natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αυτή η διάταξη αφορά εκκρεμείς διαδικασίεςανανέωσης τίτλου διαμονής στο κράτος μέλος σύλληψης μόνο («το εν λόγω κράτος μέλος»).
This provision is intended to protect third-country nationals who were legally staying in a Member State for a certain time and who — because of delays in the procedure leading to a renewal of their permit — temporarily become illegally staying.
Τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν αυτή τη διάταξη και σε περιπτώσεις στις οποίες η αίτηση ανανέωσης είναι πιθανόν να εγκριθεί και να επιφυλάσσουν στους ενδιαφερομένους μεταχείριση ίδια τουλάχιστον με εκείνη που παρέχουν σε επιστρέφοντες κατά τη διάρκεια της προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης ή της αναβολής της επιστροφής.
This provision refers to a pending procedure forrenewal of a residence permit in the Member State of apprehension only (‘that Member State’).
Αυτή η διάταξη δεν καλύπτει διαδικασίες ανανέωσης τίτλου διαμονής που εκκρεμούν σε άλλο κράτος μέλος.
Member States are encouraged to make use of this provision also in cases in which it is likely that the application for renewal will be successful and to provide the persons concerned at least with the same treatment as the one offered to returnees during a period for voluntary departure or during postponed return.
Ωστόσο, το γεγονός ότι εκκρεμεί διαδικασία ανανέωσης του τίτλου διαμονής ενός προσώπου σε άλλο κράτος μέλος ενδέχεται, σε συγκεκριμένες περιστάσεις, να δικαιολογεί την αναβολή της επιστροφής σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 2 ή την εφαρμογή ευνοϊκότερων μέτρων σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 3.
This provision does not cover pending procedures for renewal of a residence permit in another Member State.
Νομική βάση: Οδηγία 2014/66/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου [35] («οδηγία για τις ενδοεταιρικές μεταθέσεις») — άρθρο 23· οδηγία 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου [36] («οδηγία για τους επί μακρόν διαμένοντες») [όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 2011/51/ΕΕ του Συμβουλίου [37]] — άρθρα 12 και 22· οδηγία 2009/50/ΕΚ του Συμβουλίου [38] («οδηγία για την μπλε κάρτα») — άρθρο 18
The fact that a person is subject to a pending procedure for renewal of a residence permit in another Member State may, however, in specific circumstances justify postponement of return in accordance with Article 9(2) or the application of more favourable measures in accordance with Article 4(3).
Οι ανωτέρω οδηγίες περιέχουν ειδικούς κανόνες για την επανεισδοχή μεταξύ κρατών μελών σε περιπτώσεις κινητικότητας στο εσωτερικό της ΕΕ ορισμένων κατηγοριών υπηκόων τρίτων χωρών (πρόσωπα που υπάγονται σε ενδοεταιρική μετάθεση, κάτοχοι μπλε κάρτας της ΕΕ, επί μακρόν διαμένοντες).
Legal basis: Directive 2014/66/EU of the European Parliament and of the Council [35] (the ‘Intra-Corporate Transfers Directive’) — Article 23; Council Directive 2003/109/EC [36] (the ‘LTR Directive’) (amended by Council Directive 2011/51/EU [37]) — Articles 12 and 22; Council Directive 2009/50/EC [38] (the ‘Blue Card Directive’) — Article 18
Οι εν λόγω διατάξεις πρέπει να θεωρούνται leges speciales (ειδικότεροι κανόνες) που πρέπει να τηρούνται κατά προτεραιότητα στις περιπτώσεις που καλύπτονται ρητά από τις ανωτέρω οδηγίες.
The above-quoted Directives contain special rules on readmission between Member States in cases of intra-EU mobility of certain categories of third-country nationals (intra-corporate transfers, holders of EU Blue Cards, long-term residents).
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 7 παράγραφος 1
These provisions are to be considered as leges speciales (more specific rules) which have to be followed in the first place in those cases expressly covered by the said Directives.
Η απόφαση περί επιστροφής προβλέπει κατάλληλο χρονικό διάστημα για την οικειοθελή αναχώρηση που κυμαίνεται μεταξύ επτά και τριάντα ημερών, με την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που αναφέρονται στις παραγράφους 2 και 4.
Legal basis: Return Directive — Article 7(1)
Τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέπουν, στην εθνική τους νομοθεσία, ότι το χρονικό αυτό διάστημα χορηγείται μόνο κατόπιν αιτήσεως του συγκεκριμένου υπηκόου τρίτης χώρας.
A return decision shall provide for an appropriate period for voluntary departure of between seven and thirty days, without prejudice to the exceptions referred to in paragraphs 2 and 4.
Εν τοιαύτη περιπτώσει, τα κράτη μέλη ενημερώνουν τους ενδιαφερομένους υπηκόους τρίτων χωρών σχετικά με τη δυνατότητα υποβολής τέτοιας αίτησης.
Member States may provide in their national legislation that such a period shall be granted only following an application by the third-country national concerned.
Η προώθηση της οικειοθελούς αναχώρησης αποτελεί έναν από τους κύριους στόχους της οδηγίας περί επιστροφής.
In such a case, Member States shall inform the third-country nationals concerned of the possibility of submitting such an application.
Εκτός εάν υπάρχουν υπόνοιες ότι αυτό θα υπονόμευε τον σκοπό της επιστροφής, η οικειοθελής αναχώρηση που συνάδει με την υποχρέωση επιστροφής είναι προτιμότερη από την απομάκρυνση για τρεις λόγους: αποτελεί αξιοπρεπέστερη, ασφαλέστερη και συχνά οικονομικά αποδοτικότερη επιλογή επιστροφής.
The promotion of voluntary departure is one of the key objectives of the Return Directive.
Κατά την προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης, ο υπήκοος τρίτης χώρας βαρύνεται με την υποχρέωση επιστροφής, παρότι η υποχρέωση αυτή δεν μπορεί να εκτελεστεί μέχρι την παρέλευση της εν λόγω προθεσμίας, ή εάν υπάρχει κίνδυνος διαφυγής ή κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, τη δημόσια τάξη ή την εθνική ασφάλεια, ή εάν αίτηση για νόμιμη παραμονή έχει απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη ή δολία (βλέπε ενότητα 6.3).
Unless there are reasons to conclude that this would undermine the purpose of return, voluntary departure in compliance with an obligation to return is preferable to removal for the threefold reason that it is a more dignified, safer and frequently more cost-effective return option.
Τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται να παρέχουν τη δυνατότητα οικειοθελούς αναχώρησης στον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό επιστρεφόντων και να μην το πράττουν σε περιπτώσεις στις οποίες υπάρχει κίνδυνος να παρεμποδιστεί ο σκοπός της διαδικασίας επιστροφής.
During the period for voluntary departure, the third-country national concerned is under the obligation to return, although this obligation cannot be enforced until the expiry of such period, or if a risk of absconding or a risk to public policy, public security or national security emerge, or an application for legal stay is dismissed as manifestly unfounded or fraudulent (see section 6.3).
Η τελευταία πρόταση του άρθρου 7 παράγραφος 1 επιτρέπει στα κράτη μέλη να αποφασίζουν τη χορήγηση προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης μόνο κατόπιν αίτησης των υπηκόων τρίτων χωρών.
Member States are encouraged to provide the possibility of voluntary departure to the largest possible number of returnees and to refrain from doing so in those cases in which there is a risk that this might hamper the purpose of the return procedure.
Σε αυτήν την περίπτωση, πρέπει να παρέχεται εξατομικευμένη πληροφόρηση στους ενδιαφερομένους υπηκόους τρίτων χωρών σχετικά με τη δυνατότητα υποβολής αίτησης για τη χορήγηση προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης.
The last sentence of Article 7(1) allows Member States to decide to subject access to a period for voluntary departure to an application by the third-country nationals.
Η κατάρτιση γενικών ενημερωτικών φυλλαδίων για το κοινό (π.χ., ανακοίνωση της δυνατότητας υποβολής σχετικής αίτησης στον δικτυακό τόπο των υπηρεσιών μετανάστευσης ή εκτύπωση διαφημίσεων και ανάρτησή τους σε ενημερωτικούς πίνακες στις εγκαταστάσεις των τοπικών αρχών μετανάστευσης) ενδέχεται να αποδειχθεί χρήσιμη αλλά πρέπει να συμπληρώνεται από εξατομικευμένη πληροφόρηση.
In such case, information about the possibility to apply for a period for voluntary departure must be given individually to the third-country nationals concerned.
Οι ανήλικοι θα πρέπει να ενημερώνονται για τα ανωτέρω με την ευαισθησία που αρμόζει για τα παιδιά και με τον κατάλληλο τρόπο σε σχέση με την ηλικία και το πλαίσιο, ενώ ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίδεται στην κατάσταση των ασυνόδευτων ανηλίκων.
General information sheets for the public (for example an announcement of the possibility of submitting such application on the website of the immigration offices or printing adds and posting them on information panels in the premises of the local immigration authorities) may be helpful but needs to be complemented with individualised information.
Τα κράτη μέλη μπορούν ακόμη να αποφασίσουν να χορηγούν προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης κατόπιν αίτησης σε ορισμένες κατηγορίες παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών (π.χ., αλλοδαπούς των οποίων η αίτηση για νόμιμη παραμονή έχει απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη ή δολία) ή για σκοπούς στήριξης ή λήψης στήριξης (π.χ., συνδρομή για επανένταξη), και να χορηγούν την εν λόγω προθεσμία χωρίς προηγούμενη αίτηση σε άλλες περιπτώσεις.
Such information should be provided to minors in a child-sensitive and age- and context-appropriate manner, and particular attention should be paid to the situation of unaccompanied minors.
Η Επιτροπή συνιστά να χορηγείται προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης ύστερα από αίτηση των ενδιαφερόμενων υπηκόων τρίτων χωρών, και παράλληλα να διασφαλίζεται η δέουσα και συστηματική πληροφόρηση των τελευταίων σχετικά με την υποβολή της εν λόγω αίτησης.
Member States may also decide to grant a period for voluntary departure upon application for certain categories of illegally staying third-country nationals (for example those whose application for legal stay is rejected as manifestly unfounded or fraudulent) or for or obtaining support (for instance reintegration assistance), and to grant it without prior application in other cases.
Προγράμματα υποβοηθούμενης οικειοθελούς επιστροφής:
The Commission recommends granting a period for voluntary departure following a request by the third-country nationals concerned, while ensuring that the necessary information for submitting an application is duly and systematically provided to the third-country nationals.
μολονότι η οδηγία περί επιστροφής δεν απαιτεί από τα κράτη μέλη να εφαρμόζουν προγράμματα υποβοηθούμενης οικειοθελούς επιστροφής, στην αιτιολογική σκέψη 10 αναφέρεται ότι «προκειμένου να προωθηθεί η οικειοθελής επιστροφή, τα κράτη μέλη θα πρέπει να προβλέπουν ενισχυμένη συνδρομή και παροχή συμβουλών κατά την επιστροφή και να αξιοποιούν, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τις σχετικές δυνατότητες χρηματοδότησης».
Assisted voluntary return programmes: while the Return Directive does not require Member States to establish an assisted voluntary return programme, its recital 10 affirms that ‘in order to promote voluntary return, Member States should provide for enhanced return assistance and counselling and make best use of relevant funding possibilities’.
Τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται επομένως σθεναρά να παρέχουν προγράμματα υποβοηθούμενης οικειοθελούς επιστροφής καθ' όλη τη διάρκεια των διαδικασιών, στο πλαίσιο των προσπαθειών προαγωγής μιας πιο ανθρώπινης και αξιοπρεπούς επιστροφής και, γενικότερα, βελτίωσης της αποτελεσματικότητας της επιστροφής.
Member States are therefore strongly encouraged to make assisted voluntary return programmes available throughout the procedures, as part of the efforts to promote a more humane and dignified return and, in general, to increase the effectiveness of return.
Για να διευκολυνθεί η πρόσβαση σε τέτοια προγράμματα και να διασφαλιστεί ότι οι ενδιαφερόμενοι υπήκοοι τρίτων χωρών λαμβάνουν απόφαση μετά λόγου γνώσης, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μεριμνούν για την κατάλληλη διάδοση των πληροφοριών σχετικά με την οικειοθελή επιστροφή και τα προγράμματα υποβοηθούμενης οικειοθελούς επιστροφής, σε συνεργασία επίσης με εθνικές αρχές που είναι ενδεχομένως σε άμεση επαφή με τους υπηκόους τρίτων χωρών (π.χ., εκπαιδευτικές και κοινωνικές υπηρεσίες, υπηρεσίες υγείας), μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλους φορείς.
To facilitate access to such schemes and to ensure that an informed decision is taken by the third-country nationals concerned, Member States should ensure adequate dissemination of information on voluntary return and assisted voluntary return programmes, also in cooperation with national authorities who may be in direct contact with third-country nationals (for example education, social and health services), non-governmental organisations and other bodies.
Οι ανήλικοι θα πρέπει να ενημερώνονται για τα ανωτέρω με την ευαισθησία που αρμόζει για τα παιδιά και με τον κατάλληλο τρόπο σε σχέση με την ηλικία και το πλαίσιο.
When providing such information to minors, this should be done in a child-sensitive and age- and context- appropriate manner.
Τα εθνικά προγράμματα θα πρέπει να ακολουθούν τους μη δεσμευτικούς κοινούς κανόνες για την υλοποίηση προγραμμάτων υποβοηθούμενης οικειοθελούς επιστροφής (και επανένταξης) από κράτη μέλη [39], οι οποίοι αναπτύχθηκαν από την Επιτροπή σε συνεργασία με τα κράτη μέλη, και έλαβαν την έγκριση του Συμβουλίου Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων στα συμπεράσματά του της 9ης-10ης Ιουνίου 2016 [40].
National programmes should follow the Non-binding Common Standards for Assisted Voluntary Return (and Reintegration) Programmes implemented by Member States [39] developed by the Commission in cooperation with the Member States, and endorsed by the JHA Council in its Conclusions of 9-10 June 2016 [40].
Η ομάδα εμπειρογνωμόνων για την επιστροφή (Return Expert Group – REG) του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης (ΕΔΜ) έχει ως στόχο να διευκολύνει τη βελτίωση της πρακτικής συνεργασίας μεταξύ κρατών και ενδιαφερόμενων μερών στον τομέα της επιστροφής, της υποβοηθούμενης οικειοθελούς επιστροφής και των προγραμμάτων επανένταξης.
The Return Expert Group (REG) of the European Migration Network (EMN) aims at facilitating improved practical cooperation among States and stakeholders in the field of return, assisted voluntary return and reintegration programmes.
Η ομάδα αυτή θα πρέπει να αποτελεί βασικό εργαλείο συλλογής και ανταλλαγής πληροφοριών και τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται να τη χρησιμοποιούν ενεργά.
It should be a key tool for the gathering and sharing of information and Member States are encouraged to make active use of it.
Το χρονικό πλαίσιο 7-30 ημερών συνιστά γενική αρχή.
The time frame of 7-30 days constitutes a general principle.
Τα κράτη μέλη πρέπει υποχρεωτικά να ορίσουν ένα διάστημα που εμπίπτει σε αυτό το χρονικό πλαίσιο, εκτός εάν οι ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης δικαιολογούν τη χορήγηση παράτασης σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 2 της οδηγίας περί επιστροφής (βλέπε ενότητα 6.1).
It is binding for Member States to fix a period which respects this frame, unless specific circumstances of the individual case justify an extension in accordance with Article 7(2) of the Return Directive (see section 6.1).
Η χορήγηση προθεσμίας 60 ημερών κατά γενικό κανόνα δεν είναι συμβατή με την εναρμόνιση και την «κοινή πειθαρχία» που προβλέπεται στην οδηγία περί επιστροφής, η οποία ορίζει προθεσμία 7-30 ημερών και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ως ευνοϊκότερη διάταξη δυνάμει του άρθρου 4 παράγραφος 3.
Granting 60 days as a general rule would be incompatible with the harmonisation and common discipline provided for by the Return Directive to have a frame of 7-30 days, therefore it cannot be justified as more favourable provision under Article 4(3).
Η ενδεχόμενη χορήγηση, ωστόσο, προθεσμιών μεταξύ 30 και 60 ημερών (που υπερβαίνουν το εναρμονισμένο διάστημα που προβλέπεται στην παράγραφο 1) μόνον εφόσον συντρέχουν ειδικές περιστάσεις (οι οποίες αναφέρονται στην παράγραφο 2) καλύπτεται από το άρθρο 7 παράγραφος 2 της οδηγίας περί επιστροφής.
However, periods between 30-60 days (exceeding the range harmonised by paragraph 1) which may be granted only in the presence of specific circumstances (referred to in paragraph 2) are covered by Article 7(2) of the Return Directive.
Σύμφωνα με τις απαιτήσεις που απορρέουν από το δικαίωμα ακρόασης, όπως αναγνωρίζεται στο άρθρο 41 παράγραφος 2 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, τα κράτη μέλη πρέπει να προσφέρουν στον επιστρέφοντα τη δυνατότητα να διευκρινίσει τις συγκεκριμένες περιστάσεις και τις ανάγκες που πρέπει να ληφθούν υπόψη για τον προσδιορισμό της προθεσμίας που θα χορηγηθεί, τόσο σε περιπτώσεις που η προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης ορίζεται αυτεπαγγέλτως όσο και σε περιπτώσεις που ορίζεται κατόπιν αίτησης εκ μέρους του επιστρέφοντος.
In line with the requirements deriving from the right to be heard, as recognised Article 41(2) CFR, Member States should provide the returnee with a possibility to specify individual circumstances and needs to be taken into account when determining the period to be granted, both in cases where the period for voluntary departure is determined ex officio and in cases in which the period is fixed following an application by the returnee.
Μολονότι η οδηγία περί επιστροφής απαγορεύει την αναγκαστική επιστροφή παρανόμως διαμένοντος υπηκόου τρίτης χώρας κατά τη διάρκεια της προθεσμίας οικειοθελούς επιστροφής, δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να κινήσουν κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα τις διοικητικές διαδικασίες που απαιτούνται ενόψει της ενδεχόμενης εκτέλεσης της απόφασης επιστροφής (π.χ., ανάπτυξη διαύλων επικοινωνίας με τις αρχές τρίτων χωρών για την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων, οργάνωση της υλικοτεχνικής υποστήριξης της επιχείρησης απομάκρυνσης).
Although the Return Directive prohibits to forcibly return an illegally staying third-country national during the period for voluntary departure, it does not prevent Member States from launching the necessary administrative procedures during that period in view of the possible enforcement of a return decision (for example establishing contacts with the authorities of third countries for obtaining travel documents, organising the logistics for the removal operation).
Με βάση την εξατομικευμένη αξιολόγηση της κατάστασης του υπηκόου τρίτης χώρας, και λαμβάνοντας ιδίως υπόψη την προοπτική επιστροφής και τη βούληση του υπηκόου τρίτης χώρας να συνεργαστεί με τις αρμόδιες αρχές, η Επιτροπή συνιστά στα κράτη μέλη να χορηγούν τη συντομότερη δυνατή προθεσμία οικειοθελούς επιστροφής που απαιτείται για την οργάνωση και την εκτέλεση της επιστροφής.
Based on an individual assessment of the situation of the third-country national, and taking particularly into account the prospect of return and the willingness of the third-country national to cooperate with the competent authorities, the Commission recommends that Member States grant the shortest period for voluntary departure that is needed to organise and carry out the return.
Προθεσμία μεγαλύτερη των επτά ημερών θα πρέπει να χορηγείται μόνο όταν ο υπήκοος τρίτης χώρας συνεργάζεται ενεργά στο πλαίσιο της διαδικασίας επιστροφής.
A period longer than seven days should be granted only when the third-country national actively cooperates in the return process.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 7 παράγραφος 2
Legal basis: Return Directive — Article 7(2)
Δεν υπάρχει προκαθορισμένο ανώτατο χρονικό όριο για την παράταση της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης και κάθε μεμονωμένη περίπτωση πρέπει να εξετάζεται χωριστά σύμφωνα με την εθνική εκτελεστική νομοθεσία και τη διοικητική πρακτική.
There is no pre-fixed maximum time limit for the extension of the period for voluntary departure and each individual case should be treated on its own merits in accordance with national implementing legislation and administrative practice.
Τα κράτη μέλη διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στο θέμα του καθορισμού του «κατάλληλου χρονικού διαστήματος» παράτασης της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης.
Member States enjoy a wide margin of discretion in determining whether the extension of the period for voluntary departure would be ‘appropriate’.
Λαμβάνοντας υπόψη την αναφορά που γίνεται στο κείμενο σε παιδιά που φοιτούν σε σχολείο, είναι δυνατή η χορήγηση παρατάσεων της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης μέχρι το τέλος του εξαμήνου ή του σχολικού έτους, ή για έως ένα ολόκληρο σχολικό έτος, υπό την προϋπόθεση ότι εξυπηρετούνται πρώτιστα τα συμφέροντα του παιδιού και ότι λαμβάνονται δεόντως υπόψη όλες οι σχετικές περιστάσεις της υπόθεσης.
Taking into account the reference in the text to children attending school, extensions of the period for voluntary departure until the end of the semester or of the school year, or for up to one school year, may be granted provided that this is in the child's best interests and that all relevant circumstances of the case are duly taken into account.
Παράταση της προθεσμίας πέραν των 30 ημερών μπορεί να χορηγηθεί εξαρχής (από τη χρονική στιγμή έκδοσης της απόφασης επιστροφής), εφόσον δικαιολογείται από την εξατομικευμένη αξιολόγηση των περιστάσεων της συγκεκριμένης υπόθεσης.
An extension of the period beyond 30 days can be granted from the outset (the point of time when the return decision is issued), if justified by the individual assessment of the circumstances of the case.
Δεν είναι απαραίτητο να εκδοθεί αρχικά προθεσμία 30 ημερών και να παραταθεί σε μεταγενέστερο στάδιο.
It is not necessary to first issue a 30-day period and to subsequently extend it.
Η φράση «εφόσον απαιτείται» αναφέρεται σε περιστάσεις που σχετίζονται τόσο με τον επιστρέφοντα όσο και με το κράτος που εκτελεί την επιστροφή.
The term ‘where necessary’ refers to circumstances both in the sphere of the returnee and in the sphere of the returning State.
Τα κράτη μέλη διαθέτουν διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την ουσία και την έκταση των μέτρων της εθνικής εκτελεστικής νομοθεσίας τους σε αυτό το ζήτημα.
Member States enjoy discretion relating to the substance and the regulatory depth of their national implementing legislation on this issue.
Οι τρεις υποπεριπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 7 παράγραφος 2 (διάρκεια παραμονής, παιδιά που φοιτούν σε σχολείο, οικογενειακοί δεσμοί) πρέπει να λαμβάνονται ρητά υπόψη στην εθνική εκτελεστική νομοθεσία και τη διοικητική πρακτική.
The three subcases mentioned in Article 7(2) (length of stay, children attending school, family links) should be expressly respected in national implementing legislation and administrative practice.
Οι διοικητικοί κανόνες των κρατών μελών μπορούν να είναι περισσότερο λεπτομερείς και να προβλέπουν και άλλους λόγους για τη χορήγηση παράτασης, αλλά δεν πρέπει να είναι λιγότερο ακριβείς, υπονομεύοντας έτσι την εναρμόνιση.
Member States' administrative rules can be more detailed and also provide for other reasons for extension, but should not be less precise, undermining harmonisation.
Νομική βάση: Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 7 παράγραφος 3
Legal basis: Return Directive — Article 7(3)
Οι υποχρεώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 7 παράγραφος 3 της οδηγίας περί επιστροφής μπορούν να επιβάλλονται όταν υφίσταται λόγος αποτροπής του κινδύνου διαφυγής.
The obligations set out in Article 7(3) of the Return Directive can be imposed where there is a risk of absconding to avoid.
Εάν από την εξατομικευμένη αξιολόγηση της περίπτωσης προκύπτει ότι δεν υφίστανται ειδικές περιστάσεις, οι εν λόγω υποχρεώσεις δεν δικαιολογούνται — βλέπε απόφαση του ΔΕΕ στην υπόθεση C-61/11, El Dridi, σκέψη 37: «Από το άρθρο 7, παράγραφοι 3 και 4, της εν λόγω οδηγίας προκύπτει ότι μόνον υπό ειδικές περιστάσεις, όπως η ύπαρξη κινδύνου διαφυγής, μπορούν τα κράτη μέλη, αφενός, να επιβάλουν στον αποδέκτη αποφάσεως περί επιστροφής την υποχρέωση να εμφανίζεται τακτικώς ενώπιον των αρχών, να καταθέσει κατάλληλη οικονομική εγγύηση, να καταθέσει έγγραφα ή να παραμένει σε ορισμένο μέρος ή, αφετέρου, να μη χορηγούν χρονικό διάστημα οικειοθελούς αναχωρήσεως ή να χορηγούν χρονικό διάστημα μικρότερο από επτά ημέρες».
If the individual assessment of the case shows that there are no particular circumstances, such obligations are not justified — see judgment of the ECJ in Case C-61/11, El Dridi, paragraph 37: ‘It follows from Article 7(3) and (4) of that directive that it is only in particular circumstances, such as where there is a risk of absconding, that Member States may, first, require the addressee of a return decision to report regularly to the authorities, deposit an adequate financial guarantee, submit documents or stay at a certain place or, second, grant a period shorter than seven days for voluntary departure or even refrain from granting such a period’.