natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Είναι δύσκολο να το προσδιορίσω επακριβώς.
It's hard to pin down precisely.
Μέρος του οφείλεται στο ότι είμαι “πρεζόνι της επικαιρότητας”, και θα παρακολουθούσα τα γεγονότα στην περιοχή έτσι κι αλλιώς, λόγω της μεγάλης παγκόσμιας σημασίας τους.
Part of it is simply that I'm a news junkie, and I'd be closely following events in the region because it's of such global significance.
Όμως έχω εργαστεί πολύ στην διαδικτυακή αντιμετώπιση καταστροφών για χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της 11ης Σεπτεμβρίου, του τυφώνα Κατρίνα και του σεισμού στην Αϊτή.
But I also have worked a lot in online disaster response over the years, including 9/11, Hurricane Katrina and the Haiti earthquake.
Συνεπώς, είμαι βέβαιος πως έχω μιά έντονη εσωτερική ανάγκη να γίνομαι μάρτυρας τέτοιων καταστάσεων.
So I'm sure I have a strong inner need to bear witness in situations like this.
Στην Αίγυπτο και το Μπαχρέιν ήταν σχετικά εύκολο να βρει κανείς και να αξιολογήσει χρήστες του Twitter.
In Egypt and Bahrain, it was relatively easy to find and vet Twitter users.
Ενώ, για παράδειγμα, στη Λιβύη και την Υεμένη, είναι πολύ δυσκολότερο.
In Libya and Yemen, for example, it's much more difficult.
Πως καταφέρνεις να εντοπίσεις περιεχόμενο από τα τοπικά κοινωνικά μέσα σε λιγότερο διαδικτυακά ενεργές χώρες;
How do you manage to locate social media content from less active countries?
Ήταν δύσκολο.
It's been tough.
Δεν ξέρω κανέναν προσωπικά σ' αυτές τις δύο χώρες, οπότε ξεκίνησα προσπαθώντας να βρω διασυνδέσεις με κοινότητες μεταναστών στις ΗΠΑ μέσω των δικών μου προσωπικών δικτύων.
I didn't know anyone personally in either countries, so I started by trying to find connections to expat communities in the US through my own personal networks.
Αρκετά σύντομα, βρήκα ανθρώπους διατεθειμένους να μου μιλήσουν και να μου μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους σχετικά με το ποιοί ήταν οι επικεφαλείς διαδικτυακοί παράγοντες σε κάθε χώρα.
Soon enough I found people who were willing to talk with me and give me their impression of who the leading online players were in each country.
Όσο για τον εντοπισμό πολυμεσικού περιεχομένου, είναι ευκολότερο απ' όσο θα φαντάζονταν κανείς.
As for finding content, it's easier than you'd think.
Το Facebook είναι σκέτο χρυσωρυχείο για φωτογραφίες και βίντεο, όπως και το YouTube.
Facebook has been a goldmine for photos and videos, as has YouTube.
Χρειάζεται απλά να ξέρεις που να το ψάξεις.
You just need to know where to look for them.
Όπως ανέφερες, ο εντοπισμός πηγών σε κάποιες χώρες μπορεί να αποβεί δύσκολος, και ενίοτε μπορεί να χρειαστεί να επαφιόμαστε σε δευτερεύουσες πηγές.
As you mentioned, it can be difficult to find sources in certain countries, and we must sometimes rely on secondary sources.
Πιστεύεις ότι η τοποθεσία της πηγής σου επηρεάζει την αξιοπιστία της; Πόσο συχνά καλύπτεις ρεπορτάζ σχετικά με μία χώρα από χρήστες εκτός της;
Do you believe the location of your source affects its credibility? How often do you cover reports on a country from users outside of that country?
Εξαρτάται.
It depends.
Για παράδειγμα, οι περισσότεροι Λίβυοι που ακολουθώ στο Twitter δεν βρίσκονται στη Λιβύη, κυρίως γιατί η πρόσβαση στο διαδίκτυο των χρηστών στη Λιβύη έχει κοπεί.
For example, most of the Libyans I'm following on Twitter aren't in Libya, largely because the ones who are in Libya have had their Internet access cut.
Περνάνε το χρόνο τους στο τηλέφωνο, λαμβάνοντας ανταποκρίσεις από ανθρώπους που βρίσκονται επί τόπου.
They're spending their time on the phone getting updates from people on the ground.
Φυσικά, αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για δευτερογενή πληροφορία, οπότε πρέπει να την αντιμετωπίζω με κάπως μεγαλύτερο σκεπτικισμό, όμως έχω εκπλαγεί ευχάριστα με το πόσο ακριβείς είναι οι πληροφορίες τους σε γενικές γραμμές.
Of course, that means it's second-hand information, so I have to be a bit more skeptical about it, but I've been pleasantly surprised how accurate their info has been in general.
Επίσης, δεν είναι ασυνήθιστο να συμμετέχουν σε κινήματα διαμαρτυρίας οι εμιγκρέδες, καθώς είναι ήδη εξόριστοι.
Also, it's not unusual for expats to be involved in protest movements, because they're already in exile.
Είναι σε θέση να μοιραστούν πολλές πληροφορίες και απόψεις, καθώς βρίσκονται τόσο μακριά από την πατρίδα.
They're in a position to share lots of info and opinions since they're so far from home.
Δεδομένου του κυκεώνα πληροφοριών που επεξεργάζεσαι ανά πάσα δεδομένη περίοδο, με ποιά κριτήρια επιλέγεις τι να αναμεταδώσεις προς εμάς τους υπόλοιπους;
Given the torrent of information you're parsing during any given period, what is your criteria for choosing what to relay to the rest of us?
Ποικίλλουν, πραγματικά.
It really varies.
Για παράδειγμα, αν ξέρω ότι συμβαίνει κάτι σημαντικό, όπως πυρά αστυνομικών κατά διαδηλωτών, θα εστιάσω στο να προσπαθήσω να βρω πρωτογενείς μαρτυρίες ή εικόνες από το συμβάν.
For example, if I know something big is happening, like police firing on protesters, I'll focus on trying to get first-hand accounts or footage from the scene.
Σε στιγμές όπου ο κόσμος είναι οργισμένος και συναισθηματικός, αναδημοσιεύω απλά τα λεγόμενά τους [στμ: retweet χωρίς σχολιασμό] και τα πλέκω μαζί, αποτυπώνοντας τις ιστορίες τους σχεδόν όπως θα έκανε ένας προφορικός ιστορικός.
At times when people are angry and emotional, I'll just retweet them and weave them together, capturing their stories almost like an oral historian would.
Κι έπειτα, όποτε βρίσκω κάτι που είναι απλά ενδιαφέρον, το μοιράζομαι.
And then when I find something that's just interesting, I'll share it.
Αλλά ίσως το πιό σημαντικό που κάνω είναι να αναδημοσιεύω πληροφορίες τις οποίες βλέπω σκεπτικά, ζητώντας από άλλους να με βοηθήσουν να τις ελέγξω.
But probably the most important thing I do is retweet information I'm skeptical about, and ask people to help me vet it.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, ένα σωρό άνθρωποι προσφέρονται να με βοηθήσουν να ξεχωρίσω την ήρα από το στάχυ, διότι έχω τόσους πολλούς που με ακολουθούν στο Twitter που είτε κατάγονται από την περιοχή, ή είναι ειδικοί στο αντικείμενο.
All sorts of people then chime in and help me separate fact from fiction, because I have so many people following me on Twitter who are either from the region or are subject-matter experts.
Ο τρόπος που χρησιμοποιείς το Twitter είναι από τους πιό ευρηματικούς που έχουμε δει.
Yours is one of the more innovative uses of Twitter we've seen.
Όταν δημοσιεύεις κι αναδημοσιεύεις, σκέφτεσαι ποτέ με όρος δημιουργίας μιάς αφήγησης μέσω της ακολουθίας δημοσιεύσεών σου;
When you're tweeting and re-tweeting, are you ever thinking in terms of creating a narrative via your tweetstream?
Οπωσδήποτε.
Absolutely.
Αν προσέξετε πως κάλυψα την Τυνησία στο Twitter, την είδα σαν μιά αφηγηματική, από την αυτοκτονία του Bouazizi μέχρι την φυγή του Ben Ali από τη χώρα.
If you look at how I tweeted Tunisia, I saw it as a narrative arc, from Bouazizi's suicide to Ben Ali fleeing the country.
Θέλω να συλλάβω τα κομβικά σημεία της πλοκής και την αυξανόμενη ένταση καθώς εξελίσσεται, και χρησιμοποίησα το Storify για να τα αρχειοθετήσω όλα.
I want to capture the plot points and rising tension as it went along, and I used Storify to archive it all.
Έκτοτε, τόσες πολλές χώρες επαναστάτησαν ταυτόχρονα, που εστιάζω απλά στο να τα προλαβαίνω όσο καλύτερα μπορώ, προσπαθώντας να προσδώσω ένα ανθρώπινο πρόσωπο σ' αυτά που συμβαίνουν σε κάθε χώρα.
Since then, there have been so many countries in revolt simultaneously I'm just focused on keeping up as best I can, while making sure I put a human face on what is happening in each country.
Πως αντιμετωπίζεις το γλωσσικό χάσμα; Βασίζεσαι σε μεταφράσεις άλλων, ή χρησιμοποιείς μηχανική μετάφραση (ή και τα δύο);
How do you deal with the language barrier? Do you rely on others' translations or do you use machine translation (or both)?
Για κείμενο, χρησιμοποιώ μηχανική μετάφραση, που συνήθως μου δίνει μιά ιδέα του τι λέγεται.
For text I use machine translation, which usually gives me the gist of what's being said.
Αν πρόκειται για βίντεο ή κάτι τέτοιο, ζητώ την βοήθεια των επαφών μου στο Twitter.
If it's video or something like that, I ask my Twitter followers for help.
Συνήθως παίρνω μιά πρόχειρη μετάφραση μέσα σε 20′ από το αίτημά μου, και συχνά οι εθελοντές συνεργάζονται για να παράγουν πιό συγκεκριμένη μετάφραση και στη συνέχεια, για να υποτιτλίσουν το βίντεο.
I typically get a rough translation within 20 minutes of my request, and often volunteers will collaborate to get a more specific translation and then caption the video.
Είναι εκπληκτικό το πόσο γενναιόδωροι είναι οι άνθρωποι με το χρόνο και τη γνώση τους' δε θα μπορούσα να κάνω ότι κάνω χωρίς τη βοήθειά τους.
It's extraordinary how generous people have been with their time and their knowledge; I wouldn't be able to do what I'm doing without their help.
Έχεις εκπλαγεί ποτέ με την ανταπόκριση που λαμβάνεις για το live-tweeting [στμ: ζωντανή κάλυψη γεγονότος στο Twitter] που κάνεις;
Have you ever been surprised at feedback you've received for your live-tweeting?
Με πιάνει εξαπίνης όταν μου κάνει retweet κάποιος διάσημος, όπως η πρέσβειρα Rice των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, ή ο παίκτης του NFL Chad Ochocinco.
It catches me off-guard when someone famous retweets me, like UN ambassador UN Rice, or NFL player Chad Ochocinco.
Όμως το καλύτερο απ' όλα είναι ότι οι “ακόλουθοί” μου στο Twitter θέλουν να πετύχω και νοιάζονται για την υγεία μου.
But the best part is that my twitter followers want me to succeed, and are concerned about my well-being.
Μου θυμίζουν να κοιμάμαι, να τρώω, να περνάω χρόνο με την οικογένειά μου.
They remind me to go to bed, eat some food, spend time with my family.
Πραγματικά, με κρατάνε σε ισορροπία..
They really keep me grounded.
Και βέβαια, όλοι θέλουμε να μάθουμε: τι γνώμη έχεις για το Global Voices;
And of course, we all want to know: what do you think of Global Voices?
Βασικά, ήμουν ένας από τους πρώτους συνεργάτες του Global Voices, από τον Δεκέμβρη του 2004:
Actually, I was one of the first contributors to Global Voices, way back in December 2004:
http://globalvoicesonline.org/author/andycarvin/ Εκείνη την εποχή ταξίδευα πολύ σ' όλο τον κόσμο, οπότε το Global Voices ήταν εξαιρετικό μέσο για να μοιράζομαι τα άρθρα από το blog μου, τα podcast και τα βίντεο.
http://globalvoicesonline.org/author/andycarvin/ Back then I was traveling a lot around the world, so Global Voices was a great outlet for me to share my blog posts, podcasts and videos.
Έκτοτε, αποτελεί για μένα τη βασική πηγή παρακολούθησης διαδικτυακών κοινοτήτων ανά τον κόσμο.
It's been my primary source for monitoring online communities around the world ever since.
Πιθανότατα, δεν θα έκανα σήμερα αυτό που κάνω αν δεν υπήρχε το Global Voices, καθώς έκανα κάποιες από τις πρώτες επαφές μου στην Τυνησία και την Αίγυπτο μέσα από την κοινότητα του.
I probably wouldn't be doing what I'm doing to day if it hadn't been for Global Voices, as I made some of my first contacts in Tunisia and Egypt through the GV community.
Σ' ευχαριστούμε, Andy Carvin.
Thank you, Andy Carvin.
Ισημερινή Γουινέα: Λίγες μα Ισχυρές Ψηφιακές Φωνές
Equatorial Guinea: Few, but Strong Virtual Voices
Όταν έγινε η έκρηξη της λεγόμενης “Αραβικής Επανάστασης”, κάποιοι αναρωτήθηκαν αν το ίδιο πράγμα ήταν πιθανόν στην υποσαχάρια Αφρική.
When the called “Arab revolts” exploded, some wondered if the same was possible in Sub-Saharan Africa.
Οι άνεμοι της ελευθερίας αυτοί εξαπλώθηκαν μέσα από τις διαδηλώσεις και ένα βασικό εργαλείο: το Διαδίκτυο.
These winds of freedom spread along the demonstrations and through one fundamental tool: the Internet.
Χρησιμοποιήθηκαν blogs και λογαριασμοί στο Τwitter όχι μόνο για την εξάπλωση πληροφοριών, αλλά και για το κάλεσμα προς τους ανθρώπους να παλέψουν για τα δικαιώματά τους, αλλά και ως πεδία έκφρασης προσωπικών σκέψεων και αιτημάτων για ελευθερία.
Blogs and twitter accounts were used not only to pass information or call upon people to struggle for rights, but also as platforms to share thoughts and demands of freedom.
Η Αίγυπτος έχει περίπου 200.000 blogs και 5 εκατομμύρια χρήστες στο Facebook.
Egypt has about 200,000 blogs and 5 million Facebook users.
Σίγουρα κάτι πολύ διαφορετικό από την Ισημερινή Γουινέα, όπου μόνο το 2% του πληθυσμού έχει πρόσβαση στο Ίντερνετ, υπάρχουν περίπου 11.000 χρήστες στο Facebook και δυο blogs.
This is very different from Equatorial Guinea, where only 2% of the population has access to the Internet, and there are about 11,000 Facebook users and two blogs.
Δυο γνωστά blogs.
Two known blogs.
Ο Juan Tomás Ávila Laurel (Malabo [es]) και ο Eyi Nguema (Opinión desde Guinea Ecuatorial [es]) είναι οι μόνοι bloggers που γράφουν στην Ισημερινή Γουινέα.
Juan Tomás Ávila Laurel (Malabo [es]) and Eyi Nguema (Opinión desde Guinea Ecuatorial [es]) are the only bloggers writing in Equatorial Guinea.
Τα blogs τους όμως φιλοξενούνται στην Ισπανία, το πρώτο στο ψηφιακό περιοδικό Frontera D [es] και το δεύτερο στην εφημερίδα El País [es].
But their blogs are hosted in Spain, the first one on the digital magazine Frontera D [es] and the second in the newspaper El País [es].
O Juan Tomás Ávila Laurel.
Juan Tomás Ávila Laurel.
Φωτογραφία με την άδεια του Juan Tomás Ávila Laurel.
Photo courtesy of Juan Tomás Ávila Laurel.
H σύγκριση με την κατάσταση στην Αίγυπτο δεν είναι τυχαία.
The comparison with the Egyptian situation on this subject isn't haphazard.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2011, όταν εκατοντάδες ανθρώπων βρίσκονταν στην πλατεία Ταχρίρ και ο Χόσνι Μουμπάρακ ανακοίνωνε την παραίτησή του, ο Ισπανός πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Χοσέ Μπόνο επισκεπτόταν την Ισημερινή Γουινέα κι έκανε την περίφημη δήλωση: “Μας ενώνουν πιο πολλά απ' όσα μας χωρίζουν”.
On February 11, 2011, while hundreds of people were at the Tahrir Square and Hosni Mubarak announced his withdrawal, the president of the Spanish Congress of Deputies, José Bono, was visiting Equatorial Guinea, making famous the sentence “it is much more that unites us than what separates us.”
Και δε μιλούσε για το λαό της χώρας, αλλά για το δικτάτορα Τεόντορο Ομπιάνγκ Νγκουέμα, που βρίσκεται στην εξουσία από το 1979.
And he wasn't talking about the Equatoguinean people, but the dictator Teodoro Obiang Nguema, in power since 1979.
Την ίδια μέρα, ο Juan Tomás Ávila Laurel ξεκίνησε απεργία πείνας ενάντια στη “δικτατορία που κατατρώει τις ψυχές μας” και ενάντια στην ισπανική υποστήριξη στο πρόσωπο του Ομπιάνγκ.
On the same February 11, Juan Tomás Ávila Laurel started a hunger strike, to protest against the “dictatorship that eats our souls” and against the Spanish support of Obiang.
Στην τελευταία του δημοσίευση [es] πριν την απεργία πείνας, ο Juan Tomás Ávila Laurel έγραψε για το δικτάτορα Ομπιάνγκ και για την προεδρία του στην Αφρικανική Ένωση.
In his last post [es] before the hunger strike, Juan Tomás Ávila Laurel wrote about the dictator Obiang and his presidency of the African Union.
Κατέκρινε την κατασκευή δρόμων και κτιρίων για κρατικές εκδηλώσεις, την ίδια στιγμή που οι κάτοικοι της Ισημερινής Γουινέας αντιμετωπίζουν έλλειψη βασικών κοινωνικών υποδομών και την καταστροφή των σπιτιών τους όταν βρίσκονται σε “στρατηγικά” σημεία:
He criticized building roads and houses for institutional events, while the Equatoguineans have to confront the lack of basic social infrastructure and the destruction of their homes when they are in “strategic” places:
Στην (πρωτεύουσα) Μαλάμπο, στη γειτονιά Baney, κοντά στην ακτή, κατέστρεψαν μεγάλη έκταση γης για να χτίσουν ξενοδοχεία, πολυτελή κτίρια και ιδιωτικές κατοικίες των Αφρικανών προέδρων κατά τη θερινή Διάσκεψη φέτος.
In Malabo, in the vicinity of Baney village, near the shore, they have destroyed a lot of land to build the hotels, the luxury establishments and the private residencies of the African presidents during the annual summit this year.
Στο blog του Opinión desde Guinea Ecuatorial [es], ο Eyi Nguema επίσης τονίζει την έλλειψη κυβερνητικής κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής για τον πληθυσμό της χώρας: πώς να ζήσει κανείς χωρίς ηλεκτρισμό, πώς να διαχειριστεί τη ζήτηση για νερό, πώς θα γίνει η Ισημερινή Γουινέα μια χώρα με συμμετοχή στα διεθνή δίκτυα.
In his blog Opinión desde Guinea Ecuatorial [es], Eyi Nguema also highlights the lack of governmental social and economical policies for the population: how to live without electricity, how to manage the need of water, how to make Equatorial Guinea a country with a place within the global networks.
Και πώς να γίνει μια χώρα για τους κατοίκους της κι όχι για ξένα συμφέροντα ή για την πολιτική ελίτ που σχετίζεται με την οικογένεια Nguema.
And how to make a country for the nationals and not for foreign interests or the political elite related to the clan Nguema.
εδώ οι κάτοικοι της χώρας δεν διαχειρίζονται τίποτα. Γι' αυτό πρέπει να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο και να σκεφτούμε την ιδέα ότι πρέπει να παλέψουμε για την ανεξαρτησία μας
here the Equatoguineans don't manage anything; that's why we need to put the finger in the wound and exhort to work the idea that we need to fight for our independence
Παράλληλα με το συνεχή τους αγώνα για πολιτική αυτονομία, καθημερινό ζήτημα στη χώρα αποτελεί το δικαίωμα στην προσωπική κατοικία.
Along with their constant struggle for political autonomy, the quest for the right to build their own houses is an everyday issue in Equatorial Guinea.
Στην πιο πρόσφατη δημοσίευσή του [es], ο Eyi Nguema γράφει για τα σπίτια στη χώρα του:
In his most recent post [es], Eyi Nguema writes about the houses in his country:
Πράγματι, αν δε θες να ζήσεις στην ύπαιθρο, αγοράζεις τέσσερις σανίδες, ένα μέτρο ξύλο (ή τσιμεντότουβλα ή αμμότουβλα) και ντενεκέδες και χτίζεις ένα παράπηγμα. Στη μια πλευρά, σκάβεις πηγάδι για πόσιμο νερό, στην άλλη πηγάδι αποχέτευσης.
As a matter of fact, if you don't want to live in the open, you buy four planks and four feet of wood (or blocks of cement and sand), tinplates and you build a shed; on one side, you dig the potable water well, on the other, the residual waters (including the fecal ones) well.
Κι αυτό είναι!
And that's it!
Εδώ, όταν γίνεται κουβέντα για σπίτια, το 80% και παραπάνω των περιπτώσεων μιλάμε για τέτοιου είδους κατασκευές.
Here, when we talk about houses, 80% or more of the time we are talking about these kinds of constructions.
Οι bloggers αυτοί δεν κρύβουν το γεγονός ότι η Ισημερινή Γουινέα είναι πλούσια χώρα.
These bloggers don't hide the fact that Equatorial Guinea is a rich country.
Υπάρχει αφθονία πετρελαίου, ξυλείας και υδάτων.
There is plenty of oil, wood and water.
Αλλά το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού ζει υπό άθλιες συνθήκες, με μεγάλα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας και παράλυσης στη γεωργία.
But most of the population lives in misery, with high rates of infant mortality and a paralysis in agriculture.
Ανεξέλεγκτες είναι οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως πολιτικές διώξεις και εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη Έκθεση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη χώρα [του αμερικανικού State Department].
Human rights violations, such as political persecution and summary executions, are rampant, as confirmed in the most recent Human Rights Report of the country.
Ο blogger Juan Tomás Ávila Laurel γράφει κι αυτός για αυτά τα θέματα.
Blogger Juan Tomás Ávila Laurel's also writes about these issues.
Στην περίπτωσή του όμως, ο κυβερνο-ακτιβισμός είναι αλληλένδετος με την έννοια της αρχαίας “πόλεως”, συνυφασμένης με τη δημοκρατία.
But in his case, cyberactivism is a true commitment with the polis.
Ο blogger και διάσημος συγγραφέας συχνά λέει ότι έχει ελεύθερη σκέψη και καμία πρόθεση να αναμειχτεί στα επίσημα πολιτικά πράγματα.
This blogger and famous writer often says he has a free mind and no intentions of entering formal politics.
Όταν όμως αναγκάστηκε να φύγει από την Ισημερινή Γουινέα αφού ξεκίνησε την απεργία πείνας του, αποτελούσε ήδη πολιτικό σύμβολο.
But when he saw himself forced to leave Equatorial Guinea after he began the hunger strike, he was already a political symbol.
Περιγράφει τη χώρα ως ένα “δημοκρατικό βασίλειο” ή μια “μη-δημοκρατία”, και με αυτό σαν σκέψη έγραφε για τον νεποτισμό και για τη δήμευση του κράτους από τον Ομπιάνγκ όσο ήταν στη χώρα του.
He describes Equatorial Guinea as a “republican kingdom” or a “non republic,” and with this in mind he wrote about nepotism and the confiscation of the state by Obiang while he was in his country.
Τώρα ζει στη Βαρκελώνη και γράφει για τους κινδύνους που κρύβει η απάθεια για τις κοινωνίες σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, καθώς και για την αδράνεια λόγω του φόβου.
Now he lives in Barcelona and writes about the perils of the apathy of the national and the international communities, and the absence of action because of fear.
Υποστηρίζει ότι ένα από τα επιχειρήματα είναι το εξής [es]:
He argues that one of the arguments is [es]:
Εδώ είμαστε καλά.
Here we are ok.
Εδώ είναι Αφρική.
This is Africa.
Υπάρχουν χώρες χειρότερα από εδώ.
There are countries worse than this.
Δεν τ' άκουσες στο ραδιόφωνο;
Didn't you listen to the radio?
Η εθνική ραδιοφωνία πάσχει από μεγάλη πολιτική λογοκρισία.
The national radio suffers severe political censorship.
Ο κόσμος που παρακολουθεί την Εθνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση της Ισημερινής Γουινέας δε γνωρίζει τι συνέβη στην Τυνησία, στην Αίγυπτο ή στη Λιβύη.
People who listen to the Radio-Télévision Nationale de Guinée Équatoriale don't know what has happened in Tunisia, in Egypt or Libya.
Σε μια χώρα δίχως εφημερίδες, βασίζονται μονάχα στη διάδοση των γεγονότων από στόμα σε στόμα.
In a country without newspapers, they can only depend on mouth to mouth spreading of news.
Ή όσοι έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο μπορούν να διαβάσουν τη σελίδα Asodegue [es], τη μόνη ιστοσελίδα με περισσότερες πληροφορίες για την Ισημερινή Γουινέα.
Or those who have access to the Internet can read the Asodegue [es] page, the only website with other information about Equatorial Guinea.
Υπό τις ακραίες αυτές συνθήκες, τα blogs του Eyi Nguema και του Juan Tomás Ávila Laurel πρσφέρουν δυο από τις συνολικά πολύ λίγες ευκαιρίες για να χτιστεί ένας ψηφιακός εικονικός τόπος ελεύθερης έκφρασης.
Under these extreme circumstances, the blogs of Eyi Nguema and Juan Tomás Ávila Laurel offer two of the very few possibilities to build a virtual space for free expression.
Εδώ είναι Αφρική, λέει ο Juan Tomás Ávila Laurel.
This is Africa, says Juan Tomás Ávila Laurel.
Λευκορωσία, Ουκρανία: “Τσερνομπίλ: Ο πρώτος μήνας”
Belarus, Ukraine: “Chernobyl: The First Month”
Στην ιστοσελίδα OpenDemocracy.net, ο Λευκορώσος συγγραφέας και δημοσιογράφος Barys Piatrovich θυμάται τον πρώτο μήνα μετά την καταστροφή του Chernobyl, στις 26 Απριλίου 1986: “Μου ήταν δύσκολο να γράψω αυτό το κείμενο.
At OpenDemocracy.net, Barys Piatrovich, a Belarusian writer and journalist, recalls the first month after the Chernobyl catastrophe of April 26, 1986: “It was difficult for me to write this text.
Το πάλευα για πάνω από είκοσι χρόνια.
I've been working up to it for over twenty years.
Πολλές φορές ξεκίνησα να γράφω, αλλά τα παράτησα μετά από λίγες γραμμές.
More than once I have started to write but given up after the first few lines.
[…] Το μόνο που απέμεινε είναι ίσως η ελπίδα ότι η αναφορά αυτών των γεγονότων θα ανασκαλεύσει τις μνήμες κάποιων ανθρώπων, και θα θυμηθούν εκείνο τον πυρωμένο, άβροχο Μάη και τους καυτούς αέρηδές του, την απολύμανση και τους μεταστεγασμένους ‘Τσερνομπιλίτες'…”
[…] All that is left is perhaps the hope that mentioning those events will stir some people's memories and they will recall that scorching, rainless May and its hot winds, the decontamination and the resettled ‘Chernobylites'…”
Κίνα: Δημοσιογραφία των πολιτών από το Θιβέτ
Citizen Journalism from Tibet
Η εκπομπή “The Story Behind the Story” του Radio Free Asia εξετάζει ένα πρόσφατο βίντεο που κατέγραψε Θιβετιανός πολίτης δημοσιογράφος.
“The Story Behind the Story” on Radio Free Asia looks at recent video footage that was taken by a Tibetan citizen journalist.
Τα πλάνα, που βγήκαν κρυφά από το Θιβέτ, φαίνεται πως καταγράφηκαν με iPhone και παρελήφθησαν από το RFA σε μορφή QuickTime.
The footage, smuggled out of Tibet, appears to have been taken using an iPhone and was received by RFA in QuickTime format.
Αντικρούουν τις εξαγγελίες των κινεζικών κρατικών μέσων πως η κατάσταση στην Ngaba του Ανατολικού Θιβέτ είναι “φυσιολογική”.
It refutes China's state media pronouncements that the situation in Ngaba, Eastern Tibet, is “normal”.