natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Για παράδειγμα, όσον αφορά την αποζημίωση που επιδικάστηκε για ζημίες λόγω της αυξημένης τιμής της ζάχαρης, το διαιτητικό δικαστήριο υποστήριξε τα ακόλουθα [61]: «Τόσο η ύπαρξη της ζημίας όσο και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της ανάκλησης των κινήτρων και της ζημίας που προκλήθηκε έχουν αποδειχθεί επαρκώς.
This behaviour of the claimants during the arbitral proceedings and the corresponding determinations of the Tribunal demonstrate that the Micula brothers and the three corporate claimants, as well as the aforementioned companies forming part of EFDG, form a single economic unit with a single economic interest.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, ως αποτέλεσμα της ανάκλησης του κινήτρου για τις πρώτες ύλες, οι ενάγοντες κλήθηκαν να καταβάλουν αυξημένο ποσό για τη ζάχαρη που προμηθεύτηκαν μετά τον Φεβρουάριο του 2005».
Third, the characterisation of the Micula brothers and their companies as one economic unit is further reinforced by how the Award eventually awarded compensation to them.
Με βάση τα ανωτέρω, είναι σαφές ότι μέσω της εφαρμογής ή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης, η Ρουμανία χορηγεί στους ενάγοντες ποσό που αντιστοιχεί επακριβώς στα πλεονεκτήματα που προβλεπόταν να λάβουν βάσει του καταργηθέντος καθεστώτος του ΕΚΔ 24 από τη στιγμή της κατάργησής του (22 Φεβρουαρίου 2005) έως την προγραμματισμένη λήξη ισχύος του (1η Απριλίου 2009).
Rather than apportioning compensation individually to each of the five claimants, the Award awarded the compensation to them ‘collectively’ on the basis of a ‘common entitlement’.
Αντίστοιχα, η εφαρμογή ή εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης παρέχει στους ενάγοντες οικονομικό πλεονέκτημα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα ήταν διαθέσιμο στην αγορά.
The Tribunal finally allowed each claimant to recover the entire amount of compensation awarded, and then to allocate that compensation among the claimants however they deem fit, regardless of the damages actually sustained by each claimant.
Καταρχάς, το κόστος των πρώτων υλών, ως εισροών για την παραγωγή των τελικών προϊόντων, συνιστά συνήθη λειτουργική δαπάνη των επιχειρήσεων και η απαλλαγή των τελευταίων από μέρος των οικείων συνήθων λειτουργικών δαπανών τούς παρέχει σαφές πλεονέκτημα.
The foregoing conclusion is not affected by the claimants’ argument that the present case must be distinguished from the Hydrotherm judgment, as the natural person in that case was a partner personally liable for the financial obligations of the various companies with which he was considered to constitute a single economic unit, whereas the Micula brothers are not so personally liable.
Κατά δεύτερον, η χορήγηση στους ενάγοντες αποζημίωσης για διαφυγόντα κέρδη λόγω του ότι αναγκάστηκαν να επωμιστούν οι ίδιοι τις λειτουργικές τους δαπάνες συνιστά ομοίως οικονομικό πλεονέκτημα που δεν θα παρεχόταν υπό συνήθεις συνθήκες της αγοράς και απουσία της διαιτητικής απόφασης· υπό συνήθεις συνθήκες της αγοράς, η επιχείρηση θα έπρεπε να επωμισθεί η ίδια τις δαπάνες που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την οικονομική της δραστηριότητα και, ως εκ τούτου, δεν θα είχε παραγάγει αυτό το κέρδος.
In response, the Commission recalls that in the relevant paragraphs of its Hydrotherm judgment the CJEU did not mention the personal liability of the natural person in question at all; rather, the CJEU limited itself to pointing out that the natural person in question ‘has complete control’ of the companies in question [54].
Κατά τρίτον, η καταβολή τόκων στους ενάγοντες για πληρωμές που φέρεται να οφείλονταν στο παρελθόν, αλλά που πρέπει να χαρακτηριστούν ως παρέχουσες πλεονέκτημα, συνιστά χωριστό και επιπρόσθετο πλεονέκτημα.
As already mentioned, by virtue of their ownership the Micula brothers similarly have complete control over the corporate claimants, and in fact the other relevant EFDG companies.
Και πάλι, υπό συνήθεις συνθήκες της αγοράς και απουσία της διαιτητικής απόφασης, η επιχείρηση θα όφειλε να επωμισθεί τις συνήθεις λειτουργικές δαπάνες της, δεν θα είχε παραγάγει τα φερόμενα διαφυγόντα κέρδη και, συνεπώς, δεν θα ήταν σε θέση να επωφεληθεί από τους τόκους επί του εν λόγω κεφαλαίου.
The Commission also considers, contrary to the assertions of the claimants, that the logic underpinning the Cassa di Risparmio di Firenze judgment is equally applicable in this case.
Για την ακρίβεια, καταργώντας το καθεστώς του ΕΚΔ 24, η Ρουμανία επανέφερε τις συνήθεις συνθήκες ανταγωνισμού στην αγορά στην οποία δραστηριοποιούνται οι ενάγοντες, και κάθε απόπειρα αποζημίωσης των εναγόντων για τις συνέπειες της ανάκλησης των κινήτρων του ΕΚΔ 24 παρέχει πλεονέκτημα που δεν θα ήταν διαθέσιμο υπό αυτές τις συνήθεις συνθήκες της αγοράς.
In that judgment, the CJEU recognised that an economic activity can be exercised by an entity directly or indirectly, through controlling an operator as part of an economic unit which they form together.
«Στην παρούσα υπόθεση, το διαιτητικό δικαστήριο του ICSID κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απόφαση συμμόρφωσης με τους κανόνες της ΕΕ περί κρατικών ενισχύσεων ήταν σύμφωνη με τις υποχρεώσεις της Ρουμανίας βάσει της ΔΕΣ και δεν επιδίκασε αποζημίωση στους ενάγοντες σε αυτή τη βάση.
Although the CJEU acknowledges that the mere fact of holding shares, even controlling shareholdings, is insufficient to characterise as economic an activity of the entity holding those shares when it gives rise only to the exercise of the rights attached to the status of shareholder or member, as well as the receipt of dividends, which are merely the fruits of the ownership of an asset, it is clear that the present situation is different.
Η περιγραφή αυτή της διαιτητικής απόφασης είναι ανακριβής και σε κάθε περίπτωση δεν λαμβάνει υπόψη τα αποτελέσματα της εφαρμογής/εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.
This rationale also applies where one of the two entities concerned is a natural person.
Έχει ήδη επισημανθεί ότι το διαιτητικό δικαστήριο έκρινε ότι οι φερόμενες παραβιάσεις της ΔΕΣ οφείλονταν όλες «στην πρώιμη ανάκληση των κινήτρων ή συνδέονταν άμεσα με αυτή την πρώιμη ανάκληση» [63] και επιδίκασε αποζημίωση για ζημίες που προκλήθηκαν άμεσα από την ανάκληση του καθεστώτος παροχής κινήτρων.
Otherwise granting aid to a natural person who is the controlling shareholder of an undertaking would not be considered to constitute State aid, even though the natural person could use that aid for the benefit of the undertakings which it controls.
Με βάση το εν λόγω συμπέρασμα, δεν μπορεί να υποστηριχθεί η άποψη των εναγόντων ότι το διαιτητικό δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση της Ρουμανίας να συμμορφωθεί με τους κανόνες της Ένωσης περί κρατικών ενισχύσεων μέσω ανάκλησης του ΕΚΔ 24 δεν παραβιάζει τη ΔΕΣ ή ότι η αποζημίωση δεν επιδικάστηκε σε αυτή τη βάση [65].
Indeed, in the present case, it cannot make any difference for the purposes of applying the State aid rules whether the compensation collectively awarded to all five claimants by the Tribunal is paid out to the Micula brothers or to the companies owned by them.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το διαιτητικό δικαστήριο δεν ανέφερε ούτε χρησιμοποίησε ως βάση για την επιδίκαση επιπρόσθετης αποζημίωσης το πόρισμά του ότι η Ρουμανία ενήργησε παράλογα διατηρώντας τις υποχρεώσεις των επενδυτών βάσει του ΕΚΔ 24 και ότι δεν λειτούργησε με διαφάνεια.
The other EFDG companies for whose alleged losses the Micula brothers were awarded compensation by virtue of the Award (European Drinks SA, Rieni Drinks SA, Scandic Distilleries SA, Transilvania General Import-Export S.R.L., West Leasing S.R.L) [57] likewise form part of this single economic unit.
Οικονομικό πλεονέκτημα (2): αποζημίωση και κρατική ενίσχυση
The final beneficiary of the aid measure is this single economic unit, made up of the five claimants and those EFDG companies.
Η ύπαρξη πλεονεκτήματος, αντίθετα προς τον ισχυρισμό των εναγόντων, δεν αποκλείεται από το γεγονός ότι η καταβολή της αποζημίωσης που επιδικάστηκε στους ενάγοντες από το διαιτητικό δικαστήριο μέσω της εφαρμογής ή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης συνεπάγεται καταβολή αποζημίωσης για αποκατάσταση ζημιών.
Economic advantage (1)
Το βασικό ερώτημα εν προκειμένω είναι αν οι αρχές που καθορίστηκαν στην απόφαση στην υπόθεση Αστερίς [67] του ΔΕΕ εφαρμόζονται και στην παρούσα υπόθεση.
An advantage, as required by Article 107(1) of the Treaty, is any economic benefit which an undertaking would not have obtained under normal market conditions, i.e. in the absence of the state intervention [58].
Στην απόφασή του στην υπόθεση Αστερίς, το ΔΕΕ όρισε ότι οι κρατικές ενισχύσεις «διαφέρουν θεμελιωδώς κατά τη νομική φύση από τις αποζημιώσεις τις οποίες υποχρεώνονται, ενδεχομένως, να καταβάλουν σε ιδιώτες οι εθνικές αρχές προς αποκατάσταση ζημίας που τους προξένησαν» [68].
The precise form of the measure is irrelevant for establishing whether it confers an economic advantage on the undertaking.
Οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι η παρούσα υπόθεση εμπίπτει ακριβώς στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω νομολογίας, και ότι τυχόν απόπειρα της Επιτροπής να διαχωρίσει την υπόθεση Αστερίς από την παρούσα δεν είναι πειστική.
The notion of advantage includes, for example, all situations where undertakings are relieved of inherent costs of their economic activities.
Η Επιτροπή δεν συμφωνεί με αυτή τη θέση.
By the Award, the Tribunal has awarded the claimants compensation of RON 376433229 plus interest against Romania.
Η Επιτροπή παρατηρεί, καταρχάς, ότι η υπόθεση Αστερίς προέκυψε από ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο από την παρούσα υπόθεση.
To fully understand why the implementation or execution of the Award grants the claimants an economic advantage, it is first instructive to examine on which basis the Tribunal determined that compensation should be paid out to the claimants in that Award.
Στην εν λόγω υπόθεση, το ΔΕΕ εξέδωσε απόφαση ως απόκριση σε παραπομπή για έκδοση προδικαστικής απόφασης από ελληνικό δικαστήριο μέσω της οποίας ζητήθηκε από το ΔΕΕ να γνωμοδοτήσει ως προς την αρμοδιότητα των δικαστηρίων των κρατών μελών να εξετάζουν αξιώσεις αποζημίωσης που υποβάλλονται από ιδιώτες κατά των εθνικών αρχών αναφορικά με μη καταβολή ενίσχυσης στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής της Ένωσης.
After it had decided that Romania had breached the BIT, the Tribunal explained that damages had to be awarded on the basis of the principle that ‘the claimant must be placed back in the position it would have been “in all probability” but for the international wrong’ [59].
Η μη καταβολή ενίσχυσης δεν ήταν αποτέλεσμα μη τηρηθείσας υπόσχεσης των ελληνικών αρχών για χορήγηση της εν λόγω ενίσχυσης, αλλά μάλλον συνέπεια της ένταξης από την Επιτροπή τεχνικών σφαλμάτων σε έναν κανονισμό.
It further explained that only losses that are causally linked to the act constituting the international wrong could be compensated by means of damages, and that ‘all of the violations of the BIT alleged by the Claimants arise from the same fact: the premature revocation of the [EGO 24] incentives or in direct connection with that premature revocation’ [60].
Οι θιγείσες επιχειρήσεις είχαν ήδη υποβάλει στο ΔΕΕ αγωγή αποζημίωσης σε βάρος της Επιτροπής, την οποία αυτό είχε απορρίψει ως αβάσιμη.
In assessing the precise compensation due to the claimants, the Tribunal took into account whether losses were in reality incurred and whether they were directly related to the revocation of the incentive scheme.
Σε απόκριση στην παραπομπή για έκδοση προδικαστικής απόφασης, το ΔΕΕ διευκρίνισε στην απόφασή του ότι εφόσον στο παρελθόν είχε απορρίψει την αγωγή αποζημίωσης κατά της Επιτροπής, τυχόν αγωγή αποζημίωσης σε βάρος του ελληνικού κράτους θα έπρεπε να βασιστεί σε διαφορετικούς λόγους από την απορριφθείσα αγωγή κατά της Επιτροπής, να βασιστεί δηλαδή σε παρατυπία των ίδιων των ελληνικών αρχών.
For instance, with regard to the damages awarded for the increased price of sugar, the Tribunal held [61]: ‘Both the existence of the damage and the causal link between the revocation of the incentives and the damage suffered have been adequately proved.
Ειδικότερα, το ΔΕΕ δεν ανέφερε ότι η επιδίκαση αποζημίωσης ίσης με το ποσό υποσχεθείσας αλλά μη καταβληθείσας παράνομης κρατικής ενίσχυσης δεν ισοδυναμεί αυτή καθαυτή με κρατική ενίσχυση.
There is no dispute that, as a result of the revocation of the Raw Materials Incentive, the Claimants were required to pay an increased amount for the sugar they purchased after February 2005’.
Επομένως, δεν προκύπτει από την απόφαση στην υπόθεση Αστερίς ότι κάθε επιδίκαση αποζημίωσης εξαιρείται αυτομάτως από το πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης περί κρατικών ενισχύσεων, όπως φαίνεται να ισχυρίζονται οι ενάγοντες.
In light of these considerations, it is clear that through the implementation or execution of the Award, Romania grants the claimants an amount corresponding exactly to the advantages foreseen under the abolished EGO 24 scheme from the moment it was repealed (22 February 2005) until its scheduled expiry (1 April 2009).
Αντίθετα, σε περιπτώσεις ευθύνης λόγω παράτυπης συμπεριφοράς των εθνικών αρχών, δεν χορηγείται πλεονέκτημα σε επιχείρηση όταν αυτού του είδους η ευθύνη διασφαλίζει απλώς ότι το θιγόμενο μέρος λαμβάνει αυτά που δικαιούται, όπως κάθε άλλη επιχείρηση, βάσει των γενικών κανόνων περί αστικής ευθύνης που ισχύουν στο συγκεκριμένο κράτος μέλος.
More precisely, implementing or executing the Award de facto reimburses customs duties charged on imported sugar and other raw materials between 22 February 2005 and 31 March 2009, as well as the customs duties charged on imported sugar that the claimants would have avoided if they had had the opportunity to stockpile sugar before the schedule expiration of the EGO 24 facilities on 31 March 2009.
Η αποζημίωση που επιδικάζεται στο πλαίσιο αυτών των γενικών κανόνων περί αστικής ευθύνης διαφέρει από κρατική ενίσχυση στον βαθμό που δεν δύναται να έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της θέσης του θιγόμενου (σε σύγκριση με άλλους) μετά τη λήψη της αποζημίωσης.
In addition, to ensure that the claimants fully benefit from an amount corresponding to that of the abolished scheme and are ‘placed back in the position it would have been “in all probability” ’, the Tribunal also awarded interest and compensation for the allegedly lost opportunity and lost profit [62].
Κατά δεύτερον, η αποζημίωση, για να εξαιρεθεί από τους κανόνες της Ένωσης περί κρατικών ενισχύσεων βάσει της νομολογίας στην υπόθεση Αστερίς πρέπει να βασίζεται σε έναν γενικό κανόνα περί αποζημίωσης [69].
In effect, the implementation or execution of the Award re-establishes the situation the claimants would have, in all likelihood, found themselves in if the EGO 24 scheme had never been repealed.
Στην παρούσα υπόθεση, η αποζημίωση επιδικάστηκε στους ενάγοντες με βάση μια ενδοενωσιακή ΔΕΣ, την οποία η Επιτροπή έκρινε άκυρη μετά την προσχώρηση της Ρουμανίας στην Ένωση.
Accordingly, the implementation or execution of the Award grants the claimants an economic advantage not otherwise available on the market.
Η Επιτροπή έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι οι ενδοενωσιακές ΔΕΣ, όπως η ΔΕΣ στην οποία βασίζουν οι ενάγοντες την αξίωσή τους [70], είναι αντίθετες με το δίκαιο της Ένωσης εφόσον δεν είναι συμβατές με διατάξεις των Συνθηκών της Ένωσης και θα πρέπει συνεπώς να θεωρούνται άκυρες [71].
First, the costs of raw materials, as inputs for final products, constitute ordinary operating expenses of undertakings, and relieving them of a part of their ordinary operating expenses grants them a distinct advantage.
Η Επιτροπή έχει επανειλημμένα γνωστοποιήσει την άποψή της αυτή στα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένων των εμπλεκόμενων εν προκειμένω κρατών μελών.
Second, granting the claimants compensation for lost profits because they had to bear their own operating expenses themselves likewise constitutes an economic advantage not available under normal market conditions and in absence of the Award; under normal market conditions, the undertaking would have had to bear itself the costs inherent in its economic activity and would therefore not have generated these profits.
Κατά τρίτον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι σκοπός της διαιτητικής απόφασης είναι η χορήγηση αποζημίωσης στους προσφεύγοντες για τα κίνητρα που υποσχέθηκε να τους παράσχει η Ρουμανία βάσει του ΕΚΔ 24 (όπως τροποποιήθηκε από το ΕΚΔ 75) αλλά τα οποία κατ απαίτηση της Ένωσης καταργήθηκαν προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαπραγματευτική διαδικασία για την προσχώρηση της Ρουμανίας στην Ένωση.
Third, paying interest to the claimants on payments that were allegedly due in the past, but which themselves must be qualified as conferring an advantage, confers a separate and additional advantage.
Επομένως, σε αντίθεση με την υπόθεση Αστερίς, ο λόγος για τον οποίο οι προσφεύγοντες αξιώνουν αποζημίωση στην προκειμένη περίπτωση είναι διότι δεν τους παρασχέθηκαν τα κίνητρα που τους είχε υποσχεθεί η Ρουμανία κατά παράβαση των υποχρεώσεών της βάσει του άρθρου 64 της ευρωπαϊκής συμφωνίας και βάσει του νόμου αριθ. 143/1999 όπως ερμηνεύτηκε με την απόφαση αριθ. 244/2000 του Συμβουλίου Ανταγωνισμού της Ρουμανίας για τη μη χορήγηση παράνομης κρατικής ενίσχυσης.
Again, under normal market conditions and in the absence of the Award, the undertaking would have had to bear its ordinary operating expenses, would have not generated the allegedly lost profits, and would therefore not have been able to draw an interest on this capital.
Ωστόσο, όπως εξήγησε ο γενικός εισαγγελέας Ruiz-Jarabo Colomer [72], η επιδίκαση αποζημίωσης σε ποσό που ισούται με το ποσό της ενίσχυσης που προβλεπόταν να χορηγηθεί θα ισοδυναμούσε με έμμεση χορήγηση των παράνομων και ασυμβίβαστων με την εσωτερική αγορά ενισχύσεων.
In fact, by repealing the EGO 24 scheme, Romania re-established normal conditions of competition on the market on which the claimants operate, and any attempt to compensate the claimants for the consequences of the revocation of the EGO 24 incentives grants an advantage not available under those normal market conditions.
Ακολουθώντας παρόμοια συλλογιστική, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι ρήτρες αποζημίωσης για την ανάκτηση κρατικών ενισχύσεων συνιστούν κρατικές ενισχύσεις [73].
The claimants’ attempts to separate the award of compensation from the revocation of the EGO 24 incentives are unconvincing.
Επιπλέον, στην απόφαση στην υπόθεση Lucchini, το ΔΕΕ έκρινε ότι ένα εθνικό δικαστήριο απαγορεύεται να εφαρμόσει το εθνικό δίκαιο σε περίπτωση που η εφαρμογή του εν λόγω δικαίου «θα ματαίωνε εν προκειμένω την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου, καθόσον θα καθιστούσε αδύνατη την αναζήτηση κρατικής ενισχύσεως χορηγηθείσας κατά παραβίαση του κοινοτικού δικαίου» [74].
The claimants argue: ‘[I]n the present case the ICSID Tribunal concluded that the decision to comply with EU State aid rules complied with Romania’s obligations under the BIT and did not award damages to the Claimants on this basis.
Οι απόπειρες των εναγόντων να διαχωρίσουν τις εν λόγω υποθέσεις από την παρούσα δεν είναι πειστικές.
Instead, the ICSID Tribunal awarded damages for the Romanian state’s wrongdoing consisting in maintaining obligations imposed in relation to EGO 24 after the withdrawal of the scheme and non-transparent behaviour towards the investors’.
Σημασία δεν έχει το ότι τα πραγματικά περιστατικά στα οποία βασίζονται οι εν λόγω υποθέσεις διαφέρουν από εκείνα της παρούσας υπόθεσης, αλλά η αρχή που διέπει τις εν λόγω υποθέσεις, ότι δηλαδή το εθνικό δίκαιο, συμπεριλαμβανομένων των καθεστώτων ευθύνης στο πλαίσιο του εθνικού δικαίου, δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε περίπτωση που η εφαρμογή αυτή θα ματαίωνε την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης περί κρατικών ενισχύσεων και, επομένως, θα οδηγούσε εντέλει σε χορήγηση παράνομης κρατικής ενίσχυσης.
This description of the Award is inaccurate and in any event fails to consider the effects of implementing/executing the Award.
Υπό το πρίσμα αυτό, η υπόθεση Αστερίς δεν εξαιρεί αποζημίωση που επιδικάζεται για αποκατάσταση ζημιών που προκλήθηκαν από την ανάκτηση παράνομων κρατικών ενισχύσεων ή από τη μη χορήγηση παράνομων κρατικών ενισχύσεων.
It has been already pointed out that the Tribunal considered that the alleged breaches of the BIT all resulted from ‘the premature revocation of the incentives or in direct connection with that premature revocation’ [63], and awarded damages for losses resulting directly from the revocation of the incentive scheme.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η ίδια αρχή ισχύει σε περίπτωση που η ευθύνη απορρέει από συνθήκη του διεθνούς δικαίου που έχει συναφθεί μεταξύ δύο κρατών μελών (όπως μια ενδοενωσιακή ΔΕΣ), η εφαρμογή της οποίας οδηγεί στη χορήγηση κρατικής ενίσχυσης.
The Tribunal was also already quoted as stating that [64]: ‘[B]y repealing the EGO 24 incentives prior to 1 April 2009, Romania did not act unreasonably or in bad faith (except that [Romania] acted unreasonably by maintaining investors’ obligations after terminating the incentives).
Σε περίπτωση που η εφαρμογή μιας ενδοενωσιακής συνθήκης από ένα κράτος μέλος ματαιώνει την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, το συγκεκριμένο κράτος μέλος πρέπει να τηρήσει το δίκαιο της Ένωσης, καθώς το πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης, όπως τα άρθρα 107 και 108 της Συνθήκης, υπερισχύει των διεθνών υποχρεώσεων του συγκεκριμένου κράτους μέλους.
The Tribunal, however, concludes by majority that Romania violated the Claimants’ legitimate expectations that those incentives would be available, in substantially the same form, until 1 April 2009.
Ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι δεν υπήρξε ποτέ έγκυρη επίσημη απόφαση με την οποία να ορίζεται ότι το ΕΚΔ 24 συνιστά παράνομη κρατική ενίσχυση ή ότι τα εν λόγω κίνητρα δεν ήταν συμβιβάσιμα με την εσωτερική αγορά δεν είναι συναφής εν προκειμένω, εφόσον το επίμαχο μέτρο και η βάση της παρούσας απόφασης είναι η εφαρμογή/εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης και όχι τα επενδυτικά κίνητρα που υποσχέθηκε η Ρουμανία στο πλαίσιο του ΕΚΔ 24.
Romania also failed to act transparently by failing to inform the Claimants in a timely manner that the regime would be terminated prior to its stated date of expiration.
Για την ακρίβεια, δεδομένου ότι το ΕΚΔ 24 καταργήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2005 και ότι δεν εκταμιεύτηκε ενίσχυση βάσει της νομοθεσίας αυτής μετά τη συγκεκριμένη ημερομηνία, ούτε το Συμβούλιο Ανταγωνισμού της Ρουμανίας ούτε η Επιτροπή θα μπορούσαν να καταλήξουν σε επίσημη απόφαση ότι το ΕΚΔ 24 είχε ως αποτέλεσμα ασυμβίβαστη κρατική ενίσχυση κατά την περίοδο από 22 Φεβρουαρίου 2005 έως 1η Απριλίου 2009, που αποτελεί την περίοδο για την οποία η διαιτητική απόφαση επιδίκασε αποζημίωση στους ενάγοντες.
As a result, the Tribunal finds that Romania failed to “ensure fair and equitable treatment of the investments” of the Claimants in the meaning of Article 2(3) of the BIT’.
Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, δεν υπάρχει επίσης καμία ανάγκη για έκδοση από την Επιτροπή επίσημης απόφασης σχετικά με την ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης σε περιπτώσεις όπου ένα εθνικό δικαστήριο ή ένα διαιτητικό δικαστήριο επιδικάζει αποζημίωση σε βάρος κράτους μέλους για την κατάργηση ενός μέτρου ενίσχυσης.
In light of this conclusion, it cannot be maintained, as the claimants do, that the Tribunal found Romania’s decision to comply with Union State aid rules by revoking EGO 24 not to have been in breach of the BIT, or that it did not award damages on that basis [65].
Στο άρθρο 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης περιλαμβάνεται γενική απαγόρευση όσον αφορά τη χορήγηση κρατικής ενίσχυσης «υπό οποιαδήποτε μορφή».
The Commission notes that in justifying its decision to award compensation for increased prices and the loss of the ability to stockpile, as well as lost profits, the Tribunal referred only to damages incurred by the claimants as a result of the revocation of the EGO 24 incentives [66].
Επομένως, η ακριβής μορφή του μέτρου δεν έχει σημασία για τη διαπίστωση του κατά πόσον αυτό παρέχει οικονομικό πλεονέκτημα στην επιχείρηση [75].
Notably, the Tribunal did not refer to, or award additional damages on the basis of, its finding that Romania acted unreasonably in maintaining the investors’ obligations under EGO 24 and failed to act transparently.
Ως εκ τούτου, εάν η κρατική ενίσχυση χορηγείται μέσω της εφαρμογής ή της εκτέλεσης απόφασης ή διαιτητικής απόφασης, κάτι που η Επιτροπή θεωρεί ότι ισχύει όσον αφορά την παρούσα διαιτητική απόφαση, η Επιτροπή πρέπει να καταδείξει ότι σε σχέση με τη συγκεκριμένη εφαρμογή ή εκτέλεση πληρούνται οι σωρευτικοί όροι του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης και ότι η εν λόγω ενίσχυση είναι ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά.
Economic advantage (2): damages and State aid