natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα περιστατικά μπορεί να είναι εσκεμμένα ή μη και κυμαίνονται, ενδεικτικά, από την τυχαία κοινολόγηση πληροφοριών έως επιθέσεις κατά επιχειρήσεων και υποδομών ζωτικής σημασίας και την κλοπή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ή ακόμη και έως την παρέμβαση σε δημοκρατικές διαδικασίες. 
Incidents may be intended or not and range, for example, from accidental disclosures of information, to attacks on businesses and critical infrastructure, to the theft of personal data, and even interference in democratic processes.
Όλα αυτά τα συμβάντα μπορούν να έχουν πολυποίκιλες επιζήμιες επιδράσεις σε πρόσωπα, οργανισμούς και κοινότητες. 
These can all have wide-ranging harmful effects on individuals, organisations and communities.
04 Όπως χρησιμοποιείται στους πολιτικούς κύκλους της ΕΕ, ο όρος «κυβερνοασφάλεια» δεν καλύπτει μόνο την ασφάλεια δικτύων και πληροφοριών, αλλά και κάθε παράνομη δραστηριότητα με τη χρήση ψηφιακών τεχνολογιών στον κυβερνοχώρο. 
04 As a term used in EU policy circles, cybersecurity is not limited to network and information security. It covers any unlawful activity involving the use of digital technologies in cyberspace.
Ως εκ τούτου, μπορεί να περιλαμβάνει κυβερνοεγκλήματα όπως την εξαπόλυση επιθέσεων με ιούς υπολογιστών ή την απάτη με μέσα πληρωμής πλην των μετρητών και να αφορά τόσο συστήματα όσο και περιεχόμενο, καθώς και τη διάδοση υλικού σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο διαδίκτυο. 
This can therefore include cybercrimes like launching computer virus attacks and non-cash payment fraud, and it can straddle the divide between systems and content, as with the dissemination of online child sexual abuse material.
Μπορεί επίσης να καλύπτει εκστρατείες παραπληροφόρησης για την άσκηση επιρροής στον διαδικτυακό διάλογο και υπόνοιες για παρέμβαση σε εκλογικές διαδικασίες. 
It can also cover disinformation campaigns to influence online debate and suspected electoral interference.
Επιπλέον, η Ευρωπόλ θεωρεί ότι υπάρχει σύγκλιση μεταξύ κυβερνοεγκλήματος και τρομοκρατίας2. 
In addition, Europol sees a convergence between cybercrime and terrorism2.
05 Διάφοροι παράγοντες –μεταξύ άλλων, κράτη, εγκληματικές ομάδες και ακτιβιστές χάκερ– ωθούμενοι από διαφορετικά κίνητρα, προκαλούν κυβερνοπεριστατικά, των οποίων ο αντίκτυπος γίνεται αισθητός σε εθνικό, ευρωπαϊκό ή και διεθνές ακόμη επίπεδο. 
05 Different actors – including states, criminal groups and hacktivists – instigate cyber incidents, moved by different motives. The fallout from these incidents is felt at the national, European and even global level.
Εντούτοις, η άυλη και, σε μεγάλο βαθμό, χωρίς σύνορα φύση του διαδικτύου, καθώς και τα εργαλεία και οι τακτικές που χρησιμοποιούνται, συχνά καθιστούν δυσχερή τον εντοπισμό του δράστη μιας επίθεσης (πρόκειται για το επονομαζόμενο «πρόβλημα απόδοσης ευθυνών»). 
However, the intangible and largely borderless nature of the internet, and the tools and tactics used, often make it difficult to identify an attack’s perpetrator (the so-called “attribution problem”). 6
06 Τα διάφορα είδη απειλών για την κυβερνοασφάλεια μπορούν να ταξινομηθούν είτε σύμφωνα με αυτό που προκαλούν στα δεδομένα –κοινολόγηση, τροποποίηση, καταστροφή ή άρνηση πρόσβασης– είτε σύμφωνα με τις βασικές αρχές ασφάλειας των πληροφοριών που παραβιάζουν, όπως παρουσιάζεται στο γράφημα 1 κατωτέρω. 
06 The numerous types of cybersecurity threats can be classified according to what they do to data – disclosure, modification, destruction or denied access – or the core information security principles they violate, as shown in Figure 1 below.
Ορισμένα παραδείγματα επιθέσεων περιγράφονται στο πλαίσιο 1. 
Some examples of attacks are described in Box 1.
Αντιστρόφως ανάλογη της αυξανόμενης πολυπλοκότητας των επιθέσεων που εξαπολύονται κατά των συστημάτων πληροφοριών είναι η αποτελεσματικότητα των αμυντικών μηχανισμών μας3. 
As the attacks to information systems increase in sophistication, our defence mechanisms become less effective3.
Γράφημα 1 – Τα είδη απειλών και οι αρχές ασφάλειας που θέτουν σε κίνδυνο Διαθεσιμότητα Απόρρητο Ακεραιότητα 9 Μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση Γνωστοποίηση πληροφοριών Τροποποίηση πληροφοριών Καταστροφή Άρνηση υπηρεσίας Πηγή: ΕΕΣ· τροποποιήθηκε από μελέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου4. Λουκέτο = χωρίς αντίκτυπο στην ασφάλεια. 
Figure 1 – Threat types and the security principles they put at risk Availability Confidentiality Integrity 7 Unauthorised access Disclosure Modification of Information Destruction Denial of service Source: ECAmodifiedfromaEuropeanParliamentstudy4.Padlock=securitynotimpacted; Exclamation mark = security at risk
10 Πλαίσιο 1 Τα είδη των κυβερνοεπιθέσεων Κάθε φορά που μια νέα συσκευή συνδέεται στο διαδίκτυο ή με άλλες συσκευές, η λεγόμενη «επιφάνεια επίθεσης» αυξάνεται. 
8 Box1 Types of cyber attacks Every time a new device comes online or connects with other devices, the so-called cybersecurity “attack surface” increases.
Η εκθετική ανάπτυξη του διαδικτύου των πραγμάτων, του υπολογιστικού νέφους, των μαζικών δεδομένων και η ψηφιοποίηση της βιομηχανίας συνοδεύονται από αυξημένη έκθεση των τρωτών σημείων, που παρέχει σε κακόβουλους παράγοντες τη δυνατότητα να στοχεύουν ολοένα και περισσότερα θύματα. 
The exponential growth of the Internet of Things, the cloud, big data and the digitisation of industry is accompanied by a growth in the exposure of vulnerabilities, enabling malicious actors to target ever more victims.
Η ποικιλία των ειδών επιθέσεων και η αυξανόμενη πολυπλοκότητά τους δυσχεραίνει εξαιρετικά την παρακολούθηση των εξελίξεων5. 
The variety of attack types and their growing sophistication make it genuinely difficult to keep pace5.
Το κακόβουλο λογισμικό (malware) σχεδιάζεται για να προκαλέσει βλάβες σε συσκευές ή δίκτυα. 
Malware (malicious software) is designed to harm devices or networks.
Μπορεί να περιλαμβάνει ιούς, Δούρειους ίππους, λυτρισμικό, λογισμικά σκουλήκια, προγράμματα διαφημίσεων και κατασκοπευτικό λογισμικό. 
It can include viruses, trojans, ransomware, worms, adware and spyware.
Το λυτρισμικό (ransomware) κρυπτογραφεί τα δεδομένα, εμποδίζοντας την πρόσβαση των χρηστών στα αρχεία τους έως ότου καταβληθούν λύτρα, συνήθως σε κρυπτονόμισμα, ή γίνει κάποια ενέργεια. 
Ransomware encrypts data, preventing users from accessing their files until a ransom is paid, typically in cryptocurrency, or an action is carried out.
Σύμφωνα με την Ευρωπόλ, οι επιθέσεις με λυτρισμικό είναι οι συνηθέστερες σε όλους τους τομείς, και τα είδη λυτρισμικού γνώρισαν πρωτοφανή αύξηση στον αριθμό τα τελευταία χρόνια. 
According to Europol, ransomware attacks dominate across the board, and the number of ransomware types has exploded over the past few years.
Αύξηση σημειώνουν επίσης οι επιθέσεις κατανεμημένης άρνησης υπηρεσίας (Distributed Denial of Service – DDoS), οι οποίες καθιστούν μη διαθέσιμες υπηρεσίες και πόρους κατακλύζοντάς τους με περισσότερα αιτήματα από όσα μπορούν να διαχειριστούν. Ένα τρίτο των οργανισμών αντιμετώπισε επιθέσεις αυτού του είδους το 20176. 
Distributed Denial of Service (DDoS) attacks, which make services or resources unavailable by flooding them with more requests than they can handle, are also on the rise, with one-third of organisations facing this type of attack in 20176.
Οι χρήστες μπορούν να χειραγωγηθούν ώστε να εκτελέσουν εν αγνοία τους μια ενέργεια ή να καταχωρίσουν εμπιστευτικές πληροφορίες. 
Users can be manipulated into unwittingly performing an action or disclosing confidential information.
Αυτή η τεχνική μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κλοπή δεδομένων ή κυβερνοκατασκοπεία, και είναι γνωστή ως κοινωνική μηχανική (social engineering). 
This ruse can be used for data theft or cyberespionage, and is known as social engineering.
Μια συνηθισμένη μέθοδος είναι το ηλεκτρονικό «ψάρεμα» (phishing). Ο χρήστης λαμβάνει ηλεκτρονικό μήνυμα που μοιάζει να προέρχεται από αξιόπιστη πηγή, σκοπός του οποίου είναι να παραπλανηθεί ώστε να αποκαλύψει πληροφορίες ή να κάνει κλικ σε συνδέσμους που θα μολύνουν τις συσκευές με κακόβουλο λογισμικό. 
There are different ways to achieve this, but a common method is phishing, where emails appearing to come from trusted sources trick users into revealing information or clicking on links that will infect devices with downloaded malware.
Περισσότερα από τα μισά κράτη μέλη ανέφεραν έρευνες για δικτυακές επιθέσεις7. 
More than half of Member States reported investigations into network attacks7.
Τα πιο ειδεχθή ίσως είδη απειλών είναι οι προηγμένες συνεχείς απειλές (advanced persistent threats, APTs). 
Perhaps the most nefarious of threat types are advanced persistent threats (APTs).
Πρόκειται για πολύπλοκες επιθέσεις που περιλαμβάνουν μακρόχρονη παρακολούθηση και κλοπή δεδομένων και σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν σκοπό και την πρόκληση μεγάλων ζημιών. Το ζητούμενο στην περίπτωσή τους είναι να μην εντοπιστούν για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. 
These are sophisticated attackers engaged in long-term monitoring and stealing of data, and sometimes harbouring destructive goals as well. The aim here is to stay under the radar without detection for as long as possible.
Οι απειλές αυτές συχνά συνδέονται με δράση κρατικών υπηρεσιών και έχουν στόχο ιδιαίτερα ευαίσθητους τομείς όπως η τεχνολογία, η άμυνα και οι υποδομές ζωτικής σημασίας. 
APTs are often state-linked and targeted at especially sensitive sectors like technology, defence, and critical infrastructure.
Η κυβερνοκατασκοπεία θεωρείται πως αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το ένα τέταρτο του συνόλου των κυβερνοπεριστατικών και έχει το μεγαλύτερο κόστος8. 
Cyberespionage is said to account for at least one-quarter of all cyber incidents and the majority of costs 8.
Πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα; 07 Λόγω της έλλειψης αξιόπιστων στοιχείων, είναι δύσκολο να μετρηθεί ο αντίκτυπος της ανεπαρκούς προετοιμασίας για κυβερνοεπιθέσεις. 
07 Capturing the impact of being poorly prepared for a cyberattack is difficult due to the lack of reliable data.
Ο οικονομικός αντίκτυπος της κυβερνοεγκληματικότητας πενταπλασιάστηκε μεταξύ του 2013 και του 20179, πλήττοντας κυβερνήσεις και επιχειρήσεις, ανεξαρτήτως μεγέθους. 
The economic impact of cybercrime rose fivefold between 2013 and 20179, hitting governments and companies, large and small alike.
Ενδεικτική της τάσης αυτής είναι η πρόβλεψη για αύξηση των κυβερνοασφαλίστρων από 3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2018 σε 8,9 δισεκατομμύρια ευρώ το 2020. 
The forecast growth in cyber insurance premiums from €3 billion in 2018 to €8.9 billion in 2020 reflects this trend.
08 Ενώ ο οικονομικός αντίκτυπος των κυβερνοεπιθέσεων συνεχίζει να αυξάνεται, είναι εξαιρετικά ανησυχητική η απόκλιση μεταξύ του κόστους της εξαπόλυσης μιας επίθεσης και του κόστους της πρόληψης, της διερεύνησης και της αποκατάστασης της βλάβης. 
08 While the financial impact of cyberattacks continues to grow, there is an alarming disparity between the cost of launching an attack and the cost of prevention, investigation and reparation.
Παραδείγματος χάριν, μια επίθεση DDoS μπορεί να κοστίσει ακόμη και μόλις 15 ευρώ τον μήνα, ενώ οι ζημίες για τις επιχειρήσεις-στόχο, συμπεριλαμβανομένης της προσβολής της φήμης τους, είναι σημαντικά υψηλότερες10. 
For example, a DDoS attack can cost as little as €15 a month to carry out, yet the losses suffered by the targeted business, including reputational damage, are considerably higher10.
09 Μολονότι το 80 % των επιχειρήσεων της ΕΕ βίωσε τουλάχιστον ένα περιστατικό κυβερνοασφάλειας το 201611, η αναγνώριση των κινδύνων παραμένει σε ανησυχητικά χαμηλά επίπεδα. 
09 Although 80 % of EU businesses having experienced at least one cybersecurity incident in 201611, acknowledgement of the risks is still alarmingly low.
Ποσοστό 69 % των επιχειρήσεων της ΕΕ αγνοεί ή κατανοεί ελάχιστα τους κινδύνους στους οποίους εκτίθεται στον κυβερνοχώρο12 και ποσοστό 60 % δεν έχει ποτέ προβεί σε εκτίμηση των δυνητικών οικονομικών ζημιών13. 
Among companies in the EU, 69 % have no, or only a basic understanding, of their exposure to cyber threats 12, and 60 % have never estimated the potential financial losses 13.
Επιπλέον, σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα, το ένα τρίτο των οργανισμών θα προτιμούσε να καταβάλει τα λύτρα παρά να πραγματοποιήσει επενδύσεις στην ασφάλεια πληροφοριών14. 
Furthermore, according to a global survey, one-third of organisations would rather pay the hacker’s ransom than invest in information security14.
10 Από κοινού, οι επιθέσεις με το λυτρισμικό WannaCry και το κακόβουλο λογισμικό διαγραφής δεδομένων (wiper) NotPetya το 2017 είχαν περισσότερα από 320 000 θύματα σε περίπου 150 χώρες15. 
10 The global Wannacry ransomware and NotPetya wiper malware attacks in 2017 together affected more than 320 000 victims in around 150 countries15.
Οι επιθέσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα την αφύπνιση της παγκόσμιας κοινότητας σχετικά με την απειλή που συνιστούν οι κυβερνοεπιθέσεις, δημιουργώντας νέα δυναμική για την ενσωμάτωση της διάστασης της κυβερνοασφάλειας στον επίσημο σχεδιασμό πολιτικής. 
These incidents led to something of a global awakening of the threat posed by cyberattacks, creating fresh momentum to bring cybersecurity into mainstream policy thinking.
Πλέον, μάλιστα, ποσοστό 86 % των πολιτών της ΕΕ πιστεύει ότι ο κίνδυνος να πέσουν θύματα κυβερνοεγκλήματος αυξάνεται16. 
In addition, 86 % of EU citizens now believe the risk of falling victim to cybercrime is increasing16.
Η δράση της ΕΕ στον τομέα της κυβερνοασφάλειας 11 Η ΕΕ προσχώρησε στη σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για το έγκλημα στον κυβερνοχώρο το 200117 (Σύμβαση της Βουδαπέστης) ως οργανισμός με καθεστώς παρατηρητή. 
The EU’s action on cybersecurity 11 The EU became an observer organisation to the Council of Europe’s Convention on Cybercrime Committee in 200117 (the Budapest Convention).
Έκτοτε, η ΕΕ μετέρχεται την πολιτική, τη νομοθεσία και τις 11 
Since then, the EU has used policy, legislation and spending to improve its cyber resilience.
Σε ένα περιβάλλον όπου καταγράφονται ολοένα περισσότερες μείζονες κυβερνοεπιθέσεις και κυβερνοπεριστατικά, χει εντατικοποιήσει τις δραστηριότητές της από το 2013 και έπειτα, όπως διαφαίνεται στο γράφημα 2. 
Against a background of an increasing number of major cyberattacks and incidents, activity has accelerated since 2013, as Figure 2 shows.
Παράλληλα, τα κράτη μέλη κατήρτισαν (και σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν ήδη επικαιροποιήσει) τις πρώτες τους εθνικές στρατηγικές κυβερνοασφάλειας. 
In parallel, Member States have adopted (and in some cases already updated) their first national cybersecurity strategies.
12 Οι κύριοι παράγοντες που είναι αρμόδιοι για θέματα που άπτονται της κυβερνοασφάλειας σε επίπεδο ΕΕ περιγράφονται στο πλαίσιο 2 και στο παράρτημα I. 
12 The main EU actors with responsibility for cybersecurity are described in Box 2 and Annex I. 9
12 Πλαίσιο 2 Ποιοι παράγοντες εμπλέκονται; Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ως στόχο την ενίσχυση των ικανοτήτων και της συνεργασίας στον τομέα της κυβερνοασφάλειας, καθώς και της θέσης της ΕΕ ως παράγοντα στον τομέα αυτό, και την ενσωμάτωση της διάστασης αυτής σε άλλες ενωσιακές πολιτικές. 
10 Box2 Who is involved? The European Commission aims to increase cybersecurity capabilities and cooperation, strengthen the EU as a cybersecurity player, and mainstream it into other EU policies.
Οι γενικές διευθύνσεις (ΓΔ) που είναι κυρίως αρμόδιες για την πολιτική κυβερνοασφάλειας είναι η ΓΔ Επικοινωνιακών Δικτύων (κυβερνοασφάλεια) και η ΓΔ Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων (κυβερνοεγκληματικότητα), αρμόδιες για την ψηφιακή ενιαία αγορά και την ένωση ασφάλειας αντίστοιχα. 
The main Directorates-General (DG) responsible for cybersecurity policy are DGs CNECT (cybersecurity) and HOME (cybercrime), responsible for the Digital Single Market and the Security Union respectively.
Η ΓΔ Επικοινωνιακών Δικτύων είναι αρμόδια για την ασφάλεια ΤΠ των συστημάτων της ίδιας της Επιτροπής. 
DG DIGIT is responsible for the IT security of the Commission’s own systems.
Η Επιτροπή υποστηρίζεται από πλήθος οργανισμών, ιδίως τον ENISA (Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ασφάλεια Δικτύων και Πληροφοριών), τον οργανισμό της ΕΕ για την κυβερνοασφάλεια –συμβουλευτικό κυρίως όργανο που στηρίζει την ανάπτυξη πολιτικής, την ανάπτυξη ικανοτήτων και την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για τα σχετικά θέματα. 
A host of EU agencies support the Commission, notably ENISA (European Union Agency for Network and Information Security), the EU’s cybersecurity agency – a mainly advisory body that supports policy development, capacity-building and awareness-raising.
Το ευρωπαϊκό κέντρο για τα εγκλήματα στον κυβερνοχώρο της Ευρωπόλ (EC3) δημιουργήθηκε με σκοπό να ενισχύσει τις προσπάθειες επιβολής της νομοθεσίας της ΕΕ για την πάταξη της κυβερνοεγκληματικότητας. 
Europol’s European Cybercrime Centre (EC3) was established to strengthen the EU’s law enforcement response to cybercrime.
Η Επιτροπή φιλοξενεί μια ομάδα αντιμετώπισης έκτακτων αναγκών στην πληροφορική (CERT-EΕ), η οποία υποστηρίζει το σύνολο των θεσμικών και λοιπών οργάνων και οργανισμών της Ένωσης. 
A Computer Emergency Response Team (CERT-EU), supporting all Union institutions, bodies and agencies, is hosted by the Commission.
Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) ηγείται των προσπαθειών στους τομείς της κυβερνοάμυνας, της διπλωματίας στον κυβερνοχώρο και της στρατηγικής επικοινωνίας, και φιλοξενεί κέντρα συλλογής και ανάλυσης πληροφοριών. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας (ΕΟΑ) επιδιώκει την ανάπτυξη ικανοτήτων κυβερνοάμυνας. 
The European External Action Service (EEAS) leads on cyber defence, cyber diplomacy and strategic communication, and hosts intelligence and analysis centres. The European Defence Agency (EDA) aims to develop cyber defence capabilities.
Τα κράτη μέλη φέρουν την κύρια ευθύνη για την κυβερνοασφάλειά τους και, σε επίπεδο ΕΕ, ενεργούν μέσω του Συμβουλίου, το οποίο διαθέτει πληθώρα οργάνων συντονισμού και ανταλλαγής πληροφοριών (μεταξύ αυτών την οριζόντια ομάδα εργασίας για θέματα κυβερνοχώρου). 
Member States are primarily responsible for their own cybersecurity and, at the EU level, act through the Council, which has numerous coordination and information-sharing bodies (amongst them the Horizontal Working Party on Cyber Issues).
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενεργεί ως 
The European Parliament acts as co-legislator.
Οργανώσεις του ιδιωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένων οργανώσεων της βιομηχανίας, φορέων διακυβέρνησης του διαδικτύου, και της πανεπιστημιακής κοινότητας, είναι τόσο εταίροι όσο και συμβάλλοντες στη χάραξη και την εφαρμογή πολιτικών – μεταξύ άλλων μέσω μιας συμβατικής σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (σΣΔΙΤ). 
Private sector organisations, including industry, internet governance bodies, and academia, are both partners and contributors to policy development and implementation – including through a contractual public-private partnership (cPPP).
Πολιτική 13 Το «οικοσύστημα» του κυβερνοχώρου της ΕΕ είναι περίπλοκο και πολυεπίπεδο και εκτείνεται σε μια σειρά τομέων εσωτερικής πολιτικής, όπως οι τομείς της δικαιοσύνης και των εσωτερικών υποθέσεων, της ψηφιακής ενιαίας αγοράς και των πολιτικών για την έρευνα. 
Policy 13 The EU’s cyber ecosystem is complex and multi-layered, cuts across an array of internal policy areas, like justice and home affairs, the digital single market and research policies.
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, η κυβερνοασφάλεια είναι ζήτημα που απασχολεί τη διπλωματία, και αποτελεί όλο και περισσότερο μέρος της αναδυόμενης πολιτικής της ΕΕ στον τομέα της άμυνας. 
In external policy, cybersecurity features in diplomacy, and is increasingly part of the EU’s emerging defence policy.
14 Ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής της ΕΕ είναι η στρατηγική για την κυβερνοασφάλεια του 201318. 
14 The cornerstone of the EU’s policy is the 2013 Cybersecurity Strategy18.
Επιδίωξη της στρατηγικής είναι το ψηφιακό περιβάλλον της ΕΕ να καταστεί το ασφαλέστερο παγκοσμίως, με παράλληλη προάσπιση των θεμελιωδών αξιών και ελευθεριών. Έχει πέντε βασικούς στόχους: i) ενίσχυση της κυβερνοανθεκτικότητας· ii) μείωση της κυβερνοεγκληματικότητας· iii) ανάπτυξη πολιτικών και ικανοτήτων κυβερνοάμυνας· iv) ανάπτυξη βιομηχανικών και τεχνολογικών πόρων κυβερνοασφάλειας· και v) θέσπιση διεθνούς πολιτικής για τον κυβερνοχώρο, σύμφωνη με τις θεμελιώδεις αξίες της ΕΕ. 
The Strategy aims to make the EU’s digital environment the safest in the world, while defending fundamental values and freedoms. It has five core objectives: (i) increasing cyber resilience; (ii) reducing cybercrime; (iii) developing cyber defence policies and capabilities; (iv) developing industrial and technological cybersecurity resources; and (v) establishing an international cyberspace policy aligned with core EU values.
15 Η στρατηγική για την κυβερνοασφάλεια συνδέεται με τρεις στρατηγικές που εγκρίθηκαν μεταγενέστερα: — Στόχος του ευρωπαϊκού θεματολογίου για την ασφάλεια (2015), είναι η βελτίωση της επιβολής του νόμου και της δικαστικής αντιμετώπισης της κυβερνοεγκληματικότητας, κυρίως μέσω της ανανέωσης και επικαιροποίησης των υφιστάμενων πολιτικών και της ισχύουσας νομοθεσίας19. 
15 The Cybersecurity Strategy interlinks with three subsequently adopted strategies: — The European Agenda on Security’s (2015) objective is to improve law enforcement and the judicial response to cybercrime, mainly by renewing updating existing policies and legislation19.
Επιδίωξή του είναι επίσης ο προσδιορισμός των εμποδίων που παρακωλύουν τις ποινικές έρευνες στον τομέα του κυβερνοεγκλήματος και η ανάπτυξη των σχετικών ικανοτήτων. — Η στρατηγική για την ψηφιακή ενιαία αγορά20 (2015) έχει ως στόχο τη βελτίωση της πρόσβασης σε ψηφιακά προϊόντα και υπηρεσίες, μέσω της δημιουργίας των κατάλληλων συνθηκών για τη μεγιστοποίηση του αναπτυξιακού δυναμικού της ψηφιακής οικονομίας. 
It also sets out to identify obstacles to criminal investigations on cybercrime and enhance cyber capacity-building. — The Digital Single Market Strategy20 (2015) aims to create better access to digital goods and services by creating the right conditions in which to maximise the digital economy’s growth potential.
Για τον σκοπό αυτό, αναγκαία είναι η ενίσχυση της εμπιστοσύνης, της ασφάλειας και της συμμετοχής στο διαδίκτυο. — Επιδίωξη της συνολικής στρατηγικής21 για το 2016 είναι η ενίσχυση του ρόλου της ΕΕ στον κόσμο. 
Strengthening online security, trust and inclusion is essential to this end. — The 2016 Global Strategy21 aims to boost the EU’s role in the world.
Η κυβερνοασφάλεια αποτελεί κεντρικό πυλώνα της, μέσω της ανανέωσης της δέσμευσης για ενίσχυση των προσπαθειών σε θέματα κυβερνοχώρου, της συνεργασίας με βασικούς εταίρους και της αποφασιστικότητας για την αντιμετώπιση των ζητημάτων του κυβερνοχώρου σε 15 όλους τους τομείς πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης της αντιμετώπισης της παραπληροφόρησης μέσω στρατηγικής επικοινωνίας. 
Cybersecurity forms a core pillar through a renewed commitment to cyber issues, cooperation with key partners, and a resolve to address cyber issues across all policy areas, including the rebuttal of disinformation through strategic communication.
16 Τα τελευταία χρόνια, καθώς ο κυβερνοχώρος στρατιωτικοποιείται ολοένα περισσότερο22 και προσαρμόζεται για πολεμική χρήση23, έχει αρχίσει να θεωρείται ως ο πέμπτος τομέας πολέμου24. 
16 In recent years, as cyberspace has become increasingly militarised22 and weaponised23, it has come to be seen as the fifth domain of warfare24.
Η κυβερνοάμυνα θωρακίζει τα συστήματα, τα δίκτυα και τις ζωτικές υποδομές του κυβερνοχώρου έναντι επιθέσεων με στρατιωτικά και άλλα μέσα. 
Cyber defence shields cyberspace systems, networks and critical infrastructure against attack by military and other means.
Το 2014 εγκρίθηκε ένα πλαίσιο πολιτικής για την άμυνα στον κυβερνοχώρο, το οποίο επικαιροποιήθηκε το 201825. 
A Cyber Defence Policy Framework was adopted in 2014 and updated in 201825.
Κατά την επικαιροποίηση του 2018 προσδιορίστηκαν έξι προτεραιότητες, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης αμυντικών ικανοτήτων στον κυβερνοχώρο, καθώς και της προστασίας των δικτύων επικοινωνιών και πληροφοριών της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) της ΕΕ. 
The 2018 updates identifies six priorities, including the development of cyber defence capabilities, as well as the protection of the EU Common Security and Defence Policy (CSDP) communication and information 12 networks.