natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η απαίτηση έγγραφης απόφασης ισχύει επίσης για τις αποφάσεις παράτασης: η απαίτηση έκδοσης έγγραφης απόφασης που συνοδεύεται από αιτιολόγηση ισχύει επίσης για τις αποφάσεις που σχετίζονται με την παράταση της κράτησης.
Maximum duration of ‘speedy judicial review’: the text of the Return Directive is inspired by the wording of Article 5(4) ECHR, which requires a ‘speedy judicial review by a Court’.
Στην απόφασή του στην υπόθεση C-146/14, Mahdi, το ΔΕΕ διευκρίνισε ρητώς (σκέψη 44): «Η εν λόγω απαίτηση εκδόσεως έγγραφης αποφάσεως πρέπει να νοείται ως αναφερόμενη οπωσδήποτε σε κάθε είδους απόφαση επί της παρατάσεως της κρατήσεως, δεδομένου ότι, αφενός, η κράτηση και η παράταση αυτής είναι αναλόγου φύσεως, καθόσον αμφότερες έχουν ως αποτέλεσμα τη στέρηση της ελευθερίας του ενδιαφερόμενου υπηκόου τρίτης χώρας προκειμένου να προετοιμαστεί η επιστροφή του ή/και να πραγματοποιηθεί η απομάκρυνσή του από τη χώρα, ενώ, αφετέρου, σε καθεμία από τις δύο αυτές περιπτώσεις, ο αλλοδαπός πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζει τους λόγους της αποφάσεως που λαμβάνεται έναντι του ιδίου».
Relevant ECtHR case-law clarifies that an acceptable maximum duration (i.e. a reasonable time) cannot be defined in the abstract.
Όλες οι εγγυήσεις που είναι εγγενείς στον σεβασμό του δικαιώματος ακρόασης εφαρμόζονται στις αποφάσεις κράτησης και στις αποφάσεις παράτασης της κράτησης.
It must be determined in the light of the circumstances of each case, taking into account the complexity of the proceedings as well as the conduct by the authorities and the applicant.
Ωστόσο, η μη τήρηση του εν λόγω δικαιώματος καθιστά μια απόφαση άκυρη μόνον εφόσον το αποτέλεσμα της διαδικασίας θα ήταν διαφορετικό εάν είχε τηρηθεί το δικαίωμα — βλέπε υπόθεση C-383/13, G & R: «[…] το δίκαιο της Ένωσης, και ειδικότερα το άρθρο 15, παράγραφοι 2 και 6, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, όταν, στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας, η παράταση μέτρου κρατήσεως αποφασίστηκε μη τηρηθέντος του δικαιώματος ακροάσεως, ο εθνικός δικαστής που καλείται να αξιολογήσει τη νομιμότητα της αποφάσεως αυτής δύναται να διατάξει την άρση του μέτρου κρατήσεως μόνον αν εκτιμά, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των πραγματικών και νομικών περιστάσεων της συγκεκριμένης υποθέσεως, ότι η προσβολή αυτή όντως στέρησε εκείνον που την προβάλλει από τη δυνατότητα να αμυνθεί καλύτερα έτσι ώστε η διοικητική αυτή διαδικασία να κατέληγε σε διαφορετικό αποτέλεσμα» (βλέπε ενότητα 12).
Taking a decision within less than one week can certainly be considered a good practice that is compliant with the legal requirement of speediness.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 15 παράγραφος 3
Requirement of written decision also applies to prolongation decisions: the requirement to issue a written decision with reasons also applies to decisions concerning prolongation of detention.
Εν πάση περιπτώσει, η απόφαση κράτησης επανεξετάζεται ανά εύλογα χρονικά διαστήματα είτε κατ' αίτηση του συγκεκριμένου υπηκόου τρίτης χώρας είτε αυτεπαγγέλτως.
In the judgment of Case C-146/14, Mahdi, the ECJ expressly clarified (paragraph 44): ‘The requirement that a decision be adopted in writing must be understood as necessarily covering all decisions concerning extension of detention, given that (i) detention and extension of detention are similar in nature since both deprive the third-country national concerned of his liberty in order to prepare his return and/or carry out the removal process; and (ii) in both cases the person concerned must be in a position to know the reasons for the decision taken concerning him’.
Δεν απαιτείται έγγραφη απόφαση επανεξέτασης βάσει του άρθρου 15 παράγραφος 3 πρώτη περίοδος:
All the safeguards inherent to the respect of the right to be heard apply to detention decisions and decisions on prolongation of detention.
αυτό διευκρινίστηκε από το ΔΕΕ στην απόφασή του στην υπόθεση C-146/14, Mahdi (σκέψη 47): «οι διατάξεις του άρθρου 15 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ δεν απαιτούν την έκδοση έγγραφης» πράξεως επανεξετάσεως «[…].
However, the non-respect of this right renders a decision invalid only insofar as the outcome of the procedure would have been different if the right was respected — see case C-383/13, G & R: ‘[…] European Union law, in particular Article 15(2) and (6) of Directive 2008/115/EC, must be interpreted as meaning that, where the extension of a detention measure has been decided in an administrative procedure in breach of the right to be heard, the national court responsible for assessing the lawfulness of that extension decision may order the lifting of the detention measure only if it considers, in the light of all of the factual and legal circumstances of each case, that the infringement at issue actually deprived the party relying thereon of the possibility of arguing his defence better, to the extent that the outcome of that administrative procedure could have been different’ (see section 12).
Κατά συνέπεια, οι αρχές που προβαίνουν σε επανεξέταση της κρατήσεως υπηκόου τρίτης χώρας ανά εύλογα χρονικά διαστήματα, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 15, παράγραφος 3, πρώτη περίοδος, της εν λόγω οδηγίας, δεν υποχρεούνται να εκδίδουν, σε κάθε επανεξέταση, έγγραφη πράξη εκθέτουσα τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που αιτιολογούν την πράξη αυτή».
Legal basis: Return Directive — Article 15(3)
Ωστόσο, τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να εκδίδουν έγγραφες αποφάσεις επανεξέτασης σύμφωνα με το εθνικό τους δίκαιο.
In every case, detention shall be reviewed at reasonable intervals of time either on application by the third-country national concerned or ex officio.
Οι συνδυαστικές αποφάσεις επανεξέτασης και παράτασης πρέπει να εκδίδονται γραπτώς:
No written review decision required under Article 15(3) first sentence: this was clarified by the ECJ in the judgment of Case C-146/14, Mahdi (paragraph 47): ‘the provisions of Article 15 of Directive 2008/115/EC do not require the adoption of a written “review measure” […].
στην απόφασή του στην υπόθεση C-146/14, Mahdi, το ΔΕΕ διευκρίνισε ρητώς το εξής (σκέψη 48): «Πράγματι, σε μια τέτοια περίπτωση, η επανεξέταση της κρατήσεως και η έκδοση της αποφάσεως περί της ενδεχόμενης συνεχίσεως της κρατήσεως εκδίδονται κατά το ίδιο διαδικαστικό στάδιο.
The authorities which carry out the review of a third-country national's detention at regular intervals pursuant to the first sentence of Article 15(3) of the directive are therefore not obliged, at the time of each review, to adopt an express measure in writing that states the factual and legal reasons for that measure’.
Κατά συνέπεια, η απόφαση αυτή πρέπει να πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 15, παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ».
Member States are, however, free to adopt a written review decision in accordance with national law.
Σε περίπτωση παραταθείσας διάρκειας κράτησης, η επανεξέταση εποπτεύεται από δικαστική αρχή.
Combined review and prolongation decisions must be adopted in writing: in its judgement on case C-146/14, Mahdi, the ECJ clarified (paragraph 48): ‘In such a case, the review of the detention and the decision on the further course to take concerning the detention occur in the same procedural stage.
Έννοια της «παραταθείσας κράτησης»:
Consequently, that decision must fulfil the requirements of Article 15(2) of Directive 2008/115/EC’.
Σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 3 δεύτερη περίοδος της οδηγίας περί επιστροφής, απαιτείται αυτεπάγγελτη εποπτεία από δικαστική αρχή σε περίπτωση «παραταθείσας κράτησης».
In the case of prolonged detention periods, reviews shall be subject to the supervision of a judicial authority.
Αυτό συνεπάγεται την ανάγκη ανάληψης δράσης από τις δικαστικές αρχές, ακόμη και στις περιπτώσεις μη προσφυγής του ενδιαφερομένου.
Meaning of ‘prolonged detention’: Article 15(3) second sentence of the Return Directive requires an ex officio judicial supervision in cases of ‘prolonged detention’.
Βάσει γλωσσικής σύγκρισης του όρου «παραταθείσα διάρκεια κράτησης» (γερμανικά:· «Bei längerer Haftdauer»· γαλλικά: «En cas de périodes de rétention prolongées»· ολλανδικά: «In het geval van een lange periode van bewaring»· ισπανικά: «En caso de periodos de internamiento prolongados»· ιταλικά: «Nel caso di periodi di trattenimento prolungati»), είναι σαφές ότι, στην ουσία, ο όρος αναφέρεται σε μια μακρά χρονική περίοδο κράτησης ανεξάρτητα από το αν έχει ληφθεί επίσημη απόφαση παράτασης ή όχι.
This implies the need for action by judicial authorities, also in those cases in which the concerned person does not appeal.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι ένα διάστημα 6 μηνών για την άσκηση της πρώτης αυτεπάγγελτης εποπτείας της απόφασης κράτησης από δικαστική αρχή είναι ασφαλώς πολύ μεγάλο, ενώ η τριμηνιαία αυτεπάγγελτη εποπτεία από δικαστική αρχή μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι στα όρια του συμβατού με το άρθρο 15 παράγραφος 3 της οδηγίας, υπό τον όρο ότι προβλέπεται επίσης η δυνατότητα διενέργειας ατομικής επανεξέτασης κατόπιν αίτησης, εάν χρειάζεται.
Based on a linguistic comparison of the term ‘prolonged detention’ (German: ‘Bei längerer Haftdauer’; French: ‘En cas de périodes de rétention prolongées’; Dutch: ‘In het geval van een lange periode van bewaring’; Spanish: ‘En caso de periodos de internamiento prolongados’; Italian: ‘Nel caso di periodi di trattenimento prolungati’) it is clear that this term refers in substance to a long period of detention independently of the fact that a formal decision on prolongation was already taken or not.
Εξουσίες της εποπτεύουσας δικαστικής αρχής: μηχανισμός επανεξέτασης στο πλαίσιο του οποίου εξετάζονται μόνο νομικά και όχι πραγματικά ζητήματα δεν επαρκεί.
The Commission considers that an interval of 6 months for exercising the first ex officio judicial supervision of the detention decision is certainly too long, whilst a three months ex officio judicial supervision may be considered at the limit of what might still be compatible with 15(3) of the Directive, provided that there is also a possibility to launch individual reviews upon application if needed.
Προς τούτο, η δικαστική αρχή που αποφαίνεται επί αιτήματος παρατάσεως της κρατήσεως πρέπει να είναι σε θέση να λάβει υπόψη τόσο τα πραγματικά στοιχεία και τις αποδείξεις που προβάλλει η διοικητική αρχή που διέταξε την αρχική κράτηση όσο και κάθε ενδεχόμενη παρατήρηση του ενδιαφερόμενου υπηκόου τρίτης χώρας.
The judicial authority must have the power to decide both on the facts and legal issues — see judgment of the ECJ in Case C-146/14, Mahdi (paragraph 62): ‘[…] the judicial authority having jurisdiction must be able to substitute its own decision for that of the administrative authority or, as the case may be, the judicial authority which ordered the initial detention and to take a decision on whether to order an alternative measure or the release of the third-country national concerned.
Επιπλέον, πρέπει να είναι σε θέση να ερευνά κάθε άλλο κρίσιμο για την απόφασή της στοιχείο σε περίπτωση που το κρίνει αναγκαίο […]».
To that end, the judicial authority ruling on an application for extension of detention must be able to take into account both the facts stated and the evidence adduced by the administrative authority and any observations that may be submitted by the third-country national.
Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 15 παράγραφοι 4 έως 6
Furthermore, that authority must be able to consider any other element that is relevant for its decision should it so deem necessary […]’.
Οσάκις καθίσταται πρόδηλο ότι δεν υφίσταται πλέον λογικά προοπτική απομάκρυνσης για νομικούς ή άλλους λόγους ή όταν παύουν να ισχύουν οι όροι της παραγράφου 1, η κράτηση παύει να δικαιολογείται και το συγκεκριμένο πρόσωπο απολύεται αμέσως.
Legal basis: Return Directive — Article 15(4)-(6)
Η κράτηση εξακολουθεί καθ' όλη τη χρονική περίοδο κατά την οποία πληρούνται οι όροι της παραγράφου 1 και είναι αναγκαία για να διασφαλισθεί η επιτυχής απομάκρυνση.
When it appears that a reasonable prospect of removal no longer exists for legal or other considerations or the conditions laid down in paragraph 1 no longer exist, detention ceases to be justified and the person concerned shall be released immediately.
Κάθε κράτος μέλος καθορίζει περιορισμένη περίοδο κράτησης, η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει το εξάμηνο.
Detention shall be maintained for as long a period as the conditions laid down in paragraph 1 are fulfilled and it is necessary to ensure successful removal.
Τα κράτη μέλη δεν μπορούν να παρατείνουν το χρονικό διάστημα που αναφέρεται στην παράγραφο 5 παρά μόνο για περιορισμένο χρόνο που δεν υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο σε περιπτώσεις κατά τις οποίες, παρ' όλες τις εύλογες προσπάθειές τους, η επιχείρηση απομάκρυνσης είναι πιθανόν να διαρκέσει περισσότερο επειδή:
Each Member State shall set a limited period of detention, which may not exceed six months.
ο συγκεκριμένος υπήκοος της τρίτης χώρας αρνείται να συνεργασθεί, ή
Member States may not extend the period referred to in paragraph 5 except for a limited period not exceeding a further 12 months in accordance with national law in cases where regardless of all their reasonable efforts the removal operation is likely to last longer owing to:
καθυστερεί η λήψη αναγκαίων εγγράφων από τρίτες χώρες.
a lack of cooperation by the third-country national concerned; or
Η κράτηση πρέπει να τερματίζεται και ο επιστρέφων πρέπει να απολύεται σε αρκετές διαφορετικές περιπτώσεις, και ιδίως όταν:
delays in obtaining the necessary documentation from third countries.
δεν υφίσταται πλέον εύλογη προοπτική απομάκρυνσης για νομικούς ή άλλους λόγους,
Detention must be ended and the returnee must be released in a number of different situations, such as in particular if:
οι αρχές δεν έχουν δώσει κατάλληλη συνέχεια στη διαδικασία απομάκρυνσης,
there is no more reasonable prospect of removal for legal or other considerations,
το ανώτατο χρονικό όριο της κράτησης έχει συμπληρωθεί.
removal arrangements are not properly followed up by the authorities,
Επιπλέον, η κράτηση παύει κατά περίπτωση όταν προβλέπονται κατάλληλες εναλλακτικές λύσεις αντί της κράτησης.
the maximum time limits for detention have been reached.
14.4.1.
Furthermore an end should be given to detention on a case-by-case basis if alternatives to detention become an appropriate option.
Απουσία λογικής προοπτικής απομάκρυνσης
Absence of reasonable prospect of removal: in the judgment of Case C-357/09, Kadzoev (paragraph 67), the ECJ provided a clarifying interpretation of the meaning of ‘reasonable prospect’: ‘Only a real prospect that removal can be carried out successfully, having regard to the periods laid down in Article 15(5) and (6), corresponds to a reasonable prospect of removal.
στην απόφασή του στην υπόθεση C-357/09, Kadzoev (σκέψη 67), το ΔΕΕ αποσαφήνισε την ερμηνεία της έννοιας «λογική προοπτική»: «Μόνο η πραγματική προοπτική επιτυχούς απομάκρυνσης χωρίς υπέρβαση των χρονικών ορίων που προβλέπουν οι παράγραφοι 5 και 6 του ίδιου αυτού άρθρου συνιστά λογική προοπτική απομάκρυνσης.
That reasonable prospect does not exist where it appears unlikely that the person concerned will be admitted to a third country, having regard to those periods’.
Δεν υπάρχει τέτοια προοπτική όταν δεν φαίνεται πιθανό να γίνει ο ενδιαφερόμενος δεκτός σε τρίτη χώρα εντός των χρονικών αυτών ορίων».
Absence of a ‘reasonable prospect’ is not the same as ‘impossibility to enforce’: ‘impossibility to enforce’ is a more categorical assertion and more difficult to demonstrate than ‘absence of reasonable prospect’, which refers to certain degree of likeliness only.
Η απουσία «λογικής προοπτικής» δεν είναι ταυτόσημη με την «αδυναμία εκτέλεσης»: η «αδυναμία εκτέλεσης» αποτελεί μια πιο κατηγορηματική δήλωση και είναι δυσκολότερο να αποδειχθεί από την «απουσία λογικής προοπτικής», η οποία ενέχει μόνο έναν ορισμένο βαθμό πιθανότητας.
Periods of detention which should be taken into account when assessing the ‘reasonable prospect of removal’: given the emphasis put by Article 15 (as well as recital 6) of the Return Directive on a concrete individual case-by-case assessment for determining the proportionality of deprivation of liberty, regard must always be taken of the maximum detention periods for the concerned individual in the specific case.
Περίοδοι κράτησης που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση της «λογικής προοπτικής απομάκρυνσης»: δεδομένης της έμφασης που δίδεται από το άρθρο 15 (καθώς και από την αιτιολογική σκέψη 6) της οδηγίας περί επιστροφής στη διενέργεια συγκεκριμένης ατομικής αξιολόγησης σε κάθε περίπτωση για τον καθορισμό της αναλογικότητας της στέρησης της ελευθερίας, οι μέγιστοι χρόνοι κράτησης πρέπει πάντοτε να λαμβάνονται υπόψη όσον αφορά τον εκάστοτε ενδιαφερόμενο στη συγκεκριμένη υπόθεση.
This means that the maximum periods laid down by national law of the concerned Member State are relevant.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι μέγιστοι χρόνοι κράτησης που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο του οικείου κράτους μέλους.
This also implies that a returnee should not be detained in a Member State if it appears unlikely from the beginning that the person concerned will be admitted to a third country within the maximum detention period allowed under the legislation of that Member State (in the judgment of Case C-357/09, Kadzoev, the ECJ referred to the maximum periods under the Directive, since these were the same as the maximum periods under the applicable legislation in the concerned Member State).
Αυτό συνεπάγεται επίσης ότι επιστρέφων δεν πρέπει να τελεί υπό κράτηση σε κράτος μέλος εάν δεν φαίνεται εξαρχής πιθανό να γίνει δεκτός σε τρίτη χώρα εντός του μέγιστου επιτρεπόμενου χρόνου κράτησης σύμφωνα με τη νομοθεσία του εν λόγω κράτους μέλους (στην απόφασή του στην υπόθεση C-357/09, Kadzoev, το ΔΕΕ παρέπεμψε στους μέγιστους χρόνους δυνάμει της οδηγίας, καθώς ήταν οι ίδιοι με εκείνους που προβλέπονταν στην ισχύουσα νομοθεσία του οικείου κράτους μέλους).
The Commission recommends providing for a maximum initial period of detention of six months, which shall be adapted in the light of the circumstances of the case and be reviewed at reasonable intervals of time under the supervision of a judicial authority, and for the possibility to further prolong the detention until 18 months in the cases provided for in Article 15(6) of the Return Directive.
Η Επιτροπή συνιστά να προβλέπεται μέγιστος αρχικός χρόνος κράτησης έξι μηνών, ο οποίος να προσαρμόζεται ανάλογα με τις περιστάσεις της υπόθεσης και να αναθεωρείται ανά εύλογα χρονικά διαστήματα υπό την εποπτεία δικαστικής αρχής, και να υπάρχει δυνατότητα περαιτέρω παράτασης της κράτησης μέχρι 18 μήνες στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 15 παράγραφος 6 της οδηγίας περί επιστροφής.
Once the maximum periods of detention have been reached, Article 15(4) of the Return Directive is not applicable any more and the person must in any event be released immediately — see the judgement of the ECJ in Case C-357/09, Kadzoev (paragraphs 60 and 61): ‘It is clear that, where the maximum duration of detention provided for in Article 15(6) of Directive 2008/115/EC has been reached, the question whether there is no longer a “reasonable prospect of removal” within the meaning of Article 15(4) does not arise.
Μόλις συμπληρωθούν οι μέγιστοι χρόνοι κράτησης, το άρθρο 15 παράγραφος 4 της οδηγίας περί επιστροφής παύει να ισχύει και ο ενδιαφερόμενος πρέπει σε κάθε περίπτωση να απολυθεί αμέσως —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-357/09, Kadzoev (σκέψεις 60 και 61): «Επιβάλλεται η παρατήρηση ότι, όταν έχει συμπληρωθεί ο μέγιστος χρόνος κράτησης τον οποίο προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφος 6, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, δεν τίθεται καν το ζήτημα αν υπάρχει πλέον “λογική προοπτική απομάκρυνσης” κατά την έννοια της παραγράφου 4 του ίδιου αυτού άρθρου.
In such a case the person concerned must in any event be released immediately.
Πράγματι, στην περίπτωση αυτή ο ενδιαφερόμενος πρέπει να απολύεται αμέσως.
Article 15(4) of Directive 2008/115/EC can thus only apply if the maximum periods of detention laid down in Article 15(5) and (6) of the directive have not expired’.
Το άρθρο 15, παράγραφος 4, της οδηγίας 2008/115/ΕΚ έχει δηλαδή εφαρμογή μόνο στις περιπτώσεις στις οποίες δεν έχουν εξαντληθεί οι μέγιστοι χρόνοι κράτησης που προβλέπει το άρθρο 15, παράγραφοι 5 και 6, της οδηγίας αυτής».
Further clarifications:
Περαιτέρω διευκρινίσεις: Συνεκτίμηση του χρόνου κράτησης του ενδιαφερόμενου προσώπου ως αιτούντος άσυλο:
Attention should be paid to the specific situation of stateless persons, who may be unable to benefit from consular assistance by third-countries in view of obtaining a valid identity or travel document.
Θα πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στην ιδιάζουσα κατάσταση των ανιθαγενών, οι οποίοι είναι πιθανό να μην μπορούν να λάβουν προξενική αρωγή από τρίτες χώρες για την έκδοση έγκυρου δελτίου ταυτότητας ή ταξιδιωτικού εγγράφου.
In the light of the judgment of the ECJ on Case C-357/09, Kadzoev, Member States should make sure that there is a reasonable prospect of removal that justifies imposing or prolonging detention.
Με βάση την απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-357/09, Kadzoev, τα κράτη μέλη θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι υφίσταται λογική προοπτική απομάκρυνσης η οποία δικαιολογεί την επιβολή ή την παράταση της κράτησης.
Is it legitimate to maintain detention if the third-country national for the time being is protected from removal because of the principle of non-refoulement?
Είναι νόμιμη η διατήρηση της κράτησης εάν ο υπήκοος τρίτης χώρας προστατεύεται επί του παρόντος από το ενδεχόμενο απομάκρυνσης λόγω της αρχής της μη επαναπροώθησης;
If removal becomes unlikely (for instance because of a likely permanent non-refoulement issue), third-country nationals must be released in accordance with Article 15(4) of the Return Directive.
Το άρθρο 15 παράγραφοι 5 και 6 της οδηγίας περί επιστροφής υποχρεώνει τα κράτη μέλη να καθορίσουν στο εθνικό τους δίκαιο [77] μέγιστες περιόδους κράτησης που δεν υπερβαίνουν τους 6 μήνες (σε συνήθεις περιπτώσεις) ή τους 18 μήνες (σε δύο ειδικές περιπτώσεις: εάν ο επιστρέφων αρνείται να συνεργαστεί ή καθυστερεί η λήψη των αναγκαίων εγγράφων από τρίτες χώρες).
If the non-refoulement issue is only of limited and temporary nature (for instance a credible diplomatic assurance from the country of return is likely to be issued shortly or the returnee is temporarily in need for vital medical treatment which is not available in country of return), detention may be maintained if there is still a reasonable prospect of removal.
Οι συντομότερες μέγιστες περίοδοι κράτησης που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο υπερισχύουν της προθεσμίας των 6/18 μηνών που ορίζεται στην οδηγία περί επιστροφής: κατά τον χειρισμό συγκεκριμένων υποθέσεων, πρέπει να εφαρμόζονται οιμέγιστοι χρόνοι που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο (σε συμμόρφωση με την οδηγία περί επιστροφής) και όχι οι μέγιστοι χρόνοι που προβλέπονται από την οδηγία περί επιστροφής.
Article 15(5) and (6) of the Return Directive obliges Member States to fix under national law [77] maximum time limits for detention which shall not exceed 6 months (in regular cases) or 18 months (in two qualified cases: lack of cooperation by the returnee or delays in obtaining the necessary documentation from third countries).
Αυτό συνεπάγεται ότι κράτος μέλος που έχει ορίσει σε εθνικό επίπεδο μέγιστη περίοδο π.χ. 60 ημερών για τους μη συνεργάσιμους επιστρέφοντες, δεν μπορεί να διατηρήσει το μέτρο της κράτησης για διάστημα μεγαλύτερο των εν λόγω 60 ημερών, παρόλο που το άρθρο 15 παράγραφος 6 της οδηγίας περί επιστροφής προβλέπει μέγιστο χρονικό διάστημα 18 μηνών.
The shorter maximum detention periods fixed by national law prevail over the 6/18 months deadline provided for by the Return Directive: in the handling of concrete cases, the maximum periods fixed by national law (in compliance withthe Return Directive) and not the maximum periods fixed by the Return Directive must be applied.