natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Πέραν τούτου, η Αρχή επιδιώκει την ανάπτυξη της συνεργασίας της με τα εθνικά δικαστήρια, θεσπίζοντας πιο εύχρηστα εργαλεία, τα οποία θα διευκολύνουν το καθημερινό έργο των εθνικών δικαστών.
In addition, the Authority seeks to develop its cooperation with national courts by introducing more practical tools for supporting national judges in their daily work.
Το παρόν κεφάλαιο αντικαθιστά το κεφάλαιο των κατευθυντήριων γραμμών της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ για τις κρατικές ενισχύσεις σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων [3] και δεν προδικάζει οποιαδήποτε ερμηνεία της συμφωνίας ΕΟΧ και των κανονιστικών διατάξεων από το δικαστήριο της ΕΖΕΣ.
This Chapter replaces the Chapter of the EFTA Surveillance Authority’s State Aid Guidelines on co-operation between national courts and the EFTA Surveillance Authority in the state aid field [3] and is without prejudice to any interpretation of the EEA Agreement and regulatory provisions by the EFTA Court.
ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΝΙΣΧΥΣΕΩΝ
ROLE OF NATIONAL COURTS IN STATE AID ENFORCEMENT
Γενικά
General issues
Ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης
Identifying state aid
Το πρώτο ερώτημα το οποίο πρέπει να απαντηθεί από τα εθνικά δικαστήρια και τους δυνητικούς ενάγοντες είναι κατά πόσον το συγκεκριμένο μέτρο συνιστά όντως κρατική ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 61 της συμφωνίας ΕΟΧ.
The first question which national courts and potential claimants face is whether the measure concerned actually constitutes state aid within the meaning of Article 61 of the EEA Agreement.
Το άρθρο 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας ΕΟΧ καλύπτει «ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη μέλη της ΕΚ, τα κράτη της ΕΖΕΣ ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό διά της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ των συμβαλλομένων μερών συναλλαγές».
Article 61(1) of the EEA Agreement covers “any aid granted by EC Member States, EFTA States or through State resources in any form whatsoever which distorts or threatens to distort competition by favouring certain undertakings or the production of certain goods, in so far as it affects trade between Contracting Parties”.
Η έννοια της κρατικής ενίσχυσης είναι ευρύτερη από την έννοια της επιχορήγησης [4].
The notion of state aid is not limited to subsidies [4].
Καλύπτει επίσης, μεταξύ άλλων, τις φορολογικές ελαφρύνσεις και τις επενδύσεις που χρηματοδοτούνται με κρατικούς πόρους και πραγματοποιούνται σε συνθήκες υπό τις οποίες ένας ιδιώτης επενδυτής θα είχε αρνηθεί τη στήριξή τους [5].
It also comprises, inter alia, tax concessions and investments from public funds made in circumstances in which a private investor would have withheld his support [5].
Υπό αυτή την έννοια, είναι αδιάφορο εάν η ενίσχυση χορηγείται απευθείας από το κράτος ή από δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς που αυτό ιδρύει ή ορίζει ως υπεύθυνους για τη χορήγησή της [6].
Whether the aid is granted directly by the State or by public or private bodies established or appointed by it to administer the aid is immaterial in this respect [6].
Ωστόσο, προϋπόθεση για να χαρακτηριστεί κρατική ενίσχυση η οικονομική στήριξη με πόρους του δημοσίου είναι να συνεπάγεται ευνοϊκή μεταχείριση ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής («επιλεκτικότητα»), σε αντίθεση προς τα γενικά μέτρα για τα οποία δεν ισχύουν οι διατάξεις του άρθρου 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας ΕΟΧ. [7] Επιπλέον, η ενίσχυση πρέπει να νοθεύει ή να απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό και να επηρεάζει τις συναλλαγές μεταξύ των συμβαλλομένων στη συμφωνία ΕΟΧ μελών.
But, for public support to be classified as state aid, the aid needs to favour certain undertakings or the production of certain goods (“selectivity”), as opposed to general measures to which Article 61(1) of the EEA Agreement does not apply [7].
Το ερώτημα κατά πόσον συγκεκριμένα μέτρα μπορούν να χαρακτηριστούν κρατικές ενισχύσεις απασχόλησε συχνά τη νομολογία του δικαστηρίου ΕΖΕΣ και των δικαστηρίων της Ευρωπαϊκής Κοινότητας [9] καθώς και την Αρχή και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά τη λήψη των αποφάσεών τους.
The case law of the EFTA Court and the courts of the European Community [9] and the decisions taken by the Authority and the European Commission have frequently addressed the question of whether certain measures qualify as state aid.
Επιπλέον, η Αρχή εξέδωσε λεπτομερείς οδηγίες για σειρά σύνθετων ζητημάτων, όπως η εφαρμογή της αρχής του ιδιώτη επενδυτή [10] και του κριτηρίου του ιδιώτη πιστωτή, [11] οι συνθήκες υπό τις οποίες οι κρατικές εγγυήσεις πρέπει να θεωρούνται κρατική ενίσχυση [12], η μεταχείριση των πωλήσεων ακινήτων του δημοσίου, [13] η ασφάλιση εξαγωγικών πιστώσεων, [14] η άμεση φορολογία των επιχειρήσεων [15], οι επενδύσεις επιχειρηματικών κεφαλαίων, [16] και οι κρατικές ενισχύσεις έρευνας, ανάπτυξης και καινοτομίας [17].
In addition, the Authority has issued detailed guidance on a series of complex issues, such as the application of the private investor principle [10] and of the private creditor test [11], the circumstances under which state guarantees must be regarded as state aid [12], the treatment of public land sales [13], export credit insurance [14], direct business taxation [15], risk capital investments [16], and state aid for research, development and innovation [17].
Ακόμη, στη συμφωνία ΕΟΧ ενσωματώθηκε ο κανονισμός της Επιτροπής για τις ενισχύσεις ήσσονος σημασίας [18].
Also, the Commission Regulation on aid below the de minimis thresholds [18] has been incorporated into the EEA Agreement.
Η νομολογία του δικαστηρίου ΕΖΕΣ και του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι κατευθυντήριες γραμμές και οι προηγούμενες αποφάσεις της Αρχής μπορούν να προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια στα εθνικά δικαστήρια και στους δυνητικούς ενάγοντες όσον αφορά την έννοια της κρατικής ενίσχυσης.
Case law of the EFTA Court and of the European Court of Justice, guidance from the Authority and decision making practice can provide valuable assistance to national courts and potential claimants concerning the notion of state aid.
Υποχρέωση αναστολής της εφαρμογής
The standstill obligation
Σύμφωνα με την τελευταία πρόταση του άρθρου 1 παράγραφος 3 στο μέρος I του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, τα κράτη της ΕΖΕΣ δεν μπορούν να εφαρμόσουν μέτρα κρατικών ενισχύσεων χωρίς προηγούμενη έγκριση της Αρχής (υποχρέωση αναστολής):
According to the last sentence of Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, EFTA States shall not implement state aid measures without the prior approval of the Authority (standstill obligation):
«Η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ ενημερώνεται εγκαίρως περί των σχεδίων που αποβλέπουν να θεσπίσουν ή να τροποποιήσουν τις ενισχύσεις, ώστε να δύναται να υποβάλει τις παρατηρήσεις της.
“The EFTA Surveillance Authority shall be informed, in sufficient time to enable it to submit its comments, of any plans to grant or alter aid.
Αν κρίνει ότι σχέδιο ενισχύσεως δεν συμβιβάζεται με τη λειτουργία της συμφωνίας ΕΟΧ, κατά το άρθρο 61 της εν λόγω συμφωνίας, κινεί αμελλητί τη διαδικασία που προβλέπεται από την παράγραφο 2. Το ενδιαφερόμενο κράτος δεν δύναται να εφαρμόσει τα σχεδιαζόμενα μέτρα πριν η Αρχή καταλήξει σε τελική απόφαση».
If it considers that any such plan is not compatible with the functioning of the EEA Agreement having regard to Article 61 of the EEA Agreement, it shall without delay initiate the procedure provided for in paragraph 2.
Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν να χορηγηθούν νόμιμα κρατικές ενισχύσεις χωρίς να απαιτείται προηγούμενη έγκριση της Αρχής:
However, there are a number of circumstances in which state aid can be lawfully implemented without prior approval of the Authority:
Πρόκειται για τις περιπτώσεις μέτρων που εμπίπτουν στον κανονισμό γενικής απαλλαγής [20].
This is the case where the measure is covered by the General Block Exemption Regulation [20].
Εφόσον το μέτρο πληροί όλες τις απαιτήσεις του κανονισμού γενικής απαλλαγής κατά κατηγορία, το κράτος ΕΖΕΣ απαλλάσσεται από την υποχρέωση κοινοποίησης του σχεδιαζόμενου μέτρου ενίσχυσης και δεν ισχύει η υποχρέωση αναστολής.
Where a measure meets all the requirements of the General Block Exemption Regulation, the EFTA State is relieved of its obligation to notify the planned aid measure and the standstill obligation does not apply.
Ομοίως, μια υπάρχουσα ενίσχυση [21] δεν υπόκειται σε υποχρέωση αναστολής. Αυτό περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ενίσχυση που χορηγήθηκε στο πλαίσιο καθεστώτος που προϋπήρχε της ένταξης κράτους ΕΖΕΣ στη συμφωνία ΕΟΧ ή καθεστώτος που είχε εγκριθεί στο παρελθόν από την Αρχή.
Similarly, existing aid [21] is not subject to the standstill obligation.
Τα εθνικά δικαστήρια ενδέχεται ενίοτε να επιληφθούν υποθέσεων που αφορούν τη δυνατότητα υπαγωγής στον κανονισμό γενικής απαλλαγής κατά κατηγορία και/ή σε καθεστώς υφιστάμενων ή εγκεκριμένων ενισχύσεων. Εφόσον κρίνεται η δυνατότητα υπαγωγής στον κανονισμό ή σε καθεστώς, το εθνικό δικαστήριο μπορεί να εκτιμήσει μόνον εάν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του κανονισμού ή του καθεστώτος.
National court proceedings in state aid matters may sometimes concern the applicability of the General Block Exemption Regulation and/or an existing or approved aid scheme.
Δεν μπορεί να εκτιμήσει εάν το μέτρο ενίσχυσης συμβιβάζεται με την κοινή αγορά, ακόμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει, δεδομένου ότι η εν λόγω εκτίμηση εμπίπτει στις αποκλειστικές αρμοδιότητες της Αρχής.
Where the applicability of the Regulation or a scheme is at stake, the national court can only assess whether all the conditions of the Regulation or scheme are met.
Σε περίπτωση που το εθνικό δικαστήριο καλείται να αποφανθεί για την υπαγωγή μέτρου σε καθεστώς εγκεκριμένων ενισχύσεων, μπορεί να ελέγξει μόνο εάν πληρούνται όλοι οι όροι της απόφασης έγκρισης.
If the national court needs to determine whether the measure falls under an approved aid scheme, it can only check whether all conditions of the approval decision are met.
Εάν το εθνικό δικαστήριο επιλαμβάνεται ζητήματος που αφορά το κύρος απόφασης της Αρχής, πρέπει να εφαρμόζει τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 34 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου. [24] Πάντως, αποκλείεται πλέον η δυνατότητα να αμφισβητηθεί το κύρος απόφασης της Αρχής με γνωμοδότηση συμβουλευτικού χαρακτήρα εφόσον ο ενάγων είχε αναμφισβήτητα τη δυνατότητα να προσβάλει την απόφαση ενώπιον του δικαστηρίου ΕΖΕΣ βάσει του άρθρου 230 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, αλλά δεν το έπραξε.
Where the issues raised at national level concern the validity of an Authority decision, the national court should rely on the procedure laid down in Article 34 of the Surveillance and Court Agreement [24].
Το εθνικό δικαστήριο μπορεί να ζητήσει γνωμοδότηση της Αρχής, όπως προβλέπεται στο τμήμα 2 του παρόντος κεφαλαίου, εφόσον διατηρεί αμφιβολίες σχετικά με τη δυνατότητα υπαγωγής στον κανονισμό γενικής απαλλαγής κατά κατηγορία ή σε καθεστώς υφιστάμενης ή εγκεκριμένης ενίσχυσης.
The national court may ask the Authority for an opinion under section 2 of this Chapter if it has doubts concerning the applicability of the General Block Exemption Regulation or an existing or approved aid scheme.
Ο ρόλος της Εποπτεύουσας Αρχής της ΕΖΕΣ και ο ρόλος των εθνικών δικαστηρίων
Respective roles of the EFTA Surveillance Authority and national courts
Τόσο τα εθνικά δικαστήρια όσο και η Αρχή διαδραματίζουν ζωτικής σημασίας πλην όμως διακριτούς ρόλους όσον αφορά τον έλεγχο της εφαρμογής της νομοθεσίας περί κρατικών ενισχύσεων. [26]
Both national courts and the Authority play essential, but distinct roles in the context of state aid enforcement [26].
Κύριος ρόλος της Αρχής είναι ο έλεγχος του συμβιβάσιμου των προβλεπόμενων μέτρων ενίσχυσης με τη λειτουργία της συμφωνίας ΕΟΧ, βάσει των κριτηρίων που θεσπίζονται στο άρθρο 61 παράγραφοι 2 και 3 της συμφωνίας.
The Authority’s main role is to examine the compatibility of proposed aid measures with the functioning of the EEA Agreement, based on the criteria laid down in Article 61(2) and (3) of the Agreement.
Η εκτίμηση του συμβιβάσιμου εμπίπτει στις αποκλειστικές αρμοδιότητες της Αρχής, η οποία υπόκειται σε έλεγχο από το δικαστήριο ΕΖΕΣ.
This compatibility assessment is the exclusive responsibility of the Authority, subject to review by the EFTA Court.
Τα εθνικά δικαστήρια δεν είναι αρμόδια να αποφανθούν για το συμβιβάσιμο μέτρου κρατικής ενίσχυσης προς τις διατάξεις του άρθρου 61 παράγραφοι 2 ή 3 της συμφωνίας ΕΟΧ. [27]
National courts do not have the power to declare a state aid measure compatible with Article 61(2) or (3) of the EEA Agreement [27].
Ο ρόλος του εθνικού δικαστηρίου εξαρτάται από το εκάστοτε μέτρο ενίσχυσης και κατά πόσον αυτό έχει κοινοποιηθεί δεόντως στην Αρχή και έχει τύχει έγκρισης:
The role of the national court depends on the aid measure at stake and whether this has been duly notified and approved by the Authority:
Τα εθνικά δικαστήρια μπορεί να κληθούν να παρέμβουν σε περιπτώσεις στις οποίες η αρχή κράτους ΕΖΕΣ [28] χορηγεί ενίσχυση κατά παράβαση της υποχρέωσης αναστολής.
National courts may be asked to intervene in cases where an EFTA State authority [28] has granted aid without respecting the standstill obligation.
Καταστάσεις του είδους αυτού προκύπτουν είτε διότι δεν έχει γίνει κοινοποίηση της ενίσχυσης είτε διότι η εθνική αρχή θέτει την ενίσχυση σε εφαρμογή πριν από την έγκριση της Αρχής. Ρόλος των εθνικών δικαστηρίων σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να προστατεύουν τα δικαιώματα των θιγόμενων από την παράνομη εφαρμογή της ενίσχυσης.
This situation can arise either because the aid was not notified at all, or because the national authority implemented it before the Authority’s approval.
Τα εθνικά δικαστήρια διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή των αποφάσεων ανάκτησης που λαμβάνονται βάσει του άρθρου 14 παράγραφος 1 του μέρους II του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, εφόσον η Αρχή αποφανθεί ότι η παρανόμως χορηγηθείσα ενίσχυση δεν συμβιβάζεται με τη λειτουργία της συμφωνίας ΕΟΧ και διατάξει το κράτος ΕΖΕΣ να ανακτήσει την ασυμβίβαστη ενίσχυση από τον αποδέκτη.
National courts also play an important role in the enforcement of recovery decisions adopted under Article 14(1) in Part II of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, where the Authority’s assessment leads it to conclude that aid granted unlawfully is incompatible with the functioning of the EEA Agreement and enjoins the EFTA State concerned to recover the incompatible aid from the beneficiary.
Τα εθνικά δικαστήρια επιλαμβάνονται τέτοιων υποθέσεων συνήθως κατόπιν αγωγής που ασκεί ο αποδέκτης για τον έλεγχο της νομιμότητας της αίτησης επιστροφής της ενίσχυσης που εκδίδεται από εθνικές αρχές.
The involvement of national courts in such cases will usually arise from actions brought by beneficiaries for review of the legality of the repayment request issued by national authorities.
Πάντως, σε συνάρτηση με δικονομικές διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας, υπάρχει επίσης δυνατότητα προσφυγής σε άλλου είδους δικαστικές ενέργειες (π.χ. αγωγές εκ μέρους των κρατών ΕΖΕΣ κατά του δικαιούχου με στόχο την πλήρη εφαρμογή της απόφασης είσπραξης της Αρχής).
However, depending on national procedural law, also other types of legal action can be possible (e.g. actions by EFTA State authorities against the beneficiary aimed at the full implementation of an Authority recovery decision).
Παράλληλα με την προάσπιση των ατομικών συμφερόντων, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να λαμβάνουν πλήρως υπόψη την αποτελεσματική εφαρμογή του άρθρου 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου και το συμφέρον της αγοράς του ΕΟΧ.
When preserving the interests of individuals, the national courts must take full account of the effectiveness of Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement and the interests of the EEA market.
Ο ρόλος των εθνικών δικαστηρίων στο ως άνω πλαίσιο εκτίθεται αναλυτικότερα στα τμήματα 1.2 και 1.3 του παρόντος κεφαλαίου.
The role of national courts in the above settings is set out in more detail under sections 1.2 and 1.3 of this Chapter.
Ρόλος των εθνικών δικαστηρίων στην επιβολή του άρθρου 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου – Παράνομες ενισχύσεις
Role of national courts in giving effect to Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement - Unlawful state aid
Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η υποχρέωση αναστολής που θεσπίζεται στο άρθρο 88 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ, η οποία αντικατοπτρίζεται στην τελευταία πρόταση του άρθρου 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου, παρέχει το δικαίωμα άμεσης και πραγματικής άσκησης των ατομικών δικαιωμάτων των θιγόμενων μερών (όπως των ανταγωνιστών του δικαιούχου).
According to the case law of the European Court of Justice, the standstill obligation laid down in Article 88(3) of the EC Treaty, which is mirrored by the last sentence of Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, gives rise to directly effective individual rights of affected parties (such as the competitors of the beneficiary) [30].
Τα εν λόγω θιγόμενα μέρη μπορεί να επιβάλουν τα δικαιώματά τους μέσω άσκησης αγωγής ενώπιον των αρμοδίων εθνικών δικαστηρίων κατά του χορηγούντος κράτους μέλους της ΕΕ.
These affected parties can enforce their rights by bringing legal action before competent national courts against the granting EC Member State.
Η άσκηση τέτοιου είδους αγωγών και κατά συνέπεια η προστασία των δικαιωμάτων των ανταγωνιστών του άρθρου 88 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ρόλους των εθνικών δικαστηρίων στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων.
Dealing with such legal actions and thus protecting competitor’s rights under Article 88(3) of the EC Treaty is one of the most important roles of national courts in the state aid field.
Τα εθνικά δικαστήρια στα κράτη ΕΖΕΣ επιτελούν την ίδια ακριβώς λειτουργία.
The national courts in the EFTA States fulfill the same function.
Ωστόσο, οι επιπτώσεις της εφαρμογής της νομοθεσίας του ΕΟΧ στο εσωτερικό των κρατών ΕΖΕΣ εξαρτώνται από το εκάστοτε συνταγματικό δίκαιο, βάσει του πρωτοκόλλου 35 της συμφωνίας ΕΟΧ.
However, in the EFTA States the internal effect of EEA law is governed by constitutional law, subject to Protocol 35 to the EEA Agreement.
Σύμφωνα με το πρωτόκολλο 35, τα κράτη ΕΖΕΣ είναι υποχρεωμένα να διασφαλίζουν, εν ανάγκη με ξεχωριστή νομοθετική διάταξη, ότι σε περιπτώσεις σύγκρουσης των εφαρμοστέων κανόνων ΕΟΧ με άλλες νομοθετικές διατάξεις υπερισχύουν οι εφαρμοστέοι κανόνες ΕΟΧ.
According to Protocol 35 the EFTA States must ensure, if necessary by a separate statutory provision, that in cases of conflict between implemented EEA rules and other statutory provisions, the implemented EEA rules prevail.
Σύμφωνα με το δικαστήριο ΕΖΕΣ, οι ιδιώτες και οι οικονομικοί παράγοντες πρέπει να μπορούν να επικαλούνται σε εθνικό επίπεδο όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από διατάξεις του δικαίου ΕΟΧ, [31] και να θεωρούν ότι αποτελούν τμήμα της αντίστοιχης εθνικής έννομης τάξης, εφόσον δεν υπόκεινται σε όρους και είναι αρκετά σαφή.
According to the EFTA Court, individuals and economic operators must be entitled to invoke and to claim at the national level any rights derived from provisions of the EEA law [31], as being or having been made part of the respective national legal order, if they are unconditional and sufficiently precise. [32].
Κατά την άποψη της Αρχής και σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που αφορά την ταυτόσημη διάταξη του άρθρου 88 παράγραφος 3 της συνθήκης ΕΚ, το άρθρο 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου πληροί τα σιωπηρά κριτήρια -ήτοι να μην υπόκειται σε όρους και να είναι αρκετά σαφής- του πρωτοκόλλου 35 της συμφωνίας ΕΟΧ.
In the view of the Authority and in accordance with the case law of the European Court of Justice on the identical provision in Article 88(3) of the EC Treaty, Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement fulfils the implicit criteria in Protocol 35 to the EEA Agreement of being unconditional and sufficiently precise.
Το γεγονός ότι η τελευταία πρόταση του άρθρου 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου ενσωματώθηκε στην εθνική έννομη τάξη των κρατών ΕΖΕΣ, [33] παρέχει στα θιγόμενα μέρη τη δυνατότητα να ασκούν αγωγή σε περίπτωση παράβασης της διάταξης περί αναστολής ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.
The fact that the last sentence of Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement has been incorporated in the national legal order of the EFTA States [33], gives affected parties a possibility to bring legal actions against a breach of the standstill provision before national courts.
Τα εθνικά δικαστήρια πρέπει κατά συνέπεια να χρησιμοποιούν όλα τα κατάλληλα ένδικα μέσα και να εφαρμόζουν όλες τις σχετικές διατάξεις του εθνικού δικαίου με στόχο τη θέση σε ισχύ των εθνικών νομοθετικών διατάξεων που αφορούν την εφαρμογή της τελευταίας φράσης του άρθρου 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου. [34]
A national court should consequently use all appropriate devices and remedies and apply all relevant provisions of national law to give effect to the national law implementing the last sentence of Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement [34].
Ο ουσιώδης ρόλος που διαδραματίζουν τα εθνικά δικαστήρια εν προκειμένω απορρέει επίσης από το γεγονός ότι η Αρχή έχει περιορισμένες αρμοδιότητες προστασίας των ανταγωνιστών ή των τρίτων έναντι της χορήγησης παράνομων ενισχύσεων.
The essential role played by national courts in this context also stems from the fact that the Authority’s own powers to protect competitors and other third parties against unlawful aid are limited.
Ειδικότερα, η Αρχή δεν δύναται να λάβει τελική απόφαση με την οποία θα διατάσσει την ανάκτηση της ενίσχυσης απλώς και μόνο γιατί η ενίσχυση δεν κοινοποιήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 3 του μέρους I του πρωτοκόλλου 3 της συμφωνίας για τη σύσταση Εποπτεύουσας Αρχής και Δικαστηρίου. [35] Συνεπώς, η Αρχή οφείλει να διεξάγει πλήρη έλεγχο του συμβιβάσιμου, ανεξαρτήτως αν τηρήθηκε ή μη η υποχρέωση αναστολής.
Most importantly, the Authority cannot adopt a final decision ordering recovery merely because the aid was not notified in accordance with Article 1(3) in Part I of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement [35].
Ο εν λόγω έλεγχος μπορεί να είναι χρονοβόρος και η δυνατότητα της Αρχής να εκδώσει προσωρινή διαταγή ανάκτησης υπόκειται σε πολύ αυστηρούς νομικούς όρους.
The Authority must therefore conduct a full compatibility assessment, regardless of whether the standstill obligation has been respected or not [36].
Για τον λόγο αυτό, οι αγωγές ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων προσφέρουν σημαντική προστασία σε ανταγωνιστές και τρίτους που θίγονται από την παράνομη κρατική ενίσχυση.
As a result, actions before national courts offer an important means of redress for competitors and other third parties affected by unlawful state aid.
Η ένδικη προστασία που μπορεί να ζητηθεί ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων περιλαμβάνει:
Remedies available before national courts include:
αποτροπή καταβολής της παράνομης ενίσχυσης
preventing the payment of unlawful aid;
ανάκτηση της παράνομης ενίσχυσης (ασχέτως συμβιβάσιμου)
recovery of unlawful aid (regardless of compatibility);
ανάκτηση τόκων για το χρονικό διάστημα της παρανομίας
recovery of illegality interest;
επιδίκαση αποζημίωσης σε ανταγωνιστές και σε τρίτους, καθώς και
damages for competitors and other third parties; and
προσωρινά μέτρα κατά της παράνομης ενίσχυσης.
interim measures against unlawful aid.