natgillin/translations-raw huggingface dataset:
Η συμφωνία ΕΟΧ μένει ουδέτερη σε ό,τι αφορά την επιλογή ενός κράτους σχετικά με τη δημόσια ή την ιδιωτική ιδιοκτησία.
The EEA Agreement adopts a neutral stance on the question of whether a State opts for public or private ownership of airports.
Όσον αφορά την ύπαρξη κρατικών ενισχύσεων, το βασικό ερώτημα είναι αν ο δικαιούχος ασκεί οικονομική δραστηριότητα [11].
As regards the existence of State aid, the essential point is whether the beneficiary is engaged in an economic activity [11].
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αεροπορικές εταιρείες ασκούν οικονομική δραστηριότητα.
There can be no doubt that airlines are engaged in an economic activity.
Ομοίως, από τη στιγμή που ένας αερολιμένας ασκεί οικονομικές δραστηριότητες, ανεξαρτήτως του νομικού καθεστώτος του και του τρόπου λειτουργίας του, αποτελεί επιχείρηση υπό την έννοια του άρθρου 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας ΕΟΧ και επομένως ισχύουν γι’ αυτόν οι κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις [12].
Likewise, once an airport engages in economic activities, regardless of its legal status or the way in which it is financed, it constitutes an undertaking within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement, and the rules on State aid therefore apply [12].
Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εφεξής το “Δικαστήριο”) στην υπόθεση “Αερολιμένες του Παρισιού” [13], αποφάνθηκε ότι οι δραστηριότητες διαχείρισης και εκμετάλλευσης αερολιμένων, οι οποίες περιλαμβάνουν την παροχή αερολιμενικών υπηρεσιών στις αεροπορικές εταιρείες και στους διαφόρους παρόχους υπηρεσιών σε έναν αερολιμένα, αποτελούν οικονομικές δραστηριότητες, καθόσον, από τη μια πλευρά, “συνίστανται στη διάθεση υπηρεσιών αερολιμενικών εγκαταστάσεων στις αεροπορικές εταιρείες και τους διαφόρους παρόχους έναντι καταβολής τέλους, του οποίου το ύψος καθορίζεται ελεύθερα από τον ίδιο το διαχειριστή και ότι, από την άλλη πλευρά, δεν εντάσσονται στην άσκηση δημοσίων αρμοδιοτήτων και είναι ανεξάρτητες από τις δραστηριότητες που συνδέονται με την άσκηση των αρμοδιοτήτων αυτών”.
In the “Aéroports de Paris” case [13], the European Court of Justice (hereinafter the Court of Justice) ruled that airport management and operation activities consisting in the provision of airport services to airlines and to the various service providers within airports are economic activities because they consist in the provision of airport facilities to airlines and the various service providers, in return for a fee at a rate freely fixed by the manager, and do not fall within the exercise of its official powers as a public authority and are separable from its activities in the exercise of such powers.
Επομένως, ο φορέας διαχείρισης ενός αερολιμένα ασκεί κατ’ αρχήν οικονομική δραστηριότητα, υπό την έννοια του άρθρου 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας ΕΟΧ, για την οποία ισχύουν οι κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων.
Thus, the airport operator, in principle, is engaged in an economic activity within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement, to which the rules on State aid apply.
Ωστόσο, δεν είναι κατ’ ανάγκη όλες οι δραστηριότητες ενός φορέα διαχείρισης οικονομικής φύσεως.
However, not all the activities of an airport operator are necessarily of an economic nature.
Χρειάζεται να γίνεται διαχωρισμός μεταξύ των δραστηριοτήτων αυτών και να προσδιορίζεται μέχρι ποίου βαθμού είναι όντως οικονομικής φύσεως [14].
It is necessary to distinguish between its activities and to establish to what extent its activities are of an economic nature [14].
Όπως επισημαίνει το Δικαστήριο, οι δραστηριότητες, οι οποίες, κανονικά εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του κράτους στην άσκηση των δικαιωμάτων του ως δημόσιας αρχής, δεν εντάσσονται στο πεδίο εφαρμογής των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις.
The Court of Justice has held that activities that normally fall under State responsibility in the exercise of its official powers as a public authority are not of an economic nature and do not fall within the scope of the rules on State aid.
Οι δραστηριότητες αυτές περιλαμβάνουν την ασφάλεια, τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας, τις αστυνομικές και τελωνειακές υπηρεσίες κ.λπ.. Κατά κανόνα, η χρηματοδότηση των δραστηριοτήτων αυτών πρέπει να περιορίζεται αυστηρά στην αντιστάθμιση του κόστους που επιφέρουν οι εν λόγω δραστηριότητες και να μη διοχετεύεται προς άλλες δραστηριότητες οικονομικής φύσεως [15].
Such activities include safety, air traffic control, police, customs, etc. Generally speaking, the financing of these activities must be strictly limited to compensation of the costs to which they give rise and may not be used instead to fund other economic activities [15].
Όπως είχε εξηγήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην ανακοίνωση της 10ης Οκτωβρίου 2001 μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, “Εννοείται, εφόσον ορισμένα μέτρα επιβάλλονται απευθείας στις αεροπορικές εταιρείες και σε άλλους φορείς του τομέα, όπως είναι οι αερολιμένες και οι πάροχοι υπηρεσιών αεροπλοΐας, η χρηματοδότησή τους από τις δημόσιες αρχές, δεν πρέπει να οδηγεί σε λειτουργικές ενισχύσεις μη συμβιβάσιμες με τη συνθήκη”.
As explained by the European Commission in its Communication of 10 October 2001 following the attacks of 11 September 2001, “It goes without saying that, if certain measures are imposed directly on airlines and other operators in the sector such as airports, suppliers of ground handling services and providers of air navigation services, the financing of such measures by the public authorities must not give rise to operating aid incompatible with the Treaty.”
Οι δραστηριότητες υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος των αερολιμένων
Airport activities constituting services of general economic interest
Ορισμένες οικονομικές δραστηριότητες των αερολιμένων μπορούν να θεωρηθούν από τη δημόσια αρχή ότι αποτελούν υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος.
Certain economic activities carried out by airports can be considered by the public authority as constituting a service of general economic interest.
Οι αρχές επιβάλλουν στην περίπτωση αυτή στο φορέα διαχείρισης του αερολιμένα ορισμένες υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας, προκειμένου να εξασφαλιστεί κατάλληλη διαχείριση του γενικού δημοσίου συμφέροντος.
In this case, the authority imposes on the airport operator certain public service obligations in order to ensure that the general public interest is appropriately served.
Στις περιπτώσεις αυτές, ο φορέας εκμετάλλευσης του αερολιμένα μπορεί να αποζημιωθεί από τις δημόσιες αρχές για το πρόσθετο κόστος που επιφέρει η υποχρέωση παροχής δημόσιας υπηρεσίας.
In such circumstances, the airport operator may be compensated by the public authorities for the additional costs deriving from the public service obligation.
Εν προκειμένω δεν αποκλείεται, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, η όλη διαχείριση ενός αερολιμένα να θεωρηθεί ως υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος.
It is not impossible for the overall management of an airport, in exceptional cases, to be considered a service of general economic interest.
Η δημόσια αρχή μπορεί τότε να επιβάλει υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας στον αερολιμένα αυτόν — ο οποίος βρίσκεται παραδείγματος χάρη σε απομονωμένη περιοχή — και να αποφασίσει ενδεχομένως την αποζημίωσή του.
In this case, the public authority might impose public service obligations on an airport — for example, an airport located in an isolated region — and might decide to pay compensation for these obligations.
Ωστόσο, επισημαίνεται ότι η διαχείριση ενός αερολιμένα στο σύνολό της ως υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος δεν πρέπει να καλύπτει τις δραστηριότητες που δεν συνδέονται άμεσα με τις βασικές του δραστηριότητες του αερολιμένα που αναφέρονται στην παράγραφο 43 σημείο iv).
However, it should be noted that the overall management of an airport as a service of general economic interest should not cover activities which are not directly linked to its basic activities and listed in paragraph 43(iv).
Στο θέμα αυτό, η Αρχή επισύρει την προσοχή στην απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Altmark [16], η οποία επέτρεψε να καθοριστεί η νομολογία στο δεδομένο τομέα.
In this connection, the Authority draws attention to the judgment by the Court of Justice in the Altmark case [16], which established case law in this regard.
Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οι αντισταθμίσεις για την παροχή δημόσιας υπηρεσίας δεν αποτελούν κρατική ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 87 της συνθήκης ΕΚ, εφόσον πληρούνται τα εξής τέσσερα κριτήρια:
The Court of Justice ruled that compensation for public service does not constitute State aid within the meaning of Article 87 of the EC Treaty provided that the following four criteria are met:
Η δικαιούχος επιχείρηση πρέπει να είναι όντως επιφορτισμένη με την εκτέλεση υποχρέωσης παροχής υπηρεσιών δημόσιας υπηρεσίας, ενώ η υποχρέωση αυτή πρέπει να είναι σαφώς καθορισμένη.
the recipient undertaking must actually have public service obligations to discharge and the obligations must be clearly defined;
Οι παράμετροι, με βάση τις οποίες υπολογίζεται η αντιστάθμιση, πρέπει να έχουν καθοριστεί εκ των προτέρων με αντικειμενικό και διαφανή τρόπο.
the parameters on the basis of which the compensation is calculated must be established in advance in an objective and transparent manner;
Η αντιστάθμιση δεν μπορεί να υπερβαίνει τα αναγκαία για την κάλυψη όλου ή μέρους του κόστους που επιφέρει η εκτέλεση των υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας, λαμβανομένων υπόψη των σχετικών εσόδων και κάποιου εύλογου κέρδους από την εκτέλεση των υποχρεώσεων αυτών, και
the compensation cannot exceed what is necessary to cover all or part of the costs incurred in the discharge of public service obligations, taking into account the relevant receipts and a reasonable profit for discharging those obligations; and
Εφόσον η επιλογή της επιχείρησης, στην οποία ανατίθεται η εκτέλεση υποχρεώσεων δημόσιας υπηρεσίας, σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, δεν πραγματοποιείται με διαδικασία διαγωνισμού που επιτρέπει να επιλεγεί υποψήφιος, ικανός να παρέχει τις υπηρεσίες αυτές με το μικρότερο κόστος για το κοινωνικό σύνολο, το ύψος της αναγκαίας αντιστάθμισης πρέπει να καθορίζεται με βάση την ανάλυση των εξόδων που θα είχε για την εκτέλεση των υποχρεώσεων αυτών μια μέση επιχείρηση με χρηστή διαχείριση και κατάλληλο εξοπλισμό με μέσα μεταφοράς για να μπορεί να πληροί τις απαιτήσεις δημόσιας υπηρεσίας, λαμβανομένων υπόψη των σχετικών εσόδων, καθώς και ενός εύλογου κέρδους, από την εκτέλεση των υποχρεώσεων αυτών.
where the undertaking which is to discharge public service obligations, in a specific case, is not chosen pursuant to a public procurement procedure which would allow for the selection of the tendered capable of providing those services at the least cost to the community, the level of compensation needed must be determined on the basis of an analysis of the costs which a typical undertaking, well run and adequately provided with means of transport so as to be able to meet the necessary public service requirements, would have incurred in discharging those obligations, taking into account the relevant revenues and a reasonable profit for discharging the obligations.
Εφόσον η αντιστάθμιση πληροί τους όρους που καθορίζονται στην απόφαση Altmark, δεν αποτελεί κρατική ενίσχυση για τις υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας που επιβάλλονται σε έναν φορέα διαχείρισης αερολιμένα.
When it complies with the conditions established by the Altmark judgment, compensation for public service obligations imposed on an airport operator do not constitute State aid.
Οι δημόσιες χρηματοδοτήσεις των αερολιμένων, εκτός από εκείνες που αναφέρθηκαν προηγουμένως, μπορούν να αποτελούν κρατικές ενισχύσεις, υπό την έννοια του άρθρου 61 παράγραφος 1 της συμφωνίας ΕΟΧ, εφόσον επηρεάζουν τον ανταγωνισμό και το εμπόριο μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών της συμφωνίας ΕΟΧ.
Public financing of airports other than those referred to above may constitute State aid within the meaning of Article 61(1) of the EEA Agreement if it affects competition and trade between Contracting Parties to the EEA Agreement.
Επιπτώσεις των χορηγούμενων στους αερολιμένες δημοσίων χρηματοδοτήσεων στον ανταγωνισμό και το εμπόριο μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών της συμφωνίας ΕΟΧ
Effects of financing given to airports on competition and trade between Contracting Parties to the EEA Agreement
Ο ανταγωνισμός μεταξύ αερολιμένων μπορεί να αξιολογηθεί με βάση τα κριτήρια επιλογής των αεροπορικών εταιρειών, και ιδίως με σύγκριση στοιχείων όπως είναι η φύση των προσφερόμενων αερολιμενικών υπηρεσιών και οι αντίστοιχοι πελάτες, ο πληθυσμός ή η οικονομική δραστηριότητα, η συμφόρηση, η ύπαρξη πρόσβασης με μέσα επιφανείας και το ύψος των τελών χρήσης των αερολιμενικών υποδομών και υπηρεσιών.
Competition between airports can be assessed in the light of airlines' criteria of choice, and in particular by comparing factors such as the type of airport services provided and the clients concerned, population or economic activity, congestion, whether there is access by land, and also the level of charges for use of the airport infrastructure and services.
Το ύψος των τελών είναι σημαντικό στοιχείο, εφόσον η κρατική χρηματοδότηση που χορηγείται σε έναν αερολιμένα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να διατηρηθούν τεχνητά τα τέλη αεροδρομίου σε χαμηλό επίπεδο με σκοπό την προσέλκυση κίνησης, και να οδηγήσει σε σημαντική στρέβλωση του ανταγωνισμού.
The charge level is a key factor, since public funding granted to an airport could be used to maintain airport charges at an artificially low level in order to attract traffic and may significantly distort competition.
Με βάση τις παρούσες κατευθυντήριες γραμμές, η Αρχή κρίνει ωστόσο ότι οι κατηγορίες που ορίζονται στο σημείο 7 μπορούν να δώσουν μια ένδειξη για το βαθμό στον οποίο οι αερολιμένες είναι σε ανταγωνισμό μεταξύ τους και άρα αν η δημόσια χρηματοδότηση που χορηγείται σε έναν αερολιμένα μπορεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό.
However, on the basis of these guidelines, the Authority considers that the categories identified in point 7 can provide an indication of the extent to which airports are competing with one another and therefore also the extent to which public funding granted to an airport may distort competition.
Έτσι, οι δημόσιες επιχορηγήσεις εθνικών αερολιμένων και αερολιμένων του ΕΟΧ (των κατηγοριών Α και Β) μπορούν κανονικά να θεωρηθούν ότι στρεβλώνουν ή απειλούν να στρεβλώσουν τον ανταγωνισμό και ότι επηρεάζουν τις συναλλαγές μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών της συμφωνίας ΕΟΧ.
Thus, public financing granted to national and EEA airports (categories A and B) will normally be considered to distort or threaten to distort competition and to affect trade between the Contracting Parties to the EEA Agreement.
Αντίθετα, η χρηματοδότηση μικρών περιφερειακών αερολιμένων (της κατηγορίας Δ) έχει μικρές πιθανότητες να στρεβλώσει τον ανταγωνισμό και τις συναλλαγές σε βαθμό που να αντίκειται προς το κοινό συμφέρον.
Conversely, funding granted to small regional airports (category D) is unlikely to distort competition or affect trade to an extent contrary to the common interest.
Πέραν όμως αυτών των γενικών ενδείξεων, δεν είναι δυνατόν να γίνει διάγνωση για όλες τις πιθανές περιπτώσεις, και ιδίως για τους αερολιμένες των κατηγοριών Γ και Δ.
However, beyond these general indications, it is not possible to establish rules covering every possible case, particularly for airports in categories C and D.
Γι’ αυτό ακριβώς, κάθε μέτρο που μπορεί να αποτελεί κρατική ενίσχυση ενός αερολιμένα πρέπει να κοινοποιείται για να εξετάζεται η επίπτωσή του στον ανταγωνισμό και τις συναλλαγές μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών της συμφωνίας ΕΟΧ και, ενδεχομένως, εάν είναι συμβιβάσιμο με τη λειτουργία της συμφωνίας ΕΟΧ.
For this reason any measure which may constitute State aid to an airport must be notified so that its impact on competition and trade between Contracting Parties to the EEA Agreement can be examined, and, where appropriate, its compatibility with the functioning of the EEA Agreement.
Η απόφαση της Επιτροπής δεν έχει ενσωματωθεί ακόμη στη συμφωνία ΕΟΧ.
The Commission Decision has not yet been incorporated into the EEA Agreement.
Αρχή του επενδυτή στην οικονομία της αγοράς (ΑΕΟΑ)
The principle of private investor in a market economy
Η συμφωνία ΕΟΧ διευκρινίζει στο άρθρο 125 ότι δεν προδικάζει με κανένα τρόπο το καθεστώς της ιδιοκτησίας των συμβαλλόμενων μερών.
Article 125 of the EEA Agreement States that the Agreement in no way prejudices the rules of the Contracting Parties governing the system of property ownership.
Ως εκ τούτου, τα συμβαλλόμενα μέρη μπορούν να κατέχουν ή να διευθύνουν επιχειρήσεις, μπορούν να αποκτούν μετοχές ή άλλου είδους συμμετοχή σε δημόσιες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Contracting Parties can accordingly own and manage undertakings, and can purchase shares or other interests in public or private undertakings.
Από την ανωτέρω αρχή απορρέει ότι η δράση της Αρχής δεν είναι δυνατόν ούτε να τιμωρεί ούτε να μεταχειρίζεται ευνοϊκότερα τις δημόσιες αρχές για τη συμμετοχή τους στο κεφάλαιο ορισμένων επιχειρήσεων.
This principle means that the Authority's action cannot penalise or give more favourable treatment to public authorities which subscribe to the capital of certain companies.
Επίσης, δεν είναι στην αρμοδιότητα της Αρχής να αποφαίνεται σχετικά με την επιλογή που κάνουν οι επιχειρήσεις μεταξύ των διαφόρων τρόπων χρηματοδότησης.
Similarly, it is not for the Authority to make any judgment on the choices made by undertakings between different types of financing.
Κατά συνέπεια, οι παρούσες κατευθυντήριες γραμμές δεν κάνουν διάκριση μεταξύ των διαφόρων τύπων δικαιούχων ως προς τη νομική τους δομή ή ως προς το εάν ανήκουν στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, και κάθε αναφορά στους αερολιμένες ή τις επιχειρήσεις που τους διαχειρίζονται περιλαμβάνει κάθε τύπο νομικής οντότητας.
Consequently, these guidelines make no distinction between the different types of beneficiaries in terms of their legal structure or whether they belong to the public or private sector, and all references to airports or the companies which manage them include all types of legal entity.
Άλλωστε, αυτές οι αρχές της μη εισαγωγής διακρίσεων και της ισοτιμίας δεν απαλλάσσουν τις εθνικές αρχές ή τις δημόσιες επιχειρήσεις από την εφαρμογή των κανόνων του ανταγωνισμού.
Moreover, these principles of non-discrimination and equality do not exempt public authorities or public companies from applying competition rules.
Κατά κανόνα, είτε πρόκειται για δημόσια χρηματοδότηση αερολιμένων είτε για χρηματοδότηση αεροπορικών εταιρειών, χορηγούμενη από τις δημόσιες αρχές απευθείας ή έμμεσα, η Αρχή θα αξιολογεί επομένως εάν υπάρχει ενίσχυση εξετάζοντας εάν “υπό παρεμφερείς συνθήκες, ένας ιδιώτης επενδυτής θα προέβαινε σε αυτή τη στήριξη βασιζόμενος σε προβλέψιμες δυνατότητες απόδοσης, χωρίς καμία συλλογιστική κοινωνικού χαρακτήρα ή περιφερειακής ή κλαδικής πολιτικής” [18].
In general, whether the public funding benefits airports or is granted directly or indirectly by the public authorities to airlines, the Authority will assess whether it constitutes aid by considering whether “in similar circumstances a private shareholder, having regard to the foreseeability of obtaining a return and leaving aside all social, regional-policy and sectoral considerations, would have subscribed to the capital in question” [18].
Το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι “η αρχή της ισότητας, την οποία επικαλούνται τα κράτη μέλη όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων εν γένει, προϋποθέτει ότι οι δύο ομάδες βρίσκονται σε συγκρίσιμες καταστάσεις.
The Court of Justice has ruled that “the principle of equality, to which the governments refer in connection with the relationship between public and private undertakings, in general, presupposes that the two are in comparable situations. […] private undertakings determine their industrial and commercial strategy by taking into account in particular requirements of profitability.
Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις όμως […] καθορίζουν τη βιομηχανική και εμπορική στρατηγική τους λαμβάνοντας ιδίως υπόψη απαιτήσεις αποδοτικότητας.
Decisions of public undertakings, on the other hand, may be affected by factors of a different kind within the framework of the pursuit of objectives of public interest by public authorities which may exercise an influence over those decisions.”
Οι αποφάσεις των δημοσίων επιχειρήσεων, αντίθετα, μπορεί να λαμβάνονται με βάση παράγοντες διαφορετικής φύσεως, για την επιδίωξη, από τις δημόσιες αρχές που μπορούν να επηρεάσουν τις αποφάσεις αυτές, στόχων γενικού συμφέροντος” [19].
Thus the concept of foreseeable profitability for the operator who effectively provides the funds as a market player is of central importance.
Τα Δικαστήρια της Κοινότητας διευκρίνισαν επίσης ότι ο δημόσιος επενδυτής πρέπει να ενεργεί όπως ένας ιδιώτης επενδυτής, ο οποίος ακολουθεί διαρθρωτική, σφαιρική ή κλαδική πολιτική με άξονα τις προοπτικές απόδοσης σε πιο μακροπρόθεσμη βάση [20].
The Community Courts have also ruled that the conduct of a public investor must be compared with that of a private investor pursuing a structural policy — whether general or sectoral — and guided by prospects of profitability in the longer term [20].
Η συλλογιστική αυτή αρμόζει ιδιαίτερα στην περίπτωση των επενδύσεων σε υποδομές.
These considerations are particularly pertinent to investment in infrastructure.
Η χρήση κρατικών πόρων από τα κράτη της ΕΖΕΣ ή τις δημόσιες αρχές υπέρ των φορέων εκμετάλλευσης των αερολιμένων ή των αερομεταφορέων πρέπει επομένως να αναλύεται με βάση τις παρούσες κατευθύνσεις.
All State resources used by EFTA States or public authorities to benefit airport operators or airlines must therefore be assessed with regard to these principles.
Εάν τα κράτη της ΕΖΕΣ ή οι δημόσιες αρχές ενεργούν όπως ένας οικονομικός παράγοντας υπό την έννοια που προαναφέρθηκε, τα οικονομικά πλεονεκτήματα δεν αποτελούν κρατικές ενισχύσεις.
In cases where EFTA States or public authorities act as private economic operators would, these advantages will not constitute State aid.
Αντίθετα, εάν χορηγηθούν δημόσιοι πόροι σε μια επιχείρηση υπό ευνοϊκότερους όρους (δηλαδή από οικονομική άποψη με χαμηλότερο κόστος) από εκείνους που θα εφάρμοζε ένας ιδιώτης οικονομικός παράγων σε μια επιχείρηση που βρίσκεται σε παρεμφερή χρηματοοικονομική και ανταγωνιστική κατάσταση, η πρώτη επιχείρηση απολαμβάνει του πλεονεκτήματος κρατικής ενίσχυσης.
If, on the other hand, public resources are made available to a company under more favourable conditions (i.e., in economic terms, at a lower cost) than would be provided by a private economic operator to a company in a comparable financial situation and facing similar competition, that company is receiving assistance which constitutes State aid.
Όσον αφορά τις ενισχύσεις για την έναρξη νέων γραμμών, είναι δυνατόν ένας δημόσιος αερολιμένας να χορηγήσει σε μια αεροπορική εταιρεία χρηματοδοτικά πλεονεκτήματα από τους ιδίους πόρους του που προέρχονται από την οικονομική του δραστηριότητα, τα οποία δεν αποτελούν κρατική ενίσχυση εφόσον αποδείξει ότι ενεργεί ως ιδιώτης επενδυτής, μέσω, παραδείγματος χάριν, επιχειρηματικού σχεδίου όπου αποδεικνύονται οι προοπτικές απόδοσης της οικονομικής δραστηριότητας του αερολιμένα.
In terms of start-up aid, it is possible that a public airport gives an airline financial advantages from its own resources generated by its business activity, which would not constitute State aid if it proves to be acting as a private investor, for example by providing a business plan setting out the profitability forecasts for its airport economic activity.
Αντιστρόφως, εάν ένας ιδιωτικός αερολιμένας χορηγήσει χρηματοδότηση, η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ανακατανομή δημοσίων πόρων που του έχουν χορηγηθεί προς το σκοπό αυτό από δημόσιο φορέα, τότε οι επιδοτήσεις αυτές πρέπει να θεωρηθούν κρατικές ενισχύσεις, εφόσον η απόφαση ανακατανομής των δημοσίων πόρων καταλογίζεται στις δημόσιες αρχές.
Conversely, if a private airport gives funding which in fact is no more than a redistribution of public resources given to it for this purpose by a public body, these subsidies must be considered as State aid if the decision to redistribute public resources is taken by the public authorities.