natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη κι αν ένα νοσοκομείο δεν επιτελεί ορισμένες εργασίες που αφορούν την ιατρική βοήθεια έκτακτης ανάγκης, όπως αναφέρεται στο νόμο της 8ης Ιουλίου 1964, το εν λόγω νοσοκομείο εξακολουθεί να υποχρεούται να παρέχει βοήθεια σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης στο μέγιστο των δυνατοτήτων του (ήτοι, βάσει των υποδομών και του προσωπικού του).
Ibid., paragraphs 189-244.
Η άμεση ιατρική βοήθεια διέπεται από το άρθρο 57, παράγραφος 2 και από το βασιλικό διάταγμα της 12ης Δεκεμβρίου 1996.
Ibid., paragraphs 194 and 195-202.
Στην απόφασή της 25ης Ιανουαρίου 2013, το Πρωτοδικείο των Βρυξελλών σημειώνει τα εξής: «Η γενική οικονομία του συστήματος έγκειται στο ότι είτε το ίδιο το ΔΚΚΔ παρέχει την επείγουσα ιατρική βοήθεια περιθάλποντας ένα άτομο που χρειάζεται επείγουσα περίθαλψη σε ένα νοσοκομείο που διαχειρίζεται, είτε αναλαμβάνοντας το κόστος της περίθαλψης που παρέχεται στο εν λόγω άτομο από ένα ιδιωτικό νοσοκομείο.
Ibid., paragraph 196.
Εάν η ενίσχυση παρέχεται κατά κύριο λόγο σε κάποιο ίδρυμα που εξαρτάται από το οικείο ΔΚΚΔ ή με το οποίο έχει συνάψει σύμβαση, η νοσηλεία μπορεί να γίνει σε άλλο ίδρυμα, λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της κατάστασης του προς περίθαλψη ατόμου.
Ibid., paragraph 194.
Σε αυτή την περίπτωση, δεν πραγματοποιείται προηγούμενη διαβούλευση ούτε με το ΔΚΚΔ, ούτε καν με τον ενδιαφερόμενο, αλλά λαμβάνεται μια γρήγορη και μονομερής απόφαση από το προσωπικό των ασθενοφόρων της υπηρεσίας διάσωσης που καλείται, ή, στην προκειμένη περίπτωση, από την εισαγγελική αρχή.
Ibid., paragraphs 203-207.
Η ασυνήθιστη ή εξαιρετική φύση της ταχείας αυτής διαδικασίας δεν επιτρέπει στα ΔΚΚΔ να αρνηθούν την ανάληψη των εξόδων νοσηλείας σε άλλο ίδρυμα από το δικό τους […]» [προσθήκη έντονων στοιχείων].
Ibid., paragraphs 208-211.
Υπόθεση T-137/10, σκέψεις 208 έως 215.
Ibid., paragraph 215.
στο ίδιο, σκέψη 217.
Ibid., paragraphs 216-218.
στο ίδιο, σκέψη 218.
Ibid., paragraphs 231-244.
Επομένως, η αξιολόγηση που πραγματοποιήθηκε στην παρούσα απόφαση διαφέρει από την αξιολόγηση της απόφασης της Επιτροπής του 2009, η οποία ακυρώθηκε και στην οποία οι παρεμβάσεις βάσει του FRBRTC και των ειδικών επιδοτήσεων αξιολογήθηκαν ως έναν ορισμένο βαθμό χωριστά από την αντιστάθμιση των ελλειμμάτων.
Ibid., paragraph 238.
Κατά μέσο όρο, μεταξύ 68 % και 90 % των αντίστοιχων ελλειμμάτων των νοσοκομείων που καταγράφηκαν για ολόκληρη την περίοδο 1996-2014 αντισταθμίστηκαν από τους δήμους μέσω κεφαλαίων του FRBRTC ή ειδικών επιδοτήσεων της περιφέρειας Βρυξελλών-πρωτευούσης.
Ibid., paragraphs 239-244.
Για να καλύψουν το υπόλοιπο, οι δήμοι χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν δικά τους κεφάλαια και, όπως εξηγείται παρακάτω (βλέπε αιτιολογική σκέψη 234), στο τέλος του 2014, έπρεπε να πληρώσουν (και πάλι με δικά τους κεφάλαια) μια πρόσθετη αντιστάθμιση συνολικού ύψους περίπου 15 εκατ. ευρώ για την κάλυψη των ελλειμμάτων των πέντε νοσοκομείων IRIS.
Ibid., paragraphs 245-301.
Δεδομένου ότι πρέπει να γίνουν υπολογισμοί για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση αυτή, η Επιτροπή βασίζεται στα διαθέσιμα στοιχεία, δηλαδή στην περίοδο 1996-2014 (για εξαιρέσεις, βλέπε αιτιολογική σκέψη 236).
Ibid., paragraphs 253-255.
Υπόθεση C-222/04, Ministero dell'Economia e delle Finanze/Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato, Cassa di Risparmio di San Miniato, ECLI:EU:C:2006:8, σκέψη 129.
Ibid., paragraphs 257-258 and 265.
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-180/98 έως C-184/98, Pavel Pavlov e.a. κατά Stichting Pensioenfonds Medische Specialisten,ECLI:EU:C:2000:428, σκέψη 74.
Ibid., paragraphs 259-264.
Υπόθεση C-41/90, Höfner & Fritz Elser κατά Macrotron GmbH, ECLI:EU:C:1991:161, σκέψη 21 και συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-180/98 έως C-184/98, Pavel Pavlov e.a. κατά Stichting Pensioenfonds Medische Specialisten, ECLI:EU:C:2000:428, σκέψη 74.
Ibid., paragraphs 266-278.
Υπόθεση C-118/85, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:1987:283, σκέψη 7 και υπόθεση C-35/96, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά Ιταλικής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:1998:303, σκέψη 36.
Ibid., paragraphs 279-288.
Υπόθεση C-82/01 P, Αεροδρόμια Παρισίων κατά Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:C:2002:617, σκέψη 74 και υπόθεση C-49/07, Μοτοσικλετιστική Ομοσπονδία Ελλάδος ΝΠΙΔ (MOTOE) κατά Ελληνικού Δημοσίου, ECLI:EU:C:2008:376, σκέψη 25.
Ibid., paragraph 286.
Βλέπε επίσης ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις κρατικές ενισχύσεις κατά τη χορήγηση αντισταθμίσεων για την παροχή υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος (ΕΕ C 8 της 11.1.2012, σ. 4), σημείο 9.
Ibid., paragraph 288.
ΥπόθεσηC-49/07, Μοτοσικλετιστική Ομοσπονδία Ελλάδος ΝΠΙΔ (MOTOE) κατά Ελληνικού Δημοσίου, ECLI:EU:C:2008:376, σκέψη 27 και υπόθεση C-244/94, Société Paternelle-Vie, Union des assurances de Paris-Vie και Ταμείο Ασφάλισης και αμοιβαίας πρόνοιας αγροτών κατά Υπουργείου Γεωργίας και Αλιείας, ECLI:EU:C:1995:392, σκέψη 21.
Ibid., paragraph 290.
Υπόθεση C-157/99, B.S.M.
Ibid., paragraph 300.
Geraets-Smits κατά Stichting Ziekenfonds VGZ και H.T.M.
Ibid., paragraph 308.
Peerbooms κατά Stichting CZ Groep Zorgverzekeringen ECLI:EU:C:2001:404, σκέψη 58, σύμφωνα με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι το γεγονός ότι μια ιατρική θεραπεία που παρέχεται από ένα νοσοκομείο χρηματοδοτείται απευθείας από τα ασφαλιστικά ταμεία επί τη βάσει συμβάσεων και προκαθορισμένων χρεώσεων, δεν δύναται να αποκλείσει την εν λόγω θεραπεία από το πεδίο εφαρμογής των οικονομικών δραστηριοτήτων κατά την έννοια της ΣΛΕΕ και ότι οι πληρωμές που πραγματοποιούνται από τα ταμεία ασθενείας, «αν είναι κατ' αποκοπήν, συνιστούν όντως την οικονομική αντιπαροχή των νοσοκομειακών παροχών και έχουν αδιαμφισβήτητα χαρακτήρα αμοιβής όσον αφορά το νοσοκομειακό ίδρυμα που τις εισπράττει και ασκεί δραστηριότητα οικονομικού τύπου».
See in this respect Case T-137/10, paragraphs 310 and 313.
Επίσης, το Δικαστήριο πρόσθεσε επί τούτου ότι η καταβολή τέτοιου είδους αμοιβής από τους αποδέκτες της εν λόγω υπηρεσίας δεν ήταν απαραίτητη.
Whether these activities in fact constitute services of general economic interest in the sense of Article 106(2) TFEU and whether the hospitals have been properly entrusted will be assessed below (Section 7.3.4).
Peerbooms κατά Stichting CZ Groep Zorgverzekeringen ECLI:EU:C:2001:404, σκέψη 53· συνεκδικαθείσθες υποθέσεις 286/82 και 26/83, Graziana Luisi και Giuseppe Carbone κατά Ministero del Tesoro ECLI:EU:C:1984:35, σκέψη 16· υπόθεση C-159/90, The Society for the Protection of Unborn Children Ireland Ltd κατά Stephen Grogan et autres, ECLI:EU:C:1991:378, σκέψη 18· υπόθεση C-368/98, Abdon Vanbraekel et autres κατά Alliance nationale des mutualités chrétiennes (ANMC), ECLI:EU:C:2001:400, σκέψη 43· και υπόθεση T-167/04, Asklepios Kliniken GmbH κατά Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:T:2007:215, σκέψεις 49 έως 55.
See in this respect Case T-137/10, paragraph 308.
Βλέπε επίσης ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις κρατικές ενισχύσεις κατά τη χορήγηση αντισταθμίσεων για την παροχή υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος (ΕΕ C 8 της 11.1.2012, σ. 4), σημείο 24.
See judgment of 25 January 2013 in case RG 2010/15534/A, ASBL La Clinique Fond'Roy v […] and Uccle and Anderlecht CPAS.
Υπόθεση T-319/99, Federación Nacional de Empresas de Instrumentación Científica, Médica, Técnica y Dental (FENIN) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:T:2003:50, σκέψη 39.
The Royal Decree of 12 December 1996 regarding urgent medical aid specifies that the urgency is evaluated and attested by a registered medical doctor or dentist.
Βλέπε επίσης την υπόθεση T-137/10, σκέψεις 90 και 91, καθώς και την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις κρατικές ενισχύσεις στο πλαίσιο των αντισταθμίσεων που χορηγήθηκαν για την παροχή υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος (ΕΕ C 8 της 11.1.2012, σ. 4), σημείο 22.
The urgency is not defined by law but assessed by the health practitioner consulted.
Βλέπε, σχετικά, την υπόθεση C-355/00, Freskot AE κατά Ελληνικό Δημόσιο ECLI:EU:C:2003:298, σκέψη 53.
Therefore, urgent medical aid can encompass any curative and preventive care, delivered either in hospital or ambulatory settings, as well as drug prescription.
Στην υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο τόνισε επίσης ότι οι υπηρεσίες και οι εισφορές που παρέχονται στο πλαίσιο ενός συστήματος υποχρεωτικής ασφάλισης καθορίστηκαν λεπτομερώς από τον εθνικό νομοθέτη.
Urgent medical aid hence differs from the case of life-threatening emergencies described in recital 97.
Υπόθεση C-39/94, Syndicat français de l'Express international (SFEI) e.a. κατά La Poste e.a., ECLI:EU:C:1996:285, σκέψη 60, και υπόθεση C-342/96, Βασίλειο της Ισπανίας κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:C:1999:210, σκέψη 41.
MC-Informations No 211 (February 2004), pp. 8-14.
Υπόθεση 173/73, Ιταλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:C:1974:71, σκέψη 13.
See footnote 49 for a short description of this organisation.
Υπόθεση C-280/00, Altmark Trans GmbH και Regierungspräsidium Magdeburg κατά Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH, παρισταμένης της Oberbundesanwalt beim Bundesverwaltungsgericht, ECLI:EU:C:2003:415, σκέψεις 87 έως 95).
The ‘domicile de secours’ conventions were concluded between the IRIS-H and 17 of the 19 CPAS in the Brussels Capital Region (see also recitals 187-188).
Υπόθεση T-289/03, British United Provident Association Ltd (BUPA), BUPA Insurance Ltd και BUPA Ireland Ltd κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:T:2008:29, σκέψη 159).
These conventions lay down the arrangements for the reimbursement of the treatment costs by the CPAS for patients who cannot pay for treatment and have no insurance cover provided that certain conditions are met.
Υπόθεση C-209/03, The Queen, κατόπιν αιτήματος του Dany Bidar κατά London Borough of Ealing και Secretary of State for Education and Skills, ECLI:EU:C:2005:169, σκέψεις 66 και 67, και υπόθεση C-292/04, Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde και Marina Stöffler κατά Finanzamt Bonn-Innenstadt, ECLI:EU:C:2007:132, σκέψη 34 και 36.
Opinion of the Legislation Section of the Council of State on the preliminary draft of the Ordonnance of 13 February 2003 on the award of special subsidies for the municipalities of the Brussels Capital Region.
Υπόθεση T-358/94, Compagnie nationale Air France κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:T:1996:194, σκέψη 56.
See recital 19 for the exact wording of this article.
Υπόθεση 248/84, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:C:1987:437, σκέψη 17, και συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-92/00 και T-103/00, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, EU:T:2002:61, Ramondín, SA και Ramondín Cápsulas, SA (T-103/00) κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, EU:T:2002:61, σκέψη 57.
The Federal Government adopts the hospital beds plan (‘hospital programming’) according to their indices (medical, surgical, geriatric, maternity, paediatrics, rehabilitation, psychiatry, neonatology, etc.) in the light of the total population for the Brussels, Flemish and Walloon Regions and for the Kingdom as a whole, on the basis of a proposal by the National Council for Hospital Facilities.
Υπόθεση 730/79, Philip Morris Holland BV κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:C:1980:209, σκέψη 11, και συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-298/97, T-312/97, T-313/97, T-315/97, T-600/97 έως 607/97, T-1/98, T-3/98 έως T-6/98 και T-23/98, Alzetta Mauro και λοιποί κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ECLI:EU:T:2000:151, σκέψη 80.
The Belgian authorities more specifically note that at most the LCH lays down arrangements for the deficit compensation if a public hospital is transferred to a private owner while the Loi CPAS only sets out general principles for the opening and management of establishments created by the CPAS.
Απόφαση στην υπόθεση T-288/97 Regione autonoma Friuli-Venezia Giulia κατά Επιτροπής ECLI:EU:T:1999:125, σκέψη 41.
The Belgian authorities note that while a buyer was being sought, the Hôpital Français abruptly closed its doors to admissions on 9 May 2008.
Υπόθεση C-280/00, Altmark Trans και Regierungspräsidium Magdeburg, ECLI:EU:C:2003:415, σκέψη 78· οι συνεκδικασθείσθες υποθέσεις C-197/11 και C-203/11, Libert et autres, ECLI:EU:C:2013:288, σκέψη 78· και υπόθεση C-518/13, Eventech, ECLI:EU:C:2015:9, σκέψη 67.
They explain that this hospital had previously closed its paediatric department and its maternity department.
Υπόθεση C-279/08 P, Επιτροπή κατά Κάτω Χωρών, ECLI:EU:C:2011:551, σκέψη 131.
According to the Belgian authorities, patients in these departments were moved to other hospitals in the Brussels region throughout the day.
Βλέπε συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-447/93, T-448/93 και T-449/93, AITEC και άλλες κατά Επιτροπής, ECLI:EU:T:1995:130, σκέψη 141.
For the purpose of the LCH, the IRIS-H are considered to be managed by a CPAS.
Βλέπε Ν 543/2001 — Ιρλανδία — Φορολογική απόσβεση για τα νοσοκομεία (ΕΕ C 154 της 28.6.2002, σ. 4)· SA.37432 — Χρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων στην περιοχή Hradec Králové (ΕΕ C 203 της 19.6.2015, σ. 1)· SA.38035 — Εικαζόμενη ενίσχυση υπέρ μιας κλινικής αποκατάστασης για ορθοπεδική ιατρική και τραυματολογική χειρουργική (ΕΕ C 188 της 5.6.2015, σ. 1).
The amount per year depends on the available resources in the budget of the Brussels Capital Region and on the applications from the relevant municipalities.
http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Statistics_on_European_cities, τελευταία προσπέλαση 8 Ιουλίου 2015.
In the period 2003-2014, the special subsidy amounted to 10 million in all but two years (it was only 9 million in 2010 and 9,5 million in 2011).
Ανακοίνωση της Επιτροπής — Πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις κρατικές ενισχύσεις υπό μορφή αντιστάθμισης για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας (ΕΕ C 8 της 11.1.2012, σ. 15).
In this context the Belgian authorities point out that private hospitals, which are established for example under the law on non-profit associations (‘ASBL law’), once set up, must also comply with the LCH as far as their hospital functions are concerned.
Απόφαση 2012/21/ΕΕ της Επιτροπής, της 20ής Δεκεμβρίου 2011, για την εφαρμογή του άρθρου 106 παράγραφος 2 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις κρατικές ενισχύσεις υπό μορφή αντιστάθμισης για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας που χορηγούνται σε ορισμένες επιχειρήσεις επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος (ΕΕ L 7 της 11.1.2012, σ. 3).
However, to the extent that the ASBL law does not entrust the institutions it governs with any specific missions, the missions of these private hospitals are only governed by the LCH.
Κοινοτικό πλαίσιο για τις κρατικές ενισχύσεις υπό μορφή αντιστάθμισης για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας (ΕΕ C 297 της 29.11.2005, σ. 4).
See Law of 8 July 1964 as amended, Belgisch Staatsblad/Moniteur Belge of 25 July 1964, p. 8153.
Βλέπε υποσημείωση 13.
Contrary to the urgent medical aid referred to above (see recital 72) which includes planned care, emergency medical assistance concerns care that is needed immediately for life-threatening conditions.
Βλέπε αιτιολογική σκέψη 8 της απόφασης ΥΓΟΣ 2012.
This means that even if a hospital does not carry out certain tasks in the field of emergency medical assistance as laid down in the Law of 8 July 1964, it is still obliged to provide assistance in medical emergencies to the best of its abilities (i.e. taking into account its infrastructure and personnel).
Υπόθεση C-179/90 Merci Convenzionali porto di Genova, ECLI: ΕU: C: 1991: 464, σκέψη 27 Υπόθεση C-242/95 GT-Link A/S, ECLI: ΕU: C: 1997: 376, σκέψη 53 και υπόθεση C-266/96, Corsica Ferries France SA, ECLI: ΕU: C: 1997: 376, ECLI: ΕU: C: 1998: 306, σκέψη 45.
Urgent medical aid is governed by Article 57(2) and the Royal Decree of 12 December 1996.
Υπόθεση T-289/03, BUPA Ε.Α. κατά Επιτροπής ECLI: ΕU: Τ: 2008: 29 σκέψεις 166 έως 169 και 172 Υπόθεση T-17/02, Fred Olsen, ECLI:EU:T:2005:218, σκέψη 216.
In its judgment of 25 January 2013 the Brussels Court of First Instance notes: ‘Within the system overall, either the CPAS itself supplies the urgent medical aid by treating a person requiring urgent care in a hospital it administers, or it pays the costs of caring for that person at a private hospital.
Βλέπε άρθρο 4 της απόφασης ΥΓΟΣ 2012.
If this aid is typically more often provided in an establishment dependent on the relevant CPAS or with which it has concluded an agreement, the person may be admitted to another establishment, owing to the urgency resulting from the situation of the person to be admitted to hospital.
Βλέπε άρθρο 4, στοιχείο α) της απόφασης ΥΓΟΣ 2012.
In such a case there is neither prior consultation of the CPAS, nor typically even of the person involved; instead, a rapid decision is taken unilaterally by the paramedics of the emergency service called, or, as in this case, by the Public Prosecutor.
Βλέπε άρθρο 4, στοιχείο β) της απόφασης ΥΓΟΣ 2012.
The unusual or exceptional nature of this accelerated procedure does not authorise the CPAS to refuse to bear the costs of a stay in a hospital other than their own’ (emphasis added).
Βλέπε άρθρο 4, στοιχείο γ) της απόφασης ΥΓΟΣ 2012.
Case T-137/10, paragraphs 208-215.
Βλέπε άρθρο 4, στοιχείο δ) της απόφασης ΥΓΟΣ 2012.
Ibid., paragraph 217.
Βλέπε άρθρο 4, στοιχείο ε) της απόφασης ΥΓΟΣ 2012.
Ibid., paragraph 218.
Βλέπε άρθρο 4, στοιχείο στ) της απόφασης ΥΓΟΣ 2012.
In doing so, the assessment in this decision differs from the annulled Commission decision of 2009 in which the FRBRTC interventions and the special subsidies were to some extent assessed separately from the deficit compensation.
Υπόθεση T-137/10, σκέψη 95.
On average between 68 % and 90 % of the respective IRIS-H's deficits incurred over the entire period 1996-2014 has been compensated by the municipalities using FRBRTC funds or the special subsidy of the Brussels Capital Region.
Υπόθεση C-390/06, Nuova Agricast Srl κατά Ministero delle Attività Produttive, ECLI: ΕΕ: C: 2008: 224.
For the remainder, the municipalities had to use their own funds and as explained below (see recital 234) at the end of 2014 they still had to pay (again using own funds) additional deficit compensations of approximately EUR 15 million for the five IRIS-H together.
Βλέπε αιτιολογική σκέψη 25 και ιδίως την αναφορά στη συμφωνία συνεργασίας της 19ης Μαΐου 1994 σχετικά με την ανάγκη «παροχής εγγυήσεων ως προς τη συντήρηση […] της ιδιαιτερότητας των δημόσιων νοσοκομείων» [προσθήκη υπογράμμισης].
Where calculations have to be done to carry out this assessment, the Commission bases itself on the available figures, i.e. the period 1996 to 2014 (for the exceptions see recital 236).
Βλέπε, επίσης, στρατηγικό σχέδιο IRIS 1996-2001, ιδίως: τους «διαρθρωτικούς άξονες» (σ. 3), «για να είναι εφικτή η συνέχιση μιας ιατρικής απαλλαγμένης από κάθε εμπορική λογική» και την ενότητα «Ανταποδοτικοί Στόχοι» (σ. 54), «Τα δημόσια νοσοκομεία [δηλαδή νοσοκομεία IRIS] πρέπει να έχουν ως βασικό σκοπό την άσκηση μιας κοινωνικής ιατρικής· αυτό τους επιβάλλει να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των κοινωνικών αποστολών» [προσθήκη υπογράμμισης].
Case C-222/04 Ministero dell'Economia e delle Finanze v Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato and Cassa di Risparmio di San Miniato SpA ECLI:EU:C:2006:8, paragraph 129.
Βλέπε αιτιολογική σκέψη 87 της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας.
Joined Cases C-180/98 to C-184/98 Pavel Pavlov and Others v Stichting Pensioenfonds Medische Specialisten ECLI:EU:C:2000:428, paragraph 74.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις αναθέσεις για τις τρεις αυτές υποχρεώσεις, βλέπε αιτιολογικές σκέψεις 170 και επόμενες.
Case C-41/90 Höfner & Fritz Elser v Macrotron GmbH ECLI:EU:C:1991:161, paragraph 21 and Joined Cases C-180/98 to C-184/98 Pavel Pavlov and Others v Stichting Pensioenfonds Medische Specialisten ECLI:EU:C:2000:428, paragraph 74.
Όπως εξηγήθηκε παραπάνω (βλέπε αιτιολογικές σκέψεις 83 και 91), σύμφωνα με τη νομολογία του βελγικού Συμβουλίου της Επικρατείας, όσο οι ιατρικές και κοινωνικές ανάγκες για τις οποίες δημιουργήθηκαν τα νοσοκομεία IRIS υφίστανται, οι δημόσιες αρχές δεν μπορούν να κλείσουν αυτά τα νοσοκομεία ούτε να τα μεταβιβάσουν σε ιδιώτη.
Case C-118/85 Commission of the European Communities v Italian Republic ECLI:EU:C:1987:283, paragraph 7 and Case C-35/96 Commission of the European Communities v Italian Republic ECLI:EU:C:1998:303, paragraph 36.
Το κόστος που συνεπάγεται το δημόσιο καθεστώς των νοσοκομείων IRIS περιλαμβάνεται στο κόστος της βασικής νοσοκομειακής αποστολής, καθώς και στις υποχρεώσεις των συμπληρωματικών ΥΓΟΣ και, ως εκ τούτου, μπορεί να συμβάλει στα ελλείμματα των δραστηριοτήτων αυτών.
Case C-82/01 P Aéroports de Paris v Commission of the European Communities ECLI:EU:C:2002:617, paragraph 74 and Case C-49/07 Motosykletistiki Omospondia Ellados NPID (MOTOE) v Elliniko Dimosio ECLI:EU:C:2008:376, paragraph 25.
Βλέπε ιδίως το άρθρο 28 του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας που συντάχθηκε από το Εθνικό Γενικό Ιατρικό Συμβούλιο (εκδοχή της 27ης Ιουλίου 2015).
See also Communication from the Commission on the application of the European Union State aid rules to compensation granted for the provision of services of general economic interest (2012/C-8/02), paragraph 9.
Βλέπε υποσημείωση 120.
Case C-49/07 Motosykletistiki Omospondia Ellados NPID (MOTOE) v Elliniko Dimosio ECLI:EU:C:2008:376, paragraph 27 and Case C-244/94 Fédération Française des Sociétés d'Assurance, Société Paternelle-Vie, Union des Assurances de Paris-Vie and Caisse d'Assurance et de Prévoyance Mutuelle des Agriculteurs v Ministère de l'Agriculture et de la Pêche ECLI:EU:C:1995:392, paragraph 21.
Πράγματι, τα στοιχεία που παρασχέθηκαν από τις βελγικές αρχές δείχνουν ότι στο 85 % των περιπτώσεων της περιφέρειας Βρυξελλών-πρωτευούσης, η επείγουσα ιατρική βοήθεια παρέχεται από τα νοσοκομεία IRIS.
Case C-157/99 B.S.M.
Το ποσοστό αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη παράλληλα με το γεγονός ότι τα νοσοκομεία IRIS εκμεταλλεύονται μόνο το 35 % των νοσοκομειακών κλινών στην περιοχή (βλέπε επίσης υποσημείωση 3).
Geraets-Smits v Stichting Ziekenfonds VGZ and H.T.M.
Οι υπόλοιπες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται από άλλους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης, συμπεριλαμβανομένων των γενικών ιατρών και των ιδιωτικών νοσοκομείων.
Peerbooms v Stichting CZ Groep Zorgverzekeringen ECLI:EU:C:2001:404, paragraph 58, where the ECJ ruled that the fact that a medical treatment in a hospital is financed directly by the sickness insurance funds on the basis of conventions and pre-established rates is not such as to remove that treatment from the field of economic activities within the meaning of the TFEU and that payments by the sickness insurance funds ‘albeit set at a flat rate, are indeed the consideration for the hospital services and unquestionably represent remuneration for the hospital which receives them and which is engaged in an activity of an economic character’.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την ψυχιατρική περίθαλψη, όπως στην περίπτωση που περιγράφεται στην αιτιολογική σκέψη 172, αφού τα νοσοκομεία IRIS δεν παρέχουν αυτό το είδος της περίθαλψης.
The ECJ also added in this context that it is not necessary that such remuneration is paid by those benefiting of the service.
Μια παρόμοια λογική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, για παράδειγμα, από έναν ταχυδρομικό φορέα που παρέχει καθολικές ταχυδρομικές υπηρεσίες.
Peerbooms v Stichting CZ Groep Zorgverzekeringen ECLI:EU:C:2001:404, paragraph 53, Joined cases 286/82 and 26/83 Graziana Luisi and Giuseppe Carbone v Ministero del Tesoro ECLI:EU:C:1984:35, paragraph 16, Case C-159/90 The Society for the Protection of Unborn Children Ireland Ltd v Stephen Grogan and others ECLI:EU:C:1991:378, paragraph 18, Case C-368/98 Abdon Vanbraekel and Others v Alliance nationale des mutualités chrétiennes (ANMC) ECLI:EU:C:2001:400, paragraph 43 and T-167/04 Asklepios Kliniken GmbH v Commission of the European Communities ECLI:EU:T:2007:215, paragraphs 49-55.
Ο εν λόγω φορέας είναι υπεύθυνος μιας ΥΓΟΣ, αλλά δεν υποχρεούται να μεταφέρει επιστολές δωρεάν, αν ο πελάτης δεν μπορεί ή δεν θέλει να πληρώσει για την υπηρεσία αυτή.
See Communication from the Commission on the application of the European Union State aid rules to compensation granted for the provision of services of general economic interest (2012/C-8/02), paragraph 24.