natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Ωστόσο, μολονότι ο βαθμός συμμετοχής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτόν ενός παρατηρητή, η Επιτροπή δεν διαθέτει κανένα δικαίωμα ψήφου και δεν συμμετέχει επίσημα στην έκδοση των πράξεων που υποβάλλονται στο Συμβούλιο προς έγκριση.
Observations of Luxembourg to the Opening Decision, paragraph 28.
Απόφαση της Επιτροπής της 11ης Ιουλίου 2001 στην υπόθεση C 47/2001 (πρώην NN 42/2000) — Γερμανία: κέντρα ελέγχου και συντονισμού των αλλοδαπών εταιρειών (ΕΕ C 304 της 30.10.2001, σ. 2.).
See recital 77.
Απόφαση 2003/501/ΕΚ.
FFT's first set of comments, paragraph 60; FFT's second set of comments, paragraph 1.4.
Βλέπε υποσημείωση 105.
Section 7.2.1.1.
Αυτό, ασφαλώς, σε περίπτωση που είναι «αδύνατη η ανάκτηση» και όχι όταν υπάρχει «δυσκολία να υπολογιστεί το ποσό της ενίσχυσης».
The Circular, pp. 3 and 4.
Απόφαση στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T-427/04, T-17/05, Γαλλία κατά Επιτροπής, ECLI:EU:T:2000:474, σκέψη 299.
Observations of Luxembourg to the Opening Decision, paragraph 36.
Ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις στα μέτρα που σχετίζονται με την άμεση φορολογία των επιχειρήσεων (ΕΕ C 384 της 10.12.1998, σ. 3).
The numbering refers to the numbering of the rulings as submitted by Luxembourg to the Commission.
Απόφαση στην υπόθεση C-441/06, Επιτροπή κατά Γαλλίας, ECLI:EU:C:2007:616, σκέψη 29, και νομολογία στην οποία αυτή παραπέμπει.
Page 34 of the FFT transfer pricing report.
Βλ. ιδίως τις αιτιολογικές σκέψεις (308) έως (311).
See recital 83.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2014, το Λουξεμβούργο υπέβαλε κατάλογο των δικαιούχων των φορολογικών αποφάσεων προέγκρισης, ώστε να συμμορφωθεί με την αίτηση παροχής πληροφοριών που υποβλήθηκε με το έγγραφο της Επιτροπής της 19ης Ιουνίου 2013.
Thereof, two rulings concerned FFT and [company F] requests, see recitals 28 and 29.
Ο εν λόγω κατάλογος απαριθμεί τις αποφάσεις που εξέδωσαν οι φορολογικές αρχές του Λουξεμβούργου το 2010, το 2011 και το 2012.
The request of the Commission of 23 June 2015 requests any transfer pricing reports provided by the company and the submission by Luxembourg of 25 June 2015 does not contain any such subsequent report.
Ειδικότερα, η Επιτροπή ζήτησε από το Λουξεμβούργο να διευκρινίσει ποιες αποφάσεις σχετίζονταν με λειτουργία ταμειακής διαχείρισης και αφορούσαν μη καθετοποιημένες ή αυτόνομες εταιρείες.
Joined Cases C-78/08 to C-80/08 Paint Graphos and others ECLI:EU:C:2011:550, paragraph 69.
Με επιστολή της 31ης Μαρτίου 2015, η FFT απάντησε στην αίτηση παροχής πληροφοριών της Επιτροπής της 20ής Φεβρουαρίου 2015.
Case C-170/83 Hydrotherm ECLI:EU:C:1984:271, paragraph 11.
Η απάντησή της περιείχε, μεταξύ άλλων, τις κατευθυντήριες γραμμές του ομίλου Fiat σχετικά με την ενδοομιλική τιμολόγηση.
See also Case T-137/02 Pollmeier Malchow v Commission ECLI:EU:T:2004:304, paragraph 50.
οι δύο είχαν εκδοθεί το 2010 και η μία το 2011.
See recital 34.
Στις 23 Μαρτίου 2015, η Επιτροπή είχε ζητήσει να της κοινοποιηθούν οι δύο από αυτές τις αποφάσεις, διότι αφορούσαν εταιρείες που αναφέρονταν στην αίτησή της της 23ης Μαρτίου 2015.
See, by analogy, Case 323/82 Intermills ECLI:EU:C:1984:345: paragraph 11 ‘It is clear from the information supplied by the applicants themselves that following the restructuring both SA Intermills and the three manufacturing companies are controlled by the Walloon regional executive and that, following the transfer of the plant to the three newly constituted companies, SA Intermills continues to have an interest in those companies.
Στις 4 Ιουνίου 2015, το Λουξεμβούργο υπέβαλε τις πρόσθετες πληροφορίες που ζήτησε η Επιτροπή στις 23 Μαρτίου 2015 για 5327 φορολογικές αποφάσεις προέγκρισης μεταξύ εκείνων που απαριθμούνταν στην απάντησή της της 22ας Δεκεμβρίου 2014.
It must therefore be accepted that, in spite of the fact that the three manufacturing companies each has a legal personality separate from the former SA Intermills, all those undertakings together form a single group, at least as far as the aid granted by the Belgian authorities is concerned […]’.
Ειδικότερα, ανέφερε ότι και άλλες δέκα αποφάσεις αφορούσαν λειτουργίες ταμειακής διαχείρισης […].
See recital 48.
Apulia Prontoprestitio S.p.A.
Luxembourg quotes paragraph 19 of the report of the Code of Conduct Group (Business Taxation) to the Council (ECOFIN) which reads: ‘With respect to the Luxembourg tax measure concerning companies engaged in intra-group financing activities the Group discussed the agreed description at the meeting on 17 February 2011.
(CM:APP)
Luxembourg informed the Group that Circular No 164/2 dated 28 January 2011 determines the conditions for providing advance pricing agreements confirming the remuneration of the transactions.
(CM:TF)
With the benefit of this information, the Group agreed that there was no need for this measure to be assessed against the criteria of the Code of Conduct.’
Banca Finnat Euramerica S.p.A.
See Case C-5/89 Commission v Germany, ECLI:EU:C:1990:320, paragraph 17, and Case C-310/99 Italy v Commission ECLI:EU:C:2002:143, paragraph 104.
(CM:BFE)
See Case T-67/94 Ladbroke Racing v Commission ECLI:EU:T:1998:7, paragraph 183; See also Joined Cases T-116/01 and T-118/01, P&O European Ferries (Vizcaya) SA and Diputacion Floral de Vizcaya v Commission ECLI:EU:T:2003:217, paragraph 203.
Banca IFIS S.p.A.
See Case T-290/97, Mehibas Dordtselaan v Commission ECLI:EU:T:2000:8, paragraph 59 and judgement in cases C-182/03 and C-217/03, Belgium and Forum 187 ASBL v Commission ECLI:EU:C:2006:416, para 147.
(CM:IF)
Council conclusions of the ECOFIN Council meeting of 1 December 1997 concerning taxation policy (OJ C 2, 6.1.1998, p.
Το μέσο επιτόκιο που εφαρμοζόταν στα υπόλοιπα των τρεχούμενων λογαριασμών των εταιρειών του ομίλου ήταν το 2012 και το 2013 [6-9 %] και [6-9 %] αντίστοιχα.
1).
Δεύτερον, η λουξεμβουργιανή φορολογική αρχή κοινοποίησε δύο επιστολές της 3ης Σεπτεμβρίου 2012.
See, to that effect, Advocate General Léger's opinion in Case C-217/03, Belgium and Forum 187 ASBL v Commission ECLI:EU:C:2006:89, paragraph 376.
Η πρώτη αφορούσε την επίμαχη φορολογική απόφαση προέγκρισης, η οποία βασίζεται σε αίτηση έκδοσης φορολογικής απόφασης προέγκρισης της 14ης Μαρτίου 2012, όπως αναφέρεται στην αιτιολογική σκέψη (9).
In the Supplementary Protocol No 1 to the Convention on the OECD of 14 December 1960, the signatories to the Convention agreed that the European Commission shall take part in the work of the OECD.
Η Fiat υπέβαλε τα ονόματα 61 αντισυμβαλλόμενων εντός του ομίλου με τους οποίους η FFT είχε συνάψει συναλλαγές κατά την περίοδο 2011-2013.
Decision 2003/501/EC.
Γνωστοποίησε το μέσο ανεξόφλητο υπόλοιπο μεταξύ της FFT και των αντισυμβαλλομένων της για τους έξι κύριους πιστωτές και οφειλέτες για τα έτη 2011, 2012 και 2013.
See footnote 105.
Ισχυρίζεται, καταρχάς, ότι η διαδικασία πάσχει και, στη συνέχεια, ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη ως προς την ουσία στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας.
See Case C-441/06 Commission v France ECLI:EU:C:2007:616, paragraph 29 and the case-law cited.
Απόφαση (ΕΕ) 2016/2327 της Επιτροπής
Commission Decision (EU) 2016/2327
σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.19864 – 2014/C (πρώην NN54/2009) που τέθηκε σε εφαρμογή από το Βέλγιο – Χρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων IRIS στην περιφέρεια Βρυξελλών-πρωτευούσης
on State aid SA.19864 — 2014/C (ex 2009/NN54) implemented by Belgium — Public financing of Brussels public IRIS hospitals
[κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C(2016) 4051]
(notified under document C(2016) 4051)
Αφού κάλεσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωνα με τα εν λόγω άρθρα [2] και έχοντας υπόψη τις παρατηρήσεις αυτές,
Having called on interested parties to submit their comments pursuant to the provision(s) cited above [2] and having regard to their comments,
Με επιστολές της 7ης Σεπτεμβρίου 2005 και της 17ης Οκτωβρίου 2005, που πρωτοκολλήθηκαν στις 12 Σεπτεμβρίου 2005 και στις 19 Οκτωβρίου 2005 αντίστοιχα, η Επιτροπή έλαβε καταγγελία κατά του βελγικού κράτους σχετικά με την εικαζόμενη χορήγηση, από το 1995, παράνομων και ασυμβίβαστων με την εσωτερική αγορά ενισχύσεων στα πέντε δημόσια νοσοκομεία [3] (στο εξής τα «νοσοκομεία IRIS») [4] του δικτύου IRIS [5] (εφεξής «IRIS») της περιφέρειας Βρυξελλών-πρωτευούσης.
By letters of 7 September 2005 and 17 October 2005, registered on 12 September 2005 and 19 October 2005, the Commission received a complaint against the Belgian State as regards the alleged granting since 1995 of unlawful and incompatible aid to the five public general hospitals [3] (hereinafter ‘IRIS-H’) [4] belonging to the IRIS [5] network of the Brussels Capital Region (hereinafter ‘IRIS’).
Η καταγγελία κατατέθηκε από δύο ενώσεις [ήτοι από την Coordination bruxelloise d'institutions sociales et de santé (Σύνδεσμος κοινωνικών και υγειονομικών ιδρυμάτων των Βρυξελλών) (CBI) και την Association bruxelloise des institutions de soins privées (Ένωση ιδιωτικών κλινικών Βρυξελλών) (ABISP) που εκπροσωπούν τα νοσοκομεία που διοικούνται από νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (εφεξής «ιδιωτικά νοσοκομεία») και, επίσης, από πολλά νοσοκομεία μέλη αυτών των ενώσεων ξεχωριστά [6].
The complaint was lodged by two associations (i.e. the Coordination bruxelloise d'institutions sociales et de santé (CBI) and the Association bruxelloise des institutions de soins privées (ABISP)) representing hospitals managed by legal persons governed under private law (hereinafter ‘private hospitals’) and also individually by several hospitals that are members of these associations [6].
Η καταγγελία εστιάζεται στις ακόλουθες κατηγορίες επιχειρημάτων: i) απουσία ή έλλειψη σαφήνειας στον ορισμό και στην ανάθεση των ειδικών αποστολών δημόσιας υπηρεσίας που επιβάλλονται μόνο στα νοσοκομεία IRIS αλλά όχι στα ιδιωτικά νοσοκομεία των Βρυξελλών· ii) αντιστάθμιση ζημιών των νοσοκομείων IRIS από τις δημόσιες αρχές· iii) υπερβάλλουσα αντιστάθμιση των εξόδων που συνδέονται με τις αποστολές δημόσιας υπηρεσίας των νοσοκομείων IRIS μέσω του ταμείου αναχρηματοδότησης των δήμων της περιφέρειας Βρυξελλών· iv) έλλειψη διαφάνειας στον τρόπο δημόσιας χρηματοδότησης των νοσοκομείων IRIS· και, τέλος, v) ύπαρξη διασταυρούμενων επιδοτήσεων για δραστηριότητες μη νοσοκομειακού χαρακτήρα των νοσοκομείων IRIS λόγω των αντισταθμίσεων που έλαβαν για την πραγματοποίηση αποστολών νοσοκομειακού χαρακτήρα [7].
The complaint focused on the following groups of arguments: (i) the absence or insufficiently clear definition and entrustment of the specific public service missions that are only conferred to the IRIS-H, but not to the Brussels private hospitals (ii) the compensation of losses of the IRIS-H by public authorities, (iii) the overcompensation of the costs linked to the public service missions of the IRIS-H through the Fonds Régional Bruxellois de Refinancement des Trésoreries Communales, (iv) the lack of transparency in the method of public financing of the IRIS-H, and finally (v) the presence of cross-subsidisation of the non-hospital activities of the IRIS-H through the State compensation received for the provision of their hospital missions [7].
Μετά από συμπληρωματικές πληροφορίες που διαβιβάστηκαν από τις βελγικές αρχές στις 10 Ιανουαρίου 2008, οι υπηρεσίες της Επιτροπής ενημέρωσαν τους καταγγέλλοντες σχετικά με την προκαταρκτική γνώμη τους επί της καταγγελίας μέσω επιστολής [8] και κάλεσαν τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν νέες πληροφορίες που θα τους επέτρεπαν την αναθεώρηση της προκαταρκτικής εκτίμησης της καταγγελίας, η οποία, σε αντίθετη περίπτωση, θα θεωρείτο ότι έχει αποσυρθεί.
Following the submission of additional information by the Belgian authorities, the Commission services informed the complainants by letter of 10 January 2008 of their preliminary views on the complaint [8] and asked the complainants to submit new information allowing them to reconsider the preliminary assessment of the complaint, failing which the complaint would be considered withdrawn.
Μετά τη λήψη της απάντησης από τους καταγγέλλοντες, οι υπηρεσίες της Επιτροπής επιβεβαίωσαν την προκαταρκτική εκτίμησή τους με επιστολή της 10ης Απριλίου 2008.
Following the reply from the complainant, the Commission services confirmed their preliminary assessment in their letter of 10 April 2008.
Στη συνέχεια, οι καταγγέλλοντες ενημέρωσαν την Επιτροπή ότι είχαν ασκήσει προσφυγή ακύρωσης ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (νυν, από την 1η Δεκεμβρίου 2009, Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφεξής το «Γενικό Δικαστήριο») κατά της επιστολής της 10ης Ιανουαρίου 2008, την οποία θεωρούσαν απόφαση της Επιτροπής [9].
Subsequently, the complainants informed the Commission of the fact that they had introduced an application for annulment before the Court of First Instance of the European Communities (as from 1 December 2009 the General Court of the European Union, hereinafter the ‘GC’) against the letter of 10 January 2008, which they saw as a Commission decision [9].
Επιπλέον, στις 20 Ιουνίου 2008, οι καταγγέλλοντες άσκησαν προσφυγή ακύρωσης κατά της επιστολής των υπηρεσιών της Επιτροπής της 10ης Απριλίου 2008 [10].
Furthermore, on 20 June 2008 the complainants lodged an application for annulment of the letter of the Commission services of 10 April 2008 [10].
Οι δύο διαδικασίες που κινήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ανεστάλησαν από το τελευταίο μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2009, καθώς η Επιτροπή είχε πληροφορήσει το Γενικό Δικαστήριο ότι σκόπευε να εκδώσει απόφαση σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 659/1999 του Συμβουλίου [11].
Both Court procedures were suspended by the GC until 31 October 2009, based on the information submitted by the Commission that it intended to adopt a decision pursuant to the Council Regulation (EC) No 659/1999 [11].
Προκειμένου να εγκρίνουν την απόφαση αυτή, οι υπηρεσίες της Επιτροπής ζήτησαν συμπληρωματικές πληροφορίες από τις βελγικές αρχές και από τους καταγγέλλοντες.
With a view of adopting such a decision, the Commission services requested additional information from the Belgian authorities as well as from the complainant.
Στην απόφασή της 28ης Οκτωβρίου 2009 [12] (στο εξής «απόφαση της Επιτροπής του 2009», βλέπε επίσης ενότητα 4.1), η Επιτροπή αποφάσισε να μην εγείρει αντιρρήσεις για την ενίσχυση της χρηματοδότησης δημόσιων νοσοκομείων του δικτύου IRIS της περιφέρειας Βρυξελλών-πρωτευούσης με την αιτιολογία ότι η εν λόγω χρηματοδότηση κρίθηκε συμβατή με την κοινή αγορά σε σχέση με τους όρους που αναφέρονται στην απόφαση 2005/842/ΕΚ της Επιτροπής [13] (στο εξής «απόφαση ΥΓΟΣ 2005») καθώς και απευθείας σύμφωνα με το άρθρο 86 παράγραφος 2 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 106 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ) όσον αφορά τα καθήκοντα δημόσιας υπηρεσίας που ανατέθηκαν πριν από την έναρξη ισχύος της απόφασης ΥΓΟΣ 2005 στις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
In its decision of 28 October 2009 [12] (hereinafter ‘the Commission's 2009 decision’, see also Section 4.1), the Commission decided not to raise objections to the aid for financing of the public hospitals of the IRIS network in the Brussels Capital Region as the financing at hand was deemed compatible with the common market under the conditions set out in Commission Decision 2005/842/EC [13] (hereinafter ‘2005 SGEI Decision’) and directly with Article 86(2) EC Treaty (now Article 106(2) TFEU) with respect to entrustments pre-dating the entry into force of the 2005 SGEI Decision on 19 December 2005.
Στη συνέχεια, οι καταγγέλλοντες άσκησαν προσφυγή ακύρωσης της εν λόγω απόφασης της Επιτροπής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Subsequently, the complainants launched an action for annulment of this Commission decision at the General Court.
Το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής με απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2012 στην υπόθεση T-137/10 [14] (βλέπε επίσης ενότητα 4.2), κρίνοντας ότι η απόφαση αυτή εκδόθηκε κατά παράβαση των δικονομικών δικαιωμάτων των καταγγελλόντων.
The GC annulled the Commission decision by its judgment of 7 November 2012 in case T-137/10 [14] (see also Section 4.2), concluding that this decision had been adopted in violation of the procedural rights of the complainants.
Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να είχε εκφράσει αμφιβολίες σχετικά με τη συμβατότητα των επίμαχων μέτρων με την εσωτερική αγορά, λαμβανομένων υπόψη των επιχειρημάτων που προέβαλαν οι καταγγέλλοντες για το θέμα αυτό.
In particular, the GC concluded that the Commission should have had doubts concerning the compatibility of the measures at hand with the internal market considering the arguments of the complainants with respect to the compatibility.
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας προκειμένου να συλλέξει τις σχετικές αποδείξεις για την επαλήθευση της συμβατότητας όλων των επίμαχων μέτρων στήριξης με την εσωτερική αγορά και να επιτρέψει στους καταγγέλλοντες και στα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας [15].
The GC therefore concluded that the Commission was required to initiate the formal investigation procedure, in order to gather any relevant information for verifying the compatibility of all the aid measures at issue with the internal market, and to allow the complainants and other interested parties to present their observations in connection with that procedure [15].
Με επιστολή της 1ης Οκτωβρίου 2014, η Επιτροπή ενημέρωσε το Βέλγιο για την απόφασή της να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 108 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ όσον αφορά τα μέτρα δημόσιας χρηματοδότησης προς όφελος των νοσοκομείων IRIS της περιφέρειας Βρυξελλών-πρωτευούσης.
By letter dated 1 October 2014, the Commission informed Belgium that it had decided to initiate the procedure laid down in Article 108(2) of the TFEU in respect of the public financing measures in favour of the Brussels public IRIS hospitals.
Η απόφαση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία (εφεξής η «απόφαση κίνησης της διαδικασίας») δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης [16].
The Commission's decision to initiate the procedure (hereinafter ‘the opening decision’) was published in the Official Journal of the European Union [16].
Με επιστολή της 22ας Οκτωβρίου 2014, οι βελγικές αρχές ζήτησαν παράταση της προθεσμίας υποβολής των παρατηρήσεών τους ως απάντηση στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας.
By letter of 22 October 2014, the Belgian authorities requested an extension of the deadline to submit their comments on the opening decision, which was accepted by the Commission by letter of 23 October 2014.
Σε αυτή τη βάση, η Επιτροπή επανεξέτασε το φάκελο και ερμήνευσε ορισμένα στοιχεία διαφορετικά σε σχέση με την εκτίμηση που παρείχε στην ακυρωθείσα απόφαση του 2009.
The Commission received comments from interested parties (see Section 5) on 15 December 2014, 5 January 2015 and 9 January 2015.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ
By letters of 13 and 20 February 2015, the Commission forwarded these comments to Belgium, which was given the opportunity to react.
Τα νοσοκομεία IRIS λειτουργούν σε ένα πολύπλοκο νομοθετικό και κανονιστικό περιβάλλον που καθορίζεται από διάφορες δημόσιες αρχές.
Belgium's comments were received by letter dated 13 March 2015, registered on 17 March 2015.
Μια συνολική εκτίμηση της συμμόρφωσης της δημόσιας χρηματοδότησης που απολαμβάνουν αυτά τα νοσοκομεία με τους κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων απαιτεί πρωτίστως την εν συντομία περιγραφή του νομοθετικού και κανονιστικού πλαισίου που ισχύει στα νοσοκομεία IRIS.
On this basis the Commission has reassessed the case and interpreted certain elements differently in comparison to the assessment in the annulled Commission's 2009 decision.
Η περιγραφή αυτή περιλαμβάνει μια παρουσίαση του νόμου περί ΔΚΚΔ (βάσει του οποίου δημιουργήθηκαν τα νοσοκομεία IRIS), ένα σύντομο ιστορικό της σύστασης των νοσοκομείων IRIS, μια καταγραφή των νομοθετικών και άλλων εγγράφων που διέπουν τις δραστηριότητες των νοσοκομείων IRIS, μια σύντομη περιγραφή των κύριων δραστηριοτήτων των νοσοκομείων IRIS καθώς και μια απαρίθμηση των διαφόρων μηχανισμών χρηματοδότησης που εφαρμόζονται.
BACKGROUND
Το δικαίωμα στην κοινωνική πρόνοια και ο νόμος περί ΔΚΚΔ
The IRIS-H operate in a complex legislative and regulatory environment which is shaped by various public authorities.
Στο Βέλγιο, το δικαίωμα στην κοινωνική βοήθεια αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα.
A comprehensive assessment of the compliance with State aid rules of the public financing from which they benefit requires at the outset a brief description of the legislative and regulatory framework as it applies to the IRIS-H.
Το άρθρο 23 του βελγικού συντάγματος, ειδικότερα, προβλέπει τα εξής:
This description encompasses an introduction to the Loi CPAS (on the basis of which the IRIS-H were created), a brief account of the creation of the IRIS-H, a survey of the legislative and other documents regulating the operations of the IRIS-H, a short overview of the main activities of the IRIS-H, as well as an enumeration of the various applicable financing mechanisms.
«Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να διάγει βίο στα πλαίσια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
The right to social aid and the Loi CPAS
Για το σκοπό αυτό, ο νόμος, το διάταγμα ή ο κανόνας που αναφέρονται στο άρθρο 134 εγγυώνται, λαμβάνοντας υπόψη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις, τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα και καθορίζουν τους όρους άσκησής τους.
The right to social aid is a constitutional right in Belgium.
Τα δικαιώματα αυτά περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων:
In particular, Article 23 of the Belgian Constitution provides:
το δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση, την προστασία της υγείας και την κοινωνική, ιατρική και νομική βοήθεια».
‘Everyone has the right to lead a life in keeping with human dignity.
Η αποτελεσματική πρόσβαση των πολιτών στην κοινωνική πρόνοια διέπεται κυρίως από τον οργανικό νόμο της 8ης Ιουλίου του 1976 [17] (στο εξής ο «νόμος περί ΔΚΚΔ») για την ίδρυση δημόσιων κέντρων κοινωνικής δράσης (στο εξής τα «ΔΚΚΔ»).
To that end, the laws, the decree or rule referred to in Article 134 guarantee economic, social and cultural rights, taking account of the relevant obligations, and determine the conditions for their exercise.
Τα κέντρα αυτά είναι δημόσιοι οργανισμοί με νομική προσωπικότητα και είναι παρόντα σε κάθε βελγικό δήμο.
Those rights include, inter alia:
Τα ΔΚΚΔ διοικούνται από ένα διοικητικό συμβούλιο του οποίου τα μέλη εκλέγονται από το δημοτικό συμβούλιο του οικείου δήμου.
the right to social security, healthcare and social, medical and legal aid.’
Δυνάμει του άρθρου 1 του νόμου ΔΚΚΔ:
Actual access to social aid by citizens is governed primarily by the Organic Law of 8 July 1976 [17] (hereinafter ‘Loi CPAS’) which created the Centres Publics d'Action Sociale (hereinafter ‘CPAS’).
«Όλοι έχουν δικαίωμα στην κοινωνική πρόνοια.
The CPAS are public bodies, with legal personality, and are present in each Belgian municipality.
Το δικαίωμα αυτό έχει αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης για όλους τους ανθρώπους.
The CPAS are governed by a board the members of which are elected by the municipal council of the respective municipality.
Συστάθηκαν δημόσια κέντρα κοινωνικής πρόνοιας τα οποία, υπό όρους που καθορίζονται από τον παρόντα νόμο, έχουν ως αποστολή τη διασφάλιση αυτής της αρωγής».
According to Article 1 of the Loi CPAS:
Στην πράξη, το ΔΚΚΔ παρέχει κοινωνική βοήθεια σε ανθρώπους που δεν διαθέτουν τους αναγκαίους πόρους για να μπορέσουν να ζήσουν στα πλαίσια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και οι οποίοι δεν μπορούν να επωφεληθούν από άλλες μορφές κοινωνικής ασφάλισης (από π.χ. επίδομα ανεργίας).
‘Everyone has the right to social aid.
Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 57 παράγραφος 1 του νόμου περί ΔΚΚΔ διευκρινίζει ότι το ΔΚΚΔ έχει ως αποστολή να διασφαλίζει στα άτομα και στις οικογένειες τη βοήθεια που οφείλει το κοινωνικό σύνολο.
The purpose of such aid is to enable everyone to lead a life in keeping with human dignity.
Περιγράφει την αποστολή αυτή ως εξής: «Παρέχει όχι μόνο προσωρινή ή θεραπευτική, αλλά και προληπτική βοήθεια.
CPAS shall be set up to provide such aid in accordance with the conditions laid down in this Law.’
Ενθαρρύνει την κοινωνική συμμετοχή των χρηστών.
In practice, the CPAS provide social aid to persons who do not have the resources to be able to live in dignity and who are ineligible for other forms of social security (e.g. unemployment benefits).