natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Οποιαδήποτε κράτηση βασίζεται σε εξατομικευμένη αξιολόγηση κάθε περίπτωσης και έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια, ενώ διατηρείται μόνο καθόσον χρόνο η διαδικασία απομάκρυνσης εξελίσσεται και εκτελείται με τη δέουσα επιμέλεια (αναλογικότητα της κράτησης).
Reasons for detention: the sole legitimate objective of detention under the Return Directive is to prepare the return and/or to carry out the removal process, in particular when there is: (1) a risk of absconding; or (2) avoidance or hampering of the preparation of return or the removal process by the returnee.
Λόγοι κράτησης: ο μοναδικός νόμιμος σκοπός της κράτησης σύμφωνα με την οδηγία περί επιστροφής είναι η προετοιμασία της επιστροφής και/ή η διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης, ιδίως όταν 1) υπάρχει κίνδυνος διαφυγής ή 2) ο υπήκοος τρίτης χώρας αποφεύγει ή παρεμποδίζει την προετοιμασία της επιστροφής ή τη διαδικασία απομάκρυνσης.
When such reasons for detention exist, and when no less coercive measures can be applied effectively in a specific case (last resort), Member States are entitled and should use detention for the time necessary to ensure that return procedures can be successfully carried out in compliance with the provisions of Article 8 of the Return Directive.
Όταν υφίστανται τέτοιοι λόγοι κράτησης, και όταν δεν δύνανται να εφαρμοστούν αποτελεσματικά λιγότερο αναγκαστικά μέτρα σε συγκεκριμένη περίπτωση (έσχατη λύση), τα κράτη μέλη δικαιούνται και θα πρέπει να χρησιμοποιούν το μέτρο της κράτησης για το διάστημα που είναι απαραίτητο προκειμένου να διασφαλιστεί η επιτυχής εκτέλεση των διαδικασιών επιστροφής σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 8 της οδηγίας περί επιστροφής.
Even though the wording of the Return Directive is phrased as an indicative listing (‘in particular’), these two concrete cases cover the main scenarios encountered in practice that justify detention in view of preparing and organising return and carrying out the removal process.
Μολονότι στην οδηγία περί επιστροφής η διατύπωση έχει τη μορφή ενδεικτικού καταλόγου («ιδίως»), αυτές οι δύο συγκεκριμένες περιπτώσεις καλύπτουν τα βασικά σενάρια που αντιμετωπίζονται στην πράξη και που δικαιολογούν την κράτηση με σκοπό την προετοιμασία και την οργάνωση της επιστροφής και την εκτέλεση της διαδικασίας απομάκρυνσης.
The existence of a specific reason for detention — and the non-availability of effective and sufficient less coercive measures — must be individually assessed in each case.
Η ύπαρξη συγκεκριμένης αιτιολόγησης της κράτησης —και η μη διαθεσιμότητα αποτελεσματικών και επαρκών λιγότερο αναγκαστικών μέτρων— πρέπει να αξιολογούνται μεμονωμένα σε κάθε περίπτωση.
A refusal of entry at the border, the existence of a SIS alert for refusal of entry, lack of documentation, lack of residence, absence of cooperation and other relevant indications/criteria need to be taken into account when assessing whether there is a risk of absconding (see section 1.6) that may justify the need for detention.
Η απαγόρευση εισόδου στα σύνορα, η ύπαρξη καταχώρισης για απαγόρευση εισόδου στο SIS, η έλλειψη εγγράφων, η έλλειψη τόπου διαμονής, η έλλειψη συνεργασίας και άλλες σχετικές ενδείξεις/κριτήρια πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όταν αξιολογείται κατά πόσον υφίσταται κίνδυνος διαφυγής (βλέπε ενότητα 1.6) που μπορεί να δικαιολογεί την ανάγκη επιβολής του μέτρου της κράτησης.
No detention for public order reasons: the possibility of maintaining or extending detention for public order reasons is not covered by the text of the Return Directive and Member States are not allowed to use immigration detention for the purposes of removal as a form of ‘light imprisonment’.
Απαγόρευση της χρήσης της κράτησης για λόγους δημόσιας τάξης: η δυνατότητα διατήρησης ή παράτασης της κράτησης για λόγους δημόσιας τάξης δεν καλύπτεται από την οδηγία περί επιστροφής και τα κράτη μέλη δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούν την κράτηση ενόψει απομάκρυνσης ως «ήπια» μορφή φυλάκισης.
The primary purpose of detention for the purposes of removal is to assure that returnees do not undermine the execution of the obligation to return by absconding.
Πρωταρχικός σκοπός της κράτησης ενόψει απομάκρυνσης είναι να εξασφαλίζεται ότι οι επιστρέφοντες δεν θα υπονομεύσουν, διαφεύγοντας, την εκτέλεση της υποχρέωσης επιστροφής.
It is not the purpose of Article 15 to protect society from persons which constitute a threat to public policy or security.
Σκοπός του άρθρου 15 δεν είναι η προστασία της κοινωνίας από άτομα που συνιστούν απειλή για τη δημόσια τάξη ή τη δημόσια ασφάλεια.
The legitimate aim to protect the society should be addressed by other pieces of legislation, in particular criminal law, criminal administrative law and legislation covering the ending of legal stay for public order reasons.
Η συμπεριφορά του προσώπου στο παρελθόν, η οποία έθεσε σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη ή τη δημόσια ασφάλεια (π.χ., μη συμμόρφωση με το διοικητικό δίκαιο σε άλλους τομείς πέραν της μεταναστευτικής νομοθεσίας ή παραβιάσεις του ποινικού δικαίου), μπορεί, ωστόσο, να λαμβάνεται υπόψη κατά την αξιολόγηση του κινδύνου διαφυγής (βλέπε ενότητα 1.6).
In this respect, the ECJ stated in its judgment on Case C-357/09, Kadzoev [74] (paragraph 70): ‘The possibility of detaining a person on grounds of public order and public safety cannot be based on Directive 2008/115/EC.
Εάν από τη συμπεριφορά του ενδιαφερομένου στο παρελθόν προκύπτει το συμπέρασμα ότι είναι πιθανόν το πρόσωπο αυτό να μην ενεργήσει σύμφωνα με τον νόμο και να αποφύγει την επιστροφή, αυτό μπορεί να δικαιολογήσει την απόφαση περί ύπαρξης κινδύνου διαφυγής.
None of the circumstances mentioned by the referring court (aggressive conduct; no means of support; no accommodation) can therefore constitute in itself a ground for detention under the provisions of that directive’.
Υποχρέωση παροχής αποτελεσματικών εναλλακτικών λύσεων αντί της κράτησης: το άρθρο 15 παράγραφος 1 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι απαιτεί από κάθε κράτος μέλος να προβλέπει στην εθνική του νομοθεσία εναλλακτικές λύσεις αντί της κράτησης· τούτο συμβαδίζει επίσης με την αιτιολογική σκέψη 16 της οδηγίας («[…]εφόσον δεν αρκεί η εφαρμογή λιγότερο αναγκαστικών μέτρων»).
The past behaviour/conduct of a person posing a risk to public order and safety (for instance non-compliance with administrative law in other fields than migration law or infringements of criminal law) may, however, be taken into account when assessing whether there is a risk of absconding (see section 1.6).
Στην απόφασή του στην υπόθεση C-61/11, El Dridi (σκέψη 39), το ΔΕΕ επιβεβαίωσε ότι «[…] από τη δέκατη έκτη αιτιολογική σκέψη της προαναφερθείσας οδηγίας, όπως και από το γράμμα του άρθρου 15, παράγραφος 1, αυτής, προκύπτει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να εκτελέσουν την απομάκρυνση χρησιμοποιώντας τα κατά το δυνατόν λιγότερο αναγκαστικά μέτρα.
If the past behaviour/conduct of the person concerned allows drawing the conclusion that the person will probably not act in compliance with the law and avoid return, this may justify the decision that there is a risk of absconding.
Μόνον εάν η υπό τη μορφή απομακρύνσεως εκτέλεση της αποφάσεως περί επιστροφής κινδυνεύει, βάσει εκτιμήσεως κάθε συγκεκριμένης περιπτώσεως, να παρακωλυθεί εξαιτίας της συμπεριφοράς του ενδιαφερομένου, μπορούν τα κράτη αυτά να προβούν σε στέρηση της ελευθερίας του μέσω κρατήσεως».
Obligation to provide for effective alternatives to detention: Article 15(1) must be interpreted as requiring each Member State to provide in its national legislation for alternatives to detention; this is also consistent with the terms of recital 16 to the Directive (‘[…] if application of less coercive measures would not be sufficient’).
Αυτό δεν σημαίνει, πάντως, ότι η προγενέστερη επιβολή λιγότερο αναγκαστικού μέτρου σε υπήκοο τρίτης χώρας αποτελεί προϋπόθεση για την κράτηση.
In the judgment of Case C-61/11, El Dridi (paragraph 39), the ECJ confirmed that ‘[…] it follows from recital 16 in the preamble to that directive and from the wording of Article 15(1) that the Member States must carry out the removal using the least coercive measures possible.
Σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 1 της οδηγίας περί επιστροφής, τα λιγότερο αναγκαστικά μέτρα πρέπει να είναι «επαρκή» και θα πρέπει να μπορούν να εφαρμοστούν «αποτελεσματικά» στον ενδιαφερόμενο υπήκοο τρίτης χώρας.
It is only where, in the light of an assessment of each specific situation, the enforcement of the return decision in the form of removal risks being compromised by the conduct of the person concerned that the Member States may deprive that person of his liberty and detain him’.
Αυτό συνεπάγεται ότι, για να επιτευχθεί η συμμόρφωση με την υποχρέωση παροχής αποτελεσματικών εναλλακτικών λύσεων αντί της κράτησης, τα κράτη μέλη πρέπει να προβλέπουν στο εθνικό δίκαιο εναλλακτικές λύσεις αντί της κράτησης οι οποίες είναι σε θέση να επιτύχουν τους ίδιους στόχους κράτησης (ήτοι, αποφυγή της διαφυγής, αποτροπή του ενδεχόμενου ο υπήκοος τρίτης χώρας να αποφύγει ή να παρεμποδίσει την επιστροφή) χρησιμοποιώντας παράλληλα μέσα που προσβάλλουν σε μικρότερο βαθμό το δικαίωμα της ελευθερίας του ατόμου.
However, this does not mean that a pre-condition for detention is that a third-country national was already subject to a less coercive measure.
Οι εθνικές αρχές που είναι αρμόδιες για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την κράτηση και τις εναλλακτικές λύσεις αντί της κράτησης πρέπει να αξιολογούν κατά πόσο αυτά τα λιγότερο αναγκαστικά μέτρα είναι επαρκή και αποτελεσματικά σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.
Article 15(1) of the Return Directive requires that less coercive measures must be ‘sufficient’ and that it should be possible to apply them ‘effectively’ to the third-country national concerned.
Παραδείγματα εναλλακτικών αντί της κράτησης λύσεων είναι, μεταξύ άλλων, οι περιορισμοί ως προς τον τόπο διαμονής, τα ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας οικογενειών, η υποστήριξη από κοινωνικό λειτουργό, η τακτική αναφορά, η παράδοση ταυτότητας/ταξιδιωτικών εγγράφων, η καταβολή εγγύησης και η ηλεκτρονική παρακολούθηση.
This implies that, to comply with the obligation to provide for effective alternatives to detention, Member States must provide in national law for alternatives to detention that can achieve the same objectives of detention (i.e. prevent absconding, avoid that the third-country national avoids or hampers return) while using means that are less intrusive of the right to liberty of the individual.
Η UNHCR παρέχει κάποια πρακτικά παραδείγματα ορθών πρακτικών [75] στον τομέα των εναλλακτικών αντί της κράτησης λύσεων.Οφέλη και κίνδυνοι — εναλλακτικές λύσεις αντί της κράτησης
National authorities responsible for taking decisions related to detention and alternatives to detention need to assess whether such less coercive measures would be sufficient and effective in each individual case.
Τα οφέλη της παροχής εναλλακτικών αντί της κράτησης λύσεων μπορούν να περιλαμβάνουν υψηλότερα ποσοστά επιστροφής (περιλαμβανομένης της οικειοθελούς αναχώρησης), βελτίωση της συνεργασίας με τους επιστρέφοντες για την απόκτηση των αναγκαίων εγγράφων, οικονομικά οφέλη (χαμηλότερο κόστος για το κράτος) και χαμηλότερο ανθρώπινο κόστος (αποφυγή της ταλαιπωρίας που συνεπάγεται η κράτηση).
Examples of alternatives to detention include residence restrictions, open houses for families, case-worker support, regular reporting, surrender of ID/travel documents, bail and electronic monitoring.
Στους κινδύνους περιλαμβάνονται η αυξημένη πιθανότητα διαφυγής, η ενδεχόμενη δημιουργία παραγόντων έλξης (οι εναλλακτικές εγκαταστάσεις κράτησης, όπως οι δομές φιλοξενίας οικογενειών, μπορεί να θεωρηθούν ελκυστικές από τους δυνητικούς παράτυπους μετανάστες) καθώς και πιθανές κοινωνικές εντάσεις στις γειτονιές με ανοιχτά κέντρα.
The UNHCR provides some practical examples of good practices [75] on alternatives to detention.Benefits and risks — alternatives to detention
Σύσταση: Η πρόκληση συνίσταται στην εξεύρεση έξυπνων λύσεων με τον κατάλληλο συνδυασμό ανταμοιβών και αποτρεπτικών μέσων.
The benefits of providing for alternatives to detention may include higher return rates (including voluntary departure), improved cooperation with returnees in obtaining necessary documentation, financial benefits (less cost for the State) and less human cost (avoidance of hardship related to detention).
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να αναπτύξουν και να χρησιμοποιούν ευρύ φάσμα εναλλακτικών λύσεων προκειμένου να αντιμετωπίζουν την κατάσταση των διαφόρων κατηγοριών υπηκόων τρίτων χωρών.
A complete absence of deterrents may lead to insufficient removal rates.
Η εξατομικευμένη καθοδήγηση, που παρέχει στον επιστρέφοντα τη δυνατότητα να μεριμνήσει για την επιστροφή του, η παρέμβαση σε όσο το δυνατόν πιο αρχικό στάδιο της όλης διαδικασίας και η συνολική διαχείριση κάθε υπόθεσης με κύριο στόχο τη διευθέτησή της, έχουν αποδειχθεί επιτυχείς.
At the same time an overly repressive system with systematic detention may also be inefficient, since the returnee has little incentive or encouragement to cooperate in the return procedure.
Στόχος πρέπει να είναι η συστηματική οριζόντια καθοδήγηση όλων των πιθανών επιστρεφόντων, με την παροχή συμβουλών εγκαίρως (και όχι μόνο όταν λαμβάνονται οι αποφάσεις αναγκαστικής απομάκρυνσης) για τις δυνατότητες νόμιμης παραμονής/ασύλου καθώς και για την οικειοθελή/αναγκαστική επιστροφή.
Member States should develop and use a wide range of alternatives to address the situation of different categories of third-country nationals.
Πρόσωπα υποκείμενα σε διαδικασίες επιστροφής: η τυπική υποχρέωση του άρθρου 15 παράγραφος 1 της οδηγίας περί επιστροφής όσον αφορά τον «υποκείμενο σε διαδικασίες επιστροφής» δεν είναι συνώνυμη της έννοιας «υποκείμενος σε απόφαση επιστροφής».
Tailored individual coaching, which empowers the returnee to take in hand his/her own return, early engagement and holistic case management focused on case resolution has proven to be successful.
Η κράτηση μπορεί να έχει ήδη επιβληθεί —εφόσον πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 15— πριν από τη λήψη της επίσημης απόφασης επιστροφής, για παράδειγμα όταν οι προετοιμασίες της απόφασης επιστροφής βρίσκονται σε εξέλιξη χωρίς ακόμη να έχει εκδοθεί η απόφαση επιστροφής.
A systematic horizontal coaching of all potential returnees, covering advice on possibilities for legal stay/asylum as well as on voluntary/enforced return from an early stage (and not only once forced removal decisions are taken) should be aimed at.
Ενδέχεται ένας παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας να αποκρύψει (να μην αποκαλύψει) την ταυτότητά του προκειμένου να αποφύγει το ενδεχόμενο απομάκρυνσης.
Being subject of return procedures: the formal requirement to be ‘subject of return procedures’ in Article 15(1) of the Return Directive is not synonymous with ‘subject of a return decision’.
Στην περίπτωση αυτή, είναι νόμιμη η διατήρηση του μέτρου της κράτησης ώστε να ασκηθεί πίεση στον υπήκοο της τρίτης χώρας να συνεργαστεί και συνεπώς να διευκολύνει την απομάκρυνση;
Detention may already be imposed — if all conditions of Article 15 are fulfilled — before a formal return decision is taken, for instance while the preparations of the return decision are under way and a return decision has not yet been issued.
Αυτό το είδος κράτησης καλύπτεται από το άρθρο 15 παράγραφος 1 στοιχείο β) της οδηγίας περί επιστροφής, στο οποίο αναφέρεται ρητά ως λόγος κράτησης το γεγονός ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας «αποφεύγει ή παρεμποδίζει […] τη διαδικασία απομάκρυνσης».
An illegally staying third-country national may hide (not disclose) his/her identity in order to avoid removal.
Στο άρθρο 15 παράγραφος 6 στοιχείο α) αναφέρεται η άρνηση συνεργασίας ως μία από τις δύο περιπτώσεις που μπορούν να δικαιολογήσουν την παράταση του μέγιστου χρονικού διαστήματος των 12 μηνών, ενώ γενικός στόχος και σκοπός αυτού του είδους κράτησης (Beugehaft ή Durchsetzungshaft) είναι η απομάκρυνση, και όχι η τιμωρία.
Is it legitimate to maintain detention in such circumstances, in order to exercise pressure on the third-country national to cooperate and thus make removal possible?
Σε κάθε περίπτωση κράτησης ενόψει απομάκρυνσης πρέπει να τηρείται το άρθρο 15 παράγραφος 4 της οδηγίας περί επιστροφής: «Οσάκις καθίσταται πρόδηλο ότι δεν υφίσταται πλέον λογικά προοπτική απομάκρυνσης για νομικούς ή άλλους λόγους ή όταν παύουν να ισχύουν οι όροι της παραγράφου 1, η κράτηση παύει να δικαιολογείται και το συγκεκριμένο πρόσωπο απολύεται αμέσως».
This kind of detention is covered by Article 15(1)(b) of the Return Directive, which expressly mentions ‘avoids or hampers […] the removal process’ as a reason for detention.
Αυτό σημαίνει ότι στις περιπτώσεις στις οποίες καθίσταται σαφές ότι δεν υπάρχει πλέον λογική προοπτική απομάκρυνσης, η κράτηση πρέπει να τερματιστεί, για παράδειγμα όταν είναι σαφές ότι τα έγγραφα που πρέπει να εκδοθούν από τρίτη χώρα θα καθυστερήσουν υπερβολικά ή δεν θα εκδοθούν καθόλου, ακόμη και αν ο κρατούμενος δεχθεί να συνεργαστεί.
Article 15(6)(a) lists ‘lack of cooperation’ as one of the two cases which may justify an extension of the maximum detention period for 12 months and the overall objective and finality of this kind of detention (Beugehaft or Durchsetzungshaft) is removal, not penalisation.
Είναι δυνατή η διατήρηση της κράτησης εάν ο επιστρέφων υποβάλει αίτηση ασύλου;
Any detention for the purpose of removal must respect Article 15(4) of the Return Directive: ‘When it appears that a reasonable prospect of removal no longer exists for legal or other considerations or the conditions laid down in paragraph 1 no longer exist, detention ceases to be justified and the person concerned shall be released immediately’.
Η απάντηση παρέχεται στην απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-534/11, Arslan [76] (σκέψεις 49 και 63): «Το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ […] δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση υπηκόου τρίτης χώρας που έχει υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας, υπό την έννοια της οδηγίας 2005/85/ΕΚ, τούτο δε κατά την περίοδο μεταξύ της υποβολής της εν λόγω αιτήσεως και της εκδόσεως της αποφάσεως πρώτου βαθμού που αποφαίνεται επί της αιτήσεως αυτής ή, ενδεχομένως, της εκβάσεως της προσφυγής που ασκήθηκε κατά της εν λόγω αποφάσεως. […] Οι οδηγίες 2003/9/ΕΚ και 2005/85/ΕΚ δεν απαγορεύουν τη διατήρηση της κρατήσεως υπηκόου τρίτης χώρας ο οποίος υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας κατά την έννοια της οδηγίας 2008/85/ΕΚ αφού τέθηκε υπό κράτηση δυνάμει του άρθρου 15 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, βάσει διατάξεως του εθνικού δικαίου, αν προκύπτει, κατόπιν κατά περίπτωση εκτιμήσεως του συνόλου των κρίσιμων περιστάσεων, ότι η αίτηση υποβλήθηκε με μοναδικό σκοπό να καθυστερήσει ή να ματαιωθείη εκτέλεση της αποφάσεως περί επιστροφής και ότι είναι αντικειμενικώς αναγκαία η διατήρηση του μέτρου της κρατήσεως για να αποτραπεί το ενδεχόμενο να αποφύγει οριστικά ο ενδιαφερόμενος την επιστροφή του».
This implies that in those cases in which it becomes clear that there are no more reasonable prospects of removal, detention must be ended — for instance when it becomes clear that the papers to be issued by a third country will come too late or will not be issued at all, even if the detainee would cooperate.
Σημείωση: η ανωτέρω αναφορά στο «εθνικό δίκαιο» σχετίζεται με τους εθνικούς κανόνες όσον αφορά την κράτηση για λόγους ασύλου οι οποίοι μεταφέρουν —κατά περίπτωση— τις σχετικές με την κράτηση απαιτήσεις του κεκτημένου της ΕΕ σε θέματα ασύλου.
Is it possible to maintain detention if a returnee submits an asylum application?
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 15 παράγραφος 2
Answer provided by the judgment of the ECJ in the Case C-534/11, Arslan [76] (paragraphs 49 and 63): ‘Article 2(1) of Directive 2008/115/EC […] does not apply to a third-country national who has applied for international protection within the meaning of Directive 2005/85/EC during the period from the making of the application to the adoption of the decision at first instance on that application or, as the case may be, until the outcome of any action brought against that decision is known. […] Directives 2003/9/EC and 2005/85/EC do not preclude a third-country national who has applied for international protection within the meaning of Directive 2005/85/EC after having been detained under Article 15 of Directive 2008/115/EC from being kept in detention on the basis of a provision of national law, where it appears, after an assessment on a case-by-case basis of all the relevant circumstances, that the application was made solely to delay or jeopardise theenforcement of the return decision and that it is objectively necessary to maintain detention to prevent the person concerned from permanently evading his return’.
Η κράτηση διατάσσεται από τις διοικητικές ή δικαστικές αρχές.
NB: the above reference to ‘national law’ relates to national rules on asylum-related detention, transposing — as the case may be — the detention-related requirements of the EU asylum acquis.
Η κράτηση διατάσσεται εγγράφως και συνοδεύεται από πραγματική και νομική αιτιολόγηση.
Legal basis: Return Directive — Article 15(2)
Όταν η διαταγή κράτησης εκδίδεται από διοικητικές αρχές, τα κράτη μέλη:
Detention shall be ordered by administrative or judicial authorities.
είτε προβλέπουν την ταχεία δικαστική επανεξέταση της νομιμότητας της κράτησης που αποφασίζεται το συντομότερο δυνατό μετά την έναρξη της κράτησης,
Detention shall be ordered in writing with reasons being given in fact and in law.
Ο συγκεκριμένος υπήκοος τρίτης χώρας απολύεται αμέσως εάν η κράτηση δεν είναι νόμιμη.
When detention has been ordered by administrative authorities, Member States shall:
Οι δικαστικές αρχές μπορεί να περιλαμβάνουν στη σύνθεσή τους δικαστές αλλά δεν είναι απαραίτητο να απαρτίζονται μόνον από αυτούς.
either provide for a speedy judicial review of the lawfulness of detention to be decided on as speedily as possible from the beginning of detention;
Σύμφωνα με τη νομολογία του ΕΔΔΑ, οι εν λόγω αρχές πρέπει να είναι ανεξάρτητες και αμερόληπτες και να προσφέρουν δικονομικά εχέγγυα διαδικασίας εκατέρωθεν ακρόασης.
or grant the third-country national concerned the right to take proceedings by means of which the lawfulness of detention shall be subject to a speedy judicial review to be decided on as speedily as possible after the launch of the relevant proceedings.
Πεδίο εφαρμογής της δικαστικής επανεξέτασης: στην επανεξέταση πρέπει να αξιολογούνται όλες οι πτυχές που αναφέρονται ρητά στο άρθρο 15 της οδηγίας περί επιστροφής, εστιάζοντας τόσο στα νομικά ζητήματα (π.χ., ορθότητα της διαδικασίας και της απόφασης κράτησης από διαδικαστική/νομική άποψη) όσο και στα πραγματικά ζητήματα (π.χ., προσωπική κατάσταση του κρατουμένου, οικογενειακοί δεσμοί στη χώρα, εγγυήσεις αναχώρησης από την επικράτεια, λογική προοπτική απομάκρυνσης).
In such a case Member States shall immediately inform the third-country national concerned about the possibility of taking such proceedings.
Μέγιστη διάρκεια της «ταχείας δικαστικής επανεξέτασης»: το κείμενο της οδηγίας περί επιστροφής στηρίζεται στη διατύπωση του άρθρου 5 παράγραφος 4 της ΕΣΔΑ που απαιτεί την έκδοση δικαστικής απόφασης «εντός βραχείας προθεσμίας».
The third-country national concerned shall be released immediately if the detention is not lawful.
Στη συναφή νομολογία του ΕΔΔΑ διευκρινίζεται ότι το μέγιστο αποδεκτό χρονικό διάστημα (ήτοι, εύλογη προθεσμία) δεν μπορεί να ορίζεται κατά τρόπο αφηρημένο.
Judicial authorities may consist of judges, but need not necessarily be composed of judges.
Πρέπει να καθορίζεται με βάση τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης, λαμβανομένης υπόψη της πολυπλοκότητας της διαδικασίας καθώς και της συμπεριφοράς των αρχών και του αιτούντος.
In line with relevant ECtHR case-law, they must have characteristics of independence, impartiality and offer judicial guarantees of an adversarial procedure.
Η λήψη απόφασης σε λιγότερο από μία εβδομάδα μπορεί ασφαλώς να θεωρηθεί ορθή πρακτική που συνάδει με τη νομική απαίτηση της ταχύτητας.
Scope of judicial review: the review must assess all aspects expressly referred to in Article 15 of the Return Directive, taking into account both the questions of law (for example correctness of the detention procedure and of the decision on detention from the procedural/legal point of view) and questions of facts (for example the personal situation of the detainee, family links in the country, guarantees of the departure from the territory, reasonable prospect of removal).