στάση πριν τη Μέση Ανατολή, τώρα συσσωρεύονται στη χώρα χωρίς διέξοδο.
As a result, masses of people that wanted to use Dijibouti as a stepping stone to the Middle East are now piling up in the country with nowhere to go.
Αντιμέτωπο με τον υπέρμετρο συνωστισμό ανθρώπων και μια φτωχή οικονομία, το Τζιμπουτί, που είναι βασικό κομβικό σημείο στη μάχη ενάντια στον τζιχαντισμό, πιθανόν να βρεθεί στα πρόθυρα κατάρρευσης εάν οι ξένες δυνάμεις που είναι εγκατεστημένες εκεί δεν αναλάβουν δράση.
Faced with excessive crowding and a poor economy, Djibouti, a key node in the fight against jihadism, might collapse if the foreign forces stationed there fail to act.
Μια απροσδόκητη επανένωση 20 χρόνια μετά τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα στη Βοσνία
An Unexpected Reunion 20 Years After the Srebrenica Massacre in Bosnia
Μαξίμ και Σεχιντά.
Maksim and Sehida.
8.000 άνδρες και παιδιά Μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν από Σερβοβοσνιακά στρατεύματα στη Σρεμπρένιτσα το 1995, ίσως η χειρότερη σφαγή στην Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Considered the worst massacre in Europe since World War II, 8,000 Muslim men and boys were killed by Bosnian Serb troops at Srebrenica in 1995.
Σε αυτό το κείμενο, η Nevena Medić αφηγείται μια ιστορία εξαιρετικής γενναιότητας, καθώς πλησιάζει η 20ή επέτειος της γενοκτονίας της Σρεμπρένιτσα.
In this piece, Nevena Medić recounts a story of extraordinary bravery as the 20th anniversary of the Srebrenica genocide approaches.
Δημοσιεύεται ξανά εδώ ως μέρος συμφωνίας ανταλλαγής περιεχομένου, αλλά αρχικά είχε δημοσιευθεί στην πλατφόρμα πολυμέσων Balkan Diskurs, η οποία ανήκει στο Post-Conflict Research Center (PCRC), επιδοτούμενο πρόγραμμα από το Rising Voices το 2014.
Republished here as part of a content-sharing agreement, this piece was originally published on Balkan Diskurs, which is led by Post-Conflict Research Center (PCRC), a 2014 Rising Voices grantee.
Ο Μαξίμ Μαριάνοβιτς, συνταξιούχος δάσκαλος από το χωριό Σκελάνι, ρίσκαρε την ζωή του για να βοηθήσει τον συνάδελφό του, Γιακούμπ Αμπντουραχμάνοβιτς, και την οικογένειά του.
Maksim Marjanović, a retired teacher from the village of Skelani, risked his life to help his colleague Jakub Abdurahmanović and Jakub's family.
Ο Γιακούμπ δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη και 20 χρόνια αργότερα, ο Μαξίμ και η σύζυγος του Γιακούμπ, Σεχιντά, συναντιούνται ξανά.
Jakub was murdered during the war in Bosnia and Herzegovina and, twenty years later, Maksim reunites with Jakub's wife Šehida for the first time.
Η συγκινητική τους επανένωση συνοδευόμενη από την μνήμη του Γιακούμπ, διηγείται την ιστορία του πολέμου στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Their emotional meeting accompanied by the memory of Jakub tells the story of the war in Bosnia and Herzegovina.
Ο Μαξίμ και ο Γιακούμπ γνωρίστηκαν, όταν σπούδαζαν μαζί στην Τούζλα.
Maksim and Jakub met each other when they studied together in Tuzla.
Σύντομα, ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί ως δάσκαλοι στη Σρεμπρένιτσα.
Soon after, they began working together as teachers in Srebrenica.
Όταν άρχισε ο πόλεμος, η Σεχιντά θυμάται πως ο Γιακούμπ δεν ήθελε να φύγει από το διαμέρισμά τους, επιμένοντας ότι ο ίδιος δεν ήταν υπεύθυνος για τα λάθη που οδήγησαν στον πόλεμο.
When the war began, Šehida remembers how Jakub didn't want to leave their apartment, insisting that he wasn't guilty of any wrongdoing.
Θυμάται χαρακτηριστικά τα λόγια του συζύγου της: «Αν με σκοτώσουν, αυτό ήταν».
She distinctly remembers her husband's words: ‘If they kill me, they kill me.'
Η Σεχιντά θυμάται, επίσης, πως δεν ήθελε να χωριστούν, επειδή για εκείνη η ζωή δεν θα σήμαινε τίποτα χωρίς εκείνον.
Šehida recalls how she did not want to be separated from him because, in her words, life would mean nothing to her without him.
Έτσι, έμειναν στο κτήριο, μόνοι.
Thus, they remained in the building, alone.
Ο Μαξίμ τους φρόντιζε πολύ εκείνο τον καιρό.
Maksim took special care of them during that time.
Όταν τα τηλέφωνα δούλευαν ακόμη, η Σεχιντά θυμάται τον Μαξίμ να τους τηλεφωνεί και να λέει: «Άκου, φίλε μου Γιακούμπ, τα πράγματα χειροτερεύουν εκεί έξω.
When the phones were still working, Šehida remembers Maksim calling and saying: ‘Listen my Jakub, things are getting worse outside.
Πες την Σεχιντά και τα παιδιά να ετοιμαστούν.
Get your children Šehida ready.
Έρχομαι να σας πάρω. »
I am coming to get you.”
Η Σεχιντά ανακαλεί στο μυαλό της τα έντονα και φευγαλέα σχόλια «Δεν έχει σημασία ποιος ή «τι» είσαι.
Šehida remembers those days vividly and fleetingly comments that “it doesn't matter who or ‘what' you are.
Το σημαντικό είναι να είσαι άνθρωπος. »
All that is important is that you are human.”
«Ο Μαξίμ έφτασε όταν είχε πια νυχτώσει», εξηγεί η Σεχιντά.
“Maksim arrived as darkness fell,” Šehida explains.
«Στην αρχή δεν τον γνώρισα, γιατί ήταν σκοτεινά.
“At first I didn't recognize him because it was dark.
Μετά μας είπε να κατέβουμε κάτω.
Then he said to us: ‘Let's go downstairs.'
Βάλαμε ότι χρειαζόμασταν σε σακίδια και πήγαμε στο διαμέρισμα του Μαξίμ. »
We put what we needed into backpacks and went to Maksim's apartment.”
«Τα παιδιά ήταν πολύ τρομαγμένα», θυμάται.
“My children were so scared,” she remembers.
«Κάθε φορά που χτυπούσε το κουδούνι, πετάγονταν και μας ρωτούσαν: “Θα μας σκοτώσουν;” Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν μια μέρα ήμαστε στο δωμάτιο του Μαξίμ, έβγαλε ένα όπλο και μας είπε: “Άκουσε με, γλυκιά μου Ζίαντα, μην κλαις.
“Whenever the doorbell rang they would jump up and ask: ‘Are they going kill us?' I will never forget when we were in Maksim's room and he took out a gun and said: ‘Listen, sweet Zijada, don't cry.
Βλέπεις το όπλο του θείου Μαξίμ; Όποιος και αν μπει, δεν θα μπορέσει να μας κάνει κακό.
See Uncle Maksim's gun? No matter who comes to our door, they cannot harm us.
Είναι σαν τις ταινίες με τους καουμπόηδες”».
It's just like in the cowboy movies, Zijada.'”
«Έπειτα αγκάλιαζε τον Μαξίμ, νιώθοντας προστατευμένη», μας αφηγείται η Σεχιντά.
“She then hugged Maksim, feeling protected,” Šehida tells us.
Η Σεχιντά διηγείται την ιστορία της.
Šehida telling her story.
Η αποφασιστικότητα του Γιακούμπ
Jakub's determination
Σύμφωνα με την Σεχιντά, ο Μαξίμ πήγε στο κέντρο της πόλης για να ελέγξει την κατάσταση.
According to Šehida, Maksim went to the town center to check on the situation.
Όταν επέστρεψε, ήταν φανερά ταραγμένος.
When he returned, he was visibly shaken.
Καθώς διέσχιζε την πόλη με το αυτοκίνητο του, βίωσε παντού τριγύρω του πυροβολισμούς.
As he has passed through the town by car he had witnessed shootings all around him.
«Η σκέψη ότι κάποιος θα ερχόταν στο διαμέρισμα και δημιουργούσε προβλήματα στον Μαξίμ, οδήγησε τον Γιακούμπ στην απόφαση να γυρίσουμε στο σπίτι μας.
“The thought that someone would come to the apartment to make problems for Maksim, led Jakub to decide that we must return to our own home.
Τίποτα δεν μπορούσε να του αλλάξει γνώμη», θυμάται η Σεχιντά.
Nothing could change his mind,” recalls Šehida.
«Ήταν σύνηθες για τον Γιακούμπ μου να παίρνει αποφάσεις χωρίς να δίνει εξηγήσεις. »
“My Jakub was known for setting his mind to something without any further explanation.”
Ο Μαξίμ με μεγάλη διστακτικότητα συμφώνησε να συνοδεύσει την οικογένεια στο διαμέρισμά τους.
Maksim reluctantly agreed to escort the family to their apartment.
«Οι μέρες πέρασαν μέσα στον φόβο και την αγωνία,» διηγείται η Σεχιντά.
“The days passed in fear and anxiety,” Šehida recounts.
«Τα μαγαζιά ήταν λεηλατημένα.
“The stores were looted.
Δεν ήμασταν ποτέ σίγουροι για το τι κακό μπορούσε να μας περιμένει στην γωνία.
We were never sure what kind of evil awaited us just outside.
Με αυτή την κατάσταση, δεν σκεφτόμασταν καν το ενδεχόμενο να φύγουμε. »
At this point, a possible departure was out of the question.”
Ένα πρωί ο Μαξίμ τηλεφώνησε και είπε στην Σεχιντά να ετοιμάσει καφέ.
One morning, Maksim called and told Šehida to make coffee.
«Όταν έφτασε, άρχισε να κλαίει», θυμάται η Σεχιντά.
“As soon as he arrived, he began crying,” remembers Šehida.
Μίλησε με τον σύζυγό της και του είπε: «Ξέρεις κάτι, Γιακούμπ; Είμαι αξιοπρεπής άνθρωπος.
He spoke with her husband, saying, ‘You know what, Jakub?
Δίδαξα στα παιδιά μου διαφορετικές αξίες.
I am a decent man. I taught my children a different set of values.
Ντρέπομαι να βλέπω τον εαυτό μου σ'αυτή την στολή.
I am ashamed to be seen in this uniform.
Η στολή αυτή θα ήταν έντιμη αν ήμουν τουλάχιστον ικανός να προστατέψω εσένα και τους ανθρώπους με τους οποίους έζησα μαζί.
This would only be an honourable uniform, if I were at least able to protect you and the people with whom I have spent my life.
Αποφάσισα να γυρίσω πίσω στο χωριό μου, το Μπρέζανι.
I have decided that I must go back to my village of Brežani.
Αν χρειαστεί, θα πεθάνω εκεί. »
If I must, I will die there.'
Ο Μαξίμ έδωσε στην Σεχιντά το κλειδί του διαμερίσματος του και της είπε: « Αν νιώθετε πιο ασφαλείς εκεί, πηγαίνετε, αλλά εγώ πρέπει να φύγω. »
Maksim offered Šehida the key to his apartment. He told her: ‘If you feel more protected there, then go, but I have to leave.'
Αγκάλιασε τα παιδιά της Σεχιντά και έκλαψε.
He embraced Šehida's children and cried.
«Μάλλον διαισθάνθηκε το κακό που επρόκειτο να έρθει», προσθέτει η Σεχιντά, όταν ανακαλεί την στιγμή.
“He probably sensed the evil that was to come,” adds Šehida as she recounts that moment.
Θυμάται τον Μαξίμ να λέει στον σύζυγό της: «Αν είμαστε ζωντανοί και βρεθούμε ξανά, θα ξέρουμε ποιος πραγματικά ευθύνεται για όλα αυτά.
She remembers Maksim telling Jakub: ‘If we stay alive and meet again, we will know who was truly responsible for all this.