natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ειδικές περιπτώσεις:
In such cases, Member States could launch a return procedure when acquiring knowledge about the illegal stay and continue the procedure leading to the issuing of a return decision accompanied by an entry-ban in an ‘in absentia’ procedure, respecting the procedural safeguards set out in sections 11.3 and 12 below.
Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 6
Even though in such a specific situation the person is anyhow about to leave the EU, the issuing of a return decision can make sense, since it allows Member States to also issue an entry ban and thus prevent further entry and possible risk of illegal stay.
Απόφαση επιστροφής μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να εκδίδεται και για παράνομα διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών που συλλαμβάνονται στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ ενώ αναχωρούν από το έδαφος της ΕΕ, κατόπιν κατά περίπτωση ανάλυσης και λαμβανομένης υπόψη της αρχής της αναλογικότητας.
The Commission calls on Member States to establish procedures for issuing return decisions and — if applicable — entry bans directly at the airport, at other external border crossing points or, for entry bans, in absentia (see section 11.3) for such specific cases.
Η εν λόγω απόφαση θα μπορούσε να δικαιολογηθεί σε περιπτώσεις σημαντικής υπέρβασης της επιτρεπόμενης διάρκειας παραμονής ή παράνομης παραμονής που εντοπίζεται κατά τον έλεγχο εξόδου.
If a third-country national has overstayed his/her visa or permit in a first Member State and leaves the Union via a second/transit Member State, the return decision and entry ban will have to be issued by the second Member State (the ‘overstayer’ will normally also be ‘illegally staying’ within the meaning of the Return Directive in the second Member State).
Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να δρομολογήσουν διαδικασία επιστροφής όταν λάβουν γνώση της παράνομης παραμονής και να συνεχίσουν τη διαδικασία που οδηγεί στην έκδοση απόφασης επιστροφής συνοδευόμενης από απαγόρευση εισόδου στο πλαίσιο διαδικασίας «ερήμην», τηρώντας τις διαδικαστικές εγγυήσεις που ορίζονται στις ενότητες 11.3 και 12 κατωτέρω.
Legal basis: Council Directive 2001/40/EC [27]Reminder/explanation: The effect of a return decision issued by one Member State in another Member State had been subject of a separate chapter V of the 2005 Commission proposal for the Return Directive (‘Apprehension in other Member States’).
Μολονότι σε μια τέτοια ειδική περίπτωση, το πρόσωπο πρόκειται ούτως ή άλλως να αποχωρήσει από την ΕΕ, η έκδοση απόφασης επιστροφής μπορεί να έχει νόημα διότι επιτρέπει στα κράτη μέλη να εκδώσουν επίσης απαγόρευση εισόδου, αποτρέποντας με τον τρόπο αυτό την περαιτέρω είσοδο και τον πιθανό κίνδυνο παράνομης παραμονής.
This chapter, as well as Article 20 of the Commission proposal which foresaw to delete Directive 2001/40/EC was, however, removed during negotiations and Directive 2001/40/EC remained in force.
Η Επιτροπή καλεί τα κράτη μέλη να θεσπίσουν διαδικασίες έκδοσης αποφάσεων επιστροφής και, εάν συντρέχει περίπτωση, απαγορεύσεων εισόδου απευθείας στον αερολιμένα, σε άλλα σημεία διέλευσης των εξωτερικών συνόρων ή, για τις απαγορεύσεις εισόδου, ερήμην διαδικασίες (βλέπε ενότητα 11.3) σε ανάλογες ειδικές περιπτώσεις.
Directive 2001/40/EC expressly enables the recognition of a return decision issued by a competent authority in one Member State against a third-country national present within the territory of another Member State.
Εάν υπήκοος τρίτης χώρας έχει υπερβεί την επιτρεπόμενη διάρκεια της θεώρησης ή της άδειάς του σε ένα πρώτο κράτος μέλος και αποχωρήσει από την Ένωση μέσω δεύτερου κράτους μέλους/κράτους μέλους διέλευσης, η απόφαση επιστροφής και η απαγόρευση εισόδου πρέπει να εκδοθούν από το δεύτερο κράτος μέλος (το πρόσωπο που υπερβαίνει την επιτρεπόμενη διάρκεια διαμονής κανονικά θεωρείται «παρανόμως διαμένον» κατά την έννοια της οδηγίας περί επιστροφής και στο δεύτερο κράτος μέλος).
Article 6 of the Return Directive does not expressly mention the case that a second Member State recognises a return decision issued by a first Member State in accordance with Directive 2001/40/EC.
Οδηγία 2001/40/ΕΚ του Συμβουλίου [27]Υπενθύμιση/επεξήγηση: Το αποτέλεσμα απόφασης επιστροφής που εκδίδεται από ένα κράτος μέλος σε άλλο κράτος μέλος εξετάστηκε σε χωριστό κεφάλαιο V της πρότασης της Επιτροπής του 2005 για την οδηγία περί επιστροφής («Σύλληψη σε άλλα κράτη μέλη»).
A literal interpretation of Article 6 which would require in such a case the recognising Member State to also issue a full second return decision in accordance with Directive 2008/115/EC would deprive Directive 2001/40/EC of any added value.
Ωστόσο, το εν λόγω κεφάλαιο, καθώς και το άρθρο 20 της πρότασης της Επιτροπής που προέβλεπε την κατάργηση της οδηγίας 2001/40/ΕΚ διαγράφηκε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων και η ισχύς της οδηγίας 2001/40 διατηρήθηκε.
In order to give an effet utile to the continued existence of Directive 2001/40/EC, it was necessary to look for an interpretation which gives a useful meaning to the continued co-existence of the two Directives.
Με την οδηγία 2001/40/ΕΚ καθίσταται ρητά δυνατή η αναγνώριση απόφασης επιστροφής που λαμβάνει αρμόδια αρχή κράτους μέλους κατά υπηκόου τρίτης χώρας ευρισκόμενου στο έδαφος άλλου κράτους μέλους.
If Member State A apprehends a person who is already subject of a return decision issued by Member State B, Member State A has the choice of either:
Το άρθρο 6 της οδηγίας περί επιστροφής δεν αναφέρει ρητά την περίπτωση αναγνώρισης από δεύτερο κράτος μέλος απόφασης επιστροφής που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος σύμφωνα με την οδηγία 2001/40/ΕΚ.
issuing a new return decision under Article 6(1) of the Return Directive; or
Η κυριολεκτική ερμηνεία του άρθρου 6, που θα απαιτούσε σε αυτή την περίπτωση από το κράτος μέλος που αναγνωρίζει την απόφαση να εκδώσει και δεύτερη πλήρη απόφαση επιστροφής σύμφωνα με την οδηγία 2008/115/ΕΚ, θα καταργούσε τυχόν προστιθεμένη αξία της οδηγίας 2001/40/ΕΚ.
passing back the person to Member State B under an existing bilateral agreement in compliance with Article 6(3) of the Return Directive; or
Προκειμένου να διατηρηθεί η πρακτική αποτελεσματικότητα της οδηγίας 2001/40/ΕΚ, ήταν απαραίτητο να αναζητηθεί μια ερμηνεία που θα προσέδιδε ουσιαστικό νόημα στη συνεχιζόμενη συνύπαρξη των δύο οδηγιών.
recognising the return decision issued by Member State B in accordance with Directive 2001/40/EC.
Εάν το κράτος μέλος Α συλλάβει πρόσωπο για το οποίο έχει εκδοθεί ήδη απόφαση επιστροφής από το κράτος μέλος Β, το κράτος μέλος Α έχει τις εξής επιλογές:
If Member State A recognises the return decision issued by Member State B in accordance with Directive 2001/40/EC, it is still obliged to apply the safeguards related to enforcement of return (removal) foreseen in the Return Directive when enforcing the recognised return decision.
να εκδώσει νέα απόφαση επιστροφής δυνάμει του άρθρου 6 παράγραφος 1 της οδηγίας περί επιστροφής· ή
The mutual recognition of return decisions may provide for significant added value in certain constellations — notably in the context of transit of returnees by land (see section 6.4 below).
να αναγνωρίσει την απόφαση επιστροφής που έχει εκδοθεί από το κράτος μέλος Β σύμφωνα με την οδηγία 2001/40/ΕΚ.
Legal basis: Regulation (EU) No 604/2013 of the European Parliament and of the Council [28] (the ‘Dublin Regulation’) — Articles 19 and 24 Article 6 of the Return Directive does not expressly mention the case in which a second Member State makes use of the possibility offered under the Dublin Regulation to ask a first Member State to take back an illegally staying third-country national.
Εάν το κράτος μέλος Α αναγνωρίσει την απόφαση επιστροφής που έχει εκδοθεί από το κράτος μέλος Β σύμφωνα με την οδηγία 2001/40/ΕΚ, υποχρεούται και πάλι να εφαρμόσει τις εγγυήσεις που σχετίζονται με την εκτέλεση της επιστροφής (απομάκρυνση) και προβλέπονται στην οδηγία περί επιστροφής κατά την εκτέλεση της αναγνωρισμένης απόφασης επιστροφής.
A literal interpretation of Article 6 which would require in such a case that the requesting (second) Member State also issue a full return decision in accordance with Directive 2008/115/EC would deprive the relevant Dublin rules of their added value.
Η αμοιβαία αναγνώριση των αποφάσεων επιστροφής μπορεί να παράσχει σημαντική προστιθέμενη αξία σε ορισμένους συνδυασμούς νομικών πράξεων, ιδίως όσον αφορά τη χερσαία διέλευση των επιστρεφόντων (βλέπε ενότητα 6.4 κατωτέρω).
The wording of the Dublin Regulation expressly addresses this issue and provides for clear rules articulating the application of the Return Directive and the Dublin Regulation.
Η Επιτροπή ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να χρησιμοποιούν την επιλογή της αμοιβαίας αναγνώρισης στις περιπτώσεις που αυτό συμβάλλει στην επιτάχυνση των διαδικασιών επιστροφής και στη μείωση του διοικητικού φόρτου.
The cases in which the third-country national has applied for asylum and obtained a right to stay as asylum seeker in the second Member State fall outside the scope of the Return Directive, since the third-country national has a right to stay as asylum seeker and cannot therefore be considered as staying illegally in the second Member State.
Η κυριολεκτική ερμηνεία του άρθρου 6 που θα απαιτούσε σε αυτή την περίπτωση από το (δεύτερο) κράτος μέλος που υποβάλλει την αίτηση να εκδώσει επίσης πλήρη απόφαση επιστροφής σύμφωνα με την οδηγία 2008/115/ΕΚ θα είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση της προστιθέμενης αξίας των συναφών κανόνων του Δουβλίνου.
On the other hand, the cases in which the third-country national has not applied for asylum and has not obtained a right to stay as asylum seeker in the second Member State fall within the scope of the Return Directive.
Η διατύπωση του κανονισμού του Δουβλίνου αναφέρεται ρητώς σε αυτό το ζήτημα και προβλέπει σαφείς κανόνες που εξειδικεύουν την εφαρμογή της οδηγίας περί επιστροφής και του κανονισμού του Δουβλίνου.
The following situations [29] could be envisaged:
Οι περιπτώσεις στις οποίες ο υπήκοος τρίτης χώρας έχει υποβάλει αίτηση ασύλου και έχει εξασφαλίσει δικαίωμα παραμονής ως αιτών άσυλο στο δεύτερο κράτος μέλος δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής, δεδομένου ότι ο υπήκοος της τρίτης χώρας απολαύει δικαιώματος παραμονής ως αιτών άσυλο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι «διαμένει παράνομα» στο δεύτερο κράτος μέλος.
The third-country national has a status as asylum seeker in the first Member State (on-going procedure, not yet a final decision): the Dublin Regulation applies on the basis of the underlying principle that every third-country national lodging an application for asylum in one of the Member States should have his/her needs for international protection fully assessed by one Member State.
Από την άλλη πλευρά, οι περιπτώσεις στις οποίες ο υπήκοος τρίτης χώρας δεν έχει υποβάλει αίτηση ασύλου και δεν έχει εξασφαλίσει δικαίωμα παραμονής ως αιτών άσυλο στο δεύτερο κράτος μέλος εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής.
A Member State cannot return that third-country national to a third country; instead, it may send him/her to the Member State responsible under Dublin Regulation in order to have his/her claim examined.
Ενδέχεται να προκύψουν οι ακόλουθες καταστάσεις [29]:
The third-country national has withdrawn his/her asylum application in the first Member State: if the withdrawal of the application has led to a rejection of the application (on the basis of Article 27 or 28 of the recast Asylum Procedures Directive), the rules described below under point (c) (choice between applying Dublin rules or the Return Directive) can be applied.
Ο υπήκοος της τρίτης χώρας διαθέτει καθεστώς αιτούντος άσυλο στο πρώτο κράτος μέλος (διαδικασία υπό εξέλιξη, όχι οριστική απόφαση): εφαρμόζεται ο κανονισμός του Δουβλίνου βάσει της υποκείμενης αρχής που προβλέπει ότι η αξιολόγηση των αναγκών διεθνούς προστασίας κάθε υπηκόου τρίτης χώρας που υποβάλλει αίτηση ασύλου σε ένα από τα κράτη μέλη θα πρέπει να πραγματοποιείται εξολοκλήρου από ένα κράτος μέλος.
If the withdrawal of the application has not led to a rejection of the application, the Dublin Regulation applies (as lex specialis), on the basis of the underlying principle that every third-country national lodging an application for asylum in one of the Member States should have his/her needs for international protection fully assessed by one Member State.
Τα κράτη μέλη δεν επιτρέπεται να επιστρέψουν τον εν λόγω υπήκοο τρίτης χώρας σε τρίτη χώρα· αντίθετα, μπορούν να τον στείλουν στο κράτος μέλος που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής του δυνάμει του κανονισμού του Δουβλίνου.
The third-country national has a final decision in the first Member State, rejecting his/her asylum application: a choice can be made between applying the Dublin Regulation or the Return Directive.
Ο υπήκοος της τρίτης χώρας έχει ανακαλέσει την αίτηση ασύλου του στο πρώτο κράτος μέλος: εάν η ανάκληση της αίτησης οδηγήσει στην απόρριψή της (βάσει του άρθρου 27 ή του άρθρου 28 της αναδιατυπωμένης οδηγίας για τις διαδικασίες ασύλου), μπορούν να εφαρμοστούν οι κανόνες που περιγράφονται στο σημείο iii κατωτέρω (επιλογή μεταξύ της εφαρμογής των κανόνων του Δουβλίνου ή της οδηγίας περί επιστροφής).
In the Dublin Regulation, this choice is clearly stipulated in Article 24(4) and the clarification is added that from the moment in which authorities decide to make a Dublin request, the application of the Return Directive and return procedures are suspended and only Dublin rules apply (this also affects rules on detention and on legal remedies).
Εάν η ανάκληση της αίτησης δεν οδηγήσει στην απόρριψή της, εφαρμόζεται ο κανονισμός του Δουβλίνου (ως lex specialis) βάσει της αρχής που προβλέπει ότι η αξιολόγηση των αναγκών διεθνούς προστασίας κάθε υπηκόου τρίτης χώρας που υποβάλλει αίτηση ασύλου σε ένα από τα κράτη μέλη πρέπει να πραγματοποιείται εξολοκλήρου από ένα κράτος μέλος.
The third-country national had already been subject to successful return/removal (following rejection or withdrawal of an asylum application) from the first Member State to a third country: should the third-country national re-enter EU territory, the Dublin Regulation stipulates at Article 19(3) that the first Member State can no longer be responsible for the third-country national — therefore no transfer can be foreseen to this Member State.
Ο υπήκοος της τρίτης χώρας υπόκειται σε οριστική απόφαση στο πρώτο κράτος μέλος, με την οποία απορρίπτεται η αίτηση ασύλου του: το κράτος μέλος μπορεί να επιλέξει αν θα εφαρμόσει τον κανονισμό του Δουβλίνου ή την οδηγία περί επιστροφής.
The Return Directive will therefore apply.
Στον κανονισμό του Δουβλίνου, η επιλογή αυτή ορίζεται σαφώς στο άρθρο 24 παράγραφος 4 και προστίθεται η διευκρίνιση ότι όταν οι αρχές αποφασίζουν να υποβάλουν αίτηση δυνάμει του κανονισμού του Δουβλίνου, η εφαρμογή της οδηγίας περί επιστροφής και οι διαδικασίες επιστροφής αναστέλλονται και ισχύουν μόνον οι κανόνες του Δουβλίνου (αυτό επηρεάζει επίσης τους κανόνες για την κράτηση και τα ένδικα μέσα).
Practical examples:
Ο υπήκοος της τρίτης χώρας έχει ήδη επιστραφεί/απομακρυνθεί επιτυχώς (κατόπιν απόρριψης ή ανάκλησης της αίτησης ασύλου του) από το πρώτο κράτος μέλος σε μια τρίτη χώρα: εάν ο υπήκοος της τρίτης χώρας εισέλθει εκ νέου στο έδαφος της ΕΕ, το άρθρο 19 παράγραφος 3 του κανονισμού του Δουβλίνου ορίζει ότι το πρώτο κράτος μέλος δεν μπορεί να θεωρηθεί πλέον υπεύθυνο για τον υπήκοο της τρίτης χώρας.
An applicant for international protection in Member State A travels without an entitlement to a neighbouring Member State B (crossing internal borders) where he/she is apprehended by the police.
Ως εκ τούτου δεν προβλέπεται η μεταφορά του στο εν λόγω κράτος μέλος.
As a subject to the Dublin Regulation, he/she is transferred back from Member State B to Member State A. Should Member State B in this situation issue a return decision to this person for illegal stay in the territory?
Συνεπώς εφαρμόζεται η οδηγία περί επιστροφής.
Dublin rules prevail.
Πρακτικά παραδείγματα: Αιτών διεθνή προστασία στο κράτος μέλος Α ταξιδεύει χωρίς να έχει το δικαίωμα σε γειτονικό κράτος μέλος Β (διασχίζοντας εσωτερικά σύνορα), όπου συλλαμβάνεται από την αστυνομία.
No return decision can be issued by Member State B.
Στο πλαίσιο του κανονισμού του Δουβλίνου, ο ενδιαφερόμενος μεταφέρεται από το κράτος μέλος Β πίσω στο κράτος μέλος Α. Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει το κράτος μέλος Β να εκδώσει απόφαση επιστροφής κατά του εν λόγω προσώπου λόγω παράνομης διαμονής στο έδαφός του;
Is Member State A (in the scenario described above) allowed to issue a return decision itself (together with an entry ban that will be postponed until the completion of the asylum procedure)?
Υπερισχύουν οι κανόνες του Δουβλίνου.
No.
Δεν μπορεί να εκδοθεί απόφαση επιστροφής από το κράτος μέλος Β.
As long as the person enjoys the right to stay as an asylum seeker in Member State A, his/her stay is not illegal in that Member State within the meaning of the Return and no return decision can be issued by Member State A.
Επιτρέπεται το κράτος μέλος Α (στο σενάριο που περιγράφεται ανωτέρω) να εκδώσει το ίδιο απόφαση επιστροφής (μαζί με απαγόρευση εισόδου που θα αναβληθεί μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας ασύλου); Όχι.
A third-country national granted international protection by Member State A is illegally staying in Member State B (for example overstaying 90 days).
Εφόσον το πρόσωπο απολαύει του δικαιώματος παραμονής ως αιτών άσυλο στο κράτος μέλος Α, η παραμονή του στο εν λόγω κράτος μέλος δεν είναι παράνομη υπό την έννοια της οδηγίας περί επιστροφής και δεν μπορεί να εκδοθεί απόφαση επιστροφής από το κράτος μέλος Α.
Is the Return Directive applicable in such cases?
Υπήκοος τρίτης χώρας στον οποίο χορηγείται διεθνής προστασία από το κράτος μέλος Α διαμένει παράνομα στο κράτος μέλος Β (π.χ., υπερβαίνει την επιτρεπόμενη διάρκεια παραμονής του κατά 90 ημέρες).
What will be the procedures if the person refuses to go back voluntary to the first Member State that granted protection?
Εφαρμόζεται η οδηγία περί επιστροφής σε αυτές τις περιπτώσεις;
The Dublin Regulation does not contain rules on taking back beneficiaries of international protection.
Ποιες διαδικασίες πρέπει να εφαρμοστούν εάν το πρόσωπο αρνηθεί να επιστρέψει οικειοθελώς στο πρώτο κράτος μέλος που του χορήγησε προστασία;
Therefore the ‘general regime’ foreseen in Article 6(2) of the Return Directive will apply.
Ο κανονισμός του Δουβλίνου δεν περιέχει κανόνες σχετικά με την εκ νέου ανάληψη δικαιούχων διεθνούς προστασίας.
This implies that Member State B will have to ask the person to go back to Member State A and — if the person does not comply voluntarily — Member State B has to consider issuing a return decision, taking into account all safeguards provided by the Return Directive, including in particular the principle of non-refoulement.
Ως εκ τούτου, εφαρμόζεται το «γενικό καθεστώς» που προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 2 της οδηγίας περί επιστροφής.
In certain circumstances, when return/removal to a third country is not possible and ‘passing back’ the person to another Member State can be qualified as a more favourable measure (see section 3), Member State B may enforce the ‘passing-back’ of the person to Member State A; the procedures related to the ‘passing-back’ of illegally staying third-country nationals to another Member State are governed by national law.
Αυτό σημαίνει ότι το κράτος μέλος Β θα πρέπει να ζητήσει από τον ενδιαφερόμενο να επιστρέψει στο κράτος μέλος Α και —εάν αυτός δεν συμμορφωθεί οικειοθελώς— το κράτος μέλος Β πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο έκδοσης απόφασης επιστροφής, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις εγγυήσεις που προβλέπονται στην οδηγία περί επιστροφής, συμπεριλαμβανομένης συγκεκριμένα της αρχής της μη επαναπροώθησης.
A third-country national who had been fingerprinted following irregular entry into Member State A and who has not requested asylum in Member State A is subsequently apprehended in Member State B. Can Member State B transfer the person back to Member State A in accordance with Dublin rules?
Σε ορισμένες περιστάσεις στις οποίες η επιστροφή/απομάκρυνση προς τρίτη χώρα δεν είναι δυνατή και η επάνοδος του προσώπου σε άλλο κράτος μέλος μπορεί να θεωρηθεί ως ευνοϊκότερο μέτρο (βλέπε ενότητα 3), το κράτος μέλος Β μπορεί να επιβάλει την επάνοδο του προσώπου στο κράτος μέλος Α· οι διαδικασίες που σχετίζονται με την επάνοδο παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών σε άλλο κράτος μέλος διέπονται από το εθνικό δίκαιο.
No.
Υπήκοος τρίτης χώρας του οποίου έχουν ληφθεί τα δακτυλικά αποτυπώματα κατόπιν παράτυπης εισόδου στο κράτος μέλος Α και ο οποίος δεν έχει ζητήσει άσυλο στο κράτος μέλος Α συλλαμβάνεται εν συνεχεία στο κράτος μέλος Β. Μπορεί το κράτος μέλος Β να τον μεταφέρει στο κράτος μέλος Α σύμφωνα με τους κανόνες του Δουβλίνου; Όχι.
Since there is not any link to an asylum procedure, the Dublin Regulation does not apply.
Εφόσον δεν υπάρχει σύνδεσμος με διαδικασία ασύλου, ο κανονισμός του Δουβλίνου δεν εφαρμόζεται.
Legal basis: Return Directive — Article 6(2)
Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 6 παράγραφος 2
Third-country nationals staying illegally on the territory of a Member State and holding a valid residence permit or other authorisation offering a right to stay issued by another Member State shall be required to go to the territory of that other Member State immediately.
Οι υπήκοοι τρίτων χωρών, οι οποίοι διαμένουν παρανόμως στο έδαφος κράτους μέλους και διαθέτουν έγκυρο τίτλο διαμονής ή άλλη άδεια που παρέχει δικαίωμα παραμονής και έχει εκδοθεί από άλλο κράτος μέλος, υποχρεούνται να μεταβαίνουν αμέσως στο έδαφος αυτού του άλλου κράτους μέλους.
In the event of non-compliance by the third-country national concerned with this requirement, or where the third-country national's immediate departure is required for reasons of public policy or national security, paragraph 1 shall apply.
Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης του υπηκόου τρίτης χώρας με την παρούσα απαίτηση ή όταν η άμεση αναχώρηση του υπηκόου τρίτης χώρας απαιτείται από λόγους εθνικής ασφάλειας ή δημόσιας τάξης, εφαρμόζεται η παράγραφος 1.
This provision — which replaces a similar rule contained in Article 23(2) and (3) of the Schengen Implementing Convention (‘SIC’) [30] — foresees that no return decision should be issued to an illegally staying third-country national who is holding a valid permit to stay in another Member State.
Αυτή η διάταξη, η οποία αντικαθιστά παρεμφερή κανόνα που περιλαμβάνεται στο άρθρο 23 παράγραφοι 2 και 3 της σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν («ΣΕΣ») [30], προβλέπει ότι δεν θα πρέπει να εκδίδεται απόφαση επιστροφής για παρανόμως διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών που διαθέτουν έγκυρο τίτλο διαμονής σε άλλο κράτος μέλος.
In such cases, the third-country national should in the first place be required to go immediately back to the Member State where he/she enjoys a right to stay.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο υπήκοος της τρίτης χώρας πρέπει καταρχάς να κληθεί να επιστρέψει άμεσα στο κράτος μέλος όπου απολαύει δικαιώματος παραμονής.
Only if the person does not comply with this request or in cases of risk for public policy or national security, a return decision shall be adopted.Further clarification:
Απόφαση επιστροφής εκδίδεται μόνον εάν ο ενδιαφερόμενος δεν συμμορφωθεί με το εν λόγω αίτημα ή σε περιπτώσεις κινδύνου για τη δημόσια τάξη ή την εθνική ασφάλεια.Περαιτέρω διευκρίνιση:
The form in which the request ‘to go to the territory of that other Member State immediately’ is issued should be determined in accordance with national law.
Η μορφή που λαμβάνει το αίτημα «να μεταβαίνουν αμέσως στο έδαφος αυτού του άλλου κράτους μέλους» πρέπει να οριστεί σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο.
It is recommended to issue decisions in writing and with reasons.
Συνιστάται η έκδοση γραπτών και αιτιολογημένων αποφάσεων.
In order to avoid confusion, the decision should not be labelled ‘return decision’.
Προκειμένου να αποφευχθεί η σύγχυση, η απόφαση δεν πρέπει να ονομάζεται «απόφαση επιστροφής».
Period for going back to other Member State: no general indication can be given regarding the time which should elapse between the request to go to the territory of another Member State until the moment at which a return decision in accordance with Article 6(1) is issued.