natgillin/translations-raw huggingface dataset:
«Ιστορικές» απαγορεύσεις εισόδου
Consultation between Member States
ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ
‘Historic’ entry bans
Δικαίωμα χρηστής διοίκησης και δικαίωμα ακρόασης
PROCEDURAL SAFEGUARDS
Αποφάσεις που σχετίζονται με την επιστροφή
Right to good administration and right to be heard
Μορφή αποφάσεων και μετάφραση Νομική βάση:
Decisions related to return
Ένδικα μέσα
Form of decisions and translation
Γλωσσική συνδρομή και δωρεάν νομική αρωγή
Legal remedies
ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΕΝΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ
Linguistic assistance and free legal aid
Γραπτή βεβαίωση Νομική βάση:
SAFEGUARDS PENDING RETURN
Καταστάσεις παρατεταμένης παρατυπίας
Written confirmation
ΚΡΑΤΗΣΗ
Situations of protracted irregularity
Περιστάσεις που δικαιολογούν την κράτηση
DETENTION
Μορφή και αρχική επανεξέταση της απόφασης κράτησης
Circumstances justifying detention
Τακτική επανεξέταση της απόφασης κράτησης
Form and initial review of detention
Λήξη της κράτησης Νομική βάση:
Regular review of detention
Απουσία λογικής προοπτικής απομάκρυνσης:
Ending of detention
Συμπλήρωση του μέγιστου χρόνου κράτησης
Absence of reasonable prospect of removal
Εκ νέου κράτηση των επιστρεφόντων
Reaching the maximum period of detention
Εφαρμογή λιγότερο αναγκαστικών μέτρων μετά τη λήξη της κράτησης
Re-detention of returnees
ΟΡΟΙ ΚΡΑΤΗΣΗΣ
Application of less coercive measures after ending of detention
αυτό αναφέρεται ρητώς στην αιτιολογική σκέψη 17 της οδηγίας περί επιστροφής:
DETENTION CONDITIONS
Χρήση ειδικών εγκαταστάσεων, κατά γενικό κανόνα
Initial police custody
Διαχωρισμός από τους κρατουμένους του κοινού δικαίου
Use of specialised facilities as a general rule
Υλικές συνθήκες κράτησης
Separation from ordinary prisoners
ΚΡΑΤΗΣΗ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ
Material detention conditions
ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ
DETENTION OF MINORS AND FAMILIES
ΜΕΤΑΦΟΡΑ, ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ
EMERGENCY SITUATIONS
ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΕΓΓΡΑΦΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ
TRANSPOSITION, INTERPRETATION AND TRANSITIONAL ARRANGEMENTS
ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ
SOURCES AND REFERENCE DOCUMENTS
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ABBREVIATIONS
Το παρόν εγχειρίδιο περί επιστροφής παρέχει καθοδήγηση στις εθνικές αρχές που είναι αρμόδιες για την εκτέλεση καθηκόντων στον τομέα της επιστροφής, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας, των συνοριοφυλάκων, των μεταναστευτικών αρχών, του προσωπικού των εγκαταστάσεων κράτησης και των οργανισμών παρακολούθησης.
FOREWORD
Το εγχειρίδιο καλύπτει τους κανόνες και τις διαδικασίες που εφαρμόζονται στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών και βασίζεται στις νομικές πράξεις της ΕΕ που ρυθμίζουν το θέμα αυτό, και κατά κύριο λόγο στην οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [1] («οδηγία περί επιστροφής»).
This Return Handbook provides guidance to national authorities competent for carrying out return related tasks, including police, border guards, migration authorities, staff of detention facilities and monitoring bodies.
Οι διαδικασίες επιστροφής συνδέονται συχνά στην πράξη με άλλα είδη διαδικασιών (διαδικασίες ασύλου, διαδικασίες συνοριακού ελέγχου, διαδικασίες που οδηγούν σε δικαίωμα εισόδου, παραμονής ή διαμονής), τα οποία ρυθμίζονται από άλλη συναφή ενωσιακή και εθνική νομοθεσία.
It covers standards and procedures in Member States for returning illegally staying third-country nationals and is based on Union legal instruments regulating this issue, primarily Directive 2008/115/EC of the European Parliament and of the Council [1] (the ‘Return Directive’).
Σε αυτές τις περιπτώσεις, τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν τη στενή συνεργασία μεταξύ των διαφόρων αρχών που εμπλέκονται σε τέτοιες διαδικασίες.
Return procedures are in practice often linked with other types of procedures (asylum procedures, border control procedures, procedures leading to a right to enter, stay or reside), which are regulated by other relevant Union and national legislation.
Για να είναι αποτελεσματικό ένα σύστημα επιστροφής, εκτός από τη θέσπιση κατάλληλων κανόνων και διαδικασιών, πρέπει επιπλέον να βασίζεται σε εξορθολογισμένη και ολοκληρωμένη οργάνωση των αρμοδιοτήτων σε εθνικό επίπεδο.
In those cases, Member States should ensure close cooperation between the different authorities involved in such procedures.
Τα εθνικά συστήματα επιστροφής πρέπει να βασίζονται στη στήριξη επαρκούς αριθμού εκπαιδευμένου και ικανού προσωπικού, το οποίο να μπορεί να κινητοποιηθεί άμεσα —εν ανάγκη σε 24ωρη βάση 7 ημέρες την εβδομάδα— ιδίως δε σε περίπτωση αυξανόμενου φόρτου εργασίας κατά την εφαρμογή των επιστροφών, και επιπλέον να μπορεί να αποσταλεί, εφόσον απαιτείται, στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης προκειμένου να λάβει άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής πίεσης.
The current version, revised in 2017, builds upon the Commission Recommendation of 7 March 2017 [3] and features additional guidance to national authorities on how the rules of the Return Directive be used to improve the effectiveness of the return systems, while ensuring full observance of fundamental rights.
Για τον σκοπό αυτόν, θα πρέπει να διασφαλίζουν τη διαρκή ανταλλαγή επιχειρησιακών πληροφοριών με τον Οργανισμό Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής και άλλα κράτη μέλη, και να μπορούν να βασίζονται στην τεχνική και επιχειρησιακή στήριξη που είναι σε θέση να παρέχει ο εν λόγω Οργανισμός.
Beyond appropriate standards and procedures, an effective return system needs to count on a streamlined and well integrated organisation of competences at national level.
Για να μπορούν τα συστήματα επιστροφής να ανταποκρίνονται στις προκλήσεις, τα κράτη μέλη θα πρέπει να αξιοποιούν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ευελιξία που παρέχει η οδηγία περί επιστροφής, και να επανεξετάζουν και να προσαρμόζουν τακτικά τις δομές και την ικανότητα επιστροφών τους ούτως ώστε να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες και να παραμένουν αποτελεσματικά.
This means being able to mobilise all the actors involved in return-related procedures (for example law enforcement and immigration authorities, but also the judiciary, child protection authorities, medical and social services, staff of detention facilities) and coordinate their actions, in accordance with their role and remit, to trigger swift and adequate multi-disciplinary responses to manage individual return case.
Το παρόν εγχειρίδιο δεν δημιουργεί νομικά δεσμευτικές υποχρεώσεις για τα κράτη μέλη και δεν θεσπίζει νέα δικαιώματα και καθήκοντα.
National return systems need to count on the support of a sufficient number of trained and competent staff, who can be mobilised quickly — if needed on a 24/7 basis — particularly in case of an increasing burden in implementing returns, and who can be deployed, if necessary, at the external border of the Union to take immediate measures in response to migratory pressure.
Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο έργο που επιτελέστηκε από τα κράτη μέλη και την Επιτροπή στο πλαίσιο της «επιτροπής επαφών για την οδηγία 2008/115/ΕΚ περί επιστροφής» κατά τα έτη 2009-2017 και συγκεντρώνει με συστηματικό και συνοπτικό τρόπο τις συζητήσεις που έλαβαν χώρα στο πλαίσιο αυτού του φόρουμ, οι οποίες δεν απηχούν απαραιτήτως την ύπαρξη συναίνεσης μεταξύ των κρατών μελών ως προς την ερμηνεία των νομικών πράξεων.
For that purpose, they should ensure continuous exchange of operational information with the European Border and Coast Guard Agency and other Member States, and can rely on the technical and operational support that the Agency can provide.
Το ερμηνευτικό σκέλος του εγχειριδίου συμπληρώνεται με οδηγίες για ζητήματα που προέκυψαν πρόσφατα (π.χ., νέες αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διεθνή πρότυπα).
In order for the return systems to be able to respond to challenges, Member States should make the best use of the flexibility provided for by the Return Directive and regularly review and adapt their structures and return capacity to respond to the actual needs to remain effective.
Μόνον οι νομικές πράξεις στις οποίες βασίζεται ή παραπέμπει το παρόν εγχειρίδιο παράγουν νομικώς δεσμευτικές συνέπειες και μπορεί να γίνει επίκλησή τους ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.
This Handbook does not create any legally binding obligations upon Member States and it does not establish new rights and duties.
Οι νομικά δεσμευτικές ερμηνείες του δικαίου της ΕΕ προέρχονται αποκλειστικά από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
It bases itself to a large extent on the work conducted by Member States and the Commission within the ‘Contact Committee Return Directive 2008/115/EC’ in the years 2009-2017 and regroups in a systematic and summarised form the discussions that have taken place within that forum, which do not necessarily reflect a consensus among Member States on the interpretation of the legal acts.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 3 παράγραφος 1· Κώδικας συνόρων του Σένγκεν [4] — άρθρο 2 παράγραφος 5Κάθε πρόσωπο που δεν είναι πολίτης της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 17, παράγραφος 1 της Συνθήκης και δεν απολαύει του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας δυνάμει του δικαίου της ΕΕ, όπως ορίζεται στο άρθρο 2 παράγραφος 5 του Κώδικα Συνόρων του Σένγκεν.
The interpretative part of the Handbook is complemented by guidance on newly arising issues (for example new judgements of the Court of Justice of the European Union, international standards).
Τα πρόσωπα που εμπίπτουν στις ακόλουθες κατηγορίες δεν θεωρούνται «υπήκοοι τρίτων χωρών»:
Only the legal acts on which this Handbook is based on, or refers to, produce legally binding effects and can be invoked before a national jurisdiction.
πρόσωπα που είναι πολίτες της Ένωσης υπό την έννοια του άρθρου 20 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ (πρώην άρθρο 17 παράγραφος 1 της Συνθήκης), ήτοι πρόσωπα που έχουν την υπηκοότητα ενός κράτους μέλους της ΕΕ [5],πρόσωπα που έχουν την υπηκοότητα του ΕΟΧ / της Ελβετίας,
Legally binding interpretations of Union law can only be given by the Court of Justice of the European Union.
μέλη της οικογένειας πολιτών της Ένωσης που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας δυνάμει του άρθρου 21 της ΣΛΕΕ ή της οδηγίας 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [6],μέλη της οικογένειας υπηκόων του ΕΟΧ / της Ελβετίας που απολαύουν δικαιωμάτων ελεύθερης κυκλοφορίας ισοδύναμων με τα δικαιώματα των πολιτών της Ένωσης.
Legal basis: Return Directive — Article 3(1); Schengen Borders Code [4] — Article 2(5)Any person who is not a citizen of the Union within the meaning of Article 17(1) of the Treaty and who is not a person enjoying the right of free movement under Union law, as defined in Article 2(5) of the Schengen Borders Code.
Οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένων των ανιθαγενών [7], πρέπει να θεωρείται «υπήκοος τρίτης χώρας».
The following categories of person are not considered ‘third-country nationals’:
Περαιτέρω διευκρίνιση:
Persons who are Union citizens within the meaning of Article 20(1) TFEU (previously Article 17(1) of the Treaty) = persons holding the nationality of an EU Member State [5];Persons holding the nationality of EEA/CH;
Μέλη της οικογένειας των υπηκόων ΕΕ/ΕΟΧ/Ελβετίας, τα οποία έχουν συνεπώς δικαίωμα εισόδου και διαμονής με τον πολίτη της Ένωσης στο κράτος μέλος υποδοχής ανεξαρτήτως της ιθαγένειάς τους, είναι:
Family members of Union citizens exercising their right to free movement under Article 21 TFEU or Directive 2004/38/EC of the European Parliament and of the Council [6];Family members of nationals of EEA/CH enjoying rights of free movement equivalent to Union citizens.
ο/η σύζυγος και ο/η σύντροφος με τον οποίον/την οποία ο πολίτης της ΕΕ/του ΕΟΧ/της Ελβετίας έχει σχέση καταχωρισμένης συμβίωσης, βάσει της νομοθεσίας κράτους μέλους, εφόσον η νομοθεσία του κράτους μέλους υποδοχής αναγνωρίζει τη σχέση καταχωρισμένης συμβίωσης ως ισοδύναμη προς τον γάμο·
Any other person, including a stateless person [7], is to be considered ‘third-country national’.
οι απευθείας κατιόντες οι οποίοι είναι κάτω των 21 ετών ή είναι συντηρούμενοι, καθώς και εκείνοι του/της συζύγου ή του/της καταχωρισμένου(-ης) συντρόφου·
Further clarification:
οι συντηρούμενοι απευθείας ανιόντες, καθώς και εκείνοι του/της συζύγου ή του/της καταχωρισμένου(-ης) συντρόφου.
Members of the family of EU/EEA/CH nationals, who therefore have a right of entry and residence with the Union citizen in the host Member State irrespective of their nationality, are:
Πέραν των κατηγοριών που αναφέρονται στα στοιχεία α) έως γ), δίδεται, υπό ορισμένες συνθήκες, και σε άλλα μέλη της οικογένειας το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας δυνάμει του ενωσιακού δικαίου —ιδίως όταν τους χορηγείται το δικαίωμα εισόδου και διαμονής δυνάμει του εθνικού δικαίου για την εφαρμογή του άρθρου 3 παράγραφος 2 της οδηγίας 2004/38/ΕΚ.
the spouse and, if contracted on the basis of the legislation of a Member State and recognised by the legislation of the host Member State as equivalent to marriage, the partner with whom the EU/EEA/CH citizen has contracted a registered partnership;
Οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων ο ισχυρισμός ότι είναι μέλη της οικογένειας πολίτη της Ένωσης που απολαύει δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας στην Ένωση δυνάμει του άρθρου 21 της ΣΛΕΕ ή της οδηγίας 2004/38/ΕΚ έχει απορριφθεί από κράτος μέλος μπορούν να θεωρούνται υπήκοοι τρίτων χωρών.
the direct descendants under the age of 21 or dependants, including those of the spouse or registered partner;
Ως εκ τούτου, τα πρόσωπα αυτά ενδέχεται να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής και θα πρέπει να εφαρμόζονται τα ελάχιστα πρότυπα, διαδικασίες και δικαιώματα που προβλέπονται σε αυτήν.
the dependent direct relatives in the ascending line, including those of the spouse or registered partner.
Ωστόσο, σε περίπτωση προσφυγής κατά της απόφασης με την οποία απορρίπτεται η αίτηση του προσώπου να συμπεριληφθεί στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/38/ΕΚ, η Επιτροπή θεωρεί ότι το πρόσωπο θα εξακολουθήσει να έχει το δικαίωμα —στο πλαίσιο των ευνοϊκότερων διατάξεων του άρθρου 4 της οδηγίας περί επιστροφής— να βασίζεται στις διαδικαστικές εγγυήσεις που προβλέπονται στο κεφάλαιο VI της οδηγίας 2004/38/ΕΚ (για παράδειγμα όσον αφορά την κοινοποίηση και την αιτιολόγηση της απόφασης, τον χρόνο που προβλέπεται για την οικειοθελή αναχώρησή του από την επικράτεια, τις διαδικασίες προσφυγής).
In addition to the categories referred to in points (a) to (c), other members of the family can, under certain circumstances, also enjoy the right of free movement under Union law — notably when they have been granted the right of entry and residence under national law enacting Article 3(2) of Directive 2004/38/EC.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 3 παράγραφος 2· Κώδικας συνόρων του Σένγκεν — άρθρο 6
Third-country nationals whose claim to be a family member of a Union citizen enjoying a Union right to free movement under Article 21 TFEU or Directive 2004/38/EC was rejected by a Member State may be considered as third-country national.
Παρουσία στο έδαφος κράτους μέλους υπηκόου τρίτης χώρας που δεν πληροί, ή δεν πληροί πλέον, τις προϋποθέσεις εισόδου, όπως ορίζονται στο άρθρο 5 του Κώδικα Συνόρων του Σένγκεν ή τις λοιπές προϋποθέσεις εισόδου, παραμονής ή διαμονής στο εν λόγω κράτος μέλος.
Such persons may therefore fall in the scope of application of the Return Directive and the minimum standards, procedures and rights foreseen therein will have to be applied.
Ο ανωτέρω ευρύτατος ορισμός καλύπτει όλους τους υπηκόους τρίτων χωρών που δεν διαθέτουν νόμιμο δικαίωμα παραμονής σε ένα κράτος μέλος.
However, as regards a possible appeal against the decision rejecting being a beneficiary of Directive 2004/38/EC, the Commission considers that the person will continue — as a more favourable provision under Article 4 of the Return Directive — to be able to rely on the procedural safeguards provided for in Chapter VI of Directive 2004/38/EC (for example, as regards notification and justification of decision, the time allowed to voluntarily leave the territory, redress procedures).
Οποιοσδήποτε υπήκοος τρίτης χώρας είναι φυσικά παρών στο έδαφος κράτους μέλους της ΕΕ διαμένει είτε νόμιμα είτε παράνομα.
Legal basis: Return Directive — Article 3(2); Schengen Borders Code — Article 6
Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή.
The presence on the territory of a Member State, of a third-country national who does not fulfil, or no longer fulfils the conditions of entry as set out in Article 5 of the Schengen Borders Code or other conditions for entry, stay or residence in that Member State.
Πλάσματα δικαίου δυνάμει του εθνικού δικαίου που θεωρούν ότι τα πρόσωπα που διαμένουν σε ειδικά καθορισμένα σημεία του εδάφους ενός κράτους μέλους (π.χ., ζώνες διαμετακόμισης ή συγκεκριμένες μεθοριακές περιοχές) δεν «διαμένουν στο έδαφος» δεν ισχύουν εν προκειμένω, δεδομένου ότι η εφαρμογή τους θα υπονόμευε την εναρμονισμένη εφαρμογή του κεκτημένου της ΕΕ στον τομέα της επιστροφής.
This very broad definition covers any third-country national who does not enjoy a legal right to stay in a Member State.
Ωστόσο, τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να μην εφαρμόσουν ορισμένες διατάξεις του κεκτημένου στον τομέα της επιστροφής γι' αυτή την κατηγορία προσώπων (βλέπε ενότητα 2 κατωτέρω).
Any third-country national physically present on the territory of an EU Member State is either staying legally or illegally.
Μετά την κωδικοποίηση του κώδικα συνόρων του Σένγκεν το 2016, η αναφορά στο άρθρο 5 του εν λόγω κώδικα που περιλαμβάνεται στο άρθρο 3 παράγραφος 2 της οδηγίας περί επιστροφής νοείται ως αναφορά στο νυν άρθρο 6 του κώδικα συνόρων του Σένγκεν.
There is no third option.
Για παράδειγμα, οι ακόλουθες κατηγορίες υπηκόων τρίτων χωρών θεωρείται ότι διαμένουν παράνομα στο οικείο κράτος μέλος:
Legal fictions under national law which consider persons physically staying in specially designated parts of Member State territory (for example transit areas or certain border areas) as not ‘staying in the territory’ are irrelevant in this context, since this would undermine the harmonious application of the EU return acquis.
κάτοχοι τίτλου διαμονής ή θεώρησης που έχει λήξει,
Member States may, however, decide not to apply certain provisions of the return acquis to this category of persons (see section 2 below).
κάτοχοι τίτλου διαμονής ή θεώρησης που έχει ανακληθεί,
Following the 2016 codification of the Schengen Borders Code (SBC), reference to Article 5 SBC in Article 3(2) of the Return Directive shall be read as reference to current Article 6 SBC.
απορριφθέντες αιτούντες άσυλο,
The following categories of third-country nationals are, for instance, considered as illegally staying in the Member State concerned:
αιτούντες άσυλο για τους οποίους έχει εκδοθεί απόφαση που τους στερεί το δικαίωμα να διαμείνουν ως αιτούντες άσυλο,
Holders of an expired residence permit or visa;
πρόσωπα που υπόκεινται σε απαγόρευση εισόδου στα σύνορα,
Holders of a withdrawn permit or visa;
πρόσωπα που παρακολουθούνται σε σχέση με παράτυπη διέλευση των συνόρων·
Rejected asylum seekers;
παράτυποι μετανάστες που συλλαμβάνονται στο έδαφος κρατών μελών,
Asylum applicants who have received a decision ending their right of stay as asylum seeker;
πρόσωπα που συλλαμβάνονται ενώ διέρχονται από το έδαφος κράτους μέλους με σκοπό να φτάσουν σε άλλο κράτος μέλος χωρίς νόμιμο δικαίωμα,
Persons subject to a refusal of entry at the border;
πρόσωπα που δεν απολαύουν δικαιώματος παραμονής στο κράτος μέλος όπου συνελήφθησαν (ακόμη και αν έχουν δικαίωμα παραμονής σε άλλο κράτος μέλος),
Persons intercepted in connection with irregular border crossing;
πρόσωπα που βρίσκονται στο έδαφος κράτους μέλους κατά το χρονικό διάστημα που προβλέπεται για την οικειοθελή αναχώρηση,
Irregular migrants apprehended in Member States' territory;
πρόσωπα των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί.
Persons intercepted while transiting through a Member State's territory to reach another Member State without legal entitlement;
Οι ακόλουθες κατηγορίες προσώπων δεν θεωρείται ότι διαμένουν παράνομα δεδομένου ότι απολαύουν νομίμου δικαιώματος παραμονής (το οποίο ενδέχεται να είναι προσωρινής φύσεως) στο οικείο κράτος μέλος:
Persons enjoying no right to stay in the Member State of apprehension (even though they are holding a right to stay in another Member State);
αιτούντες άσυλο που διαμένουν στο κράτος μέλος στο οποίο απολαύουν δικαιώματος παραμονής ενόσω εκκρεμεί η διαδικασία ασύλου τους,
Persons present on Member State territory during a period for voluntary departure;
ανιθαγενείς που διαμένουν στο κράτος μέλος στο οποίο, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, απολαύουν δικαιώματος παραμονής ενόσω διαρκεί η διαδικασία προσδιορισμού του καθεστώτος του ανιθαγενούς,
Persons subject to postponed removal.
πρόσωπα που διαμένουν σε κράτος μέλος στο οποίο απολαύουν επίσημου καθεστώτος ανοχής (με την προϋπόθεση ότι το εν λόγω καθεστώς θεωρείται «νόμιμη διαμονή» δυνάμει του εθνικού δικαίου),
The following categories of persons are not considered as illegally staying since they enjoy a legal right to stay (which may only be of temporary nature) in the Member State concerned:
πρόσωπα που έχουν αποκτήσει άδεια δολίως για όσο διάστημα η άδεια δεν έχει ανακληθεί ή αποσυρθεί και εξακολουθεί να θεωρείται έγκυρη.
asylum applicants staying in the Member State in which they enjoy a right to stay pending their asylum procedure,
Τα πρόσωπα των οποίων η αίτηση για τίτλο διαμονής εκκρεμεί μπορεί να διαμένουν νόμιμα ή παράνομα, ανάλογα με το αν διαθέτουν έγκυρη θεώρηση ή άλλο δικαίωμα παραμονής.
stateless persons staying in the Member State in which, according to national law, they enjoy a right to stay during a statelessness determination procedure,
Η κατάσταση της παράνομης διαμονής δεν προϋποθέτει ελάχιστη διάρκεια παραμονής ή την πρόθεση του υπηκόου τρίτης χώρας να παραμείνει παρανόμως στο έδαφος κράτους μέλους —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-47/15, Affum [8] (σκέψη 48).Τα πρόσωπα που υποβάλλουν αίτηση ανανέωσης τίτλου που έχει ήδη λήξει διαμένουν παράνομα, εκτός εάν προβλέπεται διαφορετικά από το εθνικό δίκαιο του κράτους μέλους (βλέπε επίσης ενότητα 5.7).
persons staying in a Member State where they enjoy a formal toleration status (provided such status is considered under national law as ‘legal stay’),
Οι υπήκοοι τρίτων χωρών στους οποίους εφαρμόστηκε η διαδικασία επιστροφής που θεσπίζεται από την οδηγία περί επιστροφής και οι οποίοι διαμένουν παρανόμως στο έδαφος κράτους μέλους χωρίς να υπάρχει λόγος που να δικαιολογεί τη μη επιστροφή [σενάριο που αναφέρεται στη σκέψη 48 της απόφασης του ΔΕΕ στην υπόθεση C-329/11, Achughbabian [9]] θεωρείται ότι διαμένουν παράνομα.
holders of a fraudulently acquired permit for as long as the permit has not been revoked or withdrawn and continues to be considered as valid permit.
Η ειδική αναφορά που γίνεται από το ΔΕΕ στην υπόθεση Achughbabian αφορά αποκλειστικά τη συμβατότητα των εθνικών μέτρων ποινικού δικαίου με την οδηγία περί επιστροφής.
Persons subject to a pending application for a residence permit may be either legally or illegally staying, depending on whether they hold a valid visa or another right to stay or not.
Η απόφαση δεν περιέχει καμία αναφορά σχετικά με το πεδίο εφαρμογής και το εφαρμοστέο της οδηγίας περί επιστροφής και άρα ο γενικός κανόνας που ορίζεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 εξακολουθεί να ισχύει: «είτε το Α είτε το Β», που σημαίνει ότι είτε ένα πρόσωπο διαμένει παράνομα και εφαρμόζεται η οδηγία περί επιστροφής είτε απολαύει δικαιώματος παραμονής και η εν λόγω οδηγία δεν εφαρμόζεται.
The situation of illegal stay does not require a minimum duration of stay or the intention of the third-country national to stay illegally on the territory of a Member State — see judgment of the ECJ in Case C-47/15, Affum [8] (paragraph 48).Applicants for renewal of an already expired permit are illegally staying, unless national law of a Member State provides otherwise (see also section 5.7).
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 3 παράγραφος 3
Third-country nationals to whom the return procedure established by the Return Directive had been applied and who are illegally staying in the territory of a Member State without there being any justified ground for non-return (scenario referred to in paragraph 48 of ECJ judgement in Case C-329/11, Achughbabian [9]) are illegally staying.
Διαδικασία επανόδου υπηκόου τρίτης χώρας —είτε με οικειοθελή συμμόρφωσή του προς την υποχρέωση επιστροφής είτε αναγκαστικά:
The special reference made by ECJ in Achughbabian relates only to the compatibility of national criminal law measures with the Return Directive.