natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η Επιτροπή συνιστά στα κράτη μέλη να κάνουν χρήση αυτής της δυνατότητας όταν υφίσταται λόγος αποτροπής του κινδύνου διαφυγής κατά τη διάρκεια της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης.
The Commission recommends that Member States use such possibility when there is a risk of absconding to avoid during the period for voluntary departure.
Πρέπει να δοθεί προσοχή στο γεγονός ότι η δυνατότητα των κρατών μελών να επιβάλλουν ορισμένες υποχρεώσεις ενδέχεται να αποτελεί πλεονέκτημα για τον επιστρέφοντα δεδομένου ότι μπορεί να επιτρέψει τη χορήγηση προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης σε περιπτώσεις που δεν θα υπέκειντο υπό άλλες συνθήκες σε αυτή τη μεταχείριση.
Attention should be paid to the fact that the possibility for Member States to impose certain obligations may be an advantage for the returnee since it may allow the grant of a period for voluntary departure in cases which would not normally otherwise qualify for such treatment.
Δεν μπορεί να οριστεί ένα ποσό που να συνιστά «κατάλληλη οικονομική εγγύηση» και να εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις.
It is not possible to give a generally applicable figure of what amount constitutes an ‘adequate financial guarantee’.
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να τηρείται η αρχή της αναλογικότητας, ήτοι για τον καθορισμό του ποσού πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η συγκεκριμένη κατάσταση του επιστρέφοντος.
In any case the proportionality principle should be respected, that is to say the amount should take into account the individual situation of the returnee.
Η τρέχουσα πρακτική των κρατών μελών προβλέπει διάφορα ποσά που κυμαίνονται από 200 έως 5000 ευρώ.
Current Member State practice foresees amounts varying from around EUR 200 to EUR 5000.
Εάν απαιτηθεί σε συγκεκριμένη περίπτωση, οι υποχρεώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 7 παράγραφος 3 μπορούν επίσης να επιβληθούν σωρευτικά.
If that is required in an individual case, the obligations mentioned in Article 7(3) can also be imposed in a cumulative manner.
Όταν τα κράτη μέλη επιβάλλουν υποχρεώσεις δυνάμει του άρθρου 7 παράγραφος 3, πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τη συγκεκριμένη κατάσταση του επιστρέφοντος και να διασφαλίζουν την πλήρη τήρηση της αρχής της αναλογικότητας.
When imposing obligations under Article 7(3), Member States should take into account the individual situation of the returnee and ensure full respect of the proportionality principle.
Τα κράτη μέλη αποφεύγουν την επιβολή υποχρεώσεων που δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να τηρηθούν (π.χ., εάν ένα πρόσωπο δεν διαθέτει διαβατήριο, δεν μπορεί να το καταθέσει).
Member States shall avoid imposing obligations which can de facto not be complied with (for example if a person does not possess a passport, he/she will not be able to submit it).
Οδηγία περί επιστροφής — άρθρο 7 παράγραφος 4
Legal basis: Return Directive — Article 7(4)
Τα κράτη μέλη μπορούν να μη χορηγούν προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης στις περιπτώσεις που παρατίθενται εξαντλητικά στο άρθρο 7 παράγραφος 4 της οδηγίας περί επιστροφής και στις οποίες υπάρχει κάποια «αντένδειξη», όπως κίνδυνος διαφυγής του υπηκόου τρίτης χώρας (βλέπε ενότητα 1.6) ή κίνδυνος για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή την εθνική ασφάλεια (π.χ., προηγούμενες καταδίκες για σοβαρές αξιόποινες πράξεις που έχουν διαπραχθεί και σε άλλα κράτη μέλη), και όταν αίτηση για νόμιμη παραμονή (π.χ., αίτηση ασύλου, αίτηση για άδεια ή για ανανέωση άδειας) έχει απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη ή δολία.
Member States are free to refrain from granting a period for voluntary departure in those cases — exhaustively listed in Article 7(4) of the Return Directive — in which there is a ‘counter-indication’, i.e. when the third-country national poses a risk of absconding (see section 1.6) or a risk to public order, public security or national security (for example previous convictions for serious criminal offences committed also in other Member States), and when a request for legal stay (for example asylum application, request or renewal of permit) has been dismissed as manifestly unfounded or fraudulent.
Όταν, βάσει της εξατομικευμένης αξιολόγησης, διαπιστώνεται ότι υφίστανται τέτοιες «αντενδείξεις» σε συγκεκριμένη περίπτωση, δεν θα πρέπει να χορηγείται προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης.
When, on the basis of an individual assessment, it can be established that such ‘counter-indications’ exist in a specific case, a period for voluntary departure should not be granted and a period shorter than 7 days should be granted only if it does not prevent national authorities from carrying out removal.
Θα πρέπει δε να χορηγείται προθεσμία μικρότερη των επτά ημερών μόνον εάν δεν εμποδίζει τις εθνικές αρχές να εκτελέσουν τη διαδικασία απομάκρυνσης.
Member States may, however, change their assessment of the situation at any moment (a previously non-cooperating returnee may change attitude and accept an offer for assisted voluntary return) and grant a period for voluntary departure even though there was initially a risk of absconding.
Ωστόσο, τα κράτη μέλη μπορούν να μεταβάλουν ανά πάσα στιγμή την αξιολόγησή της κατάστασης (ένας μη συνεργαζόμενος στο παρελθόν επιστρέφων μπορεί να αλλάξει συμπεριφορά και να αποδεχθεί προσφορά υποβοηθούμενης οικειοθελούς επιστροφής) και να χορηγήσουν προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης παρότι αρχικά υφίστατο κίνδυνος διαφυγής.
It is not possible to exclude in general all illegal entrants from the possibility of obtaining a period for voluntary departure.
Δεν είναι δυνατόν να ισχύει γενικός αποκλεισμός όλων των προσώπων που εισέρχονται παράνομα από τη δυνατότητα εξασφάλισης προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης.
Such generalising rule would be contrary to the definition of risk of absconding, the principle of proportionality and the obligation to carry out a case-by-case assessment, undermining the effet utile of Article 7 (promotion of voluntary departure).
Ένας τέτοιου είδους γενικευμένος κανόνας αντίκειται στον ορισμό του κινδύνου διαφυγής, στην αρχή της αναλογικότητας και στην υποχρέωση χωριστής αξιολόγησης κάθε υπόθεσης, υπονομεύοντας έτσι την πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 7 (προώθηση της οικειοθελούς αναχώρησης).
It is possible to exclude under Article 7(4) third-country nationals who submitted abusive applications.
Είναι δυνατός ο αποκλεισμός δυνάμει του άρθρου 7 παράγραφος 4 υπηκόων τρίτης χώρας που έχουν υποβάλει καταχρηστικές αιτήσεις.
Article 7(4) expressly covers manifestly unfounded or fraudulent applications.
Το άρθρο 7 παράγραφος 4 αναφέρεται ρητά σε προδήλως αβάσιμες ή δόλιες αιτήσεις.
Abusive applications normally involve a higher degree of reprehensible behaviour than manifestly unfounded applications, therefore Article 7(4) should be interpreted as also covering abusive applications.
Οι καταχρηστικές αιτήσεις συνεπάγονται συνήθως περισσότερο επιλήψιμη συμπεριφορά σε σύγκριση με τις προδήλως αβάσιμες αιτήσεις· ως εκ τούτου, το άρθρο 7 παράγραφος 4 πρέπει να ερμηνευθεί ως άρθρο που καλύπτει και τις καταχρηστικές αιτήσεις.
It is also possible to exclude persons who pose a risk to public policy, public security or national security.
Είναι επίσης δυνατός ο αποκλεισμός προσώπων που αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια, τη δημόσια τάξη ή την εθνική ασφάλεια.
In Case C-554/13, Zh. and O. [41], the ECJ clarified in this respect that Member States essentially retain the freedom to determine the requirements of the concept of public policy in accordance with their national needs.
Στην υπόθεση C-554/13, Zh. και O.
The concept of ‘risk of absconding’ is distinct from that of ‘risk to public policy’.
[41], το ΔΕΕ αποσαφήνισε εν προκειμένω ότι τα κράτη μέλη παραμένουν κατ' ουσίαν ελεύθερα να καθορίζουν τις απαιτήσεις δημοσίας τάξεως σύμφωνα με τις εθνικές ανάγκες τους.
The concept of ‘risk to public policy’ presupposes the existence, in addition to the perturbation of the social order which any infringement of the law involves, of a genuine, present and sufficiently serious threat affecting one of the fundamental interests of society.
Η έννοια του «κινδύνου διαφυγής» διαφέρει από την έννοια του «κινδύνου για τη δημόσια τάξη».
A Member State cannot deem a third-country national to pose a risk to public policy on the sole ground that that national is suspected, or has been criminally convicted, of an act punishable as a criminal offence under national law.
Η έννοια του «κινδύνου για τη δημόσια τάξη» προϋποθέτει, πέραν της διασάλευσης της κοινωνικής τάξης η οποία απορρέει από κάθε παράβαση του νόμου, την ύπαρξη πραγματικής, ενεστώσας και αρκούντως σοβαρής απειλής κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας.
Other factors, such as the nature and seriousness of that act, the time which has elapsed since it was committed and any matter which relates to the reliability of the suspicion that the third-country national concerned committed the alleged criminal offence is also relevant for a case-by-case assessment which has to be carried out in any case.
Ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να θεωρήσει ότι υπήκοος τρίτης χώρας αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια τάξη αποκλειστικά επειδή ο εν λόγω υπήκοος είναι ύποπτος ή έχει καταδικαστεί ποινικά για πράξη η οποία συνιστά ποινικό αδίκημα που επισύρει κυρώσεις δυνάμει του εθνικού δικαίου.
Annex 39 to the Schengen Handbook, ‘Standard form for recognising a return decision for the purposes of transit by land’
Άλλοι παράγοντες, όπως η φύση και η σοβαρότητα της πράξης, το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει από τη διάπραξή της και οποιοδήποτε ζήτημα που σχετίζεται με την αξιοπιστία της υποψίας ότι ο εν λόγω υπήκοος της τρίτης χώρας διέπραξε το εικαζόμενο ποινικό αδίκημα λαμβάνονται επίσης υπόψη για τη χωριστή αξιολόγηση που πρέπει να διεξάγεται σε κάθε περίπτωση.
Map of participating Member States (available as EMN ad hoc query, return, 2015, at the EMN Europa website)
Παράρτημα 39 του Εγχειριδίου Σένγκεν, «Πρότυπο αναγνώρισης απόφασης επιστροφής για τους σκοπούς της χερσαίας διέλευσης»
Reminder/explanation: a returnee who intends to leave the territory of the EU by land within the period for voluntary departure does not have any valid visa or other permission to transit through another Member States to his/her country of return, therefore running the risk of being apprehended/stopped by the police on the way and being subject of a second return decision issued by the transit Member State.
Χάρτης των συμμετεχόντων κρατών μελών (διατίθεται ως ειδικό ερώτημα (ad-hoc query) του ΕΔΜ, στον τομέα Return (Επιστροφή) για το έτος 2015, στον δικτυακό τόπο του ΕΔΜ)
This runs contrary to the policy objective of the Return Directive to ensure effective return, including through voluntary departure.
Υπενθύμιση/επεξήγηση: επιστρέφων που προτίθεται να αναχωρήσει διά ξηράς από το έδαφος της ΕΕ εντός της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης δεν διαθέτει έγκυρη θεώρηση ή άλλη άδεια για να διέλθει μέσω άλλων κρατών μελών προκειμένου να φτάσει στη χώρα επιστροφής του/της, και, ως εκ τούτου, διατρέχει τον κίνδυνο να συλληφθεί/τεθεί υπό κράτηση από την αστυνομία κατά το ταξίδι και να εκδοθεί εις βάρος του δεύτερη απόφαση επιστροφής από το κράτος μέλος διέλευσης.
Issuing a transit visa to the returnee would be an inappropriate and inadequate solution, since granting a visa to illegally staying third-country nationals who are obliged to leave would be contrary to EU rules on visa.
Αυτό αντίκειται στον στόχο πολιτικής της οδηγίας περί επιστροφής, που είναι η εξασφάλιση αποτελεσματικής επιστροφής, μεταξύ άλλων, μέσω της οικειοθελούς αναχώρησης.
Moreover transit Member States do not seem to have any incentive to issue such kind of visa (risk that persons may abscond and/or cause removal costs) and would in practice therefore frequently refuse issuing the visa.
Η έκδοση θεώρησης διέλευσης στον επιστρέφοντα αποτελεί ακατάλληλη και ανεπαρκή λύση, δεδομένου ότι η χορήγηση θεώρησης σε παρανόμως διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών που υποχρεούνται να αναχωρήσουν αντιβαίνει στους κανόνες της ΕΕ για τις θεωρήσεις.
Providing for a ‘European laissez-passer’ for the returnee does not offer a solution either: in the absence of a clearly defined legal nature and legal effects of such a ‘laissez-passer’, the returnee would — strictly legally speaking — still be considered as illegally staying in the transit Member State and might therefore be subject of a new return decision in accordance with Article 6(1).
Επιπλέον, τα κράτη μέλη διέλευσης δεν φαίνεται να διαθέτουν κίνητρο για την έκδοση τέτοιου είδους θεώρησης (κίνδυνος διαφυγής του προσώπου και/ή πρόκλησης κόστους απομάκρυνσης) και, ως εκ τούτου, στην πράξη θα αρνούνταν συχνά να εκδώσουν τη θεώρηση.
One way of avoiding the problem is to promote direct return to third countries by air.
Η χορήγηση «ευρωπαϊκής άδειας διέλευσης» στον επιστρέφοντα επίσης δεν αποτελεί λύση: εάν δεν προσδιορίζονται σαφώς η νομική φύση και τα νομικά αποτελέσματα μιας τέτοιας «άδειας διέλευσης», ο επιστρέφων θα εξακολουθήσει να θεωρείται —από αυστηρά νομική άποψη— ως «παρανόμως διαμένων» στο κράτος μέλος διέλευσης και, ως εκ τούτου, ενδέχεται να καταστεί αντικείμενο νέας απόφασης επιστροφής σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 1.
This may, however, be expensive and unpractical for the returnee.
Ένας τρόπος να αποφευχθεί το πρόβλημα είναι η προώθηση της άμεσης επιστροφής σε τρίτες χώρες αεροπορικώς.
An approach expressly recommended by the Commission is for the transit Member States to recognise return decisions issued by the first Member State using Annex 39 to the Schengen Handbook ‘Standard form for recognising a return decision for the purposes of transit by land’ (issued by the Commission in September 2011, following consultations with concerned Member States at technical level and discussion within the Migration-Expulsion Working Party of the Council of the European Union).
Ωστόσο, αυτή η λύση ενδέχεται να είναι δαπανηρή και δύσκολη για τον επιστρέφοντα.
According to this approach, the transit Member State may recognise the return decision, including the period for voluntary departure, granted by the first Member State and will let the returnee transit on the basis of the recognised decision and the recognised period for voluntary departure.
Μια προσέγγιση που συνιστάται ρητά από την Επιτροπή είναι η αναγνώριση από τα κράτη μέλη διέλευσης των αποφάσεων επιστροφής που έχουν εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος με χρήση του παραρτήματος 39 του εγχειριδίου Σένγκεν «Πρότυπο αναγνώρισης απόφασης επιστροφής για τους σκοπούς της χερσαίας διέλευσης» (που δημοσιεύτηκε από την Επιτροπή τον Σεπτέμβριο του 2011 κατόπιν διαβουλεύσεων με τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη σε τεχνικό επίπεδο και κατόπιν συζητήσεων με την ομάδα εργασίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θέματα Μετανάστευσης-Απέλασης).
This approach has the advantage that the transit Member State is not obliged to issue a new return decision and that it can ask the first Member State to reimburse all cost related to removal if something goes wrong and the returnee needs to be removed at the cost of the transit State (in application of Council Decision 2004/191/EC [42]).Those Member States which are still reluctant to use this voluntary option (either as sending or receiving Member State) are encouraged to join in and to inform Commission and other Member States about their participation.
Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, το κράτος μέλος διέλευσης μπορεί να αναγνωρίσει την απόφαση επιστροφής, συμπεριλαμβανομένης της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης που έχει χορηγηθεί από το πρώτο κράτος μέλος, και να επιτρέψει στον επιστρέφοντα να διέλθει βάσει της αναγνωρισμένης απόφασης και της αναγνωρισμένης προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης.
Form of recognition: the very broad and general wording of Directive 2001/40/EC provides for discretion as regards the practical modalities (procedural details) for mutual recognition in accordance with practical needs and national legislation.
Αυτή η προσέγγιση έχει το πλεονέκτημα ότι το κράτος μέλος διέλευσης δεν υποχρεούται να εκδώσει νέα απόφαση επιστροφής και ότι μπορεί να ζητήσει από το πρώτο κράτος μέλος να επιστρέψει όλα τα έξοδα που συνεπάγεται η απομάκρυνση εάν προκύψει κάποιο πρόβλημα και ο επιστρέφων χρειαστεί να απομακρυνθεί με έξοδα του κράτους διέλευσης (κατ' εφαρμογή της απόφασης 2004/191/ΕΚ του Συμβουλίου [42]).Τα κράτη μέλη που εξακολουθούν να είναι διστακτικά ως προς τη χρησιμοποίηση αυτής της εθελοντικής επιλογής (είτε ως κράτος μέλος αποστολής είτε ως κράτος μέλος υποδοχής) ενθαρρύνονται να συμμετάσχουν και να ενημερώσουν την Επιτροπή και τα άλλα κράτη μέλη σχετικά με τη συμμετοχή τους.
The form proposed in Annex 39 of the Schengen Handbook is one possible but not the exclusive way to proceed.
Πρότυπο αναγνώρισης: η υπερβολικά ευρεία και γενικόλογη διατύπωση της οδηγίας 2001/40/ΕΚ παρέχει διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τις πρακτικές πτυχές (διαδικαστικές λεπτομέρειες) για την αμοιβαία αναγνώριση σύμφωνα με τις πρακτικές ανάγκες και την εθνική νομοθεσία.
Legally speaking, all relevant elements of the return decision issued by Member State A are recognised by Member State B, including recognition of the statement that the third-country national is illegally staying and enjoys a period for voluntary departure — with effect for the territory of the recognising Member State B.
Το πρότυπο που προτείνεται στο παράρτημα 39 του εγχειριδίου Σένγκεν αποτελεί μία πιθανή λύση, αλλά όχι τη μοναδική.
The recognising Member State enjoys three different ‘safeguards’, namely:
Από νομική άποψη, όλα τα συναφή στοιχεία της απόφασης επιστροφής που εκδίδεται από το κράτος μέλος Α αναγνωρίζονται από το κράτος μέλος Β, συμπεριλαμβανομένης της αναγνώρισης του γεγονότος ότι ο υπήκοος της τρίτης χώρας έχει κηρυχθεί παρανόμως διαμένων και έχει εξασφαλίσει προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης, με ισχύ στο έδαφος του κράτους μέλους Β που πραγματοποιεί την αναγνώριση.
use of the standard form of Annex 39 is made on a voluntary basis only; this always leaves Member States with the option not to recognise a return decision issued by another Member State in a specific individual case;
Το κράτος μέλος που πραγματοποιεί την αναγνώριση απολαύει τριών διαφορετικών «εγγυήσεων»:
the first Member State may only grant a period for voluntary departure in accordance with Article 7 of the Return Directive if there is no ‘counter-indication’, such as a risk of absconding.
η χρήση του προτύπου του παραρτήματος 39 γίνεται αποκλειστικά σε εθελοντική βάση· ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη έχουν πάντοτε την ευχέρεια να μην αναγνωρίσουν απόφαση επιστροφής που έχει εκδοθεί από άλλο κράτος μέλος σε μια συγκεκριμένη περίπτωση·
The assessment of the personal situation of returnees in accordance with Article 7 which has to be carried out by the first Member State may be a helpful reassurance for the recognising transit Member State;
το πρώτο κράτος μέλος μπορεί να χορηγήσει προθεσμία οικειοθελούς αναχώρησης σύμφωνα με το άρθρο 7 της οδηγίας περί επιστροφής μόνον εάν δεν υπάρχει «αντένδειξη», όπως για παράδειγμα κίνδυνος διαφυγής.
if something goes wrong and the returnee needs to be removed at the cost of the transit State, all cost related to removal can be charged to the first Member State in application of Council Decision 2004/191/EC.
Η αξιολόγηση της προσωπικής κατάστασης των επιστρεφόντων σύμφωνα με το άρθρο 7, ο οποίος πρέπει να διεξαχθεί από το πρώτο κράτος μέλος, μπορεί να αποτελέσει χρήσιμη διαβεβαίωση για το κράτος μέλος διέλευσης που αναγνωρίζει την απόφαση·
Council Directive 2003/110/EC [43] on assistance in cases of transit for the purpose of removal by air provides for a legal frame on cooperation between the competent authorities at Member States' airports of transit with regard to both escorted and unescorted removal by air.
εάν προκύψει κάποιο πρόβλημα και ο επιστρέφων χρειαστεί να απομακρυνθεί με έξοδα του κράτους διέλευσης, όλα τα έξοδα που σχετίζονται με την απομάκρυνση μπορούν να επιβαρύνουν το πρώτο κράτος μέλος κατ' εφαρμογή της απόφασης 2004/191/ΕΚ.
The term ‘unescorted removal’ in this Directive (which was adopted five years before the Return Directive) can be interpreted as also covering ‘voluntary departure’ within the meaning of the Return Directive [44].
Η οδηγία 2003/110/ΕΚ του Συμβουλίου [43] όσον αφορά τη συνδρομή κατά τη διέλευση σε περίπτωση απομάκρυνσης διά της αεροπορικής οδού παρέχει ένα νομικό πλαίσιο για τη συνεργασία μεταξύ των αρμόδιων αρχών στους αερολιμένες διέλευσης των κρατών μελών όσον αφορά τις απομακρύνσεις διά της αεροπορικής οδού μετά ή άνευ συνοδείας.
The Commission recommends to make systematic use of Directive 2003/110/EC when organising transit by air in the context of voluntary departure (see also section 7.2).
Ο όρος «απομάκρυνση άνευ συνοδείας» στην ανωτέρω οδηγία (η οποία θεσπίστηκε πέντε χρόνια πριν από την οδηγία περί επιστροφής) μπορεί να θεωρηθεί ότι καλύπτει επίσης την «οικειοθελή αναχώρηση» κατά την έννοια της οδηγίας περί επιστροφής [44].
Currently there is no central EU system for keeping track of voluntary departure.
Η Επιτροπή συνιστά να γίνεται συστηματική χρήση της οδηγίας 2003/110/ΕΚ κατά την οργάνωση της διέλευσης διά της αεροπορικής οδού στο πλαίσιο της οικειοθελούς αναχώρησης (βλέπε επίσης ενότητα 7.2).
In cases of transit by land of returnees in accordance with the recommendation set out in Annex 39 to the Schengen Handbook, a confirmation is faxed back from the border guard to the Member State that issued the return decision.
Επί του παρόντος δεν υφίσταται κεντρικό σύστημα σε επίπεδο ΕΕ για την παρακολούθηση των περιπτώσεων οικειοθελούς αναχώρησης.
In other cases, returnees sometimes report back via Member States' consulates in third countries.
Σε περιπτώσεις χερσαίας διέλευσης των επιστρεφόντων σύμφωνα με τη σύσταση που προβλέπεται στο παράρτημα 39 του εγχειριδίου Σένγκεν, αποστέλλεται επιβεβαίωση με φαξ από τον συνοριοφύλακα στο κράτος μέλος που εξέδωσε την απόφαση επιστροφής.
Sometimes departure is also registered by border guards conducting exit checks.
Σε άλλες περιπτώσεις, οι επιστρέφοντες παρουσιάζονται σε προξενεία των κρατών μελών σε τρίτες χώρες.
The absence of a central Union system for keeping track of voluntary departure creates a gap, both in terms of enforcement verification and in terms of statistics.
Ορισμένες φορές, η αναχώρηση καταγράφεται επίσης από συνοριοφύλακες που διενεργούν ελέγχους εξόδου.
The Commission proposal for a Regulation on the use of the Schengen Information System for the return of illegally staying third-country nationals [45] aims at addressing this situation.
Η απουσία κεντρικού συστήματος σε επίπεδο Ένωσης για την παρακολούθηση των περιπτώσεων οικειοθελούς αναχώρησης συνιστά έλλειψη, τόσο από την άποψη της επαλήθευσης της επιβολής όσο και από την άποψη των στατιστικών στοιχείων.
In the short term, Member States should put in place means to verify whether a third-country national has left the Union, including within the period for voluntary departure and without assistance, to ensure an effective follow up in case of non-compliance.
Την κατάσταση αυτή επιδιώκει να αντιμετωπίσει η πρόταση κανονισμού της Επιτροπής σχετικά με τη χρήση του Συστήματος Πληροφοριών Σένγκεν για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών [45].
Member States are encouraged to make best use of the available information channels and for this purpose:
Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, τα κράτη μέλη θα πρέπει να θεσπίσουν μέσα που θα τους επιτρέπουν να εξακριβώνουν εάν ένας υπήκοος τρίτης χώρας έχει εγκαταλείψει ή όχι την Ένωση, μεταξύ άλλων κατά τη διάρκεια της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης και χωρίς βοήθεια, ώστε να διασφαλίζεται η αποτελεσματική παρακολούθηση σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.
Systematically encourage those returnees who are granted a period for voluntary departure to inform the authorities who had issued the return decision (and entry ban) about their successful departure.
Τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται να αξιοποιούν με βέλτιστο τρόπο τους διαθέσιμους διαύλους πληροφόρησης, και για τον σκοπό αυτό:
The returnee may signal his departure to the border guard upon departure, at the consular representation of a Member State in his country of origin following return, or even in writing with sufficient proof in annex.