natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Συμμετέχουμε σε αυτό το κύμα Μεξικανικής υπερηφάνειας και, για την ακρίβεια, δεν αξίζουμε απλώς μια καλύτερη κυβέρνηση, αλλά ήδη τη χτίζουμε.
We are joining in on the wave of Mexican pride and, as a matter of fact, we not only deserve a better government, we are already building one.
Συγχαρητήρια, #GonzalezInarritu
Congratulations, #GonzalezInarritu
Σε αυτά τα συγχαρητήρια πολλοί απάντησαν με χλευασμό και θυμό:
To which many responded to with mockery and anger:
Ο Ενρίκε Πένια Νιέτο είναι τόσο ηλίθιος που δεν κατάλαβε καν ότι ο Ινιάριτου έκανε νύξη για αυτόν.
#EnriquePenaNieto is such an idiot that he didn't even realize #Iñarritu hinted at him.
Το επόμενο που θα κάνει θα είναι να δημοσιεύσει ότι κι αυτός προσεύχεται να καταφέρουμε να έχουμε μια καλή κυβέρνηση!
Next thing you know he's going to tweet that he is also praying that we achieve a good government!
Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα, το μήνυμα ήταν για σας!!
@PRI_Nacional the message was for you!!
Τι κυνισμός!
What cynicism!
Άλλοι εστίασαν στο ελπιδοφόρο μήνυμα ενός Μεξικανού που πετυχαίνει σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές βιομηχανίες:
Others focused on the hopeful message of a Mexican succeeding in one of the most competitive industries:
Ένας πετυχημένος Μεξικανός στέλνει ένα μήνυμα σε εκατομμύρια Μεξικανούς που πιστεύουν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν αυτή τη χώρα…Ναι, μπορείτε #ΗΚυβέρνησηΠουΜαςΑξίζει
A successful Mexican sends a message to millions of Mexicans who think that they cannot change this country… Yes you can! #TheGovernmentWeDeserve
Δεν έλειψαν και οι αυτοκριτικές:
There were also self-critics:
Πρέπει να διαμορφώσουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει, υπάρχουν πολλοί Μεξικανοί που είναι τυφλωμένοι από τη μικρή εικόνα.
We must shape #TheGovernmentWeDeserve, there are many Mexicans that are blinded by the small screen.
Το Μεξικό δεν έχει ξυπνήσει ακόμα.
Mexico has not woken up from everything.
Η κυβέρνηση που μας αξίζει δεν είναι αυτή που ζητάει ένας πετυχημένος σκηνοθέτης, αλλά αυτή που θα πρέπει να απαιτούμε εμείς ως πολίτες.
#TheGovernmentWeDeserve is not one that a successful film director asks for, it is one that we as citizens should be demanding.
Ο Jorge Ramos, ένας Μεξικανός δημοσιογράφος με έδρα τις ΗΠΑ, αναρωτιέται γιατί το ταλέντο των Μεξικανών στον κινηματογράφο δεν μεταφέρεται στη διακυβέρνηση:
Jorge Ramos, a Mexican journalist based in the US, wondered why Mexicans' talent for cinema doesn't seem to transfer to governance:
Αν έχουμε δύο οσκαρικούς σκηνο-θέτες (τον Κουαρόν και τον Ινιάριτου), γιατί δεν έχουμε καταφέρει να έχουμε κι έναν καλό νομο-θέτη; [στμ: λογοπαίγνιο στο ισπανικό πρωτότυπο]
If we have two Oscar-winning film directors (Cuarón and Iñárritu), why haven't we been able to get a good director for the country?
Κόσμος ακόμα σχολίασε το θέμα των μεταναστών στις ΗΠΑ:
People also commented on the issue of immigrants in the United States:
Τι ευχαρίστηση να ακούς τον Γκονζάλες Ινιάριτου να μιλάει προς υπεράσπιση των μεταναστών σε έναν τόσο σημαντικό και περίοπτο χώρο.
What a pleasure it was to hear González Iñárritu speaking in defense of immigrants in such an important and visible space.
Έκλαψα στην αφιέρωσή του. Ας έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει, ας χαίρουν σεβασμού οι μετανάστες μας στις ΗΠΑ.
I cried over his dedication: may we have the government we deserve; may our immigrants in the US be respected.
Προτρέπει περισσότερους Μεξικανούς που έχουν πρόσβαση στις σφαίρες υψηλής επιρροής στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τη φωνή τους για να συνηγορήσουν για μεταρρυθμίσεις στο μεταναστευτικό.
He urges more Mexicans with access to spheres of high influence in the US to use their voices to advocate for immigration reform.
Ιράκ: Το ISIS καταστρέφει 3000 ετών γλυπτά στο Μουσείο της Μοσούλης
ISIS Destroys 3,000-Year-Old Sculptures at a Museum in Mosul, Iraq
Οι μαχητές του ISIS φαίνονται να καταστρέφουν γλυπτά που χρονολογούνται τουλάχιστον 3.000 ετών σε ένα μουσείο στη Μοσούλη, Ιράκ.
ISIS militants are seen destroying sculptures dating back 3,000 years at a museum in Mosul, Iraq.
Η φωτογραφία κοινοποιήθηκε από την @Joyce_Karam στο Twitter
Photograph shared by @Joyce_Karam on Twitter
Οπλισμένοι με βαριοπούλες, τρυπάνια και αξίνες, μαχητές που ανήκουν στο Ισλαμικό Κράτος βιντεοσκοπούνται να καταστρέφουν αρχαία αντικείμενα σε μουσείο στη Μοσούλη στο βόρειο Ιράκ.
Armed with sledgehammers, drills and pickaxes, militants belonging to the ISIS are videotaped destroying ancient artefacts in a museum in Mosul, in northern Iraq.
Η καταγραφή των πέντε λεπτών φέρεται να έχει γίνει στο μουσείο της Νινευή και τα 3.000 ετών γλυπτά που καταστράφηκαν χρονολογούνται από την περίοδο της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας.
The five-minute recording was allegedly made at the Nineveh museum, and the 3,000-year-old sculptures being destroyed date back to the Assyrian Empire.
Το γεγονός βρέθηκε στην κορυφή των ειδήσεων που προέρχονται από τη Μοσούλη, υποστηρίζοντας ότι οι μαχητές, οι οποίοι έχουν καταφέρει να πάρουν υπό τον έλεγχό τους μεγάλα τμήματα του Ιράκ και της Συρίας, έχουν κάψει χιλιάδες βιβλία και σπάνια χειρόγραφα στη βιβλιοθήκη της Μοσούλης, καθώς και σε άλλες βιβλιοθήκες σε περιοχές που κατέχουν.
This comes fresh on the heels of news emerging from Mosul claiming that the militants, who have come to control large swathes of Iraq and Syria, have burned thousands of books and rare manuscripts at the Mosul Library as well as other libraries in areas they hold.
Η Μοσούλη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ που έπεσε στα χέρια των μαχητών τον Ιούνιο του 2014 και είναι τώρα υπό τον έλεγχο της ομάδας, ένα παρακλάδι της διαβόητης Αλ Κάιντα, η οποία επίσης μάχεται στη Συρία.
Mosul, Iraq's second largest city, fell into the militants' hands in June 2014 and is now under the control of the group, a splinter of the notorious Al Qaeda, which is also fighting in Syria.
Σύμφωνα με το βίντεο, που κάνει το γύρο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ομάδα ισχυρίζεται ότι είχε καταστρέψει τα αρχαία αντικείμενα, επειδή ήταν είδωλα.
According to the video, doing the rounds on social media, the group claims that it had destroyed the ancient artefacts because they were idols.
Ο αναλυτής της εξωτερικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή David Kenner, εγκατεστημένος στην Βηρυτό, χαριτολογεί:
Beirut-based Foreign Policy Middle East editor David Kenner quips:
Προφανώς δεν αρκείται στο να βασανίζει τους ζωντανούς: το ISIS προσπαθεί να καταστρέψει το παρελθόν διαλύοντας ένα μουσείο στην Μοσούλη.
Evidently not content with just tormenting the living, ISIS tries to destroy the past by wrecking a Mosul museum. http://t.co/Av0XXdRSeO
Μια άλλη δημοσιογράφος, η Sheera Frenkel, ζητεί να υπάρξει μια πηγή για την καταστροφή:
- DavidKenner (@DavidKenner) February 26, 2015 Another journalist, Sheera Frenkel, asks for a source of the carnage:
Βλέπω αυτές τις εικόνες που κυκλοφορούν με μαχητές του ISIS να καταστρέφουν αντικείμενα σε ένα μουσείο της Μοσούλης.
Seeing these images being circulated of ISIS fighters destroying artifacts in a Mosul museum. Anyone know source? pic.twitter.com/zRCtfK8rQA
Γνωρίζει κανείς την πηγή;
- Sheera Frenkel (@sheeraf) February 26, 2015
Ο Jameel, από το Ριάντ στη Σαουδική Αραβία, σημειώνει:
Jameel, from Riyadh, Saudi Arabia, notes:
Αφότου έκαψαν τη βιβλιοθήκη στη Μοσούλη, οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, καταραμένοι να ‘ναι, καταστρέφουν ανεκτίμητα έργα τέχνης στο Μουσείο της Νινευή
After they have burned the library in Mosul, the ISIS miltants, may they be damned, are destroying priceless artefacts in the Ninawa Museum
Ο Παλαιστίνιος Yaser Al Zaatreh προσπαθεί να βρει εξήγηση στην μανία που εξαπέλυσε το ISIS, ρωτώντας το προφανές:
Palestinian Yaser Al Zaatreh tries to reason with the madness unleashed by the ISIS by asking the obvious:
Μια ερώτηση: Είναι αυτά τα γλυπτά, που καταστράφηκαν από το ISIS στη Μοσούλη, νέα ή αρχαία, τα οποία έχουν επιζήσει έπειτα από αιώνες εισβολέων, Χαλίφηδων και επιστημόνων, οι οποίοι δεν τα κατέστρεψαν; Απλά ρωτάω.
A question: Are those sculptures destroyed by the ISIS in Mosul new or ancient ones which have seen centuries of invaders, Caliphs and scientists, who have not destroyed them? This is just a question.
Η Zainab από το Κουβέιτ απαντά σε όσους αναφέρουν ότι οι ανθρώπινες ζωές είναι πιο σημαντικές απ' ό,τι ιστορικά κειμήλια, αναφέροντας:
Zainab, from Kuwait, responds to those who say people's lives are more important than the relics, saying:
Αν εμείς θρηνούμε με αυτό που συμβαίνει στο μουσείο στη Μοσούλη, λαμβάνουμε σχόλια από εκείνους που λένε ότι οι άνθρωποι είναι το πιο σημαντικό πράγμα, γιατί δεν πονάει η καρδιά σου για αυτούς.
If we lament what's happening to the museum in Mosul, we get comments from those who say people are the most important thing, why doesn't your heart ache for them.
Ορκίζομαι ότι μπορούμε να ασχοληθούμε με δύο θέματα ταυτόχρονα
I swear we can take interest in two issues at the same time
Και ο Daoud Ibrahim από το Λίβανο ζητά:
And Daoud Ibrahim, from Lebanon, asks:
Πότε θα καταστραφεί η ιδεολογία του ISIS, όπως κατέστρεψαν το μουσείο της Μοσούλης;
When will the ISIS ideology be destroyed like they have been destroying the Mosul museum?
Η Tounsia Hourra μοιράζεται αυτό το βίντεο του μουσείου στη Μοσούλη από τη δεκαετία του '50, λέγοντας ότι αυτό ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο μουσείο του Ιράκ:
Tounsia Hourra shares this video of the museum in Mosul from the 1950s, saying that it was Iraq's second largest museum:
Το μουσείο στη Μοσούλη που καταστράφηκε από το ISIS είναι το δεύτερο μεγαλύτερο μουσείο στο Ιράκ.
The museum in Mosul destroyed by the ISIS is the second largest museum in Iraq.
Αυτό είναι ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για το μουσείο.
This is a short documentary about it
Έκθεση φωτογραφίας τονίζει τον ρατσισμό κατά των Λιβανέζων αφρικανικής και ασιατικής καταγωγής
Photo Exhibition Highlights Racism Against Lebanese of African and Asian Heritage
Γυναίκα κοιτάζοντας τις φωτογραφίες από την έκθεση “Ανάμεικτα Συναισθήματα” στο AltCity, στις 24 Σεπτεμβρίου 2014 στη Βηρυτό.
Woman looking at photographs from the Mixed Feelings exhibition at AltCity, September 24, 2014, Beirut.
Φωτογραφία από την Marta Bogdanska (χρήση κατόπιν άδειας)
Photo by Marta Bogdanska (used with permission)
Η συγκεκριμένη ανάρτηση δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο blog Hummus For Thought από το Λίβανο Το ακόλουθο απόσπασμα είναι μια σύντομη εκδοχή της.
This post was originally published on Lebanon-based blog Hummus For Thought. The following is a shortened version.
Μια νέα έκθεση αναζητάει να αφηγηθεί την ιστορία των Λιβανέζων αφρικανικής και ασιατικής καταγωγής, καθώς και να τονίσει τον ρατσισμό στο Λίβανο.
A new exhibition seeks to tell the story of Lebanese of African and Asian heritage as well as tackle racism in Lebanon.
Η έκθεση “Ανάμεικτα Συναισθήματα”, το πνευματικό δημιούργημα της Λιβανο-Νιγηριανής ερευνήτριας και ακτιβίστριας Nisreen Kaj και της Πολωνής φωτογράφου και καλλιτέχνιδας Marta Bogdanska, έχει συμπεριλάβει αρκετά σημαντικά μέλη της κοινωνίας πολιτών του Λιβάνου, καθώς και αρκετές μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, για να τονίσει την καθημερινή πραγματικότητα των Λιβανέζων αφρικανικής ή ασιατικής καταγωγής, καθώς και των μεταναστών εργατών που δουλεύουν στο Λίβανο.
The “Mixed Feelings” exhibition, the brainchild of Lebanese Nigerian researcher and activist Nisreen Kaj and Polish photographer and artist Marta Bogdanska, has involved several key members of Lebanon's civil society as well as several NGOs in highlighting the oft-ignored daily realities of Lebanese of African or Asian heritage as well as migrant workers who work in Lebanon.
Η Kaj και η Bogdanska που παρουσίασαν το project, το οποίο είναι διττό, θα κάνει τον γύρο του Λιβάνου.
Kaj and Bogdanksa introduced the project, which will tour Lebanon, as being two-fold.
Το πρώτο μέρος, “Ανάμεικτα Συναισθήματα: Ρατσισμός και “Ξένοι” από μια λιβανέζικη προοπτική”, περιλαμβάνει 33 φωτογραφίες Λιβανέζων, που έχουν αφρικανική ή ασιατική κληρονομιά.
The first, “Mixed Feelings: Racism and ‘Othering' from a Lebanese Perspective,” includes 33 photos of Lebanese who are of African or Asian heritage.
Περίπου το ένα τρίτο των συμμετεχόντων ερωτήθηκαν και παρέθεσαν στην αραβική και στην αγγλική γλώσσα θέματα για συζήτηση, όπως ο αγώνας και η εθνική ιδιοκτησία, τα οποία συνοδεύουν τις φωτογραφίες.
About a third of the participants were interviewed, and quotes in Arabic and English discussing topics such as race and national belonging accompany the photos.
Το δεύτερο μέρος του project είναι ακόμη στα σκαριά.
The second part of the project is still in the works.
Σχετικά με το τι τους έδωσε το κίνητρο να δημιουργήσουν τα “Ανάμεικτα Συναισθήματα”, η Kaj και η Bogdanska εξήγησαν:
As for the what motivated them to create “Mixed Feelings,” Kaj and Bogdanska explained:
Η Renee Abi Saad, Jisr Qade.
Renee Abi Saad from Jisr Qade.
Φωτογραφία: Marta Bogdanska
Photo by Marta Bogdanska
Λοιπόν, το βασικό κίνητρο για το project είναι να μιλήσουμε για τον ρατσισμό με απλά λόγια.
So, the main motivation of the project is to talk about racism, simply.
Ο ρατσισμός είναι ένα σημαντικό ζήτημα, που σπάνια απευθύνεται στα κινήματα και από τα κινήματα της κοινωνίας πολιτών στο Λίβανο και σε όλο τον κόσμο, κι όμως είναι ένα ζήτημα, το οποίο πρέπει να κατανοηθεί και να οριστεί απόλυτα χρονικά- και γεωγραφικά- σε συγκεκριμένο πλαίσιο και στη συνέχεια να αντιμετωπιστεί αναλόγως.
Racism is an important issue that is rarely directly addressed within and by civil society movements in Lebanon and around the world, yet it is an issue that definitely needs to be understood and defined within its time- and geographic- specific context, and then addressed accordingly.
Αν κοιτάξετε το Λίβανο, έχουμε περίπου 250.000 μετανάστες ως οικιακούς βοηθούς (με εργατική δύναμη συνολικά 1,45 εκατομμυρίου και ο αριθμός εκτιμάται ότι είναι υψηλότερος), κυρίως γυναίκες από τις Φιλιππίνες, το Νεπάλ, τη Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές, την Αιθιοπία, την Ερυθραία, τη Μαδαγασκάρη και ένα μέρος από έθνη της Δυτικής Αφρικής.
If you look at Lebanon, we have around 250,000 migrant domestic workers (in an overall workforce of 1.45 million, and this figure is estimated to be higher), primarily women from the Philippines, Nepal, Sri Lanka, Bangladesh, Ethiopia, Eritrea, Madagascar and a number of West African nations.
Πρόκειται για έναν αξιοσημείωτο αριθμό ανθρώπων που παρέχουν αναγκαίες υπηρεσίες, που ζουν εδώ, αναπτύσσουν σχέσεις εδώ, που έχουν οικογένειες εδώ, που προσομοιάζουν, εντάσσονται, ξοδεύουν χρήματα, κερδίζουν χρήματα κλπ. Είναι ένα σημαντικό μέρος του Λιβάνου και ένα σημαντικό μέρος του εθνικού τοπίου της χώρας.
This is a significant number of people who provide much needed services, who live here, who develop relationships here, who have families here, who assimilate, integrate, spend, earn, etc. They are very much part and parcel of Lebanon, and are a significant part of the country's ethno-scape.
Ακόμα, λόγω κάποιων παραγόντων- όπως το κοινωνικο-οικονομικό καθεστώς: κάνοντας ό,τι θεωρείται ότι είναι βρώμικη εργασία, θεωρούμενοι ως ξένοι/ παρείσακτοι/ “άλλοι” και λόγω αδυναμιών βάσει φύλου - αυτές οι γυναίκες και οι σχετιζόμενες κοινωνικές ομάδες συχνά βρίσκονται περιθωριοποιημένες και αποκλεισμένες, αντιμετωπίζοντας ρατσισμό και φυλετικές διακρίσεις. Όλα αυτά οδηγούν κάποιες φορές σε τραγικές συνέπειες (όπως αυτοκτονίες, και σωματική, σεξουαλική, πνευματική και ψυχολογική βία).
Yet, due to a number of factors - such as socio-economic status; doing what is perceived as dirty work; being perceived as foreign / outsiders / ‘others'; and gender-related vulnerabilities - these women and associated social groups frequently find themselves marginalized and excluded, facing racism and racialization, all of this which sometimes leads to tragic consequences (such as suicides, and physical, sexual, mental and psychological abuses).
Συνέχισαν εξηγώντας πόσο βαθιά υπάρχει ο ρατσισμός στην κοινωνία του Λιβάνου:
They went on to explain how deep racism runs in Lebanese society:
Μέλος του κοινού κοιτάζει μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε κατά τη διάρκεια της συζήτησης με την επιτροπή στο IFI στο AUB, 8 Οκτωβρίου 2014, Βηρυτός.
Audience member looks at a picture that was presented to the public during the panel discusion at IFI in AUB, October 8, 2014, Beirut.
Επιπλέον, η κατηγοριοποίηση είναι συνήθως συνδεδεμένη με αρνητικά στερεότυπα και έχει γίνει δικαιολογία για ρατσιστικές διακρίσεις στη χώρα, με έναν τρόπο σκέψης τύπου “δεν έχουμε ρατσιστικό πρόβλημα, απλά δεν θέλουμε να κολυμπάμε μαζί με την υπηρέτρια ή την οικιακή βοηθό, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους”, όπου υπάρχουν αυτές οι ταξικές διακρίσεις (που είναι επίσης απαράδεκτες) βασισμένες σε “ρατσιστικά γνωρίσματα”, που αποτελούν στην πραγματικότητα ρατσισμό και επιδεικνύουν πώς ο ρατσισμός είναι σχετικός με τη θεωρία της διασταύρωσης και των διασταυρούμενων διακρίσεων και όχι μόνο με το “χρώμα του δέρματος”.
Furthermore, classism is usually tied to negative stereotyping and has become the excuse for “race” based discrimination in the country, a “we don't have a racism problem, we just don't want to swim with a maid or housekeeper, regardless of her nationality” way of thinking, where you have these class divisions (that are also very unacceptable) based on perceived “racial identifiers”, which is actually then racism, and which also demonstrates how racism is about intersectionality, about intersecting oppressions, and not just about “skin color”.
Επιπρόσθετα σε αυτήν την συζήτηση περί “κατηγοριοποίησης και όχι ρατσισμού”, κάνεις μια συζήτηση για τον ρατσισμό στο Λίβανο που μοιάζει μια ιστορία με “εμάς” εναντίον των “παρείσακτων”. Άρα, υπάρχουν κατά τα φαινόμενα δύο ομοιογενείς και χωριστές μονάδες- εμείς οι Λιβανέζοι και αυτοί οι παρείσακτοι- κι αυτό αφήνει ελάχιστο έως καθόλου χώρο να ερευνήσουμε κάποια άλλη θέση ή εμπειρία σχετική με τον ρατσισμό στην χώρα.
In addition to this “classism, not racism” discourse, you also have a discourse on racism in Lebanon that is very much an ‘us' versus ‘the outsiders' narrative; so we have the existence of two seemingly homogeneous and separate units - us the Lebanese and them the outsiders - that leaves little or no room to explore any other position or experience with racism in the country.
Η Φωτογραφία ως μέσο του project επιλέχτηκε με προσοχή, προκειμένου να φέρει μεγαλύτερη επιρροή. Είπαν:
Photography as the project's medium was carefully chosen for maximum impact, they said:
Κοινό παρακολουθεί τη συζήτηση στο AltCity στις 24 Σεπτεμβρίου 2014 στη Βηρυτό.
Audience listening to the discussion at AltCity on Sep 24, 2014, Beirut.
[Η Φωτογραφία] είναι προσβάσιμη σε όλους και σου “μιλάει” κατευθείαν, χωρίς λέξεις.
[Photography] is accessible to everyone and it talks to you immediately, without words.
Θέλουμε να μπερδέψουμε λίγο τον κόσμο στην αρχή: να τον κάνουμε να αναλογιστεί ποιοι είναι οι άνθρωποι σε αυτές τις φωτογραφίες αρχικά και στη συνέχεια να συνειδητοποιήσει και να σκεφτεί.
We want to confuse people a little bit in the beginning: to make then ponder about who are the people in these photographs at first and then to realize and think.
Είναι ένα project αφύπνισης, αλλά επειδή όλοι οι συμμετέχοντες είναι αναγνωρίσιμοι, γίνεται επίσης ένα Project προσωπικό.
It is an awareness project but because all the participants are recognizable it becomes also intimate and personal.
Αυτή την χρονιά, με την έκθεση που ταξιδεύει από το ένα μέρος στο άλλο, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία γύρω από το project, το οποίο αρχίζει να έχει αποτελέσματα.
This year, with the traveling exhibition that goes from one place to another, we are also trying to build a community around the project, which is starting to work out.
Πολύς κόσμος μιλάει για αυτό και λαμβάνουμε θετικές αντιδράσεις.
A lot of people speak about it and we are getting positive feedback.
Περί ευθύνης των νέων
On the Responsibility of Students
Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο της Βηρηττού: φοιτητές παρακολουθούν συναυλία στο Greenfield, 1980.
American University of Beirut students attending a concert in AUB's Green Field, 1980.
Maroun Baghdadi, “Wispers”
From Maroun Baghdadi's ‘Whispers'
Το παρακάτω απόσπασμα είναι ένα ανολοκλήρωτο δοκίμιο, μέρος του οποίου επηρεάστηκε από το κείμενο του Νόαμ Τσόμσκι “Η ευθύνη των Διανοούμενων” (The Responsibility of Intellectuals, 1967) και από το κείμενο του Ντουάιτ Μακντόναλντ “Η ευθύνη των λαών και άλλα δοκίμια στην Πολιτική Κριτική” (Responsibility of Peoples, and Other Essays in Political Criticism, 1957), καθώς και από το έργο αρκετών δημοσιογράφων, διανοούμενων, ακτιβιστών και ιστορικών όπως οι: Howard Zinn, Edward Said, Hannah Arendt και Murray Bookchin.
The following is an unfinished essay partly inspired by Noam Chomsky's “The Responsibility of Intellectuals” (1967) and Dwight MacDonald's “Responsibility of Peoples, and Other Essays in Political Criticism” (1957) as well as by the works of several journalists, intellectuals, activists and historians, namely Howard Zinn, Edward Said, Hannah Arendt, and Murray Bookchin.
Είναι περιττό να πω ότι η έμφαση στον Λίβανο είναι μια πρακτική επιλογή περισσότερο παρά ηθική.
Needless to say, focusing on Lebanon is a practical choice rather than a moral one.
Το δοκίμιο αυτό απευθύνεται σε όλους ανεξαρτήτως εθνικότητας και/ή τόπο μόνιμης κατοικίας.
The essay is applicable regardless of your nationality and/or place of residence.
Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο AUB's Outlook σε μια ελαφρώς παρηλλαγμένη μορφή, έντυπη καθώς και διαδικτυακή, στις 28 Οκτωβρίου 2014.
It originally appeared in AUB's Outlook in a slightly modified form, in print as well as online, for the week of October 28, 2014.
Έτος 1980.
The year is 1980.
Ο μουσικός Haitham Haddad είναι φοιτητής της αρχιτεκτονικής σχολής στο Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο της Βηρυττού (AUB), όταν η Nadia Tueni [en], Λιβανέζα γνωστή ποιήτρια, τον πλησιάζει.
Musician Haitham Haddad is an architecture student at the American University of Beirut (AUB) when Nadia Tueni, Lebanon's famed poet, approaches him.
Είχε διασχίσει τη χώρα μας, ρημαγμένη από τον πόλεμο, μαζί με τον κινηματογραφικό σκηνοθέτη Maroun Baghdadi [en], όταν, στο τέλος του ταξιδιού της, σταμάτησε στο AUB.
She had been walking across our war-ridden country with film director Maroun Baghdadi when, at the end of her journey, she stopped at AUB.
Η ανταλλαγή, που προβάλλεται στο παρακάτω βίντεο, είναι σουρεαλιστική.
The exchange, seen in the video below, is surreal.
Η σκηνή είναι παρμένη από τους «Ψίθυρους» (“Whispers”), ένα από τα πιο - βασανιστικά - όμορφα ντοκιμαντέρ του Baghdadi.
The scene is taken from “Whispers”, one of Baghdadi's most hauntingly beautiful documentaries.
Μέσα από την ταινία, η αδιάλλακτη αισιοδοξία της Nadia Tueni έρχεται σε άμεση αντίθεση με τον κυνισμό της καταστροφής που υπάρχει γύρω της.
Throughout the film, Nadia Tueni's relentless optimism is sharply contrasted with the cynicism of the destruction around her.
Οι ερημωμένοι δρόμοι στους οποίους περπάτησε είναι οι ίδιοι στους οποίους περπατάμε σήμερα: ίσως να σημαίνει ότι η αισιοδοξία κέρδισε μια μικρή, αλλά σημαντική νίκη.
The shattered streets she walked on are the same ones we walk today, suggesting perhaps that optimism scored a small but significant victory.
«Οι ψίθυροι» (“Whispers”) μας προσφέρουν μια γρήγορη ματιά στο παρελθόν, αν και ανησυχητική, με την Tueni να αφηγείται αυτό το ταξίδι μιας ζωής που διαλύεται μες στα χαλάσματα του θανάτου.
“Whispers” allows us a brief glimpse into the past, although a disturbing one, with Tueni narrating this journey of fainting life amidst the rubble of death.
Οι Ψίθυροι όμως δεν είναι μόνο μια ματιά στο παρελθόν.
But “Whispers” isn't just a look into the past.
Τα φαντάσματα που κυνηγά, είναι ακόμα εδώ, αν και με ένα πιο διακριτικό τρόπο.
The ghosts it hunts are still present today, albeit in a more discreet manner.
Σήμερα ζούμε υπό το καθεστώς ενός πρωτοφανούς κυνισμού, όπου καμία μεμονωμένη πράξη δεν θεωρείται ότι μπορεί να οδηγήσει σε μια γνήσια αλλαγή.
Today, we live in a state of profound cynicism where no individual action is believed to be capable of leading to genuine change.
Την ίδια στιγμή, εμείς στο Λίβανο ζούμε σε μια χώρα γεμάτη ταλέντο και εξαιρετική προσαρμοστικότητα.
At the same time, we in Lebanon live in a country filled with talent and extraordinary resilience.