natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η αναχώρηση παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών που δεν έχουν εντοπιστεί ή συλληφθεί (π.χ., προσώπων που υπερβαίνουν την επιτρεπόμενη διάρκεια διαμονής), μπορεί να θεωρηθεί ότι καλύπτεται από τον ορισμό της «οικειοθελούς αναχώρησης».
The term ‘voluntary departure’ does not cover cases in which legally staying third-country nationals decide to go back to their home country based on their own decision.
Αυτά τα πρόσωπα υπόκεινται ήδη στην «αφηρημένη» υποχρέωση να επιστρέψουν δυνάμει της οδηγίας περί επιστροφής και μπορεί να εκδοθεί εις βάρος τους απόφαση επιστροφής καθώς και απαγόρευση εισόδου, μόλις οι αρχές ενημερωθούν σχετικά με την παράνομη παραμονή τους (το αργότερο κατά τον έλεγχο εξόδου —βλέπε ενότητες 5.1 και 11.3 κατωτέρω).
Such ‘truly’ voluntary return (scenario 1 in the below picture) falls outside the scope of the Return Directive, because it concerns legally staying third-country nationals.
Η οδηγία περί επιστροφής καλύπτει επομένως μόνο τα σενάρια 2 και 3 ακολούθως:
The departure of illegally staying third-country nationals who have not been detected or apprehended yet (for instance, overstayers) can be considered as covered by the definition of ‘voluntary departure’.
ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ: οικειοθελής επιστροφή των νομίμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών
These persons are already under an ‘abstract’ obligation to return under the Return Directive and may receive a return decision as well as an entry ban once the authorities obtain knowledge of their illegal stay (at the latest upon exit check — see sections 5.1 and 11.3).
ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ: εθελοντική συμμόρφωση με υποχρέωση επιστροφής των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών
The Return Directive therefore covers only scenarios 2 and 3 below:
ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ: αναγκαστική συμμόρφωση με υποχρέωση επιστροφής των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών
2 + 3 = ‘Return’ (within the meaning of Article 3(3) Return Directive)
2 + 3 = «Επιστροφή» (κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 3 της οδηγίας περί επιστροφής)
REMOVAL: enforced compliance with an obligation to return of illegally staying third-country nationals
Η μετάβαση από το έδαφος ενός κράτους μέλος στο έδαφος άλλου κράτους μέλους σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 2 (βλέπε ενότητα 5.4 κατωτέρω) δεν μπορεί να θεωρηθεί οικειοθελής αναχώρηση.
VOLUNTARY DEPARTURE: voluntary compliance with an obligation to return of illegally staying third-country nationals
Η έννοια της οικειοθελούς αναχώρησης αφορά πάντοτε αναχώρηση προς τρίτη χώρα.
VOLUNTARY RETURN: voluntary return of legally staying third-country nationals
Οι ειδικοί κανόνες που αφορούν τη χερσαία διέλευση από τα εδάφη άλλων κρατών μελών στο πλαίσιο της οικειοθελούς αναχώρησης ορίζονται στην ενότητα 6.4 κατωτέρω.
Going from the national territory of one Member State to the territory of another Member State in accordance with Article 6(2) (see below section 5.4) cannot be considered as voluntary departure.
Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 3 παράγραφος 9
The definition of voluntary departure always requires departure to a third country.
Ανήλικοι, μη συνοδευόμενοι ανήλικοι, μειονεκτούντα άτομα, ηλικιωμένοι, έγκυοι, μόνοι γονείς που συνοδεύουν ανήλικα τέκνα και θύματα βασανιστηρίων, βιασμών ή άλλης σοβαρής μορφής ψυχολογικής, σωματικής ή σεξουαλικής βίας.
Specific rules on transit by land through territories of other Member States in the context of voluntary departure are set out in section 6.4 below.
Σε αντίθεση με τον ορισμό των ευάλωτων ατόμων που χρησιμοποιείται στο κεκτημένο για το άσυλο [βλέπε, για παράδειγμα, το άρθρο 21 της οδηγίας 2013/33/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [14] («οδηγία για τις συνθήκες υποδοχής») ή το άρθρο 20 παράγραφος 3 της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [15] («οδηγία για την αναγνώριση»)], ο ορισμός που περιλαμβάνεται στην οδηγία περί επιστροφής έχει τη μορφή εξαντλητικού καταλόγου.
Legal basis: Return Directive — Article 3(9)
Ωστόσο, η ανάγκη να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην κατάσταση ευάλωτων ατόμων και στις συγκεκριμένες ανάγκες τους στο πλαίσιο της επιστροφής δεν περιορίζεται στις κατηγορίες ευάλωτων ατόμων που αναφέρονται ρητά στο άρθρο 3 παράγραφος 9.
Minors, unaccompanied minors, disabled people, elderly people, pregnant women, single parents with minor children and persons who have been subjected to torture, rape or other serious forms of psychological, physical or sexual violence.
Η Επιτροπή συνιστά στα κράτη μέλη να δίνουν προσοχή και σε άλλες ειδικές ευπαθείς περιπτώσεις, όπως εκείνες που αναφέρονται στο κεκτημένο του ασύλου —θύματα εμπορίας ανθρώπων ή ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, άτομα με σοβαρές ασθένειες ή με πνευματικές διαταραχές.
Contrary to the definition of vulnerable persons used in the asylum acquis (see for instance Article 21 of Directive 2013/33/EU of the European Parliament and of the Council [14] (the ‘Reception Conditions Directive’) or Article 20(3) of Directive 2011/95/EU of the European Parliament and of the Council [15] (the ‘Qualification Directive’), the definition in the Return Directive is drafted as an exhaustive list.
Η ανάγκη να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στις περιπτώσεις ευάλωτων ατόμων δεν πρέπει να περιορίζεται στις περιπτώσεις που αναφέρονται ρητά στην οδηγία περί επιστροφής (κατά την προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης, κατά το διάστημα αναβολής της επιστροφής και κατά τη διάρκεια της κράτησης).
The need to pay specific attention to the situation of vulnerable persons and their specific needs in the return context is, however, not limited to the categories of vulnerable persons expressly enumerated in Article 3(9).
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή συνιστά στα κράτη μέλη να δίνουν προσοχή στις ανάγκες των ευάλωτων ατόμων σε όλα τα στάδια της διαδικασίας επιστροφής, στο πλαίσιο της αξιολόγησης των συγκεκριμένων περιστάσεων κάθε περίπτωσης.
The Commission recommends that Member States should also pay attention to other special situations of vulnerability, such as those mentioned in the asylum acquis — being a victim of human trafficking or of female genital mutilation, being a person with serious illness or with mental disorders.
2.
The need to pay specific attention to the situation of vulnerable persons should not be limited to the situations expressly referred to by the Return Directive (during the period for voluntary departure, during postponed return and during detention).
ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
The Commission therefore recommends that Member States should pay attention to the needs of vulnerable persons at all stages of the return procedure, as part of the assessment of the individual circumstances of each case.
Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 2 και άρθρο 4 παράγραφος 4
Legal basis: Return Directive — Articles 2 and 4(4)
Το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής είναι ευρύ και καλύπτει όλους τους υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν παράνομα στο έδαφος ενός κράτους μέλους.
The scope of the Return Directive is broad and covers any third-country national staying illegally on the territory of a Member State.
Τα ακόλουθα κράτη μέλη δεσμεύονται επί του παρόντος από την οδηγία περί επιστροφής:
The following Member States are currently bound by the Return Directive:
όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, πλην του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας,
all EU Member States, except UK and Ireland,
η Ελβετία, η Νορβηγία, η Ισλανδία και το Λιχτενστάιν.
Switzerland, Norway, Iceland and Liechtenstein.
Τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να μην εφαρμόσουν την οδηγία σε ορισμένες κατηγορίες υπηκόων τρίτων χωρών:
Member States may decide not to apply the Directive to certain categories of third-country nationals:
σε «περιπτώσεις διασυνοριακού χαρακτήρα» σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) της οδηγίας περί επιστροφής (βλέπε ενότητα 2.1), και
‘border cases’, in accordance with Article 2(2)(a) of the Return Directive (see section 2.1), and
σε «περιπτώσεις ποινικού δικαίου» σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 2 στοιχείο δ) της οδηγίας περί επιστροφής (βλέπε ενότητα 2.2).
‘criminal law cases’, in accordance with Article 2(2)(b) of the Return Directive (see section 2.2).
Η απόφαση κράτους μέλους να χρησιμοποιήσει την παρέκκλιση και να μην εφαρμόσει την οδηγία σε «περιπτώσεις διασυνοριακού χαρακτήρα» ή σε «περιπτώσεις ποινικού δικαίου» πρέπει να αποσαφηνίζεται εκ των προτέρων στην εθνική εκτελεστική νομοθεσία [16], διαφορετικά δεν θα έχει νομικά αποτελέσματα.
The decision of a Member State to make use of the derogation and not to apply the Directive to ‘border cases’ or ‘criminal law cases’ must be made clear, in advance, in the national implementing legislation [16], otherwise it can develop no legal effects.
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες επίσημες απαιτήσεις για τη γνωστοποίηση μιας τέτοιας απόφασης.
There are no specific formal requirements for making known such decision.
Ωστόσο, είναι σημαντικό η χρήση και η έκταση της χρήσης της παρέκκλισης από κράτος μέλος να απορρέει σαφώς, ρητά ή σιωπηρά, από την εθνική νομοθεσία.
It is, however, important that it clearly derives — explicitly or implicitly — from the national legislation if and to which extent a Member State makes use of the derogation.
Εάν ένα κράτος μέλος δεν έχει δημοσιοποιήσει εκ των προτέρων την απόφασή του να χρησιμοποιήσει τις παρεκκλίσεις δυνάμει του άρθρου 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) ή β) της οδηγίας περί επιστροφής, οι εν λόγω διατάξεις δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν εν συνεχεία ως λόγος που δικαιολογεί τη μη εφαρμογή της οδηγίας περί επιστροφής σε μεμονωμένες περιπτώσεις.
If a Member State has not made public, in advance, its decision to use the derogations under Article 2(2)(a) or (b) of the Return Directive, these provisions cannot be used as a justification for not applying the Return Directive subsequently in individual cases.
Τίποτε δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να περιορίσουν τη χρήση της παρέκκλισης του άρθρου 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) ή β) της οδηγίας περί επιστροφής σε συγκεκριμένες κατηγορίες προσώπων (π.χ., μόνο για αρνήσεις εισόδου στα εναέρια ή θαλάσσια σύνορα), με την προϋπόθεση ότι ο περιορισμός ορίζεται σαφώς στην εθνική εκτελεστική νομοθεσία.
Nothing prevents Member States from limiting the use of the derogation of Article 2(2)(a) or 2(2)(b) of the Return Directive to certain categories of persons (for example, only refusals of entry at air borders or sea borders), provided that this is made clear in the implementing national legislation.
Τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν την παρέκκλιση σε μεταγενέστερο στάδιο μετά την αρχική μεταφορά της οδηγίας περί επιστροφής στην εθνική νομοθεσία.
Member States can decide to make use of the derogation at a later stage following the initial transposition of the Return Directive into national law.
Ωστόσο, η απόφασή τους δεν πρέπει να έχει δυσμενείς συνέπειες για τα πρόσωπα που είχαν ήδη την ευκαιρία να επωφεληθούν από τα αποτελέσματα της οδηγίας περί επιστροφής (βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-297/12, Filev και Osmani [17]: «[…] στο μέτρο που δεν έχει γίνει ακόμη χρήση της ευχέρειας αυτής από ορισμένο κράτος μέλος, […] τότε το εν λόγω κράτος δεν μπορεί να προβάλλει το δικαίωμα περιορισμού των προσώπων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της ανωτέρω οδηγίας, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο β', αυτής, έναντι των προσώπων επί των οποίων ήταν ήδη εφαρμοστέα τα αποτελέσματά της»).
This must, however, not have disadvantageous consequences with regard to those persons who were already able to avail themselves of the effects of the Return Directive (see the judgment of the ECJ in Case C-297/12, Filev and Osmani [17]: ‘[…] in so far as a Member State has not yet made use of that discretion […] it may not avail itself of the right to restrict the scope of the persons covered by that directive pursuant to Article 2(2)(b) thereof with regard to those persons who were already able to avail themselves of the effects of that directive’).
Τα πρόσωπα που υπόκεινται σε απαγόρευση εισόδου, τα οποία βρίσκονται σε ζώνη διέλευσης ή σε παραμεθόρια περιοχή κράτους μέλους, συχνά υπόκεινται σε ειδικούς κανόνες στα κράτη μέλη: δυνάμει «πλάσματος δικαίου», αυτά τα πρόσωπα ορισμένες φορές δεν θεωρείται ότι «διαμένουν στο έδαφος του κράτους μέλους» με αποτέλεσμα να εφαρμόζονται ειδικοί κανόνες.
Persons who have been refused entry and who are present in a transit zone or in a border area of a Member State are frequently subject to special rules in Member States: by virtue of a ‘legal fiction’, these persons are sometimes not considered to be ‘staying in the territory of the Member State’ concerned and specific rules are applied.
Στην οδηγία περί επιστροφής δεν ακολουθείται αυτή η προσέγγιση και θεωρείται ότι όλοι οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι φυσικά παρόντες σε έδαφος κράτους μέλους καλύπτονται από το πεδίο εφαρμογής της.
The Return Directive does not follow this approach and it considers any third-country national physically staying on Member State territory as covered by its scope.
Ωστόσο, τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια να αποφασίσουν να μην εφαρμόζουν την οδηγία σε «περιπτώσεις διασυνοριακού χαρακτήρα», οι οποίες ορίζονται ως υπήκοοι τρίτων χωρών που:
Member States are, however, free to decide not to apply the Directive to ‘border cases’, defined as third-country nationals who:
υπόκεινται σε απαγόρευση εισόδου, σύμφωνα με το άρθρο 13 του Κώδικα Συνόρων του Σένγκεν [18], ή
are subject to a refusal of entry in accordance with Article 13 of the Schengen Borders Code [18], or
συλλαμβάνονται ή παρακολουθούνται από τις αρμόδιες αρχές σε σχέση με παράνομη χερσαία, θαλάσσια ή εναέρια διέλευση των εξωτερικών συνόρων κράτους μέλους και στους οποίους δεν έχει, εν συνεχεία, χορηγηθεί άδεια ή δικαίωμα να παραμείνουν στο εν λόγω κράτος μέλος.
are apprehended or intercepted by the competent authorities in connection with the irregular crossing by land, sea or air of the external border of a Member State and who have not subsequently obtained an authorisation or a right to stay in that Member State.
Η χρήση της εν λόγω παρέκκλισης μπορεί να είναι χρήσιμη, για παράδειγμα, στην περίπτωση κρατών μελών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή τα οποία αντιμετωπίζουν σημαντικές μεταναστευτικές πιέσεις, εφόσον μπορεί να προβλέπει πιο αποτελεσματικές διαδικασίες· σε τέτοιες περιπτώσεις, η Επιτροπή συνιστά να εφαρμόζεται η εν λόγω παρέκκλιση.
The use of this derogation can be useful, for instance, in the case of frontline Member States experiencing significant migratory pressure, when this can provide for more effective procedures; in such cases, the Commission recommends making use of such derogation.
Οι εθνικές διαδικασίες για «περιπτώσεις διασυνοριακού χαρακτήρα» πρέπει να σέβονται τις γενικές αρχές του διεθνούς δικαίου και τα θεμελιώδη δικαιώματα των συγκεκριμένων υπηκόων τρίτων χωρών, καθώς και τις εγγυήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 4 παράγραφος 4 της οδηγίας περί επιστροφής (βλέπε ενότητα 2.2).
National procedures for ‘border cases’ must respect the general principles of international law and the fundamental rights of the third-country nationals concerned, as well as the safeguards set by Article 4(4) of the Return Directive (see section 2.2).
Το άρθρο 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) συνεπάγεται στενή χρονική και τοπική σύνδεση με τη διέλευση των εξωτερικών συνόρων.
Article 2(2)(a) implies a direct temporal and spatial link with the crossing of the external border.
Συνεπώς πρόκειται για υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι συνελήφθησαν ή υποβλήθηκαν σε έλεγχο από τις αρμόδιες αρχές ακριβώς κατά τη χρονική στιγμή της παράνομης διελεύσεως των εξωτερικών συνόρων ή κοντά στο συνοριακό σημείο διελεύσεως κατόπιν αυτής —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-47/15, Affum (σκέψη 72).
It therefore concerns third-country nationals who have been apprehended or intercepted by the competent authorities at the very time of the irregular crossing of the external border or near that external border after it has been crossed — see judgment of the ECJ in Case C-47/15, Affum (paragraph 72).
Για παράδειγμα, οι ακόλουθες κατηγορίες προσώπων καλύπτονται από τη φράση «συλλαμβάνονται ή παρακολουθούνται από τις αρμόδιες αρχές σε σχέση με παράνομη διέλευση […] των εξωτερικών συνόρων», διότι εξακολουθεί να υπάρχει ΑΜΕΣΗ σχέση με την πράξη παράνομης διέλευσης των συνόρων:
The following categories of persons are for instance covered by the term ‘apprehended or intercepted by the competent authorities in connection with the irregular crossing […] of the external border’ because there is still a DIRECT connection to the act of irregular border crossing:
τα πρόσωπα που φθάνουν παράτυπα με πλοίο και συλλαμβάνονται αμέσως ή εντός σύντομου χρονικού διαστήματος από την άφιξή τους,
persons arriving irregularly by boat who are apprehended upon or shortly after arrival,
τα πρόσωπα που συλλαμβάνονται από την αστυνομία αφού περάσουν παράνομα τη συνοριακή περίφραξη,
persons arrested by the police after having climbed a border fence,
παράτυπα εισερχόμενοι που αποβιβάζονται από το τρένο/λεωφορείο που τους έφερε απευθείας στο έδαφος κράτους μέλους (χωρίς προηγούμενη στάση σε έδαφος κράτους μέλους).
irregular entrants who are leaving the train/bus that brought them directly into the territory of a Member State (without previous stopover in Member State territory).
Οι ακόλουθες κατηγορίες προσώπων δεν καλύπτονται από τη φράση «συλλαμβάνονται ή παρακολουθούνται από τις αρμόδιες αρχές σε σχέση με παράνομη διέλευση […] των εξωτερικών συνόρων», διότι δεν υφίσταται πλέον ΑΜΕΣΗ σχέση με την πράξη της παράνομης διέλευσης των συνόρων:
The following categories of persons are not covered by the term ‘apprehended or intercepted by the competent authorities in connection with the irregular crossing […] of the external border’ because there is no more DIRECT connection to the act of irregular border crossing:
παράτυπα εισερχόμενοι που συλλαμβάνονται στο έδαφος κράτους μέλους εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος μετά την παράνομη είσοδο,
irregular entrants who are apprehended within the Member State's territory, within a certain period after irregular entry,
παράτυποι μετανάστες που συλλαμβάνονται σε παραμεθόρια περιοχή, εκτός εάν υπάρχει ακόμη άμεση σχέση με την πράξη της παράνομης διέλευσης των συνόρων,
irregular migrants apprehended in a border region, unless there is still a direct connection to the act of irregular border crossing,
παράτυπος μετανάστης που αποβιβάζεται από λεωφορείο που έρχεται από τρίτη χώρα, εάν το λεωφορείο έχει ήδη κάνει διάφορες στάσεις στο έδαφος της ΕΕ,
an irregular migrant leaving a bus coming from a third country, if the bus has already made several stops in EU territory,
παράτυποι μετανάστες που, έχοντας απελαθεί στο παρελθόν, παραβιάζουν απαγόρευση εισόδου που εξακολουθεί να ισχύει (εκτός εάν συλληφθούν σε άμεση σχέση με παράνομη διέλευση των συνόρων),
irregular migrants who, having been expulsed at a previous occasion, infringe a still valid entry ban (unless they are apprehended in direct connection with irregular border crossing),
παράτυποι μετανάστες που διέρχονται από εσωτερικό σύνορο —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-47/15, Affum (σκέψη 69), άρθρο 2 παράγραφος 2 της οδηγίας που αναφέρεται στα εξωτερικά σύνορα και άρθρο 14 του κώδικα συνόρων του Σένγκεν που ισχύει για τα εξωτερικά σύνορα,
irregular migrants crossing an internal border — see judgment of the ECJ in Case C-47/15, Affum (paragraph 69), Article 2(2) of the Directive referring to external borders and Article 14 SBC applying at the external borders,
παρανόμως διαμένοντες υπήκοοι τρίτων χωρών που εγκαταλείπουν το έδαφος των κρατών μελών και των συνδεδεμένων χωρών Σένγκεν —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-47/15, Affum (σκέψη 71).
illegally staying third-country nationals who are leaving the territories of the Member States and of the Schengen Associated countries — see judgment of the ECJ in Case C-47/15, Affum (paragraph 71).
Πρακτικά παραδείγματα περιπτώσεων που καλύπτονται από τη ρήτρα «και στους οποίους δεν έχει, εν συνεχεία, χορηγηθεί άδεια ή δικαίωμα να παραμείνουν στο εν λόγω κράτος μέλος», στις οποίες δεν ισχύει η παρέκκλιση:
Practical example of cases covered by the clause ‘and who have not subsequently obtained an authorisation or a right to stay in that Member States’, to whom the derogation does not apply:
παράτυπα εισερχόμενοι που συνελήφθησαν στα εξωτερικά σύνορα και τους χορηγήθηκε εν συνεχεία δικαίωμα παραμονής ως αιτούντων άσυλο.
irregular entrants who have been apprehended at the external border and subsequently obtained a right to remain as asylum seeker.
Ακόμη και αν, μετά την τελική απόρριψη της αίτησης ασύλου, καταστούν εκ νέου «παρανόμως διαμένοντες», δεν πρέπει να εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας ως «περιπτώσεις διασυνοριακού χαρακτήρα»,
Even if — after final rejection of the asylum application — they become again ‘illegally staying’, they must not be excluded from the scope of the Directive as ‘border case’,
υπήκοος τρίτης χώρας που υπόκειται σε άρνηση εισόδου και που διαμένει στη ζώνη διέλευσης αερολιμένα (και μπορεί, ως εκ τούτου, να εξαιρεθεί από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας) μεταφέρεται στο νοσοκομείο για ιατρικούς λόγους και του χορηγείται εθνική άδεια βραχείας διαρκείας (και όχι απλώς αναβολή της απομάκρυνσης δυνάμει του άρθρου 9 παράγραφος 2 στοιχείο α) για την κάλυψη της περιόδου νοσηλείας).
a third-country national who was subject of a refusal of entry and who is staying in the airport transit zone (and thus may be excluded from the scope of the Directive) is transferred to a hospital for medical reasons and given a short-term national permit (and not just a postponement of removal under Article 9(2)(a)) to cover the period of hospitalisation).
Η μορφή, το περιεχόμενο και τα ένδικα μέσα των αποφάσεων που εκδίδονται για υπηκόους τρίτων χωρών που εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής δυνάμει του άρθρου 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) καλύπτονται από το εθνικό δίκαιο.
The form, content and legal remedies of decisions issued to third-country nationals excluded from the scope of application of the Return Directive by Article 2(2)(a) are covered by national law.
Οι αρνήσεις εισόδου δυνάμει του άρθρου 14 του κώδικα συνόρων του Σένγκεν καλύπτουν όλα τα πρόσωπα που δεν πληρούν τους όρους εισόδου που προβλέπονται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 του εν λόγω κώδικα.
Refusals of entry according to Article 14 SBC cover everybody who does not fulfil the entry conditions in accordance with Article 6(1) SBC.
Τα πρόσωπα που υπόκεινται σε άρνηση εισόδου σε ζώνη διέλευσης αερολιμένα ή σε σημείο συνοριακής διέλευσης που βρίσκεται στο έδαφος κράτους μέλους εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής (δεδομένου ότι είναι ήδη φυσικά παρόντα στο έδαφος του κράτους μέλους).
Persons who are refused entry in an airport transit zone or at a border crossing point situated on Member State territory fall under the scope of the Return Directive (since they are already physically present on the territory).
Ωστόσο, τα κράτη μέλη μπορούν να χρησιμοποιήσουν την παρέκκλιση του άρθρου 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) που αναφέρει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να μην εφαρμόσουν την οδηγία σε αυτές τις περιπτώσεις.
However, Member States can make use of the derogation of Article 2(2)(a) stating that Member States may decide not to apply the Directive to these cases.
Οι εξαιρέσεις για περιπτώσεις συνοριακού χαρακτήρα δυνάμει του άρθρου 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) ισχύουν μόνο σε περιπτώσεις συλλήψεων στα εξωτερικά και όχι στα εσωτερικά σύνορα —βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-47/15, Affum.
The exceptions for border cases under Article 2(2)(a) only apply to cases of apprehension at the external borders, not at the internal borders — see judgment of the ECJ in Case C-47/15, Affum.
Η προσωρινή επαναφορά ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα δεν ισοδυναμεί με μετατροπή των εσωτερικών συνόρων σε εξωτερικά.
The temporary reintroduction of internal border controls does not re-convert internal borders to external borders.
Ως εκ τούτου, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας περί επιστροφής.
This situation therefore does not affect the scope of application of the Return Directive.