natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Δεδομένου ότι οι τρεις συμπληρωματικές υποχρεώσεις ΥΓΟΣ υπερβαίνουν τις ελάχιστες απαιτήσεις που ισχύουν για όλα τα νοσοκομεία (δημόσια ή ιδιωτικά στο Βέλγιο), συνεπάγονται δαπάνες που δεν καλύπτονται ή καλύπτονται μόνο εν μέρει από τον ΠΧΜ (βλέπε ενότητα 2.5.1) και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.
First, the social healthcare SGEI which is performed by the IRIS-H consists of no more than the basic hospital mission entrusted to them (see recital 164) and the three additional SGEI obligations entrusted to them (see recitals 170 et seq.).
Τα ενδιαφερόμενα ΔΚΚΔ και οι δήμοι των Βρυξελλών θέλουν και οφείλουν να [190] διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα των νοσοκομείων IRIS για να εξασφαλίσουν ότι η κοινωνική υγειονομική περίθαλψη ΥΓΟΣ ασκείται και ότι η υποχρέωση κοινωνικής πρόνοιας των ΔΚΚΔ πληρούται (βλέπε επίσης ενότητα 2.2).
Second, as will be demonstrated below, the IRIS-H and the Brussels private hospitals are not in a comparable situation in particular because only the IRIS-H are entrusted with the three additional SGEI obligations (see recitals 170 et seq.) and hence only the IRIS-H perform the social healthcare SGEI as defined above (see recitals 166-167).
Αυτός είναι ο λόγος που καλύπτουν πλήρως τα ελλείμματα, γεγονός που επιτρέπει να αντισταθμίζονται οι λοιπές δαπάνες της κοινωνικής υγειονομικής περίθαλψης των ΥΓΟΣ (που αποτελούνται από τη βασική νοσοκομειακή αποστολή, καθώς κι από τις τρεις πρόσθετες υποχρεώσεις ΥΓΟΣ) [191] και εξασφαλίζει συνεπώς τη βιωσιμότητα των νοσοκομείων IRIS (βλέπε αιτιολογική σκέψη 91).
Third, the IRIS-H are also subject to constraints affecting the performance of the social healthcare SGEI, i.e. their public status (see recital 42), and the necessity to ensure the continuity (pérennité, see recitals 91 and 168) of the provision of this SGEI.
Με τον τρόπο αυτό, η αντιστάθμιση του ελλείμματος δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ των διαφόρων υποχρεώσεων ΥΓΟΣ.
Figure 2 below illustrates these two points.
Στο πλαίσιο αυτό, αξίζει να ελεγχθεί αν μπορεί να αποκλειστεί γενικά η υπεραντιστάθμιση (π.χ. για διάφορους συνδυασμούς ΥΓΟΣ), όπως εξηγείται κατωτέρω (βλέπε πίνακες 9-13 στην ενότητα 7.3.5).
Figure 2
Όπως αναφέρεται στις αιτιολογικές σκέψεις 165 έως 167, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πρόσθετες υποχρεώσεις των νοσοκομείων IRIS και η βασική νοσοκομειακή αποστολή πρέπει να εξεταστούν από κοινού, καθώς εμπίπτουν de facto στην παράμετρο της κοινωνικής υγειονομικής περίθαλψης της ΥΓΟΣ.
Obligations, constraints and public financing mechanisms applicable to the public IRIS hospitals respectively private hospitals Pérennité (continuity of public hospital services)
Ενώ η βασική νοσοκομειακή αποστολή ορίστηκε παραπάνω (βλέπε αιτιολογική σκέψη 164), η ακριβής φύση όλων των επιπλέον υποχρεώσεων ΥΓΟΣ ορίζεται αργότερα σε αυτό το κεφάλαιο.
Public status (bilingualism, officials, …)
Επιπλέον, εξηγείται και ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι πρόσθετες υποχρεώσεις ΥΓΟΣ σχετίζονται μεταξύ τους και το πώς συμβάλλουν στην κοινωνική υγειονομική περίθαλψη στα πλαίσια της ΥΓΟΣ.
Municipal deficit financing (art.
Ι. Υποχρέωση περίθαλψης όλων των ασθενών σε όλες τις περιπτώσεις, ανεξάρτητα από τη δυνατότητα πληρωμής (υποχρέωση καθολικής περίθαλψης)
46 bylaws IRIS-H)
Σύμφωνα με τις βελγικές αρχές, τα νοσοκομεία IRIS υποχρεούνται να αναλαμβάνουν όλους τους ασθενείς, ακόμα και όταν δεν είναι σε θέση να πληρώσουν και/ή είναι ανασφάλιστοι, καθώς και σε όλες τις περιστάσεις, ακόμη και όταν οι εν λόγω ασθενείς δεν χρειάζονται επείγουσα ιατρική φροντίδα.
Private hospitals
Οι καταγγέλλοντες αμφισβητούν το γεγονός ότι η υποχρέωση αυτή ισχύει για τα νοσοκομεία IRIS και υποστηρίζουν ότι τα ιδιωτικά νοσοκομεία των Βρυξελλών δεν μπορούν να αρνηθούν ασθενείς και στην πραγματικότητα παρέχουν περίθαλψη σε μεγάλο αριθμό «κοινωνικών» ασθενών.
Public IRIS hospitals
Για να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς τους, οι καταγγέλλοντες υποστηρίζουν ότι ο νόμος LCH αναθέτει την ίδια νοσοκομειακή αποστολή σε όλα τα νοσοκομεία και, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 150 της ακυρωτικής απόφασης της 7ης Νοεμβρίου 2012, αναφέρονται επίσης στη γενική αρχή της μη διακρίσεως που αποτρέπει τα νοσοκομεία από το να επιλέγουν τους ασθενείς σύμφωνα με τις ιδεολογικές, φιλοσοφικές, θρησκευτικές τους πεποιθήσεις ή την οικονομική τους κατάσταση.
Universal Care Obligation
Σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες, τα δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία υπόκεινται στην ίδια υποχρέωση παροχής περίθαλψης σε ασθενείς, είτε βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ή «μετα-έκτακτης ανάγκης».
Federal hospital financing (LCH)
Καταρχάς, η Επιτροπή επισημαίνει ότι ο νόμος LCH δεν περιέχει καμία διατύπωση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως υποχρέωση των νοσοκομείων (δημόσιων ή ιδιωτικών) να παρέχουν περίθαλψη σε ασθενείς σε όλες τις περιπτώσεις, ανεξάρτητα από την ικανότητά τους να πληρώσουν.
Basic Hospital Mission (LCH)
Ωστόσο, το βελγικό δίκαιο προβλέπει μια γενική υποχρέωση παροχής βοήθειας στα άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο.
Multi-Site Obligation
Όπως επισημάνθηκε από τις βελγικές αρχές, σύμφωνα με το άρθρο 422β του βελγικού ποινικού κώδικα, η υποχρέωση αυτή ισχύει σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και ειδικότερα στα επείγοντα ιατρικά περιστατικά που απειλούν τη ζωή.
Additional Social Obligation
Συνεπώς, τα νοσοκομεία υποχρεούνται να προβούν στην παροχή βοήθειας σε περίπτωση έκτακτης ιατρικής ανάγκης, σύμφωνα με την οργάνωση και την εμπειρογνωμοσύνη που διαθέτουν.
Social Healthcare SGEI:
Έτσι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία των Βρυξελλών υποχρεούνται να περιθάλπουν τους ασθενείς που βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ανεξάρτητα από την ικανότητά τους να πληρώσουν.
Since the three additional SGEI obligations go further than the minimum requirements that apply to all hospitals (public or private in Belgium) they lead to costs which are not or only partially covered by the BMF (see Section 2.5.1) and the social security system.
Ομοίως, ο κώδικας δεοντολογίας που ισχύει για τους γιατρούς τους επιτρέπει ρητά να αρνηθούν ασθενείς, εκτός από περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης [192].
Combined with the higher costs that follow from their public status (public servants, bilingualism, etc., see also recital 42) this explains why the IRIS-H have reported deficits for most of the years in the period 1996-2014.
Στη συνέχεια, οι καταγγέλλοντες επικαλούνται μια απόφαση του Πρωτοδικείου των Βρυξελλών [193] για να αιτιολογήσουν το γεγονός ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των δημόσιων και των ιδιωτικών νοσοκομείων σχετικά με την αντιμετώπιση των «κοινωνικών ασθενών», είτε βρίσκονται σε κατάσταση «έκτακτης» ή «μετα-έκτακτης ανάγκης».
Combined, the accounting deficits of the IRIS-H over the period 1996-2014 amount to approximately EUR 250 million (see recital 234).
Αυτή η απόφαση αφορά μια πολύ συγκεκριμένη περίπτωση επείγουσας ιατρικής βοήθειας, την οποία πρέπει να παρέχουν τα ΔΚΚΔ βάσει του άρθρου 57, παράγραφος 2, του νόμου περί ΔΚΚΔ.
The respective Brussels CPAS and municipalities want and have [190] to guarantee the continuity (pérennité) of their IRIS-H to ensure that the social healthcare SGEI is provided and the social aid obligation of the CPAS is fulfilled (see also Section 2.2).
Το Πρωτοδικείο των Βρυξελλών σημείωσε ότι η επείγουσα ιατρική βοήθεια στην πραγματικότητα δεν παρέχεται ποτέ από το ίδιο το ΔΚΚΔ, αλλά από εξειδικευμένες ιατρικές υπηρεσίες, και ότι τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής υπηρεσίας στον τομέα αυτό.
This is why they give a full deficit cover, which compensates the residual costs of the social healthcare SGEI (consisting of the basic hospital mission and the three additional SGEI obligations) [191], hence ensuring the pérennité of the IRIS-H (see recital 91).
Ωστόσο, η Επιτροπή παρατήρησε ότι η υποχρέωση παροχής επείγουσας ιατρικής βοήθειας ισχύει για τα ΔΚΚΔ και όχι για τα νοσοκομεία που παρέχουν περίθαλψη.
In doing so, the deficit compensation does not distinguish between separate SGEI obligations.
Σε αυτήν την περίπτωση, ένας μετανάστης χωρίς έγγραφα εισήχθη επειγόντως σε ιδιωτικό ψυχιατρικό νοσοκομείο των Βρυξελλών, το οποίο ζήτησε από τα ΔΚΚΔ να πληρώσουν για την επείγουσα ιατρική βοήθεια, λόγω της πρόδηλης κατάστασης φτώχειας του μετανάστη.
Against this backdrop it is appropriate to conduct the overcompensation tests that are described below (see Tables 9 to 13 in Section 7.3.5) on a global basis (i.e. for the different SGEI combined).
Το δικαστήριο των Βρυξελλών συμπέρανε ότι, αν ένα ΔΚΚΔ δεν παρέχει επείγουσα ιατρική περίθαλψη σε νοσοκομείο που διαχειρίζεται, πρέπει να πληρώσει τα έξοδα της φροντίδας που παρέχεται από ένα ιδιωτικό νοσοκομείο, όπου οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης έχουν αποφασίσει να δεχθούν τον ασθενή λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της κατάστασης.
As explained in recitals 165-167, the Commission has come to the conclusion that the additional obligations of the IRIS-H are to be considered together with their basic hospital mission as de facto constituting one social healthcare SGEI.
Αυτή η απόφαση αφορά σαφώς μια εξαιρετική κατάσταση που παρεκκλίνει από το σύνηθες πλαίσιο της κοινωνικής πρόνοιας δυνάμει της οποίας το ΔΚΚΔ βασίζεται στα δικά του (δημόσια) νοσοκομεία.
While the basic hospital mission has been defined above (see recital 164) the exact content of each of the additional SGEI obligations is defined in the remainder of this section.
Ειδικότερα, η παρέκκλιση οφειλόταν στο γεγονός ότι τα δημόσια νοσοκομεία δεν παρέχουν την ψυχιατρική φροντίδα που ήταν απαραίτητη σε αυτήν την περίπτωση.
Furthermore, it is also pointed out how these additional SGEI obligations are linked with each other and how they contribute to the social healthcare SGEI.
Επιπλέον, το δικαστήριο των Βρυξελλών τόνισε ότι «αν η βοήθεια παρέχεται ως επί το πλείστον σε ίδρυμα που εξαρτάται από το αρμόδιο ΔΚΚΔ ή σε ίδρυμα με το οποίο έχει συναφθεί σύμβαση ΔΚΚΔ, η νοσηλεία μπορεί να πραγματοποιηθεί σε ένα άλλο ίδρυμα, λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της κατάστασης του ατόμου που χρειάζεται νοσηλεία».
I. Obligation to treat all patients in all circumstances regardless of their ability to pay (universal care obligation)
Το δικαστήριο σημείωσε επίσης ότι, αν το αρμόδιο ΔΚΚΔ (στην προκειμένη περίπτωση του Uccle) είχε δημιουργήσει το δικό του ψυχιατρικό νοσοκομείο ή είχε συνάψει συμφωνία με ένα τέτοιο νοσοκομείο, το προαναφερθέν ιδιωτικό νοσοκομείο δεν θα έπρεπε να παράσχει φροντίδα στον εν λόγω μετανάστη χωρίς έγγραφα, αλλά θα μπορούσε να ζητήσει τη μεταφορά του στο εν λόγω νοσοκομείο.
According to the Belgian authorities, the IRIS-H have the obligation to treat all patients, even if they are not able to pay and/or are uninsured, in all circumstances including situations where patients do not require urgent medical care.
Δεδομένου ότι δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν υπήρχε άλλη δυνατή λύση και, ως εκ τούτου, το ΔΚΚΔ υποχρεώθηκε να αποζημιώσει το ιδιωτικό νοσοκομείο για την περίθαλψη του ασθενούς.
The complainants put into doubt that such an obligation applies to the IRIS-H and claim that the Brussels private hospitals cannot refuse patients and in fact treat a large number of ‘social patients’.
Κατά συνέπεια, η απόφαση του Δικαστηρίου των Βρυξελλών που αναφέρεται από τους καταγγέλλοντες οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της κατάστασης, τα ιδιωτικά νοσοκομεία μπορούν να παρέχουν επείγουσα ιατρική βοήθεια και σε μετανάστες χωρίς έγγραφα και ότι το ΔΚΚΔ οφείλει να αποζημιώσει αυτά τα ιδιωτικά νοσοκομεία, από τη στιγμή απαλλάσσεται από την υποχρέωσή του να παράσχει επείγουσα ιατρική βοήθεια κατά το συγκεκριμένο τρόπο.
To support their claims, the complainants argue that the LCH entrusts all hospitals with the same hospital mission and, as stated in paragraph 150 of the annulment judgment of 7 November 2012, also refer to the general principle of non-discrimination which would prohibit them from selecting patients according to their ideological, philosophical or religious beliefs or their situation of poverty.
Ως εκ τούτου, το γεγονός ότι τα ιδιωτικά νοσοκομεία των Βρυξελλών μπορούν να παρέχουν επείγουσα ιατρική βοήθεια σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων [194] δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως γενική υποχρέωση των νοσοκομείων αυτών να αναλάβουν την περίθαλψη όλων των ασθενών, ανεξάρτητα από την ικανότητά τους να πληρώσουν.
According to them, public and private hospitals have the same obligation to treat patients in both emergency and ‘post-emergency’ circumstances.
Τέλος, όσον αφορά την αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων (που αναφέρουν οι καταγγέλλοντες, βλέπε αιτιολογική σκέψη 170), είναι σαφές ότι δεν επιτρέπεται σε κανένα νοσοκομείο στο Βέλγιο να κάνει διακρίσεις με βάση την οικονομική κατάσταση ενός ασθενούς (και ως εκ τούτου, βάσει του γεγονότος και μόνο ότι είναι πλούσιος ή φτωχός), ή βάσει οποιουδήποτε άλλου προσωπικού κριτηρίου (π.χ., εθνικής ή θρησκευτικής προέλευσης).
First and foremost, the Commission observes that the LCH does not contain any wording that can be interpreted as obliging hospitals (whether public or private) to treat patients in all circumstances and regardless of their ability to pay.
Ωστόσο, αν δεν συντρέχει επείγουσα κατάσταση, η αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων δεν μπορεί να αναγκάσει τα νοσοκομεία να παράσχουν δωρεάν περίθαλψη εάν είναι προφανές ότι ο ασθενής δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει.
However, under Belgian law there exists a general obligation to assist persons in danger.
Αν πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές σε καταστάσεις μη-έκτακτης ανάγκης, τα νοσοκομεία διαθέτουν έναν αντικειμενικό λόγο να προβούν σε διακρίσεις και να αρνηθούν τους εν λόγω ασθενείς [195].
As pointed out by the Belgian authorities, under Article 422 ter of the Belgian Criminal Code, this obligation applies in emergency situations, and particularly in medical emergencies of a life-threatening nature.
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω (βλέπε αιτιολογική σκέψη 171), ο κώδικας δεοντολογίας που ισχύει για τους Βέλγους γιατρούς τους επιτρέπει ρητά να αρνηθούν ασθενείς σε καταστάσεις μη-έκτακτης ανάγκης.
Hospitals are therefore required to provide assistance in cases of medical emergency, according to their organisation and available expertise.
Επίσης, μια έρευνα που διεξήχθη μεταξύ των μεσολαβητών οφειλών [196], δείχνει ότι οι γιατροί και τα νοσοκομεία αρνούνται μερικές φορές ασθενείς που δυσκολεύτηκαν να πληρώσουν την περίθαλψή τους στο παρελθόν.
There is hence no doubt that the Brussels public and private hospitals are obliged to treat patients in emergency situations regardless of their ability to pay.
Στο πλαίσιο αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι, στην ουσία, τα νοσοκομεία δεν αρνούνται τους ασθενείς με ωμό τρόπο, αλλά τους ζητούν να καταβάλουν μια προκαταβολή, η οποία μπορεί κάλλιστα να αποτρέψει τους άπορους.
In a similar vein, the deontology code that applies to doctors explicitly allows them to refuse patients with the exception of emergency situations [192].
Ορισμένα εμπειρικά στοιχεία, καταδεικνύουν επίσης ότι κάποια ιδιωτικά νοσοκομεία επαναπροωθούν μερικές φορές ασθενείς σε νοσοκομεία ενός ΔΚΚΔ [197].
Second, the complainants referred to a judgment by the Brussels Court of First Instance [193], to justify that there is no difference between public hospitals and private hospitals with regard to the treatment of ‘social patients’, whether in an ‘emergency’ or ‘post emergency’ situation.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προτάθηκε (αλλά δεν εγκρίθηκε) ένας νόμος στη βελγική Γερουσία το 2013, με σκοπό να απαγορεύσει την άρνηση υγειονομικής περίθαλψης στους ασθενείς που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, καθώς και την είσπραξη προκαταβολών [198].
This judgment concerns a very specific case of urgent medical aid which the CPAS have to provide on the basis of Article 57(2) Loi CPAS.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να γίνει επίκληση της αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων ως δεσμευτική για όλα τα βελγικά νοσοκομεία (δημόσια και ιδιωτικά) ως προς την υποχρέωση περίθαλψης όλων των ασθενών σε όλες τις περιστάσεις (δηλαδή, εκτός των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης), ακόμη κι αν οι ασθενείς δεν μπορούν να πληρώσουν για την περίθαλψη.
The Brussels Court of First Instance noted that the urgent medical aid is in fact never provided by the CPAS itself but by specialised medical services and that nothing can justify making a distinction whether this service is public or private.
Βάσει των ανωτέρω, η Επιτροπή θεωρεί ότι είναι σκόπιμο να γίνει διάκριση μεταξύ των καταστάσεων έκτακτης και μη έκτακτης ανάγκης.
Nevertheless, the Commission notes that the obligation to provide urgent medical aid applies to the CPAS and not to the hospitals who deliver the care.
Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, τα δημόσια και τα ιδιωτικά νοσοκομεία υπόκεινται στην ίδια γενική υποχρέωση (βάσει του βελγικού ποινικού κώδικα) παροχής περίθαλψης σε ασθενείς που βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ιατρικής ανάγκης.
In the case at hand, an undocumented migrant was urgently admitted by a Brussels private psychiatric hospital which requested the CPAS to pay for this urgent medical aid due to the migrant's manifest state of poverty.
Ωστόσο, καμία νομική βάση δεν αναθέτει ούτε επιβάλλει στα ιδιωτικά νοσοκομεία την υποχρέωση περίθαλψης ασθενών και σε καταστάσεις μη-έκτακτης ανάγκης, ανεξάρτητα από την ικανότητά τους να πληρώσουν.
The Brussels Court concluded that if a CPAS does not provide the urgent medical aid in a hospital it manages it must pay the costs of care provided by a private hospital where the emergency services due to the urgency had decided to take the patient to a private hospital.
Πράγματι, ούτε ο LCH ούτε ο Ποινικός Κώδικας δεν προβλέπει μια τέτοια υποχρέωση και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων επιβάλλει μια τέτοια απαίτηση.
This judgment clearly concerns an exceptional situation which derogates from the normal framework for social assistance in which the CPAS relies on its own (public) hospitals.
Τέλος, η υποχρέωση παροχής επείγουσας ιατρικής βοήθειας σε μετανάστες χωρίς έγγραφα ισχύει για τα ΔΚΚΔ, κι όχι για τα νοσοκομεία που παρέχουν τις εν λόγω φροντίδες.
In the case at hand, this derogation was due to the fact that the public IRIS-H do not provide psychiatric care which was needed in that case.
Τα νοσοκομεία IRIS υπέχουν την υποχρέωση της καθολικής περίθαλψης.
Furthermore, the Brussels Court pointed out that ‘if this aid is typically more often provided in an establishment dependent on the relevant CPAS or with which it has concluded an agreement, the person may be admitted to another establishment, owing to the urgency resulting from the situation of the person to be admitted to hospital’.
Ωστόσο, σε αντίθεση με τα ιδιωτικά νοσοκομεία, τα νοσοκομεία IRIS υποχρεούνται να [199] περιθάλπουν όλους τους ασθενείς σε όλες τις περιστάσεις, συμπεριλαμβανομένων των μη επειγουσών καταστάσεων, ανεξάρτητα από την ικανότητα των ασθενών να πληρώσουν και/ή από το αν διαθέτουν ασφάλιση, με βάση τις ειδικές διατάξεις που εφαρμόζονται μόνο στα νοσοκομεία IRIS, δηλαδή τα καταστατικά τους και τα στρατηγικά σχέδια IRIS, όπως αναφέρεται παρακάτω.
The Brussels Court also noted that if the CPAS concerned (i.e. in the case at hand that of Uccle) had created its own psychiatric hospital or had concluded an agreement with such a hospital, the private hospital in question would not have had to provide care to the undocumented migrant in question but could instead have asked for his transfer to that hospital.
Όπως εξηγείται ανωτέρω (βλέπε αιτιολογική σκέψη 24), τα ΔΚΚΔ ίδρυσαν τα νοσοκομεία IRIS για να μπορέσουν να εκπληρώσουν την αποστολή τους, η οποία έγκειται στην παροχή κοινωνικής βοήθειας σε όσους την έχουν ανάγκη.
Since this was not the case, there was no alternative available and as a result the CPAS was ordered to pay the private hospital for the care provided to the patient.
Τα ΔΚΚΔ υποχρεούνται να παράσχουν τη βοήθεια αυτή (συμπεριλαμβανομένης της ιατρικής και της κοινωνικο-ιατρικής περίθαλψης) σε κάθε άτομο και οικογένεια που την έχει ανάγκη [200].
As a result, all that can be concluded from the Brussels Court judgment cited by the complainants is that in some cases, owing to the urgency, private hospitals may also provide urgent medical aid to undocumented migrants and that the CPAS, where their obligation to provide urgent medical aid is discharged in this specific way, have to pay these private hospitals.
Τα ΔΚΚΔ παρέχουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν και ιδρύθηκαν ειδικά για να βοηθούν τους άπορους ανθρώπους.
Therefore, the fact that in a limited number [194] of cases urgent medical aid can be provided by the Brussels private hospitals cannot be interpreted as a general obligation for these hospitals to treat all patients regardless of their ability to pay.
Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 5 του Καταστατικού των νοσοκομείων IRIS προβλέπει ότι:
Third, with regard to the principle of non-discrimination (mentioned by the complainants, see recital 170) it is clear that no hospital in Belgium is allowed to discriminate based on a patient's wealth (and hence on the pure fact that they are rich or poor) nor on any other personal criterion (e.g. religion or ethnic background).
Με την επιφύλαξη των αρμοδιοτήτων της συντονιστικής οργάνωσης IRIS και των αρμοδιοτήτων των αγορών-iris, καθώς και των άλλων οργανισμών που θα μπορούσε να δημιουργήσει η συντονιστική οργάνωση IRIS δυνάμει του άρθρου εκατόν τριάντα πέντε του undecies του οργανικού νόμου της 8ης Ιουλίου χίλια εννιακόσια εβδομήντα έξι ως προς τα δημόσια κέντρα κοινωνικής δράσης και τηρώντας τους νόμους και τους κανονισμούς, η ένωση διαθέτει ευρύτατες αρμοδιότητες κατά την άσκηση της νοσοκομειακής της αποστολής.
However, in a non-emergency situation, the non-discrimination principle cannot force hospitals to provide care for free if it is clearly foreseeable that a patient will not be able to pay.
Εκτελεί αυτή την αποστολή φροντίζοντας πρώτον, να παράσχει ποιοτικές ιατρικές υπηρεσίες στο καλύτερο κόστος και σε κάθε άτομο, ανεξάρτητα από το εισόδημα, τις συνθήκες ασφάλισης, την καταγωγή και τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις και, δεύτερον, να επιτύχει τη βιώσιμη οικονομική ισορροπία της ένωσης» [201].
If these conditions are fulfilled in non-emergency situations, there is an objective justification for hospitals to differentiate by refusing these patients [195].
Ομοίως, η θέσπιση του στρατηγικού σχεδίου IRIS 1996-2001 αναφέρει τα ακόλουθα:
As indicated above (see recital 171) the deontology code that applies to Belgian doctors explicitly allows them to refuse patients in non-emergency situations.
«Για την εκπλήρωση της κοινωνικής τους αποστολής ανά πάσα στιγμή, τα δημόσια νοσοκομεία του δικτύου IRIS προσφέρουν ένα φάσμα υπηρεσιών που εγγυάται σε όλους βέλτιστη περίθαλψη υπό γενικά αποδεκτούς οικονομικούς όρους και το εν λόγω φάσμα υπηρεσιών θα είναι προσβάσιμο από οποιονδήποτε ασθενή, ανεξάρτητα από το εισόδημα, τις συνθήκες ασφάλισης, την προέλευση και τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις» [202].(177) Στην ίδια εισαγωγή προσθέτει:
A survey of debt counsellors [196] furthermore indicates that doctors and hospitals sometimes refuse patients who had difficulties paying for treatment in the past.
«Ο πρωταρχικός στόχος του σχεδίου Iris είναι η διατήρηση και η ενίσχυση ενός δικτύου δημόσιων νοσοκομείων στις Βρυξέλλες το οποίο θα είναι προσιτό σε όλους, ανεξάρτητα από το εισόδημα, τις συνθήκες ασφάλισης, την προέλευση, καθώς και τις ιδεολογικές και φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις» [203].
In this context, it is worth pointing out that hospitals do not per se bluntly refuse patients but request them to pay an advance which can be a deterrent for those who are poor.
(178) Σε άλλο τμήμα αυτού του σχεδίου, πρέπει να σημειωθεί ότι ο χάρτης του ασθενή IRIS εγγυάται
There is also anecdotal evidence suggesting that private hospitals sometimes refer patients to a CPAS hospital for treatment [197].
«πρόσβαση για όλους τους ασθενείς, χωρίς διάκριση ανάλογα με την προέλευση, το εισόδημα, τις φιλοσοφικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις, τις συνθήκες ασφάλισης» [204].(179) Επιπλέον, το στρατηγικό σχέδιο IRIS 1996-2001 περιλαμβάνει την υποενότητα 2.5.4 με τίτλο «Εισαγωγή και περίθαλψη κάθε ατόμου που παρουσιάζεται σε ένα από τα νοσοκομεία του δικτύου IRIS», το οποίο προβάλλει τις ακόλουθες απαιτήσεις:
For these reasons, in 2013 a law was proposed (but not adopted) in the Belgian Senate to exclude the refusal of healthcare provision due to the financial difficulties of patients and which would also prohibit charging advances [198].