natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Παρόμοια εξακρίβωση ενδέχεται επίσης να είναι αναγκαία σε ορισμένες περιπτώσεις που αφορούν εισφορές ειδικού σκοπού, όπου υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι τα όρια της εισφοράς έχουν σχεδιαστεί κατά τρόπο σαφώς αυθαίρετο ή προκατειλημμένο, ούτως ώστε να ευνοούν ορισμένα προϊόντα ή ορισμένες δραστηριότητες που βρίσκονται σε συγκρίσιμη κατάσταση σε σχέση με τη λογική που διέπει τις εν λόγω εισφορές.
In this respect, the Court found that the fact that offshore companies were not taxed was not a random consequence of the regime, but the inevitable consequence of the fact that the bases of assessment were specifically designed so that offshore companies had no tax base [204].
Για παράδειγμα, στην υπόθεση Ferring [205] το Δικαστήριο έκρινε ότι εισφορά που επιβλήθηκε στην άμεση πώληση φαρμάκων από τα φαρμακευτικά εργαστήρια, αλλά όχι και στην πώληση από τους χονδρεμπόρους, ήταν επιλεκτική.
Similar verification may also be necessary in certain cases concerning special-purpose levies, where there are elements indicating that the boundaries of the levy have been designed in a clearly arbitrary or biased way, so as to favour certain products or certain activities which are in a comparable situation with regard to the underlying logic of the levies in question.
Ενόψει των ιδιαίτερων περιστάσεων —όπως ο σαφής στόχος του μέτρου και τα αποτελέσματά του— το Δικαστήριο δεν περιορίστηκε μόνο στην εξέταση του κατά πόσο το εν λόγω μέτρο θα οδηγούσε σε παρέκκλιση από το σύστημα αναφοράς που δημιουργήθηκε με την εισφορά.
For instance, in Ferring [205], the Court of Justice considered that a levy imposed on the direct sale of medicinal products by pharmaceutical laboratories but not on the sale by wholesalers was selective.
Συνέκρινε επίσης την κατάσταση των φαρμακευτικών εργαστηρίων (τα οποία υπόκεινται στην εισφορά) και των χονδρεμπόρων (οι οποίοι εξαιρούνται), καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η μη επιβολή του φόρου επί των άμεσων πωλήσεων από τους χονδρεμπόρους ισοδυναμούσε με τη χορήγηση σε αυτούς εκ πρώτης όψεως επιλεκτικής φορολογικής απαλλαγής [206].
In the light of the particular factual circumstances – such as the clear objective of the measure and its effects – the Court did not simply examine whether the measure in question would lead to a derogation from the reference system constituted by the levy.
Προσδιορισμός του συστήματος αναφοράς
It also compared the situations of the pharmaceutical laboratories (subject to the levy) and of the wholesalers (excluded), concluding that the non-imposition of the tax on the direct sales by the wholesalers equated to granting them a prima facie selective tax exemption [206].
Το σύστημα αναφοράς αποτελεί το πλαίσιο αναφοράς βάσει του οποίου αξιολογείται η επιλεκτικότητα ενός μέτρου.
Identification of the reference system
Το σύστημα αναφοράς αποτελείται από ένα συνεκτικό σύνολο κανόνων που εφαρμόζονται εν γένει —με βάση αντικειμενικά κριτήρια— σε όλες τις επιχειρήσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του όπως ορίζεται από τον στόχο του.
The reference system constitutes the benchmark against which the selectivity of a measure is assessed.
Συνήθως οι κανόνες αυτοί καθορίζουν όχι μόνο το πεδίο εφαρμογής του συστήματος, αλλά και τους όρους υπό τους οποίους εφαρμόζεται το σύστημα, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των επιχειρήσεων που υπόκεινται σε αυτό και τις τεχνικές λεπτομέρειες της λειτουργίας του συστήματος.
The reference system is composed of a consistent set of rules that generally apply – on the basis of objective criteria – to all undertakings falling within its scope as defined by its objective.
Στην περίπτωση των φόρων, το σύστημα αναφοράς βασίζεται σε στοιχεία όπως η φορολογική βάση, οι υποκείμενοι σε φόρο, η γενεσιουργός αιτία του φόρου και οι φορολογικοί συντελεστές.
Typically, those rules define not only the scope of the system, but also the conditions under which the system applies, the rights and obligations of undertakings subject to it and the technicalities of the functioning of the system.
Παραδείγματος χάρη, ένα σύστημα αναφοράς θα μπορούσε να προσδιοριστεί σε σχέση με το σύστημα φορολογίας εισοδήματος εταιρειών [207], το σύστημα του ΦΠΑ [208] ή το γενικό σύστημα φορολογίας επί ασφαλίστρων [209].
In the case of taxes, the reference system is based on such elements as the tax base, the taxable persons, the taxable event and the tax rates.
Το ίδιο ισχύει και για τις (αυτόνομες) εισφορές ειδικού σκοπού, όπως οι εισφορές για ορισμένα προϊόντα ή δραστηριότητες που έχουν αρνητικές επιπτώσεις για το περιβάλλον ή την υγεία, οι οποίες δεν αποτελούν πραγματικά μέρος ενός ευρύτερου συστήματος φορολόγησης.
For example, a reference system could be identified with regard to the corporate income tax system [207], the VAT system [208], or the general system of taxation of insurance [209].
Κατά συνέπεια, και με την επιφύλαξη ειδικών περιπτώσεων που επεξηγούνται στα σημεία 129 έως 131 ανωτέρω, το σύστημα αναφοράς είναι, καταρχήν, η ίδια η εισφορά [210].
The same applies to special-purpose (stand-alone) levies, such as levies on certain products or activities having a negative impact on the environment or health, which do not really form part of a wider taxation system.
Παρέκκλιση από το σύστημα αναφοράς
As a result, and subject to special cases illustrated in paragraphs 129 to 131 above, the reference system is, in principle, the levy itself [210].
Αφού οριστεί το σύστημα αναφοράς, το επόμενο στάδιο της ανάλυσης συνίσταται στην εξέταση του κατά πόσον ένα συγκεκριμένο μέτρο διαφοροποιεί τις επιχειρήσεις κατά παρέκκλιση από το εν λόγω σύστημα.
Derogation from the system of reference
Προς τούτο, είναι απαραίτητο να προσδιοριστεί αν το μέτρο μπορεί να ευνοήσει ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής, σε σύγκριση με άλλες επιχειρήσεις που βρίσκονται στην ίδια πραγματική και νομική κατάσταση, υπό το πρίσμα του στόχου που είναι συμφυής με το σύστημα αναφοράς [211].
Once the reference system has been established, the next step of the analysis consists in examining whether a given measure differentiates between undertakings in derogation from that system.
Τα κράτη του ΕΟΧ δεν μπορούν να επικαλεστούν στόχους εξωτερικής πολιτικής —όπως τους στόχους της περιφερειακής, περιβαλλοντικής ή βιομηχανικής πολιτικής— για να δικαιολογήσουν τη διαφορετική μεταχείριση των επιχειρήσεων [212].
To do this, it is necessary to determine whether the measure is liable to favour certain undertakings or the production of certain goods as compared with other undertakings which are in a similar factual and legal situation, in the light of the intrinsic objective of the system of reference [211].
Η δομή ορισμένων εισφορών ειδικού σκοπού (και ιδίως η φορολογική βάση τους), όπως οι φόροι για το περιβάλλον και την υγεία που επιβάλλονται για να αποθαρρύνουν ορισμένες δραστηριότητες ή προϊόντα που έχουν αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον ή στην ανθρώπινη υγεία, θα ενσωματώνει κατά κανόνα τους επιδιωκόμενους στόχους πολιτικής.
External policy objectives – such as regional, environmental or industrial policy objectives – cannot be relied upon by the EEA State to justify the differentiated treatment of undertakings [212].
Σε τέτοιες περιπτώσεις η διαφοροποιημένη μεταχείριση των δραστηριοτήτων ή προϊόντων των οποίων η κατάσταση είναι διαφορετική από την κατάσταση εκείνων των δραστηριοτήτων ή προϊόντων που υπόκεινται στον φόρο όσον αφορά τον εγγενή επιδιωκόμενο στόχο δεν συνιστά παρέκκλιση [213].
The structure of certain special-purpose levies (and in particular their tax bases), such as environmental and health taxes imposed to discourage certain activities or products that have an adverse effect on the environment or human health, will normally integrate the policy objectives pursued.
Εάν ένα μέτρο ευνοεί ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής που βρίσκονται σε συγκρίσιμη πραγματική και νομική κατάσταση, το μέτρο είναι εκ πρώτης όψεως επιλεκτικό.
In such cases, a differentiated treatment for activities or products whose situation is different from the situation of those activities or products which are subject to the tax as regards the intrinsic objective pursued, does not constitute a derogation [213].
Αιτιολόγηση λόγω της φύσης ή της εν γένει οικονομίας του συστήματος αναφοράς
If a measure favours certain undertakings or the production of certain goods which are in a comparable legal and factual situation, the measure is prima facie selective.
Ακόμη και αν ένα μέτρο παρεκκλίνει από το σύστημα αναφοράς (εκ πρώτης όψεως επιλεκτικότητα), δεν είναι επιλεκτικό εάν αυτό δικαιολογείται από τη φύση ή την οικονομία του συστήματος αυτού.
Justification by the nature or general scheme of the system of reference
Αυτό ισχύει σε περιπτώσεις όπου ένα μέτρο απορρέει άμεσα από τις εγγενείς θεμελιώδεις ή κατευθυντήριες αρχές του συστήματος αναφοράς ή όταν είναι το αποτέλεσμα των εγγενών μηχανισμών που απαιτούνται για τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα του συστήματος [214].
A measure which derogates from the reference system (prima facie selectivity) is non-selective if it is justified by the nature or general scheme of that system.
Αντιθέτως, δεν ευσταθεί η επίκληση στόχων εξωτερικής πολιτικής που δεν είναι εγγενείς στο σύστημα [215].
This is the case where a measure derives directly from the intrinsic basic or guiding principles of the reference system or where it is the result of inherent mechanisms necessary for the functioning and effectiveness of the system [214].
Η βάση για μια πιθανή αιτιολόγηση θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι η ανάγκη καταπολέμησης της απάτης ή της φοροδιαφυγής, η ανάγκη να ληφθούν υπόψη ειδικές λογιστικές απαιτήσεις, η διοικητική διαχειρισιμότητα [216], η αρχή της φορολογικής ουδετερότητας [217], η προοδευτικότητα του φόρου εισοδήματος και η αναδιανεμητική λειτουργία του, η ανάγκη για την αποφυγή της διπλής φορολογίας [218] ή ο στόχος βελτιστοποίησης της είσπραξης των φορολογικών οφειλών.
In contrast, it is not possible to rely on external policy objectives which are not inherent to the system [215].
Τα κράτη του ΕΟΧ θα πρέπει ωστόσο να θεσπίζουν και να εφαρμόζουν κατάλληλες διαδικασίες ελέγχου και παρακολούθησης προκειμένου να εξασφαλίζουν ότι οι παρεκκλίσεις συνάδουν με τη λογική και τη γενική οικονομία του φορολογικού συστήματος [219].
The basis for a possible justification could, for instance, be the need to fight fraud or tax evasion, the need to take into account specific accounting requirements, administrative manageability [216], the principle of tax neutrality [217], the progressive nature of income tax and its redistributive purpose, the need to avoid double taxation [218], or the objective of optimising the recovery of fiscal debts.
Προκειμένου οι παρεκκλίσεις να δικαιολογούνται από τη φύση ή την οικονομία του συστήματος, είναι επίσης απαραίτητο να εξασφαλιστεί ότι τα μέτρα αυτά είναι αναλογικά και δεν βαίνουν πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του θεμιτώς επιδιωκόμενου σκοπού, δεδομένου ότι ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί με μέτρα μικρότερης εμβέλειας [220].
EEA States should, however, introduce and apply appropriate control and monitoring procedures to ensure that derogations are consistent with the logic and general scheme of the tax system [219].
Εναπόκειται στο κράτος του ΕΟΧ το οποίο εισήγαγε διαφοροποίηση των επιχειρήσεων να καταδείξει ότι η διαφοροποίηση δικαιολογείται όντως από τη φύση και την εν γένει οικονομία του οικείου συστήματος [221].
For derogations to be justified by the nature or general scheme of the system, it is also necessary to ensure that those measures are proportionate and do not go beyond what is necessary to achieve the legitimate objective being pursued, in that the objective could not be attained by less far-reaching measures [220].
Καταρχήν, στο κριτήριο της περιφερειακής επιλεκτικότητας που θεσπίζεται στο άρθρο 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ δεν υπάγονται μόνο τα μέτρα που ισχύουν στο σύνολο της επικράτειας του κράτους του ΕΟΧ.
An EEA State which introduces a differentiation between undertakings needs to be able to show that this differentiation is actually justified by the nature and general scheme of the system in question [221].
Ωστόσο, όπως περιγράφεται κατωτέρω, το σύστημα αναφοράς δεν πρέπει αναγκαστικά να ορίζεται ως το σύνολο της επικράτειας του κράτους του ΕΟΧ [222].
In principle, only measures that apply within the entire territory of the EEA State escape the regional selectivity criterion laid down in Article 61(1) of the EEA Agreement.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι δεν είναι αυτομάτως επιλεκτικά όλα τα μέτρα που ισχύουν μόνο για ορισμένα τμήματα της επικράτειας ενός κράτους του ΕΟΧ.
However, as outlined below, the reference system does not necessarily have to be defined as the entire EEA State [222].
Όπως έχει καθιερωθεί στη νομολογία [223], τα μέτρα με περιφερειακό ή τοπικό πεδίο εφαρμογής δεν μπορεί να είναι επιλεκτικά, εφόσον πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις.
It follows that not all measures that apply only to certain parts of the territory of an EEA State are automatically selective.
Η νομολογία μέχρι στιγμής έχει ασχοληθεί μόνο με φορολογικά μέτρα.
As established by the case-law [223], measures with a regional or local scope of application may not be selective if certain requirements are fulfilled.
Ωστόσο, επειδή η περιφερειακή επιλεκτικότητα είναι γενική έννοια, οι αρχές που ορίζονται από τα δικαστήρια του ΕΟΧ όσον αφορά τα φορολογικά μέτρα εφαρμόζονται επίσης σε άλλα είδη μέτρων.
This case-law has so far only dealt with tax measures.
Προκειμένου να εκτιμηθεί η περιφερειακή επιλεκτικότητα, πρέπει να διακρίνονται τρία σενάρια [224]:
However, as regional selectivity is a general concept, the principles set out by the EEA Courts as regards tax measures apply to other types of measures as well.
Στο πρώτο σενάριο, το οποίο καταλήγει στην περιφερειακή επιλεκτικότητα ενός μέτρου, η κεντρική κυβέρνηση ενός κράτους του ΕΟΧ αποφασίζει μονομερώς να εφαρμόζει χαμηλότερο επίπεδο φορολογίας εντός μιας προσδιορισμένης γεωγραφικής περιοχής [225].
In order to assess regional selectivity, three scenarios must be distinguished [224]:
Το δεύτερο σενάριο αντιστοιχεί στη σύμμετρη εκχώρηση αρμοδιοτήτων στον τομέα της φορολογίας [226] —ένα μοντέλο κατανομής των φορολογικών αρμοδιοτήτων στο οποίο όλες οι υποκρατικές αρχές του ίδιου βαθμού (περιφερειακές, δημοτικές ή άλλες) ενός κράτους του ΕΟΧ έχουν την ίδια αυτόνομη εξουσία εκ του νόμου να ορίζουν τον εφαρμοστέο φορολογικό συντελεστή στο έδαφος για το οποίο είναι αρμόδιες, ανεξάρτητα από την κεντρική κυβέρνηση.
In the first scenario, which results in the regional selectivity of a measure, the central government of an EEA State unilaterally decides to apply a lower level of taxation within a defined geographical area [225].
Στην περίπτωση αυτή τα μέτρα που θεσπίζουν οι υποκρατικές αρχές δεν είναι επιλεκτικά, δεδομένου ότι είναι αδύνατο να προσδιοριστεί ένας κανονικός φορολογικός συντελεστής ικανός να αποτελέσει το πλαίσιο αναφοράς.
The second scenario corresponds to symmetrical devolution of tax powers [226] – a model of distribution of tax competences in which all infra-State authorities at a particular level (regions, districts or others) of an EEA State have the same autonomous power in law to decide the applicable tax rate within their territory of competence, independently of the central government.
Στο τρίτο σενάριο —ασύμμετρη εκχώρηση αρμοδιοτήτων στον τομέα της φορολογίας [227]— μόνο ορισμένες περιφερειακές ή τοπικές αρχές μπορούν να θεσπίζουν φορολογικά μέτρα που εφαρμόζονται στο έδαφός τους.
In this case, the measures decided by the infra-State authorities are not selective as it is impossible to determine a normal tax rate capable of constituting the reference framework.
Στην περίπτωση αυτή η εκτίμηση του επιλεκτικού χαρακτήρα του οικείου μέτρου εξαρτάται από το αν η εν λόγω αρχή έχει επαρκή αυτονομία από την κεντρική κυβέρνηση του κράτους του ΕΟΧ [228].
In the third scenario – the asymmetrical devolution of tax powers [227] – only certain regional or local authorities can adopt tax measures applicable within their territory.
Αυτό συμβαίνει όταν συντρέχουν σωρευτικά τρία κριτήρια αυτονομίας: θεσμική, διαδικαστική και οικονομική και δημοσιονομική αυτονομία [229].
In this case, the assessment of the selective nature of the measure at stake depends on whether the authority concerned is sufficiently autonomous from the central government of the EEA State [228].
Εάν όλα τα ανωτέρω κριτήρια αυτονομίας συντρέχουν όταν μια περιφερειακή ή τοπική αρχή αποφασίζει να θεσπίσει ένα φορολογικό μέτρο που εφαρμόζεται μόνο στο έδαφός της, τότε η εν λόγω περιφέρεια αποτελεί το γεωγραφικό πλαίσιο αναφοράς και όχι το κράτος του ΕΟΧ.
This is the case when three cumulative criteria of autonomy are fulfilled: institutional, procedural and economic and financial autonomy [229].
Η ύπαρξη θεσμικής αυτονομίας μπορεί να στοιχειοθετηθεί όταν η απόφαση για την εφαρμογή ενός φορολογικού μέτρου έχει ληφθεί από μια περιφερειακή ή τοπική αρχή στο πλαίσιο του δικού της συνταγματικού, πολιτικού και διοικητικού συστήματος, το οποίο είναι χωριστό από τα αντίστοιχα συστήματα της κεντρικής κυβέρνησης.
If all of these criteria of autonomy are present when a regional or local authority decides to adopt a tax measure applicable only within its territory, then the region in question, not the EEA State, constitutes the geographical reference framework.
Στην υπόθεση Αζόρες το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το πορτογαλικό Σύνταγμα αναγνώριζε τις Αζόρες ως αυτόνομη περιφέρεια με δικό της πολιτικό και διοικητικό σύστημα και αυτοδιοικούμενους οργανισμούς, οι οποίοι έχουν επίσης το δικαίωμα να ασκούν τη φορολογική εξουσία τους, καθώς και την εξουσία να προσαρμόζουν τις εθνικές φορολογικές ρυθμίσεις στις περιφερειακές ιδιαιτερότητες [230].
The existence of institutional autonomy can be established where the tax measure decision has been taken by a regional or local authority with its own constitutional, political and administrative status that is separate from that of the central government.
Η αξιολόγηση του κατά πόσον το κριτήριο αυτό πληρούται σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να περιλαμβάνει, ιδίως, την εξέταση του συντάγματος και των άλλων σχετικών νόμων ενός συγκεκριμένου κράτους του ΕΟΧ, προκειμένου να εξακριβωθεί κατά πόσον μια συγκεκριμένη περιφέρεια έχει πράγματι το δικό της ξεχωριστό πολιτικό και διοικητικό σύστημα και κατά πόσον οι δικοί της αυτοδιοικούμενοι οργανισμοί έχουν την εξουσία να ασκούν τη δική τους φορολογική εξουσία.
In the Azores case, the Court of Justice observed that the Portuguese Constitution recognised the Azores as an autonomous region with its own political and administrative status and self-governing institutions, which also have their own fiscal competence, and the power to adapt national fiscal provisions to particular regional features [230].
Η ύπαρξη διαδικαστικής αυτονομίας μπορεί να στοιχειοθετηθεί όταν μια απόφαση για την εφαρμογή ενός φορολογικού μέτρου εκδίδεται χωρίς η κεντρική κυβέρνηση να είναι σε θέση να παρέμβει άμεσα στον καθορισμό του περιεχομένου της.
The assessment of whether this criterion has been fulfilled in each individual case should include, in particular, examination of the constitution and other relevant laws of a given EEA State so as to verify whether a given region indeed has its own separate political and administrative status and whether it has its own self-governing institutions which have the power to exercise their own fiscal competence.
Το ουσιώδες κριτήριο για την ύπαρξη διαδικαστικής αυτονομίας δεν είναι το εύρος της αρμοδιότητας που αναγνωρίζεται στον υποκρατικό οργανισμό, αλλά η δυνατότητα του οργανισμού αυτού, δυνάμει της αρμοδιότητάς του, να εκδώσει ανεξαρτήτως απόφαση για την εφαρμογή ενός φορολογικού μέτρου, δηλαδή χωρίς τη δυνατότητα της κεντρικής κυβέρνησης να παρέμβει άμεσα στο περιεχόμενό της.
The existence of procedural autonomy can be established where a tax measure decision has been adopted without the central government being able to directly intervene in determining its content.
Το γεγονός ότι προβλέπεται μια διαδικασία διαβούλευσης ή συνεννόησης μεταξύ των κεντρικών και των περιφερειακών (ή τοπικών) αρχών για την αποφυγή των συγκρούσεων δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι ένας υποκρατικός οργανισμός δεν διαθέτει διαδικαστική αυτονομία, υπό την προϋπόθεση ότι ο εν λόγω οργανισμός είναι αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο για την έγκριση του οικείου μέτρου και όχι η κεντρική κυβέρνηση [231].
The essential criterion for determining whether procedural autonomy exists is not the extent of the competence that the infra-State body is recognised as having, but the capability of that body, in view of its competence, to adopt a decision on a tax measure independently, that is to say without the central government being able to intervene directly as regards its content.
Το γεγονός και μόνον ότι ασκείται δικαστικός έλεγχος επί των πράξεων που εκδίδει ένας υποκρατικός οργανισμός δεν σημαίνει καθαυτό ότι η εν λόγω αρχή στερείται διαδικαστικής αυτονομίας, δεδομένου ότι η ύπαρξη δικαστικού ελέγχου είναι εγγενές χαρακτηριστικό του κράτους δικαίου [232].
The fact that a consultation or conciliation procedure exists between the central and regional (or local) authorities to avoid conflicts does not automatically mean that an infra-State body does not have procedural autonomy, provided that that body, and not the central government, has the final word on the adoption of the measure at stake [231].
Ένα περιφερειακό (ή τοπικό) φορολογικό μέτρο δεν χρειάζεται να είναι απολύτως ανεξάρτητο από ένα περισσότερο γενικό φορολογικό σύστημα προκειμένου να μην αποτελεί κρατική ενίσχυση.
The mere fact that the acts which an infra-State body adopts are subject to judicial review does not in itself mean that that body lacks procedural autonomy, since the existence of such review is an inherent feature of the rule of law [232].
Ειδικότερα, δεν είναι απαραίτητο το υπό εξέταση φορολογικό σύστημα (βάσεις αξιολόγησης, φορολογικοί συντελεστές, κανόνες είσπραξης φόρου και απαλλαγές) να έχει εκχωρηθεί πλήρως στον υποκρατικό οργανισμό [233].
A regional (or local) tax measure does not have to be completely separate from a more general tax system for it not to constitute State aid.
Παραδείγματος χάρη, η εκχώρηση αρμοδιοτήτων για τη ρύθμιση του φόρου εισοδήματος εταιρειών οι οποίες περιορίζονται στην εξουσία διαφοροποίησης των συντελεστών εντός ορισμένης εμβέλειας, χωρίς να εκχωρείται η εξουσία μεταβολής των βάσεων αξιολόγησης (φορολογικές ελαφρύνσεις και απαλλαγές κ.λπ.), θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι πληροί το κριτήριο της διαδικαστικής αυτονομίας εάν η προκαθορισμένη κατηγορία συντελεστή επιτρέπει στη συγκεκριμένη περιφέρεια να ασκεί ουσιαστικές αυτόνομες φορολογικές εξουσίες, χωρίς η κεντρική κυβέρνηση να είναι σε θέση να παρέμβει άμεσα στον καθορισμό του περιεχομένου της.
In particular, it is not necessary that the tax system in question (bases of assessment, tax rates, tax recovery rules and exemptions) is fully devolved to the infra-State body [233].
Η ύπαρξη οικονομικής και δημοσιονομικής αυτονομίας μπορεί να στοιχειοθετηθεί όταν ένας υποκρατικός οργανισμός αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πολιτικές και δημοσιονομικές συνέπειες μέτρου φορολογικής μείωσης.
For example, corporate tax devolution limited to the power to vary rates within a limited range, without devolving the power to change the bases of assessment (tax allowances and exemptions, etc.), could be considered as fulfilling the procedural autonomy condition if the pre-defined rate bracket allows the region concerned to exercise meaningful autonomous powers of taxation, without the central government being able to directly intervene as regards content.
Αυτό δεν μπορεί να ισχύει σε περίπτωση που ο υποκρατικός οργανισμός δεν είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση ενός προϋπολογισμού, δηλαδή όταν δεν έχει τον έλεγχο ούτε των εσόδων ούτε των δαπανών.
The existence of economic and financial autonomy can be established where an infra-State body assumes responsibility for the political and financial consequences of a tax reduction measure.