natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Τα κράτη μέλη δύνανται να θεσπίζουν στους οικείους εθνικούς νόμους ή διοικητικούς κανονισμούς τα γενικά κριτήρια που θα λαμβάνονται υπόψη για τον ατομικό καθορισμό της διάρκειας της απαγόρευσης εισόδου, σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 2 της οδηγίας περί επιστροφής.
The Return Directive gives no definition as to the exact meaning of this term and the ECJ case law on the use of this term in other migration directives and in the free movement context does not directly apply in the Return Directive context since the issues at stake and the context are different.
Σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή την εθνική ασφάλεια: σε περιπτώσεις σοβαρής απειλής για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή την εθνική ασφάλεια, οι απαγορεύσεις εισόδου μπορούν να εκδίδονται για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των πέντε ετών.
Nevertheless some considerations contained in ECJ case-law (in particular on horizontal concepts such as proportionality and effet utile of directives) may provide some steer: in Section 3 of the communication on guidance for better transposition and application of Directive 2004/38/EC on the right of citizens of the Union and their family members to move and reside freely within the territory of the Member States [59], the Commission provided for detailed guidance relating to the interpretation of the notion of public policy and public security in the free movement context.
Οι παράγοντες που μπορούν να λαμβάνονται υπόψη από τα κράτη μέλη για τον προσδιορισμό αυτής της απειλής μπορεί να είναι ποινικά αδικήματα καθώς και σοβαρές διοικητικές παραβάσεις (π.χ., επανειλημμένη χρήση πλαστών εγγράφων ταυτότητας, επανειλημμένες και εσκεμμένες παραβιάσεις της μεταναστευτικής νομοθεσίας).
Moreover, comparative information on the interpretations given to this term by Member States in the migration context may be taken from the results of the EMN ad hoc query (140) on the understanding of the notions of ‘public policy’ and ‘public security’.
Ωστόσο, κανένας από αυτούς τους παράγοντες δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά αυτομάτως και καθ' εαυτόν απειλή για τη δημόσια τάξη: τα κράτη μέλη δεσμεύονται σε κάθε περίπτωση να διενεργούν ατομική εξέταση όλων των σχετικών περιστάσεων και να τηρούν την αρχή της αναλογικότητας.
In paragraph 48 of its judgment in Case C-554/13, Zh. and O., which dealt with the notion of ‘public policy’ in the Return Directive's context (see section 6.3), the ECJ expressly confirmed that analogies may be made with its case-law on Directive 2004/38/EC (judgment of the ECJ in Case C-430/10, Gaydarov [60], paragraph 32).The length of public order entry bans: the length of public order entry bans needs to be individually determined, taking into account the seriousness of the offences committed by the third-country nationals, the linked risks to public policy, public security or national security and the individual situation of the persons concerned.
Η οδηγία περί επιστροφής δεν παρέχει ορισμό σχετικά με την ακριβή έννοια του όρου αυτού η δε νομολογία του ΔΕΕ σχετικά με τη χρήση του συγκεκριμένου όρου σε άλλες σχετικές με τη μετανάστευση οδηγίες και στο πλαίσιο της ελεύθερης κυκλοφορίας δεν έχει άμεση εφαρμογή στο πλαίσιο της οδηγίας περί επιστροφής, καθώς τα διακυβευόμενα ζητήματα και το πλαίσιο είναι διαφορετικά.
The principle of proportionality must be respected in any case.
Ωστόσο, ορισμένες σκέψεις που περιέχονται στη νομολογία του ΔΕΕ (ιδιαίτερα όσον αφορά οριζόντιες έννοιες όπως η αναλογικότητα και η πρακτική αποτελεσματικότητα των οδηγιών) μπορούν να δώσουν κάποιες κατευθύνσεις: στο τμήμα 3 της ανακοίνωσης με θέμα Κατευθυντήριες γραμμές για την καλύτερη ενσωμάτωση και εφαρμογή της οδηγίας 2004/38/ΕΚ σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών [59], η Επιτροπή παρείχε λεπτομερείς κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την ερμηνεία της έννοιας της δημόσιας τάξης και της δημόσιας ασφάλειας στο πλαίσιο της ελεύθερης κυκλοφορίας.
A systematic issuing of life-long entry bans in all public order cases, without taking into account the circumstances of the individual case (for example gravity of the offences, risks) is contrary to the Directive.
Εξάλλου, συγκριτικές πληροφορίες σχετικά με τις ερμηνείες που αποδίδονται σε αυτόν τον όρο από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της μετανάστευσης μπορούν να ληφθούν από τα αποτελέσματα του ειδικού ερωτήματος του ΕΔΜ (140) σχετικά με την κατανόηση των εννοιών της «δημόσιας τάξης» και της «δημόσιας ασφάλειας».
A Member State might envisage varying timeframes for typical case categories, such as 10 years as a generalstandard rule for public order cases and 20 years in particularly serious circumstances.
Στη σκέψη 48 της απόφασής του στην υπόθεση C-554/13, Zh. και O., που αφορά την έννοια της «δημόσιας τάξης» στο πλαίσιο της οδηγίας περί επιστροφής (βλέπε ενότητα 6.3), το ΔΕΕ επιβεβαίωσε ρητώς ότι μπορεί να γίνει παραπομπή, κατ' αναλογία, στη νομολογία του σχετικά με την οδηγία 2004/38/ΕΚ (απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-430/10, Gaydarov [60], σκέψη 32).Η διάρκεια των απαγορεύσεων εισόδου για λόγους δημόσιας τάξης: η διάρκεια των απαγορεύσεων εισόδου για λόγους δημόσιας τάξης πρέπει να καθορίζεται κατά περίπτωση, λαμβανομένων υπόψη της σοβαρότητας των αδικημάτων που διαπράττονται από τους υπηκόους τρίτων χωρών, των σχετικών κινδύνων για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή την εθνική ασφάλεια και της ατομικής κατάστασης των ενδιαφερόμενων προσώπων.
Member States should provide for the possibility to review the entry ban decision, in particular the existence of the conditions justifying it, either ex officio or following an application by the person concerned.
Η αρχή της αναλογικότητας πρέπει να τηρείται σε κάθε περίπτωση.
No unlimited entry bans: the length of the entry ban is a key element of the entry ban decision.
Η συστηματική έκδοση ισόβιων απαγορεύσεων εισόδου σε όλες τις περιπτώσεις απειλής για τη δημόσια τάξη, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι περιστάσεις της εκάστοτε περίπτωσης (π.χ., βαρύτητα των αδικημάτων, κίνδυνοι) αντιβαίνει σταπροβλεπόμενα στην οδηγία.
It must be determined ex officio in advance in each individual case.
Ένα κράτος μέλος μπορεί να προβλέπει ποικίλα χρονικά πλαίσια για συνήθεις κατηγορίες περιπτώσεων, όπως 10 έτη ως γενικό πρότυπο κανόνα για περιπτώσεις απειλής της δημόσιας τάξης και 20 έτη για ιδιαίτερα σοβαρές περιπτώσεις.
The ECJ expressly confirmed this in its judgment of Case C-297/12, Filev and Osmani (paragraphs 27 and 34): ‘It must be noted that it clearly follows from the terms “[t]he length of the entry ban shall be determined” that Member States are under an obligation to limit the effects in time of any entry ban in principle to a maximum of five years independently of an application made for that purpose by the relevant third-country national. […] Article 11(2) of Directive 2008/115/EC must be interpreted as precluding a provision of national law […] which makes the limitation of the length of an entry ban subject to the making by the third-country national concerned of an application seeking to obtain the benefit of such a limit’.
Τα κράτη μέλη πρέπει να παρέχουν τη δυνατότητα επανεξέτασης της απόφασης απαγόρευσης εισόδου, ιδίως δε της ύπαρξης συνθηκών που την αιτιολογούν, είτε αυτεπαγγέλτως είτε κατόπιν αίτησης που υποβάλλει το ενδιαφερόμενο πρόσωπο.
The moment at which the clock starts ticking: the Return Directive does not expressly lay down the starting point from which the period of application of the entry ban is to be calculated.
Δεν επιτρέπεται η απαγόρευση εισόδου να έχει απεριόριστη διάρκεια: η διάρκεια της απαγόρευσης εισόδου είναι βασικό στοιχείο της απόφασης απαγόρευσης εισόδου.
However, the ECJ in Case C-225/16, Ouhrami [61] provided clarity on this issue.The ECJ clarified that the determination of the starting point for an entry ban cannot be left to the discretion of each Member State, as this would undermine the objective of the Return Directive and the purpose of the entry bans.
Πρέπει να καθορίζεται εκ των προτέρων αυτεπαγγέλτως σε κάθε επιμέρους περίπτωση.
The ECJ concluded that ‘it thus follows from the wording, general scheme and objective of Directive 2008/115/EC that the period of application of the entry ban does not begin to run until the date on which the person concerned has actually left the territory of the Member States’ (paragraph 53).
Αυτό επιβεβαιώθηκε ρητά από το ΔΕΕ στην απόφασή του στην υπόθεση C-297/12, Filev και Osmani (σκέψεις 27 και 34): «Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως προκύπτει σαφώς από τη φράση “[η] διάρκεια της απαγόρευσης εισόδου καθορίζεται”, τα κράτη μέλη οφείλουν να περιορίσουν χρονικώς τα αποτελέσματα κάθε απαγορεύσεως εισόδου, καταρχήν έως το πολύ μια πενταετία, και τούτο ανεξαρτήτως αν ο συγκεκριμένος υπήκοος τρίτης χώρας έχει υποβάλει αίτηση για τον σκοπό αυτό. […] το άρθρο 11 παράγραφος 2 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση […] η οποία εξαρτά τον περιορισμό της διάρκειας μιας απαγορεύσεως εισόδου από την υποβολή, εκ μέρους του ενδιαφερομένου υπηκόου τρίτης χώρας, αιτήσεως για την παροχή του ευεργετήματος που επάγεται ένας τέτοιος περιορισμός».
Indeed, if an entry ban were to apply before the actual departure of the third-country national, its duration would be unduly reduced.
Ωστόσο, το ΔΕΕ παρείχε διευκρινίσεις για το συγκεκριμένο ζήτημα στην υπόθεση C-225/16, Ouhrami [61].Το ΔΕΕ διευκρίνισε ότι ο καθορισμός του επίμαχου χρονικού σημείου δεν μπορεί να καταλείπεται στην κρίση κάθε κράτους μέλους, καθώς έτσι θα υπονομευόταν ο στόχος της οδηγίας περί επιστροφής και ο σκοπός των απαγορεύσεων εισόδου.
Member States should put in place means to confirm and verify the actual date of departure of third-country nationals (see sections 6.4 and 6.6) to ensure that entry bans start applying at the moment in which they actually leave the territory of the Member States.
Το ΔΔΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «συνεπώς, από το γράμμα, την οικονομία και τον σκοπό της οδηγίας 2008/115/ΕΚ προκύπτει ότι το χρονικό διάστημα της απαγορεύσεως εισόδου εκκινεί την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος πράγματι εγκατέλειψε το έδαφος των κρατών μελών» (σκέψη 53).
Legal basis: Return Directive — Article 11(3)
Πράγματι, εάν εφαρμοζόταν απαγόρευση εισόδου πριν από την ημερομηνία της πραγματικής αναχώρησης του υπηκόου τρίτης χώρας, η διάρκειά της θα μειωνόταν αδικαιολόγητα.
Subparagraph 1: Member States shall consider withdrawing or suspending an entry ban where a third-country national who is the subject of an entry ban issued in accordance with paragraph 1, second subparagraph, can demonstrate that he or she has left the territory of a Member State in full compliance with a return decision.
Το ΔΕΕ απεφάνθη επομένως ότι «η […] διάρκεια της απαγορεύσεως εισόδου […] πρέπει να υπολογίζεται με αφετηρία την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος πράγματι εγκατέλειψε το έδαφος των κρατών μελών» (σκέψη 58).
The possibility to suspend or withdraw an entry ban in those cases in which a returnee has left the territory of a Member State in full compliance with a return decision (notably within the granted period for voluntary departure) should be used as an incentive to encourage voluntary departure.
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να θεσπίσουν μέσα επιβεβαίωσης και ελέγχου της πραγματικής ημερομηνίας αναχώρησης των υπηκόων τρίτων χωρών (βλέπε ενότητες 6.4 και 6.6) ώστε να διασφαλίζεται ότι οι απαγορεύσεις εισόδου τίθενται σε εφαρμογή τη στιγμή κατά την οποία οι τελευταίοι εγκαταλείπουν πράγματι το έδαφος των κρατών μελών.
Member States shall provide for a possibility in their national legislation and administrative practice to apply for withdrawal or suspension of an entry ban in these circumstances.
Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 11 παράγραφος 3
An effort should be made to make such procedures easily accessible for the returnee and practically operational.
Εδάφιο 1: Τα κράτη μέλη εξετάζουν την ανάκληση ή την αναστολή απαγόρευσης εισόδου, όταν υπήκοος τρίτης χώρας για τον οποίο έχει εκδοθεί η απαγόρευση αυτή σύμφωνα με την παράγραφο 1, δεύτερο εδάφιο, μπορεί να αποδείξει ότι έχει αναχωρήσει από το έδαφος κράτους μέλους συμμορφούμενος πλήρως με απόφαση επιστροφής.
Different possibilities exist for allowing the returnee to provide evidence as regards his/her departure from EU territory, such as: an exit stamp in the returnee's passport, data in national border data systems or reporting back of the returnee at a consular representation of a Member State in a third country.
Η δυνατότητα αναστολής ή ανάκλησης απαγόρευσης εισόδου στις περιπτώσεις που επιστρέφων έχει αναχωρήσει από το έδαφος κράτους μέλους συμμορφούμενος πλήρως με απόφαση επιστροφής (ιδίως δε εντός της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης που έχει χορηγηθεί) πρέπει να χρησιμοποιείται ως κίνητρο για την ενθάρρυνση της οικειοθελούς αναχώρησης.
Shortening of entry bans: Member States are also free to shorten an existing entry ban in the circumstances addressed by Article 11(3) of the Return Directive.
Τα κράτη μέλη, στην εθνική νομοθεσία και στη διοικητική πρακτική τους, προβλέπουν τη δυνατότητα υποβολής αίτησης για ανάκληση ή αναστολή απαγόρευσης εισόδου σε αυτές τις περιπτώσεις.
The possibility for Member States to withdraw an entry ban under Article 11(3) can be interpreted as covering also a partial withdrawal (i.e. shortening) of an entry ban.
Θα πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια ώστε αυτές οι διαδικασίες να καταστούν πρακτικά λειτουργικές και εύκολα προσβάσιμες στους επιστρέφοντες.
Subparagraph 2: Victims of trafficking in human beings who have been granted a residence permit pursuant to Directive 2004/81/EC shall not be subject of an entry ban without prejudice to paragraph 1, first subparagraph, point (b), and provided that the third-country national concerned does not represent a threat to public policy, public security or national security.
Υπάρχουν διάφορες δυνατότητες που επιτρέπουν στον επιστρέφοντα να προσκομίσει στοιχεία που να αποδεικνύουν την αναχώρησή του από το έδαφος της ΕΕ, όπως: σφραγίδα εξόδου στο διαβατήριο του επιστρέφοντος, στοιχεία σε συστήματα δεδομένων εθνικών συνόρων ή εμφάνιση του επιστρέφοντος σε προξενική αντιπροσωπεία κράτους μέλους σε τρίτη χώρα.
Victims of trafficking who had been previously granted a residence permit in accordance with Directive 2004/81/EC should not receive an entry ban, unless the person concerned did not comply with an obligation to return within a period for voluntary departure or if the person concerned represents a threat to public policy.
Συντόμευση των απαγορεύσεων εισόδου: Τα κράτη μέλη έχουν επίσης τη δυνατότητα να συντομεύσουν ισχύουσα απαγόρευση εισόδου στις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 11 παράγραφος 3 της οδηγίας περί επιστροφής.
This rule only applies to periods of illegal stay immediately following a legal stay covered by Directive 2004/81/EC and it does not create a life-long exemption for previous holders of such permits.
Η δυνατότητα των κρατών μελών να ανακαλούν απαγορεύσεις εισόδου δυνάμει του άρθρου 11 παράγραφος 3 μπορεί να εννοηθεί ότι καλύπτει επίσης τη μερική ανάκληση (ήτοι, συντόμευση) μιας απαγόρευσης εισόδου.
Subparagraph 3: Member States may refrain from issuing, withdraw or suspend an entry ban in individual cases for humanitarian reasons.
Εδάφιο 2: Τα θύματα παράνομης διακίνησης ανθρώπων στα οποία έχει χορηγηθεί άδεια παραμονής σύμφωνα με την οδηγία 2004/81/ΕΚ δεν υπόκεινται σε απαγόρευση εισόδου με την επιφύλαξη της παραγράφου 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο β), και υπό τον όρο ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας δεν αποτελεί απειλή για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή την εθνική ασφάλεια.
Member States are free not to issue entry bans in individual cases, notably in the compulsory cases foreseen by Article 11(1)(a) and (b) of the Return Directive, only for humanitarian reasons; such reasons need to be determined at national level.
Εδάφιο 3: Τα κράτη μέλη μπορούν να μην εκδίδουν, να ανακαλούν ή να αναστέλλουν απαγόρευση εισόδου σε μεμονωμένες περιπτώσεις για ανθρωπιστικούς λόγους.
Member States are also allowed to withdraw or suspend existing entry bans for humanitarian reasons.
Τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να μην εκδίδουν απαγορεύσεις εισόδου σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ιδίως δε στις υποχρεωτικές περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 11 παράγραφος 1 στοιχεία α) και β) της οδηγίας περί επιστροφής, μόνο για ανθρωπιστικούς λόγους· οι λόγοι αυτοί πρέπει να προσδιορίζονται σε εθνικό επίπεδο.
This optional clause gives Member States the possibility to make use of it in accordance with their national legislation and administrative practice.
Επιτρέπεται ακόμη στα κράτη μέλη να ανακαλούν ή να αναστέλλουν ισχύουσες απαγορεύσεις εισόδου για ανθρωπιστικούς λόγους.
Subparagraph 4: Member States may withdraw or suspend an entry ban in individual cases or certain categories of cases for other reasons.
Η συγκεκριμένη προαιρετική ρήτρα παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιούν σύμφωνα με την οικεία εθνική νομοθεσία και διοικητική πρακτική.
Member States are free to withdraw or suspend existing entry bans for reasons other than humanitarian reasons, to be determined at national level.
Εδάφιο 4:
In cases of humanitarian catastrophes (such as earthquakes, other natural disasters or armed conflicts) in third countries which may lead to a mass influx of displaced persons, formal procedures for withdrawal of entry bans in individual cases may take too long and are not feasible.
Τα κράτη μέλη μπορούν να ανακαλούν ή να αναστέλλουν απαγόρευση εισόδου σε μεμονωμένες περιπτώσεις ή σε ορισμένες κατηγορίες περιπτώσεων για άλλους λόγους.
Therefore the possibility exists to provide for a horizontal suspension or withdrawal of existing entry bans related to the concerned groups of persons.
Τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να ανακαλούν ή να αναστέλλουν ισχύουσες απαγορεύσεις εισόδου για άλλους λόγους πέραν των ανθρωπιστικών, οι οποίοι πρέπει επίσης να προσδιορίζονται σε εθνικό επίπεδο.
A need to withdraw entry bans validly issued under the Return Directive may also arise in relation to third-country nationals who could later establish that they are enjoying the right of free movement under Union law, for example by becoming members of the family of EU/EEA/CH nationals falling under Article 21 TFEU or Directive 2004/38/EC.
Σε περιπτώσεις ανθρωπιστικών καταστροφών (όπως σεισμοί, άλλες φυσικές καταστροφές ή ένοπλες συγκρούσεις) σε τρίτες χώρες, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε μαζική εισροή εκτοπισθέντων, οι επίσημες διαδικασίες για την ανάκληση απαγορεύσεων εισόδου σε μεμονωμένες περιπτώσεις μπορεί να καθυστερήσουν πολύ και δεν είναι εφικτές.
Non-respect of an entry ban should be taken into consideration by Member States when considering the length of a further entry ban.
Επομένως, υπάρχει η δυνατότητα πρόβλεψης οριζόντιας αναστολής ή ανάκλησης υφιστάμενων απαγορεύσεων εισόδου για σχετικές ομάδες προσώπων.
In this context, recital 14 of the Return Directive expressly provides that ‘The length of the entry ban should be determined with due regard to all relevant circumstances of an individual case and should not normally exceed five years.
Ανάγκη ανάκλησης απαγορεύσεων εισόδου που εκδόθηκαν βάσει της οδηγίας περί επιστροφής μπορεί να προκύψει επίσης στην περίπτωση υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι στη συνέχεια μπορούν να αποδείξουν ότι απολαύουν του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας βάσει του ενωσιακού δικαίου, για παράδειγμα αποκτώντας την ιδιότητα μέλους της οικογένειας υπηκόων ΕΕ/ΕΟΧ/Ελβετίας που εμπίπτουν στο άρθρο 21 της ΣΛΕΕ ή στην οδηγία 2004/38/ΕΚ.
In this context, particular account should be taken of the fact that the third-country national concerned has already been the subject of more than one return decision or removal order or has entered the territory of a Member State during an entry ban’.
Η μη τήρηση απαγόρευσης εισόδου πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από τα κράτη μέλη κατά τον προσδιορισμό της διάρκειας περαιτέρω απαγόρευσης εισόδου.
The Return Directive allows Member States to provide for further sanctions under national administrative law (for instance, a fine), subject to the effet utile of the Directive and the relevant case-law of the ECJ in this regard.
Στο πλαίσιο αυτό, η αιτιολογική σκέψη 14 της οδηγίας περί επιστροφής προβλέπει ρητώς ότι «Η διάρκεια της απαγόρευσης εισόδου θα πρέπει να καθορίζεται λαμβανομένων δεόντως υπόψη όλων των σχετικών περιστάσεων κάθε μεμονωμένης περίπτωσης και κανονικά δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα πέντε χρόνια.
When doing so, Member States should make no difference between entry bans issued by their own national authorities and by those issued by authorities of other Member States, as this would undermine the harmonised concept of an EU-wide entry ban established by the Return Directive.
Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να λαμβάνεται ιδιαιτέρως υπόψη το γεγονός ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας έχει ήδη καταστεί αντικείμενο περισσοτέρων της μιας αποφάσεων επιστροφής ή απομάκρυνσης ή έχει εισέλθει στο έδαφος ενός κράτους μέλους κατά τη διάρκεια απαγόρευσης εισόδου».
Member States can adopt criminal law sanctions against illegally staying third-country nationals who did not comply with an valid entry ban following their return (judgment of the ECJ in Case C-290/14, Celaj, see section 4).
Η οδηγία περί επιστροφής επιτρέπει στα κράτη μέλη να προβλέπουν περαιτέρω κυρώσεις βάσει του εθνικού διοικητικού δικαίου (π.χ., πρόστιμο), με την επιφύλαξη της πρακτικής αποτελεσματικότητας της οδηγίας και της σχετικής νομολογίας του ΔΕΕ για το θέμα αυτό.
Article 11(5) of the Return Directive clarifies that the provisions on return-related entry bans apply without prejudice to the right to international protection under EU asylum acquis: this implies that previously issued entry bans under the Return Directive cannot justify the return or penalisation of third-country nationals authorised to enter or stay in the EU as asylum seeker or as beneficiary of international protection — see judgment of the ECJ in Case C-290/14, Celaj (paragraph 32).
Στις περιπτώσεις αυτές, τα κράτη μέλη δεν πρέπει να κάνουν διάκριση μεταξύ των απαγορεύσεων εισόδου που εκδίδονται από τις δικές τους εθνικές αρχές και εκείνων που εκδίδονται από τις αρχές άλλων κρατών μελών, διότι αυτό θα υπονόμευε την εναρμονισμένη έννοια της απαγόρευσης εισόδου σε ολόκληρη την ΕΕ την οποία θεσπίζει η οδηγία περί επιστροφής.
Such entry bans should be suspended (pending ongoing asylum procedures) or withdrawn (once international protection has been granted).
Τα κράτη μέλη μπορούν να υιοθετούν κυρώσεις ποινικού δικαίου εις βάρος παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών που δεν συμμορφώθηκαν με ισχύουσα απαγόρευση εισόδου μετά την επιστροφή τους (απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-290/14, Celaj, βλέπε ενότητα 4).
Legal basis: Return Directive — Article 11(4); Schengen Implementing Convention — Article 25
Το άρθρο 11 παράγραφος 5 της οδηγίας περί επιστροφής διευκρινίζει ότι οι διατάξεις σχετικά με τις απαγορεύσεις εισόδου που σχετίζονται με επιστροφή εφαρμόζονται με την επιφύλαξη του δικαιώματος διεθνούς προστασίας βάσει του κεκτημένου της ΕΕ για το άσυλο: αυτό συνεπάγεται ότι απαγορεύσεις εισόδου που εκδόθηκαν στο παρελθόν δυνάμει της οδηγίας περί επιστροφής δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την επιστροφή ή την τιμωρία υπηκόων τρίτων χωρών που έχουν το δικαίωμα να εισέρχονται ή να παραμένουν στην ΕΕ ως αιτούντες άσυλο ή ως δικαιούχοι διεθνούς προστασίας —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-290/14, Celaj (σκέψη 32).
Where a Member State is considering issuing a residence permit or other authorisation offering a right to stay to a third-country national who is the subject of an entry ban issued by another Member State, it shall first consult the Member State having issued the entry ban and shall take account of its interests in accordance with Article 25 of the Convention implementing the Schengen Agreement.
Αυτές οι απαγορεύσεις εισόδου πρέπει να αναστέλλονται (ενόσω εκκρεμούν διαδικασίες ασύλου) ή να ανακαλούνται (εφόσον έχει χορηγηθεί διεθνής προστασία).
Article 25 Schengen Implementing Convention provides that:
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 11 παράγραφος 4· σύμβαση εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν — άρθρο 25
Where a Member State considers issuing a residence permit, it shall systematically carry out a search in the Schengen Information System.