natgillin/translations-raw huggingface dataset:
στη χώρα καταγωγής του/της, ή
Nothing is said in this judgement on the scope and applicability of the Return Directive, hence the general rule set by Article 2(1) remains applicable: ‘either A or B’, meaning that a person is either staying illegally and the Return Directive applies, or the persons enjoys a right to stay and the Return Directive does not apply.
σε χώρα διέλευσης σύμφωνα με κοινοτικές ή διμερείς συμφωνίες επανεισδοχής ή άλλες ρυθμίσεις, ή
Legal basis: Return Directive — Article 3(3)
σε άλλη τρίτη χώρα, στην οποία ο εν λόγω υπήκοος τρίτης χώρας αποφασίζει εθελοντικά να επιστρέψει και στην οποία γίνεται δεκτός/-ή.
Means the process of a third-country national going back — whether in voluntary compliance with an obligation to return, or enforced — to:
Ο ορισμός αυτός περιέχει ορισμένους περιορισμούς σχετικά με τις διαδικασίες που μπορούν να γίνουν δεκτές ως «επιστροφή» και αυτές που δεν μπορούν να γίνουν δεκτές ως «επιστροφή» στο πλαίσιο της εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής.
his or her country of origin; or
Η επάνοδος ενός παρανόμως διαμένοντος υπηκόου τρίτης χώρας σε άλλο κράτος μέλος δεν μπορεί να θεωρηθεί «επιστροφή» δυνάμει του δικαίου της ΕΕ.
a country of transit in accordance with Community or bilateral readmission agreements or other arrangements; or
Ωστόσο, αυτή η ενέργεια ενδέχεται να είναι δυνατή κατ' εξαίρεση στο πλαίσιο των διμερών συμφωνιών επανεισδοχής ή δυνάμει των κανόνων του Δουβλίνου· συνιστάται επομένως να μην ονομάζεται «επιστροφή», αλλά να προτιμάται ο όρος «επάνοδος» ή «μεταφορά».
another third country, to which the third-country national concerned voluntarily decides to return and in which he or she will be accepted.
Ο ορισμός συνεπάγεται επίσης ότι τα κράτη μέλη πρέπει να διενεργούν επιστροφή σε τρίτη χώρα μόνο στις περιστάσεις που περιγράφονται εξαντλητικά σε μία από τις τρεις περιπτώσεις του.
This definition contains limitations on what can be accepted as ‘return’ and what cannot be accepted as ‘return’ for the purposes of implementing the Return Directive.
Ως εκ τούτου, δεν επιτρέπεται, για παράδειγμα, η απομάκρυνση του επιστρέφοντος προς τρίτη χώρα που δεν είναι ούτε η χώρα καταγωγής του ούτε η χώρα διέλευσης χωρίς τη συναίνεσή του.
Passing back an illegally staying third-country national to another Member State cannot be considered ‘return’ under Union law.
Ο όρος «χώρα καταγωγής» στην πρώτη περίπτωση αναφέρεται στη χώρα ιθαγένειας του υπηκόου τρίτης χώρας· για τους ανιθαγενείς, θεωρείται κατά κανόνα ότι είναι η χώρα της προηγούμενης συνήθους διαμονής.
Such action may, however, be exceptionally possible under bilateral readmission agreements or Dublin rules; it is therefore recommended not to call it ‘return’, but rather ‘passing-back’ or ‘transfer’.
Ο όρος «χώρα διέλευσης» στη δεύτερη περίπτωση αναφέρεται μόνο στις τρίτες χώρες και όχι στα κράτη μέλη της ΕΕ.
The definition also implies that Member States must only carry out return to a third country in the circumstances exhaustively listed in one of its three indents.
Η φράση «κοινοτικές ή διμερείς συμφωνίες επανεισδοχής ή άλλες ρυθμίσεις» στη δεύτερη περίπτωση αναφέρεται αποκλειστικά σε συμφωνίες με τρίτες χώρες.
Therefore, for instance, it is not possible to remove a returnee to a third country, which is neither the country of origin nor the country of transit, without consent of the returnee.
Οι διμερείς συμφωνίες επανεισδοχής μεταξύ των κρατών μελών δεν έχουν εφαρμογή σε αυτό το πλαίσιο.
‘Country of origin’ in the first indent refers to the country of nationality of the third-country national; for stateless persons, this can normally be considered to be the country of former habitual residence.
Ωστόσο, οι εν λόγω συμφωνίες μεταξύ των κρατών μελών μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να επιτρέπουν την επάνοδο παράτυπων μεταναστών σε άλλα κράτη μέλη δυνάμει του άρθρου 6 παράγραφος 3 της οδηγίας περί επιστροφής (βλέπε ενότητα 5.5 κατωτέρω).
‘Country of transit’ in the second indent covers only third countries, not EU Member States.
Η φράση «αποφασίζει εθελοντικά να επιστρέψει» στην τρίτη περίπτωση δεν ισοδυναμεί με οικειοθελή αναχώρηση.
‘Community or bilateral readmission agreements or other arrangements’ in the second indent relates to agreements with third countries only.
Η λέξη «εθελοντικά» σε αυτό το πλαίσιο αναφέρεται στην επιλογή του προορισμού από τον επιστρέφοντα.
Bilateral readmission agreements between Member States are irrelevant in this context.
Η εν λόγω εθελοντική επιλογή του προορισμού μπορεί επίσης να γίνει κατά την προετοιμασία επιχείρησης απομάκρυνσης: ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις ο επιστρέφων να προτιμά την απομάκρυνσή του προς άλλη τρίτη χώρα και όχι προς τη χώρα διέλευσης ή καταγωγής.
Such agreements between Member States may, however, in certain cases allow for passing back of irregular migrants to other Member States under Article 6(3) of the Return Directive (see section 5.5 below).
Προσδιορισμός της χώρας επιστροφής σε περίπτωση απομάκρυνσης: εάν χορηγηθεί προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης, αποτελεί ευθύνη του επιστρέφοντος να διασφαλίσει τη συμμόρφωσή του με την υποχρέωση επιστροφής εντός του καθορισμένου χρονικού διαστήματος και δεν υφίσταται καταρχήν ανάγκη προσδιορισμού της χώρας επιστροφής.
The term ‘voluntarily decides to return’ in the third indent is not tantamount to voluntary departure.
Μόνον εάν χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν αναγκαστικά μέτρα από τα κράτη μέλη (απομάκρυνση) είναι απαραίτητο να προσδιοριστεί η τρίτη χώρα στην οποία θα μεταφερθεί το πρόσωπο (βλέπε ενότητα 1.5).
‘Voluntary’ in this context refers to the choice of the destination by the returnee.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 3 παράγραφος 4 και άρθρο 6 παράγραφος 6
Such voluntary choice of the destination may also happen in the preparation of a removal operation: there may be cases in which the returnee prefers to be removed to another third country rather than to the country of transit or origin.
Διοικητική ή δικαστική απόφαση ή πράξη με την οποία κηρύσσεται ή αναφέρεται ως παράνομη η παραμονή υπηκόου τρίτης χώρας και του επιβάλλεται ή αναφέρεται υποχρέωση επιστροφής.
Specification of the country of return in the case of removal: if a period for voluntary departure is granted, then it is the returnee's responsibility to make sure that he/she complies with the obligation to return within the set period and there is in principle no need to specify the country of return.
Ο ορισμός της «απόφασης επιστροφής» εστιάζει σε δύο ουσιώδη στοιχεία.
Only if coercive measures have to be used by Member States (removal), then it is necessary to specify to which third country the person will be removed (see section 1.5).
Η απόφαση επιστροφής πρέπει να περιλαμβάνει:
Legal basis: Return Directive — Articles 3(4) and 6(6)
δήλωση σχετικά με τον παράνομο χαρακτήρα της παραμονής· και
An administrative or judicial decision or act, stating or declaring the stay of a third-country national to be illegal and imposing or stating an obligation to return.
την επιβολή υποχρέωσης επιστροφής.
The definition of a ‘return decision’ focuses on two essential elements.
Η απόφαση επιστροφής μπορεί να περιέχει και άλλα στοιχεία, όπως απαγόρευση εισόδου, προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης, προσδιορισμό της χώρας επιστροφής· όταν δεν αναφέρεται η χώρα επιστροφής, τα κράτη μέλη πρέπει να μεριμνούν για την τήρηση της αρχής της μη επαναπροώθησης σύμφωνα με το άρθρο 5 της οδηγίας περί επιστροφής.
A return decision must contain:
Τα κράτη μέλη διαθέτουν μεγάλη διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τη μορφή (απόφαση ή πράξη, δικαστικού ή διοικητικού χαρακτήρα) την οποία λαμβάνει η απόφαση επιστροφής.
a statement concerning the illegality of the stay; and
Οι αποφάσεις επιστροφής μπορούν να εκδίδονται υπό τη μορφή αυτόνομης πράξης ή απόφασης ή από κοινού με άλλες αποφάσεις, όπως με την απόφαση απομάκρυνσης ή την απόφαση λήξης της νόμιμης παραμονής (βλέπε ενότητα 12.1 κατωτέρω).
the imposition of an obligation to return.
Η απόφαση επιστροφής κηρύσσει ως παράνομη την παραμονή στο κράτος μέλος που εκδίδει την απόφαση, ενώ κοινοποιεί στον αλλοδαπό την υποχρέωση να εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών της ΕΕ και των συνδεδεμένων χωρών Σένγκεν.
A return decision may contain further elements, such as an entry ban, a voluntary departure period, designation of the country of return; when the country of return is not mentioned, Member States must ensure that the principle of non-refoulement is respected in accordance with Article 5 of the Return Directive.
Πρέπει να τονιστεί επιπλέον ότι σύμφωνα με το άρθρο 11, οι αποφάσεις επιστροφής μπορούν να συνοδεύονται από απαγορεύσεις εισόδου με ισχύ σε ολόκληρη την ΕΕ (ήτοι δεσμευτικές για όλα τα κράτη που δεσμεύονται από την οδηγία περί επιστροφής).
Member States enjoy wide discretion concerning the form (decision or act, judicial or administrative) in which a return decision may be adopted.
Ο ελαστικός ορισμός της «απόφασης επιστροφής» δεν σημαίνει ότι η απόφαση που επιβάλλει την υποχρέωση επιστροφής δεν μπορεί να λαμβάνεται υπό τη μορφή αποφάσεως ποινικού δικαστηρίου και στο πλαίσιο ποινικής δίκης —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-430/11, Sagor [10] (σκέψη 39).1.5.
Return decisions can be issued in the form of a self-standing act or decision or together with other decisions, such as a removal order or a decision ending legal stay (see section 12.1 below).
Απόφαση απομάκρυνσης
A return decision states the illegality of stay in the Member State which issues the decision, while stating the obligation to leave the territories of the EU Member States and Schengen Associated countries.
Οδηγία περί επιστροφής – άρθρο 3 παράγραφος 5 και άρθρο 8 παράγραφος 3
Moreover, it needs to be highlighted that in accordance with Article 11, return decisions may be accompanied by entry bans having an EU-wide effect (binding on all States bound by the Return Directive).
Διοικητική ή δικαστική απόφαση ή πράξη με την οποία διατάσσεται η εκτέλεση της υποχρέωσης επιστροφής, και συγκεκριμένα η φυσική μεταφορά εκτός του κράτους μέλους.
The flexible definition of ‘return decision’ does not preclude the decision imposing the obligation to return from being taken in the form of a criminal judgment and in the context of criminal proceedings — see the judgment of the ECJ in Case C-430/11, Sagor [10] (paragraph 39).1.5.
Η απόφαση απομάκρυνσης μπορεί να εκδοθεί είτε μαζί με την απόφαση επιστροφής (διαδικασία ενός σταδίου) είτε χωριστά (διαδικασία δύο σταδίων).
Legal basis: Return Directive — Articles 3(5) and 8(3)
Στις περιπτώσεις που η απόφαση επιστροφής και η απόφαση απομάκρυνσης εκδίδονται μαζί στο πλαίσιο διαδικασίας ενός σταδίου, πρέπει να καθίσταται σαφές –στις περιπτώσεις που χορηγείται προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης– ότι η απομάκρυνση θα λάβει χώρα μόνον εάν δεν τηρηθεί η υποχρέωση επιστροφής εντός της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης.
Administrative or judicial decision or act ordering the enforcement of the obligation to return, namely the physical transportation out of the Member State.
Δεδομένης της υποχρέωσης των κρατών μελών να τηρούν πάντοτε την αρχή της μη επαναπροώθησης, η απομάκρυνση (η φυσική μεταφορά εκτός του κράτους μέλους) δεν μπορεί να γίνει προς απροσδιόριστο προορισμό, αλλά μόνο προς συγκεκριμένη χώρα επιστροφής.
A removal order can either be issued together with a return decision (one-step procedure) or separately (two-step procedure).
Ο επιστρέφων πρέπει να ενημερώνεται εκ των προτέρων για τον προορισμό της επιχείρησης απομάκρυνσης, ούτως ώστε να μπορεί να εκφράσει τυχόν λόγους για τους οποίους πιστεύει ότι η απομάκρυνσή του προς τον προτεινόμενο προορισμό θα αποτελούσε παραβίαση της αρχής της μη επαναπροώθησης και να μπορεί να κάνει χρήση του δικαιώματος προσφυγής.
In those cases in which return decision and removal order are issued together in a one-step procedure, it must be made clear — in those cases in which a period for voluntary departure is granted — that removal will only take place if the obligation to return within the period for voluntary departure has not been complied with.
Η Επιτροπή συνιστά να αναφέρεται η χώρα επιστροφής στη χωριστή απόφαση απομάκρυνσης (διαδικασία δύο σταδίων) ή να αναφέρεται η χώρα στην οποία θα μεταφερθεί το πρόσωπο σε περίπτωση μη συμμόρφωσής του με την υποχρέωση επιστροφής στη συνδυασμένη απόφαση επιστροφής και απομάκρυνσης (διαδικασία ενός σταδίου) ή να ενημερώνεται ο υπήκοος τρίτης χώρας μέσω άλλης απόφασης ή πράξης.
In view of the obligation of Member States to always respect the principle of non-refoulement, removal (physical transportation out of the Member State) cannot happen to an unspecified destination, but only to a specified country of return.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 3 παράγραφος 7 αιτιολογική σκέψη 6
The returnee must be made aware of the destination of the removal operation in advance so that he or she can express any reasons for believing that removal to the proposed destination would be in breach of the principle of non-refoulement and is able to make use of the right to an appeal.
Η ύπαρξη λόγων, σε ατομική περίπτωση, βάσει αντικειμενικών κριτηρίων οριζομένων από το δίκαιο, οι οποίοι οδηγούν στην εικασία ότι υπήκοος τρίτης χώρας υποκείμενος σε διαδικασίες επιστροφής μπορεί να διαφύγει.
The Commission recommends to mention the country of return in the separate removal decision (two-step procedure), or to mention the country to which the person will be removed in the case of non-compliance with the obligation to return in the combined return and removal decision (one-step procedure), or to inform the third-country national through another decision or act.
Η ύπαρξη (ή απουσία) «κινδύνου διαφυγής» διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο στην απόφαση χορήγησης προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης, καθώς και στην απόφαση σχετικά με την ανάγκη κράτησης.
Legal basis: Return Directive — Article 3(7), recital 6
Τα κράτη μέλη πρέπει να βασίζουν την αξιολόγησή τους σχετικά με τον κίνδυνο διαφυγής σε αντικειμενικά κριτήρια που ορίζονται στην εθνική νομοθεσία.
The existence of reasons in an individual case which are based on objective criteria defined by law to believe that a third-country national who is the subject of return procedures may abscond.
Αυτό επιβεβαιώνεται έμμεσα από την απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-528/15, Al Chodor [11], που σχετίζεται με τον ορισμό του «κινδύνου διαφυγής» στο άρθρο 2 στοιχείο ιδ) [12] του κανονισμού του Δουβλίνου, το κείμενο του οποίου είναι κατ' ουσίαν πανομοιότυπο με τον ορισμό του άρθρου 3 παράγραφος 7 της οδηγίας περί επιστροφής.
The existence (or absence) of a ‘risk of absconding’ is a decisive element for determining whether a period for voluntary departure shall be granted or not, as well as for deciding on the need of detention.
Στη συγκεκριμένη απόφαση, το ΔΕΕ απεφάνθη ότι τα εν λόγω αντικειμενικά κριτήρια πρέπει να καθορίζονται σαφώς με δεσμευτικές διατάξεις γενικής ισχύος και ότι δεν είναι δυνατόν να επαρκεί μια παγιωμένη εθνική νομολογία η οποία επικυρώνει μια πάγια διοικητική πρακτική.
Member States must base their assessment on whether there is a risk of absconding on objective criteria fixed in national legislation.
Το ΔΕΕ κατέληξε επιπλέον στο συμπέρασμα ότι, ελλείψει καθορισμού των εν λόγω κριτηρίων με δεσμευτικές διατάξεις γενικής ισχύος, η θέση υπό κράτηση πρέπει να κηρύσσεται παράνομη.
The ECJ judgment in Case C-528/15, Al Chodor [11], related to the definition of ‘risk of absconding’ in Article 2(n) [12] of the Dublin Regulation, which text is in essence identical to the definition of Article 3(7) of the Return Directive, indirectly confirms this.
Μολονότι τα κράτη μέλη διαθέτουν μεγάλη διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τον καθορισμό των εν λόγω κριτηρίων, θα πρέπει να λαμβάνουν δεόντως υπόψη τα ακόλουθα κριτήρια ως ένδειξη της πιθανότητας διαφυγής των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών:
In this judgment, the ECJ established that such objective criteria must be clearly set in binding provisions of general application and that settled national case-law confirming a consistent administrative practice cannot suffice.
έλλειψη εγγράφων,
The ECJ also concluded that, in the absence of such criteria in legally binding provisions of general application, detention must be declared unlawful.
έλλειψη τόπου διαμονής, σταθερής κατοικίας ή αξιόπιστης διεύθυνσης,
While Member States enjoy a wide discretion in determining such criteria, they should take into due account the following ones as an indication that an illegally staying third-country national may abscond:
μη εμφάνιση στις αρμόδιες αρχές,
lack of documentation,
ρητή δήλωση της πρόθεσης για μη συμμόρφωση με μέτρα που σχετίζονται με την επιστροφή (π.χ., απόφαση επιστροφής, μέτρα αποτροπής της διαφυγής),
lack of residence, fixed abode or reliable address,
προηγούμενες καταδίκες για ποινικά αδικήματα, μεταξύ άλλων, για σοβαρά ποινικά αδικήματα σε άλλο κράτος μέλος [13],ποινικές έρευνες και διαδικασίες σε εξέλιξη,
failing to report to relevant authorities,
μη συμμόρφωση με απόφαση επιστροφής, μεταξύ άλλων, με την υποχρέωση επιστροφής εντός της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης,
explicit expression of intent of non-compliance with return-related measures (for instance return decision, measures for preventing absconding),
προηγούμενη διαγωγή (π.χ. διαφυγή),
existence of conviction for a criminal offence, including for a serious criminal offence in another Member State [13],ongoing criminal investigations and proceedings,
έλλειψη οικονομικών πόρων,
non-compliance with a return decision, including with an obligation to return within the period for voluntary departure,
υπαγωγή σε απόφαση επιστροφής που έχει εκδοθεί από άλλο κράτος μέλος,
prior conduct (i.e. escaping),
μη συμμόρφωση με την απαίτηση μετάβασης στο έδαφος άλλου κράτους μέλους το οποίο έχει χορηγήσει έγκυρο τίτλο διαμονής ή άλλη άδεια που παρέχει δικαίωμα παραμονής,
lack of financial resources,
παράνομη είσοδος στο έδαφος των κρατών μελών της ΕΕ και των συνδεδεμένων χωρών Σένγκεν.
being subject of a return decision issued by another Member State,
Η εθνική νομοθεσία είναι δυνατό να προβλέπει και άλλα αντικειμενικά κριτήρια προσδιορισμού της ύπαρξης κινδύνου διαφυγής.
non-compliance with the requirement to go to the territory of another Member State that granted a valid residence permit or other authorisation offering a right to stay,
Σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, ιδίως δε την αρχή της αναλογικότητας, όλες οι αποφάσεις που λαμβάνονται δυνάμει της οδηγίας περί επιστροφής πρέπει να εκδίδονται βάσει εξατομικευμένης αξιολόγησης κάθε μεμονωμένης περίπτωσης.
illegal entry into the territory of the EU Member States and of the Schengen Associated countries.
Ο ανωτέρω κατάλογος κριτηρίων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε όλα τα στάδια της διαδικασίας επιστροφής ως ένα από τα στοιχεία για τη συνολική αξιολόγηση κάθε μεμονωμένης περίπτωσης, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί τη μοναδική βάση για την αυτόματη διαπίστωση ύπαρξης κινδύνου διαφυγής, καθώς συχνά ο συνδυασμός διαφόρων εκ των ανωτέρω κριτηρίων είναι αυτός που αποτελεί τη βάση για να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι υπάρχει τέτοιος κίνδυνος.
National legislation may establish other objective criteria to determine the existence of a risk of absconding.
Πρέπει να αποφεύγεται η εξαγωγή αυτόματων συμπερασμάτων, όπως ότι η παράνομη είσοδος ή η έλλειψη εγγράφων σημαίνει ύπαρξη κινδύνου διαφυγής.
According to general principles of Union law, in particular the principle of proportionality, all decisions taken under the Return Directive must be adopted on the basis of an individual assessment of each case.
Μια τέτοιου είδους εξατομικευμένη αξιολόγηση πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της ηλικίας, της κατάστασης της υγείας και της κοινωνικής κατάστασης των ενδιαφερομένων προσώπων που μπορεί να επηρεάζουν άμεσα τον κίνδυνο να διαφύγει ο υπήκοος τρίτης χώρας, και ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται κίνδυνος διαφυγής ακόμη και αν πληρούνται ένα ή περισσότερα από τα κριτήρια που ορίζονται στο εθνικό δίκαιο.
The above list of criteria should be taken into account at any stage during the return procedure as an element in the overall assessment of each individual situation, but it cannot be the sole basis for assuming automatically a risk of absconding, as frequently it will be a combination of several of the above-listed criteria that will provide a basis for concluding the existence of such a risk.
Εκτός από τα κριτήρια που προαναφέρονται τα οποία μπορεί να αποτελούν ένδειξη της ύπαρξης κινδύνου διαφυγής, και με την επιφύλαξη των δικαιωμάτων ακρόασης και πραγματικής προσφυγής που έχουν οι ενδιαφερόμενοι υπήκοοι τρίτων χωρών, η εθνική νομοθεσία μπορεί επιπλέον να ορίσει ότι ορισμένες αντικειμενικές περιστάσεις συνιστούν μαχητό τεκμήριο ότι υπάρχει κίνδυνος διαφυγής (ήτοι, ο υπήκοος τρίτης χώρας θα πρέπει να ανταποδείξει ότι, παρότι υφίστανται οι κάτωθι περιστάσεις, δεν υπάρχει κίνδυνος διαφυγής), όπως ενδεικτικά οι ακόλουθες:
Any automatic conclusion, such as that illegal entry or lack of documents mean the existence of a risk of absconding, must be avoided.
άρνηση συνεργασίας κατά τη διαδικασία ταυτοποίησης, χρήση πλαστών ή παραποιημένων εγγράφων ταυτότητας, καταστροφή ή κατ' άλλο τρόπο διάθεση των υπαρχόντων εγγράφων ή άρνηση παροχής δακτυλικών αποτυπωμάτων,
Such individual assessment must take into account all relevant factors, including the age and the health and social conditions of the persons concerned that may be directly affecting the risk that the third-country national may abscond, and may in certain cases lead to the conclusion that there is no risk of absconding even though one or more of the criteria fixed in national law are fulfilled.
αντίθεση με βία ή με δόλο στη διαδικασία επιστροφής,
In addition to the criteria mentioned above that may indicate the existence of a risk of absconding, and without prejudice to the rights of third-country nationals concerned to be heard and to an effective remedy, national legislation may also qualify certain objective circumstances as constituting a rebuttable presumption that there is a risk of absconding (i.e. the third-country national should rebut that, notwithstanding the existence of the circumstances below, such risk does not exist), such as:
μη συμμόρφωση με μέτρο που έχει στόχο την αποτροπή της διαφυγής (βλέπε ενότητα 6.2),
refusing to cooperate in the identification process, using false or forged identity documents, destroying or otherwise disposing of existing documents, or refusing to provide fingerprints;
μη συμμόρφωση με την ισχύουσα απαγόρευση εισόδου,
opposing violently or fraudulently the return operation;
συμμετοχή σε μη εγκεκριμένη δευτερογενή μετακίνηση σε άλλο κράτος μέλος.
not complying with a measure aimed at preventing absconding (see section 6.2),
Η Επιτροπή συνιστά να προβλέπονται τέτοια μαχητά τεκμήρια στην εθνική νομοθεσία.
not complying with an existing entry ban,
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 3 παράγραφος 8
engaging in unauthorised secondary movement to another Member State.
Η τήρηση της υποχρέωσης επιστροφής εντός της προθεσμίας που ορίζεται για τον σκοπό αυτό στην απόφαση επιστροφής.
The Commission recommends providing for such rebuttable presumptions in national legislation.
Η οικειοθελής αναχώρηση στο πλαίσιο του κεκτημένου της Ένωσης στον τομέα της επιστροφής αναφέρεται στην οικειοθελή συμμόρφωση με την υποχρέωση επιστροφής σε τρίτη χώρα.
Legal basis: Return Directive — Article 3(8)
Ο όρος «οικειοθελής αναχώρηση» δεν καλύπτει τις περιπτώσεις στις οποίες νομίμως διαμένοντες υπήκοοι τρίτων χωρών αποφασίζουν με δική τους πρωτοβουλία να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους.
Compliance with the obligation to return within the time-limit fixed for that purpose in the return decision.
Αυτή η «πραγματικά» οικειοθελής επιστροφή (σενάριο 1 στην κατωτέρω εικόνα) δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής, διότι αφορά νομίμως και όχι παρανόμως διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών.
Voluntary departure in the context of the Union return acquis refers to the voluntary compliance with an obligation to return to a third country.