natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ως προς τους οικονομικούς θεσμούς του κόσμου έχουμε μόνο ένα πράγμα να πούμε: δε σας χρωστάμε τίποτα.
To the financial institutions of the world, we have only one thing to say: we owe you nothing.
Υποθήκες, ιατρικά χρέη, φοιτητικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες ή ακόμα και δημοτικά χρέη… Η αρχή ενός πολέμου ενάντια σε όλες τις μορφές των παράνομων χρεών. Να λοιπόν η καινούρια μάχη των συνεχώς αυξανόμενων κινημάτων διαμαρτυρίας σε ολόκληρο τον κόσμο.
Mortgages, medical debts, student loans, credit cards, or even local government debts: making war against any form of illegitimate debt is the new combat for an increasing number of protest movements throughout the world.
Στο διαδίκτυο βρίσκουμε ήδη πολλά βίντεο που καλούν τους χρήστες να κάψουν τα χρέη τους:
There are already several videos online calling for debts to be wiped out:
Το κίνημα είναι ήδη παγκόσμιο αλλά o παλμός έρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την κυρίαρχη πραγματικότητα: η “απεργία” του χρέους έχει αρχίσει ήδη να ξεδιπλώνεται.
The movement is already world-wide, but its momentum originates in the United States, where a striking reality cannot be denied: a debt strike is actually already underway there.
Στο blog του ο Nicholas Mirzoeffe αναφέρει [en] :
Nicholas Mirzoeffe writes in his blog:
To 27% των φοιτητικών δανείων δεν αποπληρώνεται και ο αριθμός αυξάνεται.
27 percent of student loans are in default and that number is rising.
1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια από τα χρέη δεν μπορούν να αποπληρωθούν (το χρέος ξεπερνά την αξία της ιδιοκτησίας), με άλλα λόγια το 1/3 της συνολικής ιδιοκτησίας.
$1.2 trillion of mortgage debt is underwater (debt exceeds value of property) or about one-third of all properties.
5 εκατομμύρια σπίτια έχουν κατασχεθεί και άλλα 5 εκατομμύρια βρίσκονται υπό την απειλή της κατάσχεσης κάτι που σημαίνει ότι οι ιδιοκτήτες τους αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια ή τα καταφέρνουν μετά βίας.
5 million homes have been foreclosed and 5 million more are under threat of foreclosure, meaning that owners are in default or behind on payments.
300.000 άνθρωποι έλαβαν ειδοποιήσεις κατάσχεσης κατά τη διάρκεια του χρόνου και το 27% των υποθηκευμένων δανείων καθυστερούν να πληρωθούν αν και -τι ειρωνεία- αυτό το ποσοστό δείχνει μία βελτίωση.
300,000 people had a foreclosure notification added to their credit report in the first quarter of this year. 27% of mortgages are seriously delinquent-ironically, a slight improvement.
Άλλοι 300.000 άνθρωποι πτώχευσαν.
300,000 more people went bankrupt.
Ο μέσος όρος του χρέους προς τις πιστωτικές κάρτες ανά νοικοκυριό μειώθηκε από 17.936$ το 2009 σε 14.336$ εξαιτίας της μη τήρησης των μαζικών πληρωμών.
The average credit card debt per household has fallen from $17, 936 in 2009 to $14,336 now: because of mass default.
Το 2010 οι εταιρίες που διένειμαν πιστωτικές κάρτες αναγκάστηκαν να διαγράψουν περίπου το 10% του χρέους.
In 2010, credit card companies had to write off fully 10% of all debt.
Τα συμπεράσματα είναι εντυπωσιακά.
These observations are striking.
Αλλά πώς να περάσουμε από την πολλές φορές ακούσια ατομική δράση σε μία συλλογική επανάσταση ενάντια στο χρέος;
But how does one go from an individual refusal to repay - often without much choice - to a collective rebellion against debt?
Αυτό είναι το αντικείμενο της επιχείρησης Strike Debt που φαίνεται να είναι καλά οργανωμένη.
That is the object of the Strike Debt operation.
Στην επίσημη ιστοσελίδα της οργάνωσης μπορούμε να βρούμε ακόμα και έναν “οδηγό αντίστασης ενάντια στο χρέος”.
On the operation's official site there is even a “Debt Resisters' Operations Manual.”
Μέσα στις περισσότερες από 100 σελίδες αυτού του εγγράφου με τις περίπλοκες αναφορές και θεωρίες εξηγείται για παράδειγμα με ποιόν τρόπο μπορούμε να διαπραγματευτούμε την υπερχρεωμένη πιστωτική μας κάρτα, τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε αν δεν αποπληρώσουμε ένα φοιτητικό δάνειο ή ακόμα και το πότε είναι καλύτερο να κηρύξει κανείς πτώχευση ενώ ένα άλλο κεφάλαιο παρέχει συμβουλές για την καλύτερη δυνατή διαχείριση των χρεών που σχετίζονται με την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
This comprehensive, referenced and argumented 100-pages-long document explains how to negotiate a credit card overdraft, the risks one runs if one do not repay the student loan or the merits or lack thereof of declaring yourself bankrupt. Another section gives advice about how to best manage debts arising from medical care.
Σε κάθε κεφάλαιο παρατίθεται μία σύντομη ιστορία της εξέλιξης του τραπεζικού και οικονομικού συστήματος επιτρέποντας με αυτόν τον τρόπο την καλύτερη κατανόηση της διαστροφής του οικονομικού συστήματος.
In each section, a short history of the evolution of the banking and financial system allows for a better understanding of the perversity of the financial system.
Μπορούμε για παράδειγμα να κατανοήσουμε καλύτερα τη σύμπραξη ανάμεσα στις τράπεζες και τα πανεπιστήμια [en]:
It presents, for example, the collaboration between banks and universities:
Το 2006 μία έρευνα του Δικηγορικού συλλόγου της Νέας Υόρκης κατέληξε ότι η επιχειρηματική σχέση ανάμεσα στους δανειστές και τους πανεπιστημιακούς μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία “ανίερη συμμαχία”.
A 2006 investigation by the New York State Attorney General's Office concluded that the business relationship between lenders and university officials amounted to an “unholy alliance.”
Οι δανειστές δωροδοκούν τα πανεπιστήμια με βάση τον αριθμό των δανείων που τους προωθούν τα γραφεία οικονομικής ενίσχυσης των πανεπιστημίων. Οι δανειστές στέλνουν αυτούς τους υπαλλήλους για προπληρωμένες διακοπές στην Καραϊβική ή τους προσθέτουν ακόμα και στη μισθοδοσία τους.
Lenders paid kickbacks to universities based on the loan volume that financial aid offices steered their way; lenders also gave all-expenses-paid Caribbean vacations to financial aid administrators, and even put them on their payroll.
Αλλά πάνω απ' όλα η οργάνωση Strike Debt θέλει να δημιουργήσει ένα κλίμα ενότητας ανάμεσα στους πολίτες θυμίζοντάς τους ότι δεν είναι οι μόνοι που χρωστάνε [en]:
The Strike Debt operation is aiming in particular to create solidarity between ordinary people, by reminding them that they are not alone faced with their debts:
Αν έχετε φτάσει στο σημείο να αθετήσετε ένα φοιτητικό δάνειο να θυμάστε ότι δεν είστε μόνοι.
If you are about to default on a student loan, remember that you are not alone.
Υπάρχουν περίπου 4 με 5 εκατομμύρια Αμερικάνοι που έχουν κάνει το ίδιο.
There are approximately 4 to 5 million other Americans that have already done so.
Στις 15 Νοεμβρίου το Strike Debt ανακοίνωσε την έναρξη μίας επιχείρησης με το όνομα “Rolling Jubilee”[en].
On November 15, Strike Debt will announce the launch of an operation named “Rolling Jubilee”.
Η βασική ιδέα είναι να δημιουργηθεί ένα δίκτυο αμοιβαίας βοήθειας που θα επιτρέπει σε αυτούς που δεν έχουν χρέη να εξοφλούν νόμιμα τα προσωπικά χρέη εκείνων που λυγίζουν υπό την πίεση της αποπληρωμής των χρεών.
The idea is to create a network of mutual help, allowing those who are not indebted to legally buy up the personal debts of those who are collapsing under their repayments.
Rolling Debt Jubilee _ Δημόσια χρήση
Rolling Debt Jubilee _ Public domain
Ο χρήστης του Twitter @Occupytheory προσθέτει:
The twitter feed @Occupytheory adds:
@Occupytheory: Ένα νομοσχέδιο από τους ανθρώπους για τους ανθρώπους #undebt #n15
@Occupytheory: A bailout for the people by the people #undebt #n15 Towards bailing out the people?
Κοντά στη διάσωση του λαού; Αλλά πέρα από τα μαθήματα και τις πράξεις ενότητας πολλοί από τους ακτιβιστές του κινήματος έχουν μία πιο γενική πρόταση: υπερασπίζονται την ιδέα ενός σύγχρονου ιωβηλαίου του χρέους που πάει να πει τη μαζική του κατάργηση.
However, beyond education and acts of solidarity, several Strike Debt activists have a more general proposal to put forward. They suggest a modern debt jubilee, meaning a massive debt cancellation.
Ο αυστραλιανός οικονομολόγος Steve Keen χαρακτήρισε αυτήν την ιδέα μία “ποσοτική μετρίαση για το λαό” αναφερόμενος στη μαζική υποστήριξη που δείχνουν οι κεντρικές τράπεζες στις ιδιωτικές μέσα από την πολιτική της επαναγοράς του ενεργητικού.
The Australian economist Steve Keen also calls this idea a “quantitative easing for the people,” in reference to the huge support central banks give to private banks through their policy of purchasing assets.
Αυτή η τελευταία αποτελεί μία πρόταση στην ιστοσελίδα του :
He explains his proposal on his site:
Ένα σύγχρονο Ιωβηλαίο θα δημιουργήσει νέα χρήματα με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο θα το έκαναν οι πολιτικές μετρίασης των χρεών αλλά θα κατευθύνουν τα χρήματα στους τραπεζικούς λογαριασμούς του κόσμου με την απαίτηση ότι η πρώτη χρήση των χρημάτων θα είναι για να μειωθεί το χρέος.
A Modern Jubilee would create fiat money in the same way as with Quantitative Easing, but would direct that money to the bank accounts of the public with the requirement that the first use of this money would be to reduce debt.
Οι οφειλέτες των οποίων το χρέος ξεπερνά αυτό της “οικονομικής βοήθειας” θα δουν το χρέος τους να μειώνεται και όχι να εξαλείφεται ενώ από την άλλη μεριά οι παραλήπτες που δεν έχουν καθόλου χρέη θα λάβουν ένα χρηματικό ποσό κατευθείαν στους λογαριασμούς τους.
Debtors whose debt exceeded their injection would have their debt reduced but not eliminated, while at the other extreme, recipients with no debt would receive a cash injection into their deposit accounts.
Το βίντεο του fistfullproductions δημοσιεύει μία συνέντευξη του Keen:
Fistfullproductions has uploaded an interview with Keen:
Ανάμεσα στους άλλους εμπνευστές αυτής της επιχείρησης ο ανθρωπολόγος David Graeber δεν είναι από τους λίγους.
The anthropologist David Graeber is one of the main sources of inspiration behind the operation.
Αυτός ο αναρχικός, εμπνευστής από τις πρώτες ώρες ακόμα του Occupy Wall Street είναι ο συγγραφέας του έργου σταθμού του 2011 “Debt: the first 5,000 years” [Χρέος: τα πρώτα 5.000 χρόνια] στο οποίο αναλύει την ιστορία του χρέους και καλεί σε έναν ιωβηλαίο του χρέους κάτι που αναφέρει στο βιβλίο ότι ήταν ένα σημαντικό έθιμο κατά την αρχαιότητα.
This anarchist, one of the early instigators of Occupy Wall Street, is the author of a key work published in 2011, “Debt: the first 5,000 years,” in which he explores the history of debt, and launches an appeal for a debt jubilee, which was an important custom in antiquity, as he points out in his book.
Στην τρίτη έκδοση του Tidal την οποία επιμελήθηκε το κίνημα Occupy, επιχειρηματολογεί:
In the third edition of the review Tidal, edited by the Occupy movement, he argues:
Mainly, they either lent it back to the government again, or deposited it in the Federal Reserve, which paid them a higher interest rate for just keeping it there than they were charging those same banks to borrow it. So in effect, the government has been printing money and giving it to the banks and the banks have just sat on it.
Mainly, they either lent it back to the government again, or deposited it in the Federal Reserve, which paid them a higher interest rate for just keeping it there than they were charging those same banks to borrow it.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αναγνώστες δε θα συμφωνήσουν “αλλά αν απλά τυπώσεις τρισεκατομμύρια δολάρια, αυτό δεν θα προκαλέσει αύξηση του πληθωρισμού;” Στη θεωρία ναι, θα έπρεπε.
So in effect, the government has been printing money and giving it to the banks and the banks have just sat on it.
Αλλά φαίνεται ότι η θεωρία εδώ έχει ένα ελάττωμα εφόσον αυτό ακριβώς κάνει η ίδια η κυβέρνηση: τυπώνει τρισεκατομμύρια δολάρια και μέχρι τώρα δεν έχει επηρεαστεί σημαντικά ο πληθωρισμός. (…)
So in the end why not give money directly to the people if we are now giving it to the banks?
Το πρόβλημα είναι ότι απέτυχε στην πράξη.
Presented in these terms, the idea probably seems less absurd.
Είτε για να κινηθεί η οικονομία είτε για να αυξηθεί ο πληθωρισμός. Πρώτα απ'όλα οι τράπεζες δεν επένδυσαν τα χρήματα.
In the name of what type of ethics does the debt contract rule?
Κατά κύριο λόγο είτε τα έδωσαν ξανά πίσω στην κυβέρνηση είτε τα κατέθεσαν στη Federal Reserve [Κεντρική Τράπεζα] η οποία τους πλήρωσε ένα μεγαλύτερο επιτόκιο απλά επειδή τα κράτησαν εκεί από ότι θα χρέωνε σε κάποιες τράπεζες για να δανειστούν.
Going beyond economic justifications, Occupy activists completely reject the moral argument often associated with debt according to which “all debt should be repaid.” On the site The Occupied Times, Michael Richmond writes:
Στην πράξη λοιπόν η κυβέρνηση τυπώνει χρήματα και τα δίνει στις τράπεζες και οι τράπεζες απλά κάθονται πάνω τους.
What kind of morality is this morality of debt that says paying one's debts is more important than anything else?
Σε τελική ανάλυση γιατί δεν μπορούμε να δώσουμε τα χρήματα κατευθείαν στους πολίτες εφόσον τα δίνουμε σήμερα στις τράπεζες; Σε αυτό το πλαίσιο μάλλον αυτή η ιδέα δεν είναι και τόσο παράλογη… Για ποια ηθική του χρέους μιλάμε;
We are seeing a regression back to Victorian times when debtors were criminalised, jailed and branded with a stigma that couldn't be erased.
Αλλά πίσω από τις οικονομικές επεξηγήσεις οι ακτιβιστές του κινήματος Occupy απορρίπτουν στο σύνολό τους το ηθικό επιχείρημα που συχνά συνδέεται με το χρέος σύμφωνα με το οποίο “όλο το χρέος πρέπει να αποπληρωθεί”.
And yet, everyone is in some kind of debt because the system is built on it, none more so than the entire financial sector which can only survive on public bailouts.
Στην ιστοσελίδα The Occupied Times,[en] ο Michael Richmond γράφει:
How long will the strike hold?
Τι είδους ηθική είναι αυτή η ηθική του χρέους σύμφωνα με την οποία η αποπληρωμή των χρεών ενός ανθρώπου είναι πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο; Οπισθοδρομούμε πίσω στη Βικτωριανή εποχή όταν οι οφειλέτες διώκονταν ποινικά, φυλακίζονταν και στιγματίζονταν με ένα σημάδι που δεν μπορούσαν να σβήσουν.
It's difficult to predict, but it is sure that one year after the birth of Occupy Wall Street, the emergence of a global consensus around the operation is marking the start of a new era for the movement.
Όπως το ανέλυσε η Astra Taylor lστις 5 Σεπτεμβρίου 2012 στην ιστοσελίδα The Nation[en]:
As Astra Taylor interpreted it on September 5 2012 on the site The Nation:
Ένα μεγάλο μέρος των διοργανωτών πιστεύει ότι το χρέος έχει τη δυνατότητα να χρησιμεύσει σαν ένα είδος συνδετικού ιστού για το κίνημα Occupy ενώνοντας τις διασκορπισμένες δυνάμεις γύρω από ένα κοινό πρόβλημα (χρέος) περισσότερο από μία κοινή τακτική (την κατάληψη).
Debt, a growing number of organizers believe, has the potential to serve as a kind of connective tissue for the Occupy movement, uniting increasingly dispersed organizing efforts around a common problem (debt) as opposed to a common tactic (occupation).
Σε ένα άλλο άρθρο της ίδιας ιστοσελίδας ο David Graeber αναρωτιέται ακόμα και αν το χρέος θα μπορούσε να υποκινήσει μία επανάσταση [en]:
In another article on the same site, David Greaber goes as far as to wonder whether debt could trigger a revolution:
Το κίνημα Occupy με το δίκιο του αντιστάθηκε στον πειρασμό να έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις.
Occupy was right to resist the temptation to issue concrete demands.
Αλλά αν είχα μία απαίτηση σήμερα, θα ζητούσα να καταργηθούν τα χρέη σε όσο μεγαλύτερο βαθμό γίνεται καθώς και να μειωθούν μαζικά οι ώρες εργασίας-για παράδειγμα σε 5 ώρες την ημέρα ή εγγυημένες διακοπές για 5 μήνες το χρόνο.
But if I were to frame a demand today, it would be for as broad a cancellation of debt as possible, followed by a mass reduction of working hours - say to a five-hour workday or a guaranteed five-month vacation.
Με την επίθεση στο χρέος το κίνημα occupy επιτίθεται στα θεμέλια του συστήματος και όχι μόνο σε εκείνους που επωφελούνται από αυτό (οι τραπεζίτες, το 1%) ή ακόμα και οι πανοπλίες τους (η λιτότητα, τα πακέτα διάσωσης και οι κεντρικές τράπεζες).
By attacking debt, Occupy is attacking the basis of the system, and no longer only those who benefit from it or even their tools (austerity, bail-outs, central banks).
Αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης του κινήματος Occupy είναι σίγουρα φιλόδοξη, δύσκολη και ακόμα πιο ανατρεπτική.
The Occupy movement's change in direction is certainly ambitious, difficult and resolutely more subversive.
Αλλά για τον David Graeber αυτό δεν είναι το πρόβλημα:
However for David Greaber, this is not the problem:
Εάν μία τέτοιου είδους πρόταση φαντάζει εξωφρενική, ακόμα και ασύλληπτη απλά αυτό καταδεικνύει πόσο πολύ έχουν συρρικνωθεί οι ορίζοντές μας.
If such a suggestion seems outrageous, even inconceivable, it's just a measure of the degree to which our horizons have shrunk.
Ισραήλ: “Αυτοί που πιστεύουν τον Νετανιάχου είναι φοβισμένοι”
Israel: “Those who Believe in Netanyahu are Afraid”
Νετανιάχου: Αυτοί που πιστεύουν σ' αυτόν είναι φοβισμένοι.
Netanyahu: Those who believe in him are afraid.
Φωτογραφία διαμοιράστηκε από την @elizrael στο tumblr
Photograph shared by @elizrael in tumblr
Στο tumblr, η Ισραηλινή blogger Elizabeth Tsurkov μοιράστηκε αυτό το γκράφιτι του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και σχολιάζει:
On tumblr, Israeli blogger Elizabeth Tsurkov shares this graffiti of Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and comments:
“Αυτοί που πιστεύουν σ' αυτόν φοβούνται”
“Those who believe him are afraid”
Ένα λογοπαίγνιο του θρησκευτικού τραγουδιού: “Αυτοί που πιστεύουν δεν φοβούνται”.
A play of words on the religious song: “Those who believe are not afraid”
Λεσόθο: Επικεφαλείς της Αμυντικής Δύναμης αντιμετωπίζουν κατηγορίες στο δικαστήριο
Lesotho: Defence Force Top Brass Facing Court Charge
Σχολιάζοντας μια δημοσίευση στο Lestimes.com για επικεφαλείς της Αμυντικής Δύναμης του Λεσότο (LDF), που αντιμετωπίζουν κατηγορίες, φερόμενοι να έχουν αγνοήσει εντολή του Ανώτατου Δικαστηρίου για να αποδεχθούν την αίτηση αδείας λόγω ασθένειας ενός στρατιώτη κατώτερης βαθμίδας, ο KOTOPE γράφει [en]:
Commenting a post on lestimes.com about the the Lesotho Defence Force (LDF) top brass facing a court charge after they allegedly ignored a High Court order to accept a junior soldier's sick leave application, KOTOPE writes:
Η απάντηση σε αυτό το χάλι είναι απλή, ΤΟ ΛΕΣΟΘΟ ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ Η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΔΑΠΑΝΗΡΗ, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ όπως στην Ελβετία που τουλάχιστον θα ωφελούσε τη χώρα καταπολεμώντας το έγκλημα ανάμεσα σε άλλα.
The answer to all this mess is very simple, LESOTHO DOES NOT NEED ARMED FORCES WHO ARE VERY VERY EXPENSIVE [TO] MAINTAIN, all we need is a MILITARY POLICE joaloka bo Swizerland who would at least benefit the Country by fighting crime and stuff.
Καζακστάν: Κατά λάθος εθνικιστής
Kazakhstan: The Accidental Nationalist
Προς τον Son Pascal, λέω: αν αληθινά πιστεύεις ότι οι Καζάκοι θα ‘πρεπε να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τη ρώσικη γλώσσα υπέρ της καζάκικης, αν πραγματικά αισθάνεσαι ότι εσύ, ένας ξένος, μπορείς να πεις στους Καζάκους πώς να νιώσουν υπερηφάνεια στον τόπο τους, παίζεις με τη φωτιά.
To Son Pascal, I say that if you really believe that Kazakhs should stop using Russian language in favor of Kazakh, if you really feel that you, a foreigner, can tell Kazakhs how to feel pride in their background, you're playing with fire.
Και δεν είναι και δική σου η φωτιά για να παίξεις μαζί της.
And it's not your fire to play with.
Ο Matthew Kupfer στο Registan.net υποστηρίζει [en] ότι ο Ιταλός τραγουδιστής που έγινε διάσημος στο Καζακστάν, επειδή παρότρυνε [en] τους Καζάκους να μιλούν στη μητρική τους γλώσσα “μπλέκεται σε μια συζήτηση που πραγματικά δεν τον αφορά καν”.
Matthew Kupfer on Registan.net argues that the Italian singer who has made his name in Kazakhstan by encouraging Kazakhs to speak their mother tongue “is wading into a debate that really is none of his business”.
Βενεζουέλα: Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για “συλλεκτικές προσωπικότητες”
Video: Mini-Documentaries Showcase Venezuelan Artists
Μέσω του λογαριασμού της στο YouTube, η δημιουργική ομάδα Mostro Contenidos [es] έχει κυκλοφορήσει στα κοινωνικά μέσα μια σειρά ντοκιμαντέρ με την ονομασία “Ενθυμήματα” [Memorabilia] [es], παρουσιάζοντας μια συλλογή από συνεντεύξεις με προσωπικότητες της Βενεζουέλας που έχουν διακριθεί στις τέχνες, τον κινηματογράφο και την ψυχαγωγία μέσα και έξω από τη χώρα.
Through their YouTube account, the creative team Mostro Contenidos [es] has released a documentary series called ‘Memorabilia‘ [es, en], where they present a collection of short interviews with Venezuelan personalities who have stood out -nationally and internationally- in film, entertainment, and the arts.
Στο προωθητικό της βίντεο, η ομάδα αφηγείται πως παρά τις αμφιβολίες τους να αναλάβουν ένα έργο χωρίς χρηματοδότηση, έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν μια ενδιαφέρουσα σειρά συνεντεύξεων.
In their promotional video, the team describes how, despite their own doubts in undertaking a project without financing, they've managed to gather interviews with an interesting array of characters.
Στα βίντεο, που έχουν κοινοποιηθεί από πολλούς στα κοινωνικά δίκτυα της Βενεζουέλας, οι θεατές μπορούν να ακούσουν για τις απόψεις, εμπειρίες και δουλειές με υπόβαθρο στη σύγχρονη ιστορία της Βενεζουέλας και για το πώς συνεχίζουν να διαμορφώνονται κάποιες από τις ταυτότητες που την προσδιορίζουν.
In the videos, which have been shared by many in Venezuelan social networks, viewers can hear about the artists' opinions, experiences and work. These interviews offer a glimpse into the history of contemporary Venezuela and how some of the identities that define it are shaped.
Εδώ μοιραζόμαστε μερικά από τα επεισόδιά τους.
Here we share some ‘Memorabilia' episodes.
Η σειρά των ντοκιμαντέρ αρχίζει με μια συνέντευξη του κινηματογραφιστή Marcel Rasquin:
The documentary series opened with an interview (subtitled into English) with film director Marcel Rasquin:
Ο ζωγράφος Oswaldo Vigas, που θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους καλλιτέχνες της Βενεζουέλας, αφηγείται την ιστορία του σε ένα άλλο επεισόδιο των ενθυμημάτων:
Painter Oswaldo Vigas, who is considered one of the most important contemporary Venezuelan artists, tells his story in this episode (which also includes English subtitles):
Στο ακόλουθο επεισόδιο, η ομάδα παίρνει συνέντευξη από την κινηματογραφίστρια Margot Benacerraf:
In the following video the team interviews film director Margot Benacerraf:
Σε άλλο βίντεο συνομιλούν με τον Nelson Garrido, “πλαστικό καλλιτέχνη, δημιουργό εικόνων και ποιητικό τρομοκράτη”:
In another episode the team talks to Nelson Garrido, “artist, maker of images and poetic terrorist”:
Περισσότερα έργα, βίντεο και συνεντεύξεις (κάποια από αυτά με υπότιτλους στα αγγλικά) είναι διαθέσιμα στο κανάλι του YouTube της Mostro Contenidos [es].
More projects, more videos, and more interviews (some subtitled into English) are available on Mostro Contenidos' YouTube channel.
Τζαμάικα: Τίνος η εικόνα;
Jamaica: In Whose Image?
Τίνος η ιδέα όσον αφορά τη Τζαμαϊκανή ταυτότητα είχε ως αποτέλεσμα την απόφαση της εμπορευματοποίησης της χώρας μας με τέτοιο κωδικοποιημένο χρωματικό τρόπο; Γιατί συνεχίζουμε να σβήνουμε τους μαύρους ανθρώπους από τη μεγάλη εικόνα; Ή γιατί, στην καλύτερη περίπτωση, εξακολουθούμε να υποβαθμίζουμε τη μαύρη φυλή; Τι είδους Τζαμάικα πουλάμε; Και σε ποιον;
Whose conception of Jamaican identity resulted in the decision to market our country in this colour-coded way? Why are we still rubbing out black people from the big picture?
Η καθηγήτρια Carolyn Cooper γράφει για την τάξη, το χρωματισμό, τα εμπορικά σήματα και την εθνική ταυτότητα της Τζαμάικα.
Or, at best, downplaying blackness? Which Jamaica are we selling?
[en].
And who to?
Λίβανος: Ποιος δολοφόνησε τον Wissam Al Hassan;
Lebanon: Who Killed Intelligence Chief Wissam Al Hassan?
Η Συρία, το Ιράν, η Χεζμπολάχ και το Ισραήλ είναι όλοι ύποπτοι για το θάνατο του αρχηγού της υπηρεσίας πληροφοριών του Λιβάνου, Wissam Al Hassan, που σκοτώθηκε σε βομβιστική έκρηξη [en] στις 20 Οκτωβρίου στη Βηρυτό, που στοίχισε τις ζωές οκτώ ανθρώπων, ενώ υπήρξαν και 80 τραυματίες.
Syria, Iran, Hizbullah and Israel are all suspects in the death of Lebanon's chief intelligence chief Wissam Al Hassan, who was killed in a bomb explosion, which claimed the lives of eight people and wounded around 80 people, in Beirut yesterday [Oct 20].
H Joyce Karam συνοψίζει το κλίμα μετά την έκρηξη [en]:
Joyce Karam sums up the mood after the explosion: