natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Οι περιπτώσεις με «διασυνοριακό» και «παρεμφερή» χαρακτήρα που μπορούν να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας δυνάμει του άρθρου 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) της οδηγίας δεν είναι οι ίδιες με τις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 12 παράγραφος 3 της ίδιας οδηγίας (απλοποιημένη διαδικασία σε περίπτωση παράνομης εισόδου): ο όρος «παράνομη είσοδος» (που χρησιμοποιείται στο άρθρο 12 παράγραφος 3) δεν είναι συνώνυμος με τις περιπτώσεις «διασυνοριακού» και «παρεμφερούς» χαρακτήρα που περιγράφονται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) της οδηγίας περί επιστροφής.
‘Border’ and ‘border-like’ cases which may be excluded from the scope of the Directive in accordance with Article 2(2)(a) of the Directive are not the same as the cases mentioned in Article 12(3) of the same Directive (simplified procedure in case of illegal entry): illegal entry (the term used in Article 12(3)) is not synonymous with the ‘border’ and ‘border-like’ cases described in Article 2(2)(a) of the Return Directive.
Παράδειγμα: παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας που συλλαμβάνεται στο έδαφος κράτους μέλους τρεις μήνες μετά την παράνομη είσοδό του σε αυτό δεν καλύπτεται από το άρθρο 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) της οδηγίας περί επιστροφής, αλλά ενδέχεται να καλύπτεται από το άρθρο 12 παράγραφος 3 της ίδιας οδηγίας.
Example: an illegally staying third-country national who is apprehended in the territory of a Member State three months after his/her illegal entry is not covered by Article 2(2)(a) of the Return Directive but may be covered by Article 12(3) of the same Directive.
Εάν τα κράτη μέλη επιλέξουν να μην εφαρμόζουν την οδηγία σε περιπτώσεις διασυνοριακού χαρακτήρα, πρέπει ωστόσο να σεβαστούν την αρχή της μη επαναπροώθησης και να διασφαλίσουν –σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 4 της οδηγίας περί επιστροφής– ότι το επίπεδο προστασίας των προσώπων που επηρεάζονται δεν είναι λιγότερο ευνοϊκό από αυτό που ορίζεται στα άρθρα της οδηγίας περί επιστροφής σχετικά με:
If Member States opt not to apply the Directive to border cases, they must nevertheless respect of the principle of non-refoulement and ensure — in accordance with Article 4(4) of the Return Directive — that the level of protection for affected persons is not less favourable than that set out in the Articles of the Return Directive dealing with:
τους περιορισμούς της χρήσης αναγκαστικών μέτρων,
limitations on use of coercive measures,
την αναβολή της απομάκρυνσης,
postponement of removal,
την επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και την απαραίτητη θεραπευτική αγωγή, συνυπολογίζοντας τις ανάγκες των ευάλωτων ατόμων, και
emergency health care and necessary treatment of the illness, taking into account needs of vulnerable persons, and
τους όρους κράτησης.
detention conditions.
Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί ότι οι εγγυήσεις στο πλαίσιο του κεκτημένου της Ένωσης στον τομέα του ασύλου (για παράδειγμα, όσον αφορά συγκεκριμένα την πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου) δεν παύουν να ισχύουν λόγω της επιλογής των κρατών μελών να μην εφαρμόσουν την οδηγία περί επιστροφής σε περιπτώσεις συνοριακού χαρακτήρα.
In addition, it should be highlighted that the safeguards under the Union asylum acquis (such as in particular on access to asylum procedure) are by no means waived by the Member States' choice not to apply the Return Directive to border cases.
Μεταξύ των υποχρεώσεων δυνάμει του κεκτημένου της Ένωσης στον τομέα του ασύλου συγκαταλέγεται συγκεκριμένα η υποχρέωση των κρατών μελών να:
The obligations under the Union asylum acquis include in particular an obligation of the Member States to:
παρέχουν πληροφορίες στους υπηκόους τρίτων χωρών που ενδέχεται να επιθυμούν να υποβάλουν αίτηση διεθνούς προστασίας σχετικά με τη δυνατότητά τους να το πράξουν,
inform third-country nationals who may wish to make an application for international protection on the possibility to do so,
διασφαλίζουν ότι οι συνοριοφύλακες και άλλες αρμόδιες αρχές διαθέτουν τις σχετικές πληροφορίες και ότι οι υπάλληλοί τους λαμβάνουν το επίπεδο κατάρτισης που απαιτείται για την αναγνώριση των αιτούντων και τις οδηγίες ώστε να ενημερώνονται οι αιτούντες σχετικά με τον τόπο και τον τρόπο υποβολής αιτήσεων διεθνούς προστασίας,
ensure that border guards and other competent authorities have the relevant information and that their personnel receives the necessary level of training on how to recognise applicants and instructions to inform applicants as to where and how applications for international protection may be lodged,
παρέχουν δυνατότητα διερμηνείας στο μέτρο που είναι αναγκαίο για τη διευκόλυνση της πρόσβασης στη διαδικασία ασύλου,
make arrangements for interpretation to the extent necessary to facilitate access to the procedure,
μεριμνούν ώστε οι οργανώσεις και τα πρόσωπα που ενημερώνουν και συμβουλεύουν τους αιτούντες να έχουν πραγματική πρόσβαση στους αιτούντες που βρίσκονται στα σημεία διέλευσης των συνόρων, περιλαμβανομένων των ζωνών διέλευσης, στα εξωτερικά σύνορα.
ensure effective access by organisations and persons providing advice and counselling to applicants present at border crossing points, including transit zones, at external borders.
Περαιτέρω διευκρίνιση:
Practical application of this provision in case of refusal of entry at the border: there are two possibilities: either the person is physically present in the territory of a Member State after refusal of entry at the border (for instance in an airport transit zone) or the person is not physically present in the territory of a Member State (for instance a person who was refused entry at a land border and who is still physically staying on third-country territory).
υπάρχουν δύο δυνατότητες: είτε το πρόσωπο είναι φυσικά παρόν στο έδαφος κράτους μέλους κατόπιν άρνησης εισόδου στα σύνορα (π.χ., σε ζώνη διέλευσης αερολιμένα) είτε δεν είναι φυσικά παρόν στο έδαφος κράτους μέλους (π.χ., ένα πρόσωπο στο οποίο έχει απαγορευθεί η είσοδος στα χερσαία σύνορα και που εξακολουθεί να είναι φυσικά παρόν σε έδαφος τρίτης χώρας).
In the first case, the safeguards of Article 4(4) of the Return Directive shall be applied; in the second case, Article 4(4) does not apply.
Στην πρώτη περίπτωση εφαρμόζονται οι εγγυήσεις του άρθρου 4 παράγραφος 4 της οδηγίας περί επιστροφής.
The respect of the principle of non-refoulement recognised by Article 4(4)(b) of the Return Directive — and enshrined in Article 19(2) Charter of Fundamental Rights of the European Union (‘CFR’) as well as Article 3 of the European Convention on Human Rights (‘ECHR’) — is absolute and must not be restricted under any circumstances, even if foreigners are a threat to public order or have committed a particularly serious crime.
Στη δεύτερη περίπτωση δεν εφαρμόζεται το άρθρο 4 παράγραφος 4.
Such persons may be excluded from refugee or subsidiary protection status, but they still cannot be returned to a place where they may be tortured or killed.
Ο σεβασμός της αρχής της μη επαναπροώθησης που αναγνωρίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 4 στοιχείο β) της οδηγίας περί επιστροφής —και κατοχυρώνεται στο άρθρο 19 παράγραφος 2 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης («ο Χάρτης») καθώς και στο άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου («ΕΣΔΑ»)— είναι απόλυτος και δεν πρέπει να υπονομεύεται σε καμία περίπτωση, ακόμη και αν οι αλλοδαποί συνιστούν απειλή για τη δημόσια τάξη ή έχουν διαπράξει ιδιαίτερα σοβαρό έγκλημα.
Member States are free to decide not to apply the Directive to third-country nationals who:
Τα εν λόγω πρόσωπα μπορούν να αποκλειστούν από το καθεστώς πρόσφυγα ή από το καθεστώς επικουρικής προστασίας, αλλά δεν μπορούν να επιστραφούν σε χώρα στην οποία ενδέχεται να βασανιστούν ή να θανατωθούν.
are subject to return as a criminal law sanction, according to national law,
Τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια να αποφασίσουν να μην εφαρμόζουν την οδηγία σε υπηκόους τρίτων χωρών που:
are subject to return as a consequence of a criminal law sanction, according to national law, or
που υπόκεινται σε απόφαση επιστροφής ως ποινική κύρωση, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο,
are the subjects of extradition procedures.
που υπόκεινται σε απόφαση επιστροφής ως συνέπεια ποινικής κύρωσης, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, ή
The criminal law cases envisaged by this provision are those typically considered as crime in the national legal orders of Member States.
που υπόκεινται σε διαδικασίες έκδοσης.
In C-297/12, Filev and Osmani, the ECJ expressly clarified that offences against the provisions of the national law on narcotics and convictions for drug trafficking may be cases to which the derogation is applicable.
Οι υποθέσεις του ποινικού δικαίου που αναφέρονται στην ανωτέρω διάταξη είναι εκείνες που θεωρούνται συνήθως εγκλήματα στις εθνικές έννομες τάξεις των κρατών μελών.
In C-329/11, Achughbabian, the ECJ confirmed that this derogation cannot be used to third-country nationals who have committed only the offence of illegal staying without depriving the Return Directive of its purpose and binding effect.
Στην απόφασή του στην υπόθεση C-297/12, Filev και Osmani, το ΔΕΕ αποσαφήνισε ότι τα αδικήματα κατά παράβαση του εθνικού δικαίου περί ναρκωτικών και οι καταδίκες για διακίνηση ναρκωτικών συνιστούν περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να εφαρμοστεί η παρέκκλιση.
Minor migration-related infringements, such as mere irregular entry or stay, cannot justify the use of this derogation.
Στην απόφασή του στην υπόθεση C-329/11, Achughbabian, το ΔΕΕ επιβεβαίωσε ότι η εν λόγω παρέκκλιση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι έχουν διαπράξει μόνον το αδίκημα της παράνομης διαμονής χωρίς να καταστεί η οδηγία περί επιστροφής άνευ αντικειμένου και δεσμευτικού αποτελέσματος.
Extradition procedures are not necessarily related to return procedures.
Τυχόν παραβάσεις που σχετίζονται με τη μετανάστευση, όπως για παράδειγμα οι απλές περιπτώσεις παράτυπης εισόδου ή παραμονής δεν δικαιολογούν τη χρήση αυτής της παρέκκλισης.
The 1957 European Convention on Extradition [19] circumscribes extradition to surrendering ‘persons against whom the competent authorities of the requesting Party are proceeding for an offence or who are wanted by the said authorities for the carrying out of a sentence or detention order’.
Οι διαδικασίες έκδοσης δεν σχετίζονται απαραίτητα με τις διαδικασίες επιστροφής.
However, there may be overlaps and this derogation aims at making clear that Member States have the option not to apply the procedural safeguards contained in the Return Directive when carrying out return in the context of extradition procedures.
Η ευρωπαϊκή σύμβαση εκδόσεως του 1957 [19] ορίζει την έκδοση ως παράδοση των «προσώπων εις βάρος των οποίων έχουν κινηθεί διαδικασίες για αδίκημα από τις αρμόδιες αρχές του αιτούντος μέρους ή που καταζητούνται από τις εν λόγω αρχές για την έκτιση ποινής ή διαταγής κράτησης».
Legal basis: Return Directive — Article 4
Υφίσταται, ωστόσο, το ενδεχόμενο αλληλεπικαλύψεων και σκοπός της εν λόγω παρέκκλισης είναι να αποσαφηνίσει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να επιλέξουν να μην εφαρμόσουν τις διαδικαστικές εγγυήσεις που περιέχονται στην οδηγία περί επιστροφής κατά την επιστροφή προσώπων στο πλαίσιο διαδικασιών έκδοσης.
Even though the Return Directive aims at harmonising return procedures in Member States, it expressly leaves unaffected more favourable provisions contained in bilateral or multilateral international agreements (Article 4(1)).
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 4
The Return Directive also leaves unaffected ‘any provision which may be more favourable for the third-country national, laid down in the Community acquis relating to immigration and asylum’ (Article 4(2)) as well as ‘the right of the Member States to adopt or maintain provisions that are more favourable to persons to whom it applies provided that such provisions are compatible with this Directive’ (Article 4(3)).
Μολονότι η οδηγία περί επιστροφής αποσκοπεί στην εναρμόνιση των διαδικασιών επιστροφής στα κράτη μέλη, ισχύει ρητά υπό την επιφύλαξη ευνοϊκότερων διατάξεων που περιέχονται σε διμερείς ή πολυμερείς διεθνείς συμφωνίες (άρθρο 4 παράγραφος 1).
Given that the Return Directive aims at providing for common minimum standards regarding the respect of fundamental rights of the individuals in return procedures, ‘more favourable’ must always be interpreted as ‘more favourable for the returnee’ and not more favourable for the expelling/removing State.
Η οδηγία περί επιστροφής ισχύει επίσης υπό την επιφύλαξη «διατάξεως ευνοϊκότερης για τους υπηκόους τρίτων χωρών που περιέχεται στο κοινοτικό κεκτημένο περί μετανάστευσης και ασύλου» (άρθρο 4 παράγραφος 2) καθώς και «του δικαιώματος των κρατών μελών να θεσπίζουν ή να διατηρούν σε ισχύ διατάξεις που είναι ευνοϊκότερες για τα πρόσωπα στα οποία εφαρμόζονται, υπό τον όρο ότι οι εν λόγω διατάξεις είναι συμβατές με την οδηγία» (άρθρο 4 παράγραφος 3).
Member States are not free to apply stricter standards in areas governed by the Return Directive: see the judgment of the ECJ in Case C-61/11, El Dridi [20] (paragraph 33): ‘[…] Directive 2008/115/EC […] does not however allow those States to apply stricter standards in the area that it governs.’
Δεδομένου ότι η οδηγία περί επιστροφής αποσκοπεί στον ορισμό ελάχιστων κοινών κανόνων για τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων των προσώπων που υπάγονται σε διαδικασίες επιστροφής, ο όρος «ευνοϊκότερος/η» πρέπει πάντοτε να ερμηνεύεται ως «ευνοϊκότερος για τον επιστρέφοντα» και όχι για το κράτος που τον απελαύνει ή τον απομακρύνει.
Imposing a fine instead of issuing a return decision: the Return Directive does not permit a mechanism being put in place which provides, in the event of third-country nationals illegally staying in the territory of a Member State, depending on the circumstances, for either a fine or removal, since the two measures are mutually exclusive (see judgment of the ECJ in Case C-38/14, Zaizoune [21]).Applying parts of the Return Directive to persons excluded from its scope under Article 2(2)(a) and (b) is compatible with the Directive and can be considered as covered by Article 4(3), as such practice would be a more favourable one for the third-country national concerned.
Τα κράτη μέλη δεν επιτρέπεται να εφαρμόζουν αυστηρότερους κανόνες στους τομείς που διέπονται από την οδηγία περί επιστροφής:
Legal basis: Return Directive — as interpreted by the ECJ in Cases C-61/11, El Dridi, C-329/11, Achughbabian, C-430/11, Sagor, C-297/12, Filev and Osmani, C-38/14, Zaizoune, C-290/14, Celaj, C-47/15, Affum.
βλέπε την απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-61/11, El Dridi [20] (σκέψη 33): «[…] της οδηγίας 2008/115/ΕΚ […] εντούτοις, η εν λόγω οδηγία δεν επιτρέπει στα κράτη αυτά να εφαρμόσουν αυστηρότερους κανόνες στον τομέα που αυτή διέπει.»
Member States are free to lay down effective, proportionate and dissuasive sanctions, including imprisonment as a criminal sanction, in relation to infringements of migration rules, provided such measures do not compromise the application of the Return Directive and ensure the full observance of fundamental rights, particularly those guaranteed by the CFR interpreted in accordance with the corresponding provisions of the ECHR.
Επιβολή προστίμου αντί της έκδοσης απόφασης επιστροφής: η οδηγία περί επιστροφής δεν επιτρέπει την εφαρμογή ενός μηχανισμού που να προβλέπει, σε περίπτωση παράνομης διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στην επικράτεια κράτους μέλους, την επιβολή, αναλόγως των περιστάσεων, είτε πρόστιμου είτε απελάσεως, κατ' αποκλεισμό καθενός εκ των μέτρων αυτών από το άλλο [βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-38/14, Zaizoune [21]].Η εφαρμογή τμημάτων της οδηγίας περί επιστροφής σε πρόσωπα που εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής της δυνάμει του άρθρου 2 παράγραφος 2 στοιχεία α) και β) είναι συμβατή με την οδηγία και μπορεί να θεωρηθεί ότι καλύπτεται από το άρθρο 4 παράγραφος 3, καθώς συνιστά ενδεχομένως ευνοϊκότερη πρακτική για τους υπηκόους τρίτων χωρών.
It is for national law to determine which types of infringements of migration rules are to be sanctioned.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — όπως έχει ερμηνευθεί από το ΔΕΕ στις υποθέσεις C-61/11, El Dridi, C-329/11, Achughbabian, C-430/11, Sagor, C-297/12, Filev και Osmani, C-38/14, Zaizoune, C-290/14, Celaj, C-47/15, Affum.
Nothing prevents Member States from addressing and taking into account in their national penal law infringements of migration rules committed also in other Member States.
Τα κράτη μέλη μπορούν να θεσπίζουν ελεύθερα αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις, περιλαμβανομένης της φυλάκισης ως ποινικής κύρωσης, για παραβάσεις των μεταναστευτικών κανόνων, με την προϋπόθεση ότι τα εν λόγω μέτρα δεν υπονομεύουν την εφαρμογή της οδηγίας περί επιστροφής και διασφαλίζουν τον πλήρη σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων, ιδίως δε εκείνων που εγγυάται ο ΧΘΔ όπως ερμηνεύονται σύμφωνα με τις αντίστοιχες διατάξεις της ΕΣΔΑ.
Non-compliance with an entry ban: Member States can adopt criminal law sanctions against illegally staying third-country nationals who have been returned and who re-enter the territory of a Member State in breach of an entry ban.
Εναπόκειται στο εθνικό δίκαιο να προσδιορίζει τα είδη των παραβάσεων των μεταναστευτικών κανόνων στα οποία πρέπει να επιβάλλονται κυρώσεις.
Such criminal sanction is admissible only on the condition that the entry ban issued against the third-country national complies with the provisions of the Directive.
Καμία διάταξη δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να εξετάζουν και να λαμβάνουν υπόψη στο οικείο εθνικό ποινικό δίκαιο τις παραβάσεις των μεταναστευτικών κανόνων που διαπράττονται σε άλλα κράτη μέλη.
Such criminal sanctions shall ensure full observance of fundamental rights and the 1951 Geneva Convention [22], notably Article 31(1) [23] (see judgment of the ECJ in Case C-290/14, Celaj [24]).The Return Directive does not preclude imposing penal sanctions, following national rules of criminal procedure, in relation to third-country nationals to whom the return procedures established by the Directive have been unsuccessfully applied and who are illegally staying in the territory of a Member State without there being any justified ground for non-return.
Μη συμμόρφωση προς απαγόρευση εισόδου: τα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλουν κυρώσεις ποινικού δικαίου εις βάρος παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών που έχουν επιστραφεί και που εισέρχονται εκ νέου στο έδαφος κράτους μέλους παραβιάζοντας απαγόρευση εισόδου.
Penal sanctions aimed at dissuading such returnees from remaining illegally must ensure full observance of fundamental rights, particularly those guaranteed by the ECHR (see judgment of the ECJ in Case C-329/11, Achughbabian, paragraphs 48 and 49) and shall comply with the proportionality principle.
Τέτοιου είδους ποινικές κυρώσεις είναι αποδεκτές μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η απαγόρευση εισόδου που έχει εκδοθεί εις βάρος του υπηκόου τρίτης χώρας συνάδει με τις διατάξεις της οδηγίας.
The Commission recommends that Member States foresee effective, proportionate and dissuasive sanctions in national legislation (for example fines, seizure of documents, reduction/refusal of benefits/allowance, refusal of work permit) in relation to third-country nationals who intentionally obstruct the return process (for example disposing of travel document, providing false identity, preventing identification, repeated refusal to embark), provided that such sanctions do not impair achieving the objective of the Return Directive and ensure full observance of fundamental rights.
Οι εν λόγω ποινικές κυρώσεις διασφαλίζουν τον πλήρη σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της σύμβασης της Γενεύης του 1951 [22], ιδίως δε του άρθρου 31 παράγραφος 1 [23] [βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-290/14, Celaj [24]].Η οδηγία περί επιστροφής δεν απαγορεύει την επιβολή ποινικών κυρώσεων, βάσει των εθνικών κανόνων ποινικής δικονομίας, σε υπηκόους τρίτων χωρών στους οποίους έχουν εφαρμοστεί ανεπιτυχώς οι διαδικασίες επιστροφής που θεσπίστηκαν με την οδηγία και οι οποίοι διαμένουν παράνομα στο έδαφος κράτους μέλους χωρίς να υπάρχει λόγος που να δικαιολογεί τη μη επιστροφή.
Criminalisation of mere illegal stay: Member States cannot impose imprisonment under national criminal law on the sole ground of illegal stay before or during carrying out return procedures since this would delay return (see judgment of the ECJ in Case C-61/11, El Dridi).
Οι ποινικές κυρώσεις που αποσκοπούν στην αποτροπή της παράνομης παραμονής των εν λόγω επιστρεφόντων πρέπει να διασφαλίζουν τον πλήρη σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων, και ιδίως εκείνων που εγγυάται η ΕΣΔΑ (βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-329/11, Achughbabian, σκέψεις 48 και 49) καθώς και της αρχής της αναλογικότητας.
However, the Return Directive does not prevent Member States from imposing a sentence of imprisonment to punish the commission of offences other than those stemming for the mere fact of illegal stay, including in situations where the return procedures has not yet been completed (see judgment of the ECJ in Case C-47/15, Affum, paragraph 65).
Η Επιτροπή συνιστά στα κράτη μέλη να προβλέπουν στην εθνική νομοθεσία αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις (π.χ., πρόστιμα, κατάσχεση εγγράφων, μείωση/άρνηση χορήγησης παροχών/επιδομάτων, άρνηση χορήγησης άδειας εργασίας) εις βάρος υπηκόων τρίτων χωρών που παρεμποδίζουν εσκεμμένα τη διαδικασία επιστροφής (π.χ., καταστροφή ή κατ' άλλο τρόπο διάθεση των υπαρχόντων ταξιδιωτικών εγγράφων, επίδειξη πλαστών ή παραποιημένων εγγράφων ταυτότητας, παρεμπόδιση της διαδικασίας ταυτοποίησης, επανειλημμένη άρνηση επιβίβασης), υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω κυρώσεις δεν θέτουν σε κίνδυνο την επίτευξη του στόχου της οδηγίας περί επιστροφής και σέβονται πλήρως τα θεμελιώδη δικαιώματα.
Financial penalties: the imposition of a (proportionate) financial penalty for illegal stay under national criminal law is not as such incompatible with the objectives of the Return Directive since it does not prevent a return decision from being issued and implemented in full compliance with the conditions set out in the Directive (see judgment of the ECJ in Case C-430/11, Sagor).
Ποινικοποίηση της απλής παράνομης παραμονής:
National legislation which — in the event of illegal stay — provides for either a fine or removal is incompatible with the Return Directive, since the two measures are mutually exclusive, undermining the effectiveness of the Directive (see judgment of the ECJ in Case C-38/14, Zaizoune).
τα κράτη μέλη δεν επιτρέπεται να επιβάλλουν ποινή φυλάκισης δυνάμει του εθνικού ποινικού δικαίου αποκλειστικά λόγω παράνομης παραμονής πριν από ή κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης διαδικασιών επιστροφής, καθόσον αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση της επιστροφής (βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-61/11, El Dridi).
In accordance with Article 5 of Directive 2009/52/EC of the European Parliament and of the Council [25] (the ‘Employers Sanctions Directive’), employers who employ illegally staying third-country nationals without authorisation are liable to pay a financial sanction that shall include the costs of return in those cases where return procedures are carried out.
Η οδηγία περί επιστροφής δεν εμποδίζει, πάντως, τα κράτη μέλη να προβλέπουν ποινή φυλάκισης για την τέλεση άλλων αδικημάτων από εκείνα που στηρίζονται μόνο στην παράνομη είσοδο, συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων κατά τις οποίες δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η εν λόγω διαδικασία (βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-47/15, Affum, σκέψη 65).
Member States may decide to reflect at least the average costs of return in the financial sanctions.
Οικονομικές κυρώσεις: η επιβολή (αναλογικής) χρηματικής ποινής για παράνομη παραμονή δυνάμει του εθνικού ποινικού δικαίου δεν είναι αφ' εαυτής ασύμβατη με τους στόχους της οδηγίας περί επιστροφής, καθόσον δεν αποκλείει την έκδοση αποφάσεως επιστροφής και την εκτέλεσή της, εφόσον τηρούνται πλήρως οι προϋποθέσεις της οδηγίας (βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-430/11, Sagor).
Immediate expulsion under national criminal law (in cases which are not excluded from the scope of the Return Directive under Article 2(2)(b) — see section 2.3 above): this is only allowed in so far as the judgement stating this penalty complies with all safeguards of the Return Directive (including on the form of return decisions, legal safeguards and advance consideration of the possibility of voluntary departure) (see judgment of the ECJ in Case C-430/11, Sagor).