natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ευτροφισμός: Η διαδικασία διά της οποίας υδατικά συστήματα γίνονται αποδέκτες υπερβολικών ποσοτήτων θρεπτικών ουσιών, ιδίως φωσφορικών και νιτρικών αλάτων. 
Eutrophication: The process by which water bodies receive excess nutrients, especially phosphates and nitrates.
Οι ουσίες αυτές συνήθως ευνοούν την υπερβολική ανάπτυξη φυκών, με αποτέλεσμα τη μείωση του οξυγόνου στο νερό και τον θάνατο άλλων οργανισμών, όπως τα ψάρια. 
These typically promote excessive growth of algae, depleting the water of available oxygen and thus causing the death of other organisms, such as fish.
Μέτρο: 1) Μέτρο αγροτικής ανάπτυξης: σύνολο δράσεων που μπορούν να χρηματοδοτηθούν από το ΕΓΤΑΑ. 
Measure: (1) Rural development measure: a set of operations which can be funded from the EAFRD.
2) Μέτρο όπως αναφέρεται στην ΟΠΥ (σχέδια διαχείρισης ΠΛΑΠ και προγράμματα μέτρων): σύνολο δράσεων, συμπεριλαμβανομένων νομικών, ελεγκτικών και διοικητικών πρωτοβουλιών, που περιέχονται στο Σχέδιο Διαχείρισης ΠΛΑΠ και συμβάλλουν στην εφαρμογή της οδηγία-πλαισίου για τα ύδατα. 
Each measure sets out specific rules to be complied with; (2) Measure as referred to in the WFD (RBMPs and programmes of measures): a set of operations, including legal, control and administrative initiatives, contained in the RBMP and contributing to the implementation of the WFD.
Στο πλαίσιο αυτό, «γεωργικό μέτρο» είναι ένα σύνολο δράσεων ή πρωτοβουλιών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον περιορισμό της επίδρασης των πιέσεων που προκαλούν οι γεωργικές δραστηριότητες στα ύδατα. 
In this context, an agricultural measure is a set of actions or initiatives that can be used to mitigate the effect of pressures caused by agricultural activities on water.
Όροι και ακρωνύμια 05 ΟΠΥ: Οδηγία-πλαίσιο για τα ύδατα — η οδηγία 2000/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2000, για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων (ΕΕ L 327 της 22.12.2000, σ. 1) είναι μια γενική νομοθετική πράξη που εγκρίθηκε το 2000 με σκοπό να καταστεί συνεκτικότερο το μωσαϊκό πολιτικών και νομοθετικών πράξεων. 
Water Directors: Directors of water policy of the various Member States and other participating countries. WFD: The Water Framework Directive — Directive 2000/60/EC of the European Parliament and of the Council of 23 October 2000 establishing a framework for Community action in the field of water policy (OJ L 327, 22.12.2000, p.
Η προσέγγιση που υιοθετήθηκε όσον αφορά τη διαχείριση των υδάτων βασίζεται στις λεκάνες απορροής των ποταμών ως φυσικών περιβαλλοντικών μονάδων και όχι ως διοικητικών ή νομικών ορίων. 
Its approach for water management is based on river basins as a natural, environmental unit rather than on administrative or legal boundaries.
Παραπέμπει σε πολλές συναφείς οδηγίες, όπως οι οδηγίες για τα ύδατα κολύμβησης, το πόσιμο νερό, την επεξεργασία των αστικών λυμάτων, τα νιτρικά άλατα, τη λυματολάσπη κ.ά. 
It refers to several related directives, such as the directives on bathing water, drinking water, urban wastewater treatment, nitrates, sewage sludge, etc.
Η ΟΠΥ αντιμετωπίζει ως ελάχιστη απαίτηση την εφαρμογή αυτών των άλλων οδηγιών. Τα μέτρα εφαρμογής τους πρέπει να ενσωματώνονται στον σχεδιασμό διαχείρισης των λεκανών απορροής. Επισημαίνεται ότι μέσω της ΟΠΥ δεν διατίθενται κονδύλια ειδικά για την εφαρμογή της πολιτικής υδάτων της ΕΕ. 
The WFD regards implementation of these other directives as a minimum requirement. The measures to implement them must be integrated into river basin management planning. It should be noted that there are no dedicated funds made available through the WFD for implementing the EU’s water policy.
Σύνοψη 06 I Η προστασία των υδάτινων πόρων της Ευρώπης αποτελεί σημαντική προτεραιότητα της ΕΕ από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν άρχισε να θεσπίζει ειδικές νομοθετικές πράξεις για την προστασία των υδάτων. 
Executive 06 summary I IV Protecting the quality of Europe’s water resources has been a high priority for the EU since it started adopt‐ ing specific legal instruments in the area of water protection in the late 1970s.
H οδηγία-πλαίσιο για τα ύδατα (ΟΠΥ) εγκρίθηκε το 2000 με σκοπό τη θέσπιση νομοθετικού πλαισίου για την προστασία και την αποκατάσταση των υδατικών συστημάτων σε όλη την Ευρώπη, καθώς και για τη διασφάλιση της βιώσιμης χρήσης των υδάτων μακροπρόθεσμα. 
The Water Framework Directive (WFD) was adopted in 2000 to establish a legal framework for protecting and restoring water bodies across Europe and ensuring long‐term sustain‐ able water use.
Τα Σχέδια Διαχείρισης Περιοχής Λεκάνης Απορροής Ποταμού (Σχέδια Διαχείρισης ΠΛΑΠ) και τα προγράμματα μέτρων είναι τα κύρια μέσα που χρησιμοποιούν τα κράτη μέλη για την εφαρμογή της πολιτικής υδάτων της ΕΕ. 
River basin management plans (RBMPs) and programmes of measures are the main instru‐ ments used by the Member States to implement the EU’s water policy.
II V Η γεωργία αποτελεί πηγή σημαντικών περιβαλλοντικών πιέσεων. 
II Agriculture is an important source of environmental pressures.
Στην Ευρώπη, η γεωργία ευθύνεται για το 33 % περίπου της συνολικής κατανάλωσης νερού και αποτελεί την κύρια πηγή ρύπανσης των υδάτων με θρεπτικές ουσίες. 
In Europe, agriculture accounts for around 33 % of total water use and is the main source of nutri‐ ent pollution in water.
III Ποσοστό 40 % σχεδόν του προϋπολογισμού της ΕΕ διατίθεται για την κοινή γεωργική πολιτική (ΚΓΠ). 
III The common agricultural policy (CAP) represents just under 40 % of the EU budget.
Με την ΚΓΠ, η ΕΕ επιδιώκει να επηρεάσει τις γεωργικές πρακτικές που έχουν αντίκτυπο στα ύδατα. 
Through the CAP the EU seeks to influence agricultural practices affecting water.
Επί του παρόντος, δύο είναι τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την ενσωμάτωση των στόχων της πολιτικής υδάτων της ΕΕ στην ΚΓΠ. 
There are currently two instruments which are used to integrate the EU’s water policy objectives into the CAP.
Πρόκειται για την πολλαπλή συμμόρφωση, μηχανισμό που συνδέει ορισμένες ενισχύσεις στο πλαίσιο της ΚΓΠ με ειδικές περιβαλλοντικές απαιτήσεις, και για το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ, το οποίο αναφέρεται στην παρούσα έκθεση και ως «αγροτική ανάπτυξη»), που παρέχει οικονομικά κίνητρα για δράσεις που υπερβαίνουν τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη νομοθεσία. 
These are cross‐compliance, a mechanism linking certain CAP payments with specific environ‐ mental requirements, and the European Agricultural Fund for Rural Development (EAFRD, also referred to in this report as ‘rural development’) which provides for financial incentives for actions going beyond com‐ pulsory legislation.
Με τον έλεγχο επιχειρήθηκε να απαντηθεί το ερώτημα εάν οι στόχοι της πολιτικής υδάτων της ΕΕ έχουν ενσωματωθεί επιτυχώς στην ΚΓΠ, αλλά διαπιστώθηκε ότι μέχρι στιγμής η επιτυχία είναι μόνο μερική. 
V The audit addressed the question as to whether the objectives of EU water policy had been successfully integrated into the CAP but found that to date they had only partially been so.
Αυτό οφείλεται στην αναντιστοιχία μεταξύ, αφενός, των φιλόδοξων στόχων της πολιτικής και, αφετέρου, των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν για την επίτευξη της αλλαγής. 
This was due to a mismatch between the ambition of the policy objectives and the instruments used to effect change.
Στο πλαίσιο του ελέγχου αναδείχθηκαν οι αδυναμίες των δύο μέσων που χρησιμοποιεί επί του παρόντος η Επιτροπή για την ενσωμάτωση των στόχων για τα ύδατα στην ΚΓΠ (ήτοι της πολλαπλής συμμόρφωσης και της αγροτικής ανάπτυξης) και επισημάνθηκαν καθυστερήσεις και αδυναμίες στην εφαρμογή της ΟΠΥ. 
The audit high‐ lighted weaknesses in the two instruments currently used by the Commission to integrate water concerns into the CAP (namely cross‐compliance and rural development) and pointed out delays and weaknesses in the implementation of the WFD.
VI Το Συνέδριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η χρηματοδότηση για την πολλαπλή συμμόρφωση και την αγροτική ανάπτυξη είχε μέχρι στιγμής θετικό αντίκτυπο στη στήριξη των στόχων της πολιτικής για τη βελτίωση της ποιότητας και την αύξηση της ποσότητας των υδάτων, αλλά ότι οι δυνατότητες των μέσων αυτών είναι περιορισμένες σε σύγκριση με τους φιλόδοξους στόχους της ΚΓΠ και τους ακόμη περισσότερο φιλόδοξους στόχους που περιέχονται στους κανονισμούς της ΚΓΠ για την περίοδο 2014-2020. 
VI The Court concludes that cross‐compliance and rural development funding have thus far had a positive impact in supporting the policy objectives to improve water quantity and quality, but these instruments are limited, relative to the policy ambitions set for the CAP and the even more ambitious goals set by the CAP regulations for the 2014–20 period.
Σύνοψη 07 VII Συμπεραίνει ακόμη ότι οι καθυστερήσεις στην εφαρμογή της ΟΠΥ αποτέλεσαν μάλιστα πρόσκομμα στην ενσωμάτωση των στόχων της πολιτικής υδάτων στην ΚΓΠ. 
Executive summary 07 VII It further concludes that delays in the implementation of the WFD have, as a matter of fact, hindered the inte‐ gration of water policy objectives into the CAP.
VIII Το Συνέδριο διαπίστωσε επίσης ότι τα συστήματα παρακολούθησης και αξιολόγησης, τα οποία συνδέονται άμεσα με την ΚΓΠ, καθώς και εκείνα που παρέχουν περισσότερο γενικά δεδομένα, δεν παρείχαν πληροφορίες απαραίτητες για τη λήψη απολύτως τεκμηριωμένων αποφάσεων πολιτικής όσον αφορά τις πιέσεις που ασκούνται στα ύδατα και οι οποίες οφείλονται σε γεωργικές δραστηριότητες. 
VIII The Court also found that monitoring and evaluation systems both directly related to the CAP and those providing more general data did not provide the information necessary to fully inform policymaking as regards pressures on water coming from agricultural activities, though noting some useful initiatives.
IX Το Συνέδριο συνιστά στην Επιτροπή να υποβάλει προτάσεις για την πραγματοποίηση των αναγκαίων τροποποιήσεων στα υφιστάμενα μέσα (πολλαπλή συμμόρφωση και αγροτική ανάπτυξη) ή, όπου ενδείκνυται, για νέα μέσα, ικανά να ανταποκριθούν στους περισσότερο φιλόδοξους στόχους σε σχέση με την ενσωμάτωση των στόχων της πολιτικής υδάτων στην ΚΓΠ. 
IX The Court recommends that the Commission should propose the necessary modifications to the current instruments (cross‐compliance and rural develop‐ ment) or, where appropriate, new instruments capable of meeting the more ambitious goals with respect to the integration of water policy objectives into the CAP.
Τα κράτη μέλη πρέπει να αντιμετωπίσουν τις αδυναμίες που επισημαίνονται σε σχέση με την πολλαπλή συμμόρφωση και να χρησιμοποιούν με καλύτερο τρόπο τη χρηματοδότηση στο πλαίσιο της αγροτικής ανάπτυξης για την επίτευξη των στόχων της πολιτικής υδάτων. 
The Member States should address the weak‐ nesses highlighted in relation to cross‐compliance and improve their use of rural development funding to better meet the water policy objectives.
XΣυνιστά επίσης στην Επιτροπή και τα κράτη μέλη να αντιμετωπίσουν τις καθυστερήσεις στην εφαρμογή της ΟΠΥ και να βελτιώσουν την ποιότητα των Σχεδίων Διαχείρισης ΠΛΑΠ που καταρτίζουν, περιγράφοντας τα επιμέρους μέτρα και καθιστώντας τα επαρκώς σαφή και συγκεκριμένα σε επιχειρησιακό επίπεδο. 
XIt further recommends that the Commission and Mem‐ ber States must address the delays in implementation of the WFD and improve the quality of their RBMPs by describing individual measures and making them suf‐ ficiently clear and concrete at an operational level.
XI Όσον αφορά την παρακολούθηση και την αξιολόγηση, η Επιτροπή οφείλει να διασφαλίσει ότι διαθέτει πληροφορίες που τουλάχιστον καθιστούν δυνατή τη μέτρηση της εξέλιξης των πιέσεων που ασκούνται στα ύδατα εξαιτίας των γεωργικών πρακτικών, ενώ τα κράτη μέλη πρέπει να υποβάλλουν δεδομένα σχετικά με τα ύδατα εγκαίρως και με περισσότερο αξιόπιστο και συνεπή τρόπο. 
XI As regards monitoring and evaluation the Commission should ensure it has information that, at the very least, is capable of measuring the evolution of the pres‐ sures placed on water by agricultural practices and the Member States themselves are requested to provide data on water in a more timely, reliable and consistent manner.
Εισαγωγή 08 Οι δεσμοί μεταξύ της πολιτικής υδάτων της ΕΕ και της κοινής γεωργικής πολιτικής (ΚΓΠ) 01 Η προστασία των υδάτων (από την άποψη τόσο της ποιότητας όσο και της ποσότητάς τους) αποτελεί ζήτημα προτεραιότητας στην ημερήσια διάταξη όχι μόνον της ΕΕ αλλά και των κρατών, των αρχών τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης και των διεθνών οργανισμών. Ο κύριος, γενικός στόχος της πολιτικής υδάτων της ΕΕ είναι η διασφάλιση της πρόσβασης σε νερό καλής ποιότητας, σε επαρκή ποσότητα για όλους τους ευρωπαίους πολίτες, καθώς και η διασφάλιση της καλής κατάστασης όλων των υδατικών συστημάτων στην Ευρώπη1. 
Introduction 08 The links between EU water policy and the com‐ mon agricultural policy (CAP) 01 Water protection (in terms of both quality and quantity) is a priority sub‐ ject on most public agendas, not only in the EU but also worldwide and at national, regional and local levels. The main overall objective of the EU’s wa‐ ter policy is ‘to ensure access to good quality water in sufficient quantity for all Europeans, and to ensure the good status of all water bodies across Europe’1.
Τα νομοθετικά μέσα που κυρίως χρησιμοποιεί η ΕΕ για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι οδηγίες σε σχέση με τα ύδατα, οι οποίες εγκρίνονται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. 
The main legal instruments used by the EU to achieve this objec‐ tive are directives, adopted by the European Parliament and Council, in relation to water.
Οδηγία είναι η νομοθετική πράξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απαιτεί από τα κράτη μέλη να επιτύχουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, χωρίς ωστόσο να υπαγορεύει τον τρόπο. 
A directive is a legis‐ lative act of the European Union which requires Member States to achieve a particular result, but without dictat‐ ing how they are to do so.
02 Η οδηγία για τη νιτρορύπανση, η οποία εγκρίθηκε το 1991, αποσκοπούσε στη μείωση της νιτρορύπανσης γεωργικής προέλευσης στα ύδατα της Ευρώπης2. 
02 The Nitrates Directive, adopted in 1991, sought to reduce nitrate pol‐ lution from agricultural sources in Europe’s waters2.
Ακολούθησε, το 2000, η περισσότερο ολοκληρωμένη οδηγία-πλαίσιο για τα ύδατα (ΟΠΥ), η οποία απαιτεί από τα κράτη μέλη να επιτύχουν «καλή κατάσταση των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων» έως το 20153. 
It was followed up by the more comprehensive Water Framework Directive (WFD) in 2000. The WFD requires Member States to achieve ‘good status for surface and groundwater’ by 20153.
Τα κράτη μέλη οφείλουν να καταρτίσουν Σχέδια Διαχείρισης Περιοχής Λεκάνης Απορροής Ποταμού (Σχέδια Διαχείρισης ΠΛΑΠ) και συναφή προγράμματα μέτρων, τα οποία είναι τα κύρια μέσα που χρησιμοποιούνται για την εφαρμογή της οδηγίας και, συνεπώς, για την υλοποίηση της πολιτικής υδάτων της ΕΕ. 
Member States must draw up river basin management plans (RBMPs) and associated pro‐ grammes of measures, which are the main instruments used to implement the Directive — and consequently to implement the EU’s water policy.
Τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόζουν την πολιτική υδάτων εν μέρει χρησιμοποιώντας κονδύλια που προορίζονται για άλλες πολιτικές. 
Mem‐ ber States can implement the water policy partly using funds from other policies.
Παραδείγματος χάριν, μέτρα των Σχεδίων Διαχείρισης ΠΛΑΠ μπορούν σε ορισμένες περιπτώσεις να χρηματοδοτούνται μέσω της ΚΓΠ. 
For instance, RBMP measures can in some cases be financed through the CAP.
03 Σύμφωνα με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος (ΕΟΠ) για την κατάσταση των υδάτων4, τα ευρωπαϊκά ύδατα δεν αναμένεται να επιτύχουν έως το 2015 τον στόχο που τέθηκε στην ΟΠΥ όσον αφορά τόσο την ποιότητα όσο και την ποσότητά τους, παρά τις βελτιώσεις που επήλθαν τις τελευταίες δεκαετίες. 
03 According to the European Environ‐ ment Agency’s (EEA) state of water report4 it is ‘not likely’ that Europe’s water will meet the goal set by the WFD for 2015 in terms of either water quality or water quantity, despite im‐ provements in the past decades.
04 Η γεωργία αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μερίδιο της χρήσης γης στην Ευρώπη (το 50 % περίπου της συνολικής έκτασης). 
04 Agriculture accounts for the largest share of land use in Europe (ca 50 % of overall land area).
Έχει διαμορφώσει το ευρωπαϊκό τοπίο και έχει συμβάλει σημαντικά, την τελευταία πεντηκονταετία, στην αύξηση της χρήσης εξωτερικών εισροών (λιπασμά-των, ζιζανιοκτόνων και ύδατος). 
It has shaped the European landscape and has strongly increased its use of external inputs (fertilisers, pesticides and water) over the last 50 years.
Ο τομέας της γεωργίας αποτελεί, επομένως, σημαντική πηγή περιβαλλοντικών πιέσεων5. 
The sector is therefore an important source of environmental pressures5.
Στην Ευρώπη, η γεωργία ευθύνεται για το 33 % περίπου της συνολικής χρήσης υδάτων και αποτελεί τη σοβαρότερη αιτία για τη νιτρορύπανση των υδάτων6. 
Agriculture in Europe accounts ‘for around 33 % of total water use’ and is the ‘largest source of nutrient pollution in water’6.
Επομένως, ως ο σημαντικότερος χρήστης υδάτων, η γεωργία έχει καθοριστικό ρόλο στη βιώσιμη διαχείριση της ποσότητας και της ποιότητας των υδάτων. 
As the main user of water, agriculture therefore has a major role to play in the sustainable management of water quantity and quality.
1 http://ec.europa.eu/ environment/water/ index_en.htm και άρθρο 4 της οδηγίας-πλαισίου για τα ύδατα. 
1 http://ec.europa.eu/ environment/water/index_ en.htm and Article 4 WFD.
2 Οδηγία αριθ. 91/676/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 1991, για την προστασία των υδάτων από τη νιτρορρύπανση γεωργικής προέλευσης (ΕΕ L 375 της 31.12.1991, σ. 1). 
2 Council Directive 91/676/EEC of 12 December 1991 concerning the protection of waters against pollution caused by nitrates from agricultural sources (OJ L 375, 31.12.1991, p. 1).
Βάσει της οδηγίας για τη νιτρορύπανση, τα κράτη μέλη οφείλουν να παρακολουθούν την κατάσταση των επιφανειακών και των υπόγειων υδάτων και να χαρακτηρίσουν ευπρόσβλητες σε νιτρορύπανση ζώνες. 
The nitrates directive requires Member States to monitor surface and ground waters and to designate nitrates vulnerable zones.
Επίσης, τα κράτη μέλη πρέπει να καταρτίσουν κώδικα ορθής γεωργικής πρακτικής, ο οποίος θα εφαρμόζεται στο σύνολο της επικράτειάς τους σε εθελοντική βάση. 
Member States have to establish a code of good agricultural practice to be applied in the whole territory on a voluntary basis.
Ακόμη, τα κράτη μέλη πρέπει να εγκρίνουν προγράμματα δράσης υποχρεωτικά στις ευπρόσβλητες σε νιτρορύπανση ζώνες. 
Moreover Member States must adopt action programmes compulsory in nitrates vulnerable zones.
3 Άρθρο 4 της ΟΠΥ. 
3 Article 4 WFD.
4 Έκθεση του ΕΟΠ αριθ. 9/2012: «European waters — current status and future challenges» (Ευρωπαϊκά ύδατα — τρέχουσα κατάσταση και μελλοντικές προκλήσεις). 
4 EEA Report No 9/2012 ‘European waters — current status and future challenges’.
5 «A Green CAP? 
5 ‘A Green CAP?
Reform options from an environmental angle» (Μια «πράσινη» ΚΓΠ; Επιλογές μεταρρύθμισης από περιβαλλοντική σκοπιά) Έργο «Πράσινη ΚΓΠ» του ΕΟΠ, ενδιάμεση έκθεση σχετικά με την πρώτη φάση, 23 Ιουνίου 2011. 
Reform options from an environmental angle’. EEA Green CAP project, interim report first phase, 23 June 2011.
6 Έκθεση του ΕΟΠ αριθ. 1/2012: «Towards efficient use of water resources in Europe» (Προς μια αποδοτική χρήση των υδάτινων πόρων στην Ευρώπη). 
6 EEA Report No 1/2012 ‘Towards efficient use of water resources in Europe’.
Εισαγωγή 09 05 Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει επανειλημμένως τονίσει την ανάγκη προστασίας των υδάτων μέσω της ΚΓΠ7: — Το 2007 τόνισε ότι «η ενσωμάτωση μελημάτων αειφορικής χρήσης του νερού σε άλλες τομεακές πολιτικές (π.χ. γεωργία)» αποτελεί προϋπόθεση «για να επιτευχθούν οι στόχοι της υδατικής πολιτικής» και υπογράμμισε ότι «πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην περαιτέρω ανάπτυξη και, εφόσον απαιτείται, στην προσαρμογή των σημερινών γεωργικών πολιτικών προκειμένου να συντελέσουν στην αειφορική διαχείριση των υδάτων». — Το 2009 χαρακτήρισε τη διαχείριση των υδάτων μια σημαντική νέα πρόκληση για τη γεωργία, δηλώνοντας ότι «θα πρέπει να δοθεί περισσότερη προσοχή στα θέματα διαχείρισης των υδάτων, περιλαμβανομένης της ποιότητάς τους, στο πλαίσιο των σχετικών μέσων της ΚΓΠ». — Το 2010 το Συμβούλιο αναγνώρισε την ανάγκη για «αποτελεσματικότερη και βιώσιμη χρήση του νερού στη γεωργία». 
Introduction 09 05 The Council of the European Union has stressed the need to protect water through the CAP on several occasions7: — In 2007 it stressed that ‘the in‐ corporation of sustainable water use concerns into other sectoral policies (e.g. agriculture)’ was a requirement ‘for achieving water policy objectives’ and underlined ‘the need to pay special attention to the further development and, if necessary, adaptation of current agriculture policies to contribute to sustainable water management’. — In 2009 it identified water manage‐ ment as a crucial new challenge for agriculture, stating that ‘water management issues, including water quality, should be further addressed in the relevant CAP instruments’. — In 2010 the Council recognised the need for ‘more efficient and sus‐ tainable water use in agriculture’.
06 Τη θέση ότι είναι αναγκαία η περαιτέρω ενσωμάτωση των ζητημάτων που άπτονται της διαχείρισης των υδάτων σε άλλους τομείς πολιτικής, όπως η γεωργία, έχουν διατυπώσει ρητά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο ΕΟΠ, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι Διευθυντές Υδάτων8. 
06 The need for the further integration of water management concerns into other policy areas, such as agriculture, has been clearly expressed by the European Commission, the EEA, the Council of the European Union and the Water Directors8.
Η ενσωμάτωση των στόχων της πολιτικής υδάτων της ΕΕ στην ΚΓΠ αποτελεί σημαντική επιδίωξη, μεταξύ άλλων και σε σχέση με το άρθρο 11 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο προβλέπει ότι: «[οι] απαιτήσεις της περιβαλλοντικής προστασίας πρέπει να ενταχθούν στον καθορισμό και την εφαρμογή των πολιτικών και δράσεων της Ένωσης, ιδίως προκειμένου να προωθηθεί η αειφόρος ανάπτυξη.» 
The integration of EU water policy objectives into the CAP is an important goal, not least with regard to Article 11 of the Treaty on the Functioning of the European Union, which states: ‘Environmental protection requirements must be inte‐ grated into the definition and imple‐ mentation of the Union policies and activities, in particular with a view to promoting sustainable development.’
7 Συμπεράσματα του Συμβουλίου σχετικά με την λειψυδρία και την ξηρασία της 30ής Οκτωβρίου 2007. 
7 Council Conclusions on Water Scarcity and Drought of 30 October 2007.
Συμπεράσματα του Συμβουλίου σχετικά με την λειψυδρία, την ξηρασία και την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή της 11ης Ιουνίου 2010. 
Council Conclusions on Water Scarcity, Drought and Adaptation to Climate Change of 11 June 2010.
Αιτιολογικές σκέψεις 1 και 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 74/2009 του Συμβουλίου, της 19ης Ιανουαρίου 2009, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (ΕΕ L 30 της 31.1.2009, σ. 100) σε συνέχεια του διαγνωστικού ελέγχου. 
Recitals 1 and 4 to Council Regulation (EC) No 74/2009 of 19 January 2009 amending Regulation (EC) No 1698/2005 on support for rural development by the European Agricultural Fund for Rural Development (EAFRD) (OJ L 30, 31.1.2009, p. 100) following the Health Check.