natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το εθνικό δίκαιο θα πρέπει να ορίζει μέγιστο χρόνο κράτησης ο οποίος να παρέχει στις αρμόδιες εθνικές αρχές το περιθώριο να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της απόφασης επιστροφής, ήτοι να οριστικοποιήσουν τις αναγκαίες διαδικασίες για την επιτυχή επιστροφή παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών και τη διασφάλιση της επανεισδοχής στην τρίτη χώρα επιστροφής.
This implies that a Member State which has fixed a national maximum of for example 60 days for non-cooperating returnees cannot maintain detention beyond those 60 days, even though Article 15(6) of the Return Directive provides for a frame of up to 18 months.
Η Επιτροπή συνιστά στα κράτη μέλη να κάνουν χρήση των χρονικών περιθωρίων που προβλέπονται στο άρθρο 15 της οδηγίας περί επιστροφής, ήτοι μέγιστο αρχικό χρόνο κράτησης έξι μηνών και δυνατότητα περαιτέρω παράτασης της κράτησης μέχρι 18 μήνες στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 15 παράγραφος 6 της εν λόγω οδηγίας.
National law should set a maximum period of detention that allows the competent national authorities to take all the necessary measures to enforce the return decision, hence to finalise the necessary procedures for successfully returning illegally staying third-country nationals and securing readmission in the third country of return.
Υπενθυμίζεται ότι η πραγματική διάρκεια της κράτησης πρέπει να καθορίζεται κατά περίπτωση και ότι ο επιστρέφων πρέπει να απολύεται εάν δεν εξακολουθούν να συντρέχουν οι όροι κράτησης (π.χ., λογική προοπτική απομάκρυνσης).
The Commission recommends that Member States use the margins established by Article 15 of the Return Directive, providing for a maximum initial period of detention of six months, and for the possibility to further prolong detention until 18 months in the cases foreseen by Article 15(6) of that Directive.
Παραδείγματα λόγων που δικαιολογούν/δεν δικαιολογούν την παράταση της κράτησης βάσει του άρθρου 15 παράγραφος 6:
It is recalled that the actual duration of detention must be determined on a case-by-case basis and that the returnee must be released if the conditions for detention (for example, a reasonable prospect of removal) no longer exist.
Η απουσία εγγράφων ταυτότητας αυτή καθαυτή δεν επαρκεί για να δικαιολογήσει την παράταση της κράτησης —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-146/14, Mahdi (σκέψη 73): «[…] το γεγονός ότι ο ενδιαφερόμενος υπήκοος τρίτης χώρας δεν διαθέτει έγγραφα ταυτότητας δεν μπορεί να δικαιολογήσει, αυτό και μόνο, παράταση της κρατήσεως που προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφος 6, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ».
Examples for reasons justifying/not justifying prolonged detention under Article 15(6):
Η άρνηση συνεργασίας στο πλαίσιο της λήψης των εγγράφων ταυτότητας μπορεί να δικαιολογήσει την παράταση της κράτησης εφόσον υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της άρνησης συνεργασίας και της μη επιστροφής —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-146/14, Mahdi (σκέψη 85): «[…]μόνον αν από την εξέταση της συμπεριφοράς του κατά τη διάρκεια της περιόδου κρατήσεως προκύπτει ότι ο ίδιος δεν συνεργάστηκε στη διαδικασία απομακρύνσεως και εικάζεται ότι η διαδικασία αυτή θα διαρκέσει περισσότερο του προβλεπομένου εξαιτίας της συμπεριφοράς αυτής, […]».
An absence of identity documents as such is not sufficient to justify the prolongation of detention — see judgment of the ECJ in Case C-146/14, Mahdi (paragraph 73): ‘[…] the fact that the third-country national concerned has no identity documents cannot, on its own, be a ground for extending detention under Article 15(6) of Directive 2008/115/EC’.
κατά τον υπολογισμό του χρόνου κράτησης ενόψει απομάκρυνσης, δεν λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος κράτησης του ενδιαφερόμενου προσώπου ως αιτούντος άσυλο, καθώς η κράτηση ενόψει απομάκρυνσης και η κράτηση των αιτούντων άσυλο εμπίπτουν σε διαφορετικές νομικές ρυθμίσεις και καθεστώτα — βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-357/09, Kadzoev (σκέψεις 45 και 48): «Επομένως, η κράτηση ενόψει απομάκρυνσης, η οποία διέπεται από την οδηγία 2008/115/ΕΚ και η κράτηση που διατάσσεται κατά ατόμου που ζητεί άσυλο, βάσει π.χ. των οδηγιών 2003/9/ΕΚ και 2005/85/ΕΚ και των εφαρμοστέων διατάξεων του εθνικού δικαίου, εντάσσονται σε διαφορετικές νομικές ρυθμίσεις.
Non-cooperation in obtaining identity documents may justify the prolongation of detention if there is a causal link between the non-cooperation and non-return — see Judgment of the ECJ in Case C-146/14, Mahdi (paragraph 85): ‘[…] only if an examination of his conduct during the period of detention shows that he has not cooperated in the implementation of the removal operation and that it is likely that that operation lasts longer than anticipated because of that conduct, […]’.
Κατά συνέπεια, […] το χρονικό διάστημα του εγκλεισμού ενός ατόμου σε κέντρο προσωρινής κράτησης βάσει απόφασης που έχει ληφθεί σύμφωνα με τις εθνικές και τις κοινοτικές διατάξεις που αφορούν τους αιτούντες άσυλο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως χρόνος κράτησης ενόψει απομάκρυνσης κατά την έννοια του άρθρου 15 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ».
Taking into account periods of detention as an asylum seeker: when calculating the period of detention for the purpose of removal, periods of detention as asylum seeker need not be taken into account, since detention for removal purposes and detention of asylum seekers fall under different legal rules and regimes — see judgment of the ECJ in Case C-357/09, Kadzoev (paragraphs 45 and 48): ‘Detention for the purpose of removal governed by Directive 2008/115/EC and detention of an asylum seeker in particular under Directives 2003/9/EC and 2005/85/EC and the applicable national provisions thus fall under different legal rules.
Στη σκέψη 47 της ίδιας απόφασης αναφέρονται επιπροσθέτως τα εξής:
Consequently, […] a period during which a person has been held in a detention centre on the basis of a decision taken pursuant to the provisions of national and Community law concerning asylum seekers may not be regarded as detention for the purpose of removal within the meaning of Article 15 of Directive 2008/115/EC’.
«Αν διαπιστωθεί ότι καμία απόφαση δεν ελήφθη σχετικά με τον εγκλεισμό του S.
Paragraph 47 of the same judgment then adds: ‘Should it prove to be the case that no decision was taken on Mr Kadzoev's placement in the detention centre in the context of the procedures opened following his applications for asylum, referred to in paragraph 19 above, so that his detention remained based on the previous national rules on detention for the purpose of removal or on the provisions of Directive 2008/115/EC, Mr Kadzoev's period of detention corresponding to the period during which those asylum procedures were under way would have to be taken into account in calculating the period of detention for the purpose of removal mentioned in Article 15(5) and (6) of Directive 2008/115/EC’.
S.
Taking into account periods of detention pending preparation of a Dublin transfer: the same logic as set out above in relation to periods of detention as asylum seeker applies.
Kadzoev στο κέντρο προσωρινής κράτησης στο πλαίσιο των διαδικασιών που κινήθηκαν κατόπιν των αιτήσεών του για χορήγηση ασύλου, οι οποίες αναφέρθηκαν στη σκέψη 19 της παρούσας απόφασης, και ότι η κράτησή του εξακολουθεί συνεπώς να στηρίζεται στην προϊσχύσασα εθνική ρύθμιση της κράτησης ενόψει απομάκρυνσης ή στη ρύθμιση της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, ο χρόνος της κράτησης του S.
Taking into account periods of detention during which an appeal with suspensive effect is pending: such periods must be taken into account — see judgment of the ECJ in Case C-357/09, Kadzoev (paragraphs 53-54): ‘The period of detention completed by the person concerned during the procedure in which the lawfulness of the removal decision is the subject of judicial review must […] be taken into account for calculating the maximum duration of detention laid down in Article 15(5) and (6) of Directive 2008/115/EC.
S.
If it were otherwise, the duration of detention for the purpose of removal could vary, sometimes considerably, from case to case within a Member State or from one Member State to another because of the particular features and circumstances peculiar to national judicial procedures, which would run counter to the objective pursued by Article 15(5) and (6) of Directive 2008/115/EC, namely to ensure a maximum duration of detention common to the Member States’.
Kadzoev ενόσω ήσαν σε εξέλιξη αυτές οι διαδικασίες ασύλου θα πρέπει να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό του χρόνου κράτησης ενόψει απομάκρυνσης τον οποίο προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφοι 5 και 6, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ».
Taking into account periods of detention for the purpose of removal spent in (another) Member State A, immediately followed by pre-removal detention in Member State B (such a situation may arise for instance in the context of the transfer of a third-country national from Member State A to Member State B under a bilateral readmission agreement covered by Article 6(3) of the Return Directive): the Commission considers that the absolute 18 months threshold of uninterrupted pre-removal detention should not be exceeded, in view of the need to respect the effet utile of the maximum time-limit fixed by Article 15(6) of the Return Directive.
Συνεκτίμηση του χρόνου κράτησης ενόσω εκκρεμεί η προετοιμασία μεταφοράς κατ' εφαρμογή του κανονισμού του Δουβλίνου:
An exchange of information between Member States on periods of detention already spent in another Member State as well as an eventual possibility for Member State B to refuse transfer from Member State A if Member State A made the request excessively late should be addressed under the relevant bilateral readmission agreements.
ισχύει η ίδια λογική όπως και στην προηγούμενη περίπτωση ως προς τον χρόνο κράτησης του ενδιαφερόμενου προσώπου ως αιτούντος άσυλο.
Taking into account periods of detention completed before the rules in the Return Directive became applicable: such periods must be taken into account (see judgment of the ECJ in Case C-357/09, Kadzoev, paragraphs 36-38).
Συνεκτίμηση του χρόνου κράτησης ενόσω εκκρεμεί προσφυγή με ανασταλτικό αποτέλεσμα:
The maximum period of detention prescribed by the Return Directive must not be undermined by re-detaining returnees immediately, following their release from detention.
ο εν λόγω χρόνος κράτησης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-357/09, Kadzoev (σκέψεις 53-54): «[…], ο χρόνος κράτησης του ενδιαφερομένου ενόσω διαρκεί η διαδικασία δικαστικού ελέγχου της νομιμότητας της απόφασης απομάκρυνσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό της μέγιστης διάρκειας της κράτησης την οποία προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφοι 5 και 6, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ.
Re-detention of the same person at a later stage may only be legitimate if an important change of relevant circumstance has taken place (for instance the issuing of necessary papers by a third country or an improvement of the situation in the country of origin, allowing for safe return), if this change gives rise to a ‘reasonable prospect of removal’ in accordance with Article 15(4) of the Return Directive and if all other conditions for imposing detention under Article 15 of that Directive are fulfilled.
Αν το συμπέρασμα αυτό δεν γινόταν δεκτό, η διάρκεια της κράτησης ενόψει απομάκρυνσης θα μπορούσε να διαφέρει, και μάλιστα σημαντικά, από τη μία περίπτωση στην άλλη εντός του ίδιου κράτους μέλους ή από το ένα κράτος μέλος στο άλλο, λόγω των ιδιαιτεροτήτων των εθνικών δικαστικών διαδικασιών και των ιδιαίτερων περιστάσεων που τις χαρακτηρίζουν, πράγμα που θα αντέβαινε στον σκοπό του άρθρου 15, παράγραφοι 5 και 6, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, δηλαδή στη διασφάλιση της ισχύος σε όλα τα κράτη μέλη της ίδιας μέγιστης διάρκειας κράτησης».
Less coercive measures, such as regular reporting to the authorities, deposit of an adequate financial guarantee, submission of documents or the obligation to stay at a certain place may be imposed as long as and to the extent that they can still be considered a ‘necessary measure’ to enforce return.
Συνεκτίμηση του χρόνου κράτησης ενόψει απομάκρυνσης στο κράτος μέλος Α (άλλο κράτος μέλος), που ακολουθείται αμέσως από κράτηση εν αναμονή απομάκρυνσης στο κράτος μέλος Β (η κατάσταση αυτή μπορεί να προκύψει, για παράδειγμα, στο πλαίσιο της μεταφοράς υπηκόου τρίτης χώρας από το κράτος μέλος Α στο κράτος μέλος Β βάσει διμερούς συμφωνίας επανεισδοχής που καλύπτεται από το άρθρο 6 παράγραφος 3 της οδηγίας περί επιστροφής): η Επιτροπή θεωρεί ότι δεν πρέπει να σημειώνεται υπέρβαση του απόλυτου ορίου των 18 μηνών αδιάλειπτης κράτησης εν αναμονή απομάκρυνσης, λόγω της ανάγκης τήρησης της πρακτικής αποτελεσματικότητας του μέγιστου χρονικού διαστήματος που ορίζεται στο άρθρο 15 παράγραφος 6 της οδηγίας περί επιστροφής.
While there are no absolute maximum time limits foreseen for the application of less coercive measures, the scope and duration of such measures shall be subject to a thorough assessment as to their proportionality.
Η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών σχετικά με τον χρόνο κράτησης που έχει ήδη διανυθεί σε άλλο κράτος μέλος καθώς και το ενδεχόμενο το κράτος μέλος Β να αρνηθεί τη μεταφορά από το κράτος μέλος Α εάν το κράτος μέλος Α υπέβαλε το αίτημα υπερβολικά αργά, πρέπει να αντιμετωπίζονται στο πλαίσιο των σχετικών διμερών συμφωνιών επανεισδοχής.
Moreover, if the nature and intensity of a less coercive measures is similar or equal to deprivation of liberty (for example the imposition of an unlimited obligation to stay at a specific facility, without possibility to leave such facility), it must be considered as a de facto continuation of detention and the time limits foreseen in Article 15(5) and (6) of the Return Directive apply.
Συνεκτίμηση του χρόνου κράτησης που διανύθηκε πριν τεθούν σε εφαρμογή οι κανόνες της οδηγίας περί επιστροφής: ο εν λόγω χρόνος κράτησης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη (βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-357/09, Kadzoev, σκέψεις 36-38).
Legal basis: Return Directive — Article 16
Ο μέγιστος χρόνος κράτησης που προβλέπεται από την οδηγία περί επιστροφής δεν πρέπει να υπονομεύεται μέσω της εκ νέου κράτησης των επιστρεφόντων αμέσως μετά την απόλυσή τους.
Detention shall take place as a rule in specialised detention facilities.
Η εκ νέου κράτηση του ίδιου προσώπου σε μεταγενέστερο στάδιο μπορεί να είναι νόμιμη μόνον εφόσον σημειωθεί σημαντική αλλαγή των σχετικών περιστάσεων (όπως έκδοση των αναγκαίων εγγράφων από τρίτη χώρα ή βελτίωση της κατάστασης στη χώρα καταγωγής που καθιστά ασφαλή την επιστροφή), υπό τον όρο ότι η εν λόγω αλλαγή οδηγεί σε «λογικά προοπτική απομάκρυνσης» σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 4 της οδηγίας περί επιστροφής και ότι τηρούνται όλες οι λοιπές προϋποθέσεις που ισχύουν σχετικά με την επιβολή της κράτησης βάσει του άρθρου 15 της οδηγίας αυτής.
Where a Member State cannot provide accommodation in a specialised detention facility and is obliged to resort to prison accommodation, the third-country nationals in detention shall be kept separated from ordinary prisoners
Τα λιγότερο αναγκαστικά μέτρα, όπως η τακτική εμφάνιση ενώπιον των αρχών, η κατάθεση επαρκούς οικονομικής εγγύησης, η υποβολή εγγράφων ή η υποχρέωση παραμονής σε ορισμένο μέρος, μπορούν να επιβάλλονται για όσο χρονικό διάστημα και στο μέτρο που εξακολουθούν να θεωρούνται «αναγκαία μέτρα» για την εκτέλεση της απόφασης επιστροφής.
Third-country nationals in detention shall be allowed — on request — to establish in due time contact with legal representatives, family members and competent consular authorities.
Ενώ δεν υφίστανται απόλυτα μέγιστα χρονικά όρια για την εφαρμογή των λιγότερο αναγκαστικών μέτρων, το πεδίο εφαρμογής και η διάρκεια των εν λόγω μέτρων υπόκειται σε διεξοδική αξιολόγηση ως προς την αναλογικότητά τους.
Particular attention shall be paid to the situation of vulnerable persons.
Επιπλέον, εάν ένα λιγότερο αναγκαστικό μέτρο έχει παρόμοια ή ίδια φύση και ένταση με τη στέρηση της ελευθερίας (όπως, π.χ., η επιβολή απεριόριστης παραμονής σε συγκεκριμένη εγκατάσταση, χωρίς τη δυνατότητα αποχώρησης από αυτή), το εν λόγω μέτρο πρέπει να θεωρείται εκ των πραγμάτων συνέχιση της κράτησης και στην περίπτωση αυτή ισχύουν οι προθεσμίες που ορίζονται στο άρθρο 15 παράγραφοι 5 και 6 της οδηγίας περί επιστροφής.
Emergency health care and essential treatment of illness shall be provided.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 16
Relevant and competent national, international and non-governmental organisations and bodies shall have the possibility to visit detention facilities, as referred to in paragraph 1, to the extent that they are being used for detaining third-country nationals in accordance with this Chapter.
Η κράτηση λαμβάνει χώρα κατά κανόνα σε ειδικές εγκαταστάσεις κράτησης.
Such visits may be subject to authorisation.
Οσάκις κράτος μέλος δεν μπορεί να εξασφαλίσει διαμονή σε ειδικές εγκαταστάσεις κράτησης και είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιεί σωφρονιστικό κατάστημα, οι υπό κράτηση υπήκοοι τρίτων χωρών κρατούνται χωριστά από τους κρατουμένους του κοινού δικαίου.
Third-country nationals kept in detention shall be systematically provided with information which explains the rules applied in the facility and sets out their rights and obligations.
Επιτρέπεται στους υπό κράτηση υπηκόους τρίτων χωρών, κατόπιν αιτήματος, να έρχονται, εν ευθέτω χρόνω, σε επαφή με τους νόμιμους αντιπροσώπους τους, τα μέλη της οικογένειάς τους και τις αρμόδιες προξενικές αρχές.
Such information shall include information on their entitlement under national law to contact the organisations and bodies referred to in paragraph 4.
Δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στις περιπτώσεις ευάλωτων ατόμων.
Initial police arrest (apprehension) for identification purposes is covered by national law: this is expressly highlighted in recital 17 of the Return Directive: ‘Without prejudice to the initial apprehension by law-enforcement authorities,regulated by national legislation, detention should, as a rule, take place in specialised detention facilities’.
Παρέχονται επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και η απαραίτητη θεραπευτική αγωγή.
This clarifies that during an initial period national law may continue to apply.
Οι σχετικές και αρμόδιες, εθνικές, διεθνείς και μη κυβερνητικές οργανώσεις και όργανα έχουν τη δυνατότητα να επισκέπτονται τις εγκαταστάσεις κράτησης που αναφέρονται στην παράγραφο 1, στο βαθμό που χρησιμοποιούνται για την κράτηση υπηκόων τρίτων χωρών σύμφωνα με το παρόν κεφάλαιο.
Even though this is no legal obligation, Member States are encouraged to make sure already at this stage that third-country nationals are kept separated from ordinary prisoners.
Οι επισκέψεις αυτές μπορούν να υπόκεινται σε αδειοδότηση.
Length of the initial apprehension period during which suspected irregular migrants may be kept in police custody: a brief but reasonable time for the purpose of identifying the person under constraint and researching the information enabling it to be determined whether that person is an illegally staying third-country national — see judgment of the ECJ in Case C-329/11, Achughbabian (paragraph 31): ‘It should be held, in that regard, that the competent authorities must have a brief but reasonable time to identify the person under constraint and to research the information enabling it to be determined whether that person is an illegally-staying third-country national.
Οι υπό κράτηση υπήκοοι τρίτων χωρών λαμβάνουν συστηματικά πληροφορίες στις οποίες επεξηγείται ο κανονισμός που εφαρμόζεται στην εγκατάσταση και ορίζονται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους.
Determination of the name andnationality may prove difficult where the person concerned does not cooperate.
Οι πληροφορίες αυτές περιλαμβάνουν στοιχεία περί του δικαιώματός τους, κατά το εθνικό δίκαιο, να έρχονται σε επαφή με τις οργανώσεις και τα όργανα που αναφέρονται στην παράγραφο 4.
Verification of the existence of an illegal stay may likewise prove complicated, particularly where the person concerned invokes a status of asylum seeker or refugee.
Αρχική κράτηση από τις αστυνομικές αρχές Η αρχική σύλληψη από την αστυνομία για σκοπούς ταυτοποίησης καλύπτεται από το εθνικό δίκαιο:
That being so, the competent authorities are required, in order to prevent the objective of Directive 2008/115/EC, as stated in the paragraph above, from being undermined, to act with diligence and take a position without delay on the legality or otherwise of the stay of the person concerned’.
«Με την επιφύλαξη της αρχικής σύλληψης από τις αρχές επιβολήςτου νόμου, που ρυθμίζεται από την εθνική νομοθεσία, η κράτηση θα πρέπει κατά κανόνα να γίνεται σε ειδικές εγκαταστάσεις κράτησης».
Even though there is no detailed binding timeframe, the Commission encourages Member States to make sure that a transfer to a specialised detention facility for irregular migrants normally takes place within 48 hours after apprehension (exceptionally, longer periods may be admissible in case of remote geographic locations).
Με τον τρόπο αυτό αποσαφηνίζεται ότι, σε μια πρώτη φάση, μπορεί να εξακολουθήσει να εφαρμόζεται το εθνικό δίκαιο.
Use of specialised facilities is the general rule: returnees are no criminals and deserve treatment different from ordinary prisoners.
Μολονότι δεν υφίσταται καμία νομική υποχρέωση, τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται να διασφαλίζουν, ήδη από το στάδιο αυτό, ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών κρατούνται χωριστά από τους κρατουμένους του κοινού δικαίου.
The use of specialised facilities is therefore the general rule foreseen by the Return Directive.
Διάρκεια της αρχικής περιόδου σύλληψης κατά την οποία τα πρόσωπα για τα οποία υπάρχουν υποψίες ότι είναι παράτυποι μετανάστες μπορούν να τελούν υπό αστυνομική κράτηση:
Member States are required to detain illegally staying third-country nationals for the purpose of removal in specialised detention facilities, and not in ordinary prisons.
βραχεία μεν, πλην όμως εύλογη προθεσμία με σκοπό την ταυτοποίηση του ελεγχόμενου προσώπου και την αναζήτηση των στοιχείων που επιτρέπουν να καθοριστεί κατά πόσον το πρόσωπο αυτό είναι παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας – βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-329/11, Achughbabian (σκέψη 31): «Επιβάλλεται να ληφθεί, συναφώς, υπόψη ότι οι αρμόδιες αρχές πρέπει να διαθέτουν βραχεία μεν, πλην όμως εύλογη προθεσμία για την ταυτοποίηση του ελεγχόμενου προσώπου και για την αναζήτηση των στοιχείων που επιτρέπουν να καθοριστεί κατά πόσον το πρόσωπο αυτό είναι παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας.
This implies an obligation on Member States to make sure that sufficient places in specialised detention facilities are available, therefore to bring detention capacity in line with actual needs, while ensuring adequate material detention conditions.
Ο καθορισμός του ονόματος και της ιθαγένειας μπορεί, αν ο ενδιαφερόμενος αρνηθεί να συνεργαστεί, να αποδειχθεί δυσχερής.
Exceptions to the general rule: the derogation foreseen in Article 16(1) of the Return Directive, which allows Member States to accommodate pre-removal detainees in exceptional cases in ordinary prisons, must be interpreted restrictively.
Η εξακρίβωση της υπάρξεως παράνομης διαμονής επίσης μπορεί να αποδειχθεί πολύπλοκη, ιδίως όταν ο ενδιαφερόμενος επικαλείται την ιδιότητα του αιτούντος άσυλο ή του πρόσφυγα.
This was expressly confirmed by the judgment of the ECJ in joint Cases C-473/13, Bero and C-514/13, Bouzalmate [78] (paragraph 25): ‘The second sentence of […] Article 16(1) […] lays down a derogation from that principle, which, as such, must be interpreted strictly (see, to this effect, the judgment in Kamberaj, C-571/10, EU:C:2012:233, paragraph 86)’.
Ως εκ τούτου, οι αρμόδιες αρχές υποχρεούνται, προκειμένου να μη διακυβεύεται ο σκοπός της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, όπως υπομνήσθηκε στην προηγούμενη σκέψη, να ενεργούν επιμελώς και να λαμβάνουν αμελλητί θέση επί του παρανόμου ή μη χαρακτήρα της διαμονής του ενδιαφερομένου προσώπου».
Full consideration shall be given to fundamental rights when making use of such derogation, giving due consideration to elements such as situations of overcrowding, the need to avoid repeated transfers and possible detrimental effects on the returnee's wellbeing, particularly in the case of vulnerable persons.