natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Γνώμη της 28ης Απριλίου 2005 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-346/03 και C-529/03, Giuseppe Atzeni κ.λπ., Marco Scalas και Renato Lilliu κατά Regione autonoma della Sardegna, EU:C:2005:256, σκέψη 198.
Case C-280/00 Altmark Trans v Regierungspräsidium Magdeburg, [2003] EU:C:2003:415, paragraphs 87 and 88.
Υπόθεση T-384/08 Ελληνική Ναυπηγοκατασκευαστική ΑΕ Χαρτοφυλακίου κατά Επιτροπής, EU:T:2011:650 και υπόθεση T-565/08 Corsica Ferries κατά Επιτροπής, EU:T:2012:415, σκέψεις 23, 114 και 120-131.
Case C-172/03 Heiser, EU:C:2005:130, paragraph 55.
Βλέπε επίσης, κατ’ αναλογία, υπόθεση C-111/10, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, EU:C:2013:785, σκέψη 44.
Case T-157/01 Danske Busvognmænd, [2004] EU:2004:76, paragraphs 77, 78 and 79.
Υπόθεση C-70/72, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή 1973, σ. 813, σκέψη 13.
Case C-504/07 Associação Nacional de Transportadores Rodoviários de Pesados de Passageiros (Antrop) and Others v Conselho de Ministros, Companhia Carris de Ferro de Lisboa SA (Carris) and Sociedade de Transportes Colectivos do Porto SA (STCP), [2009] EU:C:2009.290.
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-278/92, C-279/92 και C-280/92, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. I-04103, σκέψη 75.
Case 156/77 Commission v Belgium, [1978] ECR 1881, paragraph 10.
Υπόθεση C-75/97, Βέλγιο κατά Επιτροπής, Συλλογή 1999, σ. I-3671, σκέψεις 64 και 65.
Regulation (EEC) No 1107/70 of the Council of 4 June 1970 on the granting of aids for transport by rail, road and inland waterway (OJ L 130, 15.6.1970, p. 1).
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 659/1999 του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1999, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ L 83 της 27.3.1999, σ. 1).
The Commission refers in this respect to the reasoning developed in recitals 307 to 313 of its Decision 2011/3/EU of 24 February 2010 concerning public transport service contracts between the Danish Ministry of Transport and Danske Statsbaner (Case C41/08) (ex NN 35/08) (OJ L 7, 11.1.2011, p. 1).
Βλέπε άρθρο 14 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/99.
That Decision was annulled by the General Court in Case T-92/11 Jørgen Andersen v European Commission, [2013] not yet published, and an appeal against that judgment is currently pending before the Court of Justice in Case C-303/13 P. The outcome of that appeal is not relevant for the outcome of the present case, since the General Court confirmed in the judgment under appeal that it is the date on which the effects of the disbursed aid occurred which determines which set of rules applies.
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 794/2004 της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 2004, σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 του Συμβουλίου για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της συνθήκης ΕΚ (ΕΕ L 140 της 30.4.2004, σ. 1).
In this case the aid was paid on 21 December 2012, so the rules, principles and criteria for assessing the compatibility of state aid which are in force at the date on which the Commission takes its decision should be applied (see, paragraph 39 of that judgment).
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 271/2008 της Επιτροπής, της 30ής Ιανουαρίου 2008, για τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 794/2004 σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 του Συμβουλίου για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του άρθρου 93 της συνθήκης ΕΚ (ΕΕ L 82 της 25.3.2008, σ. 1).
Case C-334/0 P Commission v Freistaat Sachsen, [2008] ECR I-9465, paragraphs 50 to 53; Case T-3/09 Italy v Commission, [2011] ECR II-95, paragraph 60.
Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, ο πραγματογνώμονας δεν μπόρεσε να υπολογίσει το ποσό της αντιστάθμισης και χρειάστηκε η βοήθεια ενός ακόμη πραγματογνώμονα, που ορίστηκε από το Consiglio di Stato με την απόφαση αριθ. 5897/2011, της 7ης Νοεμβρίου 2011, για να υπολογιστεί το ακριβές ποσό της αντιστάθμισης με την εφαρμογή «επαγωγικής μεθόδου», όπως προέβλεπε η απόφαση αριθ. 3244/2011 του Consiglio di Stato, της 25ης Ιουλίου 2011.
For example tort or unjust enrichment.
Βάσει των υπολογισμών αυτών, οι πραγματογνώμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η CSTP έλαβε ανεπαρκή αντιστάθμιση μόνο για το 1998, όπως προκύπτει από την εφαρμογή του τύπου που προβλέπεται στο άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 (υποχρεωτική τιμολόγηση).
Joined Cases 106 to 120/87, Asteris AE and others v Greece and EEC, EU:C:1988:457.
Ως εκ τούτου, το Consiglio di Stato εξέδωσε την απόφαση αριθ. 5649/2012, της 7ης Νοεμβρίου 2012, με την οποία υποχρέωνε την περιφέρεια να καταβάλει στην CSTP, έως τις 7 Δεκεμβρίου 2012, το ποσό των 4 951 838 ευρώ, που αντιπροσώπευε το ποσό της ανεπαρκούς αντιστάθμισης την οποία έλαβε η CSTP το 1998.
See Commission Decision of 16 June 2004 on Dutch aid in favour of Akzo Nobel in order to minimise chlorine transports (Case N 304/2003), summary notice in OJ C 81, 2.4.2005, p. 4; see also Commission Decision of 20 December 2006 on Dutch aid for relocation of car dismantling company Steenbergen (Case N 575/2005), summary notice in OJ C 80, 13.4.2007, p. 1.
Η περιφέρεια κατέβαλε το ποσό αυτό στην CSTP στις 21 Δεκεμβρίου 2012.
Case C-119/05 Lucchini, EU:C:2007:434, paragraph 59.
Η περιφέρεια ανέθεσε τις ΥΔΥ στην CSTP με πράξη παραχώρησης του 1972/1973, η οποία παρατεινόταν κάθε χρόνο έως το 2003.
Ibid, paragraph 61.
Το γεγονός ότι, κατά την υπό εξέταση περίοδο, είχαν επιβληθεί στην CSTP υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας —π.χ., όσον αφορά τα κόμιστρα, τις διαδρομές, τις στάσεις και τα ωράρια— μπορεί να προκύψει, σύμφωνα με τις παρασχεθείσες πληροφορίες, από τα ακόλουθα έγγραφα:
Opinion of 28 April 2005 in Joined Cases C-346/03 and C-529/03 Atzori, EU:C:2005:256, paragraph 198.
Τέταρτον, όσον αφορά την εκτίμηση των κρατικών ενισχύσεων στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας, η CSTP ισχυρίστηκε ότι, κατά την υπό εξέταση περίοδο, η αγορά των δημόσιων μεταφορών στην Ιταλία δεν ήταν ανοικτή στον ανταγωνισμό από επιχειρήσεις με έδρα σε άλλα κράτη μέλη και, επομένως, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξαν επιπτώσεις στις συναλλαγές ούτε στρέβλωση του ανταγωνισμού.
Case T-384/08 Elliniki Nafpigokataskevastiki AE Chartofylakeiou v Commission, EU:T:2011:650, and Case T-565/08 Corsica Ferries v Commission, EU:T:2012:415, paragraphs 23, 114 and 120 to 131.
Επιπλέον, μετά τη δημοσίευση της απόφασης του Consiglio di Stato το 2009, η περιφέρεια ζήτησε επανειλημμένα από την CSTP να προσκομίσει τις πράξεις ή τις συμβάσεις με τις οποίες επιβλήθηκαν ΥΔΥ, προκειμένου να συμμορφωθεί με την απόφαση, χωρίς ωστόσο να λάβει καμία απάντηση, σύμφωνα με τις παρασχεθείσες πληροφορίες.
See also, by analogy, Case C-111/10 Commission v Council, EU:C:2013:785, paragraph 44.
Πρώτον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η πρόσθετη αντιστάθμιση που χορηγήθηκε στην CSTP αφορά μόνο το 1998.
Case C-70/72 Commission v Germany, [1973] ECR 813, paragraph 13.
Η CSTP παραδέχτηκε ότι, κατά το εν λόγω έτος, εκτός από τις εικαζόμενες ΥΔΥ, άσκησε επίσης εμπορικές δραστηριότητες, και συγκεκριμένα υπηρεσίες ενοικίασης.
Joined Cases C-278/92, C-279/92 and C-280/92 Spain v Commission, [1994] ECR I-04103, paragraph 75.
Επιπλέον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 2 του περιφερειακού νόμου αριθ. 16/1983 —που αναφέρεται από την περιφέρεια και την CSTP ως η νομική βάση κατά την υπό εξέταση περίοδο (βλέπε αιτιολογικές σκέψεις 19 και 36)—, τα έσοδα των παρόχων δημόσιων μεταφορών θα προέκυπταν από την εφαρμογή των ελάχιστων χρεώσεων από την περιφέρεια, ενώ δεν υπάρχουν αναφορές σε μέγιστες χρεώσεις.
Case C-75/97 Belgium v Commission, [1999] ECR I-3671, paragraphs 64 and 65.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή παραπέμπει στα επιχειρήματα που προβάλλονται στις αιτιολογικές σκέψεις 307 έως 313 της απόφασης 2011/3/ΕΕ, της 24ης Φεβρουαρίου 2010, σχετικά με τις συμβάσεις υπηρεσίας δημοσίων μεταφορών μεταξύ του υπουργείου μεταφορών της Δανίας και της Danske Statsbaner [υπόθεση C 41/08 (πρώην NN 35/08)] (ΕΕ L 7 της 11.1.2011, σ. 1).
Council Regulation (EC) No 659/1999 of 22 March 1999 laying down detailed rules for the application of Article 108 of the Treaty on the Functioning of the European Union (OJ L 83, 27.3.1999, p. 1).
Η απόφαση αυτή ακυρώθηκε από το Γενικό Δικαστήριο στην υπόθεση T-92/11, Jørgen Andersen κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής [2013], που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί, ενώ εκκρεμεί έφεση κατά της εν λόγω απόφασης ενώπιον του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-303/13 P.
See Article 14(2) of Regulation (EC) No 659/99.
Το αποτέλεσμα της προσφυγής αυτής δεν αφορά το αποτέλεσμα της παρούσας υπόθεσης, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε, στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι οι κανόνες που πρέπει να εφαρμοστούν καθορίζονται από την ημερομηνία κατά την οποία εκταμιεύθηκε η καταβληθείσα ενίσχυση.
Commission Regulation (EC) No 794/2004 of 21 April 2004 implementing Council Regulation (EC) No 659/1999 laying down detailed rules for the application of Article 93 of the EC Treaty, OJ L 140, 30.4.2004, p. 1.
Στην περίπτωση αυτή, η ενίσχυση καταβλήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2012.
Commission Regulation (EC) No 271/2008 of 30 January 2008 amending Regulation (EC) No 794/2004 implementing Council Regulation (EC) No 659/1999 laying down detailed rules for the application of Article 93 of the EC Treaty (OJ L 82, 25.3.2008, p. 1).
Συνεπώς, θα πρέπει να εφαρμόζονται οι κανόνες, οι αρχές και τα κριτήρια εκτίμησης της συμβατότητας των κρατικών ενισχύσεων που ισχύουν κατά την ημερομηνία κατά την οποία η Επιτροπή λαμβάνει την απόφασή της (βλέπε σκέψη 39 της εν λόγω απόφασης).
According to the Italian authorities, that expert was also unable to determine the amount to be compensated and it was only with the help of an additional expert, appointed by the Consiglio di Stato by order No 5897/2011 of 7 November 2011, that a specific amount of compensation was calculated using an ‘inductive method’, as prescribed by the Consiglio di Stato by order No 3244/2011 of 25 July 2011.
Το Consiglio di Stato διέταξε την περιφέρεια να καταβάλει το ποσό αυτό στην CSTP, πράγμα που η περιφέρεια όντως έπραξε στις 21 Δεκεμβρίου 2012.
Accordingly, the Consiglio di Stato issued Judgment No 5649/2012 of 7 November 2012 quantifying the additional compensation the Region was obliged to pay to CSTP at EUR 4 951 838, which represented the amount of undercompensation it suffered in 1998, and ordered payment of this sum to take place by 7 December 2012.
Απόφαση (ΕΕ) 2015/1075 της Επιτροπής
Commission Decision (EU) 2015/1075
σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.35843 (2014/C) (πρώην 2012/NN)
on State aid SA.35843 (2014/C) (ex 2012/NN)
την οποία έθεσε σε εφαρμογή η Ιταλία — Πρόσθετη αντιστάθμιση για υποχρεώσεις δημόσιας υπηρεσίας υπέρ της Buonotourist
implemented by Italy — Additional public service compensation for Buonotourist
[κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C(2015) 75]
(notified under document C(2015) 75)
Αφού κάλεσε τους ενδιαφερομένους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωνα με την (τις) προαναφερθείσα(-ες) διάταξη(-εις), και αφού έλαβε υπόψη τις παρατηρήσεις αυτές,
Having called on interested parties to submit their comments pursuant to the provision(s) cited above and having regard to their comments,
Με ηλεκτρονική κοινοποίηση της 5ης Δεκεμβρίου 2012, οι ιταλικές αρχές κοινοποίησαν, σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 3 της Συνθήκης, την πρόσθετη αντιστάθμιση που χορηγήθηκε υπέρ της Buonotourist S.r.l.
By electronic notification of 5 December 2012, the Italian authorities notified, in accordance with Article 108(3) of the Treaty, the additional compensation awarded pursuant to a judgment by the Consiglio di Stato (Italy’s highest administrative court) to Buonotourist S.r.l.
(«Buonotourist») για την παροχή υπηρεσιών μεταφοράς επιβατών με λεωφορεία βάσει παραχώρησης από την ιταλική περιφέρεια της Καμπανίας («περιφέρεια») την περίοδο 1996-2002 («υπό εξέταση περίοδος»), κατ’ εφαρμογή απόφασης του Consiglio di Stato, του ανώτατου διοικητικού δικαστηρίου της Ιταλίας.
(‘Buonotourist’), for the provision of passenger transport services by bus based on concessions granted by the Italian Region of Campania (‘the Region’) during the period 1996-2002 (‘the period under review’).
Η κοινοποίηση καταχωρίστηκε με τον αριθμό SA.35843 και, από τις 13 Δεκεμβρίου 2012, αντιμετωπίστηκε ως μη κοινοποιηθέν μέτρο διότι, με βάση τις πληροφορίες που είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή, η περιφέρεια είχε την υποχρέωση να καταβάλει την πρόσθετη αντιστάθμιση που όφειλε στην Buonotourist από τις 7 Δεκεμβρίου 2012, δηλαδή αφού η ιταλική κυβέρνηση είχε κοινοποιήσει το μέτρο στην Επιτροπή, αλλά προτού εκδοθεί απόφαση από την Επιτροπή.
The notification was registered under case number SA.35843 and from 13 December 2012 treated as a non-notified measure since, according to the information available to the Commission, the Region was not obliged to pay the additional compensation due to Buonotourist until 7 December 2012, that is, after the Italian government had notified the measure to the Commission, but before a Commission decision had been adopted.
Με επιστολή της 20ής Φεβρουαρίου 2014, η Επιτροπή κοινοποίησε στην Ιταλία την απόφασή της να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης σχετικά με τις ενισχύσεις («απόφαση κίνησης της διαδικασίας»).
By letter dated 20 February 2014, the Commission informed Italy that it had decided to initiate the procedure laid down in Article 108(2) of the Treaty in respect of the aid (‘the opening decision’).
Οι ιταλικές αρχές υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με την απόφαση κίνησης της διαδικασίας με επιστολές της 21ης και της 24ης Μαρτίου 2014.
The Italian authorities submitted their observations on the opening decision by letters dated 21 and 24 March 2014.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ
On 11 July 2014, the Italian authorities provided comments on the third party submissions and additional information in response to a request for information dated 11 June 2014.
Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ
After acceptance of a deadline extension by the Commission, the Italian authorities completed the provision of additional information by letter of 15 September 2014.
Η Buonotourist είναι ιδιωτική εταιρεία που παρέχει υπηρεσίες δημόσιων τοπικών μεταφορών βάσει παραχώρησης από τις περιφέρειες και τους δήμους.
DESCRIPTION OF THE MEASURE
Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, κατά την υπό εξέταση περίοδο η Buonotourist ανέλαβε την εκμετάλλευση δικτύου λεωφορειακών γραμμών, ως παραχωρησιούχος της περιφέρειας, για συνολικά 1,8 περίπου εκατ. χιλιόμετρα ανά έτος.
THE COMPANY
Με βάση τις πληροφορίες που παρασχέθηκαν από τις ιταλικές αρχές για την ανωτέρω υπηρεσία κατά την υπό εξέταση περίοδο, η περιφέρεια έχει ήδη καταβάλει στην Buonotourist 19 507 121,54 ευρώ, εκ των οποίων 17 036 021,13 ευρώ για την παροχή και τη διαχείριση της υπηρεσίας και 2 471 100,41 ευρώ για επενδύσεις.
Buonotourist is a private company providing local public transport services based on regional and municipal concessions.
Δεδομένου ότι η εν λόγω αντιστάθμιση χορηγήθηκε στην Buonotourist περισσότερα από δέκα έτη πριν η Επιτροπή απευθύνει στο ιταλικό κράτος την πρώτη αίτηση παροχής πληροφοριών, η αντιστάθμιση αυτή δεν υπόκειται σε εξέταση στο πλαίσιο της τρέχουσας διαδικασίας.
More specifically, according to the Italian authorities, Buonotourist operated a network of bus routes as concessionaire of the Region throughout the period under review covering approximately 1,8 million km per year.
Πέραν των προαναφερθέντων ποσών που έχουν ήδη εισπραχθεί, η Buonotourist ζήτησε από την περιφέρεια πρόσθετη αντιστάθμιση ύψους 5 567 582,57 ευρώ, με βάση τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 του Συμβουλίου, για τα οικονομικά μειονεκτήματα τα οποία υποτίθεται ότι προέκυψαν από την εικαζόμενη επιβολή υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας (ΥΔΥ).
From the information provided by the Italian authorities, the Region has already paid EUR 19 507 121,54 to Buonotourist for the above-mentioned service during the period under review, of which EUR 17 036 021,13 for the operation and management of the service and EUR 2 471 100,41 for investments.
Σύμφωνα με την περιφέρεια, η αίτηση υποβλήθηκε τον Ιανουάριο του 2007, όταν η Buonotourist κίνησε διαδικασία ενώπιον του αρμόδιου διοικητικού δικαστηρίου.
Since it appears that this compensation was awarded to Buonotourist more than 10 years before the Commission sent its first request for information to the Italian State, that compensation will not be subject to an assessment in the current proceedings.
Το 2008 το περιφερειακό διοικητικό δικαστήριο του Salerno απέρριψε την προσφυγή της Buonotourist για αναγνώριση του δικαιώματος πρόσθετης αντιστάθμισης με βάση τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69.
In addition to the above-mentioned sums already received, Buonotourist requested from the Region additional compensation of EUR 5 567 582,57 on the basis of Council Regulation (EEC) No 1191/69 for the economic disadvantages it allegedly suffered as a result of public service obligations (‘PSOs’) allegedly being imposed upon it.
Το εν λόγω δικαστήριο αποφάσισε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69, η Buonotourist δεν μπορούσε να ζητήσει αντιστάθμιση για οικονομικά μειονεκτήματα που προέκυψαν από την επιβολή ΥΔΥ χωρίς προηγουμένως να έχει ζητήσει την κατάργηση αυτών των ΥΔΥ.
According to the Region, the request was made in January 2007 when Buonotourist started proceedings before the Italian administrative courts.
ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ CONSIGLIO DI STATO
In 2008, the Regional Administrative Court in Salerno rejected Buonotourist’s claim for additional compensation on the basis of Regulation (EEC) No 1191/69.
Με την απόφαση της 27ης Ιουλίου 2009 (απόφαση αριθ. 4683/09), το Consiglio di Stato έκανε δεκτή την προσφυγή της Buonotourist κατά της απόφασης του περιφερειακού διοικητικού δικαστηρίου του Salerno, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η Buonotourist είχε το δικαίωμα να λάβει πρόσθετη αντιστάθμιση για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας σύμφωνα με τα άρθρα 6, 10 και 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69.
That court held that, in accordance with Article 4 of Regulation (EEC) No 1191/69, Buonotourist could not request compensation for economic disadvantages resulting from the imposition of PSOs without having previously requested the termination of those PSOs.
Η εν λόγω απόφαση δεν προσδιορίζει με ακρίβεια τη νομική πράξη και τη μορφή με την οποία επιβλήθηκαν οι ΥΔΥ, αλλά τονίζει ότι δεν μπορεί να απορριφθεί η αίτηση επιχείρησης που παρέχει δημόσια υπηρεσία για επιστροφή των δαπανών που όντως πραγματοποίησε για την παροχή της εν λόγω υπηρεσίας.
THE JUDGMENTS OF THE CONSIGLIO DI STATO
Επιπλέον, το Consiglio di Stato έκρινε ότι η Buonotourist είχε το δικαίωμα να λάβει αντιστάθμιση για ΥΔΥ ακόμη και χωρίς να έχει προηγουμένως ζητήσει την κατάργησή τους.
By judgment of 27 July 2009 (Sentenza No 4683/09), the Consiglio di Stato upheld the appeal by Buonotourist against the judgment of the Regional Administrative Court in Salerno and concluded that Buonotourist was entitled to receive additional compensation for the public service it had carried out in accordance with Articles 6, 10 and 11 of Regulation (EEC) No 1191/69.
Σύμφωνα με το Consiglio di Stato, το ακριβές ποσό της πρόσθετης αντιστάθμισης που οφειλόταν στην Buonotourist έπρεπε να υπολογιστεί από την περιφέρεια με βάση αξιόπιστα στοιχεία από τους λογαριασμούς της εταιρείας, από τα οποία να προκύπτει η διαφορά μεταξύ των δαπανών που αναλογούν στο τμήμα της δραστηριότητας της Buonotourist που αφορά την ΥΔΥ και των αντίστοιχων εσόδων.
That judgment does not precisely define from which legal act and in what form the PSOs were imposed, but stresses that an undertaking operating a public service cannot be denied its claim for repayment of the costs effectively incurred in performing that service.
Ωστόσο, η περιφέρεια ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν σε θέση να το πράξει, λόγω έλλειψης σαφών και αξιόπιστων δεδομένων.
The Consiglio di Stato further considered that Buonotourist was entitled to receive public service compensation even in the absence of a prior request for the elimination of the PSOs.
Με την απόφαση αριθ. 8737/2010, της 13ης Δεκεμβρίου 2010, το Consiglio di Stato όρισε πραγματογνώμονα για την εκτέλεση αυτού του καθήκοντος.
According to the Consiglio di Stato, the precise amount of the additional compensation owed to Buonotourist had to be determined by the Region on the basis of reliable data taken from the accounts of the company, showing the difference between the costs attributable to the portion of Buonotourist’s activities associated with the PSO and the corresponding revenues.
Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, ο πραγματογνώμονας δεν μπόρεσε να υπολογίσει το ποσό της αντιστάθμισης.
However, the Region claimed that it was unable to do so, due to a lack of clear and reliable data.
Με την απόφαση αριθ. 5880/2011, της 7ης Νοεμβρίου 2011, το Consiglio di Stato όρισε δεύτερο πραγματογνώμονα («δεύτερος πραγματογνώμονας»).
By order (ordinanza) No 8737/2010 of 13 December 2010, the Consiglio di Stato appointed an expert to undertake that task.
Από την απόφαση του Consiglio di Stato (giudizio per l’ottemperanza) αριθ. 5650/2012, της 7ης Νοεμβρίου 2012, σκέψη 9, προκύπτει ότι και οι δύο πραγματογνώμονες απέρριψαν το δικαίωμα αποζημίωσης δυνάμει του άρθρου 10 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/1969 (υποχρέωση λειτουργίας ή μεταφοράς), παρόλο που αμφότεροι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Buonotourist έλαβε ανεπαρκή αντιστάθμιση κατά τα έτη 1998, 1999 και 2000, όπως προκύπτει από την εφαρμογή του τύπου υπολογισμού που περιλαμβάνεται στο άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 (υποχρεωτική τιμολόγηση).
According to the Italian authorities, that expert was also unable to determine the amount to be compensated.
Επομένως, οι πραγματογνώμονες υπέθεσαν εμμέσως ότι η περιφέρεια είχε επιβάλει στην Buonotourist υποχρεωτική τιμολόγηση.
By order (ordinanza) No 5880/2011 of 7 November 2011, the Consiglio di Stato appointed a second expert (‘the second expert’).
Ωστόσο, ενώ ο πρώτος πραγματογνώμονας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν θα ήταν κατάλληλη η χρήση «επαγωγικής μεθόδου» για τον υπολογισμό των πρόσθετων δαπανών που βαρύνουν την επιχείρηση για την κάλυψη του τιμολογιακού κόστους και πρότεινε τον υπολογισμό της πρόσθετης αντιστάθμισης κατά την κρίση του δικαστηρίου, ο δεύτερος πραγματογνώμονας υπολόγισε το ποσό με το οποίο η περιφέρεια έπρεπε να αποζημιώσει την επιχείρηση με τη χρήση «επαγωγικής μεθόδου», επισημαίνοντας ότι η επιλογή της μεθόδου αυτής από το Consiglio di Stato έπρεπε να θεωρείται τελεσίδικη, καθώς χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες αποφάσεις χωρίς να αμφισβητηθεί.
It appears from paragraph 9 of the judgment of the Consiglio di Stato (giudizio per l’ottemperanza) No 5650/2012 of 7 November 2012 that both experts excluded the existence of a right to compensation pursuant to Article 10 of Regulation (EEC) No 1191/69 (i.e. obligation to operate or carry), but both concluded that Buonotourist was undercompensated for 1998, 1999 and 2000 as a result of the application of the formula provided in Article 11 of Regulation (EEC) No 1191/69 (tariff-related obligation).
Ωστόσο, ο δεύτερος πραγματογνώμονας δεν μπόρεσε να υπολογίσει την αντιστάθμιση σύμφωνα με το άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1191/69 λόγω της έλλειψης βασικών δεδομένων τόσο για τον προβλεπόμενο όσο και για τον πραγματικό αριθμό μονάδων μεταφοράς.
Implicitly, the experts thus assumed that a tariff obligation had been imposed on Buonotourist by the Region.
Ως εκ τούτου, ο δεύτερος πραγματογνώμονας υπολόγισε το πιθανό ποσό της ανεπαρκούς αντιστάθμισης ως τη διαφορά μεταξύ των δυνητικών εσόδων που η επιχείρηση θα μπορούσε να είχε πραγματοποιήσει στο πλαίσιο εμπορικής διαχείρισης της υπηρεσίας (εκτίμηση), αφενός, και του ποσού των πραγματικών εσόδων και εισπραχθέντων δημόσιων επιδοτήσεων, αφετέρου.
However, while the first expert concluded that it would have been inappropriate to use an ‘inductive method’ to calculate the additional costs borne by the undertaking due to tariff costs and recommended calculating the additional compensation by means of equity appreciation (in via equitativa), the second expert calculated the sum to be compensated by the Region to the company through the use of such an ‘inductive method’, observing that the Consiglio di Stato held that the choice of the ‘inductive method’ was to be considered definitive, having been used in various judgments without being challenged.