natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Όσον αφορά τα δάνεια, οι κατευθυντήριες γραμμές για τα επιτόκια αναφοράς και προεξόφλησης [176] καθορίζουν τη μεθοδολογία για τον υπολογισμό ενός επιτοκίου αναφοράς, για να λειτουργεί ως προσεγγιστική τιμή για την τιμή της αγοράς σε περιπτώσεις στις οποίες δεν δύνανται να προσδιοριστούν εύκολα συγκρίσιμες αγοραίες συναλλαγές [πράγμα που είναι πιθανότερο να ισχύει για συναλλαγές που αφορούν περιορισμένα ποσά και/ή συναλλαγές στις οποίες συμμετέχουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ)].
To facilitate assessment of whether a measure complies with the MEO test, the Authority has developed proxies to determine the aid character of loans and guarantees.
Θα πρέπει να υπενθυμιστεί ότι το εν λόγω επιτόκιο αναφοράς αποτελεί μόνο μια προσεγγιστική τιμή [177].
For loans, the methodology to calculate a reference rate, to act as a proxy for the market price in situations where comparable market transactions are not easy to identify (something that is more likely to apply to transactions involving limited amounts and/or transactions involving small and medium sized undertakings (SMEs)) is set out in the Reference and Discount Rates Guidelines [176].
Εάν οι συγκρίσιμες συναλλαγές έχουν πραγματοποιηθεί κατά κανόνα σε τιμή χαμηλότερη από εκείνη που υποδεικνύεται ως προσεγγιστική από το επιτόκιο αναφοράς, το κράτος του ΕΟΧ μπορεί να θεωρήσει ότι αυτή η χαμηλότερη τιμή είναι η τιμή της αγοράς.
It should be recalled that this reference rate is only a proxy [177].
Εάν ωστόσο η ίδια εταιρεία έχει πραγματοποιήσει πρόσφατες παρόμοιες συναλλαγές σε υψηλότερη τιμή από το επιτόκιο αναφοράς και η οικονομική της κατάσταση και το περιβάλλον της αγοράς παρέμειναν ουσιαστικά αμετάβλητα, το επιτόκιο αναφοράς δεν μπορεί να αποτελέσει έγκυρη προσεγγιστική τιμή των επιτοκίων της αγοράς στη συγκεκριμένη περίπτωση.
If comparable transactions have typically taken place at a lower price than that indicated as a proxy by the reference rate, the EEA State can consider this lower price to be the market price.
Στις κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις εγγυήσεις [178], η Αρχή έχει αναπτύξει λεπτομερείς κατευθύνσεις για προσεγγιστικές τιμές [και αμάχητα τεκμήρια («ασφαλείς λιμένες») για τις ΜΜΕ] σε σχέση με τις εγγυήσεις.
If, on the other hand, the same company has carried out recent similar transactions at a higher price than the reference rate, and its financial situation and the market environment have remained substantially unchanged, the reference rate may not constitute a valid proxy of market rates for that specific case.
Σύμφωνα με τις εν λόγω κατευθυντήριες γραμμές, προκειμένου να αποκλειστεί η ύπαρξη ενίσχυσης, αρκεί συνήθως ο δανειολήπτης να μην αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες, η εγγύηση να συνδέεται με μια συγκεκριμένη συναλλαγή, ο δανειοδότης να αναλαμβάνει μέρος του κινδύνου και ο δανειολήπτης να καταβάλει για την εγγύηση μια τιμή που καθορίζεται βάσει κριτηρίων αγοράς.
The Authority has developed detailed guidance on proxies (and irrebuttable presumptions (‘safe harbours’) for SMEs) relating to guarantees in the Guidelines on Guarantees [178].
Μπορεί να παρέχεται πλεονέκτημα σε επιχειρήσεις πλην εκείνων που συνίστανται σε άμεση μεταφορά κρατικών πόρων (έμμεσο πλεονέκτημα) [179].
According to these Guidelines, in order to rule out the presence of aid, it is normally sufficient that the borrower is not in financial difficulty, that the guarantee is linked to a specific transaction, that the lender bears part of the risk and that the borrower pays a market-oriented price for the guarantee.
Ένα μέτρο μπορεί επίσης να συνιστά τόσο άμεσο πλεονέκτημα στη δικαιούχο επιχείρηση όσο και έμμεσο πλεονέκτημα σε άλλες επιχειρήσεις, για παράδειγμα επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε επόμενα στάδια δραστηριότητας [180].
An advantage can be conferred on undertakings other than those to which State resources are directly transferred (indirect advantage) [179].
Ο άμεσος δικαιούχος του πλεονεκτήματος μπορεί να είναι είτε επιχείρηση είτε οντότητα (φυσικό ή νομικό πρόσωπο) που δεν ασκεί οικονομική δραστηριότητα [181].
A measure can also constitute both a direct advantage to the recipient undertaking and an indirect advantage to other undertakings, for instance, undertakings operating at subsequent levels of activity [180].
Τα έμμεσα αυτά πλεονεκτήματα θα πρέπει να διακρίνονται από τα απλά δευτερογενή οικονομικά αποτελέσματα, που είναι συνυφασμένα με όλα σχεδόν τα μέτρα κρατικής ενίσχυσης (για παράδειγμα, μέσω της αύξησης της παραγωγής).
The direct recipient of the advantage can be either an undertaking or an entity (natural or legal person) not engaged in any economic activity [181].
Για τον σκοπό αυτό, τα προβλεπόμενα αποτελέσματα του μέτρου θα πρέπει να εξετάζονται εκ των προτέρων.
Such indirect advantages should be distinguished from mere secondary economic effects that are inherent in almost all State aid measures (for example through an increase of output).
Ένα έμμεσο πλεονέκτημα υπάρχει εάν το μέτρο έχει σχεδιαστεί με τέτοιον τρόπο ώστε να διοχετεύει τα δευτερεύοντα αποτελέσματά του προς αναγνωρίσιμες επιχειρήσεις ή ομάδες επιχειρήσεων.
For this purpose, the foreseeable effects of the measure should be examined from an ex ante point of view.
Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, εάν οι άμεσες ενισχύσεις εξαρτώνται, de facto ή de jure, από την αγορά αγαθών ή υπηρεσιών που παράγονται από ορισμένες μόνο επιχειρήσεις (για παράδειγμα, μόνο επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε ορισμένες περιοχές) [182].
An indirect advantage is present if the measure is designed in such a way as to channel its secondary effects towards identifiable undertakings or groups of undertakings.
ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ
This is the case, for example, if the direct aid is, de facto or de jure, made conditional on the purchase of goods or services produced by certain undertakings only (for example only undertakings established in certain areas) [182].
Προκειμένου να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ, ένα κρατικό μέτρο πρέπει να ευνοεί «ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής».
SELECTIVITY
Ως εκ τούτου, στην έννοια της ενίσχυσης δεν εμπίπτουν όλα τα μέτρα που ευνοούν τους οικονομικούς φορείς, αλλά μόνο εκείνα που παρέχουν πλεονέκτημα με επιλεκτικό τρόπο σε ορισμένες επιχειρήσεις ή κατηγορίες επιχειρήσεων ή σε ορισμένους κλάδους της οικονομίας.
To fall within the scope of Article 61(1) of the EEA Agreement, a State measure must favour ‘certain undertakings or the production of certain goods’.
Τα μέτρα καθαρά γενικής εφαρμογής, που δεν ευνοούν μόνο ορισμένες επιχειρήσεις ή την παραγωγή μόνο ορισμένων αγαθών, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.
Hence, not all measures which favour economic operators fall under the notion of aid, but only those which grant an advantage in a selective way to certain undertakings or categories of undertakings or to certain economic sectors.
Ωστόσο, η νομολογία έχει καταστήσει σαφές ότι ακόμη και παρεμβάσεις οι οποίες εκ πρώτης όψεως εφαρμόζονται κατά γενικό τρόπο σε επιχειρήσεις δύνανται να είναι επιλεκτικές σε έναν ορισμένο βαθμό και, κατά συνέπεια, να θεωρούνται ως μέτρα που έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να ευνοήσουν ορισμένες επιχειρήσεις ή την παραγωγή ορισμένων αγαθών [183].
Measures of purely general application which do not favour certain undertakings only or the production of certain goods only do not fall within the scope of Article 61(1) of the EEA Agreement.
Ούτε ο μεγάλος αριθμός των ωφελούμενων επιχειρήσεων (περιλαμβανομένου ενδεχομένως και του συνόλου των επιχειρήσεων ενός δεδομένου κλάδου) ούτε η ποικιλία και το μέγεθος των κλάδων στους οποίους ανήκουν οι εν λόγω επιχειρήσεις καθιστούν δυνατό τον χαρακτηρισμό ενός κρατικού μέτρου ως γενικού μέτρου οικονομικής πολιτικής εφόσον δεν ωφελούνται από αυτό όλοι οι κλάδοι της οικονομίας [184].
However, the case-law has made it clear that even interventions which, at first appearance, apply to undertakings in general may be selective to a certain extent and, accordingly, be regarded as measures designed to favour certain undertakings or the production of certain goods [183].
Το γεγονός ότι η ενίσχυση δεν απευθύνεται σε έναν ή περισσότερους συγκεκριμένους αποδέκτες που έχουν καθοριστεί εκ των προτέρων, αλλά υπόκειται σε μια σειρά αντικειμενικών κριτηρίων σύμφωνα με τα οποία χορηγείται, εντός του πλαισίου ενός προκαθορισμένου συνολικού προϋπολογισμού, σε έναν μη προσδιορισμένο αριθμό αποδεκτών που δεν εξατομικεύονται εξαρχής, δεν αρκεί για να αποκλειστεί ο επιλεκτικός χαρακτήρας του μέτρου [185].
Neither a large number of eligible undertakings (which can even include all undertakings of a given sector), nor the diversity and size of the sectors to which they belong, provide grounds for concluding that a State measure constitutes a general measure of economic policy, if not all economic sectors can benefit from it [184].
Για να αποσαφηνιστεί η έννοια της επιλεκτικότητας σύμφωνα με τη νομοθεσία κρατικών ενισχύσεων, είναι χρήσιμο να γίνεται διάκριση μεταξύ της ουσιώδους και της περιφερειακής επιλεκτικότητας.
The fact that the aid is not aimed at one or more specific recipients defined in advance, but that it is subject to a series of objective criteria according to which it may be granted, within the framework of a predetermined overall budget allocation, to an indefinite number of beneficiaries who are not initially individually identified, is insufficient to call into question the selective nature of the measure [185].
Επιπλέον, σκόπιμο είναι να παρασχεθεί περαιτέρω καθοδήγηση σχετικά με ορισμένα ειδικά ζητήματα που αφορούν φορολογικά (ή παρόμοια) μέτρα.
To clarify the notion of selectivity under State aid law, it is useful to distinguish between material and regional selectivity.
Η ουσιώδης επιλεκτικότητα ενός μέτρου συνεπάγεται ότι το μέτρο εφαρμόζεται μόνο σε ορισμένες επιχειρήσεις (ή ομάδες επιχειρήσεων) ή σε ορισμένους κλάδους της οικονομίας σε ένα συγκεκριμένο κράτος του ΕΟΧ.
Moreover, it is useful to provide further guidance on certain issues specific to tax (or similar) measures.
Η ουσιώδης επιλεκτικότητα μπορεί να διαπιστωθεί de jure ή de facto.
The material selectivity of a measure implies that the measure applies only to certain (groups of) undertakings or certain sectors of the economy in a given EEA State.
Η de jure επιλεκτικότητα προκύπτει απευθείας από τα νομικά κριτήρια για τη χορήγηση ενός μέτρου που προορίζεται τυπικά για ορισμένες μόνο επιχειρήσεις [για παράδειγμα: εταιρείες που έχουν ένα ορισμένο μέγεθος, δραστηριοποιούνται σε ορισμένους τομείς [186] ή έχουν ορισμένη νομική μορφή [187]· εταιρείες που έχουν συσταθεί ή εισαχθεί πρόσφατα σε ρυθμιζόμενη αγορά κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου [188]· εταιρείες που ανήκουν σε όμιλο που έχει ορισμένα χαρακτηριστικά ή είναι επιφορτισμένες με ορισμένες λειτουργίες στο πλαίσιο ενός ομίλου [189]· προβληματικές επιχειρήσεις [190]· ή ακόμη εξαγωγικές επιχειρήσεις ή επιχειρήσεις που ασκούν δραστηριότητες που συνδέονται με εξαγωγές [191]].
Material selectivity can be established de jure or de facto.
Η de facto επιλεκτικότητα μπορεί να στοιχειοθετείται σε περιπτώσεις στις οποίες, παρόλο που τα τυπικά κριτήρια για την εφαρμογή του μέτρου διατυπώνονται κατά τρόπο γενικό και αντικειμενικό, η δομή του μέτρου είναι τέτοια, ώστε τα αποτελέσματά του να ευνοούν σημαντικά μια συγκεκριμένη κατηγορία επιχειρήσεων (όπως στα παραδείγματα που αναφέρονται στην προηγούμενη περίοδο) [192].
De jure selectivity results directly from the legal criteria for granting a measure that is formally reserved for certain undertakings only (for instance: those having a certain size, active in certain sectors [186] or having a certain legal form [187]; companies incorporated or newly listed on a regulated market during a particular period [188]; companies belonging to a group having certain characteristics or entrusted with certain functions within a group [189]; ailing companies [190]; or export undertakings or undertakings performing export-related activities [191]).
Η de facto επιλεκτικότητα μπορεί να είναι το αποτέλεσμα των όρων ή των φραγμών που επιβάλλονται από τα κράτη του ΕΟΧ προκειμένου να εμποδίσουν ορισμένες επιχειρήσεις να επωφεληθούν από το μέτρο.
De facto selectivity can be established in cases where, although the formal criteria for the application of the measure are formulated in general and objective terms, the structure of the measure is such that its effects significantly favour a particular group of undertakings (as in the examples in the preceding sentence) [192].
Παραδείγματος χάρη, η εφαρμογή ενός φορολογικού μέτρου (για παράδειγμα, πίστωση φόρου) μόνο σε επενδύσεις που υπερβαίνουν ένα ορισμένο όριο (εκτός ενός ελάσσονος ορίου για λόγους διοικητικής αποτελεσματικότητας) μπορεί να σημαίνει ότι το μέτρο προορίζεται de facto για επιχειρήσεις με σημαντικούς χρηματοοικονομικούς πόρους [193].
De facto selectivity may be the result of conditions or barriers imposed by EEA States preventing certain undertakings from benefiting from the measure.
Ένα μέτρο που παρέχει ορισμένα πλεονεκτήματα για μια σύντομη μόνο περίοδο μπορεί επίσης να είναι de facto επιλεκτικό [194].
For example, applying a tax measure (for example a tax credit) only to investments exceeding a certain threshold (other than a minor threshold for reasons of administrative expediency) may mean that the measure is de facto reserved for undertakings with significant financial resources [193].
Τα γενικά μέτρα που εφαρμόζονται εκ πρώτης όψεως σε όλες τις επιχειρήσεις, αλλά περιορίζονται κατά τη διακριτική ευχέρεια της δημόσιας διοίκησης, είναι επιλεκτικά [195].
A measure granting certain advantages for a brief period only may also be de facto selective [194].
Αυτό ισχύει στην περίπτωση όπου η εκπλήρωση των συγκεκριμένων κριτηρίων δεν οδηγεί αυτομάτως σε δικαίωμα εφαρμογής του μέτρου.
General measures which prima facie apply to all undertakings but are limited by the discretionary power of the public administration are selective [195].
Οι δημόσιες διοικήσεις έχουν διακριτική ευχέρεια κατά την εφαρμογή ενός μέτρου, ιδίως όταν τα κριτήρια για τη χορήγηση της ενίσχυσης διαμορφώνονται κατά τρόπο πολύ γενικό ή αόριστο, που συνεπάγεται αναγκαστικά την ύπαρξη περιθωρίου εκτίμησης κατά την αξιολόγηση.
This is the case where meeting the given criteria does not automatically result in an entitlement to the measure.
Θα μπορούσε να αναφερθεί, για παράδειγμα, ότι η φορολογική διοίκηση μπορεί να μεταβάλλει τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση ενός φορολογικού πλεονεκτήματος ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των επενδυτικών σχεδίων που υποβάλλονται προς αξιολόγηση.
Public administrations have discretionary power in applying a measure, in particular, where the criteria for granting the aid are formulated in a very general or vague manner that necessarily involves a margin of discretion in the assessment.
Ομοίως, εάν η φορολογική διοίκηση διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να καθορίζει τους δικαιούχους ή τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες χορηγείται ένα φορολογικό πλεονέκτημα με βάση κριτήρια που δεν είναι συναφή προς το φορολογικό σύστημα, όπως η διατήρηση της απασχόλησης, η άσκηση αυτής της διακριτικής ευχέρειας πρέπει να θεωρείται ότι ευνοεί «ορισμένες επιχειρήσεις ή ορισμένους κλάδους παραγωγής» [196].
One example would be that the tax administration can vary the conditions for granting a tax concession according to the characteristics of the investment project submitted to it for assessment.
Το γεγονός ότι μια φορολογική ελάφρυνση απαιτεί προηγούμενη διοικητική έγκριση δεν σημαίνει αυτομάτως ότι αποτελεί επιλεκτικό μέτρο.
Similarly, if the tax administration has broad discretion to determine the beneficiaries or the conditions under which a tax advantage is granted on the basis of criteria unrelated to the tax system, such as maintaining employment, the exercise of that discretion must then be regarded as favouring ‘certain undertakings or the production of certain goods’ [196].
Αυτό δεν συμβαίνει όταν η προηγούμενη διοικητική έγκριση βασίζεται σε αντικειμενικά, αμερόληπτα κριτήρια τα οποία είναι γνωστά εκ των προτέρων, οριοθετώντας ως εκ τούτου την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας των δημόσιων διοικήσεων.
The fact that a tax relief requires prior administrative authorisation does not automatically mean that it constitutes a selective measure.
Ένα τέτοιο σύστημα προηγούμενης διοικητικής έγκρισης πρέπει επίσης να στηρίζεται σε μια διαδικασία ευχερώς προσιτή και ικανή να διασφαλίζει στους ενδιαφερομένους την εντός εύλογης προθεσμίας εξέταση της αίτησής τους κατά τρόπο αντικειμενικό και αμερόληπτο, τυχόν δε απόρριψή της πρέπει να υπόκειται σε προσφυγή στο πλαίσιο ένδικων ή οιονεί ένδικων διαδικασιών [197].
This is not the case where a prior administrative authorisation is based on objective, non-discriminatory criteria which are known in advance, thus circumscribing the exercise of the public administrations' discretion.
Όταν τα κράτη του ΕΟΧ θεσπίζουν ad hoc θετικά μέτρα που ωφελούν μία ή περισσότερες προσδιορισμένες επιχειρήσεις (για παράδειγμα, χορήγηση χρημάτων ή περιουσιακών στοιχείων σε ορισμένες επιχειρήσεις), είναι συνήθως εύκολο να συναχθεί το συμπέρασμα ότι τα εν λόγω μέτρα έχουν επιλεκτικό χαρακτήρα, καθώς επιφυλάσσουν ευνοϊκή μεταχείριση για μία ή λίγες επιχειρήσεις [198].
Such a prior administrative authorisation scheme must also be based on a procedural system which is easily accessible and capable of ensuring that a request for authorisation will be dealt with objectively and impartially within a reasonable time and refusals to grant authorisation must also be capable of being challenged in judicial or quasi-judicial proceedings [197].
Η κατάσταση καθίσταται συνήθως περισσότερο ασαφής όταν τα κράτη του ΕΟΧ θεσπίζουν ευρύτερα μέτρα, τα οποία εφαρμόζονται σε όλες τις επιχειρήσεις που πληρούν ορισμένα κριτήρια, τα οποία ελαφρύνουν τις επιβαρύνσεις που επωμίζονται κατά κανόνα οι επιχειρήσεις αυτές (για παράδειγμα, φορολογικές απαλλαγές ή απαλλαγές από εισφορές κοινωνικής ασφάλισης για επιχειρήσεις που πληρούν ορισμένα κριτήρια).
When EEA States adopt ad hoc positive measures benefiting one or more identified undertakings (for instance, granting money or assets to certain undertakings), it is normally easy to conclude that such measures have a selective character, as they reserve favourable treatment for one or a few undertakings [198].
Σε τέτοιες περιπτώσεις η επιλεκτικότητα των μέτρων θα πρέπει κατά κανόνα να αξιολογείται με την πραγματοποίηση μιας ανάλυσης σε τρία στάδια.
The situation is usually less clear when EEA States adopt broader measures applicable to all undertakings fulfilling certain criteria, which mitigate the charges that those undertakings would normally have to bear (for instance, tax or social security exemptions for undertakings fulfilling certain criteria).
Πρώτον, πρέπει να προσδιορίζεται το σύστημα αναφοράς.
In such cases, the selectivity of the measures should normally be assessed by means of a three-step analysis.
Δεύτερον, θα πρέπει να προσδιορίζεται κατά πόσον ένα συγκεκριμένο μέτρο αποτελεί παρέκκλιση από το εν λόγω σύστημα στο μέτρο που διαφοροποιεί τους οικονομικούς φορείς οι οποίοι, υπό το πρίσμα των στόχων που είναι συμφυείς με το σύστημα, βρίσκονται σε συγκρίσιμη πραγματική και νομική κατάσταση.
First, the system of reference must be identified.
Η αξιολόγηση του κατά πόσον υπάρχει παρέκκλιση συνιστά το βασικό στοιχείο του παρόντος σταδίου της ανάλυσης και επιτρέπει τη συναγωγή συμπεράσματος για το κατά πόσον το μέτρο είναι εκ πρώτης όψεως επιλεκτικό.
Second, it should be determined whether a given measure constitutes a derogation from that system insofar as it differentiates between economic operators who, in light of the objectives intrinsic to the system, are in a comparable factual and legal situation.
Εάν το υπό ανάλυση μέτρο δεν συνιστά παρέκκλιση από το σύστημα αναφοράς, δεν είναι επιλεκτικό.
Assessing whether a derogation exists is the key element of this part of the test and allows a conclusion to be drawn as to whether the measure is prima facie selective.
Ωστόσο, εάν αποτελεί παρέκκλιση (και ως εκ τούτου είναι εκ πρώτης όψεως επιλεκτικό), θα πρέπει να διαπιστωθεί κατά το τρίτο στάδιο της ανάλυσης κατά πόσον η παρέκκλιση δικαιολογείται από τη φύση ή από την εν γένει οικονομία του συστήματος (αναφοράς) [199].
If the measure in question does not constitute a derogation from the reference system, it is not selective.
Εάν ένα εκ πρώτης όψεως επιλεκτικό μέτρο δικαιολογείται από τη φύση ή από την εν γένει οικονομία του συστήματος, δεν θα θεωρείται επιλεκτικό και, συνεπώς, δεν θα εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ [200].
However, if it does (and therefore is prima facie selective), it needs to be established, in the third step of the test, whether the derogation is justified by the nature or the general scheme of the (reference) system [199].
Ωστόσο, η ανάλυση των τριών σταδίων δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε ορισμένες περιπτώσεις, λαμβανομένων υπόψη των πρακτικών συνεπειών των οικείων μέτρων.
If a prima facie selective measure is justified by the nature or the general scheme of the system, it will not be considered selective and will thus fall outside the scope of Article 61(1) of the EEA Agreement [200].
Πρέπει να τονιστεί ότι το άρθρο 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ δεν κάνει διάκριση μεταξύ των κρατικών παρεμβάσεων με βάση τις αιτίες ή τους στόχους που αυτές επιδιώκουν, αλλά τις ορίζει σε συνάρτηση με τα αποτελέσματά τους, ανεξάρτητα από τις χρησιμοποιούμενες τεχνικές [201].
However, the three-step analysis cannot be applied in certain cases, taking into account the practical effects of the measures concerned.
Αυτό σημαίνει ότι σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις δεν αρκεί να εξεταστεί κατά πόσον ένα συγκεκριμένο μέτρο συνιστά παρέκκλιση από τους κανόνες του συστήματος αναφοράς, όπως ορίζονται από το ενδιαφερόμενο κράτος του ΕΟΧ.
It must be emphasised that Article 61(1) of the EEA Agreement does not distinguish between measures of State intervention in terms of their causes or aims, but defines them in relation to their effects, independently of the techniques used [201].
Είναι επίσης αναγκαίο να εκτιμηθεί κατά πόσον τα όρια του συστήματος αναφοράς έχουν σχεδιαστεί κατά τρόπο συνεπή ή, αντίθετα, κατά τρόπο σαφώς αυθαίρετο ή μεροληπτικό, ούτως ώστε να ευνοούν ορισμένες επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονται σε συγκρίσιμη κατάσταση όσον αφορά τη λογική που διέπει το εν λόγω σύστημα.
This means that in certain exceptional cases it is not sufficient to examine whether a given measure derogates from the rules of the reference system as defined by the EEA State concerned.
Έτσι, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-106/09 P και C-107/09 P [202] σχετικά με τη φορολογική μεταρρύθμιση του Γιβραλτάρ το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το σύστημα αναφοράς όπως ορίζεται από το ενδιαφερόμενο κράτος του ΕΟΧ, μολονότι βασίζεται σε κριτήρια που ήταν γενικής φύσης, προέβη στην πράξη σε διακρίσεις μεταξύ των επιχειρήσεων που βρίσκονται σε συγκρίσιμη κατάσταση όσον αφορά την επίτευξη του στόχου της φορολογικής μεταρρύθμισης, με αποτέλεσμα να απονέμεται ένα επιλεκτικό πλεονέκτημα σε εξωχώριες εταιρείες [203].
It is also necessary to evaluate whether the boundaries of the system of reference have been designed in a consistent manner or, conversely, in a clearly arbitrary or biased way, so as to favour certain undertakings which are in a comparable situation with regard to the underlying logic of the system in question.
Από την άποψη αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι το γεγονός ότι οι εξωχώριες εταιρείες δεν φορολογούνται δεν ήταν μια τυχαία συνέπεια του καθεστώτος, αλλά η αναπόφευκτη συνέπεια του γεγονότος ότι οι βάσεις της αξιολόγησης ήταν ειδικά σχεδιασμένες ούτως ώστε οι εξωχώριες εταιρείες να μην διαθέτουν καμία φορολογική βάση [204].
Thus, in Joined Cases C-106/09 P and C-107/09 P [202] concerning the Gibraltar tax reform, the Court of Justice found that the reference system as defined by the EEA State concerned, although founded on criteria that were of a general nature, discriminated in practice between companies which were in a comparable situation with regard to the objective of the tax reform, resulting in a selective advantage being conferred on offshore companies [203].