natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Το 1974, το Δικαστήριο έκρινε [32] ότι οποιοδήποτε μέτρο που αποσκοπεί στην απαλλαγή εταιρειών συγκεκριμένου κλάδου από τις επιβαρύνσεις που απορρέουν από τη συνήθη εφαρμογή του φορολογικού συστήματος (χωρίς η απαλλαγή αυτή να δικαιολογείται από τη φύση ή τη γενική δομή του εν λόγω συστήματος) συνιστά κρατική ενίσχυση.
The Court held in 1974 [32] that any measures intended to exempt firms in a particular sector from the charges arising from the normal application of a tax system (without there being any justification for this exemption on the basis of the nature or general scheme of this system) constituted State aid.
Το 1987 [33] το Δικαστήριο δήλωσε ρητά ότι η απώλεια φορολογικών εσόδων ισοδυναμεί με κατανάλωση ισόποσων κρατικών πόρων υπό μορφή δημοσιονομικών. Η προσέγγιση αυτή αντικατοπτρίζεται επίσης σε αποφάσεις της Αρχής πριν από τη θέση σε ισχύ του νόμου περί φορολογίας του Λιχτενστάιν, στις οποίες κατέληγε στο συμπέρασμα ότι οι απαλλαγές επιχειρήσεων από τη φορολογία συνιστούσαν (ασύμβατη) κρατική ενίσχυση στη Φινλανδία το 1994 [34] και στη Νορβηγία το 1995 [35] και το 1997 [36].
In 1987 [33] the Court explicitly stated that a loss of tax revenue was equivalent to consumption of State resources in the form of fiscal expenditure.This approach is also reflected in decisions of the Authority prior to the implementation of the Liechtenstein Tax Act, where it concluded that exemptions from the tax payable by undertakings was (incompatible) State aid in Finland in 1994 [34] and in Norway in 1995 [35] and 1997 [36].
Την 1η Δεκεμβρίου 1997, μετά από ευρεία συζήτηση σχετικά με την ανάγκη για συντονισμένη δράση σε κοινοτικό επίπεδο με σκοπό την αντιμετώπιση του επιζήμιου φορολογικού ανταγωνισμού, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Υπουργών ενέκρινε μια σειρά συμπερασμάτων και εξέδωσε ψήφισμα σχετικά με έναν κώδικα δεοντολογίας για τη φορολογία των επιχειρήσεων [37].
On 1 December 1997, following a wide-ranging discussion on the need for coordinated action at Community level to tackle harmful tax competition, the European Council of Ministers adopted a series of conclusions and agreed a resolution on a code of conduct for business taxation [37].
Στο πλαίσιο της συμφωνίας που επετεύχθη, η Επιτροπή ανέλαβε να συμβάλει στην επίτευξη του στόχου της καταπολέμησης του επιζήμιου φορολογικού ανταγωνισμού, εκδίδοντας ανακοίνωση [38] σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις, στο πλαίσιο των μέτρων που σχετίζονται με την άμεση φορολογία των επιχειρήσεων και δεσμεύτηκε να μεριμνήσει «για την αυστηρή εφαρμογή των σχετικών με τις εν λόγω ενισχύσεις κανόνων». Κατά τη δημοσίευσή της, τον Δεκέμβριο του 1998, η ανακοίνωση προέβλεπε ότι «σύμφωνα με μια πάγια πλέον πρακτική και νομολογία [39], αποτελεί ενίσχυση το φορολογικό μέτρο που έχει ως κύριο αποτέλεσμα να ευνοεί έναν ή περισσότερους τομείς δραστηριότητας» [40].
As part of the agreement reached, the Commission undertook to contribute to the objective of tackling harmful tax competition by implementing a notice [38] on the application of the State aid rules to measures relating to direct business taxation and committed itself ‘to the strict application of the aid rules concerned.’ When published in December 1998, the notice stated that ‘According to well-established practice and case-law [39], a tax measure whose main effect is to promote one or more sectors of activity constitutes aid’ [40].
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεσμεύτηκε για την αυστηρότερη εφαρμογή των ήδη υφιστάμενων κανόνων [41].
The Commission, therefore, committed itself to the stricter application of rules which already existed [41].
Επίσης, σύμφωνα με τη νομολογία, ακόμη και αν μπορούσε να αποδειχθεί ότι υπήρξε πράγματι μια τέτοια αλλαγή στην πρακτική, το επιχείρημα ότι τα φορολογικά μέτρα είναι υφιστάμενη ενίσχυση δεν θα μπορούσε και πάλι να γίνει δεκτό, διότι δεν αποδεικνύει ότι η όποια αλλαγή στα κριτήρια της επιλεκτικότητας που εφαρμόζει είτε η Επιτροπή είτε η Αρχή μπορεί να αποδοθούν στην «εξέλιξη του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου» υπό την έννοια του άρθρου 1 στοιχείο β) σημείο v) του μέρους II του πρωτοκόλλου 3 [42]. Η Αρχή δεν αποδέχεται κατά συνέπεια ότι τα μέτρα μπορούν να χαρακτηριστούν υφιστάμενη ενίσχυση που εφαρμόστηκε πριν από κάποια εξέλιξη της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.
Further, in line with case-law, even if it could be established that there had been such a change of practice, the argument that the tax measures are existing aid still could not be accepted, for it fails to show that any change in the criteria for ascertaining selectivity applied by either the Commission or the Authority is attributable to the ‘evolution of the European Economic Area’ within the meaning of Article 1(b)(v) of Part II of Protocol 3 [42].The Authority does not accept, therefore, that the measures can be defined as existing aid implemented prior to an evolution of the EEA Agreement.
Οι αρχές του Λιχτενστάιν δεν συμμορφώθηκαν επομένως με τις υποχρεώσεις τους δυνάμει του άρθρου 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3.
The Liechtenstein authorities did not, therefore, comply with their obligations under Article 1(3) of Part I of Protocol 3.
Σε ό,τι αφορά τη δεκαετή προθεσμία παραγραφής, η Αρχή δέχεται ότι η ενίσχυση που καταβλήθηκε πριν την 15η Μαρτίου 1997 δεν δύναται να ανακτηθεί δυνάμει του άρθρου 1 στοιχείο β) σημείο iv) και του άρθρου 15 του μέρους II του πρωτοκόλλου 3.
In so far as the 10 year limitation period is concerned, the Authority accepts that aid paid prior to 15 March 1997 cannot be recovered by virtue of Articles 1(b)(iv) and 15 of Part II of Protocol 3.
Εντούτοις, η Αρχή δεν δέχεται ότι απλώς και μόνο το γεγονός ότι οι σχετικές νομοθετικές διατάξεις εφαρμόστηκαν πριν τη 15η Μαρτίου 1997 σημαίνει ότι όλες οι ενισχύσεις που καταβλήθηκαν έκτοτε θα πρέπει να αποτελούν υφιστάμενες ενισχύσεις.
However the Authority does not accept that the mere fact that the relevant statutory provisions were implemented before 15 March 1997 means that all aid paid thereafter is existing aid.
Σε περιπτώσεις που η ενίσχυση καταβάλλεται τμηματικά (όπως για παράδειγμα στο πλαίσιο καθεστώτος ενισχύσεων ή φορολογικής διάταξης όπως στην προκείμενη περίπτωση), η προθεσμία παραγραφής αρχίζει κατά την ημερομηνία χορήγησης κάθε μεμονωμένης ενίσχυσης (και όχι κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος του μέτρου ή του φορολογικού καθεστώτος).
In cases where aid is paid repeatedly (such as a scheme or tax provision such as the case in hand), the limitation period begins on the day each individual aid is granted (as opposed to when the tax measure or scheme was first put into effect).
Όπως επισήμαινε το Πρωτοδικείο [43], «στην περίπτωση ενός καθεστώτος ενισχύσεων που θεσπίστηκε περισσότερα από δέκα έτη πριν από την πρώτη διακοπή της παραγραφής, οι παράνομες και ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά ενισχύσεις που χορηγήθηκαν βάσει του καθεστώτος αυτού κατά τη διάρκεια των δέκα τελευταίων ετών υπόκεινται σε ανάκτηση».
As stated by the Court of First Instance [43], ‘In the case of an aid scheme introduced more than 10 years before the first interruption of the limitation period, the unlawful aid incompatible with the common market granted under that scheme during the last 10 years is therefore subject to recovery’.
Κατά συνέπεια, η Αρχή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ενίσχυση που καταβλήθηκε στο πλαίσιο ειδικών φορολογικών κανόνων που εφαρμόζονται για τις εταιρείες διαχείρισης επενδύσεων δεν είναι συμβατή με τη συμφωνία για τον ΕΟΧ.
The Authority therefore concludes that the aid paid through special tax rules applicable to investment management companies is not compatible with the EEA Agreement.
Οι αρχές του Λιχτενστάιν και οι δικαιούχοι της ενίσχυσης τρίτοι ισχυρίστηκαν ότι η ανάκτηση της εν λόγω ενίσχυσης αντίκειται στις θεμελιώδεις αρχές της νομοθεσίας για τον ΕΟΧ, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι οι ενέργειες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δημιούργησαν στους δικαιούχους προσδοκίες ότι η χορήγηση της εν λόγω ενίσχυσης ήταν σύννομη.
The Liechtenstein authorities and third party recipients of aid have argued that recovery of aid would breach fundamental principles of EEA law, arguing that actions of the European Commission created an expectation on the part of beneficiaries that the aid had been lawfully granted.
Προβλήθηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι την ημερομηνία κατά την οποία το Λιχτενστάιν αποτέλεσε συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας για τον ΕΟΧ η φορολογία εταιρειών επενδύσεων δεν συνιστούσε κρατική ενίσχυση, ούτε προβλεπόταν μεταβολή της κατάστασης.
It has also been argued that when Liechtenstein became a party to the EEA Agreement the taxation of investment companies did not involve State aid, nor was it foreseeable.
Η Αρχή εξάγει το συμπέρασμα ότι οι αρχές του Λιχτενστάιν χορήγησαν παρανόμως την εν λόγω ενίσχυση, κατά παράβαση του άρθρου 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3.
The Authority concludes that the Liechtenstein authorities have unlawfully implemented the aid in question in breach of Article 1(3) of Part I to Protocol 3.
Για τους προαναφερθέντες λόγους, η εν λόγω ενίσχυση δεν είναι συμβατή με τη λειτουργία της συμφωνίας για τον ΕΟΧ,
The aid is not compatible with the functioning of the EEA Agreement for the reasons set out above,
Τα μέτρα ενίσχυσης τα οποία εφαρμόστηκαν από τις αρχές του Λιχτενστάιν υπέρ εταιρειών επενδύσεων και τα οποία καταργήθηκαν από την 30ή Ιουνίου 2006 δεν είναι συμβατά με τη λειτουργία της συμφωνίας για τον ΕΟΧ κατά την έννοια του άρθρου 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.
The aid measures implemented by the Liechtenstein authorities in favour of investment companies, and which were repealed with effect from 30 June 2006, are not compatible with the functioning of the EEA Agreement within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement.
Δεδομένου ότι οι αρχές του Λιχτενστάιν δεν συμμορφώθηκαν με την υποχρέωση να κοινοποιήσουν στην Αρχή την ενίσχυση πριν από τη χορήγησή της, όπως προβλέπεται στο άρθρο 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3, τα εν λόγω μέτρα συνιστούν παράνομη κρατική ενίσχυση.
In view of the failure by the Liechtenstein authorities to comply with the requirement to notify the Authority before implementing aid in accordance with Article 1(3) of Part I of Protocol 3, the measures involved unlawful State aid.
Οι αρχές του Λιχτενστάιν λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να ανακτήσουν από τις εταιρείες επενδύσεων την ενίσχυση η οποία αναφέρεται στο άρθρο 1 και η οποία τέθηκε παρανόμως στη διάθεση των δικαιούχων από τις 15 Μαρτίου 1997 μέχρι την ημερομηνία κατά την οποία οι δικαιούχοι επωφελήθηκαν για τελευταία φορά από τις φορολογικές απαλλαγές μετά την κατάργησή τους, το 2006.
The Liechtenstein authorities shall take all necessary measures to recover from the investment companies the aid referred to in Article 1 and unlawfully made available to the beneficiaries from 15 March 1997 until the date in which beneficiaries last benefitted from the tax exemptions following their repeal in 2006.
Η ενίσχυση ανακτάται άμεσα και οπωσδήποτε το αργότερο μέχρι τις 3 Μαρτίου 2011, σύμφωνα με τις διαδικασίες της εθνικής νομοθεσίας, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω διαδικασίες επιτρέπουν την άμεση και αποτελεσματική εκτέλεση της παρούσας απόφασης.
Recovery shall be effected without delay, and in any event by 3 March 2011, and in accordance with the procedures of national law, provided that they allow the immediate and effective execution of the decision.
Οι ανακτώμενες ενισχύσεις περιλαμβάνουν τόκους και τόκους από ανατοκισμό από την ημερομηνία κατά την οποία τα σχετικά ποσά τέθηκαν στη διάθεση των δικαιούχων μέχρι την ημερομηνία της ανάκτησής τους.
The aid to be recovered shall include interest and compound interest from the date on which it was at the disposal of the beneficiaries until the date of its recovery.
Οι εν λόγω τόκοι υπολογίζονται βάσει του άρθρου 9 της απόφασης σχετικά με τα μέτρα εφαρμογής.
Interest shall be calculated on the basis of Article 9 of the Implementing Provisions Decision.
Οι αρχές του Λιχτενστάιν ενημερώνουν την Αρχή, εντός δύο μηνών μετά την κοινοποίηση της παρούσας απόφασης, σχετικά με τα μέτρα που έχουν ληφθεί για τη συμμόρφωση με αυτήν.
The Liechtenstein authorities shall inform the Authority, within two months of notification of this Decision, of the measures taken to comply with it.
Το κείμενο στην αγγλική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό.
Only the English language version of this Decision is authentic.
Διατίθεται στη διεύθυνση: http://www.eftasurv.int/media/decisions/195-04-COL.pdf
Available at: http://www.eftasurv.int/media/decisions/195-04-COL.pdf
ΕΕ C 236 της 1.10.2009 και συμπλήρωμα ΕΟΧ αριθ. 51 της 1.10.2009.
OJ C 236, 1.10.2009 and EEA Supplement No 51, 1.10.2009.
Liechtensteinisches Landesgesetzblatt 1961, αριθ. 7, με τις μεταγενέστερες τροποποιήσεις.
Liechtensteinisches Landesgesetzblatt 1961, Nr. 7, with subsequent amendments.
Άρθρο 2 παράγραφος 1 του νόμου του 1996 για τις επιχειρήσεις επενδύσεων.
Section 2(1) of the 1996 Investment Undertakings Act.
Βλέπε άρθρο 3 παράγραφος 2 του νόμου του 1996 για τις επιχειρήσεις επενδύσεων.
See Section 3(2) of the 1996 Investment Undertakings Act.
Βλέπε άρθρο 3 παράγραφος 3 του νόμου του 1996 για τις επιχειρήσεις επενδύσεων.
See Section 3(3) of the 1996 Investment Undertakings Act.
Βλέπε άρθρο 39 παράγραφος 2 του νόμου του 1996 για τις επιχειρήσεις επενδύσεων.
See Section 39(2) of the 1996 Investment Undertakings Act.
Οι αρχές του Λιχτενστάιν δήλωσαν ότι είναι αδύνατη η πλήρης απαρίθμηση των εν λόγω αμοιβών, δεδομένου ότι η διεύθυνση του ταμείου (ή η διαχείριση της εταιρείας επενδύσεων) έχει τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίζει για την είσπραξη αμοιβών.
The Liechtenstein authorities have stated that it is impossible to list these fees exhaustively as a fund direction (or the management side of the investment company) is free to levy fees at its own discretion.
Οι ιδιώτες υπόκεινται σε φόρο εισοδήματος («Erwerbssteuer») και σε φόρο ακινήτου περιουσίας ( «Vermögenssteuer»), που δεν αφορούν την παρούσα έρευνα.
Private persons are subject to income tax (Erwerbssteuer) and property tax (Vermögenssteuer), which are not relevant for this investigation.
Το καθαρό κέρδος καθορίζεται σε σχέση με το φορολογήσιμο κεφάλαιο.
The net profit is set in relation to the taxable capital.
Ο φορολογικός συντελεστής καθορίζεται στη συνέχεια στο ήμισυ του ποσοστού του καθαρού κέρδους σε σχέση με το φορολογήσιμο κεφάλαιο.
The tax rate is then set at half the percentage which the net profit constitutes of the taxable capital.
Υπάρχει ωστόσο ελάχιστος συντελεστής 7,5 % και ανώτατο όριο 15 %, βλέπε άρθρο 79 παράγραφος 2 του νόμου περί φορολογίας.
However, there is a minimum level of 7,5 % and a maximum ceiling of 15 %, see Section 79(2) of the Tax Act.
Άρθρο 88(d) του νόμου περί φορολογίας.
Section 88(d) of the Tax Act.
Οι εταιρείες με νόμιμη έδρα στην ημεδαπή (domiciliary) είναι νομικές οντότητες εγγεγραμμένες σε δημόσιο μητρώο, των οποίων η έδρα ή τα γραφεία βρίσκονται στο Λιχτενστάιν, αλλά δεν ασκούν οποιεσδήποτε εμπορικές ή επιχειρηματικές δραστηριότητες στο Λιχτενστάιν.
Domiciliary companies are legal entities registered in the public register which only have their seat or an office in Liechtenstein, but do not exercise any commercial or business activity in Liechtenstein.
Η εν λόγω ευνοϊκή για τις εταιρείες με νόμιμη έδρα στην ημεδαπή φορολογική παρέκκλιση χρονολογείται πριν από την προσχώρηση του Λιχτενστάιν στη συμφωνία για τον ΕΟΧ και, επομένως, δεν εντάσσεται στο πλαίσιο της παρούσας απόφασης, η οποία αφορά μόνο φορολογικές παρεκκλίσεις που θεσπίστηκαν μετά την 1η Μαΐου 1995, ημερομηνία κατά την οποία εντάχθηκε το Λιχτενστάιν στον ΕΟΧ.
The tax derogation in favour of domiciliary companies pre-dates the entry of Liechtenstein to the EEA Agreement and is therefore not part of this Decision, which deals only with tax derogations introduced after 1.5.1995, the date of Liechtenstein’s entry to the EEA.
Βλέπε άρθρο 85 παράγραφος 2 του νόμου περί φορολογίας, όπως τροποποιήθηκε το 1996, LGBL 1996, αριθ. 88.
Cf. Section 85(2) of the Tax Act in the form of the 1996 amendment, LGBL 1996 Nr. 88.
Καταργήθηκαν το άρθρο 88 στοιχείο f), το άρθρο 88 στοιχείο g), το άρθρο 88 στοιχείο h) σημείο 3 και το άρθρο 88 στοιχείο i) σημείο 2 του νόμου περί φορολογίας του 1961, σχετικά με τη φορολογία τοκομεριδίων ταμείων επενδύσεων.
Sections 88(f), 88(g), 88(h)(3), 88(i)(2) of the 1961 Tax Act, which dealt with the coupon taxation of investment funds were repealed.
Σε ό,τι αφορά την έναρξη ισχύος, βλέπε νόμο της 3ης Μαΐου 1996 σχετικά με την τροποποίηση του νόμου περί φορολογίας (Abänderung des Steuergesetzes), LGBl. αριθ. 88 της 10ης Ιουλίου 1996.
Nr. 88 of 10.7.1996.
Ο νόμος προέβλεπε επίσης την κατάργηση του άρθρου 84 παράγραφος 5 και την προσθήκη ενός νέου άρθρου 86 παράγραφος 2, η οποία προέβλεπε ότι τα υπό διαχείριση περιουσιακά στοιχεία και των δύο κατηγοριών επενδυτικών επιχειρήσεων απαλλάσσονταν ρητά από την καταβολή φόρου κεφαλαίου.
The Act was also the repeal of Section 84(5) and the insertion of a new Section 86(2), which provided that the managed assets of both types of investment undertakings were explicitly exempted from payment of the capital tax.
Απόφαση της Επιτροπής της 22ας Σεπτεμβρίου 2004, κρατική ενίσχυση αριθ. 354/04.
Commission Decision of 22 September 2004, State aid N 354/04.
Απόφαση της Επιτροπής της 13ης Φεβρουαρίου 2008, κρατική ενίσχυση αριθ. 480/07.
Commission Decision of 13 February 2008, State aid N 480/07.
Για παράδειγμα, το Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι ένα φορολογικό μέτρο δεν στερείται του επιλεκτικού χαρακτήρα του απλώς και μόνο διότι βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια· βλέπε απόφαση του Πρωτοδικείου της 6ης Μαρτίου 2002, στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-127/99, T-129/99 και T-148/99, Diputación Foral de Álava e.a. κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, II-1275.
The Court of First Instance has, for example, recognised that a fiscal measure does not lose its character as being selective just because it is based on objective criteria, see judgment of the CFI of 6.3.2002, T-127/99,T-129/99 and T-148/99, Diputación Foral de Álava e.a. v Commission [2002] ECR II-1275.
Υπόθεση C-308/01 GIL Insurance και λοιποί, Συλλογή 2004, σ. I-4777, σκέψη 68.
Case C-308/01 GIL Insurance and Others [2004] ECR I-4777, paragraph 68.
Βλέπε επίσης υπόθεση C-143/99 Adria-Wien Pipeline, Συλλογή 2001, σ. I-8365, σκέψη 41· υπόθεση C-409/00 Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 2003, σ. I-1487, σκέψη 47.
See also Case C-143/99 Adria-Wien Pipeline [2001] ECR I-8365, paragraph 41, Case C-409/00 Spain v Commission [2003] ECR I-1487, paragraph 47.
Προαναφερθείσες συνεκδικαζόμενες υποθέσεις E-5/04 – E-7/04 Fesil and others v the Authority, σκέψεις 82 και επόμενες.
Joined Cases E-5/04–E-7/04 Fesil and others v the Authority, cited above, paragraphs 82 et seq.
Τα δύο αυτά είδη επιχειρήσεων επενδύσεων πρέπει να διαχωρίζουν τα ίδια περιουσιακά στοιχεία τους από τα διαχειριζόμενα περιουσιακά στοιχεία των επενδυτών, τα οποία φυλάσσονται σε τράπεζα καταθέσεων και σε περίπτωση πτωχευτικής διαδικασίας, τα ίδια περιουσιακά στοιχεία είναι στη διάθεση των πιστωτών, τόσο όσον αφορά τα ταμεία επενδύσεων όσο και τις εταιρείες επενδύσεων.
Both types of investment undertakings must keep the company’s own assets separate from the managed assets of the investors, held in the deposit bank; and in bankruptcy proceedings, the own assets are at the disposal of the creditors for both investment funds and investment companies.
Οι ευνοϊκοί φορολογικοί συντελεστές για εταιρείες με νόμιμη έδρα στην ημεδαπή δεν αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας από μέρους της Αρχής δεδομένου ότι οι εν λόγω διατάξεις ήταν προγενέστερες της συμφωνίας για τον ΕΟΧ.
Favourable tax rates for domiciliary companies have not been the subject of an investigation by the Authority as the provisions pre-dated the EEA Agreement.
Αναφέρθηκε σε πραγματογνωμοσύνη που υποβλήθηκε από τις αρχές του Λιχτενστάιν σχετικά με τις νομικές μορφές επιχειρήσεων επενδύσεων και την αντίστοιχη φορολογία στην οποία υπόκειντο (τμήμα DII,β.ii.3).
Quoted from an expert opinion submitted by the Liechtenstein authorities on the legal forms of investment undertakings and the respective taxation they were subject to (Section DII, b.ii.3).
Υπόθεση C-8/03, Banque Bruxelles Lambert SA (BBL) κατά Βελγικού Δημοσίου, Συλλογή 2004, σ. I-10157, σκέψεις 42 και 43.
Case C-8/03, Banque Bruxelles Lambert SA (BBL) v Belgian State [2004] ECR. I-10157, paragraphs 42 and 43.
Μολονότι η απόφαση ελήφθη στον τομέα της φορολογίας, εντούτοις η Αρχή κρίνει ότι το εν λόγω πρόβλημα είναι το ίδιο στο πλαίσιο των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις.
The judgment was given in the area of taxation, however the Authority considers that the problem in question is the same under the State aid rules.
Βλέπε επίσης απόφαση της Επιτροπής της 6ης Σεπτεμβρίου 2005 σχετικά με το ιταλικό καθεστώς για συλλογικές επενδύσεις σε κινητές αξίες (ΕΕ L 268 της 27.9.2006, σ. 1) (εφεξής «ιταλικό καθεστώς συλλογικών επενδύσεων»).
See also Commission Decision of 6 September 2005 on the Italian scheme for collective investments in transferable securities (OJ L 268, 27.9.2006, p. 1) (hereafter Italian collective investment scheme).
Βλέπε επίσης απόφαση της Επιτροπής της 6ης Σεπτεμβρίου 2005 σχετικά με το ιταλικό καθεστώς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΕΕ L 268 της 27.9.2006, σ. 1) και υπόθεση T-445/05 Associazione Italiana del risparmio gestito, και λοιποί κατά Επιτροπής, σκέψεις 127 και επόμενες.
See also Commission Decision of 6 September 2005 on the Italian scheme for collective investments in transferable securities (OJ L 268, 27.9.2006, p. 1) and Case T-445/05 Associazione Italiana del risparmio gestito, e.a. v Commission, paragraphs 127 ff.
Υπόθεση T-214/95 Vlaamse Gewest κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-717, σκέψη 46.
Case T-214/95 Vlaamse Gewest v Commission [1998] ECR II-717, paragraph 46.
Υπόθεση T-424/05, Ιταλία κατά Επιτροπής, απόφαση της 4ης Μαρτίου 2009, σκέψεις 154 και επόμενες.
Case T-424/05, Italy v Commission, judgment of 4 March 2009, paragraphs 154 ff.
Βλέπε απόφαση για το ιταλικό καθεστώς συλλογικών επενδύσεων, σκέψη 45, που επιβεβαιώθηκε από το Πρωτοδικείο στην προαναφερθείσα υπόθεση T-445/05 Associazione italiana del risparmio gestito κατά Επιτροπής, και στην υπόθεση T-424/05 Ιταλία κατά Επιτροπής.
See Italian collective investment scheme, paragraph 45, upheld by the Court of First Instance in Case T-445/05 Associazione italiana del risparmio gestito v Commission cited above, and T-424/05 Italy v Commission.
Βλέπε προαναφερθείσα υπόθεση T-424/05, σκέψη 156.
See Case T-424/05, cited above, paragraph 156.
Σύμφωνα με τη νομολογία (βλέπε προαναφερθείσα υπόθεση T-424/05, σκέψη 160), η Αρχή δεν απαιτείται να αποδείξει ότι όλες οι εταιρείες επενδύσεων λειτουργούν σε διεθνείς αγορές.
In line with case-law (see Case T-424/05, cited above, paragraph 160), the Authority need not demonstrate that all investment companies operate in international markets.
Αρκεί στην αξιολόγηση των καθεστώτων ενισχύσεων να εκτιμώνται τα γενικά χαρακτηριστικά τους χωρίς να εξετάζεται μεμονωμένα κάθε εφαρμογή.
It is sufficient in the assessment of aid schemes to assess their general characteristics without examining each individual application.
Όπου οι φορολογικές ελαφρύνσεις για τη βιομηχανική παραγωγή καταργήθηκαν μετά από απόφαση της αρχής με ημερομηνία 1ης Δεκεμβρίου 1994, αριθ. 213/94/COL.
Where tax reliefs on industrial production were abolished following a decision of the Authority dated 1 December 1994, No 213/94/COL.
Απόφαση της Αρχής αριθ. 106/95/COL σχετικά με απαλλαγή από βασικό φόρο για γυάλινη συσκευασία, με ημερομηνία 31ης Οκτωβρίου 1995.
Authority Decision No 106/95/COL concerning a tax exemption from a basic tax for glass packaging dated 31 October 1995.
Απόφαση της Αρχής αριθ. 145/97/COL της 14ης Μαΐου 1997 σχετικά με τα κατάλληλα μέτρα για τη φορολογία της κοινωνικής ασφάλισης που εμφανίζει περιφερειακές διαφοροποιήσεις.
Authority Decision No 145/97/COL of 14 May 1997 concerning appropriate measures regarding regionally differentiated social security taxation.
Βλέπε μεταξύ άλλων, υπόθεση C-387/92 Banco Exterior de España SA κατά Ayuntamiento de Valencia, Συλλογή 1994, σ. I-877.
See, among others, Case C-387/92 Banco Exterior de España SA v Ayuntamiento de Valencia [1994] ECR I-877.
Βλέπε ενότητα Ι του Κώδικα Δεοντολογίας.
See Section J of the Code of Conduct.