natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Και ένας συμμετέχοντας από το Δίκτυο Magamba, μια οργάνωση που υποστηρίζει τον πολιτισμό, τα νέα μέσα και τον ακτιβισμό στη Ζιμπάμπουε, ανέφερε: “Ελευθερία είναι να ζεις χωρίς τον φόβο κανενός”.
” And a participant from the Magamba Network, an organization that supports culture, new media and activism in Zimbabwe said, “Freedom is living without fear of no one and nothing.”
Από τη σελίδα του IMS στο Facebook για την εκστρατεία #MyFreeExpression
From the IMS Facebook page for the campaign #MyFreeExpression
Το IMS έχει έδρα την Κοπεγχάγη της Δανίας και χρηματοδοτείται κυρίως από τα Υπουργεία Εξωτερικών των σκανδιναβικών χωρών.
IMS is based in Copenhagen, Denmark and is primarily funded by the foreign ministries of the Scandinavian countries.
Χαρτογράφηση Λιβανέζων δημοσιογράφων στο Twitter
Mapping Lebanese Journalists on Twitter
Ο Mustapha Hamoui ή αλλιώς @Beirutspring χαρτογραφεί την παρουσία Λιβανέζων δημοσιογράφων στο Twitter.
Mustapha Hamoui, aka @Beirutspring is mapping the presence of Lebanese journalists on Twitter.
Γι' αυτό, κατασκευάζει έναν κατάλογο με τους λογαριασμούς που διατηρούν στο Twitter.
For that he is compiling a list with their Twitter handles.
Ο κατάλογος περιλαμβάνει και μη Λιβανέζους δημοσιογράφους, που επίσης γράφουν ρεπορτάζ για τη χώρα.
The list includes non-Lebanese journalists who also report on the country.
Μπορείτε να δείτε το έγγραφο στο Google ή να το ανανεώσετε εδώ.
You can access the Google doc or update it here.
Είναι τα blogs είδος προς εξαφάνιση;
Are Blogs an Endangered Species?
Το κείμενο αποτελεί τμήμα της 46ης #LunesDeBlogsGV (#ΔευτέραΤωνBlogsΣτοGlobalVoices) στις 23 Μαρτίου 2015.
This text is part of the 46th #LunesDeBlogsGV (#MondayBlogsOnGlobalVoices) on March 23, 2015.
Στο #LunesDeBlogsGV, εργαζόμαστε για να περισώσουμε τα blogs ως “είδος προς εξαφάνιση”, αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις που απειλούν την ύπαρξή τους στη σημερινή ψηφιακή ζούγκλα.
On #LunesDeBlogsGV (#MondayOfBlogsOnGlobalVoices), we work to preserve blogs as an “endangered species”, confronting the challenges that threaten their existence in today's digital jungle.
Σε παρόμοια προσπάθεια, ο blogger Iván Lasso συγκεντρώνει ιστορίες για το μέλλον του blogging και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι bloggers σήμερα, όταν υπάρχει το ρίσκο το περιεχόμενό τους να χαθεί μέσα στην πληθώρα διαφορετικών τύπων και επιπέδων ποιότητας στο Διαδίκτυο.
In a similar effort, the blogger Iván Lasso compiles stories about the future of blogging and the problems bloggers face today, when their content runs the risk of being lost in the abundance of different types and quality levels of information on the Internet.
Η κατάσταση που βρίσκουν ολοένα και περισσότερο διαδικτυακά οι bloggers, υποστηρίζει ο Lasso, προσεγγίζει τη φάση “Δαβίδ και Γολιάθ”.
The situation bloggers increasingly find online, Lasso argues, is approaching a “David and Goliath” situation.
Ο Lasso αναφέρει τα μεγαλύτερα ζητήματα για τους bloggers πλέον:
Lasso says of the biggest issues for bloggers today:
Τα τελευταία χρόνια, όταν έγινε το Διαδίκτυο δημοφιλές, υπάρχει διαθέσιμο ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό.
In recent years, following the popularity of the Web, there is a much larger audience available.
Υποπτεύομαι όμως ότι μεγάλο κομμάτι του κοινού αυτού δε θα ‘ναι δικό σας.
But I suspect that much of this audience will never be yours.
Πρόκειται για ένα κοινό που έρχεται στο Διαδίκτυο ψάχνοντας για απλή διασκέδαση και όταν θέλουν πιο “δύσκολες” πληροφορίες, πηγαίνουν στα παραδοσιακά δημοφιλή ΜΜΕ που έχουν επίσης παρουσία διαδικτυακή.
Its's an audience that comes to the Net looking for simple entertainment and when they want more “hard” information, they go to the traditional mainstream media which is also on the Web.
Ο Lasso προσφέρει κάποιες λύσεις για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι bloggers:
Lasso also offers some solutions for the challenges bloggers face:
Στις μέρες μας, για να έχει ένα ανεξάρτητο blog έναν κάποιο βαθμό επιτυχίας (αναγνώριση, φήμη, αριθμό αναγνωστών), πρέπει να γίνεις μια ακτίνα λέιζερ που να επικεντρώνεται στο τι θέλουν οι αναγνώστες:
Nowadays, for an independent blog to have a certain degree of success (recognition, reputation, and views), you must become a laser beam focused on what readers want:
Συνεχίστε να διαβάζετε τη δημοσίευση του Ivan Lasso εδώ και ακολουθήστε τον στο Twitter.
Continue reading Ivan Lasso's post here, and follow him on Twitter.
Προς αναζήτηση ενός μεξικανικού θαύματος
The Quest for the Mexican Miracle
Στο παρασκήνιο των εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για τις 7 Ιουνίου 2015 στο Μεξικό, ο Fernando Vazquez στο ιστολόγιο Futuros Anticipados συλλογίζεται [es] την αναζήτηση ενός θαύματος στην ανάπτυξη, την πρόοδο και την τιμιότητα, σε καιρούς γεμάτους απάθεια και αδράνεια μερικών.
Against the backdrop of elections scheduled for 7 June 2015 in Mexico, Fernando Vazquez blogging on Futuros Anticipados reflects on the quest for a miracle in development, growth and honesty, at times hindered by apathy and inaction of some.
[…] υπογράφτηκε η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, το κράτος συρρικνώθηκε, η δημόσια βιομηχανία ιδιωτικοποιήθηκε.
[…] the free trade agreement was signed, the state was reduced, public industry was privatized.
Αναπτύχθηκε η οικονομία, αλλά η φτώχεια δεν μειώθηκε.
The economy grew, but poverty did not decline.
Αντιθέτως: όταν ήρθε η κατάρρευση με το σφάλμα του Δεκεμβρίου (φρίκη πραγματικά), η μιζέρια έπνιξε περισσότερους από το 60% των Μεξικανών.
On the contrary: When the breakdown came with the December error (indeed horror), misery soared to more than six in ten Mexicans.
Πολυάριθμες μεταρρυθμίσεις έχουν γίνει τώρα τελευταία, αλλά η ανάγκη κόλλησε στη βρώμα της διαφθοράς, της επιπολαιότητας, της κατάχρησης και της ανηθικότητας.
Numerous reforms have been made these days, but the urge choked on the stench of corruption, frivolity, abuse, immorality.
Οι μεταρρυθμίσεις δε θα πετύχουν χωρίς κάποιον κώδικα ηθικής.
Reforms will not be successful without an ethics code.
Ούτε οι επενδύσεις χωρίς νομοθεσία.
Nor will investments without law.
Ούτε η δημοκρατία χωρίς παραδειγματική τιμωρία κομμάτων, που αποφάσισαν να αψηφήσουν το νόμο με παντελή κυνισμό, κάτι που εγγυάται την ατιμωρησία.
Nor democracy without exemplary punishment for parties who have decided to break the law consistently with complete cynicism which guarantees impunity.
Παρόλ' αυτά, υπάρχει ένα ενθαρρυντικό στοιχείο.
Despite everything, there is an encouraging sign.
Υπάρχει μια μειονότητα, που δεν επιθυμεί να ανεχτεί την κατάχρηση, την αγένεια, την αυθαιρεσία και την αλαζονεία.
There is a minority who are not willing to tolerate abuse, rudeness, arbitrariness and arrogance.
Η μειονότητα αυτή έχει συγκεντρωθεί γύρω από μια χούφτα έντιμους δημοσιογράφους, που αυτο-οργανώνονται, κάνοντας viral τα αιτήματά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
This minority has grouped around a bunch of honest journalists, who are self-organized, making their demands on social media go viral.
Η συνέχεια της δημοσίευσης του Fernando βρίσκεται εδώ [es] και μπορείτε να τον ακολουθήσετε στο Twitter.
Continue reading Fernando's post here and follow him on Twitter.
Το άρθρο αυτό αποτελεί τμήμα της 46ης #LunesDeBlogsGV (Δευτέρα των blogs στο GlobalVoices) στις 13 Απριλίου 2015.
This is part of the 46th #LunesDeBlogsGV (#MondayOfBlogsOnGlobalVoices on April 13, 2015.
Η Γαλλία εγκαινιάζει εθνική εκστρατεία για τoν περιορισμό των ρατσιστικών και αντισημιτικών δράσεων
France Launchs National Campaign to Curb Racist and Anti-Semitic Acts
«Η Δημοκρατία ενωμένη ενάντια στον Ρατσισμό και τον Αντισημιτισμό».
“The Republic United Against Racism and Anti-Semitism”.
Infographic ÏÎ·Ï ÎµÎ¸Î½Î¹ÎºÎ®Ï ÎµÎºÏÏÏÎ±ÏÎµÎ¯Î±Ï.
Infographic on the national campaign.
Στις 17 Απριλίου, η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε την έναρξη εθνικής εκστρατείας [fr] για την καταπολέμηση του ρατσισμού και του αντισημιτισμού στη Γαλλία.
Public domain On April 17, the French government unveiled a national campaign to combat racism and anti-Semitism in France.
Σκοποί της εκστρατείας είναι η καταπολέμηση όλων των προκαταλήψεων, η ανάδειξη του προβλήματος και η συμμετοχή των πολιτών στη δημόσια συζήτηση.
The objective of the campaign is to fight all prejudices, raise awareness and get citizens engaged in the conversation.
Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια πρόκειται να διατεθούν εκατό εκατομμύρια ευρώ για την εκπαίδευση και την προώθηση της πολιτισμικής ποικιλομορφίας, ενώ την ημέρα της ανακοίνωσης το hashtag #planantiracisme (σχέδιο κατά του ρατσιμού) ήταν το υπ' αριθμόν ένα trending topic στο Twitter.
One hundred euros will be allocated over three years to educate and promote cultural diversity. The hashtag #planantiracisme (the plan against racism) was the number one trending topic on Twitter on the day of the announcement.
Σύμφωνα με την Έκθεση για τον Ρατσισμό και τον Αντισημιτισμό της γαλλικής Εθνικής Έπιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το 2014 σημειώθηκε αύξηση των ρατσιστικών πράξεων κατά 30% (από 1.274 το 2013 σε 1.662 το 2014).
According to the Report on Racism and Antisemitism by the Commission Nationale Consultative des Droits de l'Homme CNCDH (National Comission on Human Rights), there was a 30% increase in racist acts in 2014 (from 1,274 in 2013 to 1,662 in 2014).
Οι αντισημιτικές ενέργειες αυξήθηκαν από 423 το 2013 σε 851 το 2014, μέσα σε αυτές και η επίθεση στο εβραϊκό κατάστημα μετά τους πυροβολισμούς στην Charlie Hebdo.
Anti-Semitic acts went from 423 in 2013 to 851 in 2014, including the attack on the kosher store after the Charlie Hebdo shooting.
Κροατία: Η μνήμη ενός χωριού 71 χρόνια μετά την καταστροφή του από τους Ναζί
One Croatian Village's Memory Lives On, 71 Years After Nazis Destroyed It
Ορισμένα από τα κατεστραμμένα σπίτια του χωριού Λίπα από την 30ή Απριλίου 1944.
Some of the houses in Lipa destroyed during that 30 April 1944.
Τα ερείπια διατηρούνται για να κρατούν ζωντανή τη μνήμη του τρόμου του μίσους.
The ruins are preserved to keep the memory of the horror of hate alive.
Φωτογραφία: Marinella Matejčić
Photo credit: Marinella Matejčić
Στις 30 Απριλίου 1944, γύρω στις 2:30 το απόγευμα το χωριό Lipa [hr] στην Κροατία περικυκλώθηκε από ομάδα Γερμανών αξιωματικών των SS [en] και μελών της Βέρμαχτ, καθώς και ιταλικών φασιστικών δυνάμεων.
On April 30, 1944, around 2:30 in the afternoon, the village of Lipa in Croatia was surrounded by a group of German SS division officers and Wehrmacht members as well as Italian fascist militia.
Λέγεται ότι υπήρχαν Τσέτνικ και μέλη της Σλοβένικης Πολιτοφυλακής [en] στην ομάδα και βρίσκονταν υπό τις διαταγές του Aurelio Piese, ηγέτη της φασιστικής στρατιωτικής δύναμης στην Rupa της Κροατίας.
Allegedly, there were Chetniks and Slovenian Home Guards in the group, and they were under the command of Aurelio Piese, head of the fascist militia in Rupa, Croatia.
Όρμησαν μες στο χωριό γύρω στις 3 η ώρα και άρχισαν να κλέβουν ό,τι μπορούσαν να κουβαλήσουν, ακόμα και ζωντανά.
They stormed into the village around 3 o'clock and began stealing everything they could carry, including livestock.
Βίασαν γυναίκες και κορίτσια, σφάγιασαν βρέφη και ηλικιωμένους.
The group raped women and girls, slaughtered babies and the elderly.
Αφότου βασάνισαν και δολοφόνησαν 21 άτομα, συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούσαν με αυτό τον τρόπο να καταστρέψουν το χωριό, οπότε άλλαξαν τακτική.
After torturing and murdering 21 people, they realized that they couldn't destroy the village in this manner, so they changed tactics.
Μάζεψαν όλους τους κατοίκους του χωριού, τους είπαν να μαζέψουν το βιος τους σε έναν μπόγο και διέταξαν τη μεταφορά τους σε στρατόπεδα εγκλεισμού.
They gathered everyone from the village, telling them to pack their valuables in a bundle, and ordered them sent to internment camps.
Οι Ναζί οδήγησαν τον κόσμο στην οικία Kvartika, στο σπίτι με τον αριθμό 20 στην είσοδο του χωριού, τους είπαν να μπουν μέσα κι έπειτα έριξαν χειροβομβίδες και πυροβόλησαν προς τα εκεί.
The Nazis led the people to the Kvartika's house, house number 20 at the entrance to the village, and told them to get in, after which they threw fire bombs and shot into the house.
Η ομάδα έπειτα περιέλουσε το σπίτι με πετρέλαιο και έκαψε όλους όσοι ήταν κλειδωμένοι μέσα.
The militant group then doused the house with petrol and burned everyone locked inside.
Δολοφόνησαν 269 άτομα, μεταξύ των οποίων 121 παιδιά, ηλικίας 7 μηνών έως 15 ετών.
They murdered 269 people, of which 121 were children, aged from 7 months to 15 years.
Οι Ναζί έκαψαν ολόκληρο το χωριό συθέμελα και απομάκρυναν τα απανθρακωμένα πτώματα.
The Nazis burnt the entire village to the ground and removed the incinerated corpses.
Το χωριό Λίπα καταστράφηκε ολοκληρωτικά: και οι 87 κατοικίες και τα 85 λοιπά κτίρια.
Lipa was completely destroyed, all 87 residential houses and 85 outbuildings.
Από όλους τους κατοίκους που βρίσκονταν εκεί εκείνη την ημέρα, γλίτωσαν μόνο ένας άνδρας και μια γυναίκα.
Of all the villagers who were there that day, only one man and one woman survived.
Οι Ναζί ψάχνουν τους μπόγους των θυμάτων για τιμαλφή.
Nazis going through victim's bundles, collecting valuables.
Πρόκειται για τις αυθεντικές φωτογραφίες, με την ευγενή παραχώρηση του Ναυτικού και Ιστορικού Μουσείου της Κροατικής Ακτογραμμής στην πόλη Ριέκα. Αναδημοσιεύονται με άδεια.
Original photographs, courtesy of Maritime and History Museum of the Croatian Littoral Rijeka, re-posted with permission.
Η ενέργεια της ομάδας των Ναζί αποτυπώθηκε σε φωτογραφικό φακό από τους αυτουργούς, ως υλικό “καυχησιάς” για τους ανωτέρους και τους φίλους τους. Το φιλμ αργότερα μεταφέρθηκε για εμφάνιση στο φωτογραφικό εργαστήριο του Silvestar Marož στην Ilirska Bistrica της Σλοβενίας, μόλις 17,5 χιλιόμετρα από το χωριό Λίπα.
The Nazi group's action was recorded on camera by the perpetrators, intended as boasting material for their superiors and friends, and the film was later taken to the photography workshop of Silvestar Marož in Ilirska Bistrica, Slovenia, just 17.5 kilometers from Lipa, for development.
Η αδερφή του έβγαλε διπλά αντίτυπα από τις φωτογραφίες και τις έκρυψε, οπότε διασώθηκαν μετά το τέλος του πολέμου.
His sister made duplicates of the photographs and hid them, so they were preserved until the end of the war.
Όταν τα πάντα είχαν τελειώσει, οι φωτογραφίες τοποθετήθηκαν στη βιτρίνα του φωτογραφείου, μήπως και τις αναγνωρίσει κάποιος.
When everything was over, the photographs were put in the workshop's showcase for somebody to recognize.
Δεν πέρασε καιρός και κάποιος περαστικός αναγνώρισε το χωριό.
It didn't take long for passersby to recognize the village.
Οι φωτογραφίες αποτελούν πλέον κομμάτι του Κέντρου Μνήμης “Το χωριό Λίπα Θυμάται”, το οποίο εγκαινιάστηκε [hr] στις 8 Μαρτίου 2015.
The photographs are now a part of Lipa Remembers Memorial Center, which officially opened on March 8, 2015.
Η έφορος Vana Gović εξηγεί στο Global Voices:
Curator Vana Gović explains to Global Voices:
Χρησιμοποιούμε σήμερα φωτογραφίες που θεωρούνταν πολεμικά τρόπαια για να καταδικάσουμε την πράξη αυτή. Έχουμε επιτύχει μια αξιοπρεπή αντιμετώπιση των κειμηλίων, καθώς οι συγκλονιστικές αυτές εικόνες προβάλλονται μόνο και μόνο προκειμένου ο επισκέπτης να δημιουργήσει μια σχέση μαζί τους.
Photos conceived as war trophies we use today to condemn this act. We have achieved a dignified treatment for memorial items, as these seismic images are displayed only if there is a person who can establish a relationship with them.
Το δωμάτιο στον πρώτο όροφο είναι πολύ προσωπικό: με χαμηλό φωτισμό για περισυλλογή, ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να σχετιστούν με τα θύματα και τα εγκλήματα εναντίον τους.
The room on the first floor is intimate, with dimmed lighting intended for reflection, so that visitors can establish a relationship with the victims and crimes that they have suffered.
Ο πρόδρομος του τωρινού Κέντρου Μνήμης ήταν το Μουσείο Μνήμης του χωριού Λίπα, που εγκαινιάστηκε το 1968, ενώ η εθνογραφική συλλογή και τα σωζόμενα ερείπια ενσωματώθηκαν το Μάιο του 1969.
The forerunner to today's Memorial Center was the Lipa Memorial Museum, which was first opened in 1968, while the ethnographic collection and the preserved ruins were incorporated in May 1969.
Το ίδιο κτίριο στέγασε ένα νηπιαγωγείο, έναν παιδικό σταθμό και ένα κέντρο ημερήσιας απασχόλησης για παιδιά από το Λίπα που πήγαιναν σχολεία στα απομακρυσμένα χωριά Ρούπα και Ματούλι.
The same building housed a school for preschool children, a nursery and an after-hours daycare center for children from Lipa who attended school in the remote villages of Rupa and Matulji.
Το μουσείο και το σχολείο βρίσκονταν υπό τη διεύθυνση της Danica Maljavac, δασκάλας ιστορίας και γεωγραφίας, της οποίας η γιαγιά ήταν μια από τους δυο επιζώντες του χωριού και έχει συχνά μιλήσει δημόσια [en] για τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στο Λίπα.
The museum and school was led by Danica Maljavac, a history and geography teacher, whose grandmother was one of the two survivors and who has often spoken publicly about the atrocities committed at Lipa.
Το Κέντρο Μνήμης, στην καρδιά του χωριού, αποτελείται από ένα υπόγειο, ένα ισόγειο και έναν όροφο.
The Memorial Center, located in the heart of the village, consists of a basement, ground floor, and first floor.
Το υπόγειο περιλαμβάνει την εθνολογική συλλογή της περιοχής και δεν έχει ανοίξει ακόμα δημόσια, ενώ το ισόγειο και ο πρώτος όροφος είναι ανοιχτά στο κοινό και διηγούνται την φριχτή ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα Δυτικά Βαλκάνια.
The basement contains the ethnological collection of the region and is not yet opened, while the ground and first floors are open and tell the terrifying tale of WWII in the Western Balkans.
Το ισόγειο έχει έναν πολυλειτουργικό χώρο και μια μόνιμη έκθεση με θέμα την ιστορία και τη ζωή στο Λίπα και σε ολόκληρο το καρστ του Λιβόρνο.
The ground floor has a multifunctional space and a permanent exhibition on the history and life of Lipa and the whole Liburnian karst area.
Πέραν των φωτογραφιών που προσφέρουν ένα ευρύτερο πλαίσιο, οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν το σλοβένικο ντοκιμαντέρ “Η μέρα που πέθανε το Λίπα”, όπου οι επιζώντες μάρτυρες περιγράφουν την τρομερή μέρα και ακούγονται μαρτυρίες πληροφοριοδοτών.
Besides the photographs with context, visitors can see the Slovenian documentary “The Day Lipa Died”, in which the living witnesses describe the terrible day and listen to the testimonies of informants.
Καθώς το κέντρο προσπαθεί να συνεχίσει την παράδοση του προηγούμενου, το ισόγειο θα χρησιμοποιείται ως κοινόχρηστος χώρος για συναντήσεις, ποικίλες εκθέσεις και άλλες εκδηλώσεις.
As the center is trying to continue the tradition of Memorial Center, the ground floor will be used as a communal room for meetings, various exhibitions, and other events.
Θύματα, που αργότερα συγκεντρώθηκαν και αποτεφρώθηκαν.
Victims, which were later collected and burned.
Πρόκειται για τις αυθεντικές φωτογραφίες, με την ευγενή παραχώρηση του Ναυτικού και Ιστορικού Μουσείου της Κροατικής Ακτογραμμής στην πόλη Ριέκα.
Original photograph, curtesy of Maritime and History Museum of the Croatian Littoral Rijeka, re-posted with exclusive permission
Αναδημοσιεύονται με άδεια.
Gović says:
Η έφορος Gović αναφέρει: Η μόνιμη έκθεση στο ισόγειο είναι αφιερωμένη στη ζωή πριν και μετά το μαρτύριο του Λίπα.
The permanent exhibition on the ground floor is dedicated to life before and after the suffering of Lipa.
Πρόθεσή μας είναι κάθε επισκέπτης που έρχεται στο μουσείο να μάθει ότι το τραγικό και φρικτό αυτό γεγονός δεν ήταν ούτε η αρχή ούτε το τέλος των κατοίκων του Λίπα.
Our intention is to make every visitor, after visiting the museum, aware that this tragic and horrible event was neither the beginning, nor the end of the Lipa people.
Αν και η κοινότητα αυτή σημαδεύτηκε από την μεγάλη αυτή καταστροφή από τους Ναζί, είναι μόνο ένα κομμάτι της ταυτότητάς τους.
Although the severe destruction under the Nazis marked this community, it is only one part of their identity.
Όπως στη σφαγή του Λίντιτσε στην Τσεχία [en] και στο Οραντούρ-Σιρ-Γκλαν στη Γαλλία [en], έτσι και το Λίπα καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ναζί και σκοτώθηκαν όλοι του οι κάτοικοι.
As the Czech Lidice and France Oradour Sur Glane, so was Lipa completely destroyed by the Nazis and everyone found killed.
Το Λίπα όμως είναι μοναδικό από μια άποψη: είναι το μόνο μέρος από τα τρία, που συνέχισε να ζει.
But Lipa is unique in one regard: it's the only place of that three that continued to live.
Ο πρώτος όροφος αφηγείται την ιστορία της καταστροφής, των ανθρώπων και του μίσους.
The first floor tells the story of the destruction, people, and hatred.
Όταν οι επισκέπτες ανεβαίνουν τα σκαλιά, υπάρχει ηχητική υπόκρουση με το ναζιστικό εμβατήριο, το λεγόμενο “βάδισμα της χήνας [en]”, και οι τοίχοι καλύπτονται με αντίγραφα από στρατιωτικά κράνη.
When visitors climb up the stairs, there is a sound installation of the Nazi march, so-called “goose steps”, and the walls are covered with replicas of military helmets.
Τόσο οι σκάλες όσο και οι πάνω αίθουσες είναι μαύρες, με χαμηλό φωτισμό και ησυχία - ώστε ο καθένας να μπορεί να “συνδεθεί” με τα θύματα και να διαβάσει την ιστορία τους.
Both the steps and the upper rooms are black, with dim light and in silence - so that every person can relate to the victims and read their story.
Τα ονόματα όσων δολοφονήθηκαν δεν τοποθετήθηκαν σε έναν ενιαίο συλλογικό κατάλογο, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν την ταυτότητάς τους.
Names of the people killed weren't put on one large collective list, in an attempt to maintain their identity.
Αντιθέτως, τα ονόματά τους τοποθετήθηκαν σε μικρά σπίτια, που φέρουν ξεχωριστά ονόματα και διευθύνσεις, μιμούμενα το χωριό όπως ήταν κάποτε.
Instead, their names have been marked in little houses with individual names and addresses on it, mimicking the village that once was.
Το Κέντρο Μνήμης αποτελεί τμήμα του Ναυτικού και Ιστορικού Μουσείου της Κροατικής Ακτογραμμής στην πόλη Ριέκα.
The Lipa Remembers Memorial Center is a part of the City of Rijeka's Maritime and History Museum of the Croatian Littoral.
Ποια όμως ήταν τα γεγονότα που προηγήθηκαν της φρίκης αυτής; Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας [en] το Σεπτέμβριο του 1943, η περιοχή του καρστ του Λιβόρνο πέρασε υπό τη φασιστική Δημοκρατία του Σαλό [Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία], η οποία ιδρύθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ στη βόρεια Ιταλία για τον Ιταλό ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι.
But, what were the events that preceded this horror? After the capitulation of Italy in September 1943, the area of Liburnia karst fell under fascist “Salo Republic”, which was founded by Adolf Hitler in northern Italy, for the Italian duce Benito Mussolini.
Ωστόσο, και στη “Δημοκρατία” και στην Επιχειρησιακή Ζώνη Παράκτιας Περιοχής Αδριατικής [en], όπου ανήκε το Λίπα, την εξουσία κατείχαν γερμανικές ναζιστικές δυνάμεις.
However, both in the “Republic” and in the Operational zone of the Adriatic Littoral, which Lipa was part of, German Nazi troops were in charge.
Ο στρατηγός Λούντβιχ Κύμπλερ ηγούνταν του 97ου Γερμανικού Σώματος Στρατού, ενώ η αστυνομία και τα SS βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Oντίλο Γκλομπότσνικ, ενός από τους μεγαλύτερους Ναζί εγκληματίες και ιθύνων νους πίσω από τα στρατόπεδα εξόντωσης στην Πολωνία.
General Ludwig Kübler was the commanding officer of the German XCVII Corps, while the police and SS order were led by Odilo Globocnik, one of the largest Nazi criminals and the mastermind behind the death camps in Poland.
Από το 1944, το αντιστασιακό κίνημα των Παρτιζάνων [en] αύξανε τον αριθμό και το μέγεθος των ενεργειών τους στην περιοχή αυτή.
Beginning in 1944, rival resistance movement Partisan increased the number and size of their actions in this area.
Εφόσον οι Παρτιζάνοι υστερούσαν σε αριθμούς έναντι των Γερμανών, χρησιμοποιούσαν τακτικές ανταρτοπόλεμου.
Since Partisans were outnumbered by the Germans, they used hit-and-run guerrilla tactics.
Με επιθέσεις σε δρόμους και σιδηροδρομικές γραμμές, οι αντιστασιακές ομάδες των Παρτιζάνων κατέστρεφαν υποδομές ζωτικής σημασίας για τις ναζιστικές δυνάμεις.
Attacking railways and roads, Partisan resistance troops destroyed infrastructure vital to the Nazi forces.
Οι Παρτιζάνοι βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, ηγέτη του underground Κομουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας (KPJ), και λάμβανε υποστήριξη από τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν.
The Partisans were led by Josip Broz Tito, who was head of the underground Yugoslav Communist Party (KPJ), and received support from Stalin's Soviet Union.